Nawiedzona szkoła ebook i audiobook

Cześć, kochani, to ja, Sara!

Jeśli czytaliście naszą poprzednią powieść, 52 dni w nowej szkole, to wiecie, że razem z bratem we wrześniu przenieśliśmy się do super nowoczesnej prywatnej placówki! Nie ma w niej dzwonków, każdy uczeń posiada własny szkolny smartwatch, który otwiera drzwi klas, wysyła informacje o następnych lekcjach oraz przyznaje dostęp do bufetu w stołówce z najpyszniejszymi posiłkami, jakie kiedykolwiek jadłam w szkole. Wydawałoby się, że to raj na ziemi.

Jednak od jesieni w naszej szkole dzieją się dziwne rzeczy.

1 Popsuta szafka

– Sara, podaj do mnie! – krzyknęła Jagoda.

Czterdzieści minut biegania po szkolnej sali gimnastycznej potwornie mnie zmęczyło. Kątem oka dostrzegłam machającą do mnie przyjaciółkę, a tuż za nią wyciągała ręce Ania, która dzisiaj należała do przeciwnej drużyny. Obróciłam się energicznie i rzuciłam piłkę Konradowi, on z kolei sprawnie ją przechwycił i trafił prosto do kosza.

– Punkt dla niebieskich! – krzyknęła Ola, a zaraz po jej słowach usłyszeliśmy gwizdek, który zwiastował koniec meczu.

– Niebiescy wygrali – oznajmiła głośno. Była dziś naszym sędzią podczas klasowego meczu koszykówki. Ja i moja drużyna rzuciliśmy się sobie w objęcia.

– Świetna zmyłka, dziewczyny – rzucił Konrad do mnie i Jagody, ocierając pot z czoła.

– No co ty, to wszystko dzięki twojemu celnemu rzutowi – wysapałam, klepiąc go przyjacielsko po plecach.

– Jutro rewanż w tym samym składzie – powiedział Tomek, wskazując na nas palcem, po czym ze skwaszoną miną rzucił piłkę Adrianowi.

Jagoda parsknęła śmiechem, wchodząc do damskiej szatni.

– Chłopaki naprawdę nie umieją przegrywać.

Usiadłam zmęczona na ławce. Ania szarpała się właśnie z drzwiczkami swojej szafki.

– Nie wierzę, to super nowoczesna szkoła, a moja szafka znowu się zacięła – jęknęła zdenerwowana.

– Musimy to w końcu zgłosić do konserwatora, szafka, której używałam w zeszłym tygodniu, też się zacięła! – zawołała spod prysznica Hania.

– Moja działa – powiedziałam wesoło, wyjmując z niej ręcznik. Skierowałam się prosto pod prysznic, by się odświeżyć po lekcji wf.

Zanim się umyłam, szatnia całkowicie opustoszała, dziewczyny, wygłodniałe po ćwiczeniach, pobiegły zapewne na stołówkę, mogłam więc swobodnie w samej bieliźnie i ręczniku podejść do szafki, by wyjąć z niej ubrania.

Przytknęłam smartwatch do czytnika, jednak drzwiczki ani drgnęły. Spróbowałam znowu, lecz i tym razem dioda nie zmieniła koloru.

– Nie no, bez żartów – zamruczałam poirytowana. W brzuchu czułam ssanie, organizm domagał się obiadu po intensywnym treningu.

Wróciłam pod kabinę prysznicową, gdzie zostawiłam przepocony T-shirt i szorty do ćwiczeń, lecz ku mojemu osłupieniu zastałam pusty haczyk. Ubrania zniknęły!

– Bardzo śmieszne, dziewczyny, a teraz oddajcie mi ciuchy i odblokujcie szafkę, bo zaraz skończy się przerwa obiadowa i nie zdążę nic zjeść – powiedziałam głośno, mocno poirytowana. Byłam pewna, że od razu usłyszę wybuch śmiechu Ani i Hani, bo one uwielbiały robić innym pranki, lecz w szatni wciąż panowała głucha cisza. Poczułam na skórze nieprzyjemny dreszcz.

Ponownie rozejrzałam się po pomieszczeniu, zerknęłam do otwartych, pustych szafek, wsunęłam głowę po kolei do wszystkich kabin prysznicowych, lecz poza mną nie było tu żywego ducha. Jak się później okazało, niezwykle trafnie określiłam swoją sytuację…

Burczenie w brzuchu wybudziło mnie z odrętwienia. Zerknęłam na zegarek. Zostało mi jeszcze piętnaście minut przerwy obiadowej. Musiałam pilnie odzyskać ubrania!

