Wydawca: Initium Kategoria: Fantastyka i sci-fi Język: polski Rok wydania: 2014

Morderstwo Wron. Tom 2. Inni ebook

Anne Bishop

5 (1)

Ebooka przeczytasz na:

Kindlu MOBI
e-czytniku EPUB
tablecie EPUB
smartfonie EPUB
komputerze EPUB
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Zabezpieczenie: watermark Przeczytaj fragment ebooka

Opis ebooka Morderstwo Wron. Tom 2. Inni - Anne Bishop

Zdobywszy zaufanie terra indigena zamieszkujących Dziedziniec w Lakeside, Meg Corbyn stara się żyć według ich zasad. Jest człowiekiem, więc powinni ją traktować jak zwierzynę, ale jako cassandra sangue posiada dar wieszczenia przyszłości, który czyni ją kimś wyjątkowym.

Gdy na ulicach pojawiają się dwa nowe narkotyki, dochodzi do coraz częstszych konfliktów ludzi z Innymi. Ich rezultatem są ofiary po obu stronach, dlatego gdy Meg śni o krwi i czarnych piórach na śniegu, Simon Wilcza Straż – zmiennokształtny przywódca Dziedzińca w Lakeside – zastanawia się, czy jej sen dotyczył przeszłych ataków, czy tych, które dopiero nastąpią.

Meg zaczyna coraz częściej odczuwać potrzebę wieszczenia, a tymczasem Inni i nieliczni ludzie, którzy żyją wśród nich, muszą wspólnie pokonać człowieka usiłującego odebrać im wieszczkę krwi – a także powstrzymać niebezpieczeństwo, które grozi zagładą.

Opinie o ebooku Morderstwo Wron. Tom 2. Inni - Anne Bishop

Fragment ebooka Morderstwo Wron. Tom 2. Inni - Anne Bishop

Dla Pat

ANNE

BISHOP

Przełożyła

Monika Wyrwas-Wiśniewska

Kraków 2014

Tytuł oryginału: Murder of Crows

Copyright © Anne Bishop, 2014

All rights reserved

www.annebishop.com

Copyright © for the Polish edition by Wydawnictwo INITIUM

Tłumaczenie z języka angielskiego: Monika Wyrwas-Wiśniewska

Redakcja i korekta: Anna Płaskoń-Sokołowska

Projekt okładki, skład i łamanie: Patryk Lubas

Współpraca organizacyjna: Barbara Jarząb

Fotografie użyte na okładce:

© Christian Lagerek

© Igor Zh.

© Adam Fichna

© BestPhotoStudio

Grafika na stronach rozdziałowych © Roman Malyshev

www.shutterstock.com

Wydanie I

ISBN 978-83-62577-39-2

Wydawnictwo INITIUM

www.initium.pl

e-mail:info@initium.pl

Druk i oprawa: Drukarnia ReadMe, www.readme.pl

Konwersja do formatu ePub i mobi: Adam Łakomy a.lakomy@prasosfera.plPrasosfera.pl

Podziękowania

Chciałabym jak zwykle podziękować Blairowi Boone’owi za to, że jest moim pierwszym czytelnikiem, a także za informacje na temat zwierząt i pozostałych rzeczy, które wykorzystałam do tworzenia świata Innych. Dziękuję też Debrze Dixon, która była moim drugim czytelnikiem, Dorannie Durgin, która zajmuje się moją stroną internetową, Adrienne Roehrich, która prowadzi mój fan page na Facebooku, Catherine Garcii za informacje o ciastkach dla psów i sposobie ich wypiekania, Charlesowi de Lint za muzyczne inspiracje na World Fantasy (Toronto 2012), Nadine Fallacaro za informacje medyczne, Douglasowi Burke’owi za konsultacje kwestii związanych z działaniem policji (i niedociekanie, po co mi te informacje), Anne Sowards i Jennifer Jackson za uwagi na temat fabuły i entuzjazm, z jakim przyjęły tę serię, oraz Pat Feidner, która jak zwykle służyła mi radą i oparciem.

Chciałabym szczególnie podziękować osobom, które użyczyły swoich imion i nazwisk postaciom z tej książki, wiedząc, że będzie to jedyny łącznik pomiędzy rzeczywistością a fikcją. Są to: Bobbie Barber, Elizabeth Bennefeld, Blair Boone, Douglas Burke, Starr Corcoran, Jennifer Crow, Lorna MacDonald Czarnota, Julie Czerneda, Roger Czerneda, Merri Lee Debany, Michael Debany, Skip Denby, Mary Claire Eamer, Sarah Jane Elliott, Chris Fallacaro, Dan Fallacaro, Mike Fallacaro, Nadine Fallacaro, Jamess Alan Gardner, Mantovani „Monty” Gay, Julie Green, Lois Gresh, Ann Hergott, Lara Herrera, Robert Herrera, Danielle Hilborn, Heather Houghton, Lorne Kates, Allison King, Janie Paniccia, Jennifer Margaret Seely, Ruth Stuart i John Wulf.

NAMID – świat

Kontynenty i terytoria (jak dotąd)

Afrikah

Australis

Brytania/Dzika Brytania

Celtycko-Romańska Wspólnota Narodów/Cel-Romania

Felidae

Kościste Wyspy

Burzowe Wyspy

Thaisia

Tokhar-Chin

Zelande

Wody

Wielkie Jeziora: Największe, Tala, Honon, Etu i Tahki

Pozostałe jeziora: Jeziora Piór/Jeziora Palczaste

Rzeka: Talulaha/Wodospad Talulaha

Miasta i wioski

Przystań Przewoźników, Centrum Północ-Wschód (Dyspozytornia), Georgette, Laketown, Podunk, Sparkletown, Talulah Falls, Toland, Orzechowy Gaj, Pole Pszenicy

Plan Lakeside

Autorka zaznaczyła tylko elementy występujące w powieści.

Dziedziniec w Lakeside

Krótka historia swiata

Dawno, dawno temu Namid zrodziła wszelkie istoty żywe – w tym te nazywane ludźmi. Podarowała ludziom żyzne obszary samej siebie i wodę zdatną do picia, a znając ich delikatną naturę, jak również naturę innych swoich dzieci, odizolowała ich, by mieli szansę przeżyć i rozwijać się. Ludzie dobrze wykorzystali tę szansę. Nauczyli się budować domy i krzesać ogień. Nauczyli się uprawiać ziemię i wznosić miasta. Zbudowali też łodzie i zaczęli łowić ryby w Morzu Śródziemnym i Morzu Czarnym. Rozmnażali się i rozprzestrzeniali po swojej części świata, aż natrafili na dzikie miejsca. To wtedy odkryli, że resztę świata zasiedlają inne dzieci Namid. Jednak Inni nie dostrzegli w ludziach zdobywców. Dostrzegli w nich nowy rodzaj mięsa.

Tak zaczęły się wojny o dzikie miejsca. Czasami ludzie wygrywali i rozprzestrzeniali się nieco bardziej, częściej jednak znikały całe fragmenty ich cywilizacji, a ci, którzy ocaleli, trzęśli się ze strachu, słysząc wycie wilków. Zdarzało się też, że ktoś za bardzo oddalił się od domu, a rano znajdowano go martwego, pozbawionego krwi.

Mijały wieki. Ludzie zbudowali większe statki i przepłynęli Atlantyk. Kiedy natrafili na dziewiczy ląd, na wybrzeżu zbudowali osadę. Wówczas odkryli, że i to miejsce zajęte jest przez terra indigena, czyli tubylców ziemi. Innych.

Terra indigena rządzący kontynentem nazywanym Thaisią poczuli gniew, gdy ludzie zaczęli wycinać drzewa i orać ziemię, która nie należała do nich. Zjedli więc osadników i nauczyli się przybierać ich kształt, tak jak wcześniej wielokrotnie nauczyli się przybierać kształt innego mięsa.

Druga fala osadników znalazła opuszczoną osadę i ponownie spróbowała ją zasiedlić.

Ich również zjedli Inni.

Na czele trzeciej fali osadników stał człowiek, który był mądrzejszy niż jego poprzednicy. Zaproponował Innym ciepłe koce, materiał na ubrania i interesujące błyszczące przedmioty – w zamian za zgodę na zajęcie osady i uprawę okolicznej ziemi. Inni uznali, że to uczciwa wymiana, i opuścili tereny użyczone ludziom. Otrzymali więcej prezentów w zamian za prawo do polowań i połowu ryb. Taki układ zadowalał obie strony, choć jedna z trudem tolerowała nowe sąsiedztwo, a druga ogradzała swe osady i żyła w ciągłym strachu.

Płynęły lata, osadników przybywało. Wielu umierało, ale wielu wiodło się całkiem dobrze. Osady rozrastały się w wioski, te w miasteczka, a te z kolei w miasta. Stopniowo ludzie rozprzestrzenili się po całej Thaisii na ziemiach użyczonych im przez Innych.

Mijały wieki. Ludzie byli bystrzy, ale Inni również. Ludzie wynaleźli elektryczność i kanalizację. Inni kontrolowali wszystkie rzeki, które zasilały generatory, i wszystkie jeziora, które dostarczały wody pitnej. Ludzie wynaleźli silniki parowe i centralne ogrzewanie. Inni kontrolowali zasoby paliwa potrzebnego do pracy silników i ogrzewania domów. Ludzie wynajdowali i produkowali różne rzeczy. Inni kontrolowali surowce, a zatem decydowali o tym, co można, a czego nie można produkować w ich części świata.

Oczywiście zdarzały się konflikty i niektóre ludzkie miasta znów pochłonął las. Wreszcie ludzie pojęli, że to terra indigena rządzą Thaisią i tylko koniec świata może to zmienić.

Obecnie sytuacja kształtuje się następująco: na ogromnych terenach należących do Innych rozrzucone są niewielkie ludzkie osady. W większych miastach znajdują się ogrodzone parki nazywane Dziedzińcami, gdzie mieszkają Inni, których zadaniem jest obserwowanie ludzi i pilnowanie przestrzegania umów, jakie zawarli z terra indigena. Po jednej stronie wciąż panuje niechętna tolerancja – a po drugiej strach. Ale jeśli ludzie będą ostrożni, przetrwają. Przynajmniej większość z nich.

