Hymn do życia. Niech się wstydzą oni ebook

Stół do śniadania nakrywam zawsze po kolacji. Układam filiżanki, talerze, sztućce, serwetki, a potem słoiki z miodem i z dżemem. Jest tak, jakbym chciała przeskoczyć noc, której zawsze się obawiałam, i ogłosić wszem wobec, że następny dzień będzie pełen harmonii. Rano wystarczy już tylko wyjąć masło, włączyć czajnik, poczekać, aż kuchnia wypełni się zapachem kawy i opiekanego chleba. Będzie dobrze.

Tak więc tego wieczoru wszystko przygotowałam. Wyjęłam nawet ubrania Dominique’a. Nazwijmy go Dominique. Nigdy tak się do niego nie zwracałam, wolałam pieszczotliwe zdrobnienia: Doumé, Mino, ale potem już nie wiedziałam, jak go nazywać. Zaczęłam o nim mówić „Pan”. Pan Pelicot. Spisując naszą historię, postanowiłam nazywać go po imieniu. Wybrałam dla niego sztruksowe spodnie w odcieniu butelkowej zieleni i różowe polo Lacoste, które podarowały mu dzieci. Następnego dnia rano mieliśmy stawić się w komisariacie.

Spotkanie wyznaczono na 9.30. Wypiliśmy kawę, słuchając wiadomości radia RTL. Jesienią 2020 roku panująca na całym świecie pandemia znów się nasiliła. Wprowadzono kolejne obostrzenia. Wpatrywałam się w niebo przez okno w kuchni, pogoda była ładna, zaproponowałam więc długi spacer po południu, jakby na przekór poleceniom rządu, a już z pewnością jako remedium na poranną wizytę na policji. Dominique, który siedział naprzeciwko mnie, nie zareagował. Powiedziałam, że mój brat Michel skończyłby dziś sześćdziesiąt dziewięć lat, ponieważ był to akurat 2 listopada. Westchnął tylko i odparł, że nie lubi listopada, że nigdy nie był to dobry miesiąc, mając zapewne na myśli wszystkie rachunki i wezwania do zapłaty, które niebawem na nas spadną. Przez chwilę widma przeszłości i problemy finansowe unosiły się w naszej kuchni. Ale tak naprawdę zawsze z tym żyliśmy. I w pewnym sensie to nas nawet do siebie zbliżało. Dominique poszedł wziąć prysznic, a ja posprzątałam ze stołu. Kiedy mieliśmy już wychodzić, założył kurtkę, która w ogóle nie pasowała do ubrania, jakie mu przygotowałam. Zwróciłam mu na to uwagę. Tylko wzruszył ramionami. Wsiedliśmy do mojego samochodu i wyruszyliśmy do komisariatu w Carpentras.

Dwa miesiące wcześniej Dominique został przyłapany przez ochroniarza w supermarkecie Leclerc na filmowaniu trzech kobiet pod spódnicą. Byłam wtedy u naszej córki Caroline i jej męża Pierre’a, pod Paryżem, gdzie opiekowałam się naszym wnuczkiem w oczekiwaniu na rozpoczęcie roku szkolnego; potem wyjechaliśmy jeszcze na weekend do ich domu na wyspie Ré. To tam dostałam telefon od Dominique’a. Mówił niespokojnym głosem, którego u niego nie znałam. Bełkotał, że zgubił gdzieś telefon, że potrzebuje kodu, aby aktywować ten, który właśnie kupił, i że kazał wysłać ten kod na mój numer. Podałam mu go, ale nagle zdałam sobie sprawę, że u tego zazwyczaj tak metodycznego i poukładanego mężczyzny wszystko zrobiło się chaotyczne. Kiedy odbierał mnie z dworca zauważyłam, że schudł. W domu się rozpłakał. Mówił, że za nic nie chciałby mnie stracić. Natychmiast przypomniałam sobie tatę po śmierci mamy. Mężczyzna, który płacze, kojarzy mi się z moim szlochającym ojcem, kiedy ja jestem tuż obok niego i za nic nie potrafię go pocieszyć. Kiedy więc zobaczyłam zapłakanego Dominique’a, przestraszyłam się, że jest chory i nowotwór powrócił, żeby mi go zabrać.