Podeszłam do drzwi wyjściowych, przykucnęłam i wyjrzałam przez otwór wentylacyjny u dołu. Miałam nadzieję, że zobaczę czerwone trampki Hani i żółte Ani, jednak na korytarzu nikogo nie było, wstałam więc i nieśmiało uchyliłam drzwi, by sprawdzić, czy aby na pewno nigdzie nie widać dziewczyn z mojej klasy. W tym momencie ucieszyłabym się na widok jakiejkolwiek koleżanki, nawet Oli, niestety ku mojej rozpaczy korytarz był całkowicie pusty.

Swoją drogą to dość nietypowe. Zazwyczaj przewijała się tutaj podczas przerwy masa osób. Dziś kucharki musiały zaserwować w stołówce wyjątkowo dobry obiad, skoro wszyscy przepadli bez śladu.

Podłamana, zamknęłam drzwi i wróciłam do szatni, oparłam się plecami o szafkę, do której nie mogłam się dostać. Nagle usłyszałam charakterystyczny dźwięk odblokowywanych drzwiczek. Obejrzałam się, zaskoczona, i poczułam delikatne stuknięcie w plecy! Szafka stała przede mną otworem.

Błyskawicznie wyjęłam z niej moje rzeczy i zaczęłam się ubierać, a gdy tylko wsunęłam na siebie ciepły sweter, do szatni wpadła Jagoda.

– Sara, co tak długo? Zaraz skończy się przerwa, chodź szybko do stołówki. Trzymamy z dziewczynami dla ciebie miejsce przy stoliku!

– Bardzo śmieszne – odburknęłam, mocno zirytowana.

Jagoda zmarszczyła brwi.

– O co ci chodzi?

Spojrzałam na nią spode łba, naprawdę nie byłam w nastroju do żartów. W milczeniu zgarnęłam plecak i ruszyłam w stronę drzwi.

– Chwila, a twój T-shirt i szorty? – zapytała Jagoda, wskazując ręką wieszak przy kabinie.

Odwróciłam się i zobaczyłam moje zaginione ubrania. Jagoda stała cały czas w wejściu, nie miała jak ich tam podrzucić. Podbiegłam błyskawicznie, by sprawdzić, kto zrobił mi kawał, jednak w kabinach prysznicowych nadal nikogo nie było.

– Sara, dziwnie się zachowujesz. Chodź już na ten obiad. – Jagoda spojrzała na mnie zmartwiona i skierowała się ku wyjściu.

Stałam w zupełnym osłupieniu w pustej szatni i głowiłam się nad rozwiązaniem zagadki. Wprawdzie chodziłam do tej szkoły już od kilku miesięcy, ale najwidoczniej nie znałam jeszcze wszystkich zakamarków i tajnych przejść. Wepchnęłam T-shirt i szorty do worka, po czym biegiem ruszyłam na stołówkę.

Poczułam przepyszny aromat barszczu i pierogów, zanim jeszcze przekroczyłam próg. Dziś były do wyboru ze szpinakiem i moje ulubione, z mięsem! Zostało już tylko siedem minut przerwy obiadowej, więc odpuściłam zupę, nałożyłam błyskawicznie po cztery pierogi z obu rodzajów, usiadłam przy naszym klasowym stoliku i zaczęłam zajadać.

Obok mnie siedziały Jagoda, Hania, Ania, Kaja i Maja, a wszystkie miały nietęgie miny.

– Co wy takie nie w sosie? – zapytałam – To ja powinnam mieć na was focha za tego pranka.

– Kiedy cię nie było, miałam mały wypadek – odpowiedziała Ania, wskazując palcem.

Dopiero teraz zauważyłam, że kremowa bluza koleżanki jest pokryta bordowymi plamami.

– O nie, twoja ulubiona bluza – jęknęłam. Wiedziałam, że Ania bardzo się cieszyła, gdy udało jej się upolować ją w sklepie zaledwie kilka dni temu.

– Nie to jest najgorsze – powiedziała grobowym głosem Hania.

– Nakładając sobie barszcz, upuściłam chochlę i zachlapałam wszystkich stojących za mną w kolejce – wyznała zawstydzona Ania.

Spojrzałam uważnie na dziewczyny siedzące przy naszym stoliku, ale nie zauważyłam bordowych plam na ich ciuchach.

– Przecież poza Anią wszystkie jesteście czyste.

– Na całe szczęście ustawiłyśmy się w kolejce przed Anią.

– Za to Ola, Agnieszka, pani pedagog i higienistka nie miały tyle szczęścia – wyszeptała Jagoda i skinęła głową w stronę łazienki, z której wychodziły właśnie higienistka i Ola z zapłakaną Agnieszką.

