Gniewko S. Piekielny. Wakacje to porażka ebook i audiobook

Dedykuję tę książkę Cat, Maksowi, Phoebe,

Millie i Ike’owi. Nie potrafię wyrazić,

jak bardzo was kocham i cenię.

A dziwakom takim jak ja, którym zawsze

brak pewności siebie, powiem tak:

znajdźcie sobie fajnego kumpla

i ruszcie na poszukiwanie przygód!

Cześć wszystkim, którzy to czytają!

Tu GNIEWKO S. PIEKIELNY. Co słychać? Jak wam leci?

Założę się, że lepiej niż mnie. Chcecie wiedzieć dlaczego?

Dobra, może nie zniszczyło mi to całego życia. Jednak zdecydowanie przerwało moją zwycięską passę. Naprawdę bardzo szkoda, zważywszy na to, że poprzednio taka dobra passa przydarzyła mi się...

Otóż mój najlepszy przyjaciel Gabriel i ja wygraliśmy niedawno szkolny Turniej PIERŚCIENIA OGNIA. Była to serio gruba sprawa, bo kompletnie nikt na nas nie liczył. Przez mniej więcej tydzień byliśmy KRÓLAMI LICEUM OGÓLNOKSZTAŁCĄCEGO PRZEDPIEKLE!

W  Siarkowcu nie mówiło się o niczym innym, tylko o naszym zwycięstwie.

A potem w jednej chwili nasz triumf został zapomniany.

Całe zainteresowanie nami rozwiało się jak dym. Dlaczego, spytacie. Ano dlatego, że pewien kretyński filmik o pierdzącym kocie stał się wiralem. Nagle wszyscy gadali tylko o TYM. Później pojawiły się remiksy. Po nich parodie. Powstały nawet koszulki!

Naprawdę szybko poszło.

Szczerze go za to podziwiam. On się nigdy niczym nie przejmuje, płynie z prądem.

A ja? Cóż, jestem raczej typem buntownika, który stawi opór prądowi i przez to utonie. Bo jestem strasznie UPARTY. No i kiepsko pływam.

Tiaa... pewnie trzeba było wziąć to pod uwagę, zanim zgodziłem się pojechać na obóz nad JEZIOREM.

Czy już wspomniałem, że jestem w drodze na obóz? Mama Gabriela właśnie odwozi nas tam samochodem. Czeka nas dosyć długa podróż, więc zabijam czas pisaniem na tylnym siedzeniu minivana. Albo to, albo niekończące się wspólne śpiewanie z Gabrielem i jego mamą. To nawet miłe, że tak wyśpiewują jedną piosenkę po drugiej.

Gabriel sprzedał mi pomysł wyjazdu na OBÓZ WAKACYJNY krótko po naszym zwycięstwie w turnieju. Nie bardzo wiem, czego mam się spodziewać, ponieważ nigdy dotąd nie byłem na obozie. Nocowałem wprawdzie kilka razy w namiocie na naszym podwórku razem z tatą, ale nie wiem, czy to się liczy.

Znacie na pewno ludzi, którzy lubią dużo przebywać na świeżym powietrzu, brudzić się i znosić niewygody?

No więc ja jestem ich PRZECIWIEŃSTWEM. Lubię przytulne wnętrza z klimatyzacją i możliwością naładowania telefonu.

Nie zrozumcie mnie źle. Uważam, że drzewa są naprawdę bardzo fajne, tyle że brakuje im gniazdek elektrycznych. Moim zdaniem GRUBE NIEDOPATRZENIE ze strony Matki Natury.

W każdym razie Gabriel nie przestawał gadać o tym, jak genialnie być na takim obozie, pomyślałem więc, że co szkodzi spróbować. Trwa trochę ponad tydzień, a na koniec będzie wielki pokaz talentów, czyli szansa dla mnie i Gabriela, żeby znowu wszystkich olśnić, a może i odzyskać trochę tej WSPANIAŁEJ SŁAWY, jaką się cieszyliśmy, zanim zastąpił nas kretyński pierdzący kocur.

Dużo rozmyślałem o tym, jak wygrać taki pokaz talentów. Moim hobby są komiksy, wiem na ich temat wszystko, ale szersza gadka o komiksach nie jest tym, co zwykli, nudni ludzie uznają za SUPERZABAWNE.

Dlatego przeszedłem do planu B.

