Zaginione klucze masonerii lub Tajemnica Hirama Abiffa ebook

Spis treści

Przedmowa

Wprowadzenie

Prolog W polach chaosu

Rozdział I Wieczne poszukiwanie

Rozdział II Kandydat

Rozdział III Uczeń

Rozdział IV Czeladnik

Rozdział V Mistrz mason

Rozdział VI Kwalifikacje prawdziwego wolnomularza

Epilog Kapłan Ra

Addenda Szata błękitu i złota

Szmaragdowa Tablica Hermesa (Tabula Smaragdina)

Ars magna latomorum

Przedmowa

Rzeczywistość wiecznie nam się wymyka. Nieskończoność kpi z naszych marnych wysiłków, by uwięzić ją w ramach definicji i dogmatów. Nasze najwspanialsze realizacje są jedynie zapowiedziami Światła. W swoich dążeniach człowiek jest tylko małżą próbującą ogarnąć ocean.

Jednak człowiek nie może zaprzestać starań zmierzających do odnalezienia Boga. W jego duszy jest tęsknota, która nie pozwala mu odpocząć, potrzeba która zmusza go do niemożliwego, do osiągnięcia tego, co nieosiągalne. Podnosi słabe ręce, aby uchwycić gwiazdy i, pomimo miliona lat niepowodzeń i tysiącleci rozczarowań, dusza człowieka podąża ku niebu z jeszcze większą ochotą niż wtedy, gdy rasa ludzka była jeszcze młoda.

Dąży, choć ulatniający się ideał wiecznie wymyka się jej z objęć. Nawet jeśli nigdy nie uchwycimy bogini swoich snów, nie chcemy wierzyć, że jest ona fantomem. Dla nas jest ona jedyną rzeczywistością. Sięgamy w górę i nie będziemy zadowoleni, dopóki w naszych rękach nie znajdzie się miecz Oriona, a z jego piersi nie błyśnie chwalebny Arktur.

Człowiek jest Parsifalem szukającym Świętego Kielicha; Sir Lanvalem szukającym Świętego Graala. Życie jest boską przygodą, wspaniałym poszukiwaniem.

Język zawodzi. Słowa są tylko szyframi; a kto potrafi odczytać zagadkę? Te słowa, których używamy, czym są, jeśli nie tylko próżnymi cieniami formy i sensu? Staramy się przyoblec naszą najwyższą myśl w słowne szaty, aby nasz brat mógł ją zobaczyć i zrozumieć. Kiedy chcielibyśmy opisać świętego, on widzi demona. Kiedy chcielibyśmy przedstawić mędrca, on widzi głupca. „Niech cię szlag trafi” — woła — „ty też jesteś głupcem”. Tak więc mądrość obleka swoją prawdę w symbolikę, a wgląd w nią przykrywa alegorią. Wyznania, rytuały, wiersze są przypowieściami i symbolami. Ignoranci biorą je dosłownie i budują dla siebie więzienne domy ze słów, a gorzką mową i jeszcze bardziej gorzkimi szyderstwami potępiają tych, którzy w tym lochu do nich nie dołączą. Przed przenikliwym wzrokiem widzącego dogmaty i ceremonie rozpływają się i bledną legendy oraz tropy, a on widzi za faktem prawdę, za symbolem — Rzeczywistość.

Przez cień świeci zawsze Doskonałe Światło.

Kim jest wolnomularz? To człowiek, który w swoim sercu został należycie i prawdziwie przygotowany, uznany za godnego i dobrze wykwalifikowanego, przyjęty do bractwa budowniczych, wyposażony w pewne hasła i znaki, dzięki którym może pracować i otrzymywać wynagrodzenie jako Mistrz-Wolnomularz, a także podróżować po obcych krajach w poszukiwaniu tego, co zostało utracone — Słowa.

Poprzez mgliste wizje wieków rozbrzmiewa jasna deklaracja i, chociaż same niebiosa odbijają się echem, ale niewielu słyszy, a jeszcze mniej rozumie hasło: „Na początku było Słowo, a Słowo było u Boga i Bogiem było Słowo”.

Oto zatem wieczny paradoks. Słowo zaginęło, a jednak jest zawsze z nami. Światło, które oświetla daleki horyzont, świeci w naszych sercach. „Nie szukałbyś mnie, gdybyś mnie nie znalazł”. Podróżujemy daleko tylko po to, by znaleźć to, czego łakniemy w domu.

Jak mówi Victor Hugo: „Pragnienie Nieskończonego dowodzi nieskończoności”.

To, czego szukamy, żyje w naszych duszach.

Tę niewypowiedzianą prawdę, niewypowiedzianą doskonałość, autor postawił przed nami. Umieścił ją na tych stronach. Sam nie będąc wolnomularzem, odczytał głębsze znaczenie rytuału. Nie przyjąwszy formalnych zobowiązań, wzywa całą ludzkość do wejścia do świętego świętych. Nie będąc inicjowanym w materialne rzemiosło, ogłasza tajemną doktrynę, którą każdy może usłyszeć. Z żywą alegorią i głębokim filozoficznym wywodem wyjaśnia wzniosłe nauki Wolnego Mularstwa starsze niż wszystkie religie, tak uniwersalne, jak ludzkie aspiracje.