Rozdział 1

Simon Wilcza Straż obudził się, ziewnął, podniósł głowę i spojrzał na Meg Corbyn, której niespokojne ruchy wyrwały go ze snu. Całkiem rozkopała pościel, a ponieważ nie miała futra, mogła złapać przeziębienie. Simon nie miał pojęcia, dlaczego ludzie chcą złapać przeziębienie – Wilk terra indigena łapał coś tylko wówczas, gdy chciał to złapać – niemniej wielu ludzi najwyraźniej chciało i łapało je, gdy było zimno. A choć kończył się luty, w Północno-Wschodnim regionie Thaisii nadal było zimno. Z drugiej strony, można się było spodziewać, że jeśli Meg zmarznie, przytuli się mocniej do jego ciepłego futra, a jak każdy Wilk Simon lubił bliskość.

Gdyby kilka tygodni temu ktoś powiedział mu, że zaprzyjaźni się z człowiekiem tak bardzo, iż będzie czuwał nad nim w nocy, zabiłby go śmiechem. Tymczasem siedział właśnie w mieszkaniu Meg w Zielonym Kompleksie, podczas gdy Sam, podopieczny i siostrzeniec Simona, spał u jego ojca, Elliota, w Wilczym Kompleksie. Wcześniej z Samem często drzemali przytuleni do Meg, a czasami nawet spali z nią przez całą noc, jednak ostatni atak na Dziedziniec w Lakeside wiele zmienił. Jacyś ludzie przyszli nocą porwać Sama i Meg, a Meg omal nie zginęła, ratując przed nimi Wilczka. Kiedy wieźli ją do ludzkiego szpitala, Simon dostał napadu niekontrolowanej wściekłości. Miał podejrzenia co do jego przyczyny i dlatego Sam, nieopanowany jak każdy szczeniak, nie sypiał już przytulony do Meg.

Ta Meg. Mówiła, że mierzy sto sześćdziesiąt centymetrów, ponieważ uważała, że brzmi to bardziej imponująco niż „metr sześćdziesiąt”. Miała dwadzieścia cztery lata, włosy pomalowane na dziwaczny, pomarańczowy kolor z czarnymi odrostami, przejrzyste szare oczy, jak u niektórych Wilków, i jasną skórę. Dziwną, delikatną skórę, na której łatwo tworzyły się blizny.

Meg była cassandra sangue, wieszczką krwi: jeśli przecięło się jej skórę, doznawała wizji i wypowiadała proroctwa. Działo się tak zawsze, niezależnie od tego, czy zraniono ją celowo, za pomocą brzytwy, czy też przypadkowo skaleczyła się sama.

Sanguinati nazywali kobiety tego rodzaju słodką krwią, ponieważ nawet w dorosłym życiu zachowywały w sercu słodycz dziecka. Ta słodycz i krew, w której pływały wizje, sprawiały, że wieszczki nie były zdobyczą, tyko stworzeniami Namid, równocześnie wspaniałymi i straszliwymi. Być może nawet straszliwszymi, niż sądzili terra indigena.

Simon był jednak pewien, że jeśli będzie musiał, poradzi sobie z tym aspektem Meg. Ale chwilowo Meg była po prostu Meg – oficjalnie łącznikiem z ludźmi zatrudnianym przez Dziedziniec, a prywatnie jego przyjaciółką.

Kiedy tak na nią patrzył, zaczęła przez sen wydawać niespokojne dźwięki i poruszać nogami, jakby biegła.

Meg? Wiedział, że nie słyszy mowy terra indigena, ale i tak spróbował. Miał wrażenie, że nie śni się jej nic miłego, jak na przykład polowanie na jelenia. Tym bardziej że nagle poczuł zapach jej strachu. Meg?

Wsadził jej nos w ucho, zamierzając ją obudzić.

Meg czuła we śnie zbliżające się niebezpieczeństwo. Słyszała też jakiś znajomy dźwięk, który wywoływał w niej grozę. Próbowała krzyknąć ostrzegawczo, wołać o pomoc, uciec od obrazów, które wypełniały jej głowę.

Kiedy poczuła dźgnięcie w ucho, rzuciła się gwałtownie, wrzasnęła i kopnęła z całej siły. Trafiła w coś stopą, więc kopnęła znowu. Obudziły ją huk i głośny jęk. Półprzytomna, zaczęła szukać włącznika lampy.

Kiedy pokój zalało światło, usiadła, dysząc ciężko. Puls walił jej w uszach. Pierwsze, co zauważyła, to stolik nocny, który wyglądał dokładnie tak samo jak wówczas kiedy kładła się spać, tyle że mały zegar stojący koło lampy pokazywał teraz trzecią w nocy. Uspokojona znajomym widokiem, rozejrzała się po pokoju.

Nie znajdowała się w sterylnej celi, w zamkniętym kompleksie, pod władzą człowieka, który ciął jej skórę dla zysku. To była jej własna sypialnia, w jej własnym mieszkaniu, na Dziedzińcu w Lakeside. Najwyraźniej była tu sama.

Ale jeszcze kilka godzin temu, kiedy zasypiała, leżał obok niej wielki puchaty Wilk. Opadła na poduszkę i przykryła się kołdrą aż po brodę.

– Simon? – spytała szeptem.

Usłyszała chrząknięcie. Dobiegło jakby z podłogi po drugiej stronie łóżka. Po chwili znad materaca wyłoniła się ludzka głowa Simona Wilczej Straży. Patrzył na nią bursztynowymi oczami, w których migotały czerwone iskry – wyraźny znak, że jest zły.

– Obudziłaś się już? – warknął.

– Tak – odparła potulnie.

– To dobrze.

Kiedy wślizgiwał się pod kołdrę, dostrzegła mięśnie grające pod gładką skórą. Odwróciła się do niego plecami, a serce zaczęło jej walić ze strachu, odmiennego niż ten, który czuła we śnie.

Nigdy nie sypiał z nią w swej ludzkiej formie. Dlaczego zmienił się w człowieka? Czyżby chciał… seksu? Nie była… nie chciała… Nie była nawet pewna, czy mogła z… A jeśli on tego oczekuje?

– Si-Simonie? – spytała drżącym głosem.

– Tak, Meg? – nadal słyszała w jego głosie powarkiwanie.

– Nie jesteś Wilkiem.

– Zawsze jestem Wilkiem.

– Ale teraz nie jesteś futrzastym Wilkiem.

– A ty zabrałaś całą kołdrę. – To mówiąc, chwycił kołdrę, którą trzymała z całych sił pod brodą, i szarpnął w swoją stronę. Zaskoczona, przeturlała się na niego i zanim zdołała cokolwiek zrobić, oboje byli porządne przykryci, a Simon przyciskał ją do materaca. – Przestań się wiercić – zażądał niecierpliwie. – Jeśli nabijesz mi jeszcze jednego siniaka, to cię ugryzę.

Meg posłusznie znieruchomiała. Simon wiedział, że w jej krwi pływają wizje i proroctwa, które uwalnia każda ranka, więc nie przetnie jej skóry. Ale ostatnio wymyślił inny sposób dyscyplinowania takich jak ona – szczypał ją przez ubranie tak mocno, żeby zabolało, nie uszkadzając skóry.

Meg trafiła na Dziedziniec w Lakeside siedem tygodni temu. Była wtedy na wpół zamarznięta i szukała pracy. Przez pierwsze dni Simon regularnie groził jej, że ją zje, choć normalnie nie traktował w ten sposób ludzkich pracowników w obawie, że z miejsca porzucą pracę i uciekną najbliższym wyjściem. Gdy Inni odkryli, że Meg jest wieszczką krwi i że uciekła od człowieka, do którego zgodnie z prawem należała, uznali ją za jedną ze swoich. I chronili ją jak jedną ze swoich, szczególnie odkąd wpadła pod lód i omal nie utonęła, usiłując odciągnąć napastników od małego Sama. Właśnie dlatego od powrotu ze szpitala co wieczór zasypiała pod strażą Simona, który w swej wilczej formie zwijał się w kłębek na jej łóżku.

Zapewne mniej cieszyłaby się z tego nocnego towarzystwa, gdyby wilcze futro nie grzało tak miło.

Meg była ciekawa, czy w jej mieszkaniu specjalnie jest tak zimno, żeby nie marudziła, że Simon sypia obok niej? Dotąd nigdy się na to nie skarżyła, ponieważ zachowywał formę Wilka. Teraz jednak nie wyglądał jak Wilk, a Simon w ludzkiej formie w jej łóżku to było coś… innego. Coś krępującego. Groźnego w sposób, o którym nie miała ochoty rozmawiać.

Chociaż, mimo braku futra, nadal był ciepły i zachowywał się poprawnie, a ponieważ było jeszcze za wcześnie, żeby wstawać, postanowiła, że zastanowi się nad tym wszystkim jutro.

Przysypiała już, kiedy potrząsnął nią lekko.

– Co cię przestraszyło? – spytał.

Powinna wiedzieć, że nie odpuści. Może to i lepiej? Odkąd uciekła z kompleksu i zamieszkała z Innymi, jej wieszczy dar zaczął się zmieniać. Stała się bardziej wrażliwa, tak, że czasami nie musiała nawet przecinać skóry, by doświadczyć wizji – szczególnie jeśli w jakimś stopniu wizja dotyczyła jej samej.

Obrazy ze snu zdążyły się rozpłynąć. Większości nie pamiętała, więc pewnie rano nie byłaby w stanie przypomnieć sobie czegokolwiek. A jednak na samą myśl o tym śnie przechodził ją dreszcz.

– Nic takiego – powiedziała, bardzo pragnąc w to uwierzyć. – To był tylko sen. – Przecież nawet wieszczki krwi miewają zwyczajne sny. Prawda?

– Skoro przestraszył cię tak bardzo, że skopałaś mnie z łóżka, to nie jest „nic takiego”, Meg. – Simon przytrzymał ją mocniej. – I wiesz co? Może i jesteś mała, ale kopiesz jak łoś. Muszę ostrzec resztę Wilków.

Świetnie. Właśnie tego było jej trzeba. Tak, to nasz łącznik, Meg Wierzgająca Klępa. Tymczasem dominujący Wilk i przywódca Dziedzińca uparcie czekał na odpowiedź.

– Słyszałam dźwięk – szepnęła. – Powinnam wiedzieć, co to było, ale nie potrafię go zidentyfikować.

