Antoniusz i Kleopatra ebook

Rotmistrze, Żołnierze, Posłańce i Służba.

_____________

Rzecz się dzieje w różnych częściach rzymskiego państwa.

_____________

Demetryusz i Filon.

Filon. Wiesz co, ten dziwny szał naszego wodza

Przechodzi wszelką miarę; te spojrzenia,

Co nad rotami, wśród wojennych znaków

Jak zbrojny Mars jaśniały, dziś przyćmione,

Spływają z wątłym swych promieni blaskiem

Na śniadą skroń kochanki: to lwie serce,

Co dawniej w zgiełku strasznych walk zrywało

Pancerza łuski, dziś bez hartu prawie,

Jak miech lub wachlarz bije, dla chłodzenia

Cygańskiej chuci. Otóż on i ona.

Odgłos trąb. Antoniusz i Kleopatra wchodzą z orszakami. Rzezańce wachlujący królowę.

Uważaj pilnie, poznasz w nim ze smutkiem

Ów trzeci filar świata, dziś przebrany

Za błazna tej wietrznicy; patrz i słuchaj.

Kleopatra. To miłość, mówisz; jakaż jej potęga?

Antoniusz. Do morskiej głębi żaden wzrok nie sięga.

Kleopatra. Jej kres ostatni dziś mi poznać trzeba.

Antoniusz. W niej niema kresu, jak w obszarze nieba.

Służący,wchodząc. Posłowie z Rzymu.

Antoniusz. Dręczą mię: — mów żywo.

Kleopatra. Racz, Antoniuszu, dać im posłuchanie:

Czy Fulwia może gniewna? lub, zapewne

Bezwłosy Cezar listem ci oznajmia

Najwyższą wolę: „Uczyń to lub owo;

Weź to królestwo, temu daj swobodę;

Tak postąp, ja ci każę.“

Antoniusz. Dość, kochanko!

Kleopatra. A może też, — to najpodobniej będzie, —

Nie wolno ci tu bawić; sam Oktawiusz

Przysyła ci odprawę; bądź posłuszny. —

Gdzie Fulwii list? Cezara? — nie, obojga? —

Przywołać gońców. — Jakem z krwi królewskiej,

Rumienisz się, mój drogi; twój rumieniec

Hołd Cezarowi składa, czy małżonce;

Wstyd mu swarliwej Fulwii. — Gdzie posłowie?

Antoniusz. Niech Rzym się w Tybr zapadnie, niech powały

Cesarstwa runą! Tu mój świat, przy tobie.

Królestwa to są śmieci, ziemia karmi

Bydlęta z ludźmi, cześć najwyższa życia

To kochać się jak my; gdy jedna dusza

W dwóch bliźnich sercach płonie; w tym uścisku

Wyzywam świat, by zeznał pod zaklęciem,

Że równych nam nie było.

Kleopatra. Milcz, obłudny!

Czyś bez kochania Fulwię wziął za żonę?

Jam przecież nie szalona, choć udaję;

Tyś Antoniuszem zawsze.

Antoniusz. Twem igrzyskiem. —

Na miłość mej miłości, na twe szczęście,

Nie traćmy chwil na te dotkliwe spory:

Niech każda w życiu nam otwiera nowych

Słodyczy zdroje. Jaka dziś zabawa?

Kleopatra. Przyjęcie gońców.

Antoniusz. Fe, królowo sprzeczna!

U której wszystko wdziękiem, złość, uśmiechy,

A nawet płacz; bo żądza lub cierpienie

Upiększa się powabem jej oblicza.

Precz z posłańcami; sam na sam chcę z tobą

Przechadzać się po mieście, by dokładniej

Obyczaj ludu poznać. Chodź, królowo;

Na rozkaz twój. — O gońcach ani słowo.

Antoniusz i Kleopatra wychodzą z orszakami.

Demetryusz. No cóż, Cezara poseł tak przyjęty?

Filon. A tak; Antoniusz, gdy tym szałem tknięty.

Zbyt często z siebie tę powagę zrzuci,

Co z Antoniuszem wzrosła.

Demetryusz. To mię smuci,

Że sam potwierdza wszystko, co w tej dobie

Rzym o nim głosi. Bogom cześć i tobie.

Wychodzą.

Charmion, Iras, Aleksas i Wieszcz.

Charmion. Aleksas, Aleksaniu mój najsłodszy,

Najzupełniejszy z mężczyzn, i najmłodszy,

Gdzie wieszcz, któregoś pani tak zalecał?

Ja chcę go poznać. Wszakżeś jej obiecał,

Że nam przepowie złą i dobrą dolę?

Aleksas. Wróżbito!

Wieszcz. Jestem.

Charmion. Starzec i pacholę:

Ach, on nie widzi!

Wieszcz. Lecz w przyrody księdze,

Oczyma duszy, badań mych nie szczędzę.

Enobarbus,wchodząc. Zastawiać ucztę; gości tłum jak mrowie:

Dziś będziem pić na Kleopatry zdrowie.

Charmion. Mój światły wieszczu, daj mi wróżbę szczęścia!

Wieszcz. Nie tworzę jej, zgaduję.

Aleksas.. Trzy zamęźcia.

Charmion. Czy mam z miłości umrzeć, lub gorączki?

Dziewicą, lub małżonką?

Aleksas. Daj mu rączki.

Charmion. Wszak jednej dosyć.

Wieszcz. Obie. — Krąg zawarty;

Duch mi wskazuje twej przyszłości karty. —

Urośniesz w piękność pod rozkoszy skrzydłem.

Charmion. Utyję trochę.

