Jingle Bells & Royal Kisses ebook i audiobook

Wszelkie prawa zastrzeżone. Nieautoryzowane rozpowszechnianie całości lub fragmentu niniejszej publikacji w jakiejkolwiek postaci jest zabronione. Wykonywanie kopii metodą kserograficzną, fotograficzną, a także kopiowanie książki na nośniku filmowym, magnetycznym lub innym powoduje naruszenie praw autorskich niniejszej publikacji.

Wszystkie znaki występujące w tekście są zastrzeżonymi znakami firmowymi bądź towarowymi ich właścicieli.

Niniejszy utwór jest fikcją literacką. Wszelkie podobieństwo do prawdziwych postaci — żyjących obecnie lub w przeszłości — oraz do rzeczywistych zdarzeń losowych, miejsc czy przedsięwzięć jest czysto przypadkowe.

Redaktor prowadzący: Justyna Wydra Ilustracja okładkowa: Aleksandra Monasterska Projekt okładki: Justyna Knapik Ilustracje wewnątrz książki wykorzystano za zgodą shutterstock.com.

Helion S.A. ul. Kościuszki 1c, 44-100 Gliwice tel. 32 230 98 63 e-mail: [email protected] WWW: editio.pl (księgarnia internetowa, katalog książek)

Drogi Czytelniku! Jeżeli chcesz ocenić tę książkę, zajrzyj pod adreseditio.pl/user/opinie/powswi_ebook Możesz tam wpisać swoje uwagi, spostrzeżenia, recenzję.

ISBN: 978-83-289-4367-4 Copyright © Helion S.A. 2026

1 grudnia

Kiedy jako dziecko oglądałam z moją mamą Kevina samego wdomu, zawsze zadawałam sobie dwa pytania.

Po pierwsze: czy istnieją miejsca, w których w grudniu rzeczywiście pada śnieg (albo w ogóle w jakikolwiek miesiąc w roku)?

I po drugie: czy to naprawdę możliwe, żeby wsiąść do samolotu bez jednego z członków swojej rodziny?

Teraz, niespełna dwadzieścia lat później, znam już odpowiedzi na oba te pytania.

Tak.

Ale zacznijmy od początku.

Mój telefon zadzwonił cztery minuty po desperackiej wiadomości wysłanej Tristanowi. Potrzebowałam wymówki, żeby uciec z koszmarnej randki. Skoro umówiła mnie na nią koleżanka z byłej pracy, powinnam się spodziewać, jak potoczy się ten wieczór – bo w końcu całe środowisko w tamtej firmie okazało się toksyczne jak cholera.

– Hej, co robisz? – zapytał Tristan, kiedy tylko odebrałam. – Zresztą nieważne. Rzuć to i przyjeżdżaj do domu.

– Och, nie. – Zrobiłam stropioną minę i zerknęłam na mojego towarzysza, Patricka, który zamarł z widelcem w połowie drogi do ust. – Co się stało? Jest w szpitalu?

– Co? – rzucił Tristan, który chyba jednak nie zauważył mojej wiadomości SOS. Dupek. Milion razy mu powtarzałam, że powinien mnie kryć, kiedy wychodzę na randki! – Masz udar? Potrzebuję, żebyś odwiedziła ze mną moich rodziców na święta. A przez „święta” oni mają na myśli cały grudzień.

Wykrzywiłam usta w podkówkę.

– Ile jej zostało? – zapytałam cicho, wstając od stolika.

Chwilowe milczenie Tristana podpowiedziało mi, że chyba nadal nie rozumiał, o co mi chodziło, ale zupełnie się tym nie przejmowałam. Patrick właśnie zaczął pytać z troską, czy wszystko w porządku, więc pokręciłam głową.

– Moja siostra jest w szpitalu – oznajmiłam, chociaż nie pamiętałam, czy przypadkiem wcześniej nie przyznałam mu się, że jestem jedynaczką. – Może nie dożyć jutra. Przepraszam, muszę do niej jechać. Zapłacisz za mnie? Dzięki, jesteś aniołem.