– Dźwięk z twoich lekcji? – spytał równie cicho Simon. Miał na myśli szkolenie, jakie przechodziła w kompleksie. Uczono ją tam rozpoznawać obrazy i dźwięki niesione przez proroctwa.

– Tak, ale również stąd. To nie był pojedynczy dźwięk, tylko kilka, które razem składały się na jedno znaczenie.

Chwila ciszy.

– Dobrze. Co jeszcze?

Zadrżała. Owinął się wokół niej i zrobiło jej się cieplej. Poczuła się bezpieczna.

– Krew. – Jest zima. Na ziemi leży śnieg i ten śnieg jest pochlapany krwią. I widziałam pióra. – Odwróciła głowę, żeby na niego spojrzeć. – Dlatego próbowałam krzyczeć, chciałam, żeby ktoś mnie usłyszał. Widziałam połamane czarne pióra sterczące z zakrwawionego śniegu.

Simon przyjrzał się jej uważnie.

– Widziałaś je? Nie było ciemno?

Pomyślała przez chwilę, po czym pokręciła głową.

– Był dzień. Słońce nie świeciło, ale był dzień.

– Rozpoznałaś to miejsce?

– Nie. Nie zapamiętałam żadnych wskazówek co do miejsca, tylko ten śnieg.

Simon sięgnął nad nią i zgasił lampę.

– W takim razie śpij dalej, Meg. Będziemy ścigać tę zwierzynę jutro.

Wyciągnął się obok i natychmiast zasnął, tak jakby był w swojej wilczej formie. Tyle że nie był w wilczej formie. A ona nie wiedziała, jak mu wyjaśnić, że to zmieniło coś między nimi.

Rozdział 2

Dziki Pies siedział w furgonetce ojca przed domem Grizzly’ego, swojego najlepszego przyjaciela. Towarzyszył mu Wyjec, jego drugi najlepszy przyjaciel. Czekali, aż zacznie się zabawa. W środę wywożono śmieci z Orzechowego Gaju, a te świrnięte Wrony z Dziedzińca latały nad śmieciarkami i kradły rzeczy, które wyrzucali ludzie. Tydzień w tydzień, jak w zegarku, zlatywały się i grzebały w kubłach na śmieci wystawianych na ulicę, a potem odlatywały z jakimś gównem w dziobach. Bo tym właśnie są wszystkie Wrony – zbieraczami gówna. A ludzie nic nie mogli z tym zrobić. Tak twierdził Człowiek z Rządu. Nie wolno im było nawet strzelać do tych pierzastych złodziei, ponieważ groziło za to więzienie, a już sama grzywna zrujnowałyby całą rodzinę. Na szczęście Grizzly, który wszystko potrafił znaleźć na komputerze, trafił na zajebistą grę o nazwie Przynęta na Wrony i Ofiary na Drodze. Można było w nią grać w wersji dla dzieciaków, to znaczy online, po zarejestrowaniu się na stronie, ale prawdziwi twardziele mogli ją wypróbować na żywo. Potrzeba do tego było dwóch substancji: wilczenia i euforki. Niełatwo było je zdobyć, a żadna nie była tania. Przez dwa miesiące we trzech ciułali forsę, żeby kupić po jednej działce od przyjaciela przyjaciela Wyjca, który znał faceta, który znał faceta. I wreszcie mieli się przekonać, czy te prochy i gra były warte takiego zachodu.

– No już – mruknął Dziki Pies. – Muszę odstawić wóz, zanim stary zbierze się do roboty.

Wyjec opuścił okno od strony pasażera.

– Słyszę śmieciarki. Chyba są już na sąsiedniej ulicy. Grizzly gotowy?

Dziki Pies wyjął komórkę z kieszeni.

– Gotowy? – spytał, kiedy usłyszał głos w słuchawce.

– Dałem im doprawione mięso – odparł Grizzly.

– Jesteś pewny, że dawka jest odpowiednia?

Na bogów na dole, jasne, że nie był pewny! W zeszłym tygodniu we trzech podzielili się połową działki wilczenia, żeby je wypróbować. Dziki Pies jak przez mgłę pamiętał, co się wydarzyło, kiedy dopadli Priscillę Kees, która naprawdę nie powinna była wracać sama do domu po ciemku. Pamiętał natomiast doskonale, że czuł wtedy coś więcej niż rządzę. Czuł się dziki i silny – i chciał znów się tak poczuć.

Ale nie w najbliższym czasie. Najpierw cała sprawa musi przyschnąć. Priscilla nie wróciła do szkoły, a Dziki Pies słyszał, jak jego mama mówiła babci, że ma jakieś obrażenia w środku i że w związku z tym jego siostrze nie wolno będzie chodzić samej nawet do przyjaciółki, która mieszka sześć domów od nich, póki te bestie, które zrobiły coś takiego Priscilli, nie zostaną złapane.

Poczuł się wtedy dziwnie, bo mama mówiła o tym tak, jakby chciała, żeby sprawcom stało się coś złego. To go trochę nastraszyło, dlatego ucieszył się, kiedy uzgodnili, że resztę wilczenia zużyją na grę. A zanim będzie ich stać na drugą działkę, wszystko odejdzie w zapomnienie.

– Hej, jesteś tam, Dziki Psie? – spytał Grizzly. – Psy są jakieś dziwne, nie podoba mi się, jak na mnie patrzą.

– Są! – zawołał równocześnie Wyjec, pochylając się i opierając rękę na tablicy rozdzielczej.

Na ulicy zjawiły się Wrony.

– No chodźcie, pojebańce – szepnął Dziki Pies. – Poczęstujcie się spaghetti z euforką. – Zachichotał. – Weź euforkę, a poczujesz się tak dobrze, że nic nie poczujesz.

Wyjec przysięgał, że po tych prochach nawet dorosły Wilk robi się bezradny jak dziecko – a Wrony nie są w stanie odlecieć. Wczoraj kupili na wynos dużą porcję spaghetti, a dziś wymieszali je z euforką i rozrzucili przy sześciu kubłach ze śmieciami wystawionych na ulicy.

Nadleciały Wrony i wylądowały na pojemnikach, obok których leżały jakieś rzeczy. Kiedy jedna zauważyła spaghetti, ptaki zleciały się ze wszystkich stron. Dziki Pies nie potrafił określić, czy to były Wrony, czy wrony, ale jedno było pewne: wszystkie łykały kluchy jak szalone.

– No już, żryjcie, pojebańce – szepnął, po czym powiedział do telefonu: – Grizzly, już prawie czas.

– Hej, a co to? – zawołał nagle Wyjec.

Od domu do domu szła niska czarnowłosa dziewczyna, zaglądając do kubłów ze śmieciami.

– Świetnie – stwierdził Dziki Pies. – Mamy nawet Inną w ludzkiej formie.

– Śmieciarka zaraz tu będzie – powiedział Wyjec ostrzegawczo. – Musimy zniknąć, zanim ktoś nas zobaczy.

– Tak, tak – mruknął Dziki Pies. Obserwował jeszcze przez chwilę ptaki. Jakiś samochód ominął ostrożnie wronę czy Wronę, która nawet nie pofatygowała się zejść mu z drogi. – Grizzly, puszczaj psy.

Dwa psy myśliwskie, które należały do ojca Grizzly’ego, wypadły z podwórza na tyłach domu, zauważyły ptaki i zaszarżowały na nie z taką agresją, że Dziki Pies poczuł równocześnie podniecenie i mdłości. Dwa ptaki pomachały skrzydłami, niemrawo próbując poderwać się w powietrze, ale udało im się jedynie zwrócić na siebie uwagę psów. Na siebie i na dziewczynę, która stała jak skamieniała obok kubła ze śmieciami.

– O, kurwa – sapnął Wyjec. – Ja wiem, kto to jest! To ta nowa ze szkoły. Jej rodzina właśnie się tu przeniosła z Tokhar-Chin. Musimy odwołać psy!

– Nie możemy! – Dziki Pies złapał Wyjca za kurtkę, gdy wyskakiwał z samochodu.

– Grizzly! Wezwij ojca! Wezwij ojca! – wrzeszczał Wyjec na całe gardło.

Dziki Pies nie miał wyjścia, musiał pójść w ślady przyjaciela. Nie mógł siedzieć i patrzeć, skoro Wyjec i dziewczyna wrzeszczeli jak szaleni, a z domów zaczęli wychodzić ludzie, niektórzy już ubrani do pracy, inni w samych szlafrokach – mimo mrozu i śniegu.

Nagle ktoś go odepchnął, wrzeszcząc, żeby wszyscy zeszli mu z drogi i…

Bum! Bum!

Potem ten sam ktoś krzyczał, żeby wezwać policję, wezwać pogotowie, a Dziki Pies nagle go rozpoznał. Nie wiedział, jak się nazywa, ale wiedział, że to gliniarz, kolega ojca Grizzly’ego.

Gliniarz podbiegł do dziewczyny, przyciskał rękę do rany na jej szyi, ale ona nadal krwawiła.

– Przykro mi, Stan, ale musiałem je zastrzelić – zwrócił się do ojca Grizzly’ego.

– Co z dziewczyną? – spytał Stan.

Gliniarz zawahał się, a potem podniósł rękę i pokręcił głową. Wytarł ręce w świeży śnieg, wstał i spojrzał surowo na Dzikiego Psa i Wyjca.

– Co wy tu robicie, chłopcy?

Stan nadal wpatrywał się w dziewczynę i w psy.

– Na bogów na dole i na górze, co w nie wstąpiło? I jak wydostały się z podwórza?

– Zabierzemy je i zbadamy. Sprawdzimy, czy nie było jakiejś przyczyny. – Gliniarz mówił o psach – z pewnością o psach – ale nie spuszczał wzroku z Dzikiego Psa. – Tak, musimy je zbadać.

Dziki Pies usiłował wymyślić jakąś wiarygodną historyjkę, na przykład że po prostu wpadł zobaczyć się z Grizzlym, ale nagle na ulicy zaroiło się od samochodów i cała masa gliniarzy zaczęła się interesować tym, co ma do powiedzenia. W dodatku chcieli tego wysłuchać na posterunku, w obecności jego ojca. Właśnie dlatego wrócił do domu w radiowozie.

I właśnie dlatego to w obecności policji przekonał się, że Priscilla zapamiętała o wiele więcej z wydarzeń zeszłego tygodnia niż on sam. A potem wzięła pistolet ojca i złożyła dziś rano wizytę w jego domu.