Jest dobrze. Błogosławione oczy, które widzą i uszy, które słyszą i serce, które rozumie.

Reynold E. Blight, 33°, K.T.

Wprowadzenie

masoneria, choć nie jest religią, jest zasadniczo religijna. Większość jej legend i alegorii ma charakter sakralny; wiele z nich jest wplecionych w strukturę chrześcijaństwa. Nauczyliśmy się uważać naszą własną religię za jedyną natchnioną i to prawdopodobnie tłumaczy wiele nieporozumień dotyczących miejsca, jakie zajmuje Masoneria w duchowej etyce naszej rasy. Religia to natchniony przez Boga kodeks moralny. Osoba religijna to taka, którą ten kodeks inspiruje do szlachetniejszego życia. Identyfikuje się z kodeksem, który jest źródłem jego oświecenia. Tak więc możemy powiedzieć, że chrześcijaninem jest ten, którego duchowe ideały dobra i zła pochodzą z przesłania Chrystusa, podczas gdy buddysta jest tym, który kształtuje swoje życie według archetypu moralności podanego przez wielkiego Gautamę lub jednego z innych Buddów1. Wszystkie doktryny, które starają się rozwinąć i zachować tę niewidzialną iskrę w człowieku zwaną Duchem, są określane jako duchowe. Te, które ignorują ten niewidzialny element i koncentrują się całkowicie na tym, co widzialne, nazywa się materialnymi. W religii istnieje wspaniały punkt równowagi, w którym materialista i spirytysta spotykają się na płaszczyźnie logiki i rozumu. Nauka i teologia są dwoma końcami jednej prawdy, ale świat nigdy nie otrzyma pełnej korzyści z ich poszukiwań, dopóki nie zawrą one ze sobą pokoju i nie będą pracować ręka w rękę nad wykonaniem wielkiego dzieła — wyzwolenia ducha i inteligencji z trójwymiarowego więzienia ignorancji, przesądów i strachu.

To, co daje człowiekowi wiedzę o sobie samym, może być inspirowane tylko przez Jaźń — a Bóg jest Jaźnią we wszystkich rzeczach. Tak naprawdę to On jest inspiracją i rzeczą inspirowaną. Pismo Święte stwierdza, że Bóg był Słowem, a Słowo stało się ciałem. Zadaniem człowieka jest teraz sprawić, by ciało odzwierciedlało chwałę tego Słowa, które znajduje się w jego duszy. To właśnie to zadanie stworzyło potrzebę religii — nie jednej, ale wielu wyznań, z których każde szuka na swój sposób, każde zaspokaja potrzeby poszczególnych ludzi, każde przedkłada jeden punkt nad wszystkie inne.

Dwunastu Czeladników bada cztery punkty Cyrkla. Czyż nie jest to dwanaście wielkich religii świata, z których każda na swój sposób poszukuje tego, co zostało utracone w minionych wiekach, a czego poszukiwanie jest wrodzonym prawem człowieka? Czy poszukiwanie Rzeczywistości w świecie iluzji nie jest zadaniem, dla którego każdy przychodzi na świat? Jesteśmy tutaj, aby uzyskać równowagę w sferze nierównowagi; aby znaleźć odpoczynek w niespokojnej rzeczy; aby odsłonić iluzję i zabić smoka naszych własnych zwierzęcych natur. Jak Dawid, król Izraela, przekazał w ręce swego syna Salomona zadanie, którego nie mógł wykonać, tak każde pokolenie przekazuje następnemu dzieło budowy świątyni, a raczej odbudowy mieszkania Pańskiego, które znajduje się na górze Moria.

Prawda nie jest stracona, ale trzeba jej szukać i ją znaleźć. Rzeczywistość jest wiecznie obecna — bezwymiarowa, ale wszechogarniająca. Człowiek — istota postaw i pragnień, sługa wrażeń i opinii — nie może, z chwiejnym brakiem równowagi niewykształconego umysłu, nauczyć się poznawać tego, czego sam nie posiada. Gdy człowiek osiąga jakąś cechę, odkrywa ją i rozpoznaje w sobie rzecz nowonarodzoną. Człowiek rodzi się z oczami, ale dopiero po długich latach smutku uczy się widzieć jasno i w harmonii z planem. Człowiek rodzi się ze zmysłami, lecz dopiero po długich doświadczeniach i bezowocnych wysiłkach przynosi te zmysły do świątyni i składa je jako ofiarę na ołtarzu wielkiego Ojca, który sam czyni wszystko dobrze i ze zrozumieniem. Człowiek jest tak naprawdę urodzony w grzechu niewiedzy, ale ze zdolnością do zrozumienia. Ma umysł zdolny do mądrości, serce zdolne do uczuć i silną rękę do wielkiej pracy w życiu — do przekształcenia nieociosanego kamienia w doskonały kamień.

