Dobrana para - Leopold Chauveau - ebook + książka

Dobrana para ebook

Leopold Chauveau

0,0
52,00 zł

lub
-50%
Zbieraj punkty w Klubie Mola Książkowego i kupuj ebooki, audiobooki oraz książki papierowe do 50% taniej.

Dowiedz się więcej.
Opis

Najpiękniejsze światy buduje się razem

Pewnego dnia Henio rzuca wyzwanie swojemu tacie: „Wymyśl mi bajkę! Ale na odwrót!”.

Tak zaczyna się seria zabawnych i absurdalnych opowiadań, które stają się literackim i filozoficznym pojedynkiem między ojcem a synem.

Henio z niezachwianą pewnością dziecka podsuwa szalone pomysły, a ojciec próbuje nadać im sens. W tym dialogu – w którym wyobraźnia jest całkowicie uwolniona z ram logiki i konwencji – powstają historie nie do opowiedzenia, bajki niemożliwe, przygody nie do wymyślenia. Jak ta o małym kangurku, który wygryzł dziurę w torbie mamy, żeby uciec przed klapsami. Albo ta o wężu boa, z którego dzielny słoń musiał... połkniętego żółwia wycisnąć niczym pastę z tubki."

Skrzący się inteligentnym humorem tekst Léopolda Chauveau ożywa w polskim wydaniu dzięki pełnym wyrazu i uroku ilustracjom Marii Raczkiewicz-Śledziewskiej, które doskonale oddają groteskowość, poezję oraz absolutną wolność dziecięcego świata.

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi lub dowolnej aplikacji obsługującej format:

EPUB
MOBI

Liczba stron: 137

Oceny
0,0
0
0
0
0
0
Więcej informacji
Więcej informacji
Legimi nie weryfikuje, czy opinie pochodzą od konsumentów, którzy nabyli lub czytali/słuchali daną pozycję, ale usuwa fałszywe opinie, jeśli je wykryje.



Tytuł oryginału:Les deux font la paire

Na podstawie pierwszego wydania Éditions sociales internationales, Paris 1937 © Copyright for this edition by Oficyna Literacka Noir sur Blanc, 2026 © Copyright for the Polish translation by Maria Raczkiewicz-Śledziewska

Przekład powstał w ramach pobytu w Übersetzerhaus Looren –rezydencji dla tłumaczy literackich w Szwajcarii.

ISBN 978-83-8403-119-3

Ilustracja na okładceMaria Raczkiewicz-Śledziewska

Opracowanie redakcyjneIrma Iwaszko

KorektaAnna Burger, Martyna Kukuła

Projekt okładki i opieka graficznaKatarzyna Kaczmarek

Zamówienia prosimy kierować: – telefonicznie: 800 42 10 40 (linia bezpłatna) – e-mailem: [email protected] księgarnia internetowa: www.noir.pl

Oficyna Literacka Noir sur Blanc Sp. z o.o., 2026 ul. Frascati 18, 00‐483 Warszawa

Konwersja do formatu ePub 3: eLitera s.c.

Zgodnie z art. 4 Dyrektywy 2019/790/UE oraz odpowiednimi przepisami krajowymi, niniejszym zastrzegamy prawo do wyłączenia z eksploatacji tekstów i danych (TDM) dla celów innych niż badawcze, w odniesieniu do materiałów znajdujących się w tej publikacji niezależnie od formy jej udostępnienia. Wykorzystywanie tych materiałów w ramach działań TDM jest niedozwolone.

TRZY KANGURY

Siedziałem w fotelu z książką na kolanach. Chyba nawet nie spałem. Usłyszałem wołanie:

– Tato!

Głos dochodził spod fotela, być może zza niego, w każdym razie nie było widać skąd.

Mały Henio z całą pewnością bawił się w jakąś zakazaną zabawę. Lepiej było nie patrzeć i nic o tym nie wiedzieć.

Odpowiedziałem, nie ruszając się z miejsca:

– Co?

Głos odezwał się, wciąż z tego samego miejsca:

– Wymyśliłem bajkę.

– O!

Spod mojego lewego łokcia wyłoniła się głowa. Henio wstał i stanął naprzeciwko mnie. Z dłońmi opartymi o moje kolana, patrząc mi prosto w oczy, powiedział z wielką powagą:

– Naprawdę wspaniałą bajkę!

– Opowiadaj!

Ja w twoim wieku już umiałam chodzić.

Nie dał się więcej prosić i zaczął:

– Była sobie raz pani Kangurzyca, która miała dziurę w kieszeni.

Czekałem na ciąg dalszy. Ale on nie nastąpił. Henio milczał.

Po chwili spytałem:

– I co dalej?