Rozdział 3

W środę przed południem porucznik Crispin James Montgomery zaparkował radiowóz na parkingu dla gości Dziedzińca, wysiadł i odetchnął mroźnym powietrzem. Nadal było zimno. Na początku miesiąca miasteczko Lakeside nawiedziła potężna burza śnieżna, przypominając wszystkim mieszkańcom, że zmiennokształtni i wampiry, stanowiące niejako publiczną twarz Dziedzińca, wcale nie są najniebezpieczniejszymi terra indigena. Żywioły, które wpadły w furię po ataku na Dziedziniec i śmierci jednego z ich rumaków, zaatakowały miasto, a rezultat tego ataku gazety i telewizja okrzyknęły mianem burzy stulecia.

Wiele domów zostało uszkodzonych lub zniszczonych. Było masę rannych i kilka ofiar śmiertelnych. Całe dzielnice miasta zostały pozbawione prądu, brakowało żywności i opału. Rekordowe opady śniegu odcięły Lakeside od świata zewnętrznego, wszystkie drogi dojazdowe zablokowały zwały lodu.

Przez ostatnie dwa tygodnie Monty w wolnym czasie czytał o miastach, które zostały zrównane z ziemią w następstwie konfliktów z Innymi, i zdał sobie sprawę, że Lakeside i tak zostało potraktowane łagodnie. Nie wiedział, z kim rozmawiała Meg Corbyn ani jakich argumentów użyła, ale był gotów założyć się o miesięczną pensję, że to za jej sprawą lodowe blokady nagle stopniały, umożliwiając wznowienie dostaw żywności do miasta. Wcześniej to ona ostrzegła Innych o próbie otrucia rumaków Żywiołów, a podczas ataku na Dziedziniec uratowała Sama – siostrzeńca Simona Wilczej Straży. W ten sposób zdobyła zaufanie istot, które rzadko, o ile w ogóle, ufały ludziom.

Ponieważ jednak to ona stanowiła główny cel ataku, w pewnym sensie była odpowiedzialna za burzę, która spadła na Lakeside, a także za śmierć burmistrza i gubernatora Regionu Północno-Wschodniego. Ale o tym wiedziała tylko garstka ludzi. Według wersji oficjalnej w Lakeside pojawiła się grupa przyjezdnych, którzy z niewiadomych przyczyn sprowokowali atak Innych, wysadzając w powietrze ich Kompleks Usługowy i zabijając kilku terra indigena. Media informowały wprost, że to na ludziach spoczywa odpowiedzialność za konflikt, dzięki czemu od dwóch tygodni pomiędzy mieszkańcami Lakeside a Innymi trwał pełen napięcia rozejm.

Ludzie zajęli się odbudową zniszczeń i próbowali wrócić do poprzedniego życia. I trzymać się jak najdalej od stworzeń, które rządziły Thaisią i resztą świata. Dla terra indigena byli tylko zwierzyną, a od jeleni i saren odróżniał ich jedynie fakt, że wynajdowali i produkowali różne przedmioty, których posiadanie bawiło Innych. Wyłącznie z tego powodu Inni z Thaisii wydzierżawili ludziom skrawki ziemi, gdzie mogli zamieszkać, uprawiać pola i korzystać z zasobów naturalnych. Ale jeśli zrobili coś, co nie spodobało się terra indigena, ci nadal traktowali ich jak zwierzynę.

Niełatwo było pogodzić się z tym wszystkim. A Monty’ego czekał ciężki dzień, zważywszy na informacje, jakimi musiał się podzielić z Simonem Wilczą Strażą.

Minął pracownię krawiecką i należącą do terra indigena kawiarnię Coś na Ząb, gdzie wstęp mieli również ludzie, po czym skierował się do księgarni Zabójczo Dobre Lektury, którą Simon Wilcza Straż prowadził wraz z Vladimirem Sanguinatim. Zapukał do drzwi, mimo że za szybą wisiała tabliczka „Tylko dla miejscowych”.

Simon podszedł do drzwi i przyglądał się Monty’emu na tyle długo, by ten miał czas uświadomić sobie, jak bardzo się od siebie różnią. Wilcza Straż wyglądał jak szczupły mężczyzna po trzydziestce, miał atrakcyjną twarz i ciemne włosy, ostrzyżone jak przystało na właściciela szanowanej firmy. Zwykle można go było wziąć za człowieka, oczywiście o ile nie widziało się jego oczu. Te bursztynowe oczy nigdy nie pozwalały rozmówcy zapomnieć, że ma do czynienia z Wilkiem terra indigena, groźnym drapieżnikiem, tym bardziej że Simon przestał nosić okulary w drucianej oprawie, które łagodziły nieco jego wygląd. Natomiast Monty był średniego wzrostu, miał ciemną skórę i skłonność do tycia. Dobiegał czterdziestki, ale w jego krótkich kręconych włosach zdążyły już pojawić się srebrne nitki, na twarzy zaś rysowały się zmarszczki, których jeszcze kilka miesięcy temu nie było.

Po dłuższej chwili Simon otworzył i Monty wszedł do środka.

– Dziś nie obsługujecie ludzi? – spytał, gdy Wilcza Straż zamknął drzwi na klucz.

– Owszem – odparł krótko gospodarz, a potem, lekko utykając, podszedł do wózka z książkami i zaczął wykładać nowości.

Monty ukłonił się młodej kobiecie stojącej za kasą. Należała do nielicznych ludzkich pracowników Dziedzińca.

– Dzień dobry, panno Houghton.

– Dzień dobry, poruczniku – odparła grzecznie Heather.

Była wyraźnie przestraszona. Lekkim ruchem głowy wskazała na Simona, jakby chciała powiedzieć „Uważaj na niego, coś się dzieje”. Monty zaczął podejrzewać, że mieszkańcy Dziedzińca znają już nowiny.

Przez chwilę przyglądał się Simonowi.

– Skręcił pan nogę? – zagadnął wreszcie niezobowiązująco.

Simon cisnął książkę na stół.

– Skopała mnie z łóżka – parsknął. – Śnił jej się koszmar, więc chciałem ją obudzić, a ona skopała mnie z łóżka. – Monty nie musiał pytać, o kim mówi. Heather, która wpatrywała się w Wilczą Straż szeroko otwartymi oczami, również o to nie spytała. – A potem zaczęła wydzielać ten zapach i dziwnie się zachowywać, niby dlatego że byłem w ludzkiej formie. – Simon ciskał na stół kolejne książki. Jedna spadła na podłogę, ale nie zwrócił na to uwagi. – Co to za różnica, czy mam futro, czy nie mam? – zwrócił się nagle do Heather, a wyraz jego oczu mówił jasno, że spodziewa się odpowiedzi.

– Mmmmmmm… – zaczęła niepewnie, rzucając Monty’emu zrozpaczone spojrzenie. – Noooo… Mój tata nie ma nic przeciwko temu, żeby kot spał koło mojej mamy, ale gdyby kot zmienił się w człowieka, pewnie by mu to przeszkadzało.

– Dlaczego? – dopytywał Simon. – To przecież nadal byłby kot, tylko w innej formie!

Heather wydała dziwny dźwięk i zamilkła na dobre.

Monty odchrząknął lekko.

– W takiej formie mógłby uprawiać seks z ludzką kobietą – zaryzykował.

– Ale ja nie chciałem uprawiać seksu! – wykrzyknął Simon. – Chciałem się tylko schować pod kołdrę! – Obrzucił Heather wrogim spojrzeniem. – Kobiety są dziwne.

O rany, pomyślał Monty na widok łez, które zakręciły się w oczach dziewczyny.

– Pójdę przyszykować zamówienia. – Heather siąknęła nosem, po czym wyszła do magazynu znajdującego się na tyłach księgarni.

– Jeśli spróbujesz rzucić pracę, to cię zjem! – wrzasnął za nią Simon.

Jedyną odpowiedzią było trzaśnięcie drzwiami.

Wilcza Straż patrzył przez chwilę na chwiejny stos książek na stole, a potem przeniósł wzrok na Monty’ego.

– Czego pan chce?

Zdecydowanie nie był to najlepszy moment na taką rozmowę, ale Monty naprawdę potrzebował od Wilczej Straży pewnych informacji, które – jak miał nadzieję – oszczędzą Lakeside kolejnego wybuchu wściekłości terra indigena.

– Słuchał pan dzisiaj radia albo oglądał telewizję? – spytał. – Wie pan już, co zaszło rano w Orzechowym Gaju?

Simon ani drgnął. Sprawiał wrażenie, jakby nawet nie oddychał.

– Czy zamordowano Wrony?

– Zginęło kilka ptaków – odparł Monty ostrożnie. – Informacje, jakie dotarły do nas z Orzechowego Gaju, nie są ścisłe, więc nie potrafię panu powiedzieć, czy to były wrony, czy Wrony. – Zawahał się. – Czy właśnie o tym był koszmar panny Corbyn? – A może zrobiła coś więcej? zastanawiał się. Może przecięła sobie skórę brzytwą i wygłosiła proroctwo?

– Śniła o krwi na śniegu i połamanych czarnych piórach – warknął Simon i spojrzał wyzywająco na Monty’ego. – Nie cięła się. Wyczułbym krew, gdyby się cięła.

Czy prorocze sny są u wieszczki krwi czymś normalnym, czy raczej znakiem, że Meg traci zdrowe zmysły? Nie chciał o tym dziś rozmawiać. A na pewno nie z Simonem Wilczą Strażą.

– Czy kapitan Burke dowiedział się czegoś jeszcze? – spytał Simon.

Pyta mnie o coś konkretnego? zastanawiał się Monty.

– Ptaki zostały zaatakowane przez dwa psy myśliwskie. To mógł być przypadek, mógł się w nich odezwać instynkt łowiecki, ale w zajściu zginęła również nastoletnia dziewczyna. – Zginęła także rodzina jednego z chłopców, którzy byli świadkami zajścia, jego matka, ojciec i młodsza siostra, ale nie sądził, by Wilczą Straż zainteresowała ta sprawa, gdyż nie miała ona bezpośredniego związku ze śmiercią ptaków.

Simon wyjrzał przez okno księgarni.