– Hej, Gabriel – zagadnąłem, przerywając jego występ w duecie z mamą. – Masz coś w uchu.

Gabriel zbaraniał i gapił się na mnie, ja zaś WYJĄŁEM mu z ucha lśniącą monetę.

– Hej! Jak to zrobiłeś? – roześmiała się jego mama.

– Magik nigdy nie zdradza swoich sztuczek! – odparłem z pewnym siebie uśmieszkiem.

Chociaż gdybym miał być szczery, po raz pierwszy udał mi się ten trik. A skoro już o tym mowa, będę musiał solidnie poćwiczyć przed wielkim pokazem talentów.

Wsunąłem monetę z powrotem do pudełka z przyborami do sztuczek magicznych, jakie zabrałem ze sobą. To tylko zwykła moneta, bo jestem raczej skąpy.

Czas spędzony na obozie może jednak przynieść coś ważniejszego niż odzyskanie popularności w szkole – to przecież świetna okazja do pogłębienia przyjaźni z Gabrielem. Jesteśmy kumplami dopiero od niedawna, więc ciągle jeszcze czuję się niezbyt pewnie. Co będzie na przykład, jeśli Gabriel znajdzie kogoś FAJNIEJSZEGO, BARDZIEJ ZABAWNEGO niż ja?

Wiem, że to brzmi SUPERNIEPRAWDOPODOBNIE, ale zdarzały się już znacznie dziwniejsze rzeczy.

Zresztą nawet gdybym się tym nie martwił, Gabriel jest moim najlepszym kumplem. I kiedy twój najlepszy kumpel postanawia pogapić się na ziemię i drzewa oraz chce zostać pożarty żywcem przez komary, musisz go w tym wspierać. Chyba.

Nie zapominajmy, że to mój pierwszy najlepszy kumpel. Kurczę, pierwszy prawdziwy przyjaciel – KONIEC KROPKA. Staram się więc postępować zależnie od okoliczności i nie zepsuć wszystkiego.

Nietrudno było przekonać rodziców, żeby pozwolili mi jechać na obóz. Przypuszczam, że są zadowoleni, mając w domu jednego dzieciaka mniej.

Podczas mojej nieobecności mój śmierdzący braciszek Mieszko będzie pewnie żałował, że nie ma na kogo puszczać swoich cuchnących nocnych bąków. A moja wkurzająca siostrunia Zaraza będzie musiała się kłócić ze swoim brzydkim odbiciem w lustrze.

Ponieważ Gabriel uczestniczył już w takim obozie, kiedy był młodszy, jego rodzice nie chcieli go teraz puścić, twierdząc, że powinien „poszerzać swoje horyzonty”, cokolwiek to może znaczyć. Jednak Gabriel błagał i jęczał tak skutecznie, że się w końcu zgodzili.

Chwila!

Mama Gabriela skręciła właśnie z głównej drogi w las i podskakujemy teraz na nierównej ścieżce (chyba).

Gdybym na tym zakończył opowieść, to znaczy, że umarłem w lesie.

I jeszcze jedno – jeśli naprawdę NIE ŻYJĘ, a wy to czytacie, MUSICIE spełnić moją ostatnią prośbę – powiedzcie mojemu rodzeństwu, że ŚMIERDZĄ JAK KUPA, dobrze?

Hej, żyję!

Okazuje się, że jednak jechaliśmy drogą. Wąską i wyboistą, niemniej jednak drogą.

Niestety, ledwie na nią skręciliśmy, zaczęło lać jak z cebra. Normalnie oberwanie chmury. Mama Gabriela zaczęła się martwić, że auto utknie w błocie, więc stanęła i powiedziała nam, żebyśmy przeszli resztę drogi pieszo. Namawiałem ją, żeby spróbowała przedrzeć się przez kałuże, ale minivany „nie są autami terenowymi, Gniewko”. No tak.

Zanotowałem w pamięci, żeby – kiedy będę już starym nudziarzem – NIE kupować dziadowskiego minivana, chyba że chciałbym sprawić wrażenie supernudnego starucha.

– Uważajcie na siebie, chłopaki, i nie przeziębcie się tam! – zawołała mama z wnętrza swojego ciepłego, suchego i supernudnego samochodu.

Nie no, żaden problem. To tylko słaby deszczyk. Nic nam się nie stanie, prawda?

