Wydawca: Initium Kategoria: Fantastyka i sci-fi Język: polski Rok wydania: 2010

Serce Kaeleer. Czarne Kamienie ebook

Anne Bishop

(0)

Ebooka przeczytasz na:

Kindlu MOBI
e-czytniku EPUB
tablecie EPUB
smartfonie EPUB
komputerze EPUB
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Zabezpieczenie: watermark Przeczytaj fragment ebooka

Opis ebooka Serce Kaeleer. Czarne Kamienie - Anne Bishop

Jaenelle jest najsilniejszą Czarownicą na świecie, stanowi wcielenie wieków marzeń i nadziei. Łączą ją bliskie stosunki z trzema najsilniejszymi wojownikami Krwawych: Saetanem, Wielkim Lordem Piekła, który uczy ją magii i adoptuje ją jako swą duchową córkę, Lucivarem, uskrzydlonym eyrieńskim Księciem Wojowników, który zostaje jej obrońcą, i niemal nieśmiertelnym Daemonem, który narodził się, by zostać kochankiem Czarownicy. Jaenelle zajęła należne jej miejsce Królowej Ciemności i przywróciła porządek i spokój w Królestwach... ale koszt był ogromny.

W czterech niezwykłych opowieściach Anne Bishop przedstawia nam pochodzenie magicznych Kamieni, miłość Lucivara do prostej czarownicy, starcie Saetana z Kapłanką oraz wybór, jakiego musi dokonać Jaenelle pomiędzy magią a szczęściem z Daemonem...

Opinie o ebooku Serce Kaeleer. Czarne Kamienie - Anne Bishop

Fragment ebooka Serce Kaeleer. Czarne Kamienie - Anne Bishop

Anne Bishop

Serce Kaeleer

Czarne Kamienie – KSIĘGA IV

Przełożyła Monika Wyrwas-Wiśniewska

Kraków 2010

Dla Debry Dixon i Annemarie Jason

Tytuł oryginału: Dreams Made Flesh

Copyright © Anne Bishop, 2009

All rights reserved

www.annebishop.com

Copyright © for the Polish edition by Wydawnictwo INITIUM

Cover illustration by Larry Rostant

Represented by Artist Partners Ltd

Tłumaczenie z języka angielskiego: Monika Wyrwas-Wiśniewska

Redakcja i korekta: Katarzyna Wróbel, Anna Płaskoń-Sokołowska

Ilustracja na okładce: Larry Rostant

Współpraca organizacyjna: Barbara Jarząb

Zamówienia hurtowe:

Firma Księgarska Olesiejuk Sp. z o.o. S.K.A.

tel. (22) 721 70 07 lub 09

e-mail:biuro@olesiejuk.pl

Ogólnopolski System Dystrybucji Wydawnictw Azymut Sp. z o.o.

tel. (42) 680 44 12 do 22

e-mail:telemarketing@azymut.pl

Platon Sp. z o.o.

tel. (22) 329 50 00, (22) 631 08 15

e-mail:platon@platon.com.pl

Wydanie II

ISBN 978-83-62577-04-0

Wydawnictwo INITIUM

www.initium.pl

Podziękowania

Dziękuję Blairowi Boone’owi za to, że nadal jest moim pierwszym czytelnikiem, Debrze Dixon za to, że jest drugim czytelnikiem, Laurze Anne Gilman za namawianie mnie do napisania tych opowiadań i Anne Sowards za doprowadzenie tej książki do końca. Dziękuję również Kandrze za cierpliwość, z jaką zajmuje się moją stroną internetową, oraz Pat i Billowi Feidnderom za kolacje, rozrywki i wszystkie inne rzeczy, które sprawiają, że są tacy wyjątkowi.

Hierarchia Krwawych

Mężczyźni:

Plebejusze– przedstawiciele wszystkich ras, którzy nie są Krwawymi

Krwawy – ogólny termin oznaczający wszystkich mężczyzn Krwawych; odnosi się także do wszystkich mężczyzn Krwawych nienoszących Kamieni

Wojownik – mężczyzna noszący Kamień; równy statusem czarownicy

Książę – mężczyzna noszący Kamień; równy statusem Kapłance lub Uzdrowicielce

Książę Wojowników – niebezpieczny, niezwykle agresywny mężczyzna noszący Kamień; ma status nieco niższy niż Królowa

Kobiety:

Plebejuszki – przedstawicielki wszystkich ras, które nie należą do Krwawych

Krwawa – ogólny termin oznaczający wszystkie kobiety Krwawych; najczęściej odnosi się do kobiet Krwawych nienoszących Kamieni

Czarownica – kobieta Krwawych, która nosi Kamienie, ale nie jest przedstawicielką żadnego z pozostałych szczebli hierarchii; oznacza także każdą kobietę noszącą Kamień

Uzdrowicielka – czarownica, która leczy rany i choroby; równa statusem Kapłance i Księciu

Kapłanka – czarownica, która opiekuje się ołtarzami, Sanktuariami i Ciemnymi Ołtarzami; prowadzi ceremonie składania ofiar; równa statusem Uzdrowicielce i Księciu

Czarna Wdowa – czarownica, która leczy umysł; tka splątane Sieci snów i wizji; jest wyszkolona w dziedzinie iluzji i trucizn

Królowa – czarownica, która rządzi Królestwem; uważana jest za serce kraju, moralną ostoję Krwawych i centralny punkt ich społeczeństwa

Miejsca wymienione w opowiadaniach

Terreille

Askavi

Ebon Askavi (nazywane też Czarną Górą lub Stołpem)

Krwawa Trasa

Mroczna Dolina – dolina na terytorium Stołpu

Trasa Khaldharon

Dhemlan

Pałac SaDiablo

Hayll

Draega – stolica

Wyspy Zuulaman

Kaeleer (Królestwo Cieni)

Arachna

Arceria

Askavi

Agio – wioska Krwawych w Ebon Rih

Doun – wioska Krwawych w Ebon Rih

Ebon Askavi (nazywane też Czarną Górą lub Stołpem)

Ebon Rih – dolina na terytorium Stołpu

Krwawa Trasa

Riada – wioska Krwawych w Ebon Rih

Trasa Khaldharon

Dea al Mon

Dharo

Dhemlan

Amdarh – stolica

Halaway – wioska niedaleko Pałacu SaDiablo

Pałac SaDiablo

Wyspy Fyreborn

Glacia

Nharkhava

Scelt (czytaj Szelt)

Maghre (czytaj Magra) - wioska

Sceval (czytaj Szewal)

Piekło (Królestwo Ciemności, Królestwo Zmarłych)

Ebon Askavi (nazywane też Czarną Górą i Stołpem)

Pałac SaDiablo

Uwaga autorki:

„Sc” w nazwach Scelt, Sceval i Sceron należy wymawiać jak „sz”.

Kamienie

Biały

Żółty

Oko Tygrysa

Różowy

Letnie Niebo

Purpurowy Zmierzch

Opal*

Zielony

Szafir

Czerwony

Szary

Czarnoszary

Czarny

Składając Ofiarę Ciemności, dana osoba może otrzymać Kamień o trzy poziomy niższy od Kamienia otrzymanego na mocy Przyrodzonego Prawa.

Przykład: Biały otrzymany na mocy Przyrodzonego Prawa może obniżyć się do Różowego.

Im niższy poziom, tym większa moc.

I PRZĄDKA MARZEŃ

Dawno, dawno temu…

1

Jej sieć drżała w gwałtownej burzy. Górny Świat wypełniał ryk, a błyski światła zmieniały Ciemność w jasność. Jednak prócz tego było coś jeszcze, coś innego, co wstrząsało jedwabnymi nićmi. Coś, czego nie czuła nigdy wcześniej.

Górny Świat znów wypełnił się rykiem i blaskiem. Potem coś wrzasnęło – jej siecią wstrząsnęło potworne drżenie – i odłamek Górnego Świata spadł do jej Świata, przebijając go i rozrywając, rycząc i wyjąc.

Mroczna Wilgoć zmoczyła ją, zmoczyła jej sieć. Coś uderzyło w sam środek nici. Ofiara?

Głód wziął górę nad ostrożnością. Pospieszyła po niciach sieci, by zabezpieczyć zdobycz. Potem schroni się na bezpieczniejszym, osłoniętym skraju pajęczyny.

To coś było twarde i nie miało mięsa. Kiedy spróbowała zatopić w tym zęby, poczuła jedynie Mroczną Wilgoć, a to… napełniło ją, przepłynęło przez nią, zagłębiło się w niej. Zmieniło ją.

Pozbywszy się całej Mrocznej Wilgoci, odrzuciła od siebie to coś i uciekła znów na skraj sieci, żeby przeczekać burzę.

2

Światło. I głód. Mięsa, tak. Ale i czegoś innego.

Porzuciwszy sieć, ruszyła po Nierównym, które tworzyło Świat, aż dotarła do miejsca, w którym spadł odłamek Górnego Świata. Nadal czuła w sobie Mroczną Wilgoć, choć teraz śpiewającą już nieco ciszej. Na tyle jednak głośno, by doprowadzić ją do innej Mrocznej Wilgoci.

Przyczepiła nić kotwiczną do Nierównego i zaczęła prząść jedwabną nić. Świat trząsł się ze wściekłości. Powietrze drżało smutkiem, rozpaczą i tęsknotą.

Jej nogi dotknęły kawałka Górnego Świata. Był twardy – jak to coś, co uderzyło w jej sieć. Poruszając się ostrożnie, odnalazła miejsce, w którym Twarde zostało oddarte, odsłaniając mięso… i Mroczną Wilgoć.

Wypiwszy tyle Mrocznej Wilgoci, ile zdołała, zatopiła kły w mięsie, wpuszczając w nie truciznę. Wiedziała, że jest ona w stanie strawić tylko mały kawałek mięsa, jednak wystarczający, by zaspokoić nim głód.

Utkała więc sieć jak najbliżej mięsa i Mrocznej Wilgoci, która się z niego sączyła.

3

W snach rozpościerała skrzydła i szybowała wśród Ciemności – ogromu, który znajdował się poza jej ciałem, pozostającym jednak jego naczyniem. Moc osiągnięta przez serce, umysł i ducha. Sączyły się przez nią szepty tworzenia… i cisza zniszczeń. Jej rasa spadała w otchłań, w jej kaniony i dziwne przepaście, wymykające się pamięci – wiedziała, że nigdy nie zrozumie tego miejsca, które jednocześnie było i nie było miejscem.

