Naugia. Tajemnica bariery ebook

Roz­dział 1

„Mo­że to wca­le nie są zbęd­ne py­ta­nia”

– Czy ty mnie w ogó­le słu­chasz? – Ko­ra rzu­ci­ła przy­ja­cie­lo­wi ba­daw­cze spoj­rze­nie. – Po­dasz mi te na­rzę­dzia czy bę­dziesz tak ga­pił się w po­wie­trze? – Z te­atral­nym wes­tchnie­niem sa­ma się­gnę­ła po skrzyn­kę i sa­szet­kę z prosz­kiem Zo­rvii.

Za­my­ślo­ny Mi­łek wpa­try­wał się w wi­ru­ją­ce dro­bin­ki Zo­rvii, uno­szą­ce się le­ni­wie nad sto­łem.

– Hmm? Co? – mruk­nął w koń­cu, jak­by prze­bu­dzo­ny z głę­bo­kie­go snu. – Na­rzę­dzia? Ach, tak, już… Tyl­ko ta ba­rie­ra. To nie­sa­mo­wi­te, wiesz? Ta­ka ochro­na, a jed­no­cze­śnie… pu­łap­ka.

Ko­ra, któ­ra przed mo­men­tem z gra­cją od­sta­wi­ła do­rów­nu­ją­cy jej wzro­stem młot, prze­krzy­wi­ła gło­wę, pa­trząc na nie­go jak na ko­goś, kto wła­śnie oznaj­mił, że wi­dział la­ta­ją­cy na­le­śnik.

– Ba­rie­ra? – po­wtó­rzy­ła, uno­sząc brew. – Czy ty się przy­pad­kiem nie ude­rzy­łeś w gło­wę tym młot­kiem, co? A mo­że ci się coś przy­śni­ło?

Mi­łek wes­tchnął i wy­cią­gnął dłoń, pró­bu­jąc schwy­tać jed­ną z uno­szą­cych się dro­bi­nek. Jej blask za­tań­czył na pal­cach ni­czym iskier­ka.

– Nie, Zę­bat­ko, mó­wię po­waż­nie – za­czął, a w je­go gło­sie za­brzmia­ła nu­ta pa­sji. – Wi­dzia­łem ją. Ba­rie­rę. By­ła jak pul­su­ją­ce świa­tło na ho­ry­zon­cie, a po­tem… po­tem znik­nę­ła. Jak­by wca­le jej nie by­ło.

Przy­ja­ciół­ka przy­glą­da­ła mu się scep­tycz­nie, opie­ra­jąc dło­nie na bio­drach.

– Ale wy­obraź so­bie! – kon­ty­nu­ował upar­cie. – Bez tej ba­rie­ry by­śmy za­mar­z­li! Wszyst­ko po­kry­ło­by się lo­dem ze Śnież­nych Do­lin.

Z każ­dym sło­wem sta­wał się co­raz bar­dziej pod­eks­cy­to­wa­ny, ge­sty­ku­lu­jąc ży­wo. Ko­ra tyl­ko unio­sła brew, pa­trząc, jak jej przy­ja­ciel nie­mal pod­ska­ku­je w miej­scu.

– Roz­ma­wia­łem o tym z ro­dzi­ca­mi – do­dał, a je­go ton nie­co przy­gasł. – To zna­czy pró­bo­wa­łem… Ale oni nic nie po­wie­dzie­li. To ta­kie fa­scy­nu­ją­ce, Zę­bat­ko! Jak to dzia­ła? Jak moż­na utrzy­mać cie­pło po­środ­ku te­go wszyst­kie­go?

Ko­ra wes­tchnę­ła cięż­ko, znów się­ga­jąc po mło­tek.

– Słu­chaj, ba­rie­ra, jak to na­zy­wasz, to ja­kaś le­gen­da. Coś, o czym mó­wią w baj­kach dla ma­lu­chów. Na­wet ne­sto­rzy gil­dii o niej nie wspo­mi­na­ją. Ni­by dla­cze­go miał­byś ją zo­ba­czyć? – Jej ton był te­raz bar­dziej ba­daw­czy niż drwią­cy.

– Nie wiem. – Wzru­szył ra­mio­na­mi. – Ale wiem, co wi­dzia­łem. I wiem, że to by­ło praw­dzi­we.

– No do­bra, ge­niu­szu świa­te­łek. A tak w ogó­le mu­sisz mnie wciąż na­zy­wać Zę­bat­ką? To by­ło śmiesz­ne, kie­dy mie­li­śmy po sześć lat i zbu­do­wa­łam ka­ta­pul­tę z wia­dra i gum­ki od wło­sów… – Po­krę­ci­ła gło­wą, ale w ką­ci­ku ust za­tań­czył cień uśmie­chu. – Na ra­zie pró­bu­ję utrzy­mać spo­kój i do­pra­co­wać mój pro­jekt, kie­dy ty sie­dzisz jak widz na przed­sta­wie­niu, za­miast mi po­ma­gać. Prze­cież wiesz, że ju­tro zda­ję eg­za­min na mi­strza gil­dii.

Mi­łek ode­rwał wzrok od wi­ru­ją­cych dro­bi­nek Zo­rvii i spoj­rzał na nią z za­kło­po­ta­niem.

– Ach, prze­pra­szam – mruk­nął, dra­piąc się po kar­ku. – Za­my­śli­łem się. To chy­ba by­ło waż­ne. Co mó­wi­łaś?

Ko­ra prze­wró­ci­ła ocza­mi.

– Waż­niej­sze niż two­je teo­rie o ba­rie­rach, ge­niu­szu – od­par­ła z prze­ką­sem. – Ale te­raz by­ło­by rów­nie nie­sa­mo­wi­te, gdy­byś w koń­cu wziął się za po­da­nie mi klu­cza.

– Ja­sne, ja­sne, klucz – mruk­nął Mi­łek, ale je­go spoj­rze­nie wciąż by­ło za­my­ślo­ne. Po chwi­li do­dał nie­mal szep­tem: – Wiesz, to wszyst­ko spra­wia, że za­sta­na­wiam się… Czy ta ba­rie­ra kie­dyś się wy­czer­pie? Co wte­dy?

– W po­rząd­ku – po­wie­dzia­ła w koń­cu z nu­tą re­zy­gna­cji w gło­sie. – Ale po­wiedz mi jed­no: masz mo­że ja­kiś do­wód czy mam ci uwie­rzyć na pięk­ne oczy? Bo ja mam pro­jekt do skoń­cze­nia, a two­je opo­wie­ści o świe­tli­stych gra­ni­cach nie są na mo­jej li­ście eg­za­mi­na­cyj­nej.

Mi­łek za­ci­snął dło­nie na klu­czu, pod­no­sząc wzrok na przy­ja­ciół­kę.

– Je­śli mi po­mo­żesz, znaj­dę do­wód. Przy­się­gam – po­wie­dział sta­now­czo.

– Ty i two­je wiel­kie przy­się­gi… – Ko­ra wes­tchnę­ła te­atral­nie, zni­ka­jąc w głę­bi warsz­ta­tu. – Sko­ro nie mo­gę cię od te­go od­cią­gnąć, to zro­bię her­ba­tę. Mo­że na­par tro­chę cię roz­luź­ni, a ja przy oka­zji po­słu­cham, jak twoi ro­dzi­ce za­re­ago­wa­li na ba­rie­ro­we re­we­la­cje.

Mi­łek opadł na krze­sło, wciąż trzy­ma­jąc klucz jak tro­feum. Nos drgnął mu ner­wo­wo na sa­mą myśl o roz­mo­wie z ro­dzi­ca­mi.

– No wiesz… Oni za­wsze ma­ją swo­je zda­nie. A ra­czej jed­no zda­nie: „Prze­stań za­wra­cać so­bie gło­wę bzdu­ra­mi”.