Biały fartuszek higienistki pokryty był bordowymi plamami, Ola miała na sobie czarną sukienkę, więc nie dopatrzyłam się szczególnych zmian w jej stylizacji, Agnieszka natomiast włożyła dziś między innymi białą spódniczkę, która miała teraz na środku wielką bordową plamę.

– Oj – jęknęłam. – Biedna Aga.

– Ciesz się, że brałaś długi prysznic, ominęła cię niezła drama. Aga sądziła, że Ania specjalnie ją zachlapała, higienistka, której również najbardziej się dostało, była wściekła i obwiniała Anię, nawet chciała jej dać punkty ujemne z zachowania, a my z dziewczynami z kolei jej broniłyśmy – wyjaśniła Kaja na jednym tchu.

– Ja to zawsze mam pecha – podsumowała Ania.

Skrzyżowałam ręce na piersi, rozparłam się w krześle i spojrzałam na koleżanki sceptycznie, unosząc brew.

– Chcecie mi wmówić, że cały czas wszystkie tu byłyście i żadna z was nie wymknęła się do szatni zrobić mi pranka?

Ton mojego głosu wyraźnie wskazywał, że nie wierzę w tę część historii dziewczyn.

– Kochana, byłyśmy główną atrakcją w stołówce, nie było opcji, by się stąd wyrwać! – powiedziała dosadnie Hania, wyjmując telefon i pokazując mi zdjęcia opublikowane przez anonima na szkolnej grupie uczniowskiej. Stanowiły niezbity dowód, że Hania mówi prawdę.

Widać było zrozpaczoną Anię, wściekłą Agnieszkę, zbulwersowaną higienistkę oraz gestykulujące Kaję, Maję, Jagodę i Hanię otoczone przez tłum uczniów z innych klas, mających niezły ubaw z odbywającego się na ich oczach spektaklu.

Oddałam Hani telefon. Teraz rozumiałam jeszcze mniej. Jeśli wszystkie dziewczyny z mojej klasy były w stołówce, to kto zabrał moje ubrania i zablokował szafkę?

Poczułam znowu ten nieprzyjemny, przeszywający dreszcz.

Jagoda spojrzała na mnie uważnie.

– Wszystko okej, Sara?

– No właśnie, co to za prank, o którym mówiłaś? Ktoś zakręcił ci ciepłą wodę pod prysznicem? – dopytywała Hania.

Zanim zdążyłam otworzyć usta, by odpowiedzieć, zawibrowały nam zegarki, przypominając, że przerwa obiadowa dobiega końca.

– Nieważne. Chodźmy lepiej na lekcję historii, pani Mariola nie znosi, gdy ktoś się spóźnia – odpowiedziałam wymijająco i wstałam, zabierając tacę z pustym talerzem do okienka zwrotów.

Historię, a potem biologię i geografię, pamiętam jak przez mgłę. Wstyd się przyznać, ale mój umysł krążył gdzieś daleko. Ręka automatycznie przepisywała daty, hasła i symbole z tablicy, nie byłam jednak w stanie skupić się na słowach nauczycieli, nurtowało mnie pytanie, kto stoi za nieprzyjemnym incydentem w szatni.

Wydawnictwo SQN pragnie podziękować wszystkim, którzy wnieśli swój czas, energię i zaangażowanie w przygotowanie niniejszej książki:

Produkcja: Kamil Misiek, Joanna Pelc, Joanna Mika, Grzegorz Krzymianowski, Natalia Patorska, Katarzyna Kotynia, Edyta Gara

Design i grafika: Paweł Szczepanik, Marcin Karaś, Julia Siuda, Zuzanna Pieczyńska

Promocja: Aleksandra Parzyszek, Piotr Stokłosa, Łukasz Szreniawa, Małgorzata Folwarska, Marta Sobczyk-Ziębińska, Natalia Nowak, Martyna Całusińska, Ola Doligalska, Magdalena Ignaciuk-Rakowska

Sprzedaż: Tomasz Nowiński, Małgorzata Pokrywka, Patrycja Talaga

E-commercei IT: Tomasz Wójcik, Szymon Hagno, Marta Tabiś, Marcin Mendelski, Jan Maślanka, Anna Rasiewicz

Administracja: Monika Czekaj, Anna Bosowiec

Finanse: Karolina Żak

Zarząd: Przemysław Romański, Łukasz Kuśnierz, Michał Rędziak

www.wsqn.pl

www.sqnstore.pl

www.labotiga.pl