Wizja sieci świecących w Ciemności, pojawiająca się w snach, nie oślepiała i nie przytłaczała jej umysłu. W snach nie prześladowało jej niebezpieczeństwo burzy, w snach docierała do jaskiń na wyspie, które wybrała na miejsce swego ostatecznego spoczynku. Tymczasem rany zadane przez burzę były śmiertelne, a jaskinie zbyt oddalone.

Nie. To nie do końca była prawda. Mogła użyć mocy, żeby przenieść roztrzaskane ciało do jaskiń. Poczuła jednak lekkie szarpnięcie, maleńką obietnicę, że jej unikatowy dar nie zaginie, jeśli pozostanie tu, gdzie jest.

To we śnie, który był czymś więcej niż zwykłą fantazją, posłała swą ostatnią wizję matce, Drace. Pokazała w niej Królowej, jak nowi opiekunowie świata podróżują bezpiecznie poprzez Ciemność: połyskliwe, kolorowe sieci mocy rozciągające się w pustce – korytarze, do których można dotrzeć z Królestw.

Nie potrafiła powiedzieć, dlaczego idealna symetria sieci rezonowała w niej tak silnie, ale obraz w jej umyśle nie zbladł mimo bólu, który opanował teraz ciało. Kiedy dryfowała wśród wizji i marzeń, nie potrafiła wyjaśnić, dlaczego czuła pewność, że obok niej jest coś małego i złotego, coś, co będzie w stanie przejąć jej szczególny dar.

Będzie miała dość czasu. Dość czasu. O ile Prządka zechce przyjąć jej dar.

4

Czas Światła… dzień. Czas Ciemności… noc. Górny Świat… niebo. Nierówne… drzewo. Twarde… łuska. Mroczna Wilgoć… krew. Mięso…

Smutek. Ból. Tęsknota. Potrzeba. Nadzieja… Smok.

Ona… pająk. Mały. Złoty.

Pajęczyca, poruszona dziwnymi myślami, wróciła do domu, zwinęła podarte resztki starej sieci wraz z pozostałościami po zdobyczy, po czym utkała nową sieć. Nie po to jednak, żeby zwabić w nią kolejną ofiarę. Tkała, żeby zachować inne rzeczy otrzymane od ciała, które nie tylko ją wykarmiło, ale i śpiewało jej o sprawach, o których istnieniu nie miała pojęcia. Świat kołysał się w rytm tego, jak wchłaniała w siebie Prządkę, jak dzięki niej odkrywała nowe elementy w rzeczach znanych.

Jak dzięki niej dostrzegała rzeczy pradawne w rzeczach codziennych.

Jak przejmowała od niej Potrzebę Prządek, które tkają marzenia w kształty mogące chodzić po Świecie. Prządek, które potrafią zmieniać marzenia w ciało.

Nie rozumiała tej Potrzeby, ale pożerała mięso, które zmiękczył jej jad, by mogła je strawić. W nocy przykucnęła bezpiecznie pod łuskami, w pustej przestrzeni pozostałej po wyjedzonym mięsie, i dryfowała na splątanych jedwabnych niciach tęsknot i marzeń Smoka… wtedy zaczęła uczyć się, jak tkać inne rodzaje sieci.

5

Być może inni wieszcze mieli rację. Być może jej dar był zbyt niebezpieczny, by przekazywać go nowym opiekunom Królestw. Być może nie było innej, odpowiednio silnej rasy, która mogłaby przejąć najgłębsze marzenia serca i stworzyć most, dzięki któremu fantazje te mogłyby zacząć żyć.

Świat będzie jednak potrzebował marzeń. Wiedziała to na pewno. Będzie ich pragnął – a ponieważ, choć planowała inaczej, nie dotarła do jaskiń, najprawdopodobniej nie ziszczą się nawet te najprostsze ze snów. Wiedziała, że nie przejdzie przemiany, jakiej poddała się reszta jej rasy, i że jej łuski nie zmienią się w Kamienie, służące nowym opiekunom Królestw za rezerwuary mocy, której nie będą mogli ogarnąć swymi słabymi ciałami. Gdyby przeszła metamorfozę, pochodzące od niej Kamienie zawierałyby jej dar, mogłyby zmienić Prządkę w Wieszczkę, która potrafiłaby przekuwać marzenia w ciało. A tymczasem…

Czy jej matka wie, że ona utknęła na tej wyspie, że umiera? Czy jej ojciec, wielki Książę Smoków, wyczuwa jej odejście? Czy rozczaruje ich, przekazując w chwili rozpaczy i nadziei swój dar małemu złotemu pająkowi?

Powinna była zostać na mrocznej górze, w siedzibie Księcia i Królowej. Powinna była zwinąć się w kłębek w jednej z głębokich jaskiń i wraz z resztą rasy zapaść w wieczny sen. Wolała jednak iść za wizją jaskini pełnej marzeń – wizją, której nie zdoła przekazać.

Już niedługo. Bardzo niedługo. Czuła, że jej ciało umiera, że jej moc się rozprasza. Niedługo uwolni się od tego świata. Już niedługo.

Zamknęła złociste oczy i odpłynęła w marzenia.

6

Ten wielki smutek nadał mięsu gorzki smak. Pajęczyca jednak została i zakopała się głębiej pod łuskami, dla mięsa, z którego nadal sączyła się krew, które nadal było świeże. I nie w całości było gorzkie. Kiedy zbliżył się do niej śmiały samiec i zasygnalizował chęć kopulowania, mięso Smoka zrobiło się smaczniejsze, jakby spółkowanie wydobyło na powierzchnię ciała słodsze wspomnienia.

Ponieważ chciała, żeby jej młode spożywały mięso, które uczyniło z niej coś więcej niż pająka, zaczęła szukać sposobu na dotarcie do tych wspomnień, na ujrzenie marzeń.

Smok pokazywał jej to już wcześniej. Dlaczego nie teraz?

Sfrustrowana podeszła do szczęki Smoka, przyczepiła do niej jedwabną nić i zaczęła prząść sieć. A kiedy ją tkała, towarzyszyły jej różne emocje. Wplotła je więc w sieć, ignorując instynkt i umieszczając nici tam, gdzie powinny się znaleźć. Smutek. Ból. Tęsknota. Potrzeba. Nadzieja.

Czuła ciepło, kiedy ostrożnie stąpała po niciach gotowej sieci. Zatrzymała się, napełniła się tym uczuciem i dodała jeszcze jedną nić. Radość.

Nagle zobaczyła jaskinie, miejsce, do którego zamierzał udać się Smok, żeby snuć najwspanialsze marzenia. A w tych jaskiniach ujrzała złociste pająki, dużo większe od siebie, tkające splątane sieci.

Wypełnił ją słaby, zanikający dźwięk.

Pilnie się uczyłaś – powiedział Smok. – Ale posłuchaj, moja mała. Musisz strzec sieci, które utkasz, a które sprawiają, że marzenia stają się ciałem. Dla wielu istot będą one cenne, ponieważ zostaną utkane z magii żyjącej w sercu. Zawsze jednak będą inni, którzy zechcą zniszczyć tę magię, nim zdoła ona przyjść na świat. Strzeż sieci, Prządko Marzeń.

Oddech Smoka przeszedł w długie westchnienie… a potem zapadła cisza.

7

Złocista pajęczyca utkała ostatnią nić sieci, która wypełniała przestrzeń pomiędzy szczęką a barkiem Smoka. Większość jej potomstwa odeszła. Były to zwykłe pająki, które będą tkać zwykłe sieci i chwytać zwykłe ofiary. Jednak kilka z nich, odmienionych, jak ona, zostało w pobliżu, ucząc się, jak tkać splątane sieci.

Pomimo dużych rozmiarów konstrukcji, zdołała w niej zamknąć tylko jedno małe marzenie. To marzenie jednak miało w sobie głęboką tęsknotę… i smak smutku, który w pewien sposób związany był ze Smokiem. Zerwała więc nić tęsknoty, posyłając ją z powrotem do serca, z którego pochodziła.

Kiedy nadeszła noc, usiadła na osłoniętym brzegu swej sieci i zaczęła rozmyślać o marzycielu.

8

Dzień ledwie dotknął nieba, kiedy wyczuła Obecność rezonującą w splątanej sieci. Czekała, czując słabe wibracje kroków na ziemi i zapach zmian w powietrzu.

A więc moja córka potrafiła jednak przekazać s-swój dar.

Głos, który ją ogarnął, był jednocześnie Smokiem i nim nie był.

Obecność zbliżyła się do sieci. Jej potomstwo zerwało nici własnych konstrukcji, próbując uchwycić umysł Obecności. Nie odpowiedziała jednak, nie dała żadnego znaku, że czuje szarpnięcia i szepty dochodzące z tych sieci.

Krew ś-śpiewa krwi – powiedziała, pochylając się nad splątaną siecią pajęczycy. – Pamiętaj mnie.

Kropla krwi spadła na łączenie splątanych nici, tworząc połyskliwy paciorek mocy.

Pajęczyca podeszła, by pożreć podarunek. Najpierw jednak zaczekała, aż Obecność odejdzie.

Przepłynęła przez nią moc, jeszcze większa i bogatsza niż ta pochodząca od Smoka.

Draca.

Matka Smoka. Królowa Smoków.

Pamiętaj mnie.

Tego dnia pajęczyca przez wiele godzin trącała nici sieci, wspominając Smoka i uczucie obecności Dracy, będącej Smokiem, choć mającej odmienny od niego kształt.

Sieć marzeń uczyniła to, co miała uczynić. Draca nie będzie się już smucić z powodu Smoka, ponieważ zobaczyła, że on nadal istnieje w świecie. Obecnie był mały i złocisty, ale wciąż żył.

Pajęczyca starannie przecięła kotwiczne nici i równie dokładnie zwinęła sieć w kokon. Zeszła po szyi Smoka, a potem po jego ramieniu, aż dotarła do dziury w jego piersi.

Być może zawsze tak się działo ze Smokami, a może to resztki magii zmieniły jego ciało w porowatą skałę, pokrytą twardymi, kamiennymi łuskami. Wewnątrz Smoka pajęczyca znalazła kilka komór, w których mogła utkać zaczątek sieci, a następnie słuchać, spokojna i bezpieczna, jak najsilniejsze marzenia, przepływają przez nią, kierując nicią tkanej sieci.

Nadejdzie czas, kiedy ona i jej potomstwo rozpoczną długą podróż do jaskiń, w których złociste pająki będą strzegły sieci marzeń, mających się urzeczywistnić. Ale jeszcze nie teraz.