– War­ci­mir i Sła­wa i do te­go bzdu­ry w jed­nym zda­niu? – rzu­ci­ła z prze­ką­sem, wy­cią­ga­jąc dzba­nek spo­mię­dzy ster­ty no­ta­tek. – No to mu­sia­ło być… cie­ka­we. Za­raz mi wszyst­ko opo­wiesz. – Wy­su­nę­ła szu­fla­dę, jak­by cze­goś pil­nie szu­ka­ła. Wresz­cie jej pal­ce za­ci­snę­ły się na ma­łym wo­recz­ku ozdo­bio­nym sre­brzy­stym li­ściem. – Mam wra­że­nie, że po­trze­bu­jesz cze­goś wię­cej niż tyl­ko her­ba­ty… – po­wie­dzia­ła, wrzu­ca­jąc kil­ka po­ły­sku­ją­cych li­ści do dzba­nusz­ka.

Się­gnę­ła po ka­mien­ną ku­lę – ma­ga ogrze­wa­ją­ce­go, któ­ry w oka­mgnie­niu za­czął roz­grze­wać na­czy­nie. Wkrót­ce z dzban­ka uniósł się de­li­kat­ny ob­łok pa­ry o za­pa­chu mchu i świe­żych owo­ców, wy­peł­nia­jąc warsz­tat ko­ją­cą wo­nią.

– Miś­ku, po­wiedz mi jed­no – za­czę­ła Ko­ra, prze­le­wa­jąc pa­ru­ją­cy na­pój do dwóch ma­leń­kich ku­becz­ków. Jej spoj­rze­nie by­ło peł­ne cie­ka­wo­ści. – Jak w ogó­le za­czą­łeś roz­mo­wę? Prze­cież two­ja ma­ma zwy­kle rzu­ca tyl­ko te swo­je me­dy­ta­cyj­ne tek­sty. Co ta­kie­go jej po­wie­dzia­łeś, że w ogó­le za­re­ago­wa­ła?

Mi­łek wziął ku­bek, spo­glą­da­jąc na wi­ru­ją­cą pa­rę, jak­by pró­bo­wał zna­leźć w niej od­po­wiedź.

– Wła­śnie to jest naj­cie­kaw­sze – od­parł w koń­cu. – Za­czą­łem py­tać o Zo­rvię, o te wi­bra­cje, któ­rych ma­ma pil­nu­je w ko­rze­niach. Chcia­łem wie­dzieć, jak ba­rie­ra wpły­wa na Drze­wo Ży­cia, czy Zo­rvia w li­ściach cza­sem nie czu­je prze­cią­że­nia al­bo ja­kiejś nie­sta­bil­no­ści.

– I co? Mu­sia­ła się tym za­in­te­re­so­wać, praw­da? – za­py­ta­ła, upi­ja­jąc łyk her­ba­ty. – W koń­cu każ­dy w Ziar­no­gro­dzie wie, że two­ja ma­ma ma bzi­ka na punk­cie tych swo­ich wi­bra­cji.

– A wła­śnie, że nie – od­parł, opie­ra­jąc ku­bek na ko­la­nach. – Po­wie­dzia­ła coś w sty­lu: „Sy­nu, Zo­rvia dzia­ła tak, jak ma dzia­łać. Nie za­kłó­caj rów­no­wa­gi swo­imi nie­prze­my­śla­ny­mi py­ta­nia­mi”.

– No tak, brzmi jak Sła­wa – przy­zna­ła Ko­ra, po­wo­li mie­sza­jąc na­par ły­żecz­ką. – A War­ci­mir? Był bar­dziej roz­mow­ny?

– Aku­rat! – Mi­łek prze­wró­cił ocza­mi, opa­da­jąc cięż­ko na krze­sło. – Sie­dział w Ziar­no­te­ce, po­chy­lo­ny nad li­ść­mi i sym­bo­la­mi Ma­lun­ku, jak zwy­kle. Spy­ta­łem go, czy w Kro­ni­kach Na­ugii są ja­kieś wzmian­ki o tym, jak po­wsta­ła ba­rie­ra al­bo czy moż­na ją wzmoc­nić. A on tyl­ko spoj­rzał na mnie, jak­bym za­py­tał, czy cho­mi­ki po­tra­fią la­tać.

– No cóż… – od­par­ła przy­ja­ciół­ka z lek­kim roz­ba­wie­niem. – Więc co od­po­wie­dział? Po­wie­dział coś w sty­lu: „Ba­rie­ra to tyl­ko baj­ka dla mło­dych Gry­zo­nio­wa­tych. W na­szej czę­ści Na­ugii zaj­mu­je­my się tym, co do nas na­le­ży: roz­wo­jem Ziar­no­gro­du zgod­nie z ta­len­ta­mi Gil­dii”. – Wes­tchnął głę­bo­ko, jak­by na sa­mo wspo­mnie­nie bra­ko­wa­ło mu cier­pli­wo­ści. – „Two­je teo­rie są zbęd­ne, Mi­ło­sła­wie”.

Ko­ra par­sk­nę­ła ci­cho, upi­ja­jąc łyk her­ba­ty, któ­ra zdą­ży­ła już osty­gnąć.

– Czy­li stan­dard – rzu­ci­ła z prze­ką­sem. – Ich świat to pi­smo ob­raz­ko­we, li­ście i ich wi­bra­cje. Nic po­za tym. Nie dzi­wię się, że cza­sem masz ocho­tę po­ma­rzyć o czymś więk­szym.

– No wła­śnie! Ta ba­rie­ra to prze­cież coś wię­cej niż baj­ka. To mo­że być ma­gia, któ­ra chro­ni ca­łą Na­ugię. Jak dzia­ła? Czy mo­gła­by prze­stać dzia­łać? A co, je­śli da­ło­by się ją wy­ko­rzy­stać do cze­goś jesz­cze?

– Wiesz co, Miś­ku… – za­czę­ła po­wo­li Ko­ra, jej ton był mniej za­czep­ny, a bar­dziej za­my­ślo­ny. – Mo­że oni się my­lą. Mo­że to wca­le nie są zbęd­ne py­ta­nia.

Przy­ja­ciel spoj­rzał na nią z za­sko­cze­niem, jak­by po raz pierw­szy czuł, że ktoś go na­praw­dę ro­zu­mie.

– Se­rio?

– Tak, ale je­śli szu­kasz nie­ty­po­wych od­po­wie­dzi, mu­sisz je zna­leźć gdzie in­dziej. Ktoś w Ziar­no­gro­dzie zna praw­dę. Ktoś, kto nie boi się jej szu­kać.

Mi­łek za­mru­gał, a je­go oczy roz­ja­śni­ły się iskrą na­dziei.

– W ta­kim ra­zie znaj­dę tę oso­bę.

– Wiesz… – kon­ty­nu­owa­ła Ko­ra, od­sta­wia­jąc ku­bek z her­ba­tą na blat. Mó­wi­ła wol­niej niż zwy­kle, a w jej gło­sie po­ja­wi­ła się ta szcze­gól­na mięk­kość, któ­rą zo­sta­wia po so­bie za­my­śle­nie. – Mo­że wca­le nie bę­dziesz mu­siał dłu­go szu­kać… – Usia­dła na bla­cie sto­łu, spla­ta­jąc dło­nie na ko­la­nach. – Je­śli na­praw­dę chcesz do­wie­dzieć się, czy ta… ba­rie­ra ist­nie­je, to war­to, że­byś po­ga­dał z mo­im dziad­kiem, Mal­kol­mem.

– Z two­im dziad­kiem? – Mi­łek zmarsz­czył nos, pró­bu­jąc po­wstrzy­mać lek­ką drwi­nę w gło­sie, ale nie do koń­ca mu się to uda­ło. – On prze­cież jest… no wiesz… sta­ry. I tro­chę… stuk­nię­ty. Już daw­no nie pra­cu­je w Warsz­ta­cie Szyb­ko­bież­nych i, no, ma chy­ba kło­po­ty z pa­mię­cią. Czy on w ogó­le pa­mię­ta coś wię­cej niż to, jak się ro­bi mar­mo­la­dy z ja­gód?

Ko­ra wes­tchnę­ła, prze­wra­ca­jąc ocza­mi.

– Wła­śnie to jest błąd. Wszy­scy ko­ja­rzą go te­raz tyl­ko z mar­mo­la­da­mi, cho­ciaż, nie zro­zum mnie źle, są na­praw­dę obłęd­ne. Ale mój dzia­dek był kie­dyś jed­nym z naj­bar­dziej cie­ka­wych świa­ta Gry­zo­nio­wa­tych, ja­kich zna­ła Na­ugia.