– Nic. Koniec. Miała dziurę na dnie swojej kieszeni. I już.

– To jest według ciebie bajka?

– A co to jest, jak nie bajka?

– Raczej początek bajki! Żeby to była prawdziwa bajka, trzeba opowiedzieć, co się przytrafiło tej pani Kangurzycy, która miała dziurę w kieszeni.

– Przytrafiło jej się właśnie to, że kieszeń jej się przedziurawiła.

– To już mówiłeś.

– No bo powiedziałeś przed chwilą, że trzeba jeszcze opowiedzieć.

– Wcale nie jest wspaniała ta twoja bajka, raczej głupia.

– A gdybym ja tak powiedział o którejś z twoich bajek?!

– Obrazisz się?

– Ja ci tak nie mówię, nawet jak mam ochotę!

– Bardzo ci dziękuję!

– A poza tym moja bajka wcale nie jest głupia, bo tej pani Kangurzycy przytrafiła się jeszcze masa innych rzeczy!

– To opowiedz o nich.

– Jak mam opowiedzieć? Jestem pewien, że przytrafiła jej się masa rzeczy, ale nie wiem jakich. Wiem tylko, że miała dziurę w kieszeni i gubiła wszystko, co do niej wkładała.

– Wygląda na to, że nie wiesz nawet, dlaczego miała dziurawą kieszeń.

– Bo w środku była dziura.

– Bardzo sprytnie. Ale kto ją zrobił?

– Tego nie wie nikt.

– Ja wiem.

– Znowu wymyślisz jakąś bzdurę.

– Skoro ty sam jakoś nie możesz nic wymyślić...

Henio był zły i nic nie odpowiedział. To ja się odezwałem:

– Twoja pani Kangurzyca miała synka, którego nosiła w kieszeni.

Henio odparł zimno:

– Nieprawda. W środku była dziura. Synek by wypadł.

– W czasie, o którym ja mówię, kieszeń jeszcze nie była przedziurawiona. A mały Kangurek w ogóle z niej nie wychodził, bo był za mały. Od czasu do czasu wystawiał tylko głowę na zewnątrz i rozglądał się, co się dzieje wokół. Nie zdążył jeszcze nic zobaczyć, więc wszystko go ciekawiło. Czasem przeleciała muszka, czasem spadł liść, pył z drogi uniósł się w powietrze, wszystko to było dla niego nowe. Rósł i rósł, i kieszeń jego mamy robiła się coraz bardziej wypukła. Po tej właśnie wypukłości mama Kangurzyca oceniła w końcu, że jej synek urósł na tyle, żeby zacząć się uczyć chodzić. Przednimi łapami otworzyła szeroko kieszeń i zawołała do środka:

– Hej, ty! Wyłaź! Chodź tu!

Kangurek był nieufny:

– Czego ona ode mnie chce?

Wcisnął się w głąb kieszeni najmocniej, jak tylko potrafił.

Uniosłem do góry palec:

– A pamiętajmy, kieszeń nie była jeszcze wtedy dziurawa!

I mówiłem dalej:

– Kangurzyca włożyła łapę do kieszeni głęboko, aż po łokieć, złapała synka za koniec ogona i wyciągnęła na zewnątrz. Postawiła go na trawie i powiedziała surowo:

– Ja w twoim wieku już umiałam chodzić.

I odbyła się pierwsza lekcja.

Dla takiego kangura chodzenie wcale nie jest łatwe! Ani zabawne! Ani eleganckie! Trzeba się oprzeć jednocześnie na bardzo długim ogonie i na bardzo krótkich przednich łapach. Przez to zadek unosi się wysoko do góry, a nos opada prosto w trawę. Wtedy należy tylne łapy przesunąć do przodu i proszę: pierwszy krok zrobiony. I zaczyna się od początku.

Kangurek uważał, że to nudne chodzić w ten sposób. Ale kangury nie umieją chodzić inaczej. Musiał robić to co wszyscy.

Nigdy nie wyłaził z kieszeni na wołanie mamy. Zawsze musiała go szukać, łapać za ogon i wyciągać na zewnątrz.

Od razu dawała mu parę klapsów – jeden za to, że nie przyszedł, kiedy go wołała, następny, żeby się dobrze uczył.

W czasie lekcji zwykle okazywało się, że zasłużył jeszcze na kilka klapsów. Ale w końcu nauczył się chodzić. Wtedy mama nauczyła go skakać.

O! To było całkiem co innego! Można było rozciągnąć tylne łapy, które tak zawadzały, kiedy nie wiedziało się, jak się nimi posługiwać. I skakać coraz wyżej, coraz dalej, w miarę jak dzięki ćwiczeniom mięśnie wzmacniały się coraz bardziej.