Przecisnęła się przez szczelinę, która prowadziła do małej komory, i wciągnęła za sobą kokon.

Ciało Smoka było teraz pustym kamieniem. Jego serce nie zgniło jednak jak reszta organów. Ono też zmieniło się w kamień. Za każdym razem, kiedy pajęczyca przychodziła do tej komory i pocierała nogą o kamień, czuła ciepło i radość Smoka z faktu, że dar Prządki nie zaginął.

Nadejdzie dzień, w którym nie poczuje już ciepła, i kamień pozostanie jedynie kamieniem. Wtedy wyruszy w drogę. Jednak nawet wówczas resztki pamięci serca nie pozostaną same.

Nim wyszła z komory, utkała jedwabną nić, którą połączyła kamienne serce Smoka z kokonem marzeń Dracy.

II KSIĄZĘ EBON RIH

Wypadki rozgrywają się po wydarzeniach opisanych w książce Dziedziczka Cieni

Jeden

Lucivar Yaslana stał na skraju brukowanego dziedzińca swego nowego domu, ciesząc się porannym słońcem, które właśnie zaczęło rozgrzewać kamienie pod jego stopami. Czuł na skórze chłodne górskie powietrze, a świeżo przyrządzona kawa, którą popijał z prostego białego kubka, była tak mocna, że aż się krzywił. Bez znaczenia. Może i nie była równie idealna jak ta, którą podawała jego ojcu pani Beale, ale nie była też gorsza od tej, którą przyrządzał sobie sam, gdy polował i nocował w lesie. Nie mogła być gorsza, skoro przygotował ją w taki sam sposób.

Spojrzał przez ramię na otwarte drzwi siedliska, które składało się z typowego dla siedzib Eyrieńczyków labiryntu pokoi, niektórych wykutych bezpośrednio w zboczu góry, innych dobudowanych z kamienia. Ten dom byłby koszmarem dla każdego, kto oczekuje od budynków klarownych linii i czystych kątów, ale dla Eyrieńczyka stanowił idealne miejsce.

A to konkretne siedlisko należało do niego.

Z uśmiechem zamknął złociste oczy i odchylił głowę, by poczuć na twarzy ciepło słonecznych promieni. Powoli rozchylił ciemne błoniaste skrzydła i cieszył się pieszczotą słońca i chłodnego wietrzyku.

Przez całe tysiąc siedemset lat swojego życia nigdy nie miał własnego domu.

Dopiero trzy lata temu przybył do swego ojca – człowieka, któremu z powodu machinacji Dorothei, Arcykapłanki Hayll, odebrano dwóch młodszych synów, jego i Daemona, i który nigdy nie zapomniał jej tej zdrady. Wprawdzie był szczęśliwy, mieszkając w Pałacu SaDiablo, ale dopiero ten dom należał naprawdę do niego. Tylko i wyłącznie do niego.

Yas?

No, może nie wyłącznie.

Napił się kawy, przyglądając się młodemu wilkowi. Frędzel był już dość dorosły, by porzucić watahę mieszkającą w północnych lasach majątku ojca Lucivara, ale nie chciał wracać na terytorium, na którym mieszkała większość spokrewnionych z nim wilków. Dorastał blisko ludzi i pragnął dowiedzieć się o nich jak najwięcej, ale dzicy krewniacy nie byli bezpieczni na ich terytoriach. Zresztą i tak niewielu ludzi spoza dworu Jaenelle Angelline czuło się dobrze w obecności zwierząt, które miały równie wielką moc jak ludzcy Krwawi. Ponieważ Lucivar miał teraz sporo miejsca, zgodził się podzielić swym terenem z wilkiem.

Frędzel, pomyślał, unosząc kubek, by ukryć uśmiech. Co to za imię dla wojownika?

– Dzień dobry. Wyczułeś coś interesującego?

Tak. Yas, ty nie mieć na sobie krowiej skóry.

– Ubrania – poprawił go Lucivar. Frędzel wiedział doskonale, jak to się nazywa, ale krewniacy, podobnie jak ludzie, mieli swoje uprzedzenia. Jeśli coś dawało się opisać słowem związanym ze zwierzęciem, ignorowali właściwy wyraz. Oglądali świat z własnej perspektywy. Oczywiście nie było w tym nic dziwnego, bo nawet dwoje ludzi nigdy nie postrzega świata wokół siebie w dokładnie ten sam sposób, choć należą do tego samego gatunku. – Nie potrzebuję teraz ubrania. Ranek jest ciepły, jesteśmy tu sami i nie zobaczy nas nikt z doliny.

Ale Yas…

I wtedy on też to wyczuł. Ktoś wspinał się schodami z sieci lądowiskowej i minął właśnie graniczną osłonę rozpostartą wokół jego domu. Osłona nie miała za zadanie nikogo powstrzymać, a jedynie ostrzegać, że ktoś zbliża się do siedliska.

Odwrócił się i ujrzał Helenę, gospodynię swego ojca, która w pośpiechu zdobywała ostatnie stopnie schodów. Zatrzymała się gwałtownie na jego widok.

– Dzień dobry, książę Yaslano – powiedziała grzecznie.

– Dzień dobry, Heleno – odparł równie grzecznie, choć jego uprzejmość była nieco wymuszona, gdyż po schodach za gospodynią wspinało się z dziesięć pałacowych pokojówek. Nim weszły do domu, każda rzuciła mu szybkie i pełne aprobaty spojrzenie.

No cóż, pomyślał Lucivar z goryczą. Będą miały o czym rozmawiać przez cały ranek.

– Co was tu sprowadza, Heleno?

– Skoro robotnicy ukończyli już prace, które Wielki Lord uznał za niezbędne, by ten stary dom Andulvara znów nadawał się do zamieszkania, przyszłyśmy posprzątać.

– Już sprzątałem.

Helena wydała dźwięk wskazujący na fakt, że bardzo wątpi w jego umiejętności w tym względzie. No ale tak to już było z domowymi czarownicami. Jeśli coś nie błyszczy, na pewno nie jest dostatecznie czyste.

– Świetnie – skapitulował. Wiedział, że nie ma wyjścia i że wszelkie spory to zwykła strata czasu. – Ubiorę się i pokażę wam…

Helena machnęła ręką.

– Najwyraźniej delektujesz się porankiem. Nie ma powodu, byś sobie przerywał. Na pewno wszystko znajdziemy. O ile jest tu cokolwiek – dodała pod nosem.

Wyszczerzył zęby w uśmiechu, a przynajmniej to było jego zamiarem.

– Nie chciałbym was rozpraszać.

Przyjrzała mu się uważnie.

– Nie będziesz – stwierdziła krótko.

Lucivar spojrzał na nią, zbyt zaskoczony, by coś powiedzieć.

Helena pociągnęła nosem.

– Nie powiem, że widziałam lepsze klejnoty, ale zapewniam cię, że widywałam równie dobre.

U kogo? Przyszedł mu na myśl tylko jeden mężczyzna.

Helena już miała wejść do domu, kiedy ze schodów dobiegł ich kolejny kobiecy głos.

– Pospieszcie się, moje panie. Nie chcemy zajmować księciu całego dnia.

Chwilę później na dziedzińcu pojawiła się Merry, która wraz z mężem Briggsem prowadziła tawernę w Riadzie, najbliższej wiosce Krwawych. Na widok Lucivara zatrzymała się gwałtownie. Helena zjeżyła się, gotowa do starcia.

– A niech mnie – powiedziała Merry z aprobatą w głosie. Potem zauważyła Helenę, a błysk w jej oczach nie zwiastował nikomu spokojnego poranka.

– Moje panie – powiedział Lucivar, zastanawiając się, czy będzie musiał zacząć ten dzień od rozdzielania uczestników bójki na własnym podwórku.

– Zamierzamy posprzątać dom dla księcia – wyjaśniła sztywno Merry, wskazując kobiety wchodzące za nią po schodach. – Żeby powitać go w Ebon Rih, skoro teraz będzie tu mieszkał.

– Jestem pewna, że książę Yaslana doceni ten gest, ale już przyprowadziłam pokojówki z Pałacu, żeby zajęły się wszystkim – odparła Helena.

– Moje panie…

– Nie ma potrzeby, żebyś odrywała się od swoich obowiązków. Zaopiekujemy się nim. To teraz Książę Wojowników Ebon Rih – powiedziała Merry.

– Co nie zmienia faktu, że nadal jest synem swego ojca… – zaczęła Helena, podnosząc głos.

Na ognie piekielne! Walczyły ze sobą jak dwie suki gotowe pogryźć się o kość. Nie zamierzał być nagrodą dla zwyciężczyni.

– …a ja nie pozwolę, by mówiono, że dzieci Wielkiego Lorda mieszkają w brudzie – dokończyła Helena.

Zazgrzytał zębami. W brudzie? W brudzie?! Przeprowadził się tu dwa dni temu i brud nie miał jeszcze nawet czasu się zebrać.

– Moje panie!

Odwróciły się do niego. Ocenił je wzrokiem, tak jak szacuje się możliwości przeciwnika, po czym rozsądnie opanował wzbierającą w nim furię. Helena pracowała dla jego ojca, a ponieważ bez wątpienia będzie spędzał wiele czasu w Pałacu, za nic nie chciał jej urazić nakazem odejścia. Merry natomiast robiła najlepsze placki z mięsem, jakie zdarzyło mu się kiedykolwiek jeść. Jeśli to właśnie jej każe odejść, mogą minąć lata, nim znów ich spróbuje.

Helena pomyślała chwilę i zwróciła się do Merry:

– Ponieważ twoje roszczenia są nowsze, są równie mocne jak nasze. Znajdzie się dość pracy dla nas wszystkich.

Merry kiwnęła głową i klasnęła w ręce.

– Proszę za mną, moje panie. Mamy mnóstwo pracy.

Cztery z kobiet, które przybyły z Merry, były zamężne lub przynajmniej miały oficjalnych kochanków. Pozostałe siedem było wolnych; zapewne guzdrałyby się bardziej, gdyby Merry i Helena nie zapędziły ich do domu.

Kiedy był niewolnikiem na dworach Terreille, wielokrotnie rozbierano go dla rozrywki Królowej sprawującej kontrolę nad Pierścieniem Posłuszeństwa, który nosił. Nigdy nie czuł potrzeby uprzejmego uśmiechania się, kiedy oglądano go w ten sposób, ale teraz uśmiechał się – a przynajmniej pokazywał zęby – gdy Helena wpychała do domu ostatnią czarownicę i zamykała drzwi.