– Na­praw­dę?

– Tak, na­praw­dę. – przy­ja­ciół­ka kiw­nę­ła gło­wą z po­wa­gą. – Po­dob­no ra­zem z kró­lo­wą Ko­ra­lią Od­kryw­czy­nią z Flo­rę­cji pro­wa­dzi­li wy­pra­wy na­uko­we, kie­dy miesz­kań­cy Na­ugii jesz­cze wy­mie­nia­li się mię­dzy so­bą wie­dzą. Dzia­dek opo­wia­dał mi kie­dyś, że by­ła ta­ka wy­pra­wa, któ­ra… – Urwa­ła na­gle, jak­by przy­po­mnia­ła so­bie coś, co wo­la­ła­by za­cho­wać dla sie­bie.

Mi­łek po­chy­lił się do przo­du, je­go oczy błysz­cza­ły cie­ka­wo­ścią.

– Co to by­ła za wy­pra­wa?

– Mo­że ci opo­wie, je­śli go spy­tasz. Jed­no jest pew­ne: je­śli ktoś na tej wy­spie mógł­by wie­dzieć co­kol­wiek o ist­nie­niu ta­kiej ba­rie­ry, to wła­śnie on.

– Cóż… Nie za­szko­dzi spró­bo­wać – po­wie­dział po chwi­li mil­cze­nia Mi­łek, choć w je­go gło­sie po­brzmie­wa­ła lek­ka nie­pew­ność.

Ko­ra ze­sko­czy­ła z bla­tu i uśmiech­nę­ła się trium­fal­nie.

– No, ge­niu­szu, w koń­cu za­czy­nasz my­śleć jak Gry­zo­nio­wa­ty. Wiesz, cza­sem war­to za­py­tać ko­goś mą­drzej­sze­go od sie­bie.

– Masz ra­cję – przy­znał, uśmie­cha­jąc się lek­ko do przy­ja­ciół­ki.

– Za­wsze mam – od­par­ła z za­czep­nym bły­skiem w oku. – Oso­bi­ście cię do nie­go za­pro­wa­dzę, ale naj­pierw mo­że w koń­cu po­dasz mi ten klucz?

Roz­dział 2

„Skąd wiesz, że ta ba­rie­ra ist­nie­je?”

Ścież­ka do do­mu Mal­kol­ma skrę­ca­ła raz w le­wo, raz w pra­wo, jak­by ba­wi­ła się w pro­wa­dze­nie go­ści sla­lo­mem mię­dzy nie­zwy­kły­mi wy­na­laz­ka­mi. Pod jed­nym z drzew spo­czy­wa­ła pół­okrą­gła plat­for­ma z wy­pa­lo­nym na niej em­ble­ma­tem Ko­ła – sym­bo­lu Gil­dii Szyb­ko­bież­nych. Jej po­wierzch­nia po­ły­ski­wa­ła w słoń­cu, jak­by ktoś wła­śnie ją wy­po­le­ro­wał. Obok, opar­ty o drew­nia­ny płot, stał wy­so­ki, smu­kły me­cha­nizm z wi­ru­ją­cy­mi tur­bi­na­mi, któ­re ci­cho brzę­cza­ły, emi­tu­jąc de­li­kat­ne świe­tli­ste iskry.

– To wy­glą­da, jak­by mo­gło w każ­dej chwi­li unieść się w po­wie­trze. – Mi­łek spoj­rzał na wy­na­la­zek z sze­ro­ko otwar­ty­mi ocza­mi.

– O tak, mo­gło­by… – Ko­ra uśmiech­nę­ła się pod no­sem – Ale po­dob­no po pierw­szym star­cie spa­dło pro­sto w krza­ki ja­gód. Dzia­dek mó­wi, że to wła­śnie od tam­tej po­ry do­da­je ja­go­dy do swo­jej słyn­nej mar­mo­la­dy. I wca­le się nie dzi­wię. Po ta­kim lo­cie krza­ki aż pro­si­ły się, że­by tra­fić do sło­ika.

Śmie­jąc się, mi­ja­li ko­lej­ne wy­na­laz­ki. Mi­łek na­gle za­trzy­mał się przed czymś, co wy­glą­da­ło na ko­ło bie­go­we z do­kle­jo­ny­mi nie­wiel­ki­mi skrzy­deł­ka­mi. Przy każ­dym po­dmu­chu wia­tru śmiesz­nie fa­lo­wa­ły, jak­by pró­bo­wa­ły po­de­rwać ca­łość do lo­tu. Nad kon­struk­cją wi­sia­ła ta­blicz­ka z na­pi­sem: „Nie­ide­al­ne, ale za­baw­ne”.

– Wiesz, Zę­bat­ko, za­wsze chcia­łem tu zaj­rzeć… – przy­znał, zer­ka­jąc na dzi­wacz­ne ma­szy­ny po­usta­wia­ne mię­dzy krza­ka­mi ja­gód. – O two­im dziad­ku krą­żą róż­ne hi­sto­rie. Jed­ni mó­wią, że jest ży­wą le­gen­dą Gil­dii Szyb­ko­bież­nych, a je­go wy­na­laz­ki zmie­ni­ły ży­cie w Ziar­no­gro­dzie. Ale in­ni twier­dzą, że to tyl­ko sza­lo­ny sta­ru­szek, któ­ry wy­ol­brzy­mia swo­je do­ko­na­nia.

Ko­ra przy­sta­nę­ła na mo­ment i spoj­rza­ła na przy­ja­cie­la z unie­sio­ną brwią.

– A wiesz, co ja my­ślę? Plot­ki są dla nu­dzia­rzy! Chcesz wie­dzieć, ja­ki na­praw­dę jest mój dzia­dek? To le­piej się przy­go­tuj, bo mo­że cię za­sko­czyć.

Mi­łek par­sk­nął śmie­chem, ale nic nie po­wie­dział. Ru­szy­li da­lej ścież­ką, mi­ja­jąc ko­lej­ne rzę­dy ja­go­do­wych krza­ków i nie­wiel­kie grząd­ki peł­ne aro­ma­tycz­nych ziół. W koń­cu do­tar­li do nie­wiel­kie­go, drew­nia­ne­go dom­ku oto­czo­ne­go rów­no przy­cię­ty­mi krze­wa­mi. Wo­kół uno­sił się za­pach świe­żo za­pa­rzo­nej her­ba­ty i cie­płe­go cia­sta.

– Dziad­ku! – za­wo­ła­ła Ko­ra, sta­jąc na pal­cach i ma­cha­jąc rę­ką w stro­nę okna. – Ma­my go­ścia!

Star­szy Gry­zo­nio­wa­ty pod­niósł wzrok, a je­go po­marsz­czo­na twarz roz­ja­śni­ła się sze­ro­kim uśmie­chem.

– Kor­cia, mo­ja naj­mą­drzej­sza wnucz­ka! – za­wo­łał, pod­no­sząc się z krze­sła. – A to kto? Mi­ło­sław Bar­dzo­sław­ny, praw­da? Wchodź­cie, wchodź­cie! Mam świe­żą mar­mo­la­dę – do­dał z za­do­wo­le­niem, wska­zu­jąc na stół pe­łen ma­łych sło­icz­ków. – Na pew­no osło­dzi wam dzień.

– Dzię­ku­ję… – nie­śmia­ło wy­szep­tał Mi­łek. – Mam pa­rę py­tań, je­śli znaj­dzie pan chwi­lę.

– „Chwi­lę”? Dla cie­kaw­skich mam na­wet ca­ły wie­czór! – Mal­kolm uśmiech­nął się przy­jaź­nie, na­le­wa­jąc her­ba­tę do trzech mi­se­czek. – Sia­daj i mów, co masz na ser­cu, mło­dy Gry­zo­nio­wa­ty… Nie­czę­sto mło­dzież tu za­glą­da. No…chy­ba że po mar­mo­la­dę…

– Dziad­ku, mar­mo­la­da mo­że po­cze­kać… – prze­rwa­ła Ko­ra. – Cho­dzi o coś więk­sze­go. Coś, co nie da­je mu spo­ko­ju…

Sta­ru­szek uniósł brew, uważ­nie przy­glą­da­jąc się Mił­ko­wi. Je­go rę­ka, uzbro­jo­na w sta­rą, wy­słu­żo­ną ły­żecz­kę, za­wi­sła nad mi­secz­ką z her­ba­tą.

