Potop ebook

POTOP

Powieści CLIVE’A CUSSLERA

w Wydawnictwie Amber

AFERA ŚRÓDZIEMNOMORSKA

ATLANTYDA ODNALEZIONA

BŁĘKITNE ZŁOTO

CERBER

CYKLOP

LODOWA PUŁAPKA

NA DNO NOCY

OGNISTY LÓD

OPERACJA „HF”

PODWODNI ŁOWCY

PODWODNI ŁOWCY 2

PODWODNY ZABÓJCA

POTOP

SAHARA

SKARB

SMOK

VIXEN 03

WĄŻ

WIR PACYFIKU

WYDOBYĆ „TITANICA”

ZABÓJCZE WIBRACJE

ZŁOTO INKÓW

ZŁOTY BUDDA

REQUIEM

DLA „KSIEŻNICZKI”

10 grudnia 1948 roku

Gdzieś na nieznanych wodach

Z każdym nowym uderzeniem wiatru fale atakowały coraz bardziej zajadle. Panująca rano dobra pogoda przeistoczyła się późnym wieczorem z doktora Jekylla w porywczego mister Hyde’a. Białe grzywy spienionych bałwanów rozbijały się w pokrywający wszystko wodny pył. Wzburzona kipiel i ciemne chmury zlewały się w szalejącej śnieżnej zamieci i nie sposób było określić, gdzie kończy się woda, a zaczyna niebo. Ludzie znajdujący się na pokładzie pasażerskiego liniowca „Księżniczka Dou Wan”, zmagającego się z wysokimi jak góry, wściekłymi falami, nie zdawali sobie sprawy, że od katastrofy dzielą ich zaledwie minuty.

Rozszalałe wody gnane porywami wichru, wiejącego jednocześnie z północnego wschodu i północnego zachodu, uderzały w statek z dwóch stron. Wiatr osiągnął wkrótce prędkość stu mil na godzinę, a wysokość fal przekroczyła dziesięć metrów. Schwytana w potężny wir „Księżniczka Dou Wan” nie miała dokąd się schronić. Jej dziób opadał i znikał pod falami, zalewającymi odkryte pokłady i przetaczającymi się ku rufie, kiedy się unosił. Rufa wynurzała się, odsłaniając wściekle wirujące w powietrzu śruby. Atakowany ze wszystkich stron statek pochylał się pod kątem trzydziestu stopni i wtedy fala zalewała ciągnący się wzdłuż prawej burty pokład spacerowy. Potem prostował się wolno, z coraz większym trudem i dalej stawiał czoło najgroźniejszemu w ostatnich czasach sztormowi na tych wodach.

Zziębnięty, prawie oślepiony przez śnieżycę, pełniący wachtę drugi oficer Li Po schronił się do sterowni i zatrzasnął za sobą drzwi. Pływając dotychczas po Morzu Chińskim, nigdy jeszcze nie widział śniegu wirującego w powietrzu podczas szalejącego sztormu. Li Po uważał, że bogowie są niesprawiedliwi, zsyłając na „Księżniczkę” wiatry o tak niszczącej sile po tym, jak opłynęła pół świata i znalazła się już tylko niecałe dwieście mil od portu. Przez ostatnie szesnaście godzin pokonała odległość zaledwie czterdziestu mil.

Cała załoga poza kapitanem Leigh Huntem i głównym mechanikiem, przebywającym na dole w maszynowni, składała się z chińskich nacjonalistów. Hunt, stary wilk morski, miał za sobą dwanaście lat służby w Królewskiej Marynarce Wojennej i osiemnastoletnią karierę oficera marynarki handlowej, kiedy pływał na statkach trzech różnych linii żeglugowych. Kapitanem był od piętnastu lat. Już jako mały chłopiec wypływał z ojcem na połów ryb w pobliżu Bridlington, małego miasteczka położonego na wschodnim wybrzeżu Anglii, zanim pewnego dnia zaciągnął się jako zwykły marynarz na frachtowiec płynący do Afryki Południowej. Teraz ten szczupły mężczyzna o siwiejących włosach i smutnych, pustych oczach, z głębokim pesymizmem oceniał szanse statku; miał niewielką nadzieję, że przetrwa on sztorm.

Dwa dni wcześniej jeden z członków załogi pokazał mu pęknięcie na zewnętrznym poszyciu kadłuba, widoczne na sterburcie między pojedynczym kominem a rufą. Hunt oddałby miesięczną wypłatę za możliwość sprawdzenia, jak wygląda ono teraz, gdy statek walczy z szalejącym żywiołem. Nie chciał jednak o tym myśleć. Jakakolwiek próba przeprowadzenia inspekcji przy wietrze osiągającym prędkość stu mil na godzinę i wśród fal przelewających się przez pokłady byłaby samobójstwem. Zdawał sobie sprawę z grożącego „Księżniczce” śmiertelnego niebezpieczeństwa i pogodził się już z faktem, że nie ma wpływu na jej dalszy los.

Utkwił wzrok w śnieżnej zamieci zasypującej szyby sterowni.

- Co z oblodzeniem, panie Po? - zapytał swego drugiego oficera, nie odwracając głowy.

- Powłoka szybko rośnie, panie kapitanie.

- Sądzi pan, że statek może się wywrócić?

Li Po wolno pokręcił głową.

- Na razie nie, sir, ale do rana ciężar lodu może osiągnąć wartość krytyczną. Grubość warstwy na nadbudowie i pokładach może okazać się groźna, jeśli nabierzemy zbyt dużego przechyłu.

Hunt zastanawiał się przez chwilę, po czym odezwał się do sternika:

- Niech pan zostanie na kursie, panie Tsung. Dziobem do wiatru i fali.

- Tak jest, sir - odpowiedział Chińczyk, utrzymując się na szeroko rozstawionych nogach. Dłonie mocno zacisnął na mosiężnym kole sterowym.

Hunt powrócił myślą do pęknięcia w kadłubie. Już nie pamiętał, kiedy „Księżniczka Dou Wan” po raz ostatni poddana została solidnemu przeglądowi w suchym doku. O dziwo, załoga nie była zaniepokojona przeciekami wody, rdzą na poszyciu ani obluzowanymi czy brakującymi nitami. Beztrosko ignorowała korozję i nie przejmowała się tym, że podczas rejsu pompy odprowadzające wodę z zęzy bez przerwy ciężko pracują. Piętą achillesową „Księżniczki” był z pewnością wysłużony i zniszczony kadłub. Statek pływający po oceanach jest uważany za stary po dwudziestu latach eksploatacji. „Księżniczkę” zbudowano przeszło trzydzieści pięć lat temu. Od chwili opuszczenia stoczni przemierzyła setki tysięcy mil morskich, opierała się wzburzonemu morzu i tajfunom. To, że wciąż jeszcze utrzymywała się na wodzie, graniczyło niemal z cudem.

Została zwodowana w roku tysiąc dziewięćset trzynastym jako „Lanai”. Zbudowała ją stocznia Harland i Wolff dla Singapurskich Linii Oceanicznych, których parowce pływały po Pacyfiku. Miała tonaż 10 758 BRT. Jej całkowita długość, od niemal pionowego dziobu do rufy o przekroju kieliszka do szampana, wynosiła czterysta dziewięćdziesiąt siedem stóp, a szerokość pokładnicy sześćdziesiąt stóp. Trójprężne maszyny parowe dysponowały mocą pięciu tysięcy koni mechanicznych i napędzały dwie śruby. W okresie swej świetności „Księżniczka” potrafiła pruć fale z szybkością siedemnastu węzłów, co można traktować jako wynik godny uwagi. Obsługiwała linię Singapur-Honolulu do roku tysiąc dziewięćset trzydziestego pierwszego, kiedy to sprzedano ją Kantońskim Liniom Żeglugowym i przemianowano na „Księżniczkę Dou Wan”. Po remoncie kursowała między portami Azji Południowo-Wschodniej, zabierając na pokład pasażerów i ładunki.

Podczas drugiej wojny światowej przejął ją rząd Australii, przystosowując do przewozu żołnierzy. Doznała poważnych uszkodzeń, zaatakowana przez japońskie samoloty, gdy płynęła w konwoju. Po wojnie zwrócono ją Liniom Kantońskim. Pływała krótko między Szanghajem a Hongkongiem, aż wreszcie wiosną roku tysiąc dziewięćset czterdziestego ósmego postanowiono sprzedać ją na złom do Singapuru.

Mogła pomieścić pięćdziesięciu pięciu pasażerów w kabinach pierwszej klasy, osiemdziesięciu pięciu w drugiej klasie i trzystu siedemdziesięciu w trzeciej. Zwykle jej załoga liczyła stu dziewięćdziesięciu członków, ale podczas rejsu, który miał być jej ostatnim, na pokładzie znajdowało się tylko trzydziestu ośmiu ludzi.

Hunt wyobrażał sobie, że jego leciwa jednostka pływająca jest jak maleńka wysepka miotana wzburzonymi falami, na której rozgrywa się dramat bez udziału publiczności. Był fatalistą. Jego przeznaczeniem było osiąść na mieliźnie, a przeznaczeniem „Księżniczki” skończyć na złomowisku. Hunt współczuł statkowi noszącemu ślady wielu bitew, zmagającemu się teraz z potężnymi siłami żywiołu. „Księżniczka” wiła się i jęczała, zalewana gigantycznymi falami, ale wciąż udawało się jej wyrwać z ich uścisku i wbić dziób w następną nadciągającą ścianę wody. Hunt pocieszał się jedynie tym, że jej zużyte maszyny wciąż pracowały pełną parą.

Na dole w maszynowni skrzypienie i jęki dochodzące z kadłuba były przerażająco głośne. Rdza odpadała z grodzi całymi płatami, gdy woda zaczęła sięgać kratek pomostów. Pościnane nity, łączące stalowe płaty poszycia, wystrzeliwały w powietrze jak pociski. Załoga nie przejmowała się tym specjalnie, wiedząc, że to zjawisko występuje często na statkach nitowanych. „Księżniczkę” zbudowano, zanim jeszcze rozpowszechniła się metoda spawania.

Jednego jednak człowieka dosięgnęły macki strachu.

Głównym mechanikiem był Ian „Hongkong” Gallagher, szeroki w ramionach, wąsaty, lubiący sobie wypić Irlandczyk o czerwonej twarzy. To, co widział i słyszał, mówiło mu, że statek musi się rozpaść. Starając się przezwyciężyć lęk, zaczął chłodno rozważać, jakie ma możliwości ocalenia.

Osierocony w wieku jedenastu lat, Ian Gallagher uciekł ze slumsów Belfastu na morze i zaczął od chłopca okrętowego. Mając wrodzone zdolności do mechaniki, został pomocnikiem w maszynowni, a następnie awansował na trzeciego mechanika. W wieku dwudziestu siedmiu lat uzyskał papiery głównego mechanika i zaczął pływać na frachtowcach kursujących między wyspami południowego Pacyfiku. Przezwisko „Hongkong” przylgnęło do niego po tym, jak w jednej z knajp tego portowego miasta stoczył nierówną, zwycięską walkę z ośmioma chińskimi dokerami, którzy szukali z nim zwady. Kiedy miał trzydziestkę, zaciągnął się latem tysiąc dziewięćset czterdziestego piątego roku na „Księżniczkę Dou Wan”.

Gallagher odwrócił się z ponurą miną do swego drugiego mechanika, Chu Wena.

- Wyłaź na górę, wkładaj kamizelkę ratunkową i bądź gotowy do opuszczenia statku, kiedy kapitan wyda taki rozkaz.

Chińczyk wyjął z ust niedopałek cygara i spojrzał badawczo na Gallaghera.

- Myśli pan, że pójdziemy na dno?

- Ja nie myślę, ja to wiem - odparł z przekonaniem Gallagher. - Ta stara, przerdzewiała łajba nie wytrzyma nawet godziny dłużej.

- Mówił pan o tym kapitanowi?

- Kapitan musiałby być ślepy i głuchy, żeby tego nie wiedział.

- A pan nie idzie? - zapytał Chu Wen.

- Zaraz cię dogonię - odrzekł Gallagher.

Chu Wen wytarł w szmatę tłuste od smaru ręce, skinął głową głównemu mechanikowi i wspiął się po drabince ku klapie prowadzącej na górne pokłady.

Gallagher obrzucił ostatnim spojrzeniem swoje ukochane maszyny. Wiedział, że wkrótce spoczną na dnie. Zesztywniał, gdy z czeluści kadłuba dotarło do jego uszu głośne skrzypnięcie. Staruszka „Księżniczka Dou Wan” cierpiała na dolegliwość zwaną zmęczeniem metalu, poza tym odniosła swego czasu liczne rany w spotkaniach z samolotami i okrętami. To, czego się nie dostrzegało, żeglując po spokojnych wodach, stawało się oczywiste w czasie sztormu. Nawet gdyby „Księżniczka” była nową jednostką, z trudem mogłaby się oprzeć naporowi fal uderzających w jej kadłub, który teraz musiał znosić nacisk stu pięćdziesięciu tysięcy kilogramów na metr kwadratowy.

Serce Gallaghera zamarło, gdy zobaczył pęknięcie w grodzi; biegło w dół, a następnie rozchodziło się na boki, przecinając płaty kadłuba. Począwszy od lewej burty, rozszerzało się ku sterburcie. Gallagher chwycił słuchawkę telefonu i połączył się z mostkiem.

- Mostek - zgłosił się Li Po.

- Dawaj pan kapitana! - warknął Gallagher.

Po chwili ciszy usłyszał głos Hunta.

- Tu kapitan.

- Sir, mamy w maszynowni pęknięcie wielkie jak cholera! Powiększa się z minuty na minutę!

Hunt poczuł się tak, jakby dostał obuchem w głowę. Mimo wszystko miał nadzieję, że jakimś cudem uda mu się doprowadzić statek do portu, zanim sytuacja stanie się krytyczna.

- Nabieramy wody? - zapytał.

- Pompy już nie nadążają.

- Dziękuję, panie Gallagher. Czy może pan utrzymać maszyny w ruchu do chwili, aż dotrzemy do lądu?

- Ile czasu ma pan na myśli?

- Za godzinę powinniśmy wpłynąć na spokojne wody.

- Wątpię - odrzekł Gallagher. - Nie daję statkowi więcej niż dziesięć minut życia.

- Dziękuję panu, szefie - powiedział z ciężkim sercem Hunt. - Niech pan lepiej opuści maszynownię, dopóki pan jeszcze może.

Zmęczonym ruchem odłożył słuchawkę, odwrócił się i spojrzał przez tylną szybę sterowni w kierunku rufy. Statek nabrał już widocznego przechyłu i kołysał się z trudem. Dwie szalupy zmyły fale. Skierowanie się ku najbliższemu brzegowi i bezpieczne dotarcie do lądu nie wchodziło już w rachubę. Żeby wydostać się na spokojniejsze wody, musiałby skręcić na sterburtę. „Księżniczka” nie przetrwałaby wściekłego ataku fal odwrócona do nich burtą. Zanurzyłaby się pod wodę i nie miałaby już siły wypłynąć na powierzchnię. Jej los był przesądzony.

Na chwilę wrócił myślami do tego, co działo się sześćdziesiąt dni wcześniej, o dziesięć tysięcy mil morskich stąd, w basenie portowym w Szanghaju, u ujścia rzeki Jangcy. Przed ostatnim rejsem „Księżniczki Dou Wan” ogołocono statek z całego wyposażenia wygodnych kabin pasażerskich. „Księżniczka” miała przecież udać się na złomowisko w Singapurze. Przygotowania do opuszczenia portu zostały przerwane, gdy na nabrzeżu pojawił się generał Kung Hui z Narodowej Armii Chińskiej i wezwał kapitana Hunta na rozmowę, która miała się odbyć we wnętrzu generalskiej limuzyny marki Packard.

- Proszę mi wybaczyć to najście, kapitanie, ale wykonuję osobiste rozkazy generalissimusa Czang Kaj-szeka - usłyszał Hunt. Generał Kung Hui miał skórę dłoni białą i gładką jak papier; ubrany był w świetnie skrojony mundur na miarę, bez śladu najmniejszej choćby zmarszczki. Zajął całe tylne siedzenie limuzyny, podczas gdy Hunt wiercił się na niewygodnym, rozkładanym, dodatkowym siedzisku.

- Ma pan rozkaz przygotować statek i załogę do długiego rejsu - powiedział generał.

- Musiała zajść jakaś pomyłka - odrzekł Hunt. - „Księżniczka” nie nadaje się już do odbycia żadnego długiego rejsu. Ma wypłynąć do Singapuru, gdzie spocznie na złomowisku. Zaopatrzenie, ilość paliwa i liczebność załogi zostały ograniczone do minimum.

- O Singapurze może pan zapomnieć - Hui machnął niedbale ręką. - Dostanie pan odpowiednią ilość żywności i paliwa oraz dwudziestu ludzi z Narodowej Marynarki Wojennej. A kiedy pański ładunek znajdzie się na statku... - Hui przerwał, by zapalić papierosa, którego wpierw umieścił w długiej cygarniczce - ...co nastąpi, jak przypuszczam, za dziesięć dni, dostanie pan rozkaz wypłynięcia z portu.

- Muszę to uzgodnić z dyrekcją moich linii żeglugowych - zaprotestował Hunt.

- Dyrektorów Linii Kantońskich zawiadomiono, że „Księżniczkę Dou Wan” tymczasowo przejął rząd.

- I zgodzili się na to?

Hui skinął głową.

- Wziąwszy pod uwagę, że zostaną szczodrze wynagrodzeni, i to w złocie, przez samego generalissimusa, byli wręcz szczęśliwi, że mogą pomóc.

- Dotrzemy do naszego, a raczej pańskiego, portu przeznaczenia, i co dalej?

- Kiedy ładunek znajdzie się bezpiecznie na lądzie, będzie pan mógł popłynąć do Singapuru.

- Czy mogę wiedzieć, dokąd mamy płynąć?

- Nie może pan.

- A co to za ładunek?

- Cała operacja ma się odbyć w ścisłej tajemnicy. Od tej chwili pan i pańska załoga musicie pozostać na statku. Nikomu nie wolno zejść na ląd. Macie zakaz kontaktowania się z rodzinami i przyjaciółmi. Moi ludzie obstawią statek i będą go strzec dzień i noc. Powtarzam, obowiązuje ścisła tajemnica.

- Rozumiem... - odrzekł Hunt, ale oczywiście nic nie rozumiał. Nigdy przedtem nie spotkał człowieka o tak przebiegłym spojrzeniu.

- Kiedy tu rozmawiamy... - ciągnął Hui - wszystkie pańskie środki łączności są usuwane ze statku lub niszczone.

Hunt myślał, że się przesłyszał.

- Chyba nie oczekuje pan ode mnie, że wypłynę w morze bez radia?! W razie kłopotów, gdy zostaniemy zmuszeni do wezwania pomocy, co wtedy zrobimy?

Hui leniwym gestem uniósł swą cygarniczkę i przyjrzał się jej.

- Nie przewiduję żadnych kłopotów.

- To jest pan optymistą, generale - odrzekł wolno Hunt. - „Księżniczka” to zużyty statek. Lata świetności ma już dawno za sobą. Nie jest odpowiednio przygotowana, aby stawić czoło gwałtownym sztormom ani nawet pływać po wzburzonych wodach.

- Nawet nie potrafię pana przekonać, jak ważna jest ta misja i jak wielkiej warta jest nagrody, jeśli się powiedzie. Generalissimus Czang Kaj-szek nie będzie żałował złota i hojnie obdaruje pana i pańską załogę, jeśli statek szczęśliwie dotrze do celu.

Hunt wyjrzał przez okno limuzyny i spojrzał na rdzewiejący kadłub swego statku.

- Żadna fortuna na nic mi się nie przyda, jeśli będę leżał na dnie morza.

- Jeśli tak się zdarzy, nie będzie pan sam. Spoczniemy tam na zawsze razem - powiedział generał Hui, uśmiechając się ponuro. - Płynę z panem jako pasażer.

Kapitan Hunt przypomniał sobie gorączkową krzątaninę, jaka wkrótce potem rozpoczęła się na „Księżniczce” i w porcie. Pompy tłoczyły paliwo tak długo, aż zbiorniki wypełniono po brzegi. Kucharz okrętowy był zdumiony gatunkiem i ilością jedzenia, jakie zmagazynowano w kuchni statku. Zaraz potem do portu zaczął wjeżdżać sznur ciężarówek, które ustawiały się pod dźwigami. Ładownie statku szybko zapełniły wielkie drewniane skrzynie.

Wydawało się, że potok samochodów ciężarowych nie ma końca. Małe skrzynki, które mogło unieść dwóch ludzi lub nawet jeden człowiek, poustawiano w pustych kabinach pasażerskich, korytarzach i we wszystkich możliwych pomieszczeniach pod pokładem. Każda stopa kwadratowa przestrzeni była wypełniona po sufit. Ładunek z sześciu ostatnich ciężarówek umieszczono na pokładzie spacerowym, po którym kiedyś przechadzali się pasażerowie. Generał Hui wraz ze swoją małą świtą, złożoną z uzbrojonych po zęby oficerów, wszedł jako ostatni na pokład. Jego bagaż składał się z dziesięciu kufrów podróżnych i trzydziestu skrzynek drogich win i koniaków.

To na nic - pomyślał Hunt. Matka natura zagarnie wszystko dla siebie. Tajemnice, matactwa... Próżne starania. Od chwili wypłynięcia z Jangcy „Księżniczka” żeglowała samotnie, utrzymując ciszę radiową. Nie mając środków łączności, nie mogła odpowiadać na sygnały wywoławcze innych statków.

Kapitan spojrzał na ekran zainstalowanego niedawno radaru, ale omiatający go promień nie wskazywał żadnego statku w odległości pięćdziesięciu mil od „Księżniczki”. Skoro nie można było wysłać w eter sygnału SOS, nie było co liczyć na jakąkolwiek pomoc. Hunt oderwał wzrok od radaru i przeniósł spojrzenie na generała Hui, który niepewnym krokiem wszedł do sterowni, trzymając przy ustach poplamioną chusteczkę. Jego twarz była blada jak kreda.

- Choroba morska, generale? - zapytał ironicznie kapitan.

- Przeklęty sztorm... - wymamrotał Hui. - Czy to się kiedyś skończy?

- Obaj byliśmy prorokami, pan i ja.

- O czym pan mówi?!

- Na zawsze spoczniemy razem na dnie morza, pamięta pan? To już długo nie potrwa.

Gallagher pospiesznie wydostał się na górę i, trzymając się poręczy, pognał korytarzem do swojej kajuty. Nie wpadł w panikę, śpieszył się, bo miał po prostu mało czasu. Wiedział dokładnie, co musi zrobić. Kabinę zawsze starannie zamykał, aby nikt nie zobaczył, kto przebywa w środku. Teraz nie szukał już klucza, kopnięciem wyważył drzwi, które uderzyły z trzaskiem o wewnętrzną ściankę.