Czuł wściekłość, która zawiązała się w jego brzuchu niczym bolesny supeł. Zamknął oczy i bardziej stanowczo powściągnął swój temperament. Jego wybuchowy charakter służył mu dobrze, kiedy mieszkał w Terreille, ale tutaj to nie było to samo. Nie został zmuszony do obnażenia się. Stał na dworze z własnej, nieprzymuszonej woli, a jeśli kobiety, które pojawiły się tak nagle, oglądały go z upodobaniem, nie mógł ich za to winić.

Ciemności niech będą dzięki, żadna nie próbowała go dotknąć. Nie był pewien, jak by na to zareagował.

Nie. Nieprawda. Wiedział, co by zrobił. Nie wiedział tylko, jak by potem wyjaśnił, dlaczego złamał czarownicy rękę za jedno nieszkodliwe dotknięcie, które w najgorszym razie można było odczytać jako zaproszenie.

Yas? – Głos Frędzla na psychicznej nici pełen był wahania, a nawet strachu.

Lucivar spojrzał na młodego wilka.

– Kobiety mogą przyprawić człowieka o ból głowy.

Teraz zamiast strachu doczekał się zawstydzenia.

Ból? Przecież cię nie ugryzły? Co boleć? – zaniepokoił się Frędzel. Po chwili dodał: – Ja móc wylizać, żeby nie bolało.

Może to nie tylko ze względu na Frędzla zgodził się dzielić dom z wilkiem? Poczuł, jak rozbawienie rozplątuje węzeł wściekłości w jego brzuchu. Nie sposób było przewidzieć, co krewniacy wychwycą z ludzkiego zachowania i jak to wykorzystają. Najwyraźniej Frędzel zaproponował mu właśnie wilczą wersję „pocałuję i przestanie boleć”.

– Nie, dzięki – powiedział.

Oddalił się nieco od domu i wszedł na kamieniste, porośnięte trawą zbocze, które kiedyś było ogrodem albo trawnikiem. Napił się znów kawy i przeklął. Nie tylko była mocna, ale na dodatek zimna.

Zauważył, że Frędzel węszy, i uczynił dłonią gest „ruszaj”.

– Idź. Jeśli tu zostaniesz, jeszcze cię wykąpią i uczeszą.

Ty też iść?

Nie miał jeszcze okazji pospacerować po okolicy i wyczuć jej, ale gdyby teraz odszedł, wyglądałoby to na ucieczkę. A odwrót nie leży przecież w naturze eyrieńskiego Księcia Wojowników.

– Idź sam. Ja tu wszystkiego przypilnuję.

Popatrzył, jak Frędzel odchodzi, żeby zaznaczyć terytorium, i raptem poczuł na plecach ciężar własnego domu. Pomyślał, czy jednak nie zaszyć się gdzieś, póki te wszystkie czarownice się stąd nie wyniosą. Bo skoro jego obecność ich nie rozprasza, to tym samym jego nieobecność powinna przejść niezauważona. Wbrew pozorom nie ucieszyła go ta obojętność. Postanowił jednak, że zastanowi się nad tym później.

– Życzę ci dobrego poranka – odezwał się nagle głęboki, rozbawiony głos. – Choć nie wiem, czy to stosowne.

Odwrócił się i zobaczył smukłego mężczyznę o brązowej skórze, który z kocim wdziękiem kroczył przez kamienisty trawnik. Długa do kolan peleryna falowała lekko, połyskując czerwoną podszewką, która stanowiła gustowny akcent przy czarnej tunice i takich samych spodniach.

Jego brat Daemon poruszał się z identyczną kocią gracją.

Próbował nie myśleć zbyt wiele o Daemonie. Starał się nie zastanawiać zbyt często, czy jego brat zdołał znaleźć drogę powrotną z szaleństwa, które Krwawi nazywali Wykrzywionym Królestwem. Nic nie mógł dla niego zrobić, gdziekolwiek teraz przebywał.

Odsunął od siebie te myśli i skupił się na mężczyźnie, który przysiadł na kamieniu, zmienionym przez czas i erozję w naturalne siedzisko. Przybysz był przystojnym mężczyzną, najprawdopodobniej w średnim wieku, z przyprószonymi siwizną skroniami i delikatnymi zmarszczkami wokół złocistych oczu – arystokratyczny Hayllańczyk, który najlepiej czuje się na przyjęciach i nie ma pojęcia, czym jest pole walki.

Jednak wygląd potrafił mylić. Tym mężczyzną okazał się bowiem Saetan Daemon SaDiablo, Książę Wojowników z Czarnym Kamieniem, Książę Ciemności, Wielki Lord Piekła, Książę Wojowników Dhemlanu, Zarządca Ciemnego Dworu w Ebon Askavi… i jego ojciec.

To ta ostatnia funkcja wzbudzała nieufność Lucivara, ponieważ nie było jasnych reguł regulujących stosunki ojca i syna. Oczywiście zwykle nie przejmował się regułami, ale miło byłoby wiedzieć, kiedy nadeptuje Saetanowi na odcisk. Choć tak naprawdę wiedział. Za każdym razem kiedy Jaenelle mówiła: „Wiesz co, Lucivarze? Mam wspaniały pomysł”, a on brał w nim udział, w zasadzie mógł liczyć na to, że skończy w gabinecie Saetana, wysłuchując ostrych pouczeń. Stwierdził, że lubi ścierać się z ojcem równie mocno, jak pakować się w kłopoty ze złotowłosą szafirooką Czarownicą, która była adoptowaną córką Saetana – a zatem jego siostrą. Fakt, że Jaenelle była Królową Ebon Askavi i że obaj służyli w Pierwszym Kręgu na jej dworze, dodawał tym starciom pikanterii.

– To nie moja sprawa, ale jestem po prostu ciekaw – powiedział ostrożnie Saetan. – Dlaczego stoisz tutaj, prezentując wszem i wobec swoje klejnoty?

– Stoję tutaj, ponieważ na mój dom najechało ponad dwadzieścia czarownic z miotłami i wiadrami…

– Dwadzieścia? Nie sądziłem, że Helena zabrała ich z Pałacu aż tyle.

– Bo nie zabrała. Zaraz po niej zjawiły się tu kobiety z Riady. A ja byłem właśnie tak ubrany…

– …raczej nieubrany – mruknął Saetan.

– …kiedy się zjawiły. – Lucivar pociągnął łyk kawy i wzdrygnął się. – Uznałem, że po zapewnieniach, iż mój wygląd nie będzie ich rozpraszał, ubieranie się byłoby… hm… chełpliwością z mojej strony.

– Rozumiem. A kto ci powiedział, że nie będziesz ich rozpraszał?

– Helena. Powiedziała, że widywała równie okazałe klejnoty. – Lucivar mimowolnie rzucił okiem na ojca.

Saetan pokręcił głową.

– Nie. Nie dam się wmanewrować w konkurs sikania na odległość, żeby zaspokoić twoją ciekawość. Poza tym widywałeś mnie już nagiego.

Była to prawda. Zauważył jednak wtedy jedynie to, że Saetan wygląda cholernie dobrze jak na kogoś, kto ma ponad pięćdziesiąt tysięcy lat. Nie zwracał uwagi na szczegóły.

– Zatem Helena powiedziała, że ich nie rozkojarzysz – ciągnął Saetan. Wydawał się jeszcze bardziej rozbawiony. – A ty jej uwierzyłeś, ponieważ…?

– Och, na ognie piekielne, to przecież twoja gospodyni!

– Ale również kobieta, starsza od ciebie zaledwie o kilka wieków.

Lucivar przyjrzał się Saetanowi.

– Skłamała?

Złociste oczy Saetana połyskiwały tłumionym śmiechem.

– Pozwól, że ujmę to w ten sposób: będziesz miał brudne podłogi, ale za to najczystsze okna w całym Ebon Rih. Przynajmniej od tej strony.

Lucivar obrócił się. Do każdego okna przylepione były kobiece twarze. Och, oczywiście do szyb przyciśnięte były też ścierki, ale tkwiły nieruchomo, póki kobiety nie zorientowały się, że na nie patrzy. Wówczas z energią zaczęły polerować okna.

Klnąc pod nosem, za pomocą Fachu zniknął kubek i przywołał skórzane spodnie. Kiedy je wciągnął na nogi, warknął:

– Było łatwiej, kiedy mogłem używać pięści. Gdyby to było Terreille, zrzuciłbym je wszystkie z góry.

– Nadal możesz to zrobić.

Był zaskoczony, że dotknęły go te słowa.

– Jesteś Księciem Wojowników Ebon Rih – powiedział cicho Saetan. – Ty tu stanowisz prawo i nie odpowiadasz przed nikim prócz swej Królowej. Jeśli chcesz użyć pięści, nikt cię nie powstrzyma. Tylko ty nosisz tutaj Szaroczarne Kamienie.

– A co się stało z tym kodeksem honorowym, który wprowadziłeś na dworze? – warknął Lucivar, pozwalając, by wściekłość zastąpiła zranione uczucia. – Co się stało z granicami pomiędzy tym, co wolno mężczyźnie, a czego nie? Jeśli skrzywdzę je bez powodu, jaki przykład dam innym mężczyznom? Że można bić za każdy drobiazg? My służymy. Jesteśmy obrońcami. Krzywdziłem kobiety i zabijałem je, kiedy były wrogami, a dwór był polem walki. Nie chcę jednak być dłużej mężczyzną, przed którym kobiety kulą się ze strachu.

– Wiem – odparł Saetan. – Musisz sam zdecydować, co jest do przyjęcia w Ebon Rih. Ty jesteś jego obrońcą. Choć masz wybuchowy charakter i zwykle reagujesz rękoczynem, nigdy się nie obawiałem, że skrzywdzisz sabat. Jeśli ktoś cię pchnie, odpowiadasz tym samym. To nie jest takie złe. Jestem pewien, że w ciągu ostatnich trzech lat były takie chwile, kiedy coś ci przypomniało o Terreille, ale nie reagowałeś automatycznie. I teraz też nie będziesz.

Wściekłość zniknęła, ale Lucivar nadal czuł się zraniony.

– Więc czemu to powiedziałeś?

Saetan uśmiechnął się.

– Ponieważ musisz zrozumieć, że sam wyznaczasz granice. Jesteś tu najsilniejszym mężczyzną. Najsilniejszym Krwawym, bez względu na płeć, jeśli Jaenelle nie przebywa w Stołpie ani w swoim domku. Posiadanie takiej mocy ma swoją cenę.