– „Coś więk­sze­go”, po­wia­dasz? Hmm, brzmi in­te­re­su­ją­co. No da­waj, mło­dy, mów śmia­ło – rzu­cił, a w je­go gło­sie sły­chać by­ło mie­szan­kę cie­ka­wo­ści i po­wa­gi.

– Za­uwa­ży­łem, że na­sza wy­spa… jest oto­czo­na czymś w ro­dza­ju ba­rie­ry – za­czął nie­pew­nie, spo­glą­da­jąc na przy­ja­ciół­kę, któ­ra ski­nę­ła gło­wą na znak wspar­cia. – Ro­dzi­ce mó­wią, że nic nie wie­dzą o żad­nej ba­rie­rze. Po­wie­dzie­li, że to mu­sia­ło mi się przy­śnić al­bo coś so­bie wy­my­śli­łem. Ale… ja to wi­dzia­łem. Na­praw­dę ją wi­dzia­łem. I czu­ję, że to coś wię­cej niż tyl­ko sen czy mo­ja wy­obraź­nia.

Mal­kolm zdjął oku­la­ry i sta­ran­nie wy­tarł je o ka­mi­zel­kę, po czym utkwił wzrok w od­da­li, jak­by pró­bo­wał wy­do­być z pa­mię­ci coś daw­no za­po­mnia­ne­go.

– Ba­rie­ra, mó­wisz… – ode­zwał się w koń­cu, a je­go głos brzmiał głę­bo­ko, jak­by każ­de sło­wo wa­ży­ło to­nę. – A co do­kład­nie cię w niej in­te­re­su­je?

– Wszyst­ko! Jak dzia­ła? Kto ją stwo­rzył? Co jest po­za nią? A ro­dzi­ce? Za­miast od­po­wie­dzieć, cią­gle tyl­ko: „Ćwicz pi­smo ob­raz­ko­we, ucz się barw­ni­ków do Ma­lun­ku, po­zna­waj Ziar­no­te­kę”. Ale ja wiem, że coś ukry­wa­ją. Wi­dzia­łem ich mi­ny… by­ły zbyt dziw­ne.

– Ach, ro­dzi­ce… – Mal­kolm uśmiech­nął się pod no­sem. – Za­wsze my­ślą, że chro­nią mło­dych, kie­dy uni­ka­ją trud­nych roz­mów. Ale cza­sem to, co ukry­wa­ją, tyl­ko bar­dziej roz­pa­la cie­ka­wość, co?

– Do­kład­nie! – pi­snął ży­wo Mi­łek. – To mnie aż… aż fru­stru­je! Czu­ję, że za tą ba­rie­rą kry­je się ja­kaś hi­sto­ria, o któ­rej nikt nie chce mó­wić. A ja chcę ją zro­zu­mieć!

– No do­brze, Mi­ło­sła­wie… – Mal­kolm za­my­ślił się, gła­dząc swo­je gę­ste wą­sy. – Po­zwól, że za­dam ci jesz­cze jed­no py­ta­nie. Skąd wiesz, że ta ba­rie­ra ist­nie­je?

– To nie by­ło pla­no­wa­ne… – po­wie­dział szyb­ko. – Po­je­cha­łem ko­łem bie­go­wym na po­łu­dnie wy­spy, chcia­łem tyl­ko po­ćwi­czyć sym­bo­le Ma­lun­ku. I wte­dy od­kry­łem ją przez przy­pa­dek. Je­den krok i na­gle tra­fi­łem na nie­wi­dzial­ną ścia­nę. Mi­go­ta­ła na ho­ry­zon­cie jak pul­su­ją­ce świa­tło, a po­tem… znik­nę­ła, jak­by ni­g­dy jej tam nie by­ło. I od tam­tej chwi­li nie da­je mi spo­ko­ju jed­no py­ta­nie… Czy ta ba­rie­ra mo­że się wy­czer­py­wać? Al­bo… pę­kać?

– A skąd wiesz, że to na­praw­dę by­ła ba­rie­ra? – Ko­ra unio­sła brew. – A mo­że po pro­stu coś ci się prze­wi­dzia­ło? Al­bo nie wiem… wpa­dłeś na drze­wo i wy­my­śli­łeś so­bie hi­sto­rię o zni­ka­ją­cej ścia­nie? – Od­wró­ci­ła się do dziad­ka i do­da­ła zre­zy­gno­wa­nym to­nem: – Dla­te­go go tu przy­pro­wa­dzi­łam. Ty ba­da­łeś Na­ugię, kie­dy by­łeś mło­dy, znasz tę wy­spę jak wła­sną kie­szeń. Li­czy­łam, że wy­bi­jesz mu z gło­wy te baj­ki, za­nim cał­kiem uwie­rzy, że od­krył coś wiel­kie­go.

– Nie lek­ce­waż te­go, Kor­ciu – po­wie­dział spo­koj­nie Mal­kolm. – Mło­dy nie wy­my­śla by­le cze­go. Po­cho­dzi z ro­du Bar­dzo­sław­nych, a oni od za­wsze po­tra­fi­li wy­chwy­cić na­wet naj­mniej­sze nie­pra­wi­dło­wo­ści w ener­gii Zo­rvii. Je­go prze­czu­cie to znak, że na­praw­dę mo­gło być tam coś nie­zwy­kłe­go. Ba­rie­ra… – Za­wa­hał się na chwi­lę. – By­ła jed­ną z naj­dziw­niej­szych i naj­bar­dziej nie­zwy­kłych rze­czy, ja­kie kie­dy­kol­wiek tu wi­dzia­no. Je­śli za­czy­na się nie­spo­dzie­wa­nie po­ja­wiać i zni­kać, to spra­wa jest po­waż­na.

– Co?! – Ko­ra aż pod­sko­czy­ła. – Dziad­ku, chcesz po­wie­dzieć, że ta ba­rie­ra na­praw­dę ist­nie­je? I ty coś o niej wiesz? To nie­moż­li­we!

– Wiem wię­cej, niż chciał­bym po­wie­dzieć… – Mal­kolm wes­tchnął. – Za­pa­mię­taj­cie jed­no, dzie­cia­ki: Sła­wa i War­ci­mir nie mil­czą po to, by was oszu­kać. Mil­czą, bo ta wie­dza jest jak ka­mień w bu­cie; ni­by ma­ły, ale prze­szka­dza przy każ­dym kro­ku.

– Nie ob­cho­dzi mnie to – od­parł Mi­łek z de­ter­mi­na­cją w gło­sie. – Dla­cze­go nikt o tym nie mó­wi?! Ne­sto­rzy gil­dii mil­czą na ten te­mat! A w Ziar­no­te­ce? Ani sło­wa o ba­rie­rze! Prze­czy­ta­łem każ­dą do­stęp­ną kro­ni­kę i ni­cze­go nie zna­la­złem. Prze­cież miesz­kań­cy Ziar­no­gro­du ma­ją pra­wo wie­dzieć, co się tu dzie­je!

– Bo to, co jest za ba­rie­rą, nie jest bez­piecz­ne – ode­zwał się w koń­cu Mal­kolm. Się­gnął po faj­kę na­peł­nio­ną Przy­pra­wą Zo­rvii, za­pa­lił ją i po­wo­li za­cią­gnął się won­nym dy­mem. Z ust uniósł się ob­ło­czek zło­te­go py­łu, któ­ry za­tań­czył w po­wie­trzy ni­czym świe­tli­ki. – Śnież­ne do­li­ny kry­ją w so­bie rze­czy, o któ­rych nie pi­sze się na­wet w naj­star­szych kro­ni­kach. Naj­bo­le­śniej prze­ko­na­ła się o tym kró­lo­wa Ko­ra­lia, któ­rą mia­łem za­szczyt kie­dyś na­zy­wać przy­ja­ciół­ką. – Na chwi­lę je­go spoj­rze­nie po­wę­dro­wa­ło gdzieś da­le­ko, jak­by przy­wo­ły­wał daw­ne ob­ra­zy. – Ale… je­śli chce­cie po­znać praw­dę, mu­si­cie być go­to­wi na po­dróż. I na to, że nie­któ­re od­po­wie­dzi po­tra­fią zmie­nić ży­cie. Na­wet tak spo­koj­ne jak wa­sze.