Długowłosa blondynka w jedwabnej sukni leżała wyciągnięta na łóżku, czytając magazyn ilustrowany. Podniosła wzrok, zdumiona tym nagłym wtargnięciem, a mały jamnik, znajdujący się u jej boku, zerwał się na cztery łapy i zaczął szczekać. Kobieta była wspaniale zbudowana, a jej smukłe ciało imponowało doskonałymi proporcjami. Miała gładką cerę, wydatne kości policzkowe i żywe oczy, których błękit przypominał kolor nieba późnym porankiem. Gdyby wstała, czubkiem głowy sięgałaby Gallagherowi do podbródka. Wdzięcznie przerzuciła nogi przez krawędź łóżka i usiadła na jego brzegu.

- Chodź, Katie. - Gallagher zacisnął dłoń na jej nadgarstku i pociągnął ją do góry. - Mamy bardzo niewiele czasu.

- Wchodzimy do portu? - spytała zaskoczona.

- Nie, kochanie. Statek zaraz zatonie.

Zasłoniła usta dłońmi.

- O Boże! - wykrzyknęła, wstrzymując oddech.

Gallagher szarpnął drzwiami szafki i zaczął wyciągać ubrania Katie, nie obejrzawszy się nawet przez ramię.

- Włóż na siebie wszystko, co możesz. Każdą parę majtek i wszystkie moje skarpety, jakie uda ci się wciągnąć na nogi. Ubierz się warstwami, cieńszą odzież włóż pod spód, grubszą na wierzch. I pośpiesz się. Ta stara balia pójdzie na dno lada chwila.

Kobieta przez chwilę wyglądała tak, jakby miała zamiar zaprotestować, ale potem szybko i bez słowa zdjęła suknię i zaczęła wciągać na siebie dodatkową bieliznę. Zręcznie włożyła własne spodnie, a na nie spodnie Gallaghera. Na trzy bluzki wciągnęła pięć sweterków. Miała szczęście, że na randkę z narzeczonym zabrała całą walizkę ubrań. Gdy już nic więcej nie mogła na siebie wcisnąć, Gallagher pomógł jej się wbić w jeden ze swych roboczych kombinezonów. Para jego butów weszła na nogi kobiety, na których były już jedwabne pończochy i kilka par skarpetek.

Mały jamnik śmigał między ich nogami, podskakiwał i machał uszami z podniecenia. Był prezentem, który Gallagher wręczył kobiecie wraz z pierścionkiem zaręczynowym ze szmaragdem, kiedy zaproponował jej małżeństwo. Piesek miał na szyi czerwoną skórzaną obrożę ze zwisającym z niej złotym smokiem. Maskotka dyndała teraz na małej psiej piersi.

- Fritz! - ofuknęła jamnika jego pani. - Połóż się na łóżku i bądź cicho!

Katrina Garin była zdecydowaną kobietą, której nie trzeba było dwa razy powtarzać, co ma robić. Miała dwanaście lat, gdy jej ojciec, Brytyjczyk - kapitan frachtowca, zginął na morzu. Katrina wychowała się w rodzinie „białych” emigrantów z Rosji, skąd pochodziła jej matka. Zaczęła pracować w Liniach Kantońskich jako urzędniczka i doszła do stanowiska asystentki dyrektora. Była w wieku Gallaghera. Pierwszy raz zobaczyła go w biurze firmy. Wezwano go tam, aby złożył meldunek o stanie technicznym „Księżniczki Dou Wan”. Choć wolała mężczyzn mających styl i ogładę, szorstkie maniery i jowialne usposobienie Irlandczyka przypadły jej do gustu. Gallagher przypominał jej ojca.

Przez następne tygodnie spotykali się często i sypiali ze sobą, przeważnie w kajucie Gallaghera. Katrinę podniecało zakradanie się na pokład statku i uprawianie miłości pod nosem kapitana i załogi. Została uwięziona na „Księżniczce”, gdy generał Hui wraz ze swą małą armią zajął statek i otoczył basen portowy żołnierzami. Mimo próśb Gallaghera i wściekłości kapitana Hunta generał nie pozwolił jej zejść na ląd i kazał pozostać na pokładzie. Była więc zmuszona wyruszyć w rejs. Od chwili wypłynięcia z Szanghaju rzadko opuszczała kajutę. Gdy Gallagher miał służbę w maszynowni, jej jedynym towarzystwem był jamnik, którego z nudów uczyła różnych sztuczek.

Gallagher pospiesznie wsunął dokumenty ich obojga, paszporty i kosztowności do ceratowego, nieprzemakalnego woreczka. Narzucił na siebie grubą marynarską kurtkę i spojrzał na Katie swymi niebieskimi oczami pełnymi troski.

- Jesteś gotowa?

Uniosła ręce i zerknęła w dół, na okrywającą ją masę ubrań.

- Nigdy w życiu nie wcisnę na to wszystko kamizelki ratunkowej - powiedziała drżącym głosem. - A bez niej pójdę na dno jak kamień.

- Już zapomniałaś? Cztery tygodnie temu generał Hui kazał wyrzucić wszystkie kamizelki za burtę.

- Więc odpłyniemy szalupą?

- Łodzie ratunkowe, które jeszcze nie roztrzaskały się o wodę, i tak nie utrzymałyby się na tych falach.

Spojrzała na niego uważnie.

- Zginiemy, prawda? Jeśli nawet nie utoniemy, to zamarzniemy na śmierć.

Opuścił jej wełnianą czapkę na uszy.

- Komu ciepło w głowę, temu ciepło w stopy. - Potem ujął jej głowę w swe wielkie dłonie, nachylił się i pocałował ją. - Kochanie. Czy nikt ci nie powiedział, że Irlandczycy nie toną? - Wziął Katie za rękę i wyprowadził ją korytarzem na górny pokład. Musieli się pośpieszyć.

Fritz, o którym w zamieszaniu zapomniano, leżał posłusznie na łóżku, wierząc, że pani zaraz wróci. Tylko w jego brązowych oczach czaił się wciąż wyraz zdziwienia.

Poza członkami załogi, którzy spędzali czas, grając w domino lub opowiadali sobie o sztormach, jakie przeżyli, reszta spała w swych kojach, nieświadoma tego, że statek się rozpada. Kucharz i jego pomocnik sprzątali po kolacji i podawali kawę marynarzom ociągającym się z wyjściem z mesy. Nie dbając o szalejący sztorm, załoga cieszyła się na myśl, że statek wkrótce zawinie do portu. Wprawdzie miejsce, do którego mieli dopłynąć, trzymane było w tajemnicy, ale marynarze orientowali się w położeniu statku z dokładnością do trzydziestu mil morskich.

Tymczasem w sterowni rozgrywał się prawdziwy dramat. Hunt patrzył przez tylną szybę na ledwo widoczne z powodu śnieżycy światła na rufie. Jak zahipnotyzowany przyglądał się z przerażeniem osobliwemu widowisku. Wydawało się, że rufa podnosi się i zgina w kierunku śródokręcia! Poprzez wycie wichru omiatającego nadbudówkę słyszał, jak rozdziera się kadłub. Wyciągnął rękę i nacisnął dzwonek alarmowy, którego dźwięk rozległ się w każdym pomieszczeniu statku.

Hui strącił jego dłoń z przycisku alarmu.

- Nie możemy opuścić statku! - wychrypiał zduszonym szeptem.

Hunt spojrzał na niego z odrazą.

- Niech pan umrze jak mężczyzna, generale.

- Nie wolno mi umrzeć. Przysięgałem, że dopilnuję, by ładunek spoczął bezpiecznie na lądzie.

- Ten statek przełamuje się na pół - odrzekł Hunt. - Nic już nie uratuje ani pana, ani pańskiego drogocennego ładunku.

[uszkodzone dwie strony]

Gallagherowi wydawało się, że czas się zatrzymał. Oczekiwanie, aż statek wymknie się spod tratwy, ciągnęło się w nieskończoność. A jednak wszystko rozegrało się w ciągu kilku sekund. Tratwa została uwolniona i wypłynęła na wzburzone wody.

Rozlegające się okrzyki, wzywające pomocy w dialekcie mandaryńskim i kantońskim, pozostawały bez odpowiedzi. Wreszcie ucichły wśród szumu potężnych fal i wycia wichru. Ratunek nie mógł nadejść. Żaden statek nie był wystarczająco blisko, by dostrzec na swym radarze znikającą z pola widzenia jednostkę. W eterze nie rozległo się wołanie o pomoc. Gallagher i Katie patrzyli ze zgrozą, jak dziób statku unosi się coraz wyżej i wyżej, jakby chciał się uchwycić pochmurnego nieba. Potem znieruchomiał na niespełna minutę, wyglądając pod pokrywą lodu jak tajemnicza zjawa, i wreszcie pogrążył się w ciemnych głębinach. „Księżniczka Dou Wan” przestała istnieć.

- Przepadło... - wymamrotał Hui, ale nikt nie dosłyszał jego słów wśród szalejącego żywiołu. - Wszystko przepadło... - Generał patrzył z osłupieniem na fale, które zabrały statek.

- Przytulmy się do siebie. Będzie nam wszystkim cieplej - rozkazał Gallagher. - Jeśli wytrzymamy do rana, może ktoś nas zauważy.

Tratwa, nad którą zawisło widmo śmierci i przerażająca wizja próżni, zanurzyła się w zimną otchłań nocy, miotana bezlitosną wichurą.

Do świtu fale zajadle atakowały małą tratwę. Ciemność nocy ustąpiła miejsca ponurej szarości. Poranne niebo zasnute było czarnymi chmurami. Zamieć zamieniła się w lodowato zimny deszcz ze śniegiem. Na szczęście wiatr osłabł i wiał teraz z prędkością dwudziestu mil na godzinę, wysokość fal zaś nie przekraczała trzech metrów. Tratwa była mocna i w dobrym stanie, lecz był to stary model niewyposażony w sprzęt ratowniczy, który pozwoliłby przeżyć rozbitkom. Pasażerowie mogli liczyć tylko na siebie. Pozostały im jedynie hart ducha i nadzieja, że nadejdzie pomoc.

Opatuleni ciepłą odzieżą, Gallagher i Katie przetrwali noc w dobrej formie. Ale generał Hui, ubrany tylko w mundur, powoli i nieuchronnie zamarzał na śmierć, przeszywany tysiącem lodowatych igieł. Jego włosy pokryła warstwa lodu. Gallagher zdjął swą grubą kurtkę i dał ją generałowi, ale dla Katie było oczywiste, że stary weteran gaśnie w oczach.

Tratwą wciąż miotały brutalne fale, unosząc ją na swych grzbietach, a potem strącając w dół. Wydawało się, że krucha łupina nie wytrzyma uderzeń wody. A jednak ciągle wymykała się żywiołowi, odzyskiwała równowagę i stawiała czoło następnym atakom. Nie zawiodła swych nieszczęsnych pasażerów. Nie rzuciła ich na pastwę zimnych fal.

Gallagher co jakiś czas unosił się na kolanach i obserwował wzburzone wody, gdy tratwa znajdowała się na grzbiecie fali. Ale na próżno. Jak okiem sięgnąć, wokół była tylko pustka. Przez całą straszną noc ani razu nie dostrzegli świateł żadnego statku.

- W pobliżu musi być jakiś statek - odezwała się Katie, szczękając zębami.

Gallagher przecząco pokręcił głową.

- Jesteśmy tu tak samotni, jak porzucone, bezdomne zwierzę. - Nie powiedział jej jednak, że pole widzenia ma ograniczone do niecałych pięćdziesięciu metrów.

- Nigdy sobie nie wybaczę, że opuściłam Fritza - szepnęła Katie. Po jej policzkach spłynęły łzy, które w chwilę później zamarzły.

- To moja wina - przyznał ze skruchą Gallagher. - Powinienem był go chwycić, kiedy opuszczaliśmy kajutę.

- Fritz? - zapytał Hui.

- Mój mały jamnik - odrzekła Katie.