On coś o tym wie, pomyślał Lucivar. Saetan nosił Czarne Kamienie. Póki Daemon nie złożył ofiary Ciemności i nie otrzymał swoich Czarnych Kamieni, Saetan był jedynym w historii Krwawych mężczyzną dysponującym taką mocą. Jeśli ktoś znał cenę, jaką trzeba zapłacić za taką potęgę, był to właśnie Wielki Lord.

Lucivar obejrzał się na swój dom.

– Co mam z nimi zrobić?

– Zatrudnij gospodynię.

Skrzywił się.

– Na ognie piekielne, wówczas cały czas będzie się tu kręcić kobieta.

– Z mojego punktu widzenia to wybór między jedną domową czarownicą, która w dodatku dla ciebie pracuje, a tłumem czarownic zjawiających się tu dwa lub trzy razy w tygodniu.

Lucivar poczuł, że miękną mu kolana.

– Dwa lub trzy… Dlaczego? Ile razy można polerować ten sam mebel?

Saetan popatrzył na niego ze współczuciem.

– Jeśli zatrudnisz gospodynię, twój dom stanie się jej królestwem, a jeśli będzie warta pieniędzy, jakie jej zapłacisz, poradzi sobie z niechcianą pomocą bez angażowania ciebie w tę sprawę.

To nie brzmiało tak źle. Mimo to westchnął.

– Nie mam pojęcia, jak się zatrudnia gospodynię.

Saetan wstał i poprawił fałdy peleryny.

– Może udamy się do Stołpu i przedyskutujemy to przy śniadaniu? – Rzucił okiem na dom. – Czy może wolisz tu zostać i wziąć udział w awanturze o to, kto będzie ci gotował?

– Sam potrafię sobie przyrządzić śniadanie!

– Możesz spróbować, chłopcze, ale szanse masz niewielkie.

O tak. Jeśli wejdzie tam teraz, ktoś się na niego wkurzy, nim zdoła choćby zbliżyć się do chleba. Nie wspominając już o maśle.

– No to chodźmy do Stołpu.

– Mądra decyzja.

Kiedy szli do domu, żeby poinformować Helenę o swym pomyśle, Lucivar wrócił do tematu.

– Skoro jestem taki mądry i potężny, powiedz mi, proszę, jeszcze raz, dlaczego muszę zatrudnić gospodynię, chociaż wcale nie mam na to ochoty.

– Ponieważ nie jesteś głupcem – odparł Saetan. – A biorąc pod uwagę, jaki masz wybór, tylko głupiec wytrzymałby z tym dłużej, niż musi.

– Na to się nie godziłem, kiedy Jaenelle wyznaczyła mnie Księciem Wojowników Ebon Rih.

– Wszystko ma swoją cenę. Ty płacisz taką. Musisz sobie z tym poradzić.

Lucivar westchnął i poddał się. Czyli będzie musiał przywyknąć do potykania się ciągle o jedną domową czarownicę. Czy to będzie aż takie złe?

Dwa

Saetan wysiadł z powozu i ruszył w stronę przeciwną do wejścia pałacowego. Chciał dać sobie kilka minut na nacieszenie się słodkim nocnym powietrzem. Miło było towarzyszyć Sylvii na występie najstarszego syna w amatorskim przedstawieniu teatralnym. Obserwowanie, jak gra rolę „królowej rozkoszującej się występem swoich poddanych”, było dużo zabawniejsze niż sztuka. Nigdy nie odgadłby w niej podekscytowanej matki, gdyby nie chwytała go za rękę i nie ściskała jej tak mocno, że aż drętwiały mu palce, za każdym razem, gdy Beron zjawiał się na scenie.

Lubił spędzać czas z Sylvią. Czasami się kłócili, ale wspierała go i pomagała mu, kiedy Jaenelle dorastała, i zaprzyjaźnili się ze sobą w tym czasie. Sprawiało mu przyjemność towarzyszenie jej, kiedy potrzebowała obecności przyjaciela, który nie oczekiwał, że będzie się zachowywała jak Królowa Halaway.

Jednak obserwowanie twarzy Sylvii, gdy oglądała występ syna, widok jej błyszczących z dumy oczu wywołał wspomnienia czasów, kiedy na takich amatorskich przedstawieniach siedziała koło niego jego żona Hekatah, z wyrazem twarzy znamionującym pełną nudy tolerancję, albo kiedy miejsce obok niego pozostawało puste, ponieważ nie chciała się pojawić na tak przyziemnej imprezie, nawet dla własnego syna. Te wspomnienia powodowały nieznośny, tępy ból.

Gdy poznał Hekatah, dała takie przedstawienie, że przyćmiłaby każdą aktorkę. Sprawiła, że uwierzył w jej miłość do niego. Ona jednak nigdy nie kochała mężczyzny, kochała tylko jego mroczną moc. Nigdy nie kochała też synów. Tak naprawdę nigdy nie kochała nikogo prócz siebie i swoich ambicji.

Odgonił od siebie te myśli. Nie chciał myśleć o Hekatah i o przeszłości, która dawno minęła, a jednak nadal była w stanie go ranić.

Bardzo dobrze, że z Sylvią nigdy nie zostaną nikim więcej niż przyjaciółmi. Był Strażnikiem, czyli jednym z nielicznych Krwawych, którzy znajdowali się pomiędzy życiem a śmiercią, dzięki czemu ich życie mogło trwać w nieskończoność. Wszystko ma jednak swoją cenę. Sam ciężar lat, które przeżył, zdusił w nim potrzebę seksu.

Wszystko jedno. Mógł chronić swoje serce, kiedy relacje z Sylvią były jedynie przyjacielskie. Gdyby było możliwe, żeby zostali kochankami…

Zbyt wielka różnica wieku. A poza tym był przecież tym, kim był.

Dlatego lepiej niech wszystko zostanie jak jest. Będzie to sobie powtarzał. Pewnego dnia może nawet w to uwierzy.

Wszystkie myśli o Sylvii opuściły go, kiedy wszedł do Pałacu, gdyż Beale, jego kamerdyner, czekał na niego. To było niezwykłe samo w sobie, ale poza tym… coś było nie tak. Czegoś… brakowało.

Otworzył psychiczne bariery i szukał, sprawdzał. Zajęło mu to chwilę, ponieważ jej mroczny psychiczny zapach przesycał sale Pałacu SaDiablo. Po chwili wiedział już, czego brakowało. Kogo brakowało.

A jednak w oczach Beale’a nie było niepokoju, więc nim uczynił pierwszy ruch w tej szachowej rozgrywce, jaką zawsze były rozmowy z kamerdynerem, zdjął pelerynę i zniknął ją za pomocą Fachu.

– Dobry wieczór, Beale.

– Dobry wieczór, Wielki Lordzie – odparł Beale. – Czy miałeś przyjemny wieczór?

– Tak, w istocie. Przedstawienie było czarujące.

– A kolacja?

Ach.

– Była całkiem niezła. Oczywiście nie dorastała do standardów pani Beale.

– Oczywiście.

Teraz, kiedy dał Beale’owi oczekiwaną – i jedyną akceptowalną – odpowiedź, kamerdyner był gotów przejść do innych spraw. Na przykład takich, jak miejsce pobytu jego córki i Królowej.

– Pani udała się godzinę temu do Stołpu – oznajmił Beale. – Zostawiła dla ciebie wiadomość na biurku w gabinecie.

– Dziękuję.

– Jeśli nie potrzebujesz niczego więcej, Wielki Lordzie, zamknę Pałac i udam się na spoczynek.

Saetan skinął głową.

– To wszystko. Dobranoc, Beale.

Ruszył przez wielką salę do swego gabinetu, słysząc, jak Beale zamyka frontowe drzwi. Nie było to konieczne, zważywszy na to, że istniały inne sposoby chronienia najcenniejszych dla niego ludzi i przedmiotów. Nawet mimo ochronnych zaklęć do Pałacu można się było dostać stosunkowo łatwo. Jednak wyjście stąd to była już całkiem inna sprawa.

Wszedł do gabinetu i skierował myśl ku lampie na biurku. Otulona kloszem świeca zamigotała i zapłonęła jasno. Sięgnął po połowę arkusza pergaminu złożonego na trzy części i zapieczętowanego kilkoma kroplami czarnego wosku. Przywołał swoje okulary-połówki, otworzył list i przeczytał:

Saetanie,

spotkaj się ze mną w Stołpie o świcie.

Potrzebne nam będą umiejętności Wielkiego Lorda.

Jaenelle

Zniknął list i okulary i przez chwilę patrzył w próżnię. Potem zgasił lampę i wyszedł z gabinetu. Kiedy szedł przez wielką salę, kierując się do prywatnej sali audiencyjnej, skąd schody prowadziły do prywatnego skrzydła Pałacu, czuł dreszcze. Wiedział, jakiego rodzaju umiejętności może oczekiwać Jaenelle od Wielkiego Lorda Piekła. Nie wiedział tylko, w jakim celu.

Kiedy dotarł do jej pokoi, zapukał. Nie oczekiwał odpowiedzi, ponieważ nie było jej w Pałacu, ale to pukanie weszło mu w nawyk. Stanowiło też niezbędny środek ostrożności, gdyż niektórzy spokrewnieni Książęta Wojowników byli niezwykle opiekuńczy.

Kiedy otworzył drzwi, uderzyła w niego zimna furia zamknięta w tym pokoju. Zacisnął zęby i wszedł, choć każdy krok był prawdziwym sprawdzianem jego woli. Wreszcie dotarł do stołu i dostrzegł powód, dla którego Jaenelle odrzuciła zaproszenie Sylvii na przedstawienie.

Zasłony nie były zaciągnięte. Na tle ciemnego pokoju w świetle księżyca lśniła srebrzyście jedwabna pajęcza nić.

Splątana sieć. Taka sieć, za pomocą której Czarne Wdowy widzą marzenia i wizje. Jaenelle była nie tylko Królową, ale też naturalną Czarną Wdową i Uzdrowicielką. Już samo to rzadkie połączenie czyniło z niej niezwykłą osobę, ale dzięki Hebanowym Kamieniom, które teraz nosiła – nie był w stanie ocenić ich prawdziwej mocy – była też najsilniejszą i najbardziej zabójczą Czarownicą w historii Krwawych.