– Je­stem go­to­wy, co mam zro­bić? – Mi­łek z prze­ję­cia pod­sko­czył na krze­śle.

– Mów za sie­bie, Miś­ku – prych­nę­ła Ko­ra, wy­cie­ra­jąc okrusz­ki po ja­go­do­wym ciast­ku. – Ja mam jesz­cze eg­za­min do zda­nia i nie bar­dzo wiem, jak mię­dzy nie­go a pra­cę w warsz­ta­cie wci­snąć ba­da­nie ta­jem­ni­czych zja­wisk na wy­spie…

– Za­nim co­kol­wiek zro­bi­cie, mu­si­cie wie­le zro­zu­mieć – po­wie­dział ła­god­nie Mal­kolm, pa­trząc raz na jed­no, raz na dru­gie. – To nie jest to ła­twe, ale je­śli na­praw­dę chce­cie spró­bo­wać, mo­gę wam po­ka­zać, od cze­go za­cząć. Od­po­wie­dzi na część py­tań znaj­dzie­cie wła­śnie w Ziar­no­te­ce w Dzia­le Co Naj­mniej Dziw­nych In­for­ma­cji. – Pod­szedł do kre­den­su, otwo­rzył szu­fla­dę i wy­jął ma­ły przed­miot owi­nię­ty skraw­kiem ma­te­ria­łu. – Za­bierz­cie to ze so­bą… – po­wie­dział nie­pew­nie, po­da­jąc za­wi­niąt­ko wnucz­ce.

– Co to ta­kie­go, dziad­ku? – spy­ta­ła za­cie­ka­wio­na, mru­żąc oczy.

– Coś bar­dzo waż­ne­go. Coś, co po­mo­że wam w spi­ral­nych ko­ry­ta­rzach Ziar­no­te­ki. Ale obie­caj­cie mi jed­no: uży­je­cie te­go wy­łącz­nie w od­po­wied­niej chwi­li. Do te­go cza­su niech cze­ka bez­piecz­nie ukry­te w two­jej tor­bie.

– A kie­dy bę­dzie ta chwi­la? – Ko­ra bez prze­ko­na­nia wsu­nę­ła ta­jem­ni­czy przed­miot do swo­jej pod­ręcz­nej tor­by na na­rzę­dzia.

– Bę­dzie­cie wie­dzieć – od­parł z uśmie­chem Mal­kolm. – A te­raz idź­cie już i daj­cie mi się zdrzem­nąć. Cie­ka­we roz­mo­wy są jak naj­bar­dziej mi­le wi­dzia­ne w tym do­mu, ale by­wa­ją strasz­nie mę­czą­ce. Ta za­słu­gu­je na dłu­gą drzem­kę…

Przy­ja­cie­le nie­pew­nie spoj­rze­li po so­bie.

– Znam każ­dy za­ka­ma­rek Ziar­no­te­ki, Zę­bat­ko… – ode­zwał się nie­pew­nie Mi­łek. – Nie ma tam ni­cze­go po­za kro­ni­ka­mi wy­spy, barw­ni­kiem do Ma­lun­ku i po­du­cha­mi do me­dy­ta­cji. Nic już z te­go nie ro­zu­miem.

– Cóż, ge­niu­szu… – od­par­ła z uśmie­chem przy­ja­ciół­ka, pa­ku­jąc resz­tę cia­stek do tor­by. – Wy­glą­da na to, że ma­my przed so­bą cał­kiem spo­rą por­cję przy­go­dy, o któ­rej tak ma­rzy­łeś. Ale wiesz co? Tro­chę i mnie za­czy­na to eks­cy­to­wać.

– Eks­cy­ta­cja eks­cy­ta­cją, ale ru­szaj­cie już, mło­dzi – od­parł sen­nie Mal­kolm, ukła­da­jąc się wy­god­nie na mięk­kiej ka­na­pie. – I pa­mię­taj­cie: po­my­śl­cie do­brze, za­nim uży­je­cie te­go, co wam da­łem. Praw­da wy­ma­ga roz­wa­gi, mam na­dzie­ję, że ma­cie jej choć odro­bi­nę…

Roz­dział 3

„Ale… w su­mie sza­leń­stwo to twój na­tu­ral­ny stan”

Przez chwi­lę sta­li w mil­cze­niu u stóp wiel­kie­go, ma­je­sta­tycz­ne­go pnia. Na je­go po­wierzch­ni lśni­ły smu­gi zło­ci­stej Zo­rvii, two­rząc de­li­kat­ny za­rys wej­ścia do wnę­trza Ziar­no­te­ki. Drzwi pul­so­wa­ły de­li­kat­nym świa­tłem, jak­by ży­ły ma­gią sa­me­go Drze­wa Ży­cia.

– Ale miej­sców­ka! – szep­nę­ła Ko­ra za­dzior­nie. – No da­waj, przy­znaj w koń­cu, że to ca­łe two­je kró­lew­skie po­cho­dze­nie cza­sem cię wku­rza.

– Tyl­ko tro­chę – od­parł Mi­łek z prze­ką­sem. – Wszy­scy tu trak­tu­ją mnie jak… jak­by mo­je ży­cie by­ło już za­pla­no­wa­ne co do jed­ne­go ziarn­ka.

Na­gle drzwi roz­bły­sły pro­mie­nia­mi Zo­rvii, jak­by od­po­wia­da­ły na je­go głos. Otwo­rzy­ły się bez­sze­lest­nie, uka­zu­jąc wspa­nia­łe ko­ry­ta­rze Ziar­no­te­ki. Przy­ja­cie­le prze­kro­czy­li próg i zna­leź­li się w głów­nym ho­lu – ogrom­nym po­miesz­cze­niu, któ­re zda­wa­ło się nie mieć koń­ca. Spi­ral­ne scho­dy wzno­si­ły się ku gó­rze, opla­ta­jąc pół­ki peł­ne ksiąg i zwo­jów zdo­bio­nych sym­bo­la­mi Ma­lun­ku. Wi­tra­że w kształ­cie roz­ło­ży­stych li­ści prze­pusz­cza­ły de­li­kat­ne świa­tło, któ­re mie­ni­ło się zło­tem i zie­le­nią.

– Wow… – wes­tchnę­ła z po­dzi­wem Ko­ra. – Za każ­dym ra­zem, gdy tu wcho­dzę, mam wra­że­nie, że je­stem w ja­kimś baj­ko­wym świe­cie.

– Czu­jesz to? – za­py­tał Mi­łek. – Każ­da kro­ni­ka i każ­dy liść ma­ją w so­bie ka­wa­łek hi­sto­rii Na­ugii. To nie zwy­kłe ar­chi­wum… to tak, jak­by wy­spa sa­ma opo­wia­da­ła tu swo­je hi­sto­rie.

– Ja czu­ję, że to miej­sce mnie przy­tła­cza – od­po­wie­dzia­ła przy­ja­ciół­ka, ostroż­nie stą­pa­jąc po drew­nia­nej pod­ło­dze.

– To praw­da. Ziar­no­te­ka ro­bi wra­że­nie, ale wiesz, Zę­bat­ko, dla mnie to miej­sce za­wsze by­ło… tro­chę jak klat­ka.

– Nie ta­ka zła ta klat­ka… – od­rze­kła za­my­ślo­na Ko­ra. – Miś­ku, to jed­no z naj­bar­dziej nie­zwy­kłych miejsc na wy­spie! Two­ja ro­dzi­na prze­cho­wu­je tu­taj ca­łą hi­sto­rię Gry­zo­nio­wa­tych!

– Wła­śnie PRZE-CHO-WU-JE… i to jest do­słow­nie mój pro­blem… – Mi­łek spoj­rzał w gó­rę.

We­szli na pierw­sze spi­ral­ne scho­dy, któ­re zda­wa­ły się tań­czyć pod ich sto­pa­mi. Każ­dy sto­pień zdo­bio­ny był wi­ze­run­ka­mi Gry­zo­nio­wa­tych z róż­nych epok.