– Nie słyszałem dziś rano ani jednej Wrony. – Podszedł do kasy, sięgnął po telefon i wybrał jakiś numer. Po kilku sekundach mruknął: – Zajęte, a to ci niespodzianka… – po czym rozłączył się i wybrał inny numer. – Jenni? Mówi Simon. Chcę z tobą porozmawiać. Zaraz.

Nawet ze swego miejsca Monty słyszał protesty Jenni Wroniej Straży, ale Simon rozłączył się bez słowa.

Publiczną twarzą Dziedzińca był Elliot Wilcza Straż, pełniący funkcję konsula. To on reprezentował tubylców ziemi w rozmowach z burmistrzem i władzami Lakeside. Ale prawdziwym przywódcą Dziedzińca był Simon Wilcza Straż, a przywódcy nikt się nie przeciwstawia. No może z wyjątkiem Niedźwiedzia, który także tu mieszkał. I Żywiołów. One nie podlegały nikomu.

– Nie będzie pan o tym rozmawiał z Meg – oświadczył Simon. – Jeszcze nie. – Rzeczywiście Monty chciał wypytać ją o sen, zanim zatrze się w jej pamięci i skazi obrazami, jakie bez wątpienia zobaczy w wiadomościach, ale nie zamierzał się spierać. Kiwnął więc głową, a Simon wyraźnie się odprężył. – Jeśli ktoś z Wroniej Straży wie coś o zabitych, zadzwonię do pana – powiedział Wilk.

– Dziękuję. Policja z Orzechowego Gaju bada psy i ptaki. Zapewne poinformuje o wynikach wszystkie jednostki w naszej części Thaisii. Przekażę panu informacje, jak tylko się czegoś dowiem. Szczerze mówiąc, panie Wilcza Straż, mamy wielką nadzieję, że ktoś po prostu rozdrażnił psy, a ptaki zwyczajnie nie zdążyły uciec. – Dziewczyna na pewno nie zdążyła. – Jeśli okaże się, że to coś innego… – Urwał. Nie chciał kończyć tej myśli.

Ale Simon nie zamierzał owijać niczego w bawełnę.

– To może być pierwszy w naszym regionie przypadek choroby, która powoduje problemy w Rejonie Środkowo-Zachodnim i doprowadziła do starcia w Georgette w zeszłym miesiącu.

To nie choroba, tylko narkotyk, pomyślał Monty. A „starcie” to bardzo łagodne określenie masakry, w której śmierć poniosło trzydziestu jeden mieszkańców wioski. Jednak bez względu na to, czy chodzi o narkotyk, czy o chorobę, z pewnością rozpocznie śledztwo, gdy tylko policja z Orzechowego Gaju przekaże wyniki swoich badań. Był niemal pewien, że Simon znalazł się pod wpływem tej substancji podczas burzy. Tylko tym można było wyjaśnić jego agresywną postawę, kiedy Meg znalazła się w szpitalu.

– Posterunkowy Kowalski był dziś rano w Siup i Łup. Ćwiczył na bieżni i korzystał z maszyn, a teraz poszedł chyba do mieszkania.

Monty i jego zespół czuwali nad bezpieczeństwem Meg, kiedy przebywała w szpitalu. W zamian za tę pomoc Inni pozwolili im korzystać z jednego z mieszkań nad pracownią krawiecką. Zważywszy na wysokość podatku od wody, dla kogoś takiego jak Karl Kowalski prysznic poza domem stanowił okazję, której nie można zmarnować.

– Zwykle nie przychodzi rano na naszą siłownię. – Simon spojrzał pytająco na Monty’ego. Najwyraźniej znał grafik jego zespołu równie dobrze jak sam Monty. No i potwierdzał podejrzenia, że Inni są wyczuleni na wszelkie odstępstwa od rutyny u ludzi, z którymi mają do czynienia.

– Wziął dzisiaj dwie godziny wolnego – wyjaśnił Monty. Wilcza Straż nie musiał wiedzieć, że kapitan Burke traktował wszystkie wizyty na Dziedzińcu jak czas spędzony na służbie, ponieważ stosunki z Innymi zawsze były niebezpieczne – bez względu na okoliczności.

– Doktor Lorenzo węszy koło przychodni na rynku – dodał Simon.

– W takim razie najpierw się z nim przywitam, a potem odbiorę posterunkowego Kowalskiego – stwierdził Monty.

Wilcza Straż wrócił do układania wystawy, zachowując się tak, jakby Monty’ego już tu nie było.

– Niech pan wyjdzie tylnym wyjściem. Będzie bliżej – rzucił obojętnym tonem.

Jeszcze kilka tygodni temu coś takiego w ogóle nie wpadłoby Simonowi do głowy. Wprawdzie Monty nie łudził się, że Inni uważają ich za przyjaciół, a co dopiero za równych sobie – dla nich byli tylko sprytnym mięsem – niemniej był to pierwszy Dziedziniec dostępny dla ludzi od… no cóż, odkąd przed wiekami przebyli Atlantik i zawarli pierwsze układy z tutejszymi terra indigena.

Miał nadzieję, że to się nie zmieni, nawet kiedy Simon zorientuje się, że znalazł się pod wpływem substancji nazywanej wilczeniem.

Jenni Wronia Straż weszła do Zabójczo Dobrych Lektur ubrana wyłącznie w zimowy płaszcz, który pachniał Heather i sięgał jej zaledwie do połowy uda. Simon przyjrzał się jej uważnie. Zwykle była wesoła i ciekawska, ale dziś rano sprawiała wrażenie ostrożnej i czujnej.

– Coś słyszałaś. – To nie było pytanie. Każdy rodzaj terra indigena miał własne unikatowe cechy, a choć niektórzy uważali Wrony za niepoprawnych plotkarzy, rzadko kiedy informacje podróżowały szybciej niż za pośrednictwem Wroniej Straży. Szybszy od Wron był tylko telefon, który kilkadziesiąt lat temu wynaleźli ludzie, oraz komputery – odkąd Vlad odkrył, że za ich pośrednictwem można wysyłać tę samą wiadomość do bardzo dużej liczby osób. – Orzechowy Gaj – dodał, nie spuszczając z niej wzroku.

Jenni objęła się ciasno ramionami.

– Coś złego. Nie jestem pewna co. I nie wiem dlaczego.

Jednak coś wiedziała – coś, czego z pewnością nie wiedzieli ludzie. Wyciągnął to z niej kawałek po kawałku. Świeże jedzenie w śniegu, nieodparta pokusa o tej porze roku. Młode wrony i Wrony zlatujące się na przekąskę. Potem psy, śmierć i masa ludzi.

– Meg miała dziś nad ranem sen o Wronach – wyznał, kiedy Jenni powiedziała już wszystko, co słyszała. – Bardzo się wystraszyła.

Jenni zmarszczyła brwi.

– Dlaczego nasza Meg miałaby śnić o Orzechowym Gaju?

– Rzeczywiście. Nie miała powodu śnić o tamtejszym Dziedzińcu. Więc może to miało być ostrzeżenie dla nas? – Wpatrywał się w Jenni tak długo, aż zaczęła się wiercić niespokojnie. – Ty, twoje siostry i reszta Wroniej Straży macie zachować czujność. Orzechowy Gaj leży zaledwie sto pięćdziesiąt mil na południe od miasta. Jeśli choroba, która dotknęła ludzi i Innych na Środkowym Zachodzie i w Georgette na Zachodnim Wybrzeżu, dotarła do tej części Thaisii, musimy być ostrożni. Ktoś może ją przywlec i tutaj.

– Będziemy uważać.

– Jeśli zauważysz, że Meg pociera ramiona, jak wtedy, kiedy wizja mrowi ją pod skórą, daj mi znać. I masz słuchać wszystkiego, co będzie mówiła.

– Będę słuchać – obiecała Jenni. – Nawet jeśli to, co powie nasza Meg, nie będzie dotyczyło Wron.

Simon, uznawszy, że nic więcej nie osiągnie, odesłał Jenni do jej zajęć, a sam wrócił do układania wystawy. Od czasu burzy ludzkich klientów było zdecydowanie mniej, pomimo bezprecedensowej pomocy, jakiej Inni udzielili ludziom podczas śnieżycy.

Wrócą albo i nie, pomyślał. Przeczytał notki na okładkach dwóch książek, po czym odłożył je na bok dla siebie. A dziś i tak nie chcemy na Dziedzińcu nieznajomych małp.

Usłyszał za plecami terkot wózka, który Heather ciągnęła w stronę kasy. Dziedziniec w Lakeside dostarczał towary wszystkim terra indigena mieszkającym w okolicznych lasach. Brak ludzkich klientów ZDL z nawiązką rekompensowały sobie zalewem zamówień na książki z okolicznych osad.

– Będziesz szykować zamówienia? – spytał. Wprawdzie już go o tym poinformowała, idąc do magazynu, ale chciał być uprzejmy i zadośćuczynić jej za swoje wcześniejsze powarkiwania.

Heather nie odpowiedziała, tylko rzuciła mu spojrzenie. I to jakie spojrzenie!

Pochrząkując, Simon wrócił do układania książek. Króliczek usiłujący onieśmielić Wilka? Cóż za niedorzeczność!

Ponieważ jednak ta myśl nie chciała dać mu spokoju, przesunął się nieco, żeby móc obserwować Heather przy pracy. Jak często ostatnio przywodziła mu na myśl królika? Wiedział, że to porównanie zawsze tkwiło gdzieś w zakamarkach jego umysłu, ze względu na jej osobowość i sposób, w jaki reagowała na Innych, ale nagle uświadomił sobie, że od czasu burzy częściej myśli o niej ten sposób.

Wyczuwał zmianę u ludzi, którzy pracowali na Dziedzińcu. Niektórzy pozostali tacy jak dawniej, na przykład Lorne, który prowadził Trzy P – czyli sklep Poczta, Prasa, Papier – ale inni, jak choćby Merri Lee, zaczęli wykazywać cechy Wilka. Choć nadal byli ostrożni i rozsądni, dostrzegał u nich większą determinację, by pracować z terra indigena. A jeszcze inni, jak Heather, stali się aż nadto świadomi, że nigdy nie będą drapieżnikami.

Nie mógł mieć do niej pretensji o to, że jest króliczkiem. No cóż, w zasadzie mógł, ale nie chciał. Po pierwsze, straciłby dobrą pracownicę, a po drugie, pewnie byłoby jej ciężko, gdyby nie znalazła od razu innego zajęcia, a wówczas Meg i całe jej ludzkie stado staliby się nieszczęśliwi. A nie chciał, żeby Meg była nieszczęśliwa.