Nie przecięła nici. Nie zniszczyła sieci. Pozostawiła ją nietkniętą, wiedząc, że gdy spojrzy w nią inna Czarna Wdowa, zobaczy to samo. Zostawiła ją dla niego.

Nie było to zaproszenie, lecz milcząca oferta. Odwrócił się i wyszedł z pokoju. Wystarczyła mu sama świadomość, że tę zimną furię, która była obecna w pokoju, wywołało coś, co tam zobaczyła. Nie musiał się dowiadywać, co to było.

Kiedy wracał do wejścia pałacowego, przywołał swą czarną pelerynę i zarzucił ją na ramiona, po czym spiął ją srebrnym łańcuszkiem i odrzucił materiał, tak że fałdy na przodzie odsłoniły czerwone podbicie. Nie zawracał sobie głowy otwieraniem drzwi. Po prostu przeszedł przez nie, korzystając z Fachu.

Kilka chwil później dotarł do kamiennej sieci lądowiskowej przed Pałacem, złapał Czarny Wiatr i ruszył psychiczną ścieżką przez Ciemność do Ebon Askavi.

Dotarcie do Stołpu nie zajęło mu wiele czasu mimo odległości dzielącej Dhemlan od Askavi. Zeskoczył z Wiatrów, pojawiając się na sieci lądowiskowej najbliższej części mieszkalnej Stołpu, zarezerwowanej dla Królowej i jej dworu, a nie tej, w której przebywali naukowcy studiujący księgi w bibliotece.

Nie zaskoczył go widok Dracy, która najwyraźniej czekała na niego. Draca od zawsze była seneszalem Stołpu, a bardzo, bardzo dawno temu – Królową Smoków. Kiedy czas jej rasy na Ziemi przeminął, przelała moc na swoje łuski. Kobiety, które ich dotknęły, odziedziczyły jej prastarą moc i stały się pierwszymi Krwawymi, nowymi opiekunkami Królestw. Obecnie Draca przyjęła ludzki wygląd, ale jej gadzie pochodzenie, widoczne w rysach twarzy, sprawiało, że większość ludzi czuła się onieśmielona w jej obecności.

Kiedy Saetan ruszył w jej stronę, sięgał umysłem, szukał, badał. Fakt, że nie znalazł tego, czego szukał, rozbudził jego temperament. Ale to był Stołp, a to była Draca, więc powściągnął rosnącą wściekłość… i strach.

– Witaj, Draco – powiedział, kłaniając się lekko, kiedy przed nią stanął.

– Witaj, S-saetanie – odparła, pochylając głowę na znak szacunku, co czyniła rzadko i wobec niewielu.

– Jaenelle poprosiła mnie o spotkanie w tym miejscu. Gdzie teraz jest?

– Oczekuje cię o ś-świcie, Wielki Lordzie.

– Już tu jestem. A mojej córki tu nie ma.

– Królowa udała s-się do S-stołpu w Terreille.

Furia zapłonęła, a potem zmieniła się w lód. Zrozumiał rozróżnienie, które uczyniła Draca. Odczytał w nim ostrzeżenie, ale mimo to odwrócił się, zamierzając udać się do Ciemnego Ołtarza w głębi góry – jednych z trzynastu Wrót, które łączyły królestwa Terreille, Kaeleer i Piekło.

– Wielki Lordzie.

Zatrzymał się i obejrzał przez ramię.

– Nie. Terreille to wrogie terytorium. Nie powinna tam przebywać, a już na pewno nie sama.

– S-stołp jes-st s-strzeżony.

Wiedział o tym, ale potrzeba chronienia – ta potrzeba, która sprawiała, że Książęta Wojowników byli tacy niebezpieczni – narastała w nim tak bardzo, że nie był w stanie myśleć, nie był w stanie czuć nic, poza koniecznością bronienia swej Królowej.

– S-saetanie.

Lata doświadczeń kazały mu się zawahać.

– Nie s-spodziewa s-się ciebie przed ś-świtem.

Stoczył gwałtowną wewnętrzną walkę, w której instynkt zmagał się z wyszkoleniem.

– Chodź – powiedziała Draca, a jej łagodny głos pełen był zrozumienia. Drzwi do bawialni otworzyły się cicho, nietknięte niczyją ręką. – Każę ci przynieść yarbarah. Będziesz na miejscu w razie potrzeby.

Zamknął oczy. Powoli wycofywał się z morderczej furii, tego stanu umysłu, który pozbawiał Książęta Wojowników wszelkich cywilizowanych zachowań i był nieodłączną częścią ich natury. Kiedy zyskał pewność, że nie zareaguje atakiem, otworzył oczy i powiedział:

– Dziękuję. Yarbarah to doskonały pomysł.

Minął ją i wszedł do bawialni, czując się tak, jakby przekraczał próg klatki. W pewnym sensie tak właśnie było. Postanowił jednak usłuchać. Jedynie to czyniło pobyt w tym pokoju możliwym do zniesienia.

Zdjął pelerynę, rzucił ją na krzesło, po czym podszedł do okien wychodzących na jeden z licznych ogrodów. Usłyszał, jak wchodzi służący i stawia na stole krwawe wino i kieliszek, ale Saetan skupiał wzrok na ogrodzie… i nocnym niebie. I czekał, aż miną długie godziny dzielące go od świtu.

Trzy

Marian patrzyła, jak ciasto ścieka z drewnianej łyżki z powrotem do miski. Obawiała się, że nawet cichy odgłos mieszania może zwrócić na nią uwagę rodziców rozmawiających w pokoju obok kuchni. Choć z drugiej strony nikogo nie powinny niepokoić odgłosy przygotowywanego śniadania. Cóż, prawda była taka, że nikt z rodziny jej nie zauważał, póki nie potrzebowali czegoś, co wymagało domowego Fachu. Mimo to, słysząc złość i desperację w głosie ojca oraz rozdrażnienie matki, w obronnym geście przytuliła skrzydła do ciała. Miała ochotę zniknąć.

– Na ognie piekielne, kobieto – mówił ojciec, unosząc głos. – To nie jest jakaś wielka prośba. Chcę, żeby to zostało zrobione, i to zaraz.

– Dlaczego nie możesz zaczekać do śniadania? Jedna z dziewcząt…

– Nie. – Zamilkł. – Kapłanka na szkoleniu i Uzdrowicielka na szkoleniu nie mogą tracić cennego czasu na takie proste zadania. Poza tym Marian nie robi nic ważnego. Nie jest do niczego potrzebna.

Marian zacisnęła usta i popatrzyła na herbatniki przygotowane do pieczenia. Nie pozwoli, by słowa ojca zraniły ją z samego rana. Nie pozwoli. Przecież słyszy coś takiego przez całe życie – częściej w ostatnich latach, kiedy jej młodsze siostry rozpoczęły szkolenie. Domowa czarownica to wygoda, ale jej umiejętności nie podnoszą statusu rodziny i nie pomogą w realizacji ambicji ojca, by zostać kimś więcej niż Strażnikiem z Piątego Kręgu Królowej noszącej jaśniejsze Kamienie.

Usłyszała zirytowane prychnięcie matki: „Świetnie”, i wróciła do mieszania ciasta. Jej matka – Dorian – weszła do kuchni, zawahała się, a potem podeszła szybko do stołu.

– Słyszałaś – powiedziała.

– Trudno było nie słyszeć – odparła Marian, nie podnosząc wzroku znad miski.

Dorian fuknęła i zabrała jej miskę i łyżkę.

– W takim razie idź. Załatw tę sprawę, skoro tak mu zależy, i wracaj jak najszybciej.

– Żeby dalej robić nieważne rzeczy? – spytała Marian, zaskoczona tym nagłym wybuchem goryczy, która zbierała się w niej od tak dawna.

Twarz Dorian poczerwieniała z gniewu. Jednak nie podniosła głosu.

– Nie zwracaj się do mnie takim tonem, dziewczyno. Nie życzę sobie twojej uszczypliwości.

Marian przełknęła gulę, która utkwiła jej w gardle. Tak, zbierało się to w niej już od dłuższego czasu. Więc równie dobrze mogła to powiedzieć teraz.

– Jeśli mam być traktowana jak służąca zamiast jak członek rodziny, powinnam przynajmniej dostawać wynagrodzenie za swoją pracę.

Dorian upuściła łyżkę na stół. Wzięła zamach, po czym opanowała się na tyle, by położyć dłoń obok łyżki.

– Masz dach nad głową i nie chodzisz głodna. Nie należą ci się pieniądze za to, że pomagasz mi zapewnić te rzeczy rodzinie.

– Moje siostry dostają to samo – i na dodatek pieniądze – a nie muszą pracować.

– Marian…

– O co chodzi? – Od progu kuchni dobiegł ich głos ojca.

– Dokończymy później – powiedziała Dorian.

Marian nie lubiła konfrontacji, nie potrafiła wystarczająco długo chować gniewu. Wiedziała, że skończy się na tym, iż będzie musiała odpracować swój bunt. I że nic się nie zmieni.

Kiedy szła w stronę wyjścia, ojciec uniósł rękę, jakby chciał ją uderzyć, ale ona przemknęła szybko obok i trzymała się z dala od niego, póki nie wyszli z domu. Wtedy ją dogonił i złapał za ramię tak mocno, że chyba zrobił jej siniaka.

Widziała złość na jego twarzy, ale pomyślała, że przypomina bardziej przerażonego despotę niż niebezpiecznego eyrieńskiego wojownika. No ale nawet przerażony despota może być niebezpieczny, jeśli musi sam sobie udowadniać swoją siłę.

Otworzył usta, potem zamknął je, najwyraźniej postanawiając przejść do porządku dziennego nad domową kłótnią, która mogłaby okazać się przeszkodą w realizacji jego planów.

Za pomocą Fachu przywołał grubą kopertę i podał jej.

– Posłaniec na to czeka. Potrzebuje jej z samego rana, więc się nie ociągaj.

– Skoro to takie ważne, dlaczego sam tego nie doręczysz? – spytała Marian.

Wbił palce w jej ramię.

– Nie denerwuj mnie, dziewczyno. Rób, co ci każę. – Wskazał drugą ręką na mały lasek w dolinie. – Będzie tam na ciebie czekał. Leć na dół, a potem idź ścieżką przez las.

– A jeśli go nie znajdę?

– On znajdzie ciebie. – Puścił jej ramię tak gwałtownie, że zachwiała się i musiała zrobić kilka kroków, żeby odzyskać równowagę. – No już, zmiataj.