– To Waw­rzy­niec Bar­dzo­sław­ny, mój pra­dzia­dek. Był naj­słyn­niej­szym kro­ni­ka­rzem Na­ugii – wy­ja­śnił Mi­łek, za­trzy­mu­jąc się przy jed­nym z ob­ra­zów. – Za­wsze mó­wił, że Ma­lu­nek to nie tyl­ko sztu­ka pi­sa­nia, lecz tak­że most po­mię­dzy ma­gią i hi­sto­rią.

– Ja tam wo­lę tą ma­gią coś prze­kształ­cać i od­kształ­cać za po­mo­cą mo­ich na­rzę­dzi – za­żar­to­wa­ła Ko­ra.

– Każ­dy za­kła­da – kon­ty­nu­ował po­waż­nie Mi­łek, nie za­uwa­ża­jąc żar­tu przy­ja­ciół­ki – że sko­ro uro­dzi­łem się w ro­dzi­nie Bar­dzo­sław­nych, to mo­im prze­zna­cze­niem jest zo­stać na­stęp­nym wiel­kim Kro­ni­ka­rzem Ziar­no­te­ki. Ta­ta spę­dza ca­łe dnie na spi­sy­wa­niu sym­bo­li Ma­lun­ku, a ma­ma mó­wi, że to naj­wyż­szy za­szczyt. Ale ja…

– Ale ty co?

– Ja chcę cze­goś wię­cej! Nie chcę tyl­ko za­pi­sy­wać i prze­cho­wy­wać te­go, co już by­ło. Wo­lę ba­dać to, cze­go jesz­cze nikt nie od­krył.

– To brzmi sza­leń­czo, wiesz? – Unio­sła brew. – Ale… w su­mie sza­leń­stwo to twój na­tu­ral­ny stan.

– Dzię­ki za wspar­cie… – mruk­nął z prze­ką­sem Mi­łek. – A ty? Na­praw­dę nie masz w so­bie choć odro­bi­ny cie­ka­wo­ści, że­by zo­ba­czyć, co jest po­za ba­rie­rą?

– Ha­lo, prze­cież je­stem tu z to­bą, praw­da? – Ko­ra się ro­ze­śmia­ła. – Chodź­my, mo­że ba­rie­ra sa­ma nas znaj­dzie, po­ja­wi się za ro­giem i zro­bi nam… BU­UU!

Spi­ral­ne scho­dy pro­wa­dzi­ły ich co­raz głę­biej, aż w koń­cu do­tar­li do za­cie­nio­ne­go za­kąt­ka Ziar­no­te­ki. Tu świa­tło ma­gicz­nych lamp tyl­ko mu­ska­ło pół­ki, rzu­ca­jąc dłu­gie cie­nie na zwo­je i kro­ni­ki tak sta­re, że ich kra­wę­dzie wy­glą­da­ły jak nad­gry­zio­ne przez czas. Po­wie­trze by­ło gę­ste, a uno­szą­cy się nad re­ga­ła­mi pył lśnił w ciem­no­ści jak roz­sy­pa­ny zło­ty pia­sek.

– Miś­ku – ode­zwa­ła się Ko­ra ci­cho, sztur­cha­jąc go w bok – to miej­sce wy­glą­da tak, jak­by nikt nie był tu od wie­ków.

– Nie prze­sa­dzaj… – Spoj­rzał na pół­ki, pró­bu­jąc do­strzec coś zna­jo­me­go. – Mo­że… mo­że prze­sta­wi­li re­ga­ły? To miej­sce jest ogrom­ne, na pew­no cza­sem coś tu zmie­nia­ją.

– Ja­sne, ge­niu­szu, prze­sta­wi­li me­ble i za­po­mnie­li ze­trzeć kurz z ostat­nich stu lat. Nie­zła teo­ria. Spójrz praw­dzie w oczy, chy­ba się zgu­bi­li­śmy.

Mi­łek za­milkł, wpa­tru­jąc się w dłu­gi ko­ry­tarz przed ni­mi, któ­re­go koń­ca nie da­ło się do­strzec. Dziw­na, sub­tel­na wi­bra­cja zda­wa­ła się ema­no­wać z głę­bi te­go miej­sca, jak­by sta­ro­żyt­na ener­gia drze­ma­ła tu, go­to­wa prze­bu­dzić się na no­wo.

– Mo­że… mo­że to miej­sce sa­mo nas pro­wa­dzi? – po­wie­dział w koń­cu, choć sam nie był pe­wien, czy w to wie­rzy.

Przy­ja­ciół­ka spoj­rza­ła na nie­go z mie­sza­ni­ną scep­ty­cy­zmu i lek­kie­go nie­po­ko­ju.

– Al­bo pro­wa­dzi… al­bo wcią­ga nas w ja­kąś pu­łap­kę. Jak w tych two­ich hi­sto­riach o ba­rie­rze.

Roz­glą­da­li się ner­wo­wo, sta­ra­jąc się zna­leźć ja­kiś zna­jo­my punkt orien­ta­cyj­ny, ale wszyst­ko wo­kół zda­wa­ło się zu­peł­nie ob­ce. Każ­dy za­kręt ko­ry­ta­rza wy­glą­dał iden­tycz­nie, a pół­ki z opa­sły­mi kro­ni­ka­mi nie mia­ły koń­ca.

Ko­ra, sto­jąc obok z rę­ka­mi skrzy­żo­wa­ny­mi na pier­si, unio­sła brwi i rzu­ci­ła roz­ba­wio­ne spoj­rze­nie:

– No i co? Znasz każ­dy za­ka­ma­rek, tak? Mo­że jed­nak chcesz, że­bym ci na­ry­so­wa­ła ma­pę?

– To nie­moż­li­we, Zę­bat­ko! Znam to miej­sce jak wła­sną kie­szeń!

– Wy­glą­da na to, że two­ja „kie­szeń” do­ro­bi­ła się kil­ku taj­nych prze­gró­dek, o któ­rych na­wet ty nie wiesz… – par­sk­nę­ła Ko­ra, ro­biąc dra­ma­tycz­ny gest w stro­nę ota­cza­ją­cych ich pó­łek.

Mi­łek wes­tchnął cięż­ko i z nie­po­ko­jem przy­glą­dał się ko­lej­nym spi­ral­nym ko­ry­ta­rzom, któ­re zda­wa­ły się pro­wa­dzić do­ni­kąd. Ci­che sze­le­sty stron ksią­żek, opa­trzo­nych sta­ry­mi sym­bo­la­mi Ma­lun­ku, two­rzy­ły au­rę, któ­ra by­ła jed­no­cze­śnie fa­scy­nu­ją­ca i nie­co strasz­na.

– Do­bra, mo­że… mo­że się tro­chę po­my­li­łem – przy­znał w koń­cu, choć wy­raź­nie du­żo go to kosz­to­wa­ło. – Ale to jesz­cze nie zna­czy, że je­ste­śmy zgu­bie­ni.

– Oczy­wi­ście, pa­nie „Nie zgu­bi­łem się”. No to co te­raz? Mo­że za­klę­cie orien­ta­cji? A nie, cze­kaj, ty nie znasz za­klęć.

– Bar­dzo śmiesz­ne… – burk­nął Mi­łek, ale je­go po­licz­ki lek­ko po­czer­wie­nia­ły. – Jak to co? Idzie­my da­lej. Mu­si­my być tyl­ko… bar­dzo uważ­ni.

Przy­ja­ciół­ka wzru­szy­ła ra­mio­na­mi i ru­szy­ła przed sie­bie pew­nym kro­kiem.

– Ja­sne, idź­my da­lej. Ale je­śli znaj­dzie­my ja­kąś ta­jem­ni­czą pu­łap­kę, to ty pierw­szy ją te­stu­jesz.

Mi­łek prze­wró­cił ocza­mi, ale nie od­po­wie­dział. Wziął głę­bo­ki wdech i po­dą­żył za przy­ja­ciół­ką. Świa­tło z ma­gicz­nych lamp po­wo­li przy­ga­sa­ło, a po­wie­trze ro­bi­ło się co­raz chłod­niej­sze. Wresz­cie, na koń­cu spi­ral­nych scho­dów, po­ja­wi­ła się naj­zwy­klej­sza w świe­cie, po­kry­ta ko­rą ścia­na.