W końcu przyznał się, że tydzień wcześniej zupełnie stracił głowę w supermarkecie Leclerc w Carpentras. Filmował trzy kobiety pod spódnicą i wylądował na komisariacie, gdzie odebrano mu telefon, a potem także komputer; byłam przygnębiona, ale jednocześnie odczułam niemal ulgę. To było okropne usłyszeć, że mój mąż prześladował te kobiety, i trudne do zniesienia wyobrażenie go sobie jako napastnika, ale jednocześnie nie było to znowu aż tak niepojęte wobec tego, że w mojej skali tragedii każde nieszczęście odnoszę w jakiś sposób do spraw ostatecznych. Tego dnia powiedziałam mu więc, że ta historia musi pozostać między nami, zgadzam się nie mówić o tym dzieciom, które bardzo by to przeżyły, i nie zostawię go, ale musi koniecznie przeprosić te kobiety, które sfilmował, pójść do psychologa i nie może się to powtórzyć, bo inaczej od niego odejdę. „Obiecuję ci – zapewnił – to się już więcej nie powtórzy”. Oczywiście nie mogłam zapomnieć ani wymazać z pamięci tego, co zrobił; to był jakby sygnał ostrzegawczy, ale właściwie sygnał ostrzegawczy przed czym? Nie miałam wtedy o niczym pojęcia. Chciałam tylko, żeby życie wróciło do normy, mimo wszystko, w naszym żółtym domku z niebieskimi okiennicami, w scenerii naszej emerytury na południu Francji. Basen był zakryty. Oleandry już przekwitły. Zbliżała się jesień.

W połowie października znów wyjechałam do Paryża, tym razem by zaopiekować się dziećmi mojego syna Davida, który miał przejść drobny zabieg chirurgiczny. Zawsze, gdy tylko mnie o to proszono, jechałam, by się nimi zająć. Terminarz wakacji szkolnych stał się moim własnym kalendarzem. Przyjeżdżałam też, gdy pojawiały się nieprzewidziane sytuacje. Byłam Maminou, mobilną babcią. Nie bałam się tego, że się zestarzeję, wiedziałam, że bycie babcią to swoisty przywilej. U Davida spędzałam bardzo dużo czasu z wnuczkami. Charlize każdego ranka stanowczo odmawiała noszenia czegokolwiek innego niż dres. Clémence z kolei, jej bliźniaczka, uwielbiała się przebierać, a najchętniej zakładała stroje, w których wyglądała jak księżniczka. Miały po dziewięć lat – tyle samo ile ja miałam, gdy straciłam swoją mamę.

Tego ranka nie usłyszałam, jak dzwoni telefon. Siedziałam na trybunach przy korcie tenisowym. Charlize próbowała dobiec do każdej piłki, a Clémence i ja śledziłyśmy ją wzrokiem. Jej forhend wyraźnie się poprawił. Na ekranie pojawiło się powiadomienie o nieodebranym połączeniu. Numer nie figurował w moich kontaktach. Oddzwoniłam nieco później.

– Dzień dobry, ktoś próbował się ze mną skontaktować, prawda?

– Podkomisarz Laurent Perret z komisariatu w Carpentras – przedstawił się mężczyzna. – Kilka tygodni temu przesłuchaliśmy pani męża, wie pani, o co chodzi?

Odpowiedziałam, że tak, mój mąż opowiedział mi wszystko. Moja odpowiedź brzmiała dla mnie jak zwycięstwo – przejrzystość i całkowite wzajemne zaufanie, jak przystało na stare, dobre małżeństwo. Dodałam, że żyję z tym mężczyzną od pięćdziesięciu lat i nigdy mnie nie skrzywdził.

– Kiedy pani wraca?

– Dwudziestego pierwszego października. Mogę zjawić się u pana zaraz po powrocie.

– Nie, nie, mamy teraz dużo pracy. Proszę przyjść drugiego listopada razem z mężem.

Nadszedł więc ten dzień, 2 listopada. Dominique nie miał żadnego powodu, by płakać tak jak tata, gdy zmarła mama.

– Nie martw się, to tylko formalność – powiedziałam mu, gdy dotarliśmy przed komisariat, niewielki, skromny, nowoczesny budynek, żółty jak nasz dom, w kolorze tynku z Prowansji.

Weszliśmy do środka, w prostokątnych bladoniebieskich maseczkach, które z czasem zakryją wszystkie usta na całej planecie. Ledwie zgłosiliśmy się w recepcji, gdy mężczyzna o krótko przystrzyżonych włosach wychylił się w naszą stronę znad balustrady na pierwszym piętrze.

– Najpierw porozmawiam z panem, a potem z panią – rzucił w naszą stronę.