Zniknęła kopertę, odeszła jak najdalej od niego, po czym rozłożyła skrzydła i wzbiła się w powietrze. Zapomniała o nim, gdy tylko zaczęła wzlatywać w blade poranne niebo. Wszystkie domowe kłopoty zostawiła za sobą. Skupiła się wyłącznie na radości latania. Kochała latać – kochała to uczucie, wolność, jaka się z nim wiązała. Kiedy była w powietrzu, mogła niemal uwierzyć, że jej marzenia kiedyś się ziszczą. Własny dom z dość dużym ogrodem, by uprawiać warzywa, kwiaty i zioła, które mogłaby sprzedawać Uzdrowicielkom do ich naparów. Własne miejsce, w którym jej domowe umiejętności nie byłyby lekceważone, a ona sama nie musiałaby chodzić na palcach z powodu humorów jakiegoś mężczyzny.

Wiedziała, że to tylko marzenia. Nosiła Purpurowy Zmierzch, Kamień, który nie zapewniłby jej ani odpowiedniej pozycji, ani dość mocy, by zabezpieczyć ją przed silniejszymi mężczyznami, gdyby mieszkała sama. Nie miała temperamentu, który pozwoliłby jej poradzić sobie z okrucieństwem i podłymi gierkami, jakie panowały na dworach i w domach arystokratów, więc nie zdoła się tam utrzymać. Jeśli matka ją wyrzuci, skończy, pracując gdzieś za dach nad głową i jedzenie. Albo, co gorsza, trafi do wielkich domów, gdzie mieszkają wojownicy służący na dworach eyrieńskich królowych. Widywała kobiety, które tam gotowały i prały – i musiały zaspokajać inne potrzeby mężczyzn. Nie przetrwałaby długo w takim miejscu. Więc musi zaakceptować fakt, że zawsze będzie niepłatną służącą matki.

Marzyła jednak o czymś lepszym.

Zamrugała, żeby pozbyć się napływających do oczu łez – powiedziała sobie stanowczo, że wywołał je wiatr – spojrzała przed siebie… i zobaczyła w oddali Czarną Górę.

Ebon Askavi. Stołp. Ostatnio pojawiły się pogłoski, że była tam teraz Królowa – silna, okropna Królowa z Czarnym Kamieniem. Ale nikt jej tak naprawdę nie widział. Nikt nie potrafił powiedzieć nic pewnego.

Zatrzymała się, machając skrzydłami, by pozostać w jednym miejscu. Nie mogła oderwać wzroku od tej góry, nie mogła otrząsnąć się z uczucia, że coś tam jest świadome jej obecności, że coś ją obserwuje.

Serce zaczęło jej bić mocniej. Potrząsnęła głową, by oderwać wzrok od Stołpu, złożyła skrzydła i zanurkowała w kierunku lasu w dolinie. Była tylko nic nieznaczącą domową czarownicą. Nie było powodu, żeby ktoś ją obserwował.

Chyba że miało to coś wspólnego z kopertą, którą ojciec kazał jej dostarczyć posłańcowi w tajemnicy przed dworem, na którym służył.

Rozłożyła skrzydła i wylądowała na ścieżce na skraju lasu. Dostarczy tę kopertę i wróci do domu. Kiedy będzie już z powrotem w bezpiecznej kuchni, przekona samą siebie, że ten niepokój, który w niej narasta, to jej wina, że nie wywołało go nic w tym lesie. Że nie wyczuła żadnej mrocznej mocy, zebranej głęboko poniżej poziomu jej Purpurowego Zmierzchu, która sięgała z otchłani w jej stronę, i że nie przez to miała ochotę uciekać.

Ruszyła przed siebie szybkim krokiem, bojąc się biec, gdyż to mogłoby pobudzić instynkt myśliwski drapieżnika. A że był tu gdzieś drapieżnik, tego była pewna.

Niemal dotarła na drugą stronę zagajnika, kiedy spomiędzy drzew wyszedł eyrieński wojownik i rozłożył skrzydła, by zablokować przejście. Czterech innych wojowników pojawiło się za jej plecami.

– Masz dla mnie wiadomość? – spytał ten pierwszy.

Wszyscy mieli na sobie ubrania stare, ale dobrej jakości. Takie, na jakie mogą sobie pozwolić jedynie arystokratyczne rodziny. Nie poczuła się przez to lepiej.

– No więc? – zapytał wojownik.

Przywołała kopertę i zbliżyła się do niego na tyle, by móc mu ją podać.

Wyrwał ją z jej dłoni, rozerwał i przeczytał szybko pierwszą stronę, po czym rzucił papier na bok. Kiedy znów na nią spojrzał, na jego twarzy pojawił się okrutny uśmieszek.

– To nie była wiadomość dla ciebie? – spytała Marian, cofając się przed nim.

– Och, dla mnie. Ty jesteś zapłatą, czarowniczko.

– Nie… nie rozumiem.

– Nie musisz.

Poczuła, że pozostali mężczyźni zbliżają się, otaczając ją.

– Jeśli mnie skrzywdzicie, mój ojciec…

Wojownik roześmiał się paskudnie.

– On cię tu przysłał, prawda? Wiedział doskonale, co się stanie. Ale nikt nie będzie tęsknił za kimś takim jak ty.

Skoczyła w powietrze. Nie miała wielkiego pola manewru między drzewami, ale znajdowała się tylko kilka ruchów skrzydeł od otwartego terenu – otwartego nieba. Jeśli im się wymknie, może zdoła ich wyprzedzić na tyle, by złapać Wiatry i ruszyć… tylko dokąd?

Na Czarną Górę. Jeśli dotrze do Stołpu, poprosi o azyl i wojownicy jej nie skrzywdzą.

Niemal udało jej się dotrzeć nad otwarty teren, kiedy usłyszała świst bicza. Owinął się boleśnie wokół jej kostki, przecinając skórę. Ściągali ją z powrotem pod osłonę drzew. Atakowali ją, latali wokół niej, zmuszali ją do walki, do trzepotania skrzydłami, do ponawiania prób wyrwania się. Cięli ją nożami i wojennymi ostrzami. Z licznych płytkich ran popłynęła krew. Kiedy przecięli jej skrzydła, z trudem zdołała wylądować. Nie miała już dokąd uciekać.

Mroczna moc zbliżała się do niej. Coraz bliżej. I bliżej.

– Ratunku! – krzyknęła. – Proszę, pomóż mi!

Ze śmiechem czterej wojownicy chwycili ją za ręce i nogi i przewrócili na plecy. Piąty ukląkł między jej nogami i rozerwał podarte, pokrwawione szaty, obnażając jej nagość.

– Pospiesz się – powiedział któryś z wojowników. – Bo suka się wykrwawi, nim wszyscy będziemy mieli szansę się zabawić.

– Dotrwa, nie martw się – stwierdził ten między jej nogami i rozpiął spodnie.

Nie, pomyślała Marian. Nie!

– Chcesz zabawić się z czarownicą? – zabrzmiał nagle cichy mroczny głos. – Więc zabaw się ze mną.

Ostatnim, co zobaczyła Marian, był strach na twarzy klęczącego nad nią wojownika. Potem poczuła nad sobą falę lodowatej, czarnej furii, która wciągała ją w głąb otchłani. Wydawało jej się, że słyszy stłumione krzyki strachu i bólu, a potem wszystko ucichło. Wszystko zniknęło…

…aż poczuła, jak na jej ręce zamykają się czyjeś palce, poczuła, jak napełnia ją moc, która nie jest jej własną. Zmusiła się do otwarcia oczu i zobaczyła złotowłosą niebieskooką kobietę klęczącą tuż obok niej. I Czarny Kamień, który wisiał na łańcuszku u jej szyi.

– Jesteś tą Królową – powiedziała, z trudem łapiąc oddech.

– Tak, jestem tą Królową – odparła kobieta.

– Nie chcę umrzeć.

– Więc nie umieraj. – Kobieta położyła dłoń na jej czole.

Ciemna moc znów zamknęła się wokół Marian, ale była teraz łagodna, jak kokon z ciepłego koca. Kazała jej sercu bić, kazała płucom czerpać powietrze.

Zobaczyłam Królową Ebon Askavi, pomyślała Marian i poddała się tej mocy.

Gdy tylko Saetan przeszedł przez Wrota, od razu zorientował się, że Jaenelle nie ma w Stołpie w Terreille. Chwilę później, kiedy jej psychiczny zapach wypełnił korytarze, wiedział już, że wróciła – i poczuł, jak jego kontrola nad furią słabnie.

Nie miało znaczenia, że była jego Królową. Ani to, że jej moc przewyższała jego. Kiedy skończy, jego Pani bez wątpienia będzie dokładnie wiedziała, co jej Zarządca myśli o przechodzeniu bez żadnej eskorty do wrogiego Terreille.

Wyszedł z komnaty, w której znajdował się Ciemny Ołtarz, i zobaczył, jak Jaenelle idzie w jego stronę, przytrzymując koce, którymi owinięte było…

Wyczuł krew, zauważył niebezpieczny, dziki wyraz jej oczu i poczuł, jak jego gorąca złość przechodzi w lodowatą, morderczą furię.

Jaenelle stanęła przed nim. Nie powiedziała ani słowa, kiedy zajrzał pod koce i zobaczył młodą eyrieńską kobietę, kiedy przyglądał się jej podartemu ubraniu i ranom, krwawiącym nadal mimo uzdrowicielskiej sieci, którą owinęła ją Jaenelle.

– Dlaczego? – spytał.

Jaenelle obróciła głowę.

– Ich zapytaj.

W korytarzu pojawiło się pięć ciał. Saetan wybadał je za pomocą Fachu. Czuł równocześnie przerażenie i zadowolenie z czynu Jaenelle. Od szyi po stopy ciała Eyrieńczyków zostały zmiażdżone, wyglądały jak worki o dziwnych kształtach. Mięśnie i organy rozdarto na strzępy, jakby jakieś szpony rozszarpały je bez naruszania skóry. W gruncie rzeczy tak właśnie się stało. Przez te kilka sekund, ból musiał być nie do pojęcia…

Spojrzał na Eyrienkę.

…ale nie dość wielki, by spłacić dług.

– Czy to zobaczyłaś wczoraj w splątanej sieci? – spytał cicho.

– Widziałam pustkę, w której powinno być coś jasnego i radosnego. Widziałam, jak szczęście więdnie niczym kwiat, który nie znalazł właściwej gleby, by zapuścić korzenie. I zobaczyłam pusty taras, na którym stałam o świcie – ostrzeżenie, że moja obecność lub jej brak zmieni to, co ma się zdarzyć.