Gabriel dźwiga lutnię, gdyby ktoś pytał. Zabrał ją ze sobą na konkurs talentów. Lutnia to rodzaj klocowatej gitary, na której ludzie przygrywali w średniowieczu. Chyba. Rodzice Gabriela pragnęli, żeby nauczył się gry na harfie, on zaś marzył o gitarze elektrycznej i stąd wziął się kompromis.

– Daleko jeszcze?! – krzyknąłem, mrużąc zalewane deszczem oczy.

– Wydaje mi się, że jesteśmy już prawie na miejscu! Trochę się tu pozmieniało od ostatniego razu! W zeszłym roku miałem ospę cherubinową i nie mogłem pojechać! – odpowiedział Gabriel, usiłując przekrzyczeć wycie wiatru.

Wtem przez szum ulewy przedarł się jakiś OKROPNY HAŁAS, sprawiając, że obaj zamarliśmy w pół ruchu. Brzmiało to tak, jakby ktoś na siłę wpychał skrzypce do przepełnionego śmietnika.

– Co to było?! – wyjąkałem, rozglądając się w poszukiwaniu źródła hałasu.

– Nazywają to MUZYKĄ, pajacu! O co ci chodzi? Nie cenisz sztuki muzycznej?!

Obróciliśmy się gwałtownie i naszym oczom ukazał się gnom schowany pod krzakiem. Gapił się na nas szyderczo, brzdąkając niemelodyjnie na banjo, zbyt dużym dla jego malutkich rączek.

Gabriel postarał się naprawić sytuację.

– Przepraszamy! Nigdy dotąd nie słyszeliśmy tego rodzaju... muzyki.

Gnom wpatrywał się w nas z bezczelną miną w CAŁKOWITYM MILCZENIU. Wskutek ulewnego deszczu kręcone białe włosy prawie całkiem zakryły mu twarz.

– Niech no zgadnę – na obóz, co? – zachrypiał. – Pewnie nie wiecie, kto mieszka w tych lasach?

– Nno... ty? – próbowałem zgadywać z nadzieją, że ta rozmowa bardzo szybko się skończy.

– Nie! – warknął gnom. – To znaczy, owszem. Ale nie o to mi chodziło! Grasuje tu robal pożerający dzieci i jest strasznie GŁODNY!

Gabriel i ja wymieniliśmy spojrzenia. Nie musieliśmy nic mówić, i tak wiedzieliśmy, co każdy z nas myśli.

– Trzymajcie się z dala od lasu albo GIŃCIE! – zawył gnom, wybałuszając żółte ślepia jak postać z horroru.

Rzuciliśmy się biegiem. Gabriel zdążył jednak się odwrócić i odpowiedzieć:

– Dzięki za radę!

– Dzięki za radę?! – krzyknąłem z niedowierzaniem, nie zwalniając tempa.

– No co? Jestem uprzejmy! To miło być miłym! – obruszył się Gabriel.

Wywróciłem oczami tak MOCNO, ŻE AŻ ZABOLAŁO.

– Zaskoczyło mnie, że ludzie nadal gadają o Zgryzie! – zawołał Gabriel.

– O kim? – zapytałem.

Gabriel zwolnił kroku, żeby złapać oddech.

– O Zgryzie. To podobno olbrzymi robalowaty potwór, który żyje w lesie i żywi się dziećmi. Opowiadało się o nim przy ognisku różne straszne historie. To taka miejscowa legenda.

– Ale śmieszne! – zawołałem. Jednak po długiej chwili milczenia musiałem dodać: – On nie jest oczywiście prawdziwy, co?

– No co ty! Skąd! – roześmiał się Gabriel. – To znaczy... chyba mógłby być prawdziwy, ale raczej nie jest.

– O, to dobrze – odparłem, raczej nieprzerażony.

Za kolejnym zakrętem dostrzegliśmy nareszcie zatartą, połamaną tablicę przy wejściu do obozu. Zwisała nad drogą, przybita do dwóch wysokich drewnianych słupów.

– Witaj w Siarkowych Źródłach! – zakrzyknął Gabriel, wskazując polanę przed nami.

Obóz wydawał się RACZEJ OPUSTOSZAŁY, nie licząc garstki dzieciaków pędzących w deszczu do rzędu drewnianych domków tworzących półkole przed znacznie większym budynkiem.