- Pani straciła psa. - Hui nagle usiadł i wyprostował się. - Pani straciła psa? - powtórzył. - Ja straciłem to, co jest sercem i duszą mojego kraju... - Urwał i zaczął spazmatycznie kaszleć. Na jego twarzy malowało się cierpienie, a w oczach widniała rozpacz. Wyglądał jak ktoś, dla kogo życie przestało mieć jakiekolwiek znaczenie. - Zawiodłem. Nie wypełniłem swojego obowiązku. Muszę umrzeć.

- Nie bądź głupi, człowieku - odezwał się Gallagher. - Uda nam się. Wytrzymaj jeszcze trochę.

Hui go chyba nie słyszał. Wyglądał, jakby się poddał. Katie przyjrzała się oczom generała. Miała wrażenie, że ktoś zgasił w nich nagle światło. Były szkliste i bez wyrazu.

- Nie żyje - mruknęła.

Gallagher upewnił się i powiedział do Katie:

- Przysuń się bliżej do jego ciała. Osłoni cię przed wiatrem i rozbryzgami wody. Ja położę się z twojej drugiej strony.

Wydawało się to Katie upiorne, ale ledwo poczuła zwłoki generała przez grubą warstwę odzieży. Utrata wiernego pieską statek zanurzający się w ciemnej toni, szalejący wicher i wściekłe fale, wszystko to było nierealne. Miała nadzieję, że to tylko koszmarny sen, z którego wkrótce się obudzi. Wcisnęła się głębiej między dwóch mężczyzn, żywego i martwego.

Przez resztę dnia i następną noc sztorm stopniowo się uspokajał, ale rozbitkowie wciąż byli wystawieni na mordercze podmuchy lodowatego wiatru. Katie nie czuła rąk ani nóg. Traciła przytomność, by po jakimś czasie znów się ocknąć. Przez jej głowę zaczęły przelatywać obrazy będące wytworem fantazji. Widziała plażę ocienioną palmami, wyobrażała sobie Fritza biegnącego po piasku i szczekającego na nią rozmawiała z Gallagherem tak, jakby siedzieli oboje przy stoliku w restauracji i zamawiali kolację. Ukazał się jej ojciec ubrany w kapitański mundur. Stał na tratwie i uśmiechał się.

Mówił jej, że przeżyje, nie powinna się obawiać, bo ląd jest już blisko. Potem ojciec zniknął.

- Która godzina? - zapytała ochrypłym głosem.

- Przypuszczam, że musi być późne popołudnie - odpowiedział Gallagher. - Mój zegarek stanął, jak tylko opuściliśmy „Księżniczkę”.

- Jak długo dryfujemy?

- Z grubsza licząc, „Księżniczka” poszła na dno jakieś trzydzieści osiem godzin temu.

- Zbliżamy się do lądu - mruknęła nieoczekiwanie Katie.

- Skąd ci to przyszło do głowy, kochanie?

- Mój zmarły ojciec mi powiedział.

- Rozumiem... - Gallagher, którego brwi i wąsy były białe od szronu, uśmiechnął się do niej współczująco. Z każdego odsłoniętego kosmyka jego włosów zwisał lodowy sopel, nadając mu wygląd stwora z filmów science fiction, wyłaniającego się nagle z głębin bieguna południowego. Gdyby nie brak zarostu, Katie wyglądałaby tak samo.

- Nie widzisz? - zapytała.

Potwornie zesztywniały z zimna Gallagher podciągnął się z trudem, aby usiąść i popatrzeć na horyzont. Natężał wzrok, ale prawie nic nie widział przez ścianę deszczu ze śniegiem. Nagle jednak pomyślał, że chyba coś przed nimi widnieje - jakby głazy leżące wzdłuż brzegu. Za nimi, nie dalej niż w odległości pięćdziesięciu metrów, kołysały się na wietrze pokryte śniegiem drzewa. Wśród nich zauważył ciemny kształt, przypominający małą chatkę.

Mimo że zdrętwiałe mięśnie odmawiały mu posłuszeństwa, ściągnął jeden but i zaczął nim wiosłować. Po kilku minutach jego ciało rozgrzało się na tyle, że nie musiał już wkładać w swoją pracę tyle wysiłku, co na początku.

- Katie! Głowa do góry, kochanie! Niedługo staniemy na suchym lądzie!

Prąd niósł ich równolegle do brzegu i Gallagher zmagał się z nim, próbując skierować tratwę ku śliskim skałom i żwirowatej plaży. Odległość do lądu zmniejszała się przeraźliwie wolno. Drzewa wydawały się już tak bliskie, że mógłby wyciągnąć rękę i potrząsnąć nimi. Ale w rzeczywistości dzieliło go od nich dobre sześćdziesiąt metrów.

Kiedy niemal całkowicie opadł z sił i był bliski omdlenia z wyczerpania, poczuł, jak tratwa uderza o podwodne głazy. Spojrzał na Katie. Trzęsła się cała z zimna i była przemoczona do suchej nitki. Nie wytrzymałaby dłużej.

Wsunął z powrotem do buta zlodowaciałą stopę. Potem, modląc się pod nosem, by woda nie sięgała powyżej jego głowy, wyskoczył z tratwy. Musiał zaryzykować. Szczęściem, podeszwy jego butów uderzyły o twarde, skaliste dno, zanim woda sięgnęła mu do bioder.

- Katie! - krzyknął, nie posiadając się ze szczęścia. - Udało się! Jesteśmy na lądzie!

- Cieszę się - mruknęła Katie, zbyt zesztywniała i zobojętniała, by mogło ją coś obchodzić.

Gallagher wyciągnął tratwę na brzeg pokryty oszlifowanymi przez fale kamieniami i głazami. Wysiłek pozbawił go resztek sił. Osunął się bezwładnie na zimne i mokre podłoże, jak martwa, szmaciana lalka. Nie wiedział, jak długo tak leżał, ale kiedy wreszcie zmusił się, by podczołgać się do tratwy i zajrzeć do środka, zobaczył, że Katie jest zupełnie sina. Przerażony przyciągnął ją do siebie. Nie był pewien, czy dziewczyna żyje. Potem zobaczył obłoczek pary wydobywający się z jej nosa. Dotknął szyi, by sprawdzić tętno. Ledwo zdołał je wyczuć. Jej silne serce wciąż biło, lecz śmierć zbliżała się szybko.

Uniósł głowę i spojrzał w niebo. Nie było już zasnute grubą warstwą ciemnoszarych chmur. Tworzyły się na nim białe obłoki. Sztorm ucichł i porywisty wiatr zamienił się w łagodną bryzę. Gallagher miał mało czasu. Musiał szybko rozgrzać ciało Katie, jeśli nie chciał jej stracić.

Wziął głęboki oddech, wsunął ręce pod ciało Katie i uniósł ją do góry. Z furią kopnął tratwę, na której pozostało zamarznięte ciało generała Hui. Spłynęła na wodę. Patrzył na nią przez kilka chwil, dopóki nie porwał jej prąd.

Potem przytulił Katie do piersi i ruszył w kierunku chatki widocznej między drzewami. Powietrze wydało mu się nagle cieplejsze. Nie czuł już zmęczenia.

Trzy dni później statek handlowy „Stephen Miller” nadał meldunek o znalezieniu ciała na dryfującej tratwie ratunkowej. Kiedy je później wyłowiono, martwy Chińczyk wyglądał jak rzeźba wyciosana z bryły lodu. Nigdy nie został zidentyfikowany. Na tratwie, zbudowanej tak, jak to robiono przed dwudziestu laty, zauważono chińskie napisy. Gdy je przetłumaczono w jakiś czas później, okazało się, że tratwa pochodziła ze statku o nazwie „Księżniczka Dou Wan”.

Rozpoczęto poszukiwania. Znaleziono pływające szczątki, ale ich nie wyłowiono i nigdy nie wszczęto dochodzenia. Nie odkryto żadnej plamy ropy, nie nadszedł żaden meldunek o zaginięciu jakiegokolwiek statku. Nigdzie, ani na lądzie, ani na wodzie nikt nie odebrał sygnału SOS. Wszystkie stacje nasłuchowe, odbierające na standardowej częstotliwości alarmowej, słyszały tylko zakłócenia spowodowane przez śnieżycę.

Sprawa stała się jeszcze bardziej zagadkowa, gdy nadszedł meldunek, że statek o nazwie „Księżniczka Dou Wan” zatonął miesiąc wcześniej u wybrzeży Chile. Ciało, znalezione na tratwie, pochowano i tajemnicza historia szybka poszła w zapomnienie.

CZĘŚĆ I

JEZIORO ŚMIERCI

1

14 kwietnia 2000 roku

Pacyfik, wybrzeża stanu Waszyngton

Ling Tai odzyskiwała przytomność powoli, jakby wracała z bezdennej otchłani. Czuła ból w całym ciele. Chciała krzyknąć, ale tylko jęknęła przez zaciśnięte zęby. Uniosła mocno stłuczoną rękę i delikatnie dotknęła twarzy. Opuchlizna sprawiała, że nie mogła otworzyć jednego oka, drugie było podbite, ale otwarte. Ze złamanego nosa wciąż sączyła się krew. Na szczęście wszystkie zęby tkwiły na swoim miejscu, ale jej ramiona i ręce pokrywały czerniejące plamy sińców. Było ich tyle, że nie mogłaby ich zliczyć.

Ling Tai z początku nie była pewna, dlaczego właśnie ją zabrano na przesłuchanie. Nieco później wszystko się wyjaśniło, zanim jeszcze ją brutalnie pobito. Innych nielegalnych chińskich imigrantów, przebywających na statku, również torturowano, a potem wtrącano do ciemnego pomieszczenia w ładowni.

Poczuła, że traci przytomność i znów zapada w otchłań.

Statek, na którego pokładzie odbywała rejs po Pacyfiku, nie różnił się wyglądem od innych typowych statków wycieczkowych. Wypłynął z chińskiego portu Cingtao, nazywał się „Błękitna Gwiazda”, od linii wodnej aż po komin pomalowany był na biało.

Wielkością odpowiadał niedużym jednostkom, zapewniającym stu, najwyżej stu pięćdziesięciu pasażerom luksusowe warunki podróży. Na „Błękitnej Gwieździe” stłoczonych jednak było niecałe tysiąc dwieście osób; byli to nielegalni chińscy imigranci, których upchnięto nad i pod pokładem. Za niewinną fasadą statku kryło się pływające piekło.

Ling Tai nawet sobie nie wyobrażała, w jak nieludzkich warunkach przyjdzie jej przebywać, zanim dotrze do celu. Racje żywnościowe były minimalne i ledwo wystarczały, by przeżyć. Urządzeń sanitarnych brakowało, a toalety znajdowały się w opłakanym stanie. Część ludzi zmarła, przeważnie dzieci i osoby starsze. Ich zwłoki zabrano nie wiadomo dokąd. Ling Tai podejrzewała, że wyrzucono je po prostu za burtę, jak śmiecie.

Na dzień przed przybiciem „Błękitnej Gwiazdy” do północno-zachodniego wybrzeża Stanów Zjednoczonych grupa sadystycznych strażników, zwanych nadzorcami, siejąca postrach na pokładzie statku, wybrała trzydzieści czy czterdzieści osób spośród pasażerów i, z niewiadomych przyczyn, poddała je przesłuchaniom. Gdy przyszła kolej na Ling Tai, wepchnięto ją do małego, ciemnego pomieszczenia i kazano usiąść na krześle. Po drugiej stronie stołu zasiadło naprzeciw niej czterech ludzi nadzorujących przemytniczą operację. Następnie zadano jej szereg pytań.