– Rozumiem. – Znów popatrzył na ciała. – Domyślam się, jakich umiejętności ode mnie potrzebujesz.

Jaenelle skinęła głową.

– Dowiedz się, co się stało, Wielki Lordzie… i wyrównaj dług.

– Z przyjemnością, moja Pani.

Cofnął się, patrząc, jak idzie do komnaty z Ciemnym Ołtarzem, by zabrać ranną kobietę do Kaeleer.

Odczekał kilka minut, przyglądając się ciałom, które leżały na podłodze w nienaturalnych pozycjach. Potem uniósł prawą rękę. Pierścień z Czarnym Kamieniem rozbłysnął mocą. Ciała uniosły się z podłogi i popłynęły w powietrzu ku niemu. Obrócił się i ruszył ku Ciemnemu Ołtarzowi. Zapalił cztery świece w odpowiedniej kolejności i przeszedł przez mgliste Wrota, a ciała popłynęły za nim.

Kiedy wyszedł przez Wrota, poczuł różnicę pomiędzy tym Królestwem a dwoma pozostałymi, które należały do żywych. Piekło stanowiło terytorium żyjących demonów, Krwawych, którzy mieli zbyt wiele mocy, żeby po śmierci ich ciała wróciły do Ciemności. Zimne Królestwo, wiecznie tkwiące w półmroku. Zaczął nim rządzić, kiedy jeszcze chodził wśród żywych. I rządził do tej pory.

Obejrzał się na unoszące się w powietrzu ciała i uśmiechnął się zimnym, okrutnym uśmiechem. Wiedział, że egzekucje są czasami konieczne, i gdy wymagały tego od niego obowiązki, potrafił wykonać je z wielką wprawą. Nigdy ich nie polubił, ale podejrzewał, że dokończenie tego, co zaczęła Jaenelle, może dać mu prawdziwą satysfakcję.

Idąc korytarzami Stołpu, kierował się ku najbliższej sieci lądowiskowej. Złapał Czarny Wiatr i zabrał pięć ciał do Pałacu, który zbudował w tym Królestwie. Tam będzie miał pod ręką wszystko, czego potrzeba, by spłacić do końca dług, jaki zaciągnęli oni u tej eyrieńskiej czarownicy.

Słońce już zaszło, kiedy Saetan wrócił do Stołpu w Kaeleer i wszedł do apartamentu Jaenelle. Siedziała w bawialni na kanapie, czytając kolejny romans. Tylko na tyle było ją stać, jeśli chodzi o stosunki z mężczyznami. Choć oczywiście, mając Lucivara za Pierwszą Eskortę, nie potrzebowała nikogo na stanowisku Faworyta, póki Daemon…

Nie pozwolił, by jego myśli poszły tą drogą. Będzie bronił decyzji Jaenelle, by nie brać sobie Faworyta – i będzie miał nadzieję, że przy właściwym mężczyźnie któregoś dnia jej zainteresowanie seksem wyjdzie poza stronice romansów.

Jaenelle zamknęła książkę i popatrzyła na niego szafirowymi oczami, w których nadal kryła się dzika wściekłość. Jego córka jeszcze nie do końca wróciła. Nadal miał do czynienia z Czarownicą – i swoją Królową – i musiał być ostrożny.

– Co z tą kobietą? – spytał cicho.

– Marian wyzdrowieje – odparła szeptem.

Marian. Saetan powściągnął mocniej swój temperament. Ci dranie nie znali nawet jej imienia, nie obchodziło ich, kim ona jest. Dokończenie śmierci nie powinno zabrać więcej niż kilka minut, ale motywy ich czynu sprawiły, że przeciągnął ich cierpienie w nieskończoność z okrucieństwem, które nie leżało w jego naturze. Zasłużyli jednak na wszystko, co im zrobił, gdy już przeszli w stan żyjących demonów. Wreszcie rozerwał ich umysły i wyssał resztę ich psychicznej mocy, kończąc śmierć, by stali się tylko szeptem w Ciemności.

– Straciła wiele krwi, choć wszystkie rany były płytkie – ciągnęła Jaenelle. – Przecięli jej skrzydła w kilku miejscach, ale to da się łatwo naprawić. Kilka dni w łóżku i dobre jedzenie odbudują jej siły. Jej ciało nie odniosło nieodwracalnych obrażeń.

Tak, Jaenelle znała dobrze różnicę między ciałem a duszą. Jej własne ciało zostało uleczone po brutalnym gwałcie, który omal jej nie zniszczył, kiedy miała dwanaście lat, ale nadal pozostały w niej psychiczne blizny… I pozostaną na zawsze.

– Jadłaś już? – spytał Saetan, zauważywszy karafkę z yarbarah na stole przed kanapą.

Kiedy uśmiechnęła się niepewnie, wiedział już, że jego córka wróciła.

– Czekałam na ciebie. – Przesunęła się, nalała do kieliszka yarbarah i ogrzała je nad językiem ognia czarownicy, nim podała mu naczynie.

Przyjął kieliszek, usiadł na kanapie i przekręcił głowę, by odczytać tytuł leżącej między nimi książki.

– Pożyczysz mi ją, kiedy skończysz?

– Dlaczego?

O tak. Jego córka wróciła.

– Ojciec powinien znać zainteresowania swoich dzieci.

– Więc dlaczego nie pytasz Lucivara, co czyta?

– Ponieważ Lucivar rzadko bierze książkę do ręki, nie wspominając już o jej czytaniu. Gdyby okazał zainteresowanie którąś z nich, moje uwagi zapewne zawstydziłyby go i zniechęciły do czytania przez co najmniej dekadę.

– Mógłbyś mu powiedzieć, że w niektórych z tych historii jest mowa o seksie – zaproponowała Jaenelle.

No tak. Temat, który jego syn uważał za jeszcze mniej interesujący niż jego córka.

Rozległo się ciche dzwonienie. Chwilę później na stoliku w bawialni pojawił się koszyk ze świeżym chlebem, miseczka z masłem i dwa parujące talerze zupy.

Wdzięczny za tę przerwę, Saetan podał Jaenelle rękę i zaprowadził ją do stołu. Jako Strażnik nie potrzebował w zasadzie nic prócz yarbarah i odrobiny świeżej krwi od czasu do czasu, ale dzięki tonikom, które mu przyrządzała, mógł znów cieszyć się jedzeniem. Poza tym wiedział, że jego córka zje więcej, jeśli się do niej przyłączy, niż gdyby jadła sama.

Zabrała się do posiłku ze zdrowym apetytem, co przyniosło mu ulgę. Postanowił nie mówić jej, dlaczego Marian została zaatakowana przez tych pięciu mężczyzn, póki nie spyta o to wprost.

Skończyli zupę i byli już w połowie drugiego dania, nim Jaenelle znów się odezwała.

– Tak sobie pomyślałam… – zaczęła z wahaniem, które natychmiast zmusiło go do koncentracji. – Jeśli Marian nie będzie chciała wracać do Askavi w Terreille, musimy jej tu znaleźć jakieś miejsce. Więc pomyślałam sobie, że mogłaby zamieszkać przez jakiś czas z Luthvian i pomóc trochę z domowym Fachem, póki nie odzyska pełni sił.

– Dlaczego akurat z Luthvian? – spytał Saetan, z trudem zachowując obojętny ton.

– Bo to jedyna Eyrienka w Ebon Rih. Mogłaby pomóc Marian przystosować się do życia w tym miejscu. I jest Uzdrowicielką, więc może też czuwać nad jej rekonwalescencją.

Skupił się na posiłku, powstrzymując wszystkie uwagi, które cisnęły mu się na usta. Jego stosunki z Luthvian, matką Lucivara, były nazbyt skomplikowane i każde słowo na jej temat dałoby to wyraźnie do zrozumienia. Niemniej jednak jasne było dla niego, dlaczego Jaenelle sądziła, że mieszkanie z inną kobietą będzie dla Marian łatwiejsze. Mogła mieć rację. Więc postanowił milczeć.

– Jeśli to się nie uda, znajdę jej inne miejsce – zakończyła Jaenelle.

– A zatem ustalone. – Nie podobało mu się to, ale trudno. Przynajmniej chwilowo. – W takim razie, mała Czarownico, powiedz mi, co czytasz.

Wykręcała się od odpowiedzi, jednak on nalegał i zakończyli wieczór cudowną godziną dyskusji o rozmaitych rodzajach historii, co pomogło im obojgu odpocząć od krwi i furii, które rozpoczęły ten dzień.

Cztery

Zmrok powoli przechodził w noc. Marian stała na tyłach domu Luth-vian, ciesząc się tą spokojną chwilą, tym, że przez moment nie miała nic do roboty. Bolały ją plecy, co ją niepokoiło, ponieważ Lady Angelline bardzo nalegała, by uważała na siebie przez dwa tygodnie i nie nadwerężała mięśni, które potrzebują czasu na zaleczenie. Jednak za każdym razem, gdy o tym wspominała, Luthvian dawała jej do zrozumienia – albo mówiła wprost – że próbuje w ten sposób wykręcić się od zapracowania na swoje utrzymanie. Ta krytyka bolała. Od czasu przybycia do domu Luthvian Marian tylko prała, szorowała, polerowała i cerowała. I ciągle się okazywało, że wszystko, co robiła, jest dobre, ale nie dość dobre, by mogła sobie poszukać posady w innym domu. Luthvian pozwalała jej tu zostać jedynie z szacunku dla Jaenelle.

To bez znaczenia, powiedziała sobie, usiłując opanować rozpacz. Teraz żyje i mieszka w Kaeleer, Królestwie Cienia, o którym ludzie z Terreille sądzili do niedawna, że jest mitem. Nie musiała wracać do domu, nie musiała powierzać swego życia zachciankom mężczyzn.

A przynajmniej nie do tego stopnia.

Luthvian dała jej również jasno do zrozumienia, że wszystko, co gniewa ją, wzbudza również gniew jej syna, Księcia Wojowników Ebon Rih.

Marian dobrze rozumiała ostrzeżenie. To, co uczyniono jej w Terreille, byłoby zwykłym klapsem w porównaniu z tym, co mógł jej zrobić rozwścieczony Książę Wojowników z Szaroczarnym Kamieniem.

Rozłożyła ostrożnie skrzydła, na ile się dało bez naciągania mięśni. Zaciskając zęby, policzyła do pięciu, po czym złożyła je i odczekała kilka sekund, nim powtórzyła ćwiczenie.