– No i pro­szę. Śle­py za­ułek. – Ko­ra prze­wró­ci­ła ocza­mi. – To two­ja wiel­ka stra­te­gia?

– To, to na pew­no ja­kaś po­mył­ka… – od­parł nie­pew­nie, dra­piąc się po gło­wie. – W tej czę­ści Ziar­no­te­ki nie po­win­no być ścia­ny.

Po­de­szli bli­żej, przy­glą­da­jąc się ta­jem­ni­czej po­wierzch­ni.

– Miś­ku – szep­nę­ła z wy­czu­wal­nym nie­po­ko­jem Ko­ra, spo­glą­da­jąc na swo­ją tor­bę. – Spójrz na to…

– Coś się w niej świe­ci – od­po­wie­dział Mi­łek, uważ­nie przy­glą­da­jąc się tor­bie peł­nej na­rzę­dzi. – To… ten przed­miot, któ­ry do­sta­łaś od dziad­ka!

Za­nie­po­ko­jo­na Ko­ra roz­pię­ła tor­bę. Na dnie coś błysz­cza­ło, skry­te w ka­wał­ku ma­te­ria­łu. Jej pal­ce lek­ko za­drża­ły. Ostroż­nie się­gnę­ła po ta­jem­ni­czy przed­miot, po­wo­li roz­wi­ja­jąc tka­ni­nę. I wte­dy sta­ło się coś nie­sa­mo­wi­te­go – świa­tło wo­kół za­wi­niąt­ka za­wi­ro­wa­ło moc­niej, za­le­wa­jąc ścia­nę zło­tą po­świa­tą.

– Co to wła­ści­wie jest? – wy­szep­ta­ła, wpa­tru­jąc się w ma­ły, prze­zro­czy­sty krysz­tał, któ­ry pul­so­wał w jej dło­niach ni­czym ży­wa isto­ta.

Mi­łek zmarsz­czył brwi, za­fa­scy­no­wa­ny i za­nie­po­ko­jo­ny jed­no­cze­śnie.

– My­ślę… my­ślę, że on wska­zu­je nam dro­gę – po­wie­dział po­wo­li, nie­mal z na­boż­nym sza­cun­kiem.

Obo­je w tej sa­mej chwi­li spoj­rze­li na ścia­nę, a po­tem z po­wro­tem na krysz­tał.

– Coś tu­taj się ukry­wa. Coś, cze­go jesz­cze nie wi­dzi­my – po­wie­dzia­ła ci­cho Ko­ra, nie od­ry­wa­jąc wzro­ku od po­wierzch­ni ścia­ny. Po­wo­li unio­sła krysz­tał wy­żej, spo­glą­da­jąc na nie­go pod świa­tło.

Mi­łek uśmiech­nął się lek­ko, choć je­go ser­ce bi­ło jak osza­la­łe.

– Je­śli to na­praw­dę wska­zu­je nam dro­gę… to mo­że znaj­dzie­my ja­kieś ta­jem­ne przej­ście?

Ko­ra po­de­szła bli­żej i przy­ło­ży­ła krysz­tał do ścia­ny. Zło­te świa­tło ob­la­ło jej po­wierzch­nię, a ukry­te do­tąd zna­ki za­czę­ły się wy­ła­niać – drżą­ce, mi­go­czą­ce, jak­by wła­śnie obu­dzi­ły się z głę­bo­kie­go snu.

– Zę­bat­ko, patrz! – za­wo­łał Mi­łek. – To sym­bo­le gil­dii! – Pod­szedł bli­żej, wska­zu­jąc na wy­ła­nia­ją­ce się je­den po dru­gim zna­ki. – Dłu­to Wy­twor­nic­kich… Ko­ło Szyb­ko­bież­nych… Wa­ga Po­my­słow­nic­kich… Liść Cza­ro­list­nych… a tu­taj… Spi­ra­la Bar­dzo­sław­nych – wy­mie­niał z prze­ję­ciem, ostroż­nie do­ty­ka­jąc ich pal­ca­mi.

Przy­ja­ciół­ka na­chy­li­ła się, uważ­nie stu­diu­jąc sym­bo­le. Jej spoj­rze­nie by­ło sku­pio­ne, a w oczach po­ja­wił się błysk eks­cy­ta­cji.

– Tu jest coś jesz­cze. – Jej głos był ni­ski, nie­mal szep­ta­ła, jak­by nie chcia­ła spło­szyć de­li­kat­nych wzo­rów. Wy­cią­gnę­ła krysz­tał w ich stro­nę, trzy­ma­jąc go tak, by zło­te świa­tło oświe­tli­ło in­ny frag­ment ścia­ny. – Spójrz tu­taj. To wy­glą­da jak… skrzy­dła?

Mi­łek wcią­gnął po­wie­trze, a je­go oczy roz­sze­rzy­ły się w zro­zu­mie­niu.

– Skrzy­dła… To mu­si być sym­bol Flo­rę­cji! – po­wie­dział, nie­mal pod­ska­ku­jąc z eks­cy­ta­cji.

– Nie­sa­mo­wi­te – wy­szep­ta­ła Ko­ra. – Wszyst­kie te sym­bo­le obok sie­bie… Ale prze­cież Flo­rę­cja i Ziar­no­gród nie ma­ją ze so­bą nic wspól­ne­go. – Zmarsz­czy­ła brwi, wpa­tru­jąc się w świe­tli­ste zna­ki. – Co to mo­że zna­czyć? Czy to moż­li­we, że dzia­dek ca­ły czas mó­wi praw­dę i kie­dyś na­praw­dę ze so­bą współ­pra­co­wa­li? Prze­cież miesz­kań­cy Flo­rę­cji są nie­ma­gicz­ni i każ­dy Gry­zo­nio­wa­ty wie, że daw­no te­mu od­cię­li się od wszyst­kie­go, co ma zwią­zek z Zo­rvią.

Na­gle ścia­na przed ni­mi za­czę­ła prze­su­wać się z ci­chym zgrzy­tem, uka­zu­jąc ukry­te przej­ście. Za drzwia­mi wi­dać by­ło sła­bo oświe­tlo­ną pu­stą kom­na­tę, na któ­rej środ­ku coś mi­go­ta­ło i uno­si­ło się nad drew­nia­ną po­sadz­ką.

– Nie je­stem pew­na, czy po­win­ni­śmy tam wcho­dzić…? – od­par­ła ci­cho z drże­niem w gło­sie.

– Pa­mię­tasz, jak mó­wi­łaś, że sza­leń­stwo to mój na­tu­ral­ny stan? – spy­tał Mi­łek z bły­skiem w oku. – Chodź, twój dzia­dek nie dał­by nam krysz­ta­łu, gdy­by nie chciał, że­by­śmy zo­ba­czy­li, co jest tu w środ­ku.

Roz­dział 4

„Wow, czy ja wi­dzę… la­wen­dę?!”

Ostroż­nie wkro­czy­li do ciem­nej kom­na­ty, któ­rej roz­miar za­pie­rał dech w pier­siach. Wy­so­kie, łu­ko­wa­te skle­pie­nie gi­nę­ło w cie­niu, a echo ich kro­ków roz­cho­dzi­ło się po pu­stej prze­strze­ni jak od­le­głe grzmo­ty. Ścia­ny po­kry­wa­ły mi­ster­nie wy­ry­so­wa­ne sym­bo­le Ma­lun­ku, lśnią­ce zło­tym bla­skiem, któ­ry zda­wał się pul­so­wać w rytm ich od­de­chów – jak­by to miej­sce oży­ło, wy­czu­wa­jąc ich obec­ność.

– No cóż – ode­zwa­ła się Ko­ra, roz­glą­da­jąc się uważ­nie – je­śli kie­dy­kol­wiek mia­łam cień wąt­pli­wo­ści, że two­ja ro­dzi­na jest dziw­na, to te­raz je­stem te­go ab­so­lut­nie pew­na.

– Zę­bat­ko, patrz na te sym­bo­le! – Mi­łek wska­zał na jed­ną ze ścian. – Czy one nie wy­glą­da­ją do­kład­nie jak te, któ­re wi­dzie­li­śmy na drzwiach?