- Nazwisko! - zażądał szczupły mężczyzna, ubrany w elegancki szary garnitur w drobne prążki. Jego gładka, ciemna twarz nie wyrażała żadnych emocji, ale świadczyła o inteligencji. Trzej pozostali nadzorcy siedzieli w milczeniu i patrzyli z wrogością na Ling Tai, stosując już na wstępie klasyczną metodę pozbawienia przesłuchiwanego pewności siebie.

- Nazywam się Ling Tai.

- W jakiej prowincji się urodziłaś?

- Ciangsu.

- I tam mieszkałaś? - zapytał szczupły mężczyzna.

- Do dwudziestego roku życia, to znaczy do czasu ukończenia studiów. Potem przeniosłam się do Kantonu i zostałam nauczycielką.

Pytania zadawane były beznamiętnym tonem, jakby słowa wypowiadał automat.

- Dlaczego chcesz się znaleźć w Stanach Zjednoczonych?

- Wiedziałam, że podróż będzie bardzo ryzykowna, ale nie mogłam oprzeć się pokusie skorzystania z szansy na lepsze życie - odpowiedziała Ling Tai. - Postanowiłam porzucić moją rodzinę i zostać Amerykanką.

- Skąd wzięłaś pieniądze na podróż?

- Większą część potrzebnej sumy udało mi się odłożyć z mojej nauczycielskiej pensji w ciągu dziesięciu lat pracy. Resztę pożyczyłam od ojca.

- Czym on się zajmuje?

- Jest profesorem chemii na uniwersytecie w Pekinie.

- Czy masz w Stanach Zjednoczonych rodzinę albo przyjaciół?

Ling Tai przecząco pokręciła głową.

- Nie mam nikogo.

Szczupły mężczyzna przyglądał się jej badawczo przez chwilę, po czym wycelował w nią palec wskazujący.

- Jesteś szpiclem. Zostałaś nasłana, aby nas wydać.

To oskarżenie tak ją zaskoczyło, że przez chwilę siedziała jak skamieniała.

- Nie wiem, o czym pan mówi - wyjąkała wreszcie. - Jestem nauczycielką. Dlaczego nazywa mnie pan szpiclem?

- Nie wyglądasz na kogoś, kto urodził się w Chinach.

- To nieprawda! - krzyknęła w panice. - Moja matka i ojciec są Chińczykami! Moi dziadkowie również!

- Więc jak wyjaśnisz to, że jesteś co najmniej o cztery cale wyższa od przeciętnej Chinki, a rysy twarzy zdradzają, że twoi przodkowie pochodzili z Europy?

- Kim pan jest? - zapytała ostrym tonem. - Dlaczego pan się nade mną znęca?

- Choć to nie ma znaczenia, powiem ci. Nazywam się Ki Wong i jestem głównym nadzorcą na „Błękitnej Gwieździe”. A teraz odpowiadaj na pytanie.

Przestraszona Ling wyjaśniła, że jej pradziadek był holenderskim misjonarzem w mieście Longjan i pojął za żonę miejscową wieśniaczkę.

- To jedyna domieszka zachodniej krwi, jaka płynie w moich żyłach. Przysięgam.

Przesłuchujący nie dawali wiary jej wyjaśnieniom.

- Kłamiesz.

- Uwierzcie mi! Proszę!

- Mówisz po angielsku?

- Znam tylko kilka słów i zwrotów.

Teraz Wong przeszedł do sedna sprawy.

- Zgodnie z tym, co figuruje w naszych rejestrach, nie zapłaciłaś jeszcze za podróż całej sumy. Wciąż jesteś nam winna dziesięć tysięcy dolarów amerykańskich.

Ling Tai zerwała się na nogi i krzyknęła:

- Ależ ja nie mam więcej pieniędzy!

Wong obojętnie wzruszył ramionami.

- Więc będziesz musiała wrócić do Chin.

- Nie! Proszę! Nie mogę wracać! Nie teraz! - Ling załamała ręce i zacisnęła dłonie, aż zbielały jej kostki.

Główny nadzorca rzucił trzem pozostałym mężczyznom zadowolone spojrzenie, ale jego towarzysze wciąż siedzieli jak kamienne posągi. Ton jego głosu nieco się zmienił.

- Możemy znaleźć inny sposób na to, żebyś wylądowała w Stanach.

- Zrobię wszystko! - zapewniła błagalnie Ling Tai.

- Jeśli wysadzimy cię na brzeg, będziesz musiała odpracować to, co jesteś nam winna. Prawie nie mówisz po angielsku, nie znajdziesz więc posady nauczycielki. Bez rodziny i przyjaciół nie zdobędziesz środków do życia. My się tym zajmiemy. Damy ci wyżywienie, mieszkanie i pracę do czasu, kiedy staniesz na nogi.

- Jaki rodzaj pracy ma pan na myśli? - zapytała niepewnie Ling Tai.

Wong nie od razu odpowiedział. Potem na jego twarzy pojawił się złowrogi uśmiech.

- Posiądziesz sztukę przynoszenia zadowolenia mężczyznom.

A więc o to w tym wszystkim chodzi! Ani Ling Tai, ani większość przeszmuglowanych do Stanów Zjednoczonych cudzoziemców nie zamierzano nigdy wypuścić na ląd jako wolnych ludzi. Gdy tylko postawią stopę na obcej ziemi, staną się związanymi umową niewolnikami, których można wykorzystywać i torturować.

- Mam zostać prostytutką?! - wykrzyknęła z oburzeniem Ling Tai. - Nigdy nie pozwolę się tak poniżyć!

- Szkoda - odrzekł obojętnym tonem Wong. - Jesteś atrakcyjną kobietą i mogłabyś żądać wysokiej ceny za swoje usługi.

Wstał, okrążył stół i stanął przed nią. Wymuszony uśmiech zniknął nagle z jego twarzy, która miała teraz coś złowrogiego w sobie. Wyciągnął z kieszeni marynarki sztywny gumowy wąż i zaczął ją nim okładać po całym ciele. Przerwał, gdy na czoło wystąpiły mu krople potu. Chwycił ją za podbródek i uniósł do góry głowę, patrząc prosto w oczy. Ling Tai poprosiła go jęczącym głosem, by przestał. Przyjrzał się jej pobitej twarzy.

- Może zmienisz zdanie? - zapytał.

- Nigdy - wymamrotała zakrwawionymi, popękanymi wargami. - Raczej umrę.

Wąskie usta Wonga wykrzywił lodowaty uśmiech. Jego ramię uniosło się i gumowy wąż, opadając z potworną siłą, trafił ją w podstawę czaszki. Ling Tai ogarnęła ciemność.

Jej oprawca z powrotem usiadł za stołem, po czym podniósł słuchawkę telefonu.

- Możecie zabrać tę kobietę i dołączyć ją do tych, którzy mają dotrzeć do jeziora Orion.

- Nie sądzi pan, że ona mogłaby stać się dla nas cennym nabytkiem? - zapytał mocno zbudowany mężczyzna siedzący na końcu stołu.

Wong spojrzał na leżące na podłodze zakrwawione ciało i pokręcił przecząco głową.

- Coś mi mówi, że nie można jej ufać. Lepiej być ostrożnym. Przecież nikt z nas nie chce ściągnąć na siebie gniewu naszego szacownego przełożonego, narażając całe przedsięwzięcie na niebezpieczeństwo. Spełnimy życzenie Ling Tai. Mówiła, że chce umrzeć.

Stara kobieta, podająca się za pielęgniarkę, delikatnie obmyła mokrą ściereczką twarz Ling Tai. Po usunięciu zakrzepłej krwi zdezynfekowała rany środkiem z podręcznej apteczki. Potem odeszła, by pocieszyć małego chłopca, łkającego w ramionach matki. Ling Tai otworzyła do połowy jedno oko, tylko lekko opuchnięte, i z trudem powstrzymała atak mdłości. Mimo dokuczliwego bólu, który czuła każdym nerwem, w pełni zdawała sobie sprawę, co doprowadziło do tego, że znalazła się w tak nieszczęsnym położeniu. Nie utraciła trzeźwości umysłu.

W rzeczywistości nie nazywała się Ling Tai. Prawdziwe nazwisko figurujące na jej oryginalnym, amerykańskim akcie urodzenia brzmiało Julia Marie Lee. Przyszła na świat w San Francisco, w Kalifornii. Jej ojciec był amerykańskim doradcą finansowym, pracującym swego czasu w Hongkongu, gdzie poznał i poślubił córkę bogatego chińskiego bankiera. Z wyjątkiem bardzo jasnych oczu, które teraz skrywała za brązowymi szkłami kontaktowymi, Julia odziedziczyła po matce wszystkie cechy azjatyckiej urody, a więc piękne, kruczoczarne włosy i wschodnie rysy twarzy. I nie była nauczycielką z chińskiej prowincji Ciangsu.

Julia Marie Lee była specjalną tajną agentką wydziału śledczego amerykańskiego Urzędu Imigracyjnego. Wcielając się w Ling Tai, zapłaciła przedstawicielowi przemytniczego syndykatu szmuglującego cudzoziemców, który rezydował w Pekinie, równowartość trzydziestu tysięcy dolarów w chińskiej walucie. Stając się cząstką ludzkiej masy przerzucanej przemytniczym szlakiem, mogła zebrać mnóstwo informacji na temat metod działania syndykatu.

Zgodnie z planem, po zejściu na ląd miała się skontaktować z terenowym biurem dyrektora okręgowego wydziału śledczego w Seattle. Oczekiwał na jej informacje i przygotowywał się do aresztowania przemytników, kiedy znajdą się na jego terenie, i tym samym - do zlikwidowania kanału przerzutowego wiodącego do Ameryki Północnej. Teraz jego agentka znalazła się w sytuacji bez wyjścia.

Tylko dzięki własnemu hartowi ducha, który ją samą wprawił w zdumienie, udało jej się znieść tortury. Miesiące morderczego treningu nie uodporniły jej na bicie. Przeklinała samą siebie, że źle to rozegrała. Gdyby potulnie zgodziła się na wszystko, prawdopodobnie miałaby szansę ucieczki i zrealizowania swojego planu. Ale myślała, że grając rolę przestraszonej, lecz dumnej Chinki uda jej się wyprowadzać w pole przemytników. Jak się okazało, popełniła błąd. Teraz uświadomiła sobie, że nie okazywano litości nikomu, kto stawiał najmniejszy nawet opór. W przyćmionym świetle zaczęła dostrzegać, że wielu pasażerów, zarówno mężczyzn, jak i kobiet, dotkliwie pobito.

Im dłużej rozmyślała nad swoją sytuacją, tym bardziej utwierdzała się w przekonaniu, że wszyscy stłoczeni w ładowni statku zostaną zamordowani.

2

Właściciel małego sklepu wielobranżowego nad jeziorem Orion, leżącym sto czterdzieści kilometrów na zachód od Seattle, odwrócił się lekko i utkwił wzrok w mężczyźnie, który otworzył drzwi i przez chwilę stał w progu. Jezioro Orion położone było na uboczu, z dala od uczęszczanego szlaku komunikacyjnego i Dick Colburn znał każdego w tej pagórkowatej okolicy u podnóża gór Półwyspu Olimpijskiego. Obcy był albo przejeżdżającym tędy turystą, albo wędkarzem z miasta, próbującym szczęścia na pobliskim jeziorze, zarybionym przez Służbę Leśną pstrągami i łososiami. Miał na sobie krótką skórzaną kurtkę, sweter i sztruksowe spodnie. Nie nosił kapelusza, a bujne, czarne, falujące włosy były na skroniach przyprószone siwizną. Colburn obserwował, jak obcy ogląda półki i gabloty, a potem przestępuje próg sklepu.