Stłumił westchnienie i spróbował skupić się na wystawie.

Brak ludzkich klientów nie miał znaczenia. Póki na Dziedzińcu będzie przebywać Meg i jej stado, nie zabraknie mu okazji, żeby obserwować zachowanie ludzi.

Monty zastał Dominica Lorenzo w pomieszczeniu na piętrze jednego z budynków stojących na rynku.

– Witam, doktorze.

– Poruczniku.

– Widzę, że poważnie myśli pan o otworzeniu gabinetu na Dziedzińcu. Odniosłem wrażenie, że nie ma pan zbyt dobrego zdania o Innych.

– Nic się tu nie zmieniło – odparł Lorenzo. – Ale żaden inny lekarz w Thaisii nie miał okazji nawiązać tak bliskich stosunków z terra indigena. Sprawdziłem.

– I z wieszczką krwi? – upewnił się Monty cicho.

Lorenzo spojrzał mu prosto w oczy.

– Przede wszystkim z jej powodu zaproponowałem, że otworzę gabinet i zostanę tutejszym, że się tak wyrażę, rezydentem.

– Porzuca pan pracę w szpitalu?

– Nie. Mam zgodę dyrekcji. W zamian za opiekę nad Meg Corbyn Inni zdjęli z nas podatek od wody. To wielka oszczędność.

Monty pokiwał głową.

– Zdjęli go też z posterunku przy ulicy Orzechowej – dodał.

– Choć obecność Innych w pobliżu chorych i rannych ludzi budzi niepokój, szpital zdecydowany zapewnić opiekę mieszkańcom Dziedzińca w przyszłości może mieć dla nas ogromne znaczenie. Dokładnie tak powiedział pan podczas burzy. Będę tu przyjmował dwa razy w tygodniu, rano. – Zima, jeden z Żywiołów, zgodziła się uciszyć burzę, pod warunkiem że Meg wyzdrowieje. Lorenzo, choć traktował Innych z wielką rezerwą, zapewnił łącznikowi z ludźmi najlepszą możliwą opiekę i ocalił w ten sposób miasto. – Podstawowa opieka medyczna – ciągnął Lorenzo, obejmując gestem gabinet. – Tutejsze Stowarzyszenie Przedsiębiorców zamierza zakupić potrzebny sprzęt, choć działalność, jaką planuję, nie wymaga go wiele. Chcą też, żebym zatrudnił do pomocy pielęgniarkę lub asystentkę, która zajmie się papierami. – Otaksował wzrokiem Monty’ego. – Może pan coś z tym zrobić?

Porucznik pokręcił głową, ale potem zastanowił się.

– Mają tu już jakichś uzdrawiaczy, prawda? Może któryś z nich mógłby panu pomagać i nauczyć się przy okazji czegoś o ludzkiej medycynie? Poza tym chyba wynajmuje tu gabinet masażystka? – Na sąsiednim budynku zauważył szyld salonu W Dobrych Rękach.

– Owszem, choć nie sądzę, żeby miała wielu klientów. Nie przyjmuje w pełnym wymiarze godzin.

– Proszę ją spytać, jak umawia wizyty. Może Stowarzyszenie Przedsiębiorców zgodzi się zatrudnić jedną pomoc administracyjną dla was obojga, kogoś, kto będzie rejestrował klientów i zajmował się dokumentacją?

– To jest jakieś wyjście – zgodził się Lorenzo. – Zapiszę to sobie w notatkach. Na jutro mam wyznaczoną oficjalną prezentację dla konsula i Stowarzyszenia Przedsiębiorców.

Monty postanowił w końcu poruszyć sprawę, dla której tu przyszedł.

– Zetknął się pan wcześniej z cassandra sangue, prawda? Jak tylko zobaczył pan blizny panny Corbyn, od razu wiedział pan, kim ona jest.

– Widywałem wcześniej takie jak ona. – Lorenzo obrzucił Monty’ego przeciągłym spojrzeniem. – Meg Corbyn jest zdrowsza i normalniejsza niż dziewczęta, które leczyłem jako rezydent. Tam, gdzie przedtem mieszkała, wiedzieli, jak opiekować się podobnymi do niej.

– Z tego, co słyszałem, ta opieka polega na przymusowych lekcjach, cięciu skóry bez zgody wieszczki i odbieraniu jej wszelkich szans na własne życie. Dziewczęta są bezpieczne, owszem, ale wykorzystuje się je dla zysku.

– Panna Corbyn powiedziała mniej więcej to samo, kiedy w szpitalu Wilk pozwolił mi zadać jej kilka pytań – odparł Lorenzo. – Dziewczyny, z którymi miałem wcześniej do czynienia, żyły w kontrolowanym środowisku, w prywatnym domu przylegającym do szkoły. Nie jestem pewien, czy cassandra sangue może przetrwać samodzielnie, jeśli nikt nie kontroluje jej życia. Mimo nadzoru wiele z nich tnie się, póki nie umrze albo nie oszaleje… – Urwał. – Ta grupa ludzi stanowi zagrożenie dla samej siebie, a ja chcę wiedzieć, jak można im pomóc. Ktoś musi mieć pojęcie, jak zajmować się tymi dziewczętami i jak zapanować nad ich uzależnieniem od zadawania sobie ran. Ale niestety niewiele jest informacji na ten temat.

– Niewykluczone, że właśnie dlatego zrezygnowano z prób integracji tych dziewcząt w społeczeństwie – zauważył Monty. – Być może kompleksy nastawione pozytywnie wobec wieszczek zamknięto, gdyż zdarzały się w nich przypadki śmierci z powodu zadanych sobie przez nie ran. – Zamierzał to sprawdzić, kiedy wróci na posterunek.

Lorenzo pokiwał głową.

– Niewykluczone, że obserwacja Meg Corbyn pozwoli stworzyć tym dziewczętom warunki do dłuższego i normalniejszego życia.

Monty życzył mu jeszcze powodzenia na jutrzejszej prezentacji, pożegnał się i wyszedł. Potem zadzwonił z komórki do Kowalskiego i umówił się z nim w kawiarni.

Wszedł do Czegoś na Ząb tylnym wejściem, witając się po drodze z Tess – terra indigena, która prowadziła kawiarnię. Patrząc, jak układa ciastka w szklanej gablocie, zastanawiał się, czy ktoś się dziś zjawi, żeby je kupić.

– Co się dzieje z jedzeniem, którego nie uda wam się sprzedać? – spytał.

– Zwykle rozdajemy to, co nie wytrzyma do jutra – odparła Tess. – Część odbiera od nas jadłodajnia Mięso i Zielenina i wieczorem serwuje gościom. Resztę dzielimy między straże. – Na zapleczu rozległy się kroki. Tess zniżyła głos. – A w dni zamknięte dla ludzi, tak jak dziś, przychodzą tu terra indigena, którzy chcą zobaczyć, jak wygląda prawdziwa kawiarnia.

Ciekawe, ilu Innych mieszkających na Dziedzińcu nie przychodziło do kawiarni, ponieważ jest otwarta dla ludzi? Czy traktują z niechęcią ludzkich pracowników, którzy pracują w sklepach na rynku i mogą tam robić zakupy? A może chodzi tylko o skalę? Kilkoro ludzi nie stanowi zagrożenia, więc można ich tolerować, ale kawiarnia pełna ludzi to miejsce, którego należy unikać?

Czy terra indigena, którzy mieszkają i pracują na Dziedzińcach, czują się otoczeni przez wrogów? Czy pocieszają się myślą, że każdy konflikt przetrwają przynajmniej ci z nich, którzy są najbardziej zabójczy?

I jak, biorąc pod uwagę to wszystko, oceniać decyzję Simona Wilczej Straży, żeby utrzymywać stosunki nie tylko z łącznikiem, ale również z garstką innych ludzi?

Do kawiarni weszło sześciu mężczyzn i dwie kobiety. Troje miało bursztynowe oczy Wilków, jeden mężczyzna i jedna kobieta mieli czarne włosy i oczy Wron, a co do reszty Monty nie miał pewności, czy są to Jastrzębie, czy Sowy, czy może jeszcze inny rodzaj tubylców ziemi, którego nigdy wcześniej nie spotkał.

– Nie będę niepokoił pani gości – powiedział cicho do Tess. – Zaczekam na Kowalskiego na zewnątrz.

– Niech pan zostanie. – Zabrzmiało to bardziej jak polecenie niż prośba.

Po chwili wahania Monty lekko ukłonił się przybyszom, którzy stali niepewnie koło wyjścia na zaplecze. Później usiadł przy stoliku najbliższym przejścia prowadzącego do Zabójczo Dobrych Lektur.

Tess wskazała gościom pozostałe stoliki.

Nieufnie, nie spuszczając wzroku z Monty’ego, podzielili się i zajęli miejsca jak najdalej od niego, jednak w taki sposób, by cały czas go widzieć.

Po chwili frontowym wejściem wkroczył Kowalski. Rzucił zaskoczone spojrzenie na Innych, co potwierdziło przypuszczenia Monty’ego, że tych terra indigena nie widywali nawet ludzie mający prawo wstępu na Dziedziniec. Kowalski również ukłonił się i przysiadł do porucznika.

Tess podeszła z tacą do ich stolika. Postawiła przed nimi dwa kubki z kawą, małą miseczkę cukru i dzbanek śmietanki. Podała też sztućce i serwetki, a na koniec wręczyła im menu wydrukowane na sztywnych arkuszach tektury.

Kowalski otworzył usta, niewątpliwie zamierzając wygłosić jakąś uwagę na ten temat, ale jedno spojrzenie na włosy Tess, w których nagle zaiskrzyły zielone pasma, sprawiło, że zamknął je, nie mówiąc ani słowa.

– Oprócz tego, co w menu, serwujemy dziś kanapki z wołowiną albo z kurczakiem, a także quiche i świeże owoce – poinformowała ich głośno.

Nagle Monty uświadomił sobie, że mają służyć Innym jako przykład. Że mają odegrać coś w rodzaju scenki instruktażowej pod tytułem „wizyta w kawiarni”. Dlatego Tess chciała, żeby zostali.