– Masz ra­cję. Mo­że to ja­kaś for­ma ostrze­że­nia? Wiesz, coś w sty­lu: „Nie wchodź, je­śli nie wiesz, co ro­bisz”.

Jej wzrok prze­su­nął się na śro­dek sa­li, gdzie uno­si­ła się ogrom­na księ­ga, oto­czo­na de­li­kat­nym błę­kit­nym świa­tłem. Wy­glą­da­ła, jak­by by­ła zro­bio­na z po­wie­trza, tak lek­ko i swo­bod­nie le­wi­to­wa­ła nad pod­ło­gą.

– A co z tym? – za­py­ta­ła, wska­zu­jąc na pul­su­ją­cy tom.

Mi­łek uśmiech­nął się szel­mow­sko, jak­by do­kład­nie na to cze­kał.

– Cóż, do­ty­ka­nie rze­czy, któ­rych nie ro­zu­miem, to w za­sa­dzie mo­je hob­by.

– Ostroż­nie! A co, je­śli to pu­łap­ka? – Przy­ja­ciół­ka po­de­szła bli­żej, uważ­nie przy­glą­da­jąc się le­wi­tu­ją­cym stro­nom.

– To tyl­ko księ­ga. Jak ni­by mo­że być groź­na? Co naj­wy­żej spad­nie mi na no­gę. – Ostroż­nie wy­cią­gnął rę­kę, by do­tknąć to­mu, ale ten drgnął nie­znacz­nie i cof­nął się lek­ko w po­wie­trzu.

– Chy­ba cię nie po­lu­bi­ła, ge­niu­szu. – Za­śmia­ła się Ko­ra. – Mo­że bądź do­brze wy­cho­wa­ny i spró­buj po­wie­dzieć… no nie wiem… na przy­kład… „PRO­SZĘ”?

– Bar­dzo śmiesz­ne… – od­parł Mi­łek. – Po­cze­kaj… Mo­że ten krysz­tał od two­je­go dziad­ka coś zdzia­ła.

Ko­ra ostroż­nie wy­ję­ła klej­not z tor­by, a je­go zło­ci­sty blask na­tych­miast roz­świe­tlił mrok kom­na­ty. Pro­mień Zo­rvii za­tań­czył na ścia­nach, od­bi­ja­jąc się od mi­ster­nych sym­bo­li Ma­lun­ku. W tej sa­mej chwi­li księ­ga, któ­ra wcze­śniej zda­wa­ła się je­dy­nie uno­sić w bez­ru­chu, za­drża­ła de­li­kat­nie, jak­by wy­czu­wa­jąc bli­skość krysz­ta­łu. Jej okład­ka po­ru­szy­ła się ci­cho, jak gdy­by od daw­na ocze­ki­wa­ła na ten mo­ment. A po­tem unio­sła się po­wo­li w po­wie­trze i za­czę­ła krą­żyć wo­ko­ło, trze­po­cząc we­so­ło kart­ka­mi.

– Na Zo­rvię! To jest nie­sa­mo­wi­te! – wy­szep­ta­ła za­uro­czo­na Ko­ra, nie­mal za­po­mi­na­jąc o swo­im zwy­czaj­nym, za­czep­nym to­nie.

Księ­ga otwo­rzy­ła się z sub­tel­nym sze­le­stem, przy­po­mi­na­ją­cym dźwięk wia­tru prze­la­tu­ją­ce­go przez li­ście Drze­wa Ży­cia. Na po­cząt­ku kart­ki wy­da­wa­ły się pu­ste – ide­al­nie gład­kie, bez żad­nych zna­ków. Przy­ja­cie­le wstrzy­ma­li od­dech, ob­ser­wu­jąc z na­pię­ciem, jak krysz­tał pul­su­je co­raz in­ten­syw­niej­szym bla­skiem.

Na­gle, jak­by pió­ro nie­wi­dzial­ne­go kro­ni­ka­rza pi­sa­ło po stro­nach, sym­bo­le Ma­lun­ku za­czę­ły po­ja­wiać się na pa­pie­rze. Z po­cząt­ku by­ły to po­je­dyn­cze li­nie i łu­ki, któ­re z każ­dą se­kun­dą łą­czy­ły się w skom­pli­ko­wa­ne wzo­ry. Z tych wzo­rów za­czę­ły wy­ła­niać się kształ­ty, aż w koń­cu stro­ny wy­peł­ni­ła szcze­gó­ło­wa ma­pa – peł­na de­ta­li, w tym miejsc i nazw, któ­re obo­je wi­dzie­li po raz pierw­szy.

– Wow, czy ja wi­dzę… la­wen­dę?! – wy­krzyk­nął Mi­łek, nie­mal przy­kle­ja­jąc nos do mi­go­czą­cej ma­py.

– Tak – przy­tak­nę­ła Ko­ra, po­chy­la­jąc się nad księ­gą. – Wy­glą­da na to, że Flo­rę­cja to jed­no wiel­kie, pach­ną­ce po­le la­wen­do­we!

Mi­łek po­ki­wał gło­wą, wpa­trzo­ny w ob­raz, któ­ry pul­so­wał lek­ko, jak­by ma­pa pró­bo­wa­ła prze­ka­zać coś wię­cej.

– Zo­bacz, te rzę­dy la­wen­dy, jak ide­al­nie uło­żo­ne spi­ra­le… – wes­tchnął, wska­zu­jąc na lśnią­ce po­la ota­cza­ją­ce ca­ły re­gion. – Czu­ję za­pach, jak­by­śmy na­praw­dę tam by­li.

– Spójrz na to. – Przy­ja­ciół­ka wska­za­ła na okrą­gły, wy­róż­nia­ją­cy się punkt w sa­mym środ­ku ma­py. – Ten ogrom­ny krąg po­środ­ku. Are­na kró­lo­wej Ko­ra­lii… Brzmi jak miej­sce peł­ne wiel­kich przy­gód al­bo… – Te­atral­nie za­wie­si­ła głos. – Bar­dzo nud­nych za­wo­dów.

Mi­łek zer­k­nął na nią z obu­rze­niem, któ­re szyb­ko zmie­ni­ło się w pod­eks­cy­to­wa­nie.

– „Nud­nych”? Zę­bat­ko, to miej­sce, w któ­rym co­dzien­nie tre­nu­ją Szyb­ko­lot­ni! Lot­na­sty­ka! Wy­obraź so­bie: szla­ki po­wietrz­ne, ćwi­cze­nia pręd­ko­ści, akro­ba­cje… Te li­nie na are­nie wy­glą­da­ją jak pla­ny lo­tów. To mu­si być nie­sa­mo­wi­te!

[…]

Pozostało jeszcze 90% treści tej książki.

Na­ugia. Ta­jem­ni­ca ba­rie­ry

isbn: 978-83-8423-280-4

© Do­ro­ta To­ma­szew­ska i Wy­daw­nic­two No­vae Res 2026

Wszel­kie pra­wa za­strze­żo­ne. Ko­pio­wa­nie, re­pro­duk­cja lub od­czyt ja­kie­go­kol­wiek frag­men­tu tej książ­ki w środ­kach ma­so­we­go prze­ka­zu wy­ma­ga pi­sem­nej zgo­dy Wy­daw­nic­twa No­vae Res.

re­dak­cja: Ję­drzej Szul­ga

ko­rek­ta: An­na Miot­ke

okład­ka: Oli­wa Błasz­czyk

ilu­stra­cje: Wio­le­ta Me­ler­ska

kon­wer­sja e-bo­oka: Ga­briel Wy­glę­dacz – Stu­dio Aka­pit

Wy­daw­nic­two No­vae Res na­le­ży do gru­py wy­daw­ni­czej Za­czy­ta­ni.

Gru­pa Za­czy­ta­ni sp. z o.o.

ul. Świę­to­jań­ska 9/4, 81-368 Gdy­nia

tel.: 58 716 78 59, e-ma­il: se­kre­ta­riat@gru­pa­za­czy­ta­ni.pl

https://no­va­eres.pl

Pu­bli­ka­cja do­stęp­na jest na stro­nie za­czy­ta­ni.pl.