Z przyzwyczajenia Colburn przyjrzał mu się dokładnie. Mężczyzna był wysoki, czubek jego głowy niemal dotykał górnej krawędzi drzwi. Colburn uznał, że zdecydowanie nie wygląda na kogoś pracującego za biurkiem, miał na to zbyt ogorzałą twarz. Policzki i podbródek dawno nie widziały maszynki do golenia. Ciało wydawało się zbyt szczupłe. W przybyszu nieomylnie rozpoznał człowieka, który wiele już w życiu przeszedł, został doświadczony przez los i doznał niepowodzeń. Wyglądał na zmęczonego, nie fizycznie, lecz emocjonalnie wypalonego, na kogoś, kto nie dba już o życie. Można było odnieść wrażenie, że to człowiek, któremu śmierć kładła już dłoń na ramieniu, a on wciąż jakimś cudem ją strząsał. A mimo to biła od niego jakaś pogoda ducha, dostrzegalna w wyrazie zielonych, przypominających opal oczu, i pewna duma wyzierająca z rysów wymizerowanej twarzy.

Colburn potrafił dobrze skrywać swoje zainteresowanie. Po chwili powrócił do przerwanej pracy polegającej w tym momencie na zapełnianiu sklepowych półek towarem.

- Czym mogę panu służyć? - zapytał przez ramię.

- Wpadłem po coś do jedzenia - odrzekł obcy. Sklep Colburna był zbyt mały na wózki, więc wziął w rękę koszyk.

- Ryby biorą?

- Jeszcze nie sprawdzałem.

- Najlepsze miejsce jest na południowym krańcu jeziora. Tam zawsze biorą.

- Zapamiętam. Dzięki.

- Ma pan już kartę wędkarską?

- Nie, ale założę się, że pan może mi ją wystawić.

- Mieszka pan w stanie Waszyngton?

- Nie.

Właściciel sklepu sięgnął pod ladę i wyciągnął formularz, po czym wręczył przybyszowi długopis.

- Niech pan wypełni ten blankiet. Opłatę doliczę panu do rachunku. - Wprawne ucho Colburna wychwyciło w głosie nieznajomego lekki południowo-zachodni akcent. - Mam świeże jaja. Z tutejszego miasteczka. Jest obniżka na puszkowany gulasz Shamus O’Malley. A wędzony łosoś i filety z łosia to niebo w gębie.

Po raz pierwszy przez twarz nieznajomego przemknął cień uśmiechu.

- Brzmi zachęcająco. Mam na myśli filety i łososia. Gulasz pana O’Malleya raczej sobie daruję.

Po blisko piętnastu minutach koszyk był pełny i spoczął na kontuarze obok mosiężnej kasy, wyglądającej na prawdziwy antyk. W przeciwieństwie do większości wędkarzy, którzy zazwyczaj kupowali puszkowaną żywność, nieznajomy zaopatrzył się głównie w warzywa i owoce.

- Chyba planuje pan tu zabawić przez jakiś czas - zagadnął Colburn.

- Stary przyjaciel rodziny wypożyczył mi domek nad jeziorem. Pewnie go pan zna. Nazywa się Sam Foley.

- Znam Sama od dwudziestu lat. Tylko jego domku nie wykupił ten cholerny Chińczyk - zaczął gderać Colburn. - I całe szczęście. Gdyby Sam go sprzedał, wędkarze nie mieliby gdzie spuszczać łodzi na jezioro.

- Właśnie się dziwiłem, dlaczego większość domków wygląda, jakby były opuszczone. Są strasznie zaniedbane, czego nie można powiedzieć o tym dziwnym budynku na zachodnim brzegu jeziora blisko ujścia tej małej rzeczki płynącej na zachód.

- W latach czterdziestych była tam fabryka konserw rybnych - mówił Colburn, wybijając na kasie poszczególne pozycje. Każdemu naciśnięciu klawisza towarzyszył brzęk dzwonka. - Firma splajtowała i Chińczyk wykupił budynek za bezcen. Potem przebudował go i urządził elegancką rezydencję. Ma nawet dziewięciodołkowe pole golfowe. Wreszcie zaczął wykupywać każdą działkę przylegającą do jeziora. Pański przyjaciel Sam Foley jest jedynym, który tu pozostał.

- Zdaje się, że połowa ludności stanu Waszyngton i Kolumbii Brytyjskiej to Chińczycy - skomentował to nieznajomy.

- Zalewają północno-zachodnie wybrzeże nad Pacyfikiem jak powódź, odkąd komuniści zaczęli rządzić w Hongkongu. Połowa śródmieścia Seattle i prawie cały Vancouver już do nich należą. Trudno przewidzieć, ilu ich będzie za pięćdziesiąt lat. - Colburn przerwał i uderzył w dźwignię wybijającą na starej kasie ogólną sumę. - Razem z zezwoleniem na wędkowanie to będzie siedemdziesiąt dziewięć trzydzieści pięć.

Nieznajomy wyciągnął z kieszeni na biodrze portfel i wręczył Colburnowi banknot studolarowy.

- Czym się zajmuje ten Chińczyk, o którym pan wspominał? - zapytał, czekając na wydanie reszty.

- Wiem tyle, że to jakiś bogaty magnat okrętowy z Hongkongu. Tak słyszałem. - Colburn zaczął pakować do toreb zakupy nieznajomego i ciągnął dalej. - Nikt go nigdy nie widział. Nie bywa w miasteczku. Oprócz kierowców wielkich ciężarówek, dostarczających mu prowiant, nikt do niego nie przyjeżdża ani od niego nie wyjeżdża. Jeśli chce pan wiedzieć, większość ludzi z okolicy mówi, że dzieją się tam dziwne rzeczy. On i jego kompani nie łowią za dnia. Tylko nocą słychać silniki łodzi, ale nie widać świateł. Harry Daniels, który poluje i obozuje wzdłuż rzeki, twierdzi, że widział podejrzanie wyglądający statek, który pływa po jeziorze po północy, ale nigdy przy księżycu.

- Ludzie uwielbiają takie tajemnicze historie.

- Jeśli będę mógł w czymś pomóc, dopóki pan będzie w tej okolicy, proszę tylko powiedzieć. Nazywam się Dick Colburn.

Nieznajomy pokazał w uśmiechu białe, równe zęby.

- Dirk Pitt.

- Jest pan z Kalifornii, panie Pitt?

- Profesor Henry Higgins byłby z pana dumny - powiedział wesoło Pitt. - Urodziłem się i wychowałem w południowej Kalifornii, ale od piętnastu lat mieszkam w Waszyngtonie.

Colburn zaczął ostrożnie badać grunt.

- To pewnie pracuje pan dla rządu.

- W Narodowej Agencji Badań Oceanicznych. I, żeby nie musiał pan zgadywać, powiem od razu, że przyjechałem tu tylko i wyłącznie po to, żeby odpocząć. Nic więcej.

- Jeśli się pan nie obrazi, to powiem, że wygląda pan na człowieka, który powinien trochę odpocząć - zauważył współczująco Colburn.

Pitt uśmiechnął się szeroko.

- To, czego naprawdę potrzebuję, to porządny masaż pleców.

- Niech pan pójdzie do Cindy Elder. Jest barmanką w lokalu Pod Łososiem. Wspaniale masuje.

- Zanotuję sobie jej nazwisko w pamięci. - Pitt podniósł torby z zakupami i skierował się ku drzwiom. Ale zanim przekroczył próg, zatrzymał się na chwilę. - Pytam z czystej ciekawości, panie Colburn. Jak brzmi nazwisko tego Chińczyka? - zagadnął, odwracając się twarzą do właściciela sklepu.

Colburn spojrzał na Pitta, próbując wyczytać w jego oczach coś, czego nie mógł w nich znaleźć.

- Podaje się za Tsin Shanga.

- Czy kiedykolwiek mówił, dlaczego nabył starą fabrykę konserw?

- Norman Selby, pośrednik w handlu nieruchomościami, który przeprowadzał transakcję, twierdził, że Shang szukał ustronnego miejsca nad wodą, żeby zbudować elegancką posiadłość, gdzie odpoczywaliby zamożni goście, jego klienci. - Colburn urwał i spojrzał zaczepnie na Pitta. - Musiał pan przecież widzieć, co stało się z tym wspaniałym budynkiem. Niewiele brakowało, żeby Stanowa Komisja Historyczna wpisała go na listę zabytków. Ale Shang zrobił z tego skrzyżowanie nowoczesnego biurowca z pagodą. Poroniony pomysł. Słowo daję, że to jakiś cholernie poroniony pomysł!

- Ta budowla rzeczywiście wygląda osobliwie - przyznał Pitt. - Pewnie Shang jako życzliwy sąsiad zaprasza mieszkańców miasteczka na przyjęcia i turnieje golfowe?

- Żartuje pan?! - wykrzyknął Colburn, dając upust swemu oburzeniu. - Shang nie dopuszcza nawet burmistrza i rady miejskiej na odległość mniejszą niż kilometr od swojej rezydencji. Czy da pan wiarę, że ogrodził większą część jeziora siatką wysoką na trzy metry, z drutem kolczastym na szczycie?!

- Miał prawo to zrobić?

- Miał i zrobił. Bo przekupił polityków. Nie może zabronić ludziom dostępu do jeziora. Ono jest własnością władz stanowych. Ale może im to utrudnić.

- Dla niektórych ich prywatność to rzecz święta.

- Bez przesady. Shang zainstalował kamery, a jego uzbrojeni goryle włóczą się po lesie. Myśliwi i wędkarze, którzy przypadkiem podejdą zbyt blisko, są brutalnie przepędzani, jakby byli pospolitymi przestępcami.

- Muszę pamiętać, żeby trzymać się mojej strony jeziora.

- To chyba niezły pomysł.

- Do zobaczenia za kilka dni, panie Colburn.

- Zapraszam, panie Pitt. Życzę miłego dnia.

Pitt spojrzał w niebo. Było późne popołudnie i słońce skryło się już częściowo za wierzchołkami jodeł, rosnących za sklepem Colburna. Ułożył torby z zakupami na tylnym siedzeniu wynajętego samochodu i zasiadł za kierownicą. Przekręcił kluczyk w stacyjce, przesunął dźwignię automatycznej skrzyni biegów i wcisnął pedał gazu. Pięć minut później skręcił z asfaltowej szosy w polną drogę, prowadzącą do domku Foleya nad jeziorem Orion. Na odcinku trzech kilometrów kręty trakt przebiegał przez cedrowo-świerkowy las.

Kiedy skończyły się zakręty, dojechał do rozwidlenia dróg, które biegnąc w przeciwnych kierunkach, okrążały jezioro, by znów połączyć się na jego przeciwległym brzegu w miejscu, gdzie wyrastała ekstrawagancka siedziba Tsin Shanga. Pitt nie mógł się nie zgodzić z opinią właściciela sklepu. Dawna fabryka konserw istotnie sprawiała wrażenie architektonicznej pomyłki, niepasującej zupełnie do pięknego otoczenia górskiego jeziora. Wyglądała tak, jakby jej budowniczy najpierw zaczął wznosić nowoczesny gmach z przyciemnianego, przeciwsłonecznego szkła koloru miedzi, poprzecinanego odsłoniętymi, stalowymi belkami, po czym zmienił zdanie i pozostawił ją do wykończenia swemu koledze po fachu z okresu dynastii Ming, który pokrył ją złocistą dachówką, zdjętą z majestatycznej Świątyni Nieba z Zakazanego Miasta w Pekinie.

Wiedząc już, że właściciela posiadłości chroni skomplikowany system bezpieczeństwa, Pitt zaczął podejrzewać, że podczas gdy on chwali sobie samotność nad jeziorem, każdy jego krok jest śledzony. Skręcił w lewo, przejechał niecały kilometr i zatrzymał się obok drewnianych schodów wiodących na ganek wygodnej chaty. Zbudowana z okrąglaków stała nad brzegiem jeziora. Przez chwilę siedział w samochodzie, przyglądając się parze jeleni pasących się w lesie.

Nie czuł już bólu w odniesionych wcześniej ranach i był niemal tak sprawny fizycznie jak przed tragedią, która go spotkała. Skaleczenia i oparzenia już się prawie zagoiły, tylko dojście do równowagi psychicznej musiało zająć więcej czasu.

Ważył teraz pięć kilogramów mniej i nie starał się przytyć. Wydawało mu się, że stracił w życiu cel, choć wyglądał lepiej, niż się naprawdę czuł. Ale głęboko w jego wnętrzu wciąż tliła się iskierka rozdmuchiwana przez tkwiący w nim pociąg do zgłębiania tego, co nieznane. Ta iskierka buchnęła jasnym płomieniem wkrótce po tym, jak wniósł do drewnianej chaty zakupy i położył je obok kuchennego zlewu.

Coś mu się nie podobało. Nie potrafiłby wskazać tego palcem, ale coś było nie tak, jak być powinno. Jakiś nieokreślony szósty zmysł podpowiadał mu, że coś jest nie w porządku. Wszedł do saloniku. Nie zauważył niczego nadzwyczajnego. Ostrożnie zajrzał do sypialni, rozejrzał się, sprawdził ubikację i poszedł do łazienki. I wtedy to dostrzegł. Wszędzie, dokądkolwiek przyjeżdżał, zawsze układał swoje przybory toaletowe porządnie na umywalce. Wyjmował z futerału maszynkę do golenia, wodę kolońską, szczoteczkę do zębów i szczotkę do włosów. Wszystko leżało teraz tak samo jak przedtem z wyjątkiem futerału. Zaczął sobie mgliście przypominać, że trzymając futerał za pasek, wsunął go na półkę. Teraz pasek odwrócony był do ściany.

Przeszedł przez wszystkie pomieszczenia, przyglądając się uważnie każdemu przedmiotowi. Ktoś, przypuszczalnie więcej niż jedna osoba, przeszukał każdy centymetr kwadratowy domku. Ludzie ci musieli być zawodowcami, ale przestali się zbytnio przejmować swoją robotą, gdy doszli do wniosku, że mieszkaniec drewnianej chaty jest po prostu gościem właściciela odpoczywającym w spokoju na łonie natury, a nie tajnym agentem lub wynajętym zabójcą. Pitta nie było przez dobre trzy kwadranse i tyle czasu mieli tamci na wykonanie swojego zadania. W pierwszej chwili nie mógł pojąć, z jakiego powodu dokonano przeszukania, ale potem jakieś podejrzenie narodziło się w jego głowie.

Musiało chodzić o coś innego. Dla doświadczonego szpiega lub policjanta noszącego Złotą Odznakę Detektywa wszystko byłoby natychmiast jasne. Ale Pitt nie był ani jednym, ani drugim. Miał za sobą karierę pilota wojskowego, a jego specjalnością jako długoletniego dyrektora projektów specjalnych NUMA, było rozwiązywanie problemów dotyczących realizacji programów badań podwodnych, a nie prowadzenie tajnych dochodzeń. Minęło dobre sześćdziesiąt sekund, zanim zorientował się, o co chodzi.

Uświadomił sobie, że rewizja w domku stanowiła sprawę drugorzędną. Głównym celem wizyty intruzów było zainstalowanie urządzeń podsłuchowych lub miniaturowych kamer. Ktoś mi nie ufa, pomyślał Pitt. A ten ktoś musi być szefem ochrony Tsin Shanga.

Ponieważ pluskwy podsłuchowe nie są większe niż łebek od szpilki, trudno je znaleźć bez pomocy elektronicznego wykrywacza. Ale Pitt mógł rozmawiać najwyżej z samym sobą więc skoncentrował się na szukaniu kamer. Zakładając, że każdy jego ruch śledzi ktoś na ekranie monitora po drugiej stronie jeziora, usiadł, udając, że czyta gazetę. Jego umysł pracował tymczasem intensywnie. Uznał, że może pozwolić tamtym na kontrolowanie tego, co dzieje się w saloniku i sypialni. Co innego kuchnia. Zamierzał uczynić z niej swój „gabinet operacyjny”.

Odłożył gazetę i zaczął układać produkty żywnościowe w szafkach i lodówce. Ta krzątanina miała służyć jako parawan, gdyż w rzeczywistości badał wzrokiem każdy kąt i każdą szczelinę. Nie zauważył niczego podejrzanego. Zaczął więc dyskretnie przyglądać się drewnianym kłodom, z których zbudowane były ściany domku. Znów świdrował wzrokiem wszystkie pęknięcia i szpary. W końcu poszukiwania zakończyły się powodzeniem. Maleńki obiektyw wciśnięty został w otworek wydrążony przez kornika, kiedy jeszcze drewniany bal był pniem żywego drzewa. Zachowując się jak aktor przed kamerą Pitt zaczął zamiatać podłogę kuchni. Kiedy skończył swój występ przeznaczony dla kogoś, kto obserwował go w tej roli, odwrócił miotełkę do góry nogami i oparł ją o ścianę tak, by zasłoniła kamerę.

Nagle poczuł się, jakby dostał zastrzyk adrenaliny. Zmęczenie i napięcie znikły. Wyszedł z domku, przeszedł trzydzieści kroków i zatrzymał się między drzewami. Wyciągnął z wewnętrznej kieszeni kurtki telefon motorola iridium i wybrał numer. Sygnał wywoławczy dotarł za pośrednictwem sieci sześćdziesięciu sześciu satelitów komunikacyjnych, okrążających Ziemię, do centrali NUMA w Waszyngtonie i zapewnił mu połączenie z prywatną linią osoby, do której dzwonił.

Po czterech dzwonkach odezwał się męski głos. Pobrzmiewał w nim lekki akcent, świadczący o tym, że rozmówca pochodzi z Nowej Anglii.

- Tu Hiram Yaeger. Proszę się streszczać. Czas to pieniądz.

- Twój czas nie jest wart dziesięciocentówki przyklejonej gumą do żucia do podeszwy buta.

- Czyżbym był obiektem drwin dyrektora projektów specjalnych NUMA?

- Zgadza się.

- Jakiegoż to niepowtarzalnego wyczynu dokonujesz tym razem? - zapytał żartobliwie Yaeger. Jego ton zdradzał jednak zaniepokojenie. Wiedział, że Pitt wciąż jeszcze dochodzi do siebie po urazach, jakich doznał miesiąc wcześniej podczas wybuchu wulkanu na jednej z wysp w pobliżu Australii.

- Nie mam czasu na opowiadanie ci o moich zapierających dech w piersiach przygodach wśród lasów Północy. Chcę, żebyś wyświadczył mi przysługę.

- Nie mogę się wręcz doczekać, żeby móc coś dla ciebie zrobić.

- Spróbuj dogrzebać się czegoś o człowieku nazwiskiem Tsin Shang.

- Jak to się pisze?

- Pewnie tak, jak się mówi. Jeśli moja ograniczona znajomość chińskich jadłospisów dobrze mi podpowiada, to jego imię zaczyna się na literę T. Shang jest magnatem okrętowym. To Chińczyk działający w Hongkongu. Ma też posiadłość nad jeziorem Orion w stanie Waszyngton.

- Tam właśnie jesteś? - zapytał Yaeger. - Nikomu nie powiedziałeś, dokąd się wybierasz, kiedy wyjeżdżałeś. Po prostu zniknąłeś.

- Tylko dlatego, żeby admirał Sandecker nie dowiedział się, gdzie jestem. I wolałbym, żeby tak zostało.

- I tak się dowie. Zawsze mu się to udaje. Dlaczego ten Shang tak cię interesuje?

- Można powiedzieć, że złoszczą mnie wścibscy sąsiedzi - odrzekł Pitt.

- Dlaczego po prostu nie pójdziesz do niego, żeby pożyczyć trochę cukru, pożartować albo rozegrać szybką partyjkę chińczyka?

- Miejscowi twierdzą że najlepiej trzymać się od jego domu na odległość dziesięciu przecznic. Nikogo bliżej nie dopuszcza. W dodatku wątpię, żebym go zastał. Jeśli jest podobny do większości nadzianych facetów, to zapewne ma kilka domów rozsianych po całym świecie.

- Dlaczego tak cię zżera ciekawość, co to za gość?

- Żaden porządny obywatel nie ma takiej manii na punkcie bezpieczeństwa własnej posiadłości. Chyba że coś w niej ukrywa.

- Wygląda mi na to, że po prostu się nudzisz, leżąc sobie pośród dziewiczego lasu i przyglądając się, jak rośnie mech na skałach. Jeśli nie spróbujesz stanąć oko w oko z łosiem i mierzyć go wzrokiem przez czterdzieści pięć minut, nigdy nie dowiesz się, co straciłeś.

- Mylisz się. Nigdy nie wpadam w apatię.

- Masz jeszcze jakieś życzenia, dopóki jestem w nastroju? - zapytał Yaeger.

- Teraz, kiedy o tym wspomniałeś, przyszła mi do głowy lista prezentów gwiazdkowych, które mógłbyś mi wysłać jeszcze dziś wieczorem. Chciałbym je dostać nie później niż jutro po południu. Tylko ładnie to zapakuj.

- Strzelaj - powiedział Yaeger. - Włączam nagrywanie. Wydrukuję to sobie, jak skończysz.

Pitt opisał mu ekwipunek, jakiego potrzebował. Potem dodał:

- Możesz jeszcze skontaktować się z Departamentem Zasobów Naturalnych i dorzucić mapę batymetryczną jeziora Orion, dane na temat gatunków żyjących tu ryb, podwodnych wraków i informacje o innych utrudnieniach, jakie można tu spotkać.

- Intryga zaczyna się wikłać. Nie uważasz, że trochę przesadzasz? Jak na faceta, z którego o mało co nie została miazga i który dopiero wyszedł ze szpitala...

- Trzymaj ze mną a przyślę ci dwa kilogramy wędzonego łososia.

- Dobra, nie cierpię gderać... - westchnął Yaeger. - Zajmę się twoimi zabawkami, zanim oficjalnymi i nieoficjalnymi kanałami zdobędę jakieś informacje na temat Tsin Shanga. Przy odrobinie szczęścia powiem ci nawet, jaką ma grupę krwi.

Pitt wiedział z doświadczenia, że nie ma takich poufnych informacji skrywanych w tajnych archiwach, do których Yaeger nie potrafiłby dotrzeć. Był wyjątkowo utalentowanym agentem.

- Puść w ruch twoje małe, grube paluszki. Niech pobiegają trochę po klawiaturze komputera. I zadzwoń na numer mojego iridium, jak coś znajdziesz.

Yaeger odłożył telefon, wyciągnął się wygodnie w fotelu i przez kilka chwil wpatrywał się w zamyśleniu w sufit. Wyglądał raczej na żebraka, stojącego na rogu ulicy, niż na wybitnego analityka komputerowego. Siwiejące włosy nosił związane w kucyk i ubierał się jak podstarzały hippis, którym zresztą był. Kierował komputerową siecią informacyjną NUMA, zbierającą wszystkie dane z każdej książki, artykułu czy opracowania, jakie kiedykolwiek się ukazały i dotyczyły mórz świata. W jego ogromnej bibliotece można było znaleźć każdą tezę, teorię naukową i fakty historyczne.

Komputerowe królestwo Yaegera zajmowało całe dziesiąte piętro budynku, w którym mieściła się główna siedziba NUMA. Zgromadzenie takiej masy informacji zajęło całe lata. Szef Yaegera dał mu wolną rękę i zapewnił nieograniczone fundusze, co umożliwiało zdobywanie każdego okrucha wiedzy na temat badań oceanicznych i stosowanych technologii. Z wiedzy tej mogli korzystać studenci, zawodowi oceanografowie, inżynierowie budujący wszelkie jednostki pływające i archeolodzy badający podwodne głębiny na całym świecie. Praca była niezwykle odpowiedzialną ale Yaeger kochał ją i oddawał się jej z prawdziwą pasją.

