Wznosząc Krąg Mocy ebook

Spis treści

Podziękowania

Wprowadzenie do drugiej edycji

Wprowadzenie do pierwszego wydania

Rozdział I Zaplatanie kręgu

Narzędzia

Przywoływanie kierunków

Treść rytuału

Deklaracja zamknięcia i podziękowania

Oddanie czci Kierunkom

Otwarcie/rozwiązanie kręgu

Miejsce pracy

Przykłady

Rozdział II Tworzenie różdżek

Czym jest różdżka?

Aspekty tradycyjnej wiedzy o drzewach

Driady

Rodzaje drewna

Niektóre rodzime drzewa

Wycinanie drewna do celów magicznych

Tworzenie różdżki

Wykończenie różdżki

Rytuał poświęcenia

Rozdział III Tworzenie zaklęć

Czym jest zaklęcie?

Werbalne uroki i zaśpiewy

Magia ziół i roślin

Napary, mikstury, oleje i balsamy

Magia żywiołów i natury

Rozdział IV Okadzanie świętości

Historia i podstawowe informacje

Praktyczne zastosowania kadzideł

Palenie kadzideł

Materiały do wytwarzania kadzideł

Tworzenie mieszanek kadzideł

Formuły

Rytuał ofiarowania

Rozdział V Wejście w Strefę Cienia

Kilka definicji

Osobista ochrona

Skupienie i uwaga

Gromadzenie mocy

Praca transowa

Lot dusz

Rozdział VI Praca z duchami

Duchy świata naturalnego

Duchy domu i ogniska domowego

O chowańcach

Fetch/Postacznik

Przodkowie i potężni zmarli

Elfowie lub Lud Faerie

Rozdział VII Kontakt z Mocami

Bóg

Bogini

Zbliżanie się do Mocy

Wybrana bibliografia i sugerowana lista lektur

Podziękowania

Dług wdzięczności należy się następującym osobom:

Jean i Lawrence’owi Tebbottom, którzy rozpoczęli moją przygodę z Rzemiosłem i tak dawno temu udzielili mi pierwszych lekcji. Błogosławieństwa dla was w krainach Przodków.

Gemmie Gary i Jane Cox z Troy Books za zachęcanie mnie do pracy i za podjęcie się przygotowania drugiego wydania niniejszej książki.

Wszystkim nauczycielom i mentorom Rzemiosła, których miałem przez lata i którzy przekazali mi swoją wiedzę i mądrość. Szczególnie zmarłemu Michaelowi Howardowi, który był wielką pomocą i zachętą do podejmowania na tej ścieżce wielu dziwnych i niezwykłych sposobów.

Ludziom, którzy czytali moje prace i docenili je na tyle, by prosić o więcej!

I, jak zawsze, mojemu ukochanemu mężowi Anthony’emu, który znosi mnie nadal po tych wszystkich latach.

Wprowadzenie do drugiej edycji

Trudno mi uwierzyć, że minęło już dziesięć lat, odkąd skończyłem pisać pierwsze wydanie Wznosząc krąg mocy. Praktyczny warsztat współczesnego Czarostwa Tradycyjnego. W tamtym czasie było stosunkowo niewiele poważnych książek na temat tradycyjnego Rzemiosła, a bardzo niewiele napisanych z myślą o zapewnieniu nowicjuszowi odpowiedniego wglądu w działania tego rodzaju. Były one wówczas wciąż nieznanym i mętnym obszarem pracy magicznej. Od tego czasu nastąpiła istna eksplozja książek w tym gatunku, niektóre dobre, inne nie. Jednym z czołowych wydawnictw w dziedzinie tradycyjnego czarownictwa w ostatnich latach było Troy Books, głównie dzięki pismom Gemmy Gary. Dlatego bardzo się cieszę, że Troy zgodziło się opublikować drugie wydanie mojej pracy i mam nadzieję, że stanowi to godny dodatek do ich „stajni”.

Moim pierwotnym zamiarem przy tworzeniu tej książki było napisanie czegoś, co sam chciałbym przeczytać, gdy po raz pierwszy zagłębiałem się w tę tematykę; czegoś użytecznego, pouczającego, praktycznego i stosunkowo łatwego do zrozumienia, bez zbyt głębokiego, teoretycznego tła, ale podającego uzasadnienie, które leżało u podstaw działań. Starałem się również zawrzeć coś dla bardziej doświadczonych praktyków i dać próbkę niektórych z moich doświadczeń, aby lepiej zilustrować praktyczne zastosowania Rzemiosła. Z informacji zwrotnych, które otrzymałem w kolejnych latach od pierwszej publikacji, wydaje się, że Wznosząc krąg mocy dość dobrze spełniło to założenie i zostało ciepło przyjęte w wielu miejscach. Jednak nic nigdy nie jest doskonałe, a w dziedzinie pracy autora zawsze można coś poprawić.

W drugim wydaniu starałem się odnieść do ważnych krytycznych uwag, które dotyczyły mojej pierwszej pracy i w tym zakresie poprawiłem niektóre obszary oryginalnego tekstu. Pierwszy rozdział poświęcony zaplataniu kręgu został dość obszernie przeredagowany, aby lepiej wyjaśnić koncepcję i praktyczne zastosowania tej bardzo ważnej techniki. Oryginalny rozdział poświęcony tajemnicom kielicha oraz wykorzystaniu win i produkcji wina w Rzemiośle został usunięty, ponieważ uznano go za mało istotny w tym kontekście. Zastąpiłem go rozdziałem o używaniu i tworzeniu magicznych kadzideł i proszków, który, mam nadzieję, będzie bardziej odpowiedni i interesujący. Ostatni rozdział, „Zbliżając się do Mocy”, został znacznie poprawiony i rozszerzony, aby lepiej rozwinąć niektóre głębsze koncepcje, które były albo niedostatecznie omówione, albo pominięte w oryginalnym tekście. Zawiera również dodatkowe techniki tworzenia kręgu, co było bardzo potrzebne do dalszego zgłębiania tej ważnej koncepcji i praktyki. Pozostałe rozdziały pozostają zasadniczo takie same, choć nie byłem w stanie oprzeć się wprowadzeniu poprawek tu i ówdzie, mając taką możliwość.

Mam nadzieję, że w tym drugim wydaniu odniosłem się do punktów, które ludzie po lekturze pierwszego wydania uważali za potrzebne i być może dałem szerszy wgląd w to, jak funkcjonuje tradycyjna metoda praktycznego czarostwa. Wiele elementów mojej pracy wydaje się bardzo prostych, zwłaszcza w porównaniu z pracami innych współczesnych autorów na ten temat. Podtrzymuję jednak moje pierwotne założenie, że w swej istocie Rzemiosło jest prostą, praktyczną i naturalną praktyką opartą na ziemi, niezależnie od tego, jak daleko i głęboko te praktyki mogą ostatecznie prowadzić. Praktyki te — i im podobne — służyły mi bardzo dobrze przez wiele lat, a z otrzymanych informacji zwrotnych wiem, że wiele innych osób również z powodzeniem z nimi pracowało. Tak więc wszystkim innym sceptykom chciałbym powiedzieć: po prostu wypróbuj podane tutaj techniki z otwartym umysłem i sercem, a być może zadziałają one również na ciebie, bez względu na twoje pochodzenie lub wcześniejszy trening.