– Poproszę quiche i owoce – oznajmił równie głośno.

Tess spojrzała pytająco na Kowalskiego.

– A ja kanapkę z wołowiną – powiedział ten pospiesznie.

– I do tego owoce? – spytała z naciskiem.

– Tak, poproszę.

Z zaplecza wyszła Merri Lee i stanęła za ladą. Miała nieco podkrążone oczy, ale być może po prostu się nie wyspała. Podobnie jak Heather Houghton studiowała na uniwersytecie w Lakeside, a Monty z własnego doświadczenia znał zarwane noce przed egzaminami i zaliczeniami.

Tak, mogła się po prostu nie wyspać… Ale niewykluczone, że przyczyna była inna. Ponieważ jednak Karl wyraźnie starał się nic nie zauważyć, Monty postanowił, że później przepyta partnera w tej sprawie.

Tess zebrała zamówienia od pozostałych gości, po czym pomogła Merri Lee je przygotować.

Obserwowali ich – te Wilki, Wrony i reszta. Obserwowali i naśladowali. Położyli sobie serwetki na kolanach, tak jak oni, i podglądali, do czego służą sztućce, a co je się bez ich pomocy. Obserwowali też Merri Lee krążącą między stolikami z dzbankiem kawy.

Przysłuchiwali się, jak Karl opowiada o maszynach do ćwiczeń w Siup i Łup i o nowej książce, na którą czeka Ruth, jego narzeczona. Monty zaczął dochodzić do wniosku, że ci terra indigena nie mieszkali na Dziedzińcu. A przynajmniej nie na tym Dziedzińcu. Może przywieźli mięso albo inną żywność i postanowili wpaść do kawiarni przed powrotem do domu? Albo przyjechali spotkać się z Simonem Wilczą Strażą? Może mieszkali w głębi interioru i nie mieli wcześniej żadnych kontaktów z ludźmi?

Bez względu na to, kim byli i gdzie mieszkali, nie tylko kawiarnia była dla nich nowym doświadczeniem. Nowością byli też ludzie, przynajmniej w tym sensie, że na nich nie polowali. Siedzieli, pili kawę, jedli quiche i kanapki i odpowiadali półsłówkami na przyjacielskie uwagi Merri Lee, zupełnie jak turyści, którzy komunikują się za pomocą rozmówek.

Czy pójdą potem do Zabójczo Dobrych Lektur i kupią książki, żeby sprawdzić, do czego służą ludzkie pieniądze?

Po raz pierwszy, odkąd Monty zaczął przychodzić do Czegoś na Ząb, Tess podała mu rachunek. Czując się coraz bardziej jak aktor w sztuce, wyjął portfel i zapłacił, nie pozwalając Kowalskiemu się dołożyć. Tess przyniosła mu resztę, a wówczas ustalił z Karlem odpowiednią wysokość napiwku. Nie podnosili głosu, mówili nawet ciszej niż zwykle, ale terra indigena na pewno ich usłyszeli i zanotowali sobie wszystko w pamięci.

Poczuł dużą ulgę, gdy wreszcie znaleźli się w radiowozie. Kowalski zapalił silnik, ale nie wrzucił biegu.

– Ależ dziwnie się czułem – wyznał. – Pamiętam, jak tata zabrał nas kiedyś do lodziarni i zrobił to samo, rozmawiał o napiwkach i o tym, jak powinniśmy się zachowywać. Tyle że nie groziło mu odgryzienie ręki, gdyby jego słowa nie przypadły nam do gustu.

– Czy zastanawiałeś się kiedyś, w jaki sposób Inni wybierają nauczycieli, którzy uczą ich, jak być ludźmi? – spytał Monty.

Karl spojrzał na niego zaskoczony.

– Oni nigdy nie są ludźmi, poruczniku. Udają nas, żeby dostać to, czego chcą.

Monty pokiwał głową.

– Tak jest, udają. Masz rację. Nigdy nie będą ludźmi. Ale pomyślałem, że to, kogo postanowią naśladować, determinuje, czy będą wykazywać najlepsze czy najgorsze ludzkie cechy.

– No tak, jesteśmy dla nich wzorem – westchnął Karl.

– Owszem. I dlatego mam wielkie nadzieje.

Kiedy wyjechali z parkingu, kierując się w stronę posterunku, Monty zastanawiał się, czy goście Dziedzińca byli jakoś powiązani z wydarzeniami w Orzechowym Gaju.

Meg przygotowała sobie szmaty, szczotkę i śmietniczkę, a także butelkę płynu do czyszczenia. Wprawdzie już po dwóch razach nowość, jaką było sprzątanie biura łącznika, zdążyła jej spowszednieć, ale nadal podobał jej się efekt końcowy. Poza tym czyste biuro to biuro, w którym nie ma myszy.

Biuro łącznika mieściło się w prostokątnym piętrowym budynku, którego parter podzielono na trzy duże pomieszczenia. Na zapleczu znajdowały się łazienka oraz magazyn ze skrzyniami pełnymi ubrań, z których korzystali Inni, kiedy zmieniali się ze zwierząt w ludzi. Była tam również kuchnia, a w niej niewielki okrągły stół i dwa krzesła. Środkowe pomieszczenie służyło jako sortownia – stał tam wielki prostokątny stół, na którym Meg sortowała listy i paczki dla firm i mieszkańców Dziedzińca. Od frontu natomiast znajdowała się recepcja. Drzwi prowadzące do niej z sortowni z trzech stron otaczał kontuar, zza którego łączniczka rozmawiała z dostawcami. Do sortowni prowadziły też drugie, większe drzwi dostawcze, przy których stały dwa wózki na kółkach. No i leżało tam wielkie psie posłanie – obecnie nazywane wilczym posłaniem – na którym wylegiwał się Nathan Wlicza Straż, strzegący biura w godzinach pracy.

Meg otworzyła drzwi prowadzące za kontuar, żeby widzieć, co się dzieje w recepcji, a potem oznajmiła wesoło:

– Nie spodziewam się dziś rano żadnych dostaw, więc to dobry moment, żeby posprzątać. Może wyniesiesz posłanie na zewnątrz i porządnie wytrzepiesz?

Nathan uniósł głowę i rzucił jej to swoje specjalne, wilcze spojrzenie. Potem ziewnął i ułożył się z powrotem do snu.

Wiedziała, że w końcu zrobi, co mu kazała. A jeśli nie będzie go poganiać, może nawet założy jakieś spodnie, zanim wyjdzie na parking dla dostawców, żeby na oczach przechodniów wytrzepać posłanie. Najwyraźniej z przodu jego nagość nie rzucała się zbytnio w oczy – przynajmniej jak dotąd porucznik Montgomery nie przyszedł pytać o nagiego mężczyznę na parkingu – ale ponieważ w recepcji były dwa wielkie okna i przeszklone drzwi, Meg miała doskonały widok na tylną część ludzkiej formy Nathana.

Jeśli wierzyć obrazom szkoleniowym, które kiedyś dostarczały jej wiedzy o świecie, Nathan miał bardzo ładną ludzką formę.

A choć niewiele zauważyła, zanim Simon zanurkował pod kołdrę, odniosła wrażenie, że on również…

Sprzątaj, nakazała sobie w myślach. Zajmij czymś ręce, kiedy umysł błądzi. Merri Lee tak jej poradziła.

Popsikała płynem do czyszczenia kontuar i starannie wytarła.

Może nie powinna była dziś rano poruszać kwestii ludzkiej formy Simona? Tak naprawdę nic nie powiedziała, bełkotała tylko coś bez sensu, kiedy wpadła do Czegoś na Ząb po kawę i babeczkę, ale Merri Lee od razu zrozumiała w czym rzecz. Stąd jej sugestia, żeby zajęła się porządkami, póki myśli i uczucia nie wrócą na swoje miejsce.

Miała nadzieję, że tak się stanie i że Simon pozostanie jej przyjacielem, nawet jeśli nie będzie chciała mieć w nim kochanka.

Bo przecież nie chciała w tej chwili mieć kochanka. Prawda?

Potarła nos i aż sapnęła, czując niespodziewany ból. Pobiegła do łazienki, spojrzała w lustro… i zobaczyła, że skóra na jej nosie pękła.

Godzinę później stała oparta o stół w sortowni i przeglądała kolorowe czasopismo. Kiedy uświadomiła sobie, że cały czas pociera ramiona, odłożyła gazetę.

Zbyt wiele obrazów. Zbyt wiele rzeczy do przemyślenia jak na jeden dzień. Poza tym obawiała się, że to pęknięcie skóry oznacza coś bardzo złego. W końcu nie miała pewności, że cassandra sangue jest w stanie przeżyć poza kompleksem, w którym trzymano ją przez większość życia. Może takie jak ona po prostu nie mogą żyć samodzielnie?

Nie myśl otym, zganiła się, rzucając okiem na drzwi do recepcji. Nathan zachowywał się podejrzanie cicho, odkąd odkaziła pękniętą skórę. Jeśli poczuł zapach lekarstwa, dlaczego nie zawiadomił o tym wyciem? Powinien przecież wpaść do sortowni, żeby ją obwąchać i ustalić, co się stało. A może tym razem wybrał bardziej subtelny sposób?

Słabsze zwierzęta doskonaliły się w sztuce ukrywania chorób i ran, żeby nie paść ofiarą drapieżników. Wilki terra indigena doskonaliły się natomiast w sztuce odkrywania, co ukrywa zwierzyna. Dlatego Meg nie była zaskoczona, kiedy w drzwiach na zaplecze pojawił się Henry Niedźwiedzia Straż.

Najwyraźniej Nathan postanowił poinformować o zapachu lekarstwa Henry’ego, zamiast zawiadomić o tym wszystkich wyciem.

– Jak się miewasz, Meg? – spytał Henry potężnym basem.

– Dobrze – skłamała. Wilki potrafiły wyczuć strach. Podobnie jak Niedźwiedzie.

Przeszedł przez sortownię, przeczesując ręką długie do ramion zmierzwione brązowe włosy. Spojrzenie jego brązowych oczu przypominało, że jest duchowym przewodnikiem Dziedzińca.

Powęszył chwilę, ale nie skomentował zapachu lekarstwa.

– Słyszałem, że skopałaś Simona z łóżka – zagaił.