O co więcej może prosić jakiekolwiek stworzenie niż o możliwość udowodnienia tego, czym jest, marzenia, które go inspirują, o wizję, która prowadzi go dalej? Nie mamy prawa prosić o mądrość. W czyim imieniu błagamy o zrozumienie? Jaką władzą żądamy szczęścia? Żadna z tych rzeczy nie jest wrodzonym prawem żadnego stworzenia; a jednak wszyscy mogą je mieć, jeśli będą kultywować w sobie to, czego pragną. Nie ma potrzeby prosić. Żadne Bóstwo nie pochyli się, aby dać człowiekowi te rzeczy, których on pragnie. Człowiek otrzymuje od Natury dar, a tym darem jest przywilej pracy. Poprzez pracę człowiek uczy się wszystkich rzeczy.

Religie to grupy ludzi zgromadzonych razem w trudzie nauki. Świat jest szkołą. Jesteśmy tu po to, by się uczyć, a nasza obecność dowodzi, że potrzebujemy instrukcji. Każda żywa istota walczy o zerwanie dławiących więzów ograniczeń — tej napierającej ciasnoty, która zamieszkuje wizję i pozostawia życie bez ideału. Każda dusza jest zaangażowana w wielką pracę — pracę nad osobistym wyzwoleniem ze stanu ignorancji. Świat jest wielkim więzieniem; jego kraty to Nieznane. I każdy jest więźniem, dopóki nie zdobędzie prawa do wyrwania tych krat z ich spróchniałych gniazd i wejścia, oświetlonym i natchnionym, do ciemności, która staje się rozświetlona przez tę obecność. Wszystkie narody szukają świątyni, w której mieszka Bóg; gdzie duch wspaniałej Prawdy oświetla cienie ludzkiej ignorancji. Nie wiedzą jednak, w którą stronę się zwrócić, ani gdzie jest ta świątynia. Otacza ich mgła dogmatów. Wieki bezmyślności wiążą ich w sobie. Ograniczenia osłabiają ich i opóźniają ich wędrówkę. Błądzą w ciemności, szukając światła, nie zdając sobie sprawy, że jest ono w sercu ciemności.

Nielicznym, którzy Go znaleźli, Bóg się objawia. Ci z kolei objawiają Go człowiekowi, starając się przekazać ignorantom mądrość. Jednak rzadko kiedy człowiek rozumie tajemnicę, która została odsłonięta. Niepewnie stara się podążać śladami tych, którzy to osiągnęli, ale zbyt często okazuje się, że droga jest trudniejsza, niż kiedykolwiek mu się to śniło. Klęczy więc w modlitwie przed górą, na którą nie może się wspiąć, a z której szczytu bije światło, którego nie jest w stanie ani osiągnąć, ani pojąć. Żyje zgodnie z prawem, jakie zna, zawsze w głębi serca bojąc się, że nie odczytał poprawnie płonących liter na niebie, oraz że żyjąc zgodnie z literą prawa, zamordował ducha. Człowiek pokornie kłania się Nieznanemu, zaludniając cienie własnej ignorancji świętymi i zbawicielami, duchami i widmami, bogami i demonami. Ignorancja sprawia, że boi się wszystkich rzeczy, upada przerażony przed przemijającym wiatrem. Przesąd stoi jako pomnik ignorancji, a przed nim klękają ci, którzy zdają sobie sprawę z własnej słabości; którzy widzą we wszystkich rzeczach siłę, jakiej nie posiadają; którzy dają kijom i kamieniom moc ich miażdżenia; którzy zmieniają piękno Natury w miejsca zamieszkania ghuli i ogrów2. Mądrość nie boi się niczego, ale wciąż pokornie kłania się swojemu własnemu Źródłu. Podczas gdy przesądy nienawidzą wszystkich rzeczy, mądrość, ze swoim głębszym zrozumieniem, kocha wszystkie rzeczy; ponieważ widziała piękno, czułość i słodycz, które leżą u podstaw tajemnicy życia.

Życie jest okresem przeznaczonym na realizację. Każda ulotna chwila jest szansą, a ci, którzy są wielcy, to ci, którzy uznali życie za szansę na wszystko. Sztuka, nauka i religia są pomnikami tego, co ludzkość już osiągnęła. Są one świadectwem rozwijającego się umysłu człowieka; dzięki nim człowiek zdobywa bardziej skuteczne i inteligentne metody osiągania zalecanych rezultatów. Błogosławieni są ci, którzy mogą korzystać z doświadczeń innych; którzy dodając do tego, co już zostało zbudowane, mogą urzeczywistnić swoje natchnienia, swoje marzenia. Ci, którzy dają człowiekowi to, czego on potrzebuje, choć rzadko są doceniani w swoim pokoleniu, są później uznawani za zbawców rodzaju ludzkiego.

Masoneria jest strukturą zbudowaną na doświadczeniu. Każdy kamień jest kolejnym krokiem w rozwoju inteligencji. Sanktuaria masonerii są