Oparłem się silnej pokusie zrewidowania oryginalnego Wstępu i jest on dołączony poniżej jako małe historyczne świadectwo tego, co próbowałem zrobić, ale też pokazuje, jak daleko to drugie wydanie odeszło od założeń pierwszego.

Nigel G. Pearson

Suffolk, Anglia

Michaelmas 2016

Wprowadzenie do pierwszego wydania

Zamiarem tego tomu jest przedstawienie, jakkolwiek krótkie i niekompletne, zarówno względnemu nowicjuszowi, jak i być może bardziej doświadczonemu praktykowi w tej dziedzinie studiów, alternatywy dla praktyk wiccańskich/pogańskich, które można znaleźć w większości książek. Niniejszy tom ma na celu przedstawienie niektórych metod wywodzących się ze starszej warstwy wierzeń i praktyk, aczkolwiek w nowoczesnym kontekście, które ogólnie są określane Tradycyjnym Czarostwem, Starym Rzemiosłem lub po prostu Rzemiosłem. Nie twierdzę, że reprezentuję wszystkie aspekty lub ścieżki Rzemiosła, ponieważ jest ich wiele i są bardzo zróżnicowane, ale mam nadzieję, że przedstawię dość szczegółowe wyjaśnienia części metod stosowanych przez niektóre czarownice lub czarowników.

Zanim przejdę dalej, uważam, że konieczne są pewne wyjaśnienia i definicje. Co dokładnie mam na myśli, mówiąc „Tradycyjne Czarownictwo”, odróżniając je od współczesnej wicca czy innych neopogańskich tradycji? Przez ten termin rozumiem prace magiczne lub praktyki, które poprzedziły powstanie gardneriańskiej wicca, niezależnie od tego, czy były to dziesięciolecia czy stulecia. Praktyki, które były przekazywane w sposób ciągły poza współczesnymi, znanymi tradycjami i które nie wywodzą się ani nie mają żadnego związku ze współczesnymi, neopogańskimi systemami wierzeń. Zdaję sobie sprawę, że nie jest to tak ścisła definicja, jak życzyliby sobie tego niektórzy z Tradycyjnego Rzemiosła, ale jest to tak szerokie pole, że ryzykowałbym zrażenie wielu czarowników, gdybym miał ją jeszcze bardziej zawęzić. Po przedyskutowaniu tego pytania z wieloma osobami doszedłem do wniosku, że jedną z rzeczy definiujących Tradycyjne Rzemiosło, poza wszystkim innym, jest jego „wyczucie”. Ten rodzaj Rzemiosła jest zdecydowanie związany z ziemią, mocami i ludźmi, którzy na niej żyją. Chociaż niektórzy czarownicy mogą używać technik zaczerpniętych z grymuarów i innych uczonych ksiąg, nie jest to zasadniczo tradycja literacka ani uczona, podczas gdy współczesna wicca czerpie wiele z obu tych źródeł. Tradycyjne Rzemiosło wywodzi się bezpośrednio z osobistych spotkań z surowymi i czystymi mocami świata natury oraz wiedzy i energii, które z nich płyną. Spotkania te stają się częścią ogólnego rezerwuaru wiedzy, a jednostka dodaje je na podstawie własnych doświadczeń. Jest to żywa, rozwijająca się i tętniąca życiem ścieżka napędzana zarówno starożytną wiedzą, jak i indywidualną ekspresją.

Poza kilkoma dobrze znanymi praktykującymi, Rzemiosło nie ma również „ojców założycieli”. W przeciwieństwie do wicca gardneriańskiej, aleksandryjskiej czy innych tradycji zapoczątkowanych przez znane „nazwiska”, Tradycyjne Rzemiosło nie może wskazać żadnej osoby jako źródła inspiracji czy wiedzy. Niezależnie od tego, jak długo Rzemiosło było przekazywane z jednostki na jednostkę — czasami w ramach struktury „kowenu”, bardzo często nie — bez wiedzy o tym, skąd pochodzi i bez większego pragnienia, aby było przekazywane i kontynuowane. Poszczególne osoby zmieniają nieco to i owo, ale rdzeń pozostaje ten sam, ponieważ nie pochodzi z jednego źródła, ale z osobistego doświadczenia i uświadomienia sobie Rzemiosła jako żywej rzeczywistości. Albo to „łapiesz”, albo nie, a jeśli nie, to nie praktykujesz Tradycyjnego Czarostwa. Przykro mi, ale tak właśnie jest!

Pojawia się również pytanie, czy Tradycyjne Rzemiosło jest religią, czy nie; niektórzy praktykujący powiedzieliby „tak”, inni zdecydowanie „nie”. Na pierwszy rzut oka wydaje się, że tak, zwłaszcza jeśli weźmie się pod uwagę, że słowo „religia” oznacza „wiązanie się” z bogami. Jakkolwiek jest, podstawową rzeczą do zapamiętania — która odróżnia czarowników od większości współczesnych wiccan — jest to, że nie czczą oni swoich bogów. Honor, szacunek i cześć są oddawane swobodnie i są podstawą wszystkiego, co robią, ale kult? Nie, nie sądzę. Istnieje zbyt bliska więź energii, wiedzy i partnerstwa w pracy, aby taka relacja mogła mieć miejsce. Bogowie, jak omówiono później, nie są stawiani na piedestale, ale są postrzegani jako różne wzorce energii w energetycznym wszechświecie, w którym wszyscy uczestniczymy; dlatego kult jest niemożliwy dla prawdziwego czarownika.

Wreszcie, w tym punkcie wyjaśnień, ważne jest, aby pamiętać, że Tradycyjne Czarostwo zaczyna się i kończy na ziemi wokół nas bez względu na to, jak daleko podróżuje się po niej. Nie mówię tego jako emocjonalnej, idealistycznej koncepcji, ale mocno ugruntowanej praktycznej wiedzy i doświadczeniu fizycznych i energetycznych poziomów samej Ziemi. Większość czarowników pracuje zawsze na zewnątrz, chyba że jest to niebezpieczne lub pogoda jest po prostu zła. Wiąże się to z intymną znajomością pływów, rytmów i energii ziemi, na której żyjemy, a także mitów i folkloru, które zrodziła; dla tradycyjnej czarownicy nie ma wygodnego salonu z odsuniętymi krzesłami! Definicja ziemi w tym kontekście oznacza nie tylko samą fizyczną glebę i ziemię, ale także moce i siły, które ją animują i ożywiają; sieć skomplikowanych szczegółów, które łączą całe życie w jedną bogatą tkaninę czującego ciała, której jesteśmy nieodłączną częścią. I znów, nie jest to powiedziane w żaden sentymentalny sposób, ponieważ częścią tego lśniącego życia ziemskiego jest świadomość, że śmierć czeka tuż za rogiem i to również wpływa na wiedzę i działania tradycyjnej czarownicy.