Meg westchnęła. Ponieważ w pewnym sensie powiedziała o tym Merri Lee, nie mogła mieć pretensji do Simona, że on też komuś powiedział. Tyle że coś, co jeszcze wczoraj było naturalną przyjaźnią, teraz bardzo się skomplikowało.

– Miałam zły sen. Simon ci go opowiedział? – Henry kiwnął głową. – Kopałam coś we śnie, trafiłam Simona, a on spadł z łóżka. Nie wykopałam go z łóżka specjalnie… – urwała. – Jest wściekły?

– Trochę utyka i wszyscy pytają go o powód. Jest zły, ponieważ nas to bawi.

– Nie powinien był trącać mnie nosem, kiedy miałam zły sen!

Henry zaśmiał się tubalnie.

– Teraz już to wie. – Przynajmniej nie nazywa mnie publicznie Meg Wierzgającą Klępą, pomyślała. Albo jeszcze nie… – No dobrze, a teraz wyjaśnij mi, dlaczego czuć cię lekarstwem – poprosił Niedźwiedź.

Obróciła głowę i wskazała swój nos.

– Skóra mi pękła. Nie wiem dlaczego. Nie przecięłam jej.

– Czy dlatego miałaś zły sen?

– Nie wiem. Może. Poza kompleksem jest inaczej. Jest tyle obrazów, których nie potrafię skatalogować, mieszają mi się, bo nie mają etykiet. Czasami zdarza się tak, że zamiast pracować, tylko stoję przez pięć czy dziesięć minut i patrzę w przestrzeń.

Nie zamierzała tego powiedzieć. W ogóle nie zamierzała mówić nikomu o tym, że czasami mózg jej się wyłącza. Inni – szczególnie Simon – nie pozwoliliby jej prowadzić PNK ani robić samej wielu rzeczy, gdyby o tym wiedzieli. A tymczasem wygadała się Henry’emu, który teraz patrzył na nią, jakby była jakimś dziwacznym, ciekawym obiektem.

– Czy Simon o tym wie? – spytał.

Pokręciła głową.

– Musimy o tym teraz rozmawiać?

Rzucił jej przeciągłe spojrzenie.

– Wiele rzeczy trzeba przemyśleć, więc możemy to odłożyć na później.

– Dzięki. – Chwilowo nie musiała się martwić, ale wiedziała, że ten temat wróci. – Przyszedłeś tylko spytać o Simona? – Była pewna, że to jedynie pretekst, by ustalić, dlaczego czuć ją lekarstwem.

– Mieliśmy wizytę ludzkiego chodzącego ciała. Oglądał pokoje na rynku – powiedział Henry. – Może powinniśmy go wezwać, żeby obejrzał twoją skórę?

– Lekarz… – szepnęła Meg. – Takich jak on ludzie nazywają lekarzami. – Wzdrygnęła się, niezdolna zapanować nad strachem wywołanym przez wspomnienia z dawnego życia. – Nie muszę mu tego pokazywać.

– Jego obecność powoduje u ciebie niepokój – głos Niedźwiedzia brzmiał jak grzmot, który ostrzega o nadciągającej burzy.

Ostrożnie, pomyślała Meg.

– Nie, doktor Lorenzo mi nie przeszkadza. To chyba miły człowiek i dobrze się mną opiekował, kiedy byłam w szpitalu. – Henry czekał. Podejrzewała, że może tak czekać godzinami. – Wpuszczacie tu kolejnego człowieka z mojego powodu. To dlatego Simon jest skłonny zgodzić się na gabinet lekarski na Dziedzińcu, prawda? Żeby miał się kto mną opiekować. Ale doktor będzie miał przecież dostęp do całego rynku i będzie mógł obserwować was wszystkich.

Niedźwiedź uśmiechnął się.

– Ludzie sądzą, że dowiadują się czegoś o nas, ale to zawsze my dowiadujemy się więcej o nich.

– Czy będzie też leczył innych ludzkich pracowników?

– Możemy o tym porozmawiać. – Chwila milczenia, a potem: – Dlaczego on budzi twój niepokój, Meg?

– To ten fartuch – wyrzuciła z siebie, próbując rozdrapać skórę przez ubranie. – Biały fartuch. Chodzące imiona – ludzie, którzy zajmowali się nami w kompleksie – nosili takie fartuchy albo białe mundury.

– W takim razie na Dziedzińcu nie będzie nosił symbolu strachu i bólu! – Drgnęła, zaskoczona jego rykiem. Nathan wskoczył na kontuar w recepcji, gotowy rzucić się jej na pomoc. – Nie będzie nosił symbolu twoich wrogów!

– Aruuuu!

Nathan najwyraźniej zgadzał się z Henrym – niezależnie od tego, czy słyszał ich rozmowę, czy nie. Żaden Wilk nie spierał się z Niedźwiedziem – szczególnie gdy sam wezwał go na pomoc, żeby poradzić sobie z człowiekiem.

– W porządku. – Meg wyraźnie zaczęła się uspokajać. Albo może po prostu chciała, żeby Nathan zszedł z kontuaru, zanim się poślizgnie i zrobi sobie krzywdę. Spojrzała na Henry’ego a potem na Wilka. – Nic mi nie jest.

Uznawszy, że kryzys został zażegnany, Nathan zeskoczył z kontuaru i wrócił na posłanie, a Henry poszedł do siebie. Wcześniej jeszcze raz zapewnił Meg, że białe fartuchy będą zakazane.

Stała przez chwilę w sortowni, starając się powstrzymać natłok wspomnień z życia w kompleksie i przekonać samą siebie, że nigdy nie będzie musiała tam wracać. Postanowiła, że podczas południowej przerwy pójdzie do ZDL i znajdzie sobie jakiś horror napisany przez terra indigena. Zwykle po takiej lekturze spała przy zapalonym świetle, ale równocześnie pocieszała ją świadomość, jak straszne potrafią być Wilki, gdy walczą z kimś, kogo uznały za wroga.

Henry zajrzał do Czegoś na Ząb, złapał Merri Lee za ramię i zaciągnął na zaplecze mimo gwałtownych protestów Tess.

Przez dłuższą chwilę miał kłopoty z wyjaśnieniem im obu, o co mu chodzi, ale kiedy się uspokoiły, a Merri Lee zrozumiała wreszcie, o co ją pyta, poczuł się równocześnie lepiej i gorzej. To coś ze skórą na nosie Meg nie miało związku z faktem, że była wieszczką krwi, tylko z tym, że była człowiekiem. Tyle że Inni nigdy wcześniej nie próbowali się opiekować człowiekiem, a opieka nad Meg byłaby wyzwaniem nawet dla ludzi. Skąd terra indigena mieli wiedzieć, że ludzie są do tego stopnia pozbawieni instynktu samozachowawczego?

Na usprawiedliwienie Meg trzeba było jednak zaliczyć fakt, że nigdy tak naprawdę nie miała okazji sama dbać od siebie. Spieczone wargi. Skóra pękająca z powodu mrozu, suchego powietrza albo odwodnienia. Zadzierające się skórki przy paznokciach, które zawsze mogły zacząć krwawić. Zima obchodziła się bezlitośnie z ludzką skórą, ale na szczęście mogły pomóc kremy do twarzy, rąk i mleczka do ciała. Kosmetyki tej marki, której używania Inni wymagali od swoich pracowników, można było kupić w kilku ludzkich sklepach, ale były kosztowne, natomiast na rynku, gdzie ceny były bardziej przystępne, nie sprzedawano mleczka i kremów.

Gdyby miał jakiś wybór, wolałby przytulić jeżozwierza, niż słuchać tych entuzjastycznych opowieści o kosmetykach. Ale nie miał wyboru, a poza tym sam poruszył ten temat, znosił więc wyjaśnienia Merri Lee, póki Tess jej nie przerwała:

– Zamówię ich dość dla was wszystkich, jeśli wyjaśnicie Meg, jak dbać o skórę – obiecała.

– Jasne. Porozmawiamy z nią po zajęciach w Spokojnym Umyśle – odparła Merri Lee. – Ruthie i Heather też przyjdą.

– Jest coś jeszcze – powiedział Henry, rzucając okiem na Tess. – Meg powiedziała, że czasami czuje się do tego stopnia przytłoczona obrazami, że mózg jej staje. Bardzo ją to niepokoi.

– Nadmiar informacji – stwierdziła od razu Merri Lee. – Kiedy bodźców jest za dużo, mózg musi odpocząć. Wszystkim się to zdarza.

Nam nie, powiedziała Tess.

Pod wieloma względami jesteśmy mądrzejsi od ludzi, zgodził się Henry. Potem zwrócił się na głos do Merri Lee: – Dobrze byłoby, żebyście i o tym wspomniały Meg.

Kiedy Merri Lee obiecała, że wyjaśni Meg tę sprawę, Henry uciekł z kawiarni. Zamierzał ukryć się w ciszy swojej pracowni. Kiedy szedł ścieżką do drzwi, odruchowo zajrzał za wysoki do ramion murek, który oddzielał jego podwórze od parkingu dla dostawców koło biura łącznika. Zatrzymał się. Rozmowa o mleczkach i kremach strasznie go rozproszyła, ale teraz wrócił myślami do innych rzeczy, których się dziś dowiedział.

Parking był pusty, nie stała na nim żadna furgonetka, ale nie było w tym nic niezwykłego.

Niezwykłe było to, że na murku nie siedziała ani jedna Wrona.

Odkąd Meg zaczęła pracować dla terra indigena, dzień w dzień Wrony obsiadały biuro łącznika. Były wartownikami, ogłaszały przybycie regularnych dostaw i ostrzegały o obecności obcych. Henry nie zawsze zwracał na nie uwagę, ponieważ były równie gadatliwe jak ludzkie samice, ale ich nieobecność odczuł od razu.

Nie mógł skupić się na rzeźbieniu, więc zaparzył sobie herbatę i zadzwonił do Vladimira Sanguinatiego, który był współwłaścicielem księgarni.

– Vlad? Nie, Meg nic nie jest. Ale jak Simon trochę się uspokoi, powiedz mu, że lekarze i białe fartuchy budzą w niej strach. Wszyscy powinniśmy o tym pamiętać.

Kiedy odłożył słuchawkę, postanowił, że wieczorem porozmawia z Simonem i Vladem o skórze, która może pęknąć tak głęboko, by uwolnić proroctwo, a jednak nie krwawić.

Rozdział 4