Kot, który jeździł w wózku dla lalek: Poznańskie koziołki ebook

Kot, który jeździł w wózku dla lalek: Poznańskie koziołki

Copyright © 2025, 2025 Karol Kuc i Saga Egmont

Wszystkie prawa zastrzeżone

ISBN: 9788727292595

1. Wydanie w formie e-booka

Format: EPUB 3.0

Żadna część niniejszej publikacji nie może być powielana, przechowywana w systemie wyszukiwania danych lub przekazywana w jakiejkolwiek formie lub w jakikolwiek sposób bez uprzedniej pisemnej zgody wydawcy, ani rozpowszechniana w jakiejkolwiek formie oprawy lub z okładką inną niż ta, z którą została opublikowana i bez nałożenia podobnego warunku na kolejnego nabywcę. Zabrania się eksploracji tekstu i danych (TDM) niniejszej publikacji, w tym eksploracji w celu szkolenia technologii AI, bez uprzedniej pisemnej zgody wydawcy.

Język, postacie i poglądy zawarte w tej publikacji nie odzwierciedlają poglądów ani opinii wydawcy. Utwór ma charakter publikacji historycznej, ukazującej postawy i tendencje charakterystyczne dla czasów z których pochodzi.

www.sagaegmont.com

Saga jest częścią Grupy Egmont. Egmont to największa duńska grupa medialna, należąca do Fundacji Egmont, która każdego roku wspiera dzieci z trudnych środowisk kwotą prawie 55 milionów złotych.

Vognmagergade 11, 2, 1120 København K, Dania

Rozdział 1. Polowanie na ptaki

W ogrodzie panował letni, leniwy spokój. Słońce przebijało się przez liście, a ptaki śpiewały w najlepsze, co oczywiście przyciągnęło uwagę Henriett. Z miejsca zaczęła wspinać się na drzewo. Skakała z gałęzi na gałąź, przyglądając się ptakom, które najwidoczniej postanowiły droczyć się z nią, uciekając na coraz to wyższe gałęzie.

– Henriett, to się nigdy nie uda – mruknął Jamie, leżąc rozciągnięty na leżaku. Jego spojrzenie było pełne wyższości i kompletnego braku zrozumienia dla takich niepoważnych wybryków.

– A co ty wiesz o prawdziwej przygodzie? – odparła bura, pręgowana kotka, zeskakując z gałęzi i spoglądając wyzywająco na starszego kota. – Twoje przygody polegają na kręceniu się po domu w celu znalezienia najwygodniejszego miejsca do spania.

Zoja, która delikatnie bujała się w hamaku, przyglądała się tej scenie z ledwie widocznym uśmiechem. Na jej pyszczku malował się wyraz błogiego spokoju, a jej oczy śledziły wszystko, jakby wyczekiwała, kiedy towarzystwo zmęczy się swoimi potyczkami.

– Spokój, kochani – mruknęła cicho. – Są ważniejsze rzeczy w życiu niż gonienie ptaków i spieranie się o leżaki.

Lenka siedziała w pobliżu, obserwując tę kocią muzykę z uśmiechem. Czuła, że to dobry moment, by podzielić się z pupilami swoim planem.

– Mam dla was świetną wiadomość – zaczęła. – Jutro idziemy na wycieczkę do miasta! Zobaczymy koziołki na ratuszu!

Henriett natychmiast przestała interesować się ptakami i podskoczyła, gotowa na nową przygodę.

– Koziołki? Takie, co się trykają? Idealnie! Mogę się z nimi pobawić? – zawołała z ekscytacją.

– Wyluzuj, Henriett. – Jamie uniósł głowę, nie kryjąc rozczarowania planem Lenki. – Czy będzie tam coś godnego mojej uwagi, czy tylko koziołki i hałas?

Berta, siedząca na ogrodzeniu, przeciągnęła się leniwie i ziewnęła.

– Pewnie nie bardzo, jak to zwykle bywa z takimi „atrakcjami” – stwierdziła ironicznie. – Dwa koziołki stukające się rogami… Nie sądzisz, Lenko, że to zbyt wiele emocji jak na jeden dzień?

Zoja, której hamak lekko kołysał się na wietrze, spojrzała w stronę Lenki, jakby zastanawiała się, czy rzeczywiście warto się ruszać. Dziewczynka nałożyła kotom do misek drugie śniadanie i postawiła je na trawie.

– A co z jedzeniem na wycieczce, czy muszę teraz najeść się na zapas? – zapytał w końcu Jamie, spoglądając na świeżo podaną wołowinę, którą właśnie zaczęła się delektować Berta.

Lenka się roześmiała.

– Oczywiście, że będą pyszności! Plan jest prosty: najpierw koziołki, potem mała uczta w kociej kawiarni, gdzie będą rogale z karmelizowanymi mysimi ogonkami i pączki z wróblim nadzieniem.

– No dobra, wytrzymam jakoś tę nudę, jeżeli na koniec zjemy moje ulubione przysmaki. – Jamie spojrzał na nią z aprobatą. – Rogale to coś, co mogę jeść codziennie. I te wystające mysie ogonki…

Henriett zaczęła krążyć wokół dmuchanego baseniku, do którego wcześniej podszedł Jamie, by się napić.

– Czasem warto oderwać się od ptaków – zauważyła, spoglądając w stronę drzewa, na którym przed chwilą buszowała.

Zoja podniosła głowę, jakby zamyślona, a potem wyszeptała:

– Ciekawe, co by na to wszystko powiedział Różowy Nos…

Wspomnienie Rogera, ich towarzysza, który teraz cieszył się spokojem w Kocim Niebie, zawisło na chwilę w powietrzu. Lenka poczuła ciepło na sercu, wspominając ostatnią przygodę, kiedy Roger pomógł im rozwiązać zagadkę magicznego Kociego Serca.

– Roger pewnie by znowu siedział w tym swoim wózku dla lalek i obserwował nas z rozleniwieniem, udając, że nic go nie interesuje – stwierdziła Lenka z uśmiechem.

– Tak jak zawsze – dodał Jamie. – Ale muszę przyznać, że brak mi jego błyskotliwych uwag. Miał talent do zabawnych komentarzy.

– I ten jego spokojny uśmiech, kiedy udawał, że wszystko wie lepiej – rzuciła Berta, przegryzając kawałek wołowiny. – Pewnie by się tryknął z koziołkami dla zabawy.

– Na pewno by coś wymyślił – skwitowała Lenka. – A kto wie, może znowu będziemy musieli odwiedzić go w Kocim Niebie, żeby poradzić się w ważnej sprawie? Tymczasem trzeba przygotować się na jutrzejszą wyprawę.

Koty powoli, każdy w swoim tempie, podnosiły się z miejsc. Jamie niespiesznie wstał z leżaka, Berta zeskoczyła z ogrodzenia, a Zoja, z gracją opuszczając hamak, spojrzała na resztę.

– No to co? Gotowi na koziołkowy spektakl? – rzuciła Henriett, podskakując w miejscu.

– Spokojnie, Henrietka. Bez pośpiechu – mruknął Jamie. – Nie jesteśmy na wyścigach.

Rozdział 2. Wyprawa do miasta