Rytuały, techniki i metody podane w tej książce nie są zaczerpnięte z żadnej konkretnej ścieżki w Tradycyjnym Czarostwie, ale są wzięte z różnych nauk, które otrzymałem od różnych ludzi, z różnych tradycji, na przestrzeni lat. Nie twierdzę, że którekolwiek z nich mają setki lat lub nawet dziesięciolecia, a jedynie, że są ważną częścią ciągłego, magicznego strumienia, który działa i ma swoje korzenie w odległej przeszłości. Jeśli chcesz pracować z którąkolwiek z podanych tutaj technik, używaj ich z szacunkiem i prawdziwym uczuciem dla Rzemiosła i jego zwolenników.

Ponieważ jest to zasadniczo praktyczny podręcznik, nie próbowałem podawać niczego więcej niż „podstawowe podstawy” teoretyczne, teologiczne lub historyczne w żadnej z sekcji. Na końcu tej książki podaję, mam nadzieję, pełną i wyczerpującą bibliografię oraz listę lektur i kieruję tam zainteresowanego czytelnika w celu dalszego i głębszego zrozumienia.

Nigel G. Pearson

Suffolk, Anglia

Przesilenie letnie 2007

Rozdział I Zaplatanie kręgu1

W przeciwieństwie do wielu innych tradycji duchowych, czarownice lub czarownicy rzadko mają przestrzeń wyznaczoną na stałe i poświęconą wyłącznie ich pracy lub praktyce. Dlatego też przestrzeń ta musi być nieustannie tworzona lub powoływana do życia, gdy tylko zostanie uznana za niezbędną do wykonania danej pracy (nie wszystkie czarownice uznają za konieczne pracę z kręgiem przy każdej okazji). Przestrzeń ta ma prawie niezmiennie okrągły kształt (choć istnieją różnice) i jest ogólnie zorientowana zgodnie z naturalnymi kierunkami lub punktami kompasu: północą, wschodem, południem i zachodem; stąd ogólna nazwa „kompas” używana przez większość tradycyjnych czarownic w Wielkiej Brytanii. Powodem takiego zorientowania przestrzeni jest wykorzystanie i współdziałanie z przepływem naturalnych sił w Ziemi, na której stoimy. Po spleceniu kręgu nie zajmujemy się nim już zbyt wiele, stanowi on jedynie granicę; w tej przestrzeni czarownik będzie czuł się pewnie wykonując swoją pracę, bezpiecznie i bez zakłóceń. Po zakończeniu pracy krąg można „zdemontować” na jeden z wielu sposobów lub, po podziękowaniu, po prostu odejść (jeśli znajdujemy się na zewnątrz) i pozostawić do naturalnego rozproszenia. Krąg można stworzyć zarówno w pomieszczeniu, jak i na zewnątrz, ale większość rzemieślników woli pracować na zewnątrz, gdy tylko jest to możliwe, uważając, że kontakt z siłami natury, duchami i mocami jest silniejszy au naturel.

Istnieje wiele różnych metod splatania kręgu, orania bruzdy lub tworzenia świętej przestrzeni, jak to się różnie nazywa, i nie wszystkie tradycje będą wykorzystywać tę przestrzeń do tych samych celów lub postrzegać ją w ten sam sposób. Niektóre metody mogą być dość długie, zwykle w przypadku spotkania grupy lub kowenu czarowników, obejmując różne inwokacje i wezwania do duchów i mocy, aby lepiej stworzyć grupowy umysł2. Na drugim końcu skali, dla indywidualnego praktyka, splecenie kręgu (uświęcenie kompasu) może obejmować niewiele więcej niż „chodzenie” po krawędzi przestrzeni roboczej, aby wyznaczyć fizyczny obszar, w którym będziesz pracować i ustanowić przestrzeń nie fizyczną. Poszczególne metody mogą być bardziej odpowiednie na różne okazje i do różnych zadań, więc należy pamiętać, aby być elastycznym w swoim podejściu.

Na pewnym poziomie krąg służy wyłącznie do wyznaczania przestrzeni, w której zamierzasz pracować, do wyznaczania obszaru pracy; jest to najbardziej tradycyjna forma splatania kręgu. Służy do oderwania tej przestrzeni od codziennego świata i jego energii, a także uczynienia jej na jakiś czas czymś innym dla ciebie i twoich działań. Ten rodzaj kręgu ma również dodatkową funkcję odstraszania lub zapobiegania niechcianym lub nieproszonym „gościom” przed wtargnięciem i zakłóceniem pracy. Słowa, których użyjesz do stworzenia kręgu, będą odzwierciedlać jego przeznaczenie, a także to, kto lub co może dołączyć do ciebie podczas pracy. Zapraszanie innych mocy i duchów do współpracy jest normalne i powszechne, co znajdzie odzwierciedlenie w formie tworzenia obszaru pracy.

Na zupełnie innym poziomie krąg działa jako rodzaj portalu do różnych światów. Czasami nazywany „lasem między światami”, krąg jest używany jako «dom w połowie drogi» między tym światem a krainą, do której chcemy podróżować. Stoimy jedną nogą w każdym ze światów, podobnie jak istoty w różnych światach, z którymi chcemy się skontaktować. Nasza przestrzeń do pracy staje się ziemią niczyją lub neutralnym obszarem, w którym możemy doświadczać innych wymiarów i istot. Co więcej, możemy bezpiecznie pozostawić nasze ciała w tym odgrodzonym obszarze, podczas gdy wysyłamy naszego ducha/sobowtóra/ciało astralne do innych światów, być może w celu zdobycia dalszej wiedzy lub komunikowania się z innymi istotami w ich własnych domenach, mając pewność, że nie stanie się nam żadna krzywda podczas naszej podróży. Jest to pierwotne znaczenie terminu «wiedźma żywopłotu» lub «żywopłotnik»; osoba, która pokonuje granicę — żywopłot — między tym światem a następnym, przynosząc wiedzę i magię do wykorzystania w tym świecie.

Przed stworzeniem kręgu ustalane są jego typy, które są następnie tworzone w odpowiedni sposób. Głównymi składnikami w splataniu kręgu są zawsze wizualizacja i energia, którą w niego wkładasz. Jeśli tego nie masz, nie ma «przesunięcia wymiarowego», a tym samym nie ma kręgu. Nie można powiedzieć, że ten ostatni punkt jest zbyt mocno podkreślony; to nie słowa, których używasz, tworzą twój krąg — chociaż będą kształtować jego rzeczywistość — to wysiłek i energia, które zużywasz, skupiona koncentracja i ukierunkowana wizualizacja, które go powołują do życia. Jeśli nie poświęcisz tej energii, nie stworzysz kręgu, a tym samym nie stworzysz wyodrębnionego miejsca.

Chociaż niektóre tradycje zdecydowanie nie zgodzą się z tym punktem, należy tutaj wspomnieć, że chociaż niezmiennie określa się go jako „krąg” i jest postrzegany jako płaski, okrągły obszar, w którym można pracować, poza codzienną rzeczywistością to, co tworzą niektóre ścieżki, jest w rzeczywistości postrzegane jako sfera lub bańka. Ta koncepcja sfery jest bardziej powszechna we współczesnych tradycjach wiccańskich, ale występuje również w co najmniej dwóch tradycyjnych ścieżkach, o których wiem, więc warto o tym wspomnieć. W tym formacie obszar rytuału rozciąga się powyżej i poniżej czarownika, a także z przodu, z tyłu i z boku na bok, a więc są oni zamknięci w psychicznej bańce. Czarownik znajduje się w centrum własnego magicznego wszechświata i działa w nim jako twórca i podtrzymujący. To właśnie jest używane do podróżowania do różnych „krain”, wewnątrz których jednostka pozostaje bezpieczna i zachowuje kontrolę.

Inne tradycje lub ścieżki uznałyby to za całkowicie nieistotne lub niepotrzebne, ponieważ standardowy krąg jest używany jako przestrzeń do podróżowania. W przeciwieństwie do bardziej współczesnych ścieżek, w Tradycyjnym Rzemiośle, zamiast wzywać Moce i duchy do kompasu, kompas jest używany albo jako portal do innych światów, gdzie można spotkać inne Istoty twarzą w twarz, albo do podróży wewnętrznej, a nie wypełniania go z zewnątrz.

Oprócz powyższego, istnieją również różnice w sposobie, w jaki czarownicy odnoszą się do tej przestrzeni. Niektórzy odnoszą się do tego obszaru jako „kręgu” i rezerwują słowo „krąg” dla mocy i sił, które mogą zaprosić do współpracy. Inni odnoszą się do całości jako do „kręgu” (ang. kompasu) i angielscy czarownicy nigdy nie używają terminu „krąg”, niektórzy nawet uważają go za anatemę! Używane są również terminy „pierścień”, „krwawy akr”, „zamek”, „rozdroża”i „cyrkuł”, z których każdy ma mniej lub bardziej odmienne znaczenie od innych, ale zasadniczo jest używany w tym samym celu. Będę tutaj nadal używał słowa „krąg”, ponieważ jest to termin używany i rozumiany przez większość czarowników. Ponieważ jednak jest to tak bogaty obszar symboliki i praktyki sam w sobie, niezależnie od tego, co dzieje się w danej przestrzeni, na końcu tego rozdziału chciałbym podać podstawowe przykłady, a także rozwinąć koncepcję i symbolikę kręgu z dalszymi przykładami w późniejszym rozdziale (patrz „Zbliżanie się do Mocy”).

Na najprostszym (lub na innym, najbardziej złożonym) poziomie nie ma faktycznej potrzeby używania jakiegokolwiek „narzędzia” lub „broni” do uświęcania lub tworzenia kręgu. Jednak tradycyjnie używa się co najmniej jednego z nich, zarówno jako pomocy psychologicznej, jak i w celu włączenia symboliki związanej z samym narzędziem do swojej pracy. Przeanalizujemy teraz niektóre z narzędzi, których możesz chcieć użyć podczas konstruowania swojego kompasu.

Narzędzia

Stang

Co to jest stang? Słowo to pochodzi od staronordyckiego stong lub stange i dosłownie oznacza „słup”. Jest to drewniana laska, zwykle sięgająca mniej więcej od wysokości talii do wysokości głowy, a najczęściej — do ramion. W angielskim czarostwie tradycyjnym najczęściej jest ona w jakiś sposób rozszczepiona u góry. Zwykle albo naturalnie rozgałęzia się w kształt litery „Y”, albo po prostu „rozszczepia się” wzdłuż słojów w pobliżu wierzchołka. Jeśli wierzchołek nie jest naturalnie rozwidlony, często przymocowane są do niego rogi lub poroże. Drewno jest najczęściej jesionowe, ale różne regiony mają swoje własne wariacje i do określonych celów używane są inne rodzaje drewna. Końcówka jest zwykle „podkuta” jednym lub kilkoma żelaznymi gwoździami, których liczba zależy od konkretnej ścieżki rzemieślnika. Niektóre tradycje „podkuwają” stang miniaturową podkową, aby lepiej odzwierciedlić jeden z tradycyjnych aspektów jego natury, czyli rolę wierzchowca używanego do przenoszenia czarownicy do różnych wymiarów podczas pewnych rytuałów.

Zgodnie z tradycją należało udać się na łono natury i poprosić duchy tej ziemi o własny stang. Dadzą ci go, gdy będą gotowe i będzie odpowiedni dla ciebie; normalnie stanga/kostura nie kupuje się od kogoś innego. Mówi się, że każdy ma swój kostur, który tylko czeka, by go znaleźć. W przeszłości był to naturalny przedmiot, który należało mieć przy sobie, zwłaszcza jeśli ktoś wybierał się w podróż. Działał jako wsparcie, obrona przed atakiem, ale i podpora namiotu lub schronienia.

Służy do splatania kręgu i ogólnie do kierowania energią, stając się przedłużeniem własnego systemu energetycznego. W wierzeniach Tradycyjnego Rzemiosła wszystkie rzeczy mają oś, a stang może być postrzegany jako symbol tej osi. Istnieje biegun energii, który biegnie w górę kręgosłupa człowieka, a stang jest tego wyrazem. Energia ta jest często przedstawiana w symbolice Rzemiosła jako wąż, ale nie jest tym samym, co wschodnia „kundalini”. Biegun symbolizuje też Gwiazdę Polarną, Głowę lub Gwóźdź niebios, wokół którego krążą wszystkie konstelacje i z którego czarownik czerpie wiedzę, energię, informacje i zrozumienie. W ten sposób stang reprezentuje również axis mundi, Drzewo Świata, i jest używany do podróży w górę lub w dół, w poszukiwaniu wiedzy i doświadczenia. Jest to centrum, fundament i podstawa, na którym oparte są metody pracy. Więcej na ten temat powiem w ostatnim rozdziale tej książki. Częścią symboliki wierzchołka stanga jest to, że rozwidlenie reprezentuje zarówno rogi boga, jak i księżycowy łuk bogini, choć rzadko, jeśli w ogóle, reprezentuje boginię w rzeczywistości. Wspinaczka po słupie oznacza dążenie do stanu, w którym można rozmawiać z bogami.

Stang zwykle pełni rolę ołtarza w rytuale, zostaje wtedy wbita w ziemię z rogami skierowanymi w górę, zwykle na północy, aby uosabiać energię i obecność Rogatego. W zależności od pory roku może być wbijana w różnych miejscach kręgu, aby stać na różnych „stacjach” i być udekorowana, aby reprezentować porę roku lub inny aspekt. Rozwidlenie lub rozszczepienie na szczycie stanga, oprócz reprezentowania rogów Boga i prawdopodobnie księżycowego sierpa w niektórych przypadkach, reprezentuje również rozkwit i wytrysk energii życiowej w ludzkim ciele. Znajduje to odzwierciedlenie w zapalonej świecy, która jest czasami umieszczana między rogami podczas rytuału. Podczas rytuału, poza jakimkolwiek innym użyciem, stang jest postrzegany i traktowany jako ucieleśnienie Pradawnego i z tego powodu obdarzany jest czcią i szacunkiem. Jest to fizyczna manifestacja i obecność aktualności Pradawnego i nigdy, przenigdy nie jest tylko rozwidlonym kijem!

Różdżka

Różdżka może być czasami postrzegana jako mniejszy odpowiednik stanga/kostura, który może, ale nie musi, być również rozwidlony na jednym końcu, chociaż częściej — i zwykle — jest postrzegana jako narzędzie pracy samo w sobie. Temat różdżek omówiłem dogłębnie w następnym rozdziale — „Tworzenie różdżek” — i dlatego odsyłam czytelnika do niego w celu uzyskania dalszych informacji. Rozdział ten obejmuje również cięcie, formowanie i konserwowanie drewna używanego do praktyk magicznych, co odnosi się również do stanga.

Nóż

Nóż jest zasadniczo praktycznym narzędziem w Tradycyjnym Rzemiośle, choć ma również symboliczne wartości i zastosowania. Na poziomie praktycznym nóż jest używany do tego, do czego został wynaleziony — do cięcia. Jeśli zbierasz zioła do użycia w magii lub lecznictwie, jeśli tniesz drewno na różdżkę lub kostur, jeśli tworzysz narzędzie, które wymaga rzeźbienia, wszystkie te czynności wymagają użycia noża. Nóż może mieć dowolną konstrukcję, która jest wygodna dla użytkownika; jedno- lub dwustronny, długi lub krótki, z rękojeścią lub oprawą w wybranym kolorze. Jest on jedyną rzeczą, która musi być ostra — w Tradycyjnym Rzemiośle nie ma miejsca na nóż, który nie potrafi ciąć! Na poziomie symbolicznym pełni on różne funkcje. Jest symbolem Woli użytkownika i służy do jej manifestacji. Czasami jest używany do kontrolowania lub kierowania duchami, z którymi się pracuje i które są nieco „oporne”. Jako męski, falliczny symbol jest używany w różnych rytuałach uświęcania, w szczególności w poświęceniu wina w pucharze/kielichu. Zgodnie ze starożytnymi, związanymi z płodnością skojarzeniami Rzemiosła, puchar i nóż reprezentują połączenie mężczyzny i kobiety, aby stworzyć życie w postaci tajemniczego płynu w łonie pucharu. Nóż może również wskazywać na „błyskawicę” mocy, pochodzącą od bogów nieba i ognistą energię zrodzoną z żaru kuźni boskich bogów-kowali i jest używany jako kanał dla tych energii w rytuałach. Może być używany do kierowania skumulowaną mocą podczas rytuału w kręgu i w tym przypadku jest podobny do różdżki. Jest również często używany do wyznaczania krawędzi kompasu podczas pracy na zewnątrz, jeśli jest to pożądane. W tym przypadku symbolikę można porównać do pługa o żelaznych zębach, który tworzy bruzdę oddzielającą jeden świat lub krainę od drugiego.

Kielich

Jest to narzędzie o wyjątkowym znaczeniu i zastosowaniu w Tradycyjnym Rzemiośle i postaram się tutaj przekazać niektóre z bardziej istotnych znaczeń i zastosowań tego naczynia.

Kielich, używany obecnie przez większość rzemieślników, wywodzi się w istocie z tych starożytnych kotłów, o których mówi się w mitach i legendach. Jako symbol kobiecości jest on najwyższy i jest najważniejszą reprezentacją Bogini i Jej Misteriów, którą zwykle można znaleźć w pracy rzemieślnika. W swoim kształcie i konstrukcji zawiera podsumowanie wiedzy i magii związanej z różnymi aspektami Bogini.

Jako symbol lub substytut kotła reprezentuje płodne łono Matki Natury, potencjał możliwości, błogosławieństwa Jej płodności i manifestację tego samego. W tym potężnym symbolu reprezentuje otwarcie łona, a tym samym głębsze seksualne misteria Rzemiosła. W tym przypadku symbolika jest często łączona z symboliką noża lub różdżki, a rytuał przebiega symbolicznie lub faktycznie. W niektórych gałęziach Rzemiosła, podobnie jak w metalowym Kotle, pewien „eliksir” może być następnie „warzony” w ten sposób i dzielony przez dwie zaangażowane czarownice. Jest to jednak głębsza wiedza i coś, czego nie mogę tutaj omówić. Wystarczy powiedzieć, że w tym przypadku, jako symbol inspiracji i egzaltacji, „puchar” utożsamia się konkretnie z kociołkiem walijskiej bogini Kerridwen i destylacją tego, co jest powszechnie znane jako „Awen” — Boska Inspiracja. To właśnie w tym aspekcie Kociołek został utożsamiony z chrześcijańskim kielichem, w którym przechowywano krew Jezusa, a tym samym dał początek całemu korpusowi wiedzy otaczającej Świętego Graala. Dogłębne zbadanie wiedzy o Graalu z pewnością przyniesie wiele korzyści każdemu czarownikowi poszukującemu wiedzy na ten temat.

Ale tak jak w życiu, tak i w Rzemiośle i jego misteriach. Tak jak puchar/kocioł jest symbolem potencjalności i obfitości, obdarzając mądrością i oświeceniem, tak samo jest jego odwrotnością, symbolem poświęcenia i śmierci (ponownie, wiążąc się z niektórymi informacjami o Graalu). Otwór kielicha jest często określany jako wejście do grobowca, a w dawnych czasach kocioł był używany do łapania krwi ofiarowanej bogom. Można to zobaczyć graficznie w postaciach odwzorowanych na boku słynnego kotła Gundestrup, które w rzeczywistości są zanurzane w całości w naczyniu w całości (a może powinno to być wydobywane z odrodzonego kotła?). Obie strony tego przykładu można zobaczyć w historii Branwen, siostry boga Brana, w drugiej gałęzi zbioru walijskich opowieści znanych jako Mabinogion. Ta ofiara — rzeczywista lub symboliczna — ponownie dopuszcza petenta do głębszych poziomów wiedzy Bogini, a tutaj mamy do czynienia z tymi królestwami i poziomami, które wykraczają poza nasz znany czas i przestrzeń. Jako wejście do Zaświatów Bogini, żywi lub martwi, Puchar może ponownie obdarzyć nas błogosławieństwami boskiej wiedzy i inspiracji lub może całkowicie wyprowadzić nas z tego świata i wprowadzić w nowy etap egzystencji. Jest to portal do zewnętrznych krańców gwiezdnej mądrości samego Czasu i Losu, a te misteria są trzymane bardzo blisko łona Damy, powierzane przez nią tylko najbardziej uprzywilejowanym. Na niższym poziomie czarownik może korzystać z kielicha bez przechodzenia przez „najwyższe drzwi”. Może on zostać wypełniony dowolną ilością wodnych substancji i użyty jako medium do wróżenia. Podczas wróżenia w pucharze można uzyskać dostęp do gwiezdnej mądrości Pani, używając roztworu ziela werbeny, a do mrocznych krain można zbliżyć się za pomocą czarnego atramentu. Dodanie różnych olejków eterycznych do „wywaru” może dodatkowo wspomóc zmianę świadomości, ponieważ zapach jest potężnym wsparciem w tym zakresie. W niektórych krajach czarownicy używają rogu krowy zamiast pucharu.

Jako naczynie kielich jest nie tylko symbolem, ale także praktycznym narzędziem pracy. To właśnie w pucharze czarownik może uwarzyć niektóre ze swoich najpotężniejszych zaklęć i napojów magicznych, co omówiłem bardziej szczegółowo w rozdziale zatytułowanym „Tworzenie zaklęć”. Chociaż nie jest używany jako naczynie do podgrzewania w taki sam sposób jak kociołek, puchar jest nadal używany jako naczynie alchemicznej transformacji, wpływając zarówno na rzemieślnika, jak i obiekt zaklęcia. Niezależnie od postrzegania kielicha, najczęstszym zastosowaniem jest przechowywanie napoju na ucztę, zarówno wspólną, jak i samotną, i to właśnie ten aspekt często daje najwięcej przyjemności, radości i dostępu do boskich tajemnic!

Miotła

To miotła z prostym, drewnianym trzonkiem i gałązkami związanymi na jednym końcu. W taki sposób jest ukazana m.in. na ilustracjach w książkach z czarownicą dosiadającą miotły. Oprócz bardzo praktycznego zastosowania jako miotła do zamiatania brudu i śmieci — zarówno fizycznych, jak i nie — miotła jest zasadniczo symbolem granic i przejść, stąd jej symboliczne i rzeczywiste zastosowanie w lataniu i projekcji, a także czasami wyznaczanie i usuwanie krawędzi kompasu. To właśnie liminalna natura miotły sprawia, że jest ona tak ważna w rytuałach Rzemiosła, ponieważ znaczna część pracy czarownicy polega na „przechodzeniu” do niewidzialnych krain. W tych tradycjach, które wykorzystują miecz w swoich rytuałach, miotła i miecz są często układane poprzecznie na ziemi na krawędzi kompasu, tworząc liminalną bramę, przez którą przechodzi grupa, aby uzyskać dostęp do uświęconej ziemi.

Miotła jest zwykle wykonana z 3 rodzajów drewna, choć jest też wersja z 9 rodzajów drewna i, jak wszystko w Tradycyjnym Rzemiośle, istnieje wiele regionalnych odmian. W wersji z 3 rodzajów drewna rękojeść jest zwykle wykonana z drewna jesionowego, co wskazuje na prostotę i lot (jeden z powodów, dla których było ono preferowane do produkcji włóczni i stąd wzięła się jego nazwa (ang. Ash) — Aesc to anglosaskie słowo oznaczające włócznię). Końcówka szczotki lub miotły jest zwykle wykonana z gałązek brzozy reprezentujących czystość, porządek i świeże początki. Jest to również żeński odpowiednik męskiego jesionu; wiele mioteł ma jesionową rączkę zakończoną rzeźbionym fallusem, który jest połączony z brzozową szczotką.

W przeciwieństwie do mioteł kupowanych w sklepach tradycyjna miotła nigdy nie jest wiązana drutem ani żadnym metalem, a tradycyjne wiązanie jest wykonane z wierzbowych witek. Drzewo to jest święte dla Damy i reprezentuje księżycową stronę jej natury, stąd w symbolice miotła odzwierciedla nocny lot czarownicy i nocne misteria ciemności. Jako symbol liminalny par excellence miotła jest często używana w tradycyjnych małżeństwach do reprezentowania przejścia z jednego stanu życia do drugiego. Para młoda przeskakuje lub przechodzi przez nią, a potknięcie się lub zachwianie jest postrzegane jako bardzo zły omen.

Sznur

Sznur, jako praktyczne i symboliczne „narzędzie”, znajduje różnorodne zastosowania w kręgu i poza nim. Sznur, unikalny dla każdej osoby, jest poświęcany na początku magicznej kariery czarownika i powinien towarzyszyć mu przez całe życie, by ostatecznie zostać z nim pochowany. Może mieć różne kolory, zależnie od ścieżki użytkownika, a jego długość zazwyczaj odpowiada wzrostowi właściciela — to tradycyjna miara i symbol jego osoby. Zasadniczo sznur ma dwa symboliczne znaczenia, które można postrzegać jako dwie strony jednej monety. Po pierwsze, reprezentuje związek między jednostką a bogami, a konkretnie Boginią; jest to rodzaj duchowej pępowiny.

Po drugie, może przywoływać ciemniejszą stronę tego związku, ponieważ w przeszłości był używany jako garota3, aby zwrócić rzemieślnika Bogini, jeśli zdradzi swoich towarzyszy lub jeśli potrzebna będzie dobrowolna ofiara. Zazwyczaj, m.in. podczas rytuałów, jest noszony wokół talii, a zatem reprezentuje cykl narodzin, śmierci i odrodzenia oraz wszystko, co dzieje się pomiędzy nimi. Innym razem jest noszony jako pętla na szyi, podkreślając więzi z Matką i fakt, że rzemieślnik zawsze podlega Jej dekretom i prawom. Powszechne jest wiązanie określonej liczby węzłów na sznurze, zwykle dziewięciu lub trzynastu, w zależności od ścieżki indywidualnego czarownika, reprezentujących ważne punkty w magicznej karierze danej osoby, takie jak inicjacja, zrękowiny itp. Węzły te mogą być także wykorzystywane w zaklęciach i medytacji, podobnie jak w przypadku różańca. Sam sznur może być używany w uświęceniach (konsekracjach) — gdzie moc jest związana z przedmiotem i właścicielem — i może działać jako miara promienia kręgu podczas zakreślania. To ostatnie łączy go ściślej z danym czarownikiem, a powstały kompas ma bezpośredni związek z ciałem rzemieślnika i jest dla niego unikalny. Sznur jest zawsze wykonany z naturalnego materiału takiego jak len, bawełna, juta lub konopie i jest tradycyjnie tkany lub pleciony przez właściciela, przez co staje się z nim jeszcze bardziej połączony.