Gabriel kontynuował wprowadzenie:

– W tych chatkach będziemy spali, a to...

– Stówka? – przerwałem, odczytując szyld na większym budynku.

– Nie, nie, powinno być „Stołówka”. OŁ musiało odpaść. Nieważne, dają pyszne jedzenie. Będzie ci smakowało!

Rozejrzałem się i stwierdziłem, że nie tylko szyld na budynku stołówki się rozpadał. Z dachów drewnianych domków zwisały luźne dachówki. Ścieżki zarosły trawą i chwastami, podobnie jak walające się tu i ówdzie pordzewiałe drabiny i puste puszki po farbie. Kilka domków wyglądało na częściowo odnowione, jakby ktoś znudził się w połowie roboty i poszedł.

– Tam są domki dziewczyn – powiedział Gabriel, pokazując ścieżkę znikającą wśród drzew.

Byłem ciekawy, czy teren obozu dziewczyn prezentuje się choć trochę lepiej.

Między chatkami a stołówką leżały bale otaczające kamienny krąg pośrodku.

– Tutaj spotykamy się przy ognisku i opowiadamy sobie straaaszne historie!

Przyglądałem się palenisku czy sadzawce, gdy raptem jakiś głos huknął:

– Hej, wy tam! Chodźcie no tu obaj! Musicie się zarejestrować!

Odwróciliśmy się i naszym oczom ukazał się (chyba) NIEDŹWIEDŹ w kapeluszu i pelerynie, który machał do nas łapą.

Powlekliśmy się do gadającego niedźwiedzia (?). Peleryna przykrywająca jego potężne ramiona okazała się ceratą w biało-czerwoną kratkę (przypomniałem sobie natychmiast kraciasty szal mojej babci). Była zbyt kusa, żeby go osłonić przed ulewą, ale chyba się tym nie przejmował.

Kiedy zbliżyliśmy się do niego, zrozumiałem, że to żaden niedźwiedź, tylko sasquatch, inaczej Wielka Stopa albo „włochaty człowiek”. Coś w rodzaju yeti. Zrobiło mi się głupio, że nie rozpoznałem go wcześniej.

Wyciągnął wielkie łapsko, żeby się przywitać.

– Jak się macie, chłopaki! Jest piękna pogoda, co?! – zawołał, śmiejąc się do rozpuku. – Jestem Świerk, dyrektor obozu, ale możecie mówić do mnie Leon! Pierwszy raz w Siarkowych Źródłach?

– Jestem tu już trzeci raz! – zawołał Gabriel radośnie.

– Ho, ho! Serio? No nieźle! Super! A ty? – zwrócił się do mnie Leon.

– A ja pierwszy – odparłem.

– Hej, ja też! Chyba trzeba będzie poprosić tego tu weterana, żeby nas oprowadził, co?! – Leon mrugnął porozumiewawczo, wskazując na Gabriela. – Taa, rzeczywiście ja i moja rodzina przejęliśmy niedawno prowadzenie tego kempingu. Pracowaliśmy na okrągło, żeby urządzić wszystko na TIP-TOP dla was, dzieciaki! Co o tym myślisz, Gabriel? Przywróciliśmy teren do takiego wyglądu, jak zapamiętałeś?

Zanim jednak Gabriel zdążył odpowiedzieć, z dachu najbliższego domku ZSUNĄŁ SIĘ stos luźnych dachówek i ze straszliwym HUKIEM rąbnął o ziemię.

Wyraźnie nieprzekonany Gabriel zmusił się do uprzejmego uśmiechu.

– Jak najbardziej!

– Miło mi to słyszeć! – zahuczał Leon. – Nie domyślilibyście się na pewno, że dysponujemy mocno ograniczonym budżetem, co wymaga od nas SPOREJ POMYSŁOWOŚCI. Poznaliście na przykład, że mój płaszcz przeciwdeszczowy to w rzeczywistości obrus z ceraty?

Leon zapytał o nasze nazwiska i zaczął przerzucać stronice kołonotatnika.

– O! Już mam! Zostaliście umieszczeni w... domku niebieskim, nazywa się Morska Bryza! Może pójdziecie teraz odstawić bagaże i wybrać sobie pryczę. Za pół godziny zbieramy się wszyscy w stołówce. Zajrzę do was, kiedy przyjdzie pora!

Wyjąłem komórkę. Zero zasięgu.