Był to podkomisarz Laurent Perret. Dominique wszedł na górę, nie oglądając się za siebie, w niepasującej do reszty kurtce. Po jakimś czasie policjant pojawił się ponownie i skinął, abym do niego dołączyła. Wbiegłam po schodach lekkim krokiem, myśląc, że zaraz zobaczę Dominique’a. Nie było go jednak w pokoju. Perret poprosił mnie, abym usiadła naprzeciwko niego, zachowując na tyle bezpieczną odległość od jego biurka, że mogłam zdjąć maseczkę. Mężczyzna naprzeciwko mnie był wysoki, mocno zbudowany, krępy, miał masywną głowę i szerokie ramiona. Doskonale uosabiał władzę, a jednak w jego sposobie bycia wobec mnie było coś łagodnego i ostrożnego. Natychmiast zaczęłam przepraszać za to, co zrobił mąż. Poprosił mnie o podanie danych osobowych, o datę i miejsce urodzenia: 7 grudnia 1952 roku w Villingen w Niemczech. Nazwisko panieńskie: Guillou. Dane rodziców: Yves Guillou i Jeanne Prot. Zapytał mnie, jak poznaliśmy się z Dominikiem. Odpowiedziałam, że po raz pierwszy zobaczyliśmy się u siostry mojej matki, w lipcu 1971 roku, i dodałam, że to była najprawdziwsza miłość od pierwszego wejrzenia. Zapytał, jak mogłabym opisać osobowość męża.

– Jest życzliwy i troskliwy. To świetny facet, pewnie właśnie dlatego wciąż jesteśmy razem.

Policjant zapytał, czy odwiedzają nas znajomi. Odpowiedziałam, że często przyjmujemy gości, a kiedy poprosił mnie, żebym opisała mu nasz typowy wieczór, powiedziałam, że nie ma w tym żadnej rutyny, nie jesteśmy przecież zgrzybiałymi staruszkami. Zapytał mnie, o której kładę się spać, czy o tej samej porze co mąż, czy ucinam sobie może drzemkę po południu. Byłam nieco zaskoczona jego pytaniami.

– Czy wymieniają się państwo partnerami, a może uprawiają swinging?

Nic już z tego nie rozumiałam. Usłyszałam samą siebie, jak odpowiadam mu, że nie, nigdy, co za okropność, jak bełkoczę, że swingowanie w ogóle nie wchodzi w grę. Że nie zniosłabym, gdyby inni mnie dotykali. Że potrzebuję uczuć. Zapytał mnie, czy sądzę, że znam swojego męża na tyle dobrze, że nie może przede mną niczego ukryć. Odpowiedziałam, że tak.

– Pokażę pani teraz zdjęcia i nagrania, które się pani nie spodobają.

W jego głosie wyczułam coś więcej niż tylko zakłopotanie, jakąś dziwną mieszankę zagrożenia i troski. Poinformował mnie, że Dominique został właśnie umieszczony w areszcie za gwałty, do czego dochodzą dodatkowe obciążające go okoliczności, oraz za podawanie szkodliwych substancji. Chyba się rozpłakałam. Podeszłam do biurka. Założyłam maseczkę. Wyjął zdjęcie i podał mi je. Na zdjęciu jakaś kobieta w pasie do pończoch leży na boku. Czarnoskóry mężczyzna leży za nią i ją penetruje.

– To pani jest na tym zdjęciu.

– Nie, to nie ja.

Wyjęłam okulary, a on wyciągnął drugie zdjęcie. Ta sama kobieta leżąca na plecach, obok niej wytatuowany mężczyzna.

– To pani.

– Nie.

Nie rozpoznawałam tych osób. Ani tej kobiety. Miała obwisłą twarz. I takie wiotkie usta. Wyglądała jak szmaciana lalka.

Trzecie zdjęcie. Mężczyzna ma na sobie ten sam sweter strażaka.

Nie słyszałam, co mówił do mnie policjant. A raczej słyszałam, ale tak jakby to mnie nie dotyczyło. Brzmiało jak odległe echo czyjegoś głosu. „To pani pokój. Czy to nie są lampki nocne przy pani łóżku?”.

No i co z tego? To nie ja leżę bezwładna na tym łóżku. To fotomontaż. Dzieło kogoś, kto ma o coś pretensje do Dominique’a. Jeszcze wczoraj wieczorem, oglądając w wiadomościach zdjęcia kobiety zaintubowanej z powodu COVID-u, powiedział mi, jak bardzo by cierpiał, gdyby zobaczył mnie w takim stanie.

Policjant wymienił liczbę. Pięćdziesięciu trzech mężczyzn miało pojawić się w naszym domu, by mnie zgwałcić.

Poprosiłam o wodę.

Moje usta są jak sparaliżowane.

Do biura wchodzi pani psycholog. Młoda kobieta.

Czuję, że jestem gdzieś daleko, mimo że jesteśmy w tym samym pomieszczeniu.

Nie potrzebuję jej. Jestem pewna swojego szczęścia, naszego szczęścia. Niedługo minie pięćdziesiąt lat, jak jesteśmy małżeństwem, ale wciąż mam przed oczami obraz naszego pierwszego spotkania. Jego uśmiech. Jego nieśmiałe spojrzenie. Jego długie, kręcone włosy spadające na ramiona. Jego marynarski sweter. On mnie pokocha.

Mój mózg zamarł w biurze podkomisarza Perreta.