Na te lekcje Kangurka nie trzeba było wołać i prosić, żeby przyszedł. Za ogon mama musiała go łapać, żeby go zmusić do powrotu do kieszeni, za pomocą kilku klapsów na dodatek.

Ledwie znalazł się w środku, myślał tylko o tym, żeby wyjść. Wystawiał głowę tuż pod nos pani Kangurzycy. I znowu dostawał klapsa.

Pewnego dnia miał już dosyć tych klapsów.

Delikatnie wygryzł dziurę w głębi kieszeni, tak delikatnie, że mama nic nie poczuła. Wydostał się przez dziurę na zewnątrz.

Pani Kangurzyca nie zauważyła, jak synek wychodzi drugą stroną jej wielkiego brzucha, między tylnymi łapami. Ale nagle poczuła się lekka, podskoczyła, potem jeszcze raz i wielkimi skokami wróciła do domu.

Pan Kangur, który też właśnie wrócił, zapytał, co tam słychać u jego syna.

– Wszystko dobrze. Już umie skakać.

Zagłębiła rękę w kieszeni, aż do dna, ale nikogo nie znalazła.

Pan Kangur krzyknął:

– Co to ma znaczyć?!

Z brzucha pani Kangurzycy sterczała łapa. Pani Kangurzyca nieśmiało przysunęła ku niej nos:

– Przecież to moja łapa!

Pan Kangur też zbliżył nos.

– Tak, to twoja łapa.

– Mam dziurę w kieszeni.

– Powinnaś bardziej uważać!

– I mały się zgubił!

– Zgubił się!

Zaczęli płakać i szlochali bardzo, bardzo długo, naprawdę okropnie długo.

Nie wiedziałem, co dalej. Zamilkłem. Na szczęście Henio się odezwał:

– Takie płakanie bardzo pomaga.

– Tak! I Kangurom też bardzo pomogło. Oboje, jak wszystkie kangury, nie byli specjalnie mądrzy i mieli bardzo krótką pamięć, niewiele się w niej mieściło. Kiedy minęła godzina, może półtorej, a może dwie, tata Kangur przestał płakać i zwrócił się do żony:

– Dlaczego my tak płaczemy?

– Nie pamiętam.

– To jesteś głupia, że płaczesz i nie wiesz dlaczego!

– Ty też nie wiesz! Sam jesteś głupi!

I zaczęli się strasznie kłócić. Ale już się nie smucili.

Henio zapytał:

– Nie pamiętali, że zgubili synka?

– Nie, ale czuli, że czegoś im brakuje, tylko nie wiedzieli czego. Martwili się. Siedzieli oparci na ogonach i węszyli to w lewo, to w prawo, to w górę, to w dół, wciągali nosem powietrze, żeby złapać zapach tego, o czym zapomnieli i co ich martwiło. Ale niczego nie wyczuli.

Pewnego dnia tata Kangur powiedział, że chyba coś poczuł, daleko za górami. I ruszył prosto przed siebie wielkimi skokami, naprawdę ogromnymi. A kiedy był już bardzo daleko, jeden z tych skoków zaniósł go prosto w pułapkę na kangury. I koniec bajki.

Henio zaprotestował:

– To ma być koniec?!

– Tak, tu bajka się kończy.

– Co to za koniec?! A mały Kangurek, a mama Kangurzyca – nie wiemy, co się z nimi stało! A z tatą Kangurem, który wpadł w pułapkę?

– Sam sobie wymyśl. Ja się już na dziś napracowałem.

– Leniuch z ciebie!

– Teraz ty popracuj! Wymyśl coś!

– Może najpierw powiedzmy, że mama Kangurzyca naprawiła sobie kieszeń.

– Nie miała igły ani nitki. Nie umiała szyć.

– Ale poprosiła o to dużego pająka, który był jej znajomym. Pająk zalepił dziurę mocną pajęczyną i za każdym razem, kiedy jakaś mucha wlatywała do kieszeni, było już po niej. Pająk ją zjadał.

– Dobra. Możemy powiedzieć, że pani Kangurzyca też wpadła w pułapkę i wysłano ją do zoo, gdzie znalazła swojego męża. Ale minęło tak dużo czasu, od kiedy się ostatnio widzieli, że wcale się nie poznali.

– Poznali się od nowa. Tak samo jak kiedyś.

– A w tym czasie Kangurek urósł, ożenił się i miał dużo dzieci.

– Nie! Został starym kawalerem.

– Jak chcesz. I teraz, ożenił się czy nie, bajka jest skończona.

Henio mówi głośno:

– Tak! – A po chwili dodaje: – Jak już ją będziesz pisał, nie zapomnij zaznaczyć, że to ja ją wymyśliłem!

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki