Siedem bram - Adam Faber - ebook
Opis

Czarownica nie może wymarzyć sobie lepszego życia. Kate Hallander wreszcie ma u boku ukochanego Jonathana, a dzięki nowym przyjaciołom, w spokoju zgłębia tajniki swojej magicznej mocy. Wszystko byłoby idealnie, gdyby nie wstrząsające wieści z Jaaru.

 

W tajemniczych okolicznościach, tuż przed swoim ślubem z księciem ferów, znika Fione ỳl Maas. Oznacza to, że Kate oraz Strażnicy Żywiołów znów będą mieli ręce pełne roboty. Poszukiwania zaginionej ferini zaprowadzą ich do serc dwóch, odwiecznie walczących ze sobą krain, Elphame i Tir-na-Nog. Po drodze czeka ich jednak otwarcie wielu drzwi, za którymi czają się liczne niebezpieczeństwa, a kręta ścieżka z każdym krokiem będzie się wydawać bardziej zawiła.

 

Smoki, wiedźmy i krwiożercze demony – świat Jaaru staje się coraz mroczniejszy. Kto stoi za porwaniem Fione? Co odkryją Strażnicy, przechodząc przez kolejne bramy? I dlaczego Babcia Annwynn wciąż zachowuje się jak zwichrowana dziwaczka?

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS
czytnikach certyfikowanych
przez Legimi
czytnikach Kindle™
(dla wybranych pakietów)
Windows
10
Windows
Phone

Liczba stron: 486

Odsłuch ebooka (TTS) dostepny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS

Popularność


Copyright © A.G. Adam, 2018

Copyright © Wydawnictwo Poznańskie sp. z o.o., 2018

Redaktor prowadząca: Milena Buszkiewicz

Redakcja: Dawid Wiktorski

Korekta: Joanna Pawłowska

Projekt typograficzny, skład i łamanie: Stanisław Tuchołka / panbook.pl

Projekt layoutu okładki: Julia Boniecka

Projekt ilustracji i stron tytułowych: Angelika Szczepaniak

Przygotowanie okładki do druku: Dawid Czarczyński

Konwersja publikacji do wersji elektronicznej: Dariusz Nowacki

Zezwalamy na udostępnianie okładki książki w internecie.

Wydanie elektroniczne 2018

ISBN 978-83-7976-864-6

CZWARTA STRONA

Grupa Wydawnictwa Poznańskiego sp. z o.o.

ul. Fredry 8, 61-701 Poznań

tel.: 61 853-99-10

fax: 61 853-80-75

[email protected]

www.czwartastrona.pl

Prolog

Wciemnym lustrze zalśniła nagle twarz ferini. Kąciki jej oczu i ust otaczał czarny tatuaż, układający się w misterny wzór. Ciało ferini było srebrzyste, jej skrzydła przezroczyste i potężne jak u ważki, również pokryte zawiłymi symbolami. Były to skrzydła kogoś, kto należał do królewskiego rodu, i na takie pochodzenie wskazywał też wyraz twarzy ferini – dumny i poważny – oraz jej strój: suknia uszyta z aksamitnego, cienkiego materiału utkanego z sieci tyriańskich pająków. Na jej piersiach połyskiwał zielony wisior z lapis lazuli, od dawna niedostępnego w tych stronach.

– A więc jesteś pewien? – spytała ferini głosem, w którym pobrzmiewała niepewność. Nie mogła pozwalać sobie, by ktoś inny poza Mędrcem mógł ją dosłyszeć; wszak było to uczucie, jakie nie przystoi królowej. A jednak nosiła je w sobie od czasu, gdy tylko dotarła do niej wieść Mędrca. W końcu musiała dać upust emocjom.

Wieść była najniezwyklejsza: kamień, spowity konarami świętego Drzewa Wzroku, przebudził się i zalśnił. Jedynie legendy wspominały czasy, gdy robił to wcześniej, a teraz, przed jego własnymi oczami…

– Tak – odparł Mędrzec.

Królowa odwróciła się w jego stronę, jakby chciała upewnić się, czy jej nie okłamuje. Natychmiast przypomniała sobie jednak, że nawet gdyby to robił, nie byłaby w stanie rozpoznać oszustwa. Mędrzec, mimo że jego oczy były otwarte – nie tak, jak zazwyczaj, gdy medytował, siedząc przy drzewie – miał tę samą, wiecznie spokojną twarz.

– Czy wiesz, co to może oznaczać? – spytała królowa.

– Oznacza to pojawienie się Siódmego Strażnika. Jak zawsze.

– Jak zawsze – powtórzyła znudzonym głosem królowa. – Czym jest to twoje zawsze? Historia nie pamięta czasów przebudzenia żadnego ze Strażników. Tymczasem ty mówisz, że ma przybyć siódmy z nich. To musi oznaczać, że pojawiło się już sześciu. Dlaczego więc nic o tym nie wiemy?

Mędrzec zwlekał z odpowiedzią. Złościł tym królową – dobrze wiedziała, że nie musiał się nad nią zastanawiać.

– Kamień ukryty w Drzewie Wzroku jest kamieniem Siódmego Strażnika – powiedział wreszcie – a to jedyny, który nas chronił. Zaś co do historii… Być może nie pamięta ona czasów przebudzenia, bo ich nie zna?

– Mówisz do mnie zagadkami, ale Tirnanie nie oczekują zagadek! – oznajmiła królowa, czując coraz większy ciężar swojej pozycji. – To, czego będą chcieli, to fakty i decyzje. Ja natomiast nie mogę nic im odpowiedzieć, bo niczego nie wiem! – Poruszyła się gwałtownie, jednak natychmiast sprowadziła samą siebie do pionu. Znów, nie wolno jej było pokazywać tak otwarcie swoich uczuć.

Mędrzec spojrzał na Drzewo. To ono dostarczało mu wszelkich informacji, nie tylko z Tir-na-Nog, ale z całego Jaaru. Jego gałęzie sięgały wysoko ku niebu, wznosząc się ponad kamienny sufit sali, jaką wybudowano wokół, gdy Drzewo miało już wiele tysięcy lat. Nikt poza Mędrcem nie potrafił jednak czytać jego magii. Za ten dar zapłacił wysoką cenę. Drzewo dawało mu nieśmiertelność, zrastając się z nim, ale tak bardzo wypełniło go sobą, że zapomniał swego imienia i przeszłości.

– Myślę, że ma to związek z Wielkimi Rzeczami. Tymi, które miały miejsce zaledwie kilka miesięcy temu – oznajmił.

Oczywiście królowa była świadoma Wielkich Rzeczy, a przynajmniej tego, że wszyscy o nich rozprawiali. Rozesłała nawet zwiadowców, by doglądali tego, co działo się na niebie i ziemi, jednak żaden nie wrócił z jakimikolwiek wieściami, chyba że za takie uznać rozbłyski na niebie i niezwykłe ułożenia planet, które z perspektywy czasu przestają być niezwykłe.

– Zapomniałam już o tym. – Królowa zlekceważyła słowa Mędrca. – Tamte… Wielkie Rzeczy… nie dotyczyły nas. Dopiero to, co stało się teraz, może mieć wpływ na Tir-na-Nog.

– Ależ pani! Nic nie jest oddzielone. Miasta i krainy, a w dalszym ciągu również planety i światy, są niczym gałęzie tego Drzewa. Wyrastają ze wspólnego pnia, który sam w sobie nie jest jeszcze ostateczny. W końcu ma korzenie i ziemię, z której wychodzi, a sam powstał z ziarna, zasadzonego dawno temu przez odwieczne siły. Jeśli cokolwiek ma się wydarzyć, dzieje się w korzeniach i w pniu, a my widzimy tylko rozbłyski tych rzeczy. Wypatrujmy odbić, królowo. One wiele mówią.

Królowa znów spojrzała w lustro. Pragnęła, żeby było w stanie ożywić się, oddzielić od niej, stać się jej powiernikiem i doradcą, lecz wciąż widziała jedynie swoją twarz, bardziej niepewną niż kiedykolwiek wcześniej, odkąd objęła swój urząd.

– Co mam robić?

– To ja kieruję to pytanie do ciebie – odparł Mędrzec. – Królowo… – dodał z naciskiem. – Jeśli jednak chodzi o mnie, nie mogę zrobić nic innego niż to, co każe mi Drzewo. Ono przemawia, a ja jestem jedynie naczyniem. Muszę czekać.

Królowa skinęła głową. Ostatnie słowo Mędrca sprawiło, że w jej głowie uformowało się rozwiązanie. Tymczasowe, ale być może właściwe.

– A więc czekać… – Pokiwała głową i wbiła dumne spojrzenie w ścianę, na której cienie gałęzi Drzewa Wzroku zdawały się ożywać. – Musimy czekać. Nikt oprócz mnie i ciebie nie może się o tym dowiedzieć. – Spojrzała na Mędrca jak na poddanego, od którego mogła oczekiwać całkowitego posłuszeństwa. – Nie wolno ci nikomu o tym powiedzieć. – Zmrużyła oczy, jakby chciała w ten sposób wysłać Mędrcowi niewypowiedzianą groźbę.

– Tak – odparł spokojnie Mędrzec. – Komu zresztą miałbym mówić, siedząc tu samotnie? Nie wiem tylko, czy to… Czy to na pewno właściwe posunięcie?

– Jeśli powiem Tirnanom, że nasz kamień rozbłysnął… Co to zmieni? Jeśli to oznacza niebezpieczeństwo, spytają jakie, jeśli natomiast kamień chce powiedzieć, że mamy się na coś przygotować, to na co? Nie wiem nawet, jak wygląda Siódmy Strażnik i kim lub czym jest. Strażnicy to energie, a one mogą przybrać różne formy.

Mędrzec schylił głowę.

– Masz słuszność – powiedział. – A jeśli ktoś czegoś się dowie…

– Wtedy być może zrozumie z tego więcej niż my – ucięła królowa, na co Mędrzec ponownie przytaknął. Przeczuwał jednak – i o tym samym szeptało Drzewo Wzroku – że ktoś już dostrzegł Wielkie Rzeczy i zrozumiał je.

Ktoś już wiedział.

„Cokolwiek się stanie, stanie się, ale dobieraj swoich towarzyszy z ostrożnością. Wybieraj tak, by ich widok sprawiał ci przyjemność, by podobało ci się brzmienie ich głosu. Innymi słowy – wybieraj ich po to, by ich kochać. W przeciwnym wypadku nie będziesz w stanie długo znosić ich towarzystwa”.

Anne Rice, Wampir Lestat, tłum. T. Olszewski

Rozdział 1

Zaproszenie

Bywały dni, gdy Hillena Hallander stwierdzała, że jej życie byłoby o wiele prostsze, gdyby nie była czarownicą. Nie musiałaby wtedy, na przykład, po raz trzeci próbować upiec ciastek na święto pełni księżyca ani zmagać się z plamami po ubitych jajkach na suficie, kiedy pomyliła proszek do pieczenia z zasypką do latających dywanów. Odkąd jej bratanica, Kate, została wiedźmą, pani Hallander niemal zupełnie przestała przejmować się tym, gdzie kładzie magiczne przedmioty. Dawniej wszystko miało swoje miejsce, w odpowiednio opisanych pudełeczkach i butelkach. Teraz, gdy magia omal nie rozsadziła jej nowego piekarnika, uznała, że lepiej będzie wrócić do starych zwyczajów. Zresztą po co w ogóle był jej ten proszek? Przecież do latania używała tylko miotły.

Pani Hallander, zirytowana swoimi porażkami – do których nie przywykła, bo przez czterdzieści lat swojego życia starała się robić tylko to, co dobrze jej wychodziło – usiadła przy stole i zapatrzyła się w okno. Termometr za szybą wskazywał kolejną rekordowo wysoką temperaturę. Zima właściwie zmieniała się w lato, zupełnie jakby tego roku kalendarz postanowił ominąć wiosnę. Było to tym dziwniejsze, że jeszcze przed miesiącem zima ścisnęła Anglię tak mocno, że nikt nie sądził, by prędko ją wypuściła. Teraz jednak ulicami Londynu spływały potoki topniejącego śniegu.

Na niebie pojawiła się nagle niewielka świetlista kula. Pani Hallander nie zauważyła jej, mimo że światło było magiczne i zmierzało wprost na jej ulicę. Biorąc pod uwagę, że pani Hallander i Kate były jedynymi mieszkającymi tu czarownicami – nie licząc Challisów z domu naprzeciwko, którzy być może mieli kiedyś coś wspólnego z magią, ale nawet jeśli, to nikt już nie pamiętał, co to dokładnie było – światło z całą pewnością zmierzało do nich. Zaczęło okrążać dom w poszukiwaniu dogodnego przejścia. Wreszcie prześlizgnęło się przez szparę w drzwiach frontowych i popłynęło do kuchni. Zwróciło uwagę pani Hallander dopiero, gdy uformowało się za jej plecami na kształt jej ferini, Badb: żółtej, latającej istoty o skrzydłach jak u pszczoły.

– Droga Hilleno! Z nieskrywaną i olbrzymią radością pragnę zaprosić cię na ślub mojej córki, Fione `yl Maas, z dwudziestym pierwszym księciem Elphame, Tammuzem. Uroczystość odbędzie się podczas święta Beltane w Kryształowym Pałacu.

Pani Hallander, po usłyszeniu tych słów, aż przyklasnęła. O ślubie Fione wiedziała już od wakacji, ale do tej pory nie wiedziała, gdzie i kiedy się odbędzie. Perspektywa odwiedzenia Kryształowego Pałacu brzmiała wyśmienicie. Przysparzała pani Hallander okazji do wykonania różnego rodzaju badań. W stolicy Elphame z całą pewnością można było spotkać mnóstwo rzadkich roślin i zwierząt.

Od razu chciała pobiec po notatnik i zacząć spisywać swoje plany, ale piekarnik głośno zatrzeszczał, sugerując, że i tym razem coś jest nie tak z ciastem.

– Co znowu? – Pani Hallander zmarszczyła czoło, jakby w nadziei, że piekarnik ugnie się pod jej stanowczym spojrzeniem. Kto wie, może nawet trochę posmutniał, co nie powstrzymało jednak ciasta przed wychodzeniem z formy, zmuszając panią Hallander do dociekania, co tym razem wylądowało w nim zamiast mąki.

Tymczasem światło, które wróciło już do poprzedniej formy, pomknęło wzdłuż schodów i przecisnęło się do dużego pokoju przez dziurkę od klucza.

Pokój był zagracony. Na podłodze leżały porozrzucane ubrania, a wśród nich kilka różdżek, drewniany pentakl i opakowanie po kartach tarota. Lustro oblepiały karteczki zapisane datami, wyznaczającymi czas na ćwiczenia manipulowania energią, poznawanie teorii magii, a także czas wolny. Magiczne światło wyczuwało to wszystko nie jako plątaninę rzeczy, ale raczej energii – w większości całkiem przyjaznych. Na biurku, obok statuetki tańczącego bóstwa, płonęło kadzidło. Kate i Jonathan siedzieli na łóżku, przykryci różową kołdrą. Jonathan odgarniał jasne włosy z twarzy Kate. Gdy światło znów zamanifestowało swą ukrytą formę, odskoczyli od siebie i naciągnęli kołdrę aż pod nosy.

– Badb? – przeraziła się Kate. Nie pamiętała, kiedy ostatnio czuła się tak zażenowana. – Co tu robisz?!

Ale Badb zdawała się wcale jej nie słyszeć. Zaczęła na nowo wypowiadać słowa zaproszenia, zamieniając tylko imię pani Hallander na Kate i Jonathana.

– Dobrze, przyjdziemy – odparła Kate, potrząsając głową. – Mam tylko do ciebie prośbę, żebyś…

Nie skończyła jeszcze mówić, gdy sylwetka Badb rozpłynęła się w powietrzu, a światło zaczęło uderzać o szybę, szukając nowego wyjścia. Kate otworzyła okno, pozwalając mu odpłynąć, a potem spojrzała na pociągłą twarz Jonathana, na której odmalowało się zdziwienie zmieszane z niepokojem.

– Co to było? – zapytał.

Oczywiście znał Badb. Fione była zresztą jego ferinią, a jej brat bliźniak, Fion, ferem Kate. Jednak nigdy do tej pory Badb nie zachowywała się w podobny sposób.

– Chyba coś z nią nie tak – stwierdziła Kate. – Zaraz powiem o tym ciotce.

Wstała z łóżka i szybko zaczęła szukać w porozrzucanych ubraniach czegoś, w czym mogłaby pokazać się na dole.

– Wydawała się jakby zahipnotyzowana – powiedział Jonathan. – Widziałaś jej oczy? Ale może to tylko przez przygotowania do ślubu? Pewnie ma sporo na głowie.

Kate, nie mogąc zdecydować, z której strony zacząć rozplątywać frędzle w swojej bluzce, by wyglądać jak należy, machnęła w końcu ręką i zbiegła na dół. Gdy stanęła przed ciotką, z całą pewnością wyglądała na kogoś, kto właśnie w pośpiechu narzucił na siebie ubrania. Zapomniała zapiąć paska w spodniach, włożyła tylko jedną skarpetkę, a jej włosy były potargane. Miała jednak nadzieję, że gdy powie ciotce o Badb, zdoła odwrócić jej uwagę od nieistotnych szczegółów.

– Posłuchaj – wysapała. – Badb była u mnie i… chyba coś z nią nie tak. Zachowywała się dziwacznie.

Ciotka Hillena obrzuciła Kate spojrzeniem i odparła zdegustowana:

– Jak ty wyglądasz?

Kate nabrała powietrza w usta. Nie sądziła, że ciotka tak lekko podejdzie do jej słów.

– Czy ty mnie w ogóle słuchasz? – oburzyła się. – Właśnie ci powiedziałam, że twoja ferini sprawia wrażenie, jakby rzucono na nią urok, a ty patrzysz na mój strój? – Schowała stopę pozbawioną skarpetki za drugą.

– Ale Badb wcale tu nie było – oznajmiła spokojnie pani Hallander.

– Co?! A więc sobie to wyobraziłam, tak? Zapytaj Jonathana. On też ją widział!

– Och, a więc Jonathan jest tutaj? – Ciotka raz jeszcze zlustrowała Kate wzrokiem od stóp do głów. – To by wiele wyjaśniało…

– Sugerujesz, że oboje mamy zwidy? – Kate omal się nie zagotowała. Ciotka Hillena mogła być najbardziej opanowaną wiedźmą świata, ale ich rozmowy i tak często kończyły się wybuchami.

– Niczego nie sugeruję. Staram się tylko wytłumaczyć, że wcale nie widziałaś Badb. To był tylko jej fantom. Magiczny fantom. Inaczej mówiąc, specjalna energia, którą napełnia się mocą, by przesłać jakąś wiadomość. To rozsądne rozwiązanie, gdy chcesz wysłać zaproszenie. Nie trzeba wtedy fatygować się do każdego z osobna.

Kate poczuła, jak z twarzy odpływa jej krew. Dopiero teraz dopadło ją prawdziwe zażenowanie z powodu stroju.

– Uhm… Och…

Na szczęście ciotka zwolniła ją z tłumaczenia się:

– No, do ślubu jeszcze sporo czasu – powiedziała. – Jeszcze o tym pogadamy, a ty… koniecznie zamknij drzwi w pokoju, gdybym… No, zawsze mogę je otworzyć magicznie, ale w razie czego będę wiedziała, kiedy tego nie robić.

Kate, woląc nie komentować tych słów, natychmiast odwróciła się na pięcie. Zatrzymała się jednak, gdy coś przykuło jej uwagę. Właściwie powinno było przykuć ją od razu, ale uprawianie magii od kilku miesięcy sprawiało, że wyrobiła w sobie większą tolerancję dla dziwactw.

– Dlaczego to ciasto się rusza? – Wskazała na stół, po którym wędrowało ciasto pani Hallander, formując ze swoich rogów coś na kształt nóg.

– Och. – Ciotka machnęła ręką. – Próbuję zrobić ciastka na esbat, ale niechcąco dodałam do mąki trochę posypki witalizującej.

– Ciastka? – Kate nie przypominała sobie, by ciotka kiedykolwiek wcześniej coś piekła. – Nie jestem pewna, ale chyba najpierw wycina się w cieście foremki, a potem wkłada je do piekarnika.

Po tych słowach Kate pobiegła na górę, przekonana, że bardzo pomogła ciotce, uświadomiwszy ją, że od samego początku wszystko robiła źle. Gdy ciasto podskoczyło i wykonało w powietrzu coś na wzór piruetu, pani Hallander zaczęła poważnie zastanawiać się nad odwiedzeniem cukierni.

Światło pędziło dalej ulicami Londynu, niezauważone przez nikogo, może za wyjątkiem kilku dzieci, pokazujących je sobie palcami, i staruszki na wózku inwalidzkim, która uznała je za świetlika. Wreszcie zatrzymało się przy starej kamienicy i zaczęło zaglądać w jej okna. Na parterze znajdował się sklep ezoteryczny SELENE, a w jednym z mieszkań wyżej widoczna była kobieta w fioletowej sukni oraz towarzysząca jej dziewczyna. Liczba wisiorków na szyi tej pierwszej i sznurków we włosach drugiej zmuszała do zastanowienia, czy wszystkie te ozdoby nie stanowią zbyt dużego ciężaru. Dziewczyna podawała kobiecie kryształy, które ta wkładała do kartonowego pudełka.

– Uważaj – ostrzegła matkę Diana, wkładając jej do rąk różowy kwarc ociosany na kształt lotosu. – To był ostatni, jaki mieli na targu w Elphame.

Selene była wyraźnie podenerwowana.

– To wszystko przez Hillenę – skarżyła się. – Chciałabym, żeby była trochę delikatniejsza, a ona zadzwoniła dziś do mnie i zaczęła mówić coś o zasypkach do dywanów. A przecież dobrze wie, że kojarzą mi się tylko z tym… No, z tym facetem, który przypadkiem został twoim ojcem.

Diana wzruszyła tylko ramionami. Nigdy nie widziała swojego ojca, a matka nie trzymała nawet jego zdjęć. Zresztą wszystko, co Diana na jego temat wiedziała, sprawiało, że wcale nie miała zamiaru go poznawać.

Ich rozmowę przerwało pojawienie się fantomu. Gdy tylko wygłosił swoje zaproszenie, wiedźmy zaczęły plotkować:

– Ciężko mi w to uwierzyć – oznajmiła Selene. – Swoją drogą… Nikt nam do tej pory nie wyjaśnił, jak doszło do spotkania Fione z Tammuzem! Przecież coś musiało się stać, skoro książę zechciał akurat ją.

– Jest całkiem ładna – zauważyła Diana. – W każdym razie chyba wcale nie chciałabym dostawać tego zaproszenia. Nie mam zamiaru iść na ceremonię, na którą nie zaproszą naszej ferini, mimo że jest częścią rodziny.

– Nie opowiadaj głupstw. Musimy się pojawić. Poza tym Annwynn na pewno dostała zaproszenie.

– Ta, na pewno przyjdzie – prychnęła Diana.

– To nie nasza sprawa – ucięła Selene. A przynajmniej tak jej się zdawało, bo Diana uznała, że to do niej powinno należeć ostatnie zdanie.

– Jestem czarownicą – syknęła – i będę robić swoją sprawę z czego tylko zechcę.

Po chwili w kamienicy między matką a córką wybuchła kolejna sprzeczka, od której zatrzęsły się ściany, jednak świetlistego fantomu już tam wtedy nie było. Unosił się teraz nad dachami na obrzeżach miasta. Odnalezienie właściwego mieszkania zajęło mu tu najwięcej czasu, bo Badb nigdy wcześniej nie odwiedzała tego terenu. W większości zamieszkiwali go nieprzynależący, ludzie, którzy nie znali magii. Choć przywykli do widzenia rzeczy dziwnych i przypisywania im z pozoru mniej dziwnych wytłumaczeń, mogliby zbytnio dociekać, dlaczego za ich oknami unosi się latające światełko.

Fantom, wreszcie wyczuwając znajomą energię, wylądował w wielkim pokoju pełnym książek i dziwnych przedmiotów leżących w kątach. Na dywanie, naprzeciw siebie, siedzieli chłopak i dziewczyna o identycznym kolorze włosów. Byli bliźniętami, jednak dla fantomu ich energie bardzo się różniły. Aura dziewczyny była zielonkawa i wodnista (pełna buchających uczuć), a chłopak błękitny i powietrzny – myśli wirowały wokół niego, wchodząc i wychodząc bez żadnych zakłóceń. Wokół nich od czasu do czasu przechodziła jeszcze jedna postać: niska i pulchna kobieta. Jej aura wydawała się całkiem przyziemna.

– Tom, Lilian – powiedziała zniecierpliwiona kobieta – skończcie wreszcie grać w te karty.

– My nie gramy, mamo, tylko wróżymy – odparła Lilian, mimo że to, co robili, wcale nie wyglądało na wróżenie. Oboje ściskali w rękach karty, rozłożone jak do pokera, i wykładali je na dywan. Nie wyciągali ich jednak z własnych wachlarzy, tylko zabierali od siebie nawzajem.

– Dobra, to ja mam dziewiątkę kielichów – powiedział Tom, wyciągnąwszy kartę od Lilian. – Nie podoba mi się, więc zamienię ją na szóstkę monet.

– Moglibyście chociaż tu posprzątać – fuknęła znów matka, na co Tom machnął tylko ręką, a porozrzucane rzeczy wróciły na swoje miejsce. – No, nie musisz się od razu popisywać! – upomniała go rodzicielka. – Dobrze wiesz, że ciarki mnie przechodzą od tej waszej magii.

Kobieta aż podskoczyła, gdy fantom Badb zmaterializował się tuż obok niej. Z przerażeniem patrzyła, jak wypowiadał słowa zaproszenia, a potem wyszła, trzaskając drzwiami i mówiąc coś o rzeczach, których jest już stanowczo za wiele.

– O nie – jęknęła Lilian, gdy fantom znikł. – Zupełnie o tym zapomniałam, a to przecież już za dwa miesiące. Myślisz, że mamy wziąć osobę towarzyszącą? Jeśli tak, to nie mam pojęcia, z kim pójść…

Tom uniósł brwi. Nawet on, mimo że pamięć prawie nigdy go nie zawodziła, miałby problem z wymienieniem wszystkich chłopaków Lilian. Zresztą nigdy nie było też do końca jasne, co akurat działo się w jej życiu uczuciowym.

– Myślałem, że pójdziesz z Joem – powiedział.

– Em… Nie, raczej nie. Lubię go, to prawda, ale… Myślałam o kimś nowym. O jakimś nowym romansie. Daj, na to też sobie powróżę.

Sięgnęła po kolejną kartę z talii Toma, ale on cofnął rękę.

– Nie – powiedział poważnie. – Teraz mieliśmy wróżyć o naszej misji. Potem przyjdzie czas na dyrdymały.

Lilian, ze skwaszoną miną, wyciągnęła kolejną kartę i położyła ją na podłodze obok pozostałych, które układały się na wzór krzyża z kolumną po prawej stronie.

– Dobra, to ja wyciągnę ostatnią – oznajmił Tom i sięgnął po jedną z kart trzymanych przez Lilian. Mruknął z niezadowoleniem: – As Pucharów. Znów za bardzo uczuciowa karta. Zmienię ją na Słońce.

Lilian przytaknęła.

– Słońce to w końcu sukces, w ten czy inny sposób.

Gdy rozkład był już gotowy i ułożony po ich myśli – a by tak się stało, musieli zmienić przynajmniej połowę kart – Lilian i Tom złapali się za ręce i wyszeptali jednocześnie:

– Przez powietrze, ogień, wodę iziemię, niech się stanie nasza wola.

Świetlisty fantom sięgnął skłębionych chmur. W jednej z nich odnalazł niewielką ciemną kropkę, miniaturową dziurę czasoprzestrzenną. Przecisnął się przez nią i nagle pojawił się w innej części kosmosu. Dawniej ta część wszechświata stanowiła jedność z tą, z której właśnie powrócił, choć teraz nic już na to nie wskazywało. Wprawdzie tu również panowała wiosna, jednak daleko jej było do nieprzewidywalności angielskiej pogody. Wiosna w Elphame, rozciągająca się na błękitnym niebie i w ciemnozielonych lasach w dole, przypominała wczesne lato, była odwieczna, ustanowiona dawno temu i kształtowana przez magię.

Fantom przeleciał nad ogromnym Lasem Wielu, przemykając obok unoszących się tam myśli i szeptanych zaklęć, które przybierały energetyczne formy. Zmierzał w stronę cienkiej, błoniastej bariery otaczającej krainę ferów. W momencie, gdy jej dotknął, natychmiast się rozpuścił, na zawsze stając się częścią magicznej struktury.

Wdole, pod ochronną błoną, ku niebu wznosiły się gigantyczne, różnobarwne kwiaty – domy ferów. Na jednym z nich zebrała się skrzydlata rodzina.

– Nie ociągaj się, Fion. – Prawdziwa Badb siedziała pośrodku, wysoka i wyprostowana. Czarna spódnica i przepaska na piersiach w połączeniu z jej żółtym ciałem nadawały jej wygląd pszczoły. W rękach trzymała druty, na których dziergała coś z delikatnej tkaniny. – Jeśli będziesz prasować materiał tak powoli, nigdy nie osiągnie odpowiedniego kształtu. No dalej, twoja siostra tylko raz w życiu bierze ślub.

– Jasne – prychnął Fion pod nosem. Był najmniej zadowolony ze wszystkich. Zdzierał skórę ze swoich niebieskich rąk, mocując się z materiałem, i coraz bardziej bolały go ramiona. Jego błękitne skrzydła jakby przyklapły ze zmęczenia.

– Fione będzie miała wspaniały ślub – stwierdził Harold, ale było jasne, że robił dobrą minę do złej gry. Nocą wiatr sprawił, że pręciki kwiatu, na których matka wieszała uszyte stroje, powyginały się i już od pół godziny Harold próbował je rozplątać. Jego naturalnie czerwone oczy skrzyły się jakoś mocniej, podkreślając odcień jego rudej brody i czupryny.

Murugan odstawał od reszty – jak zwykle. Najwyższy ze wszystkich, z ciemnoniebieskim ciałem pokrytym tatuażami, stał z boku i sprawdzał, czy liczba kryształowych naczyń zgadzała się z liczbą planowanych gości.

– Wszystko już ustalone! – cieszyła się Badb. – Zdaje mi się, że mój ostatni fantom już wrócił. Zaprosiłam dziś Kate i Jonathana.

– Na nich już chyba też pora – odparł Harold. – Chodzi mi o ślub.

– Ludzie nie biorą ślubu tak wcześnie – zauważył chłodno Fion.

– No tak, zapomniałem, że to mistrzowie oczekiwania, aż życie przeleci im koło nosa – odparł Harold skrzekliwym głosem, natychmiast wywołując u Fiona falę gniewu.

– Faktycznie! Ty, jako najmądrzejszy fer na świecie, masz rady dla wszystkich istot. Nawet dla tych, o których nie masz pojęcia.

Kłótnie między Fionem i Haroldem nie były niczym nowym, jednak dziś Badb wolała ich uniknąć jeszcze bardziej niż zwykle.

– Nie kłóćcie się przed ślubem – upomniała łagodnie. – To wprowadza złą atmosferę, a Fione nie powinna w takiej przebywać.

– Gdzie ona właściwie jest? – wtrącił się Murugan.

– W świątyni – odparła Badb. – Mówiła, że chce się oczyścić i przygotować, nim zobaczy suknię. Zaraz po nią pójdę. Musimy w końcu zrobić przymiarkę.

Świątynia rodziny `yl Maas, kamienny budynek otoczony magią, jak większość ferzych świątyń, wznosiła się u stóp ich kwiatu mieszkalnego. To w świątyniach fery trzymały swoje magiczne narzędzia: sztylety athame, różdżki, kociołki i księgi zaklęć. Gdy przekraczało się próg takiego miejsca, wyczuwało się zmianę w atmosferze, jakby energie, tworzące się w świątyni i rosnące w siłę poprzez lata praktykowania w niej magii, przenosiły ją stopniowo w miejsce oddalone od czasu i przestrzeni. Badb, mimo że przywykła do tego uczucia, nadal lubiła, gdy jej skóra odpowiadała na nie przyjemnym dreszczem. Tak samo było i tym razem, kiedy weszła do świątyni.

Pustej świątyni.

Przyjemny dreszcz zamienił się nagle w ciarki niepokoju.

– Fione? – spytała niepewnie, nie wierząc, że usłyszy odpowiedź. – Fione!

Przy ołtarzu leżało coś, co przypominało rzuconą niedbale płachtę. Badb podeszła bliżej i natychmiast zorientowała się, że to szata Fione. Podniosła ją i obejrzała. Po chwili materiał wypadł z jej ręki, a usta zadrżały. Badb zatkała je dłonią, próbując opanować szloch.

Szata Fione, porzucona samotnie na kamiennej posadzce, nosiła ślady walki. Była ubroczona krwią.

Rozdział 2

Prośba córki

Na skraju Elphame, w miejscu, gdzie kraina ferów spotykała się z polaną Yrendall i rozciągającym się za nią Lasem Wielu, nie mieszkał prawie nikt. Stała tu tylko jedna chatka, wyglądająca, jakby kiedyś uderzył w nią piorun, który nieco się speszył i, zamiast ją spalić, uznał, że dla niego samego bezpieczniej będzie zasilić jej magię. Dziury w dachu były połatane drewnianymi dachówkami, a z krzywego, sypiącego się komina unosiły się gęste opary. Kurz na oknach zalegał tak długo, że gdyby go poprosić, opowiedziałby pewnie niejedną ciekawą historię.

Odkąd niemal rok temu likantusy, wilkopodobne namhajdy, zbliżyły się do tego miejsca na tyle, że ich różowe nosy niemal przeniknęły przez ochronną magiczną bańkę, fery i czarownice przychodziły tu jeszcze rzadziej niż kiedyś. Babci Annwynn, która zamieszkiwała chatkę, było to na rękę.

Trudno stwierdzić, czy Babcia Annwynn była samotniczką z wyboru, czy z przymusu. Prawdopodobnie chodziło o jedno i drugie. Annwynn Beedlebee nigdy nie lubiła towarzystwa, ale odkąd tylko pamiętała, wszyscy wciąż czegoś od niej chcieli. Babciu Annwynn, wygłoś dla nas przepowiednię, Babciu Annwynn, doradź, jakie zioło najlepiej działa na potencję, Babciu Annwynn, sprawdź proszę w swojej szklanej kuli, gdzie moja wiedźma zgubiła swoje stumilowe skarpety. Chyba właśnie dlatego, że – niechętnie i tylko z poczucia obowiązku – Annwynn wszystkim im pomagała, zaczęli nazywać ją Babcią. Nie znosiła tego, nawet gdy zwracały się tak do niej jej własne wnuki.

Rodzina była dla Babci ciągłym utrapieniem. Jej córka wyszła za największego ofermę w Elphame, a ich dzieci nie rokowały najlepiej. By nie musieć patrzeć, jak jej ród chyli się ku upadkowi, Annwynn wolała ich nie odwiedzać. W swoich czterech ścianach czuła się znakomicie. Większość dnia i tak spędzała na planie astralnym lub gdzieś poza ciałem. Czasu, jaki zostawał jej na kwestie materialne, nie wystarczało na porządki, dlatego w domu zalegały sterty zakurzonych naczyń i opakowania po kadzidłach, kupowanych w świecie ludzi.

Babcia dbała o to, by nikt jej nie przeszkadzał. Ostatnio nawet spędziła pół dnia w oknie, czekając, aż przez polanę, jak co roku o tej porze, będzie przechodzić Vegebunda, największa plotkara w całym Jaarze. Ucięła sobie z nią krótką pogawędkę, w której zapewniła, że teren wciąż nie jest bezpieczny i lepiej, by nikt tu się nie zbliżał, a zwłaszcza dzieci, których krzyki mogłyby zwabić głodne namhajdy. Annwynn była przekonana, że tą historyjką zapewni sobie jeszcze więcej spokoju, tym większe było więc jej zdziwienie, gdy usłyszała pukanie do drzwi.

Zerwała się z krzesła, na którym siedziała, czyszcząc szklaną kulę, i pobiegła otworzyć. Nim jednak to zrobiła, stała przez chwilę przy drzwiach, narzekając na stare kości i problemy z poruszaniem się, po czym pociągnęła za to, co niegdyś było klamką.

Iwytrzeszczyła oczy.

Właśnie stało się coś, czego, przy wszystkich swoich jasnowidzących zdolnościach, Babcia Annwynn nie potrafiłaby przewidzieć. W drzwiach stała jej własna córka. Jej oczy, którymi nie potrafiła spojrzeć matce prosto w twarz, były zapłakane.

– Że co?! – zawołała Babcia. Zwykle nie lubiła dawać w ten sposób ponosić się emocjom, ale tym razem okazały się od niej silniejsze.

– Mamo… – odparła Badb. – Musisz… Musisz mi pomóc – wyjąkała, po czym weszła do środka bez zaproszenia. Z rozpaczy nie zwróciła nawet uwagi na panujący w chatce bałagan. Za nią wkroczył Fion, tylko na moment rzucając Babci niepewne spojrzenie, jakby bojąc się, że będzie na niego zła za tę wizytę. W rękach niósł szatę Fione. Wskazawszy na nią, Babcia spytała:

– Co to jest? – Podeszła do stołu, przy którym siedziała już Badb. Przez pierwsze kilka kroków zapomniała nawet o kuśtykaniu. – Co się stało?

– Fione zniknęła – oznajmił Fion. – W świątyni zostało po niej tylko to. – Położył szatę na stole. Badb odwróciła głowę i zaczęła szlochać jeszcze głośniej.

– Zniknęła? W świątyni? – Babcia zachowywała zdrowy sceptycyzm.

– Poszła tam i nie wróciła – odparł Fion, po czym ściszył głos. – A my… obawiamy się najgorszego.

Te słowa z trudem przeszły mu przez gardło. Gdy przypominał sobie o tym, jak często kłócił się z Fione, robiło mu się słabo. Nie chciał myśleć o tym, co mogło się stać, ale musiał zaakceptować każdą możliwość, nawet tę, o której bał się wspominać.

– Pytaliśmy – przemówiła Badb wysokim, pełnym bólu głosem. – Nikt jej nie widział. Dzieci bawiące się niedaleko świątyni twierdzą, że nikt nie wchodził do środka. Ani nikt nie wychodził. Wiemy, że nie mogły się tam dostać żadne namhajdy, bo przecież świątynia jest chroniona, zresztą jak całe Elphame. Chyba że…

– Chyba że Fione sama wezwała namhajda – dokończył za matkę Fion.

Babcia pokiwała głową ze zrozumieniem.

– Nie wiem, co robić – powiedziała Badb. – Próbowaliśmy kontaktować się z nią na wiele sposobów, ale nie odpowiedziała.

– To głupi pomysł, by próbować kontaktować się z nią – zauważyła trzeźwo Babcia. – Jeśli faktycznie ją porwano, z pewnością jej usta zostały magicznie zakneblowane.

– No, chyba że Fione uciekła… – zaczął nieśmiało Fion. – Przez ten ślub i w ogóle…

Badb zgromiła go wzrokiem.

– Już o tym rozmawialiśmy. Ślub to nie powód, by uciekać z domu.

– Jak dla kogo – burknęła Babcia. Sama nigdy nie dała się obwiązać sznurami[1]. Nie żeby nikt nie próbował. Po prostu dobrze zdawała sobie sprawę z tego, że dla kobiet w tej rodzinie śluby zwykle kończyły się życiową porażką.

– Nie wiem, co robić! – zawołała Badb. – Musisz mi pomóc!

Annwynn przybrała na te słowa bojową postawę.

– Muszę?! – prychnęła. – Zapamiętaj sobie, że ja niczego nie muszę. Gdybym nie chciała, to na dobrą sprawę nie musiałabym nawet… umrzeć, dla przykładu!

– A więc nie pomożesz mi, tak?! – Badb gwałtownie wstała. Teraz w jej głosie nie słychać było już żalu, ale złość.

Zamiast odpowiedzieć, Babcia podeszła do swojego łóżka i nakryła się ciemną kołdrą. Swoją czarną twarz, na której zagościła teraz grobowa mina, zwróciła ku sufitowi. Choć Annwynn Beedlebee za nic w świecie nie chciałaby się do tego przyznać, czuła ból. Zbierał się w niej latami, ale wcale go nie odrzucała. Przeciwnie, chowała go jakby specjalnie na taką okazję. Wreszcie powiedziała:

– Moja córka mnie nie odwiedzała… Nie odwiedzała.

Wchatce zapanowała cisza. Fion poczuł, że robi mu się słabo.

– Więc mam sobie pójść, tak? – odezwała się wreszcie Badb. Ból w jej głosie dorównywał bólowi Babci, ale ponieważ nic innego jej nie pozostawało, postanowiła unieść się dumą.

– Rób, jak chcesz – odparła Babcia. – Mogę odnaleźć swoją wnuczkę i bez twojej pomocy.

Badb ruszyła w stronę drzwi, ale Fion zablokował jej przejście.

– Obie jesteście głupie i uparte! – warknął. – Fione to zresztą po was odziedziczyła, ale i tak trzeba jej pomóc. Babcia na pewno zna jakieś sposoby.

Annwynn energicznie zrzuciła z siebie kołdrę.

– Oczywiście, że znam! – oświadczyła gromko i podeszła do pieca, w którym ostatnim razem rozpalano chyba na grudniowe Święto Słońca. Nad nim, na haku, zawieszona była czerwona torebka. Babcia dostała ją kiedyś w prezencie od jakiejś wiedźmy. Podobno w świecie ludzi były bardzo popularne, ale Annwynn wierzyła, że w Jaarze nikt nie miał takiej samej. Torebka była zaklęta i można było schować w niej praktycznie wszystko. Do tej pory Fion wiedział o zapasie ziół, różnorakich sprzętach magicznych, herbatnikach z ludzkiej kawiarni i przenośnym krześle. Teraz jednak, po dłuższej chwili poszukiwań, Babcia wyciągnęła ze środka tylko powykrzywiane wahadło, które zawiesiła sobie na szyi.

– Siadaj – zwróciła się sucho do Badb, wracając do stołu. – Fion, w którejś z szafek jest miska z zielonymi runami. Znajdź ją.

Fion zaczął posłusznie przeszukiwać szafki. Jedne były zagracone, inne zamieszkane przez pająki. Zdziwiło go, że nigdzie nie natrafił na żadne jedzenie, a jedynie wypełnione ziołami fiolki. W końcu, wśród mnóstwa najróżniejszych naczyń, odnalazł odpowiednią miskę i postawił ją na stole.

– Czegoś tu chyba brakuje – zauważyła Babcia.

Fion i Badb posłali sobie zdumione spojrzenia.

– To miska na wodę, więc… – dodała Babcia, przewracając oczami.

– Ach! – Fion natychmiast porwał miskę i ruszył z nią na zewnątrz, gdzie Babcia trzymała wiadro, w którym nigdy nie ubywało wody.

Gdy wrócił, Annwynn podała miskę Badb. Ta od razu przystawiła ją sobie do ust.

– Nie tak prędko! – powstrzymała ją Babcia. – Gdybym chciała, żebyś u mnie piła, kazałabym ci przynieść ze sobą herbatę. Do miski masz wlać swoją krew.

Badb pokręciła głową.

– Masz jakąś sterylną igłę?

– Jaką? – Babcia udała, że nie rozumie tego nowoczesnego słowa.

– Nieważne – odparła Badb i zaczęła rozglądać się po parapecie, na którym leżały zeschnięte łodygi ziół i kwiatów. Po chwili trzymała już kolec róży, którym ukłuła się w palec.

– Wystarczy kilka kropli – powiedziała Babcia. – Musimy sprawdzić, czy w krwi z szaty jest jeszcze jakieś życie.

Badb uniosła drżącą dłoń nad miskę. Z jej palca spłynęły powoli trzy krople krwi. Babcia zamieszała wodę, po czym rozlała ją na szatę. Fion uważnie się temu przyglądał.

– Dlaczego użyłaś właśnie tej misy? – zapytał, marszcząc czoło.

– Bo jest najczystsza. Myję ją przynajmniej raz w miesiącu, na pełnię. Zresztą w tym czarze nie liczy się jakaś tam miska. Chodzi o krew. W tym przypadku krew matki i córki. Jeśli pobudzą się nawzajem i krew z szaty zareaguje, przybierając na nowo płynną formę, będzie to znaczyć, że Fione nadal żyje.

Badb i Fion z napięciem wpatrywali się w szatę, wiedząc, że teraz, w każdej chwili, ich nadzieje mogą zostać boleśnie rozwiane. Krew na szacie nie zmieniła konsystencji. Badb przyłożyła dłoń do drżących ust, a jej oczy na nowo zaszły łzami.

– Czy to znaczy, że…? – zaczął Fion.

Babcia, nie spuszczając oczu z szaty, odparła:

– Nie. Ta krew nie należy do niej.

– A więc do kogo? – zdumiała się Badb.

– Niby skąd mam wiedzieć?! Nie jestem wszechwiedząca. Czy wiecznie muszę o tym wszystkim przypominać? – zaskrzeczała Babcia. – Fion, podaj mi torbę.

Fion ruszył na skinienie palca Babci. Torba, jak na ilość rzeczy, jakie do niej włożono, była zadziwiająco lekka. Annwynn wyciągnęła z niej kilka starych książek. Przeglądała je przez chwilę, aż w końcu znalazła w jednej pomarszczony pergamin. Rozłożyła go na stole, zajmując większą część blatu. Na pergaminie wyrysowana była mapa tej części Jaaru, w której znajdowało się Elphame, Las Wielu i Tir-na-Nog, a ciągnęła się aż do zamarzniętego morza Gartha.

Babcia zdjęła swoje wahadło i zanurzyła je w wodzie, a potem wytarła je o szatę Fione. Gdy zawiesiła je nad mapą, wahadło nieznacznie drgnęło. Dla postronnego nie byłaby to żadna odpowiedź. Większość uznałaby, że wahadło po prostu nie potrafi jej wskazać. Jednak Annwynn zrozumiała przekaz.

– Tir-na-Nog – powiedziała.

– Uprowadzono ją? – jęknęła Badb.

– Nie wiem. Wiem jedynie, że by ją znaleźć, musicie zmierzać w przeciwną stronę.

Badb uniosła brwi.

– Nic nie rozumiem… – Pokręciła głową.

– Ja niewiele więcej – przyznała Annwynn, po czym zaczęła sunąć po mapie kościstym palcem. Najpierw zjechała do samego jądra Tir-na-Nog. – Tam wszystko się rozgrywa – oznajmiła i zawróciła, zygzakowatym ruchem zmierzając w stronę stolicy Elphame. – Tędy tam dojdziecie.

Badb wpatrywała się w matkę, jakby niepewna, czy jej słowa są czymś w rodzaju przepowiedni, czy raczej kpiną. Być może matka chciała zemścić się na niej za lata oddalenia.

– To bez sensu – wycedziła Badb, wstając. – Straciłam tylko czas.

– Siedź – poleciła jej stanowczo Annwynn. – Jeszcze nie ustaliliśmy, co trzeba zrobić. Mamy magię do wykonania. A ty, Fion, leć zaraz do swojej wiedźmy i wszystko jej opowiedz. Znajdź też tego chłopaka… Jak mu tam, Jonnan? W końcu Fione jest jego ferinią.

Zaraz po tym, gdy za Fionem zamknęły się drzwi starej chatki, Annwynn ruszyła za nim i przywołała go ponownie, nim zdążył się przenieść.

– Masz powiedzieć wszystkim – oznajmiła, przyjmując nagle bardzo rzeczowy ton. – Wiesz, o co mi chodzi.

Fion pokiwał głową.

– Ma się rozumieć – odparł. – Jak sądzisz, do kogo należy krew z szaty Fione?

– Trudno powiedzieć. Być może dojdziemy do tego z twoją matką. W każdym razie ona jest na tyle uparta, że z pewnością odrzuci to, co powiedziałam. Pójdzie swoją drogą. Twoim zadaniem jest zwołać wszystkich Strażników w jedno miejsce. I macie tam na mnie czekać. Ktoś będzie musiał ruszyć wytyczonym przeze mnie szlakiem.

– Ten szlak… Zobaczyłaś go w wizji?

Babcia przewróciła oczami.

– Mniej więcej.

– I sądzisz, że ta sprawa ma coś wspólnego ze Strażnikami?

– Najwyraźniej wszystko, co ostatnio dzieje się w Jaarze, ma z nimi związek. Ale związki zwykle nie wychodzą, jeśli się w nie dostatecznie nie wplączesz. Trzeba to po prostu sprawdzić.

Fion pokiwał głową i już miał odlecieć, gdy postanowił zadać jeszcze jedno, ostatnie pytanie:

– Sądzisz, że Fione… żyje?

– Taką mam nadzieję – powiedziała Babcia, teraz już całkiem pozbywając się ironicznego tonu, po czym odwróciła się i wróciła do swojej chatki. Fion, nie chcąc już dłużej zwlekać, natychmiast przeniósł się do świata ludzi. Gdy chciał skontaktować się z Kate, musiał po prostu wyobrazić sobie podczas przeniesienia jej twarz lub wypowiedzieć jej imię. Kate nie znosiła jego niezapowiedzianych wizyt, bo Fion często zaskakiwał ją w najmniej oczekiwanych momentach. Tak samo było i tym razem. Gdy pojawił się w domu pani Hallander, Kate i Jonathan wciąż jeszcze leżeli.

– Fion! – wrzasnęła Kate.

– O, świetnie, że jesteście razem – ucieszył się ten. Nieszczególnie przejął się tym, że nakrył ich w łóżku. Obyczaje ferów, do których Kate wciąż nie umiała przywyknąć, były całkiem swobodne.

– Dość już tego nachodzenia – ostrzegła go głosem stłumionym przez kołdrę, którą zasłoniła nawet usta. – Znajdź sposób, żeby uprzedzać mnie o swoich wizytach. Normalni ludzi używają szklanej kuli… To znaczy, normalne fery… To znaczy…

Szklana kula, oprócz tego, że całkiem nieźle nadawała się do wróżenia, stanowiła w magicznym świecie coś na wzór komórki.

– Fione zniknęła – wypalił nagle Fion.

– Jak to zniknęła? – Teraz odezwał się Jonathan. Nim to zrobił, zrzucił z siebie nieco kołdry. Kate z ulgą stwierdziła, że nie było to zbyt wiele i że kołdra nadal zakrywała to, co należało.

– Po prostu jej nie ma. Nie możemy jej znaleźć. Zniknęła w naszej świątyni.

– W świątyni? – zdziwiła się Kate. – A szukałeś w…?

– To o wiele poważniejsze, niż się wydaje – przerwał jej Fion. – Wyjaśnię wam wszystko później. Teraz muszę zebrać pozostałych, a wy się ubierzcie. Za kilka minut po was wrócę.

Zniknął szybko, spodziewając się najwyraźniej, że Kate i Jonathan zaraz zasypią go pytaniami. Pewnie zresztą tak właśnie by zrobili, ale na razie wpatrywali się w siebie z konsternacją.

– Wiedziałam! – Kate wstała. Z jakiegoś powodu zaczęła ubieranie się od założenia skarpetek. – Czułam, że coś będzie nie tak. Kiedy ostatnio rozmawiałeś z Fione?

Jonathan, wyraźnie zaniepokojony, również zwlekł się z łóżka.

– Wczoraj wieczorem – odparł. – Dała mi kolejne powietrzne czary do wyćwiczenia. Wiesz, że ciągle nie kontroluję swojej mocy. Ostatnio roztopiłem rękojeść athame.

Wprzypadku większości czarownic nauka magii oznaczała próby wykrzesania mocy. Z Jonathanem było inaczej. Jego moc była potężna i zwykle używał jej zbyt wiele. Wprawdzie zaczynał już radzić sobie z nią coraz lepiej, jednak Kate nie była pewna, co się stanie, jeśli Fione zniknęła na dobre. Brak ferini mógłby przysporzyć mu poważnych kłopotów.

Oczywiście coś musiało się wreszcie wydarzyć. Od kilku miesięcy życie Kate było wyjątkowo spokojne. Nie spotkała nikogo, kto chciałby ją zamordować, i całkiem nieźle szło jej z nauką magii. Umiała już sama się przenieść, przesłać energię poprzez athame i skupiać myśli, gdy wokół panował rozgardiasz. Nie mogła jednak spodziewać się, że taki stan rzeczy będzie trwał wiecznie, skoro nosiła w sobie najbardziej pożądany w magicznym świecie przedmiot: kamień Danu.

Wszystko potoczyło się dość przypadkowo, od jednego zaklęcia. Gdy tylko Kate je rzuciła, otworzyła drzwi, przez które magia zaczęła wdzierać się do jej życia. Zadomowiła się w nim dość szybko, co prowadziło do niekoniecznie przyjemnych konsekwencji, głównie polegających na tym, że już kilka osób próbowało zabić Kate właśnie po to, by wydobyć z niej kamień. Trudno było też zrozumieć, w jaki sposób przedmiot mógł w ogóle zamieszkać w jej ciele. Kate wiedziała tylko, że chodziło o plan astralny i formy duchowe, ale teoria okazała się zbyt skomplikowana, by móc szybko ją zrozumieć. A dla wiedźm liczyła się przede wszystkim praktyka. Kate stała się Strażniczką Kamienia, a to nie zwiastowało spokojnego żywota.

– Dlaczego jeszcze go nie ma? – Jonathan, już ubrany, krążył niecierpliwie po pokoju. W ręku trzymał swoją różdżkę. – Może powinienem sam spróbować przywołać Fione?

– Lepiej nie, póki nie wiemy, co właściwie się stało – stwierdziła Kate. Podeszła do lustra i zaczęła poprawiać włosy. Potem sięgnęła po torebkę i włożyła do niej athame.

Fion wrócił całkiem zdyszany.

– Zwołałem już wszystkich – wysapał. – Będą czekać w bazie.

– Gdzie? – zdumiała się Kate.

– Myślałem, że to wy będziecie wiedzieć – przyznał nie mniej zdziwiony Fion.

Sądząc po minie Jonathana, Kate stwierdziła, że wie on o jakiejś tajemniczej bazie tyle samo, co ona. Jak w takim razie mieli się tam dostać?

Ich rozmyślania przerwał dzwonek. Kate chciała otworzyć, ale Fion zatrzymał ją syknięciem, gdy tylko dotknęła klamki.

– Nie ma teraz czasu na gości! Musimy się przenieść.

Kate przewróciła oczami. Odkąd znała Fiona, zawsze był zbyt narwany.

– No dobrze, ale jak mamy to zrobić, skoro nie wiemy nawet, gdzie jest ta baza? – spytała.

– Tak jak zwykle. Po prostu pomyślimy o Lilian i pozostałych.

Złapali się za ręce, intensywnie myśląc o tych, z którymi chcieli się zobaczyć. Po kilku sekundach nie było ich już w pokoju. Nie przewidzieli jednak, że na chwilę przed przeniesieniem ktoś może podglądać ich przez uchylone drzwi.

Melinda Gibbons, najlepsza przyjaciółka Kate, niepewnie weszła do jej pokoju. Nie miała pojęcia, czy kiedykolwiek zdoła uwierzyć w to, co właśnie zobaczyła. Była jednak pewna, że wzrok jej nie mylił.

[1] Ceremonia ślubna ferów zawiera w sobie obwiązywanie rąk sznurami.

Rozdział 3

Przejście w szafie

Coś było nie tak i Kate zorientowała się o tym zaraz po wylądowaniu. Gdy tylko spróbowała poruszyć ręką, uderzyła kogoś w głowę. Sądząc po głosie, jakim ta osoba zaklęła, musiał to być Jonathan. Otwarcie oczu na niewiele się zdało. Wokół było zupełnie ciemno. A więc wylądowali w ścisku i mroku. Kate, której nie po raz pierwszy przytrafiało się coś podobnego, poczuła, jak jej serce gwałtownie przyspiesza.

Zapanował całkowity chaos, gdy Kate, Jonathan i Fion zaczęli przepychać się, pojękując i szukając wyjścia. Raz po raz uderzali łokciami w coś twardego, aż nagle poraziło ich światło. Wyłonił się z niego Joe, młody bibliotekarz, którego poznali w ubiegłe wakacje w Hagsborough, mieście wiedźm.

– Cześć! – Uśmiechnął się do nich, a oni, patrząc na niego ze zdumieniem, nagle runęli na podłogę, próbując wyplątać się z mieszaniny rąk i nóg, jaką się stali.

Jonathan jako pierwszy zdał sobie sprawę, że wypadli właśnie z szafy w pomieszczeniu, które dobrze znał. Teraz jednak wyglądało znacznie lepiej niż w wakacje, gdy miały tu miejsce rzeczy, o jakich wolał zapomnieć. Jedyne okno, wcześniej zakurzone, teraz wpuszczało do środka dość światła, by odpowiednio oświetlić przestrzeń. Do stojących na środku krzeseł dołożono kilka dodatkowych, a biurko uginało się pod ciężarem grubych ksiąg i magicznych akcesoriów. Z szafy, która pełniła dawniej rolę archiwum, usunięto wszystkie półki. Jej ściany od wewnątrz zostały pokryte symbolami, które zamieniły ją w portal-przenośnię.

– To przecież budynek Rady – powiedziała zdziwiona Kate.

– Nasza nowa baza – oznajmiła dumnie Lilian. Tom i Diana siedzieli obok niej, przyglądając się przybyłym. – To znaczy… Nasza pierwsza baza i jedyna, jaką mamy. Chcieliśmy zrobić ci niespodziankę. Będziemy mogli się tu spotykać i omawiać wszelkie istotne sprawy. Nikt o tym nie wie. Nie potrzebowaliśmy nawet zgody Społeczności.

– Trochę tu ogarnąłem – dodał Joe. – Stworzyłem portal. Uznałem, że takie miejsce może się wam przydać. Co sądzisz?

Kate rozglądnęła się dookoła. Pomysł z bazą wydał jej się całkiem dobry, pod warunkiem, że nikt nie każe jej tu sprzątać.

– Świetnie – pochwaliła ich.

Wpomieszczeniu był też Hiacinthus, fer Toma. Obok niego, w sporej misce ustawionej pod parapetem, siedziała Sundari, ferini Lilian. Przy oknie stał Darrin. Przez fakt, że jeszcze rok temu mieszkał na słońcu, wydawał się najbardziej nietypowy z nich wszystkich. Teraz miał na sobie białą koszulę i ciemnogranatowe dżinsy i chociaż wyglądał w nich całkiem dobrze, Kate nie mogła jakoś przyzwyczaić się do jego widoku w normalnym ubraniu. Może dlatego, że wciąż pamiętała okoliczności, w jakich spotkała go po raz pierwszy. Był wtedy ubrany w strój, który pasował do niego najlepiej: zbroję Strażnika Słońca.

Tak naprawdę oni wszyscy byli Strażnikami Żywiołów – wszyscy oprócz Joego, którego Lilian postanowiła wtajemniczyć w sprawę, sądząc, że jego pomoc może się im bardzo przydać. Tom był Strażnikiem Powietrza, Lilian – Wody, Diana – Ziemi, a Jonathan – Ognia.

Zgodnie ze starymi podaniami, Strażnicy Żywiołów pojawiali się tylko w czasach, gdy Jaarowi groziło niebezpieczeństwo. Zadaniem Kate, jako Strażniczki kamienia Danu, zwanego również księżycowym lub kamieniem władcą, było zjednoczyć siły wszystkich żywiołów i zapanować nad nimi. Jednak, patrząc na wszystkich pozostałych, Kate była przekonana, że każde z nich – nawet Jonathan, który praktykował magię najkrócej – potrafi czarować lepiej od niej. Nie miała więc pojęcia, jakim cudem ma stać się ich przywódczynią.

– Możemy wszystko tu rozplanować – odezwała się znów Lilian. – Nawet przeprowadzać badania! Świetny pomysł, prawda? Pomyślałam sobie, że baza może stać się naszym magicznym laboratorium i świątynią w jednym. Biurko można przerobić na ołtarz. Nie jest może najśliczniejsze, ale jakiś ładny obrus poprawiłby mu wygląd. W sklepie Selene widziałam ostatnio niezły, taki ze słoniem i pentagramami. Z ołtarzem moglibyśmy odprawiać tu rytuały. Tom mówi, że nie mamy na to wszystko dość miejsca, ale…

Diana chrząknęła, w porę przerywając słowotok Lilian, jeszcze zanim zdążył się na dobre uruchomić.

– Fion miał nam powiedzieć coś ważnego – przypomniała. Gdy mówiła, kręcąc przy tym głową, Kate była przekonana, że doczepiła do włosów kilka nowych sznurków. Zaklinała je i przechowywała w nich swoje czary. Trzeba było mocno uważać, by jej nie urazić, bo można było wylądować po prawej stronie głowy, w sekcji „wrogowie”. Kate przypuszczała zresztą, że już tam trafiła – odkąd spotkała Dianę po raz pierwszy, wiedziała, że nie zostaną przyjaciółkami, i niewiele zmieniło się w ciągu ostatnich miesięcy, choć chyba zaczynały się już powoli tolerować.

Fion, który dotąd z niecierpliwością czekał, aż pozwolą mu mówić, rozsiadł się na biurku i opowiedział o tym, co się wydarzyło. Dokładnie przytoczył też słowa Babci. Gdy skończył, niepokój w budynku wydawał się wręcz namacalny. Wszyscy mieli zatrwożone miny, ale nikt się nie odezwał.

– Będziesz musiał spróbować ją przywołać. – Fion zwrócił się do Jonathana. – Jeśli to nie podziała, uznamy, że wyczerpaliśmy wszelkie próby kontaktu. Związek fera z jego wiedźmą jest najsilniejszy. Jeśli nic w ten sposób nie wskóramy, trzeba będzie szukać innych środków.

– Mam po prostu ją przywołać? – odparł niepewnie Jonathan. – Tak jak zwykle?

–