Przywoływanie kierunków

Po fizycznym i „energetycznym” uświęceniu kręgu za pomocą jednego lub większej liczby omówionych wcześniej narzędzi zwykle „zakotwicza się” go w sferze fizycznej i orientuje zgodnie ze świętą geometrią w innych krainach. Zwykle odbywa się to poprzez wzywanie lub otwieranie się na energie/moce/duchy pochodzące z różnych części kręgu, a są to cztery kierunki: północ, wschód, południe i zachód. Jakaś forma duchowej istoty, która ucieleśnia energię określonego elementu, może być również wzywana w każdym kierunku, a następnie uważa się, że pośredniczy w energiach lub cechach tego kierunku przez cały czas trwania rytuału (w rzeczywistości te energie są już zawsze obecne. To, co robisz, to wysuwanie ich na pierwszy plan swojej świadomości, aby lepiej się z nimi komunikować i pracować z nimi, jeśli tego chcą). Te kierunki są postrzegane przez wielu czarowników jako „drogi” lub ścieżki prowadzące do lub od krawędzi samego kręgu. To właśnie wzdłuż tych dróg czarownica może podróżować do innych światów, aby komunikować się z ich mieszkańcami lub „wezwać” ich, aby dołączyli do niej w rytuałach, przenikając do jej kręgu z innych krain.

W wielu współczesnych praktykach kierunki świata są zwykle przydzielane elementarnie w następujący sposób:

Północ — Ziemia (czarny/brązowy),

Wschód — Powietrze (żółty),

Południe — Ogień (czerwony/pomarańczowy),

Zachód — Woda (niebieski/zielony/szary).

Ten format zasadniczo pochodzi od średniowiecznych magów i ich uczonych ksiąg, które zaś wywodzą się z greckich i rzymskich tłumaczeń starożytnych tekstów Bliskiego Wschodu. Pochodzą one zatem z kultury, która jest nie tylko odległa od nas w czasie, ale także pod względem odległości, ideologii i orientacji. Jeśli stoisz w Jerozolimie, to tak, największy ląd wydaje się być na północy, pustynne wiatry przychodzą ze wschodu, palące słońce jest na południu, a orzeźwiające wody są na zachodzie; ale jak sytuacja będzie wyglądała w Wielkiej Brytanii lub w innym miejscu? W Tradycyjnym Rzemiośle te zależności mogą być przestrzegane lub nie w zależności od tego, gdzie się znajdujesz w danym kraju i czy rzeczywiście cztery „klasyczne” żywioły są w ogóle wzywane (więcej informacji na ten temat znajduje się w rozdziale 6 „Praca z duchami”). Na przykład we wschodniej Anglii najbliższy duży zbiornik wodny znajduje się na wschodzie. Najcieplejsze miejsce znajduje się na południu, ale najsilniejsze wiatry wieją z północy, a większość lądu znajduje się na zachodzie. Jeśli znajdujesz się w innym miejscu w kraju lub na świecie, to oczywiście będą obowiązywać inne zależności. Alternatywnie, jeśli cofniemy się w czasie, angielski schematyczny, iluminowany manuskrypt, datowany na ok. 1080-90 r., przedstawiający wykresy astrologiczne i elementarne, podaje następujące odpowiedniki: północ — ogień (czerwony), wschód — ziemia (niebieski), południe — woda (zielony), zachód — powietrze (biały). Oprócz powyższych punktów należy wziąć pod uwagę, w jaki sposób własne pole energetyczne danej osoby odpowiada energiom miejsca, w którym pracuje i jakie skutki będzie to miało dla niej. Podobnie w tradycyjnej wiedzy i tych tradycjach, które w ogóle używają takich korespondencji, elementy powietrza i atmosfery są postrzegane jako łukowate powyżej (Północ?), ogień i światło (Słońce i gwiazdy) są postrzegane jako pochodzące ze Wschodu, zanim ostatecznie zachodzą na Zachodzie, miejscu mitycznych i wodnych horyzontów, obserwowane przez Księżyc, podczas gdy ludzkość obserwuje z ziemskiej siedziby (na południu). Wszystko to znajduje się na większych poziomach makro- i mikrokosmicznych, które mają niewiele wspólnego z bezpośrednim położeniem geograficznym jednostki na ziemi.

Jak więc indywidualny rzemieślnik powinien określać kierunki i orientować swój krąg? Co i gdzie należy wzywać? Czy zawsze trzeba mieć tę samą rutynę wzywania, czy też można ją dostosować do tego, co się aktualnie robi? Czy bóstwa lub inne duchowe istoty mogą być wzywane w kierunkach, a także/zamiast czystych energii elementarnych?

Jak wspomniano powyżej, odpowiedź na te pytania w dużej mierze zależy od tego, gdzie się znajdujesz i do czego chcesz wykorzystać swój krąg. Nie ma potrzeby, a nawet chęci, by za każdym razem trzymać się sztywnego formatu, ponieważ nie pozwala to na żadną elastyczność w skupieniu się na pracy ani na przestrzeń do ekspansji i eksploracji. To, do czego odwołujesz się na czterech kierunkach swojego kręgu, będzie determinowane przez rodzaj pracy, którą zamierzasz wykonać. W Tradycyjnym Rzemiośle istnieją pewne uznane formy energii lub opiekunowie, którzy są powiązani z każdym z kierunków. Jednak każda konkretna ścieżka w Rzemiośle patrzy na nie nieco inaczej i może wzywać je w inny sposób, w zależności od tego, jak je postrzega. Jeśli nie jesteś związany z konkretną tradycyjną ścieżką, może to w Twoim przypadku nie zadziałać.

Oferuję tutaj wizjonerską podróż, aby pomóc ci zdecydować, co jest dla Ciebie wskazane do wezwania w każdym kierunku i w każdym miejscu globu, gdzie się znajdujesz. Rezultaty nie będą takie same dla wszystkich i prawdopodobnie nie będą odpowiadać temu, co przeczytałeś w innych książkach. Będziesz mógł jednak czerpać z nich więcej korzyści niż z niewolniczego podążania za cudzymi korespondencjami.

Uwaga: Jak wspomniano wcześniej, w wielu tradycjach rzemiosła kierunki są postrzegane jako „drogi” zarówno prowadzące do krawędzi kręgu, jak i, oczywiście, z dala od niego w innym kierunku. Warto pamiętać o tej koncepcji podczas tej podróży i faktycznej pracy z kręgiem.

Wizyjna podróż w celu określenia indywidualnych korelacji kierunkowych

Usiądź w wygodnym miejscu, w którym nie będziesz odczuwać pokusy zaśnięcia i w którym nikt nie będzie ci przeszkadzał przez co najmniej pół godziny. Upewnij się, że jest ci wystarczająco ciepło i że nic ostatnio nie jadłeś. Możesz przeczytać tekst ćwiczenia i podążać za nim w myślach lub nagrać go na jakiś nośnik i odtworzyć go sobie. Niezależnie od tego, jak to zrobisz, weź kilka pełnych, głębokich oddechów przed rozpoczęciem, a następnie usiądź wygodnie i podążaj za obrazami.

Stwórz w swoim umyśle obraz dużych, dębowych drzwi osadzonych w solidnej, kamiennej ścianie. Drzwi są ozdobione dużymi żelaznymi gałkami i żelaznymi zawiasami. Bluszcz wije się wokół krawędzi, łagodząc kontury, a drzwi wydają się mienić, jakby były prawie przezroczyste, ale nie można przez nie nic zobaczyć. Zza pleców dobiega powiew wiatru, który zdaje się pchać cię do przodu, a, gdy to robi, przechodzisz przez drzwi i znajdujesz się po drugiej stronie.

Stoisz w kwadratowej, drewnianej komnacie z okrągłym stołem pośrodku. W pojemniku na środku płonie pojedynczy płomień. Podchodzisz do stołu i kładziesz obie dłonie na jego powierzchni. Rozglądając się dookoła, zauważasz, że pokój jest pozbawiony dekoracji i innych mebli, ale drewniane panele na ścianach lśnią własnym blaskiem, a ich powierzchnia wypolerowana jest na wysoki połysk. Wydaje się, że nie widać sufitu, ale nie widać też nieba, tylko delikatnie falujące wzory, wysoko w górze, w miejscu sufitu. Na każdej ścianie, dokładnie pośrodku, znajduje się misternie rzeźbiony łuk. Wydaje się, że nie prowadzą one donikąd, ale są wypełnione tym samym, półprzezroczystym materiałem, który tworzy dębowe drzwi, przez które właśnie przeszedłeś. Każdy łuk znajduje się w jednym z głównych kierunków, które są oznaczone wyrzeźbioną literą nad każdym łukiem: N dla północy, E dla wschodu, S dla południa i W dla zachodu.

Będziesz teraz wzywać moce, które są dla ciebie najważniejsze na każdym z kierunków. Obejdź stół dookoła, aż staniesz naprzeciwko północnego łuku, między wami znajduje się płomień, podnieś obie ręce i wykonaj ruch, jakbyś rozsuwał zasłony, jednocześnie mówiąc: „Moce na północy, wzywam was; obyście się dla mnie objawiły”. Opuść ręce i czekaj cierpliwie.

Migotanie w łuku stopniowo zaczyna się rozjaśniać i zaczyna pojawiać się obraz. Obserwuj uważnie i zapamiętaj, ponieważ zobaczysz te istoty/opiekunów/duchy, które mają dla ciebie największe znaczenie w tym kierunku. Na razie nie próbuj wchodzić z nimi w interakcje. (Przerwa na obserwację).

Gdy scena zacznie zanikać, podnieś ręce jeszcze raz i wykonaj gest, jakbyś zamykał zasłony, jednocześnie mówiąc: „Moce na północy, dziękuję, że pojawiłyście się na moje wezwanie”. Opuść ręce. Przypomnij sobie, co widziałeś.

Teraz obejdź stół dookoła, aż staniesz przed wschodnim łukiem, podnieś ręce i wykonaj gest otwarcia, jednocześnie mówiąc: „Moce na Wschodzie, wzywam was; obyście się dla mnie objawiły”. Opuść ręce i czekaj cierpliwie.

Migotanie w łuku stopniowo zaczyna się rozjaśniać i zaczyna pojawiać się obraz. Obserwuj uważnie i zapamiętaj, ponieważ zobaczysz te istoty/opiekunów/duchy, które mają dla ciebie największe znaczenie w tym kierunku. Na razie nie próbuj wchodzić z nimi w interakcje. (Przerwa na obserwację).

Gdy scena zacznie zanikać, podnieś ręce jeszcze raz i wykonaj gest, jakbyś zamykał zasłony, jednocześnie mówiąc: „Moce na Wschodzie, dziękuję, że pojawiłyście się na moje wezwanie”. Opuść ręce. Przypomnij sobie, co widziałeś.

Znów obejdź stół dookoła, aż staniesz przed południowym łukiem, podnieś ręce i wykonaj gest otwarcia, jednocześnie mówiąc: „Moce na Południu, wzywam was; obyście się dla mnie objawiły”. Opuść ręce i czekaj cierpliwie.

Migotanie w łuku stopniowo zaczyna się rozjaśniać i zaczyna pojawiać się obraz. Obserwuj uważnie i zapamiętaj, ponieważ zobaczysz te istoty/opiekunów/duchy, które mają dla ciebie największe znaczenie w tym kierunku. Na razie nie próbuj wchodzić z nimi w interakcje. (Przerwa na obserwację).

Gdy scena zacznie zanikać, podnieś ręce jeszcze raz i wykonaj gest, jakbyś zamykał zasłony, jednocześnie mówiąc: „Moce na południu, dziękuję, że pojawiłyście się na moje wezwanie”. Opuść ręce. Przypomnij sobie, co widziałeś.

Znów obejdź stół dookoła, aż staniesz przed zachodnim łukiem, podnieś ręce i wykonaj gest otwarcia, jednocześnie mówiąc: „Moce na Zachodzie, wzywam was; obyście się dla mnie objawiły”. Opuść ręce i czekaj cierpliwie.

Migotanie w łuku stopniowo zaczyna się rozjaśniać i zaczyna pojawiać się obraz. Obserwuj uważnie i zapamiętaj, ponieważ zobaczysz te istoty/opiekunów/duchy, które mają dla ciebie największe znaczenie w tym kierunku. Na razie nie próbuj wchodzić z nimi w interakcje. (Przerwa na obserwację).

Gdy scena zacznie zanikać, podnieś ręce jeszcze raz i wykonaj gest, jakbyś zamykał zasłony, jednocześnie mówiąc: „Moce na zachodzie, dziękuję, że pojawiłyście się na moje wezwanie”. Opuść ręce. Przypomnij sobie, co widziałeś.

Ponownie połóż dłonie na stole i weź kilka głębokich oddechów, wpatrując się w płomień. Odsuwasz się od stołu, a gdy to robisz, czujesz powiew wiatru na twarzy, który popycha cię do tyłu. Cofnij się i stań ponownie przed lśniącymi dębowymi drzwiami, od których zacząłeś. Pozwól drzwiom stopniowo zniknąć z twojej wewnętrznej wizji i w swoim własnym czasie, weź kilka głębszych oddechów i otwórz oczy.