Przeniósł wzrok na olbrzymi komputer, który sam zaprojektował i zbudował. Nie miał przed sobą ani klawiatury, ani monitora. Nie trzeba było naciskać żadnych klawiszy. Komputer reagował na polecenia wydawane głosem.

Obrazy ukazywały się w wirtualnej rzeczywistości. Użytkownik widział je w trzech wymiarach. W Yaegera wpatrywała się jego własna, wypukła, bezcielesna karykatura.

- No co, Max? Jesteś gotów, żeby trochę powęszyć? - zwrócił się Yaeger do swojego odbicia.

- Jestem gotów - odrzekł głos.

- Zbierz wszystkie dostępne informacje o Tsin Shangu, Chińczyku, który jest właścicielem towarzystwa okrętowego z siedzibą w Hongkongu.

- Za mało danych na szczegółowy raport - odrzekł monotonnie Max.

- Przyznaję, niewiele tego... - odrzekł Yaeger. Wciąż nie mógł się przyzwyczaić do rozmawiania z zamglonym obrazem będącym dziełem maszyny. - Postaraj się najlepiej, jak potrafisz. I wydrukuj wszystko, co znajdziesz, kiedy już wykorzystasz wszystkie możliwości.

- Niedługo się odezwę - zabrzęczał Max.

Yaeger wpatrzył się w pustą przestrzeń, w której zniknęła jego holograficzna podobizna. Zmrużył oczy, głęboko się nad czymś zastanawiając. Pitt nigdy nie prosił go o szukanie czegokolwiek i zbieranie jakiejkolwiek dokumentacji bez ważnego powodu. Yaeger wiedział, że coś go musi nurtować. Kłopoty i tajemnice szły za Pittem wszędzie krok w krok, jak sfora wiernych szczeniaków. Problemy przyciągały go, jak tarlisko przyciąga łososie. Yaeger miał nadzieję, że i tym razem Pittowi uda się rozwikłać jakąś zagadkę. Zawsze tak było, ilekroć trafiał na coś, co wykraczało poza sferę jego zwykłych zainteresowań i warte było, aby się tym zająć.

- Co ten postrzelony skurczybyk zamierza tym razem? - mruknął Yaeger do swego komputera.

3

Jezioro Orion miało kształt wydłużonej kropli, a jego łagodnie zwężający się kraniec łączył się z małą rzeką. Jezioro nie było wielkie, ale nęciło swoją tajemniczością. Leżało wśród gęstych zielonych lasów, porastających strome, skaliste zbocza majestatycznych, spowitych chmurami Gór Olimpijskich. Między drzewami i na małych łąkach rozkwitały jaskrawymi barwami wiosny dziko rosnące kwiaty. Kilka strumyków z topniejących wysoko w górach lodowców zaopatrywało wodę w jeziorze w minerały, nadające jej krystaliczną, błękitnozieloną barwę. Po kobaltowym niebie płynęły szybko obłoki. Odbijając się w jeziorze, miały lekko turkusowy odcień.

Rzekę łączącą się z jeziorem nazwano stosownie do jego nazwy rzeką Orion. Toczyła swe spokojne wody kanionem, przecinającym góry na odcinku dwudziestu pięciu kilometrów, i wpadała do Winnej Zatoki w miejscu, które przypominało fiord. Zatoka, utworzona niegdyś przez lodowiec, wychodziła na Ocean Spokojny. Rzekę, którą kiedyś płynęły rybackie kutry, by dostarczyć owoc swoich połowów do starej fabryki konserw, wykorzystywali teraz jedynie wędkarze i właściciele łodzi żeglujący dla przyjemności.

Nazajutrz po wizycie w miasteczku Pitt wyszedł po południu na ganek domku i odetchnął pełną piersią. Przelotny deszcz odświeżył powietrze. Słońce poczęło chować się za górami, ale jego ostatnie promienie błyszczały jeszcze w wąwozach między szczytami. Sceneria otaczająca Pitta stwarzała nastrój nieprzemijania. Tylko opuszczone domki i chaty nadawały okolicy jeziora wygląd miejsca nawiedzanego przez duchy.

Przeszedł przez wąskie drewniane molo prowadzące z plaży do pływającego hangaru, wybrał z pęku kluczy ten, który pasował do ciężkiej kłódki, i otworzył zniszczone drewniane drzwi. W środku było ciemno. Tu na pewno nie ma ani pluskiew, ani kamer, pomyślał. Na wózkach pochylni połączonych z elektrycznym wyciągiem spoczywała wyciągnięta z wody mała, dziesięciostopowa żaglówka i łódź motorowa, dwudziestojednostopowy chriscraft z roku tysiąc dziewięćset trzydziestego trzeciego, z podwójną kabiną i błyszczącym, mahoniowym kadłubem. Po obu stronach hangaru tkwiły w stojakach dwa kajaki i jedno czółno.

Podszedł do puszki rozdzielczej i pociągnął za dźwignię wyłącznika. Potem wziął do ręki urządzenie sterujące wyciągiem, wiszące na przewodzie i nacisnął przycisk. Dźwig zawarczał, sunąc w kierunku żaglówki. Pitt zaczepił hak zwisający z dźwigu o metalowy pierścień wózka pochylni i opuścił go w dół. Wykonany z włókna szklanego kadłub łodzi po raz pierwszy od wielu miesięcy dotknął powierzchni wody.

Pitt wyjął ze schowka starannie złożony żagiel, umocował aluminiowy maszt i zajął się takielunkiem. Potem osadził na osi rumpel i wsunął na miejsce miecz. Po niespełna półgodzinie mała łódka była gotowa, by jej żagiel wydął wiatr. Należało tylko postawić maszt, ale ta niewielka robota musiała być wykonana po wypłynięciu spod dachu hangaru.

Zadowolony Pitt wrócił do domku i rozpakował jeden z dwóch wielkich kartonów, które ekspresową pocztą lotniczą przysłał mu Yaeger. Usiadł przy stole kuchennym i rozpostarł na nim mapę jeziora Orion. Pomiary wskazywały, że dno obniża się od brzegu łagodnie, potem, na niewielkim odcinku, przebiega poziomo na głębokości dziesięciu metrów, a dalej na środku akwenu opada stromo w dół, aż do przeszło stu metrów. Pitt zdawał sobie sprawę, że to zbyt głęboko dla nurka nieposiadającego odpowiedniego ekwipunku i czuwającej nad nim załogi nawodnej. Na mapie nie zaznaczono żadnych podwodnych przeszkód powstałych z winy człowieka, z wyjątkiem samotnego wraku kutra, który zatonął w pobliżu starej przetwórni. Temperatura wody w jeziorze wynosiła przeciętnie czterdzieści jeden stopni Fahrenheita. Dla pływaka to o wiele za zimno, ale warunki były idealne do wędkowania i żeglowania.

Pitt zaplanował wczesną kolację. Usmażył sobie filety z łosia i przyrządził sałatkę. Zasiadł do posiłku na ganku, patrząc na jezioro. Potem leniwie wysączył butelkę piwa Olympia i poszedł do kuchni, gdzie rozstawił trójnóg mosiężnego teleskopu ukrytego w głębi pomieszczenia, z dala od okna, by nie dostrzegł go nikt z zewnątrz. Ustawił ostrość i skierował lunetę na posiadłość Tsin Shanga. Dzięki dużemu powiększeniu zauważył dwóch graczy na polu golfowym za domem. Uznał ich za wyjątkowych patałachów. Na skierowanie piłki do dołka potrzebowali za każdym razem czterech uderzeń. W jego okrągłym polu widzenia ukazały się teraz domki gościnne ustawione pod kępą drzew rosnących za głównym budynkiem. Z wyjątkiem pokojówki robiącej obchód nie było w nich nikogo. Na otwartych przestrzeniach nie pielęgnowano zieleni. Trawa i kwiaty rosły dziko, jak na łące.

Nad podjazdem do budynku rozciągało się rozległe zadaszenie, by bardzo ważni goście nie musieli moknąć w czasie złej pogody, kiedy opuszczali swe pojazdy lub wsiadali do nich. Głównego wejścia strzegły dwa ogromne lwy z brązu, spoczywające po obu stronach drzwi z różanego drzewa, które wysokością trzykrotnie przewyższały wzrost człowieka. Do wejścia prowadziły schody. Pitt skorygował ostrość i dostrzegł na wielkich wrotach pięknie rzeźbione smoki. Rozległy, kryty złocistą łuską dach pagody wydawał się zupełnie nie na miejscu w zestawieniu ze szklanymi, przeciwsłonecznymi ścianami koloru miedzi, stanowiącymi dolną część budowli. Trzypiętrowy budynek znajdował się o rzut kamieniem od brzegu jeziora i stał na rozległej polanie.

Pitt opuścił nieco teleskop i przyjrzał się przystani o długości połowy piłkarskiego boiska, która wrzynała się głęboko w jezioro. W porcie przycumowano obok siebie dwie jednostki pływające. Mniejsza nie wzbudziła jego zachwytu. Był to katamaran o dwóch pękatych kadłubach, na których wspierała się duża, podobna do pudła nadbudówka, pozbawiona iluminatorów czy okien. Na jej szczycie wznosiła się sterówka, a cały statek pomalowany był na czarno jak karawan. Kolor raczej niespotykany na statkach powyżej kadłuba. Druga jednostka pływająca mogła uchodzić za prawdziwy statek. Była pięknym, eleganckim jachtem motorowym o długości trzydziestu pięciu metrów, który musiał wzbudzać powszechne zainteresowanie. Pitt ocenił szerokość jego pokładnicy na około dziesięciu metrów. Klasyczne linie luksusowego jachtu czyniły z niego pływające dzieło sztuki. Pitt przypuszczał, że statek został zbudowany w Singapurze lub w Hongkongu. Nawet mimo niewielkiego zanurzenia potrzebny był doświadczony pilot, by przeprowadził go rzeką z jeziora na otwarte morze.

Nagle z komina czarnego katamarana buchnął dym dieslowskiego silnika. Załoga odcumowała statek, który po kilku chwilach począł kierować się ku rzece. Dziwny okaz... - pomyślał Pitt. Zamknięta skrzynia pływająca na dwóch pontonach. Nie miał pojęcia, o co mogło chodzić konstruktorowi.

Wrócił spojrzeniem na ląd. Cała posiadłość wyglądała na opustoszałą. Zdaje się, że jedynymi osobami przebywającymi na jej terenie byli golfiści i pokojówka. Pitt nie zauważył żadnych systemów zabezpieczających. Nie dostrzegł też ani śladu kamer wideo, ale wiedział, że muszą tam być. Terenu nie patrolowali strażnicy, chyba że posiedli sztukę, jak być niewidzialnymi. Interesującymi obiektami, ustawionymi jakby nie na swoim miejscu i niepasującymi do krajobrazu, były niewielkie budowle z drewnianych bali, pozbawione okien. Przypominały chatki, z których korzystają na szlaku turyści i myśliwi. Rozmieszczono je w strategicznych punktach wokół jeziora. Pitt naliczył trzy domki i domyślił się, że jeszcze kilka jest ukrytych między drzewami. Jedna chatka była ulokowana w dość osobliwym miejscu, w wodzie na krańcu portu i wyglądała na mały hangar. Podobnie jak dziwny czarny statek nie miała okien ani drzwi. Przyglądał się prawie minutę, próbując odgadnąć jej przeznaczenie i zastanawiając się, co może kryć się w środku.