Iras. Schudniesz, pod bielidłem.

Charmion. Fe, nie chcę zmarszczek!

Aleksas. Nie bądźże natrętną;

Uważaj.

Charmion. Cicho!

Wieszcz. Masz odwagi piętno:

Od ulubieńca kochać masz goręcej.

Charmion. Napojem grzać go będę. I cóż więcej?

Aleksas. Aż biedak zaśnie.

Charmion. Wywróż mi, co lubię!

Więc, niech trzech króli w jednym dniu zaślubię,

I wszystkich w rok utracę: w pięćdziesięciu

Gdy mi się syn urodzi, przy dziesięciu

Judejski Herod będzie bił pokłony:

Oktawiusz Cezar gdy zapragnie żony,

Niech mię wybierze a nie Kleopatrę,

Tak blaskiem własnym ród królewski zatrę.

Wieszcz. Przeżyjesz ją.

Charmion. Wybornie! Precz intrygi;

Mnie życie słodsze niż zatrute figi.

Wieszcz. Co było lepsze, niż co będzie z blizka.

Charmion. To jest, że spłodzę dzieci bez nazwiska.

A iluż synów Izys mi przysądza?

Wieszcz. O! jeśli każda twa miłosna żądza

Zapłodni żywot, najmniej dwa miliony.

Charmion. Ja mu przebaczam, guślarz ten szalony.

Aleksas. Twój rąbek świadkiem, żeś jest przy nadziei.

Charmion. Na ciebie, Iras.

Aleksas. Każdy po kolei.

Enobarbus. Ja zaś wywróżę wielu z was i sobie,

Że dziś hulanka.

Iras. Wszak te ręce obie

Zwiastują czystość.

Charmion. Tak jak wylew Nilu

Zwiastuje głód.

Iras. Zalotny mój motylu,

Nie znasz się na tem.

Charmion. Jeśli dłoń tak wiotka

Nie jest płodności znakiem u podlotka,

To ja nie mogę skubnąć się po uszku. —

Wróż jej poślednią dolę, mój staruszku!

Wieszcz. Do twej podobna, jak dwie krople deszczu.

Iras. Wszak moja dłuższa choć o cal, mój wieszczu!

Charmion. Cal czy dwa sążnie, skądże ci ta mrzonka?

Co chcesz mieć dłuższem?

Iras. Toć nie nos małżonka.

Charmion. Od grzesznych myśli chrońcie nas, bogowie!

Zbliż się, Aleksas, — niech ci też przepowie. —

Nastręcz mu żonę szpetną, jak on właśnie,

Zaklinam cię, cna Izys; gdy ta zgaśnie,

Racz mu dać gorszą, po niej gorszą jeszcze;

Aż co najgorsza, spiąwszy go jak w kleszcze,

Powlecze go na cmentarz, niby z płaczem,

Pięćdziesiąt razy wdowcem i rogaczem.

Choćbyś mię odjąć miała z twej opieki,

Spraw to, cna Izys!

Iras. Amen i na wieki.

Wszak ludzka prośba boską moc zwycięża;

Bo jeśli to zgorszenie, widzieć męża

Zacnego z lichą żoną, to sromota,

Gdy jaki bałwan, urwisz i niecnota

W małżeńskim wieńcu rogów nie dostanie;

Bogini wielka, spełnij to żądanie,

I obdarz go porządnie!

Charmion. Niech tak będzie.

Wieszcz. Wysoko się wyniesiesz na urzędzie,

Bo będziesz wisiał.

Aleksas. Każę cię ochłostać. —

Już wolę mężem niż wisielcem zostać.

Patrz, te gołąbki, by mi rogi sprawić,

Gotowe same na targ się wystawić.

Enobarbus. Antoniusz idzie.

Charmion. Nie, królowo gniewna.

Kleopatra,wchodząc. Gdzie pan wasz?

Enobarbus. Nie wiem.

Kleopatra. Był tu, jestem pewna,

Bo zbiegł przedemną.

Charmion. Jam go nie widziała.

Kleopatra. Zdał się wesoły; nagle go zawiała

Myśl jakaś rzymska, spojrzał na mnie krzywo, —

Wszak Enobarbus?

Enobarbus. Zdrów.

Kleopatra. Znajdź go co żywo,

I sprowadź mi. Aleksas!

Aleksas. Na usługi. —

Otóż się zbliża.

Antoniusz wchodzi z Posłańcem i Służbą.

Kleopatra. Nie chcę mu raz drugi

Przebaczyć: chodźmy.

Wychodzą Kleopatra, Enobarbus, Aleksas, Iras, Charmion, Wieszcz i Słudzy.

Posłaniec. Fulwia bój zaczęła.

Antoniusz.Z  Lucyuszem, moim bratem?

Posłaniec. Tak: lecz wkrótce

Zawarto pokój; a gdy wzgląd przeważny

Skojarzył ich przeciwko Cezarowi,

Ten, obrotniejszy, zmiótł ich z pól Italii,

Przy pierwszem starciu.

Antoniusz. Nic gorszego niema?

Posłaniec. Zła wieść zaraża tego, kto ją głosi.

Antoniusz. Tak, jeśli spotka tchórza, lub ciemięgę.—

Więc dalej: dla mnie, to co przeszło, niczem. —

Kto głosi prawdę, choćby śmierć w niej była,

Ten mi pochlebia. Cóż więc?

Posłaniec. Labienus

(To przykra wieść) z partyjskim swym zastępem

Aż po za Eufrat Azyi kres posunął;

Zwycięskim znakiem wionął z gór Libanu