Odwróciłam się na pięcie i uciekłam z knajpy, nie przejmując się rachunkiem, bo zdążyłam wypić jedynie szklankę coli. Już na zewnątrz narzuciłam skórzaną kurtkę i przewiesiłam torebkę przez ramię.

– Nieudana randka? – zaskoczył wreszcie Tristan, którego cały czas miałam na linii. – To było dzisiaj?

– Tak, idioto – prychnęłam, czym prędzej oddalając się od knajpy zatłoczoną ulicą. – I miałeś mnie kryć. Ten świr od dwudziestu minut opowiadał mi, w jaki sposób zostawiła go jego ostatnia dziewczyna!

Tristan westchnął głęboko.

– Rzeczywiście, randki z facetami, którzy wciąż myślą o swoich byłych, są bez sensu.

– Nie, zupełnie nie o to mi chodziło – wymamrotałam. – Opowiadał mi, jak jego dziewczyna spakowała większość swoich rzeczy w ciągu jednej nocy, gdy on był w pracy, i zostawiła go bez słowa. Nazywał ją wariatką. Typ naprawdę sądził, że to z nią było coś nie tak, podczas gdy ta biedna dziewczyna ewidentnie po prostu od niego uciekła. Co musiał jej zrobić, że zamiast normalnie z nim zerwać, w ciągu jednej nocy spakowała część swoich rzeczy, a resztę zostawiła za sobą, i po prostu od niego zwiała?

Cisza w słuchawce podpowiedziała mi, że do Tristana wreszcie dotarło, co próbowałam mu powiedzieć.

– Och – wydukał. – Przypomnij mi, skąd wzięłaś tego typa? Z apki Prison Date?

– Nieważne – wymamrotałam. Obejrzałam się, by nabrać pewności, że typ mnie nie śledzi, ale na szczęście wyglądało na to, że zostawił mnie w spokoju. – To o co chodziło z twoimi rodzicami?

– Zaprosili mnie do siebie na święta – powiedział Tristan, z radością porzucając temat mojej randki z piekła rodem. – Właściwie to na cały grudzień. Razem z osobą towarzyszącą. Nie wyobrażam sobie, żebym miał wziąć kogoś innego niż ty…

– Zwłaszcza że nikt poza mną nie może sobie pozwolić na miesiąc wolnego od pracy – dopowiedziałam za niego cierpko.

– Będziesz moim wsparciem moralnym, bo na pewno usłyszę od nich kilka gorzkich słów – wtrącił Tristan, zręcznie ignorując kwestię dostępności innych bliskich mu osób. – Założę się też, że zamierzają przygotować coś w stylu igrzysk śmierci dla swoich dzieci, w których nagrodą będzie przepisanie majątku, więc pomożesz mi wygrać.

Parsknęłam śmiechem.

– Bo jestem taka dobra w igrzyskach śmierci?

– Proszę, Belle – jęknął. – Nie musisz nawet nic płacić. Moi rodzice fundują bilety na samolot, na miejscu przyjmą nas w swoim domu. Tyle razy mówiłaś, że chciałabyś podróżować i zobaczyć, gdzie się wychowałem, prawda? Nie odmówisz takiej okazji tylko po to, żeby zrobić mi na złość, nie?

Zatrzymałam się w pół kroku i westchnęłam. Rzeczywiście cierpiałam na nadmiar wolnego czasu, odkąd oddałam ostatnią świąteczną okładkę do książki kilka miesięcy temu i nadaremnie szukałam kolejnych zleceń. Pieniądze powoli mi się kończyły i już teraz Tristan wziął na siebie opłacanie całości rachunków za mieszkanie, które wspólnie wynajmowaliśmy w centrum Miami. Byłam niemalże pewna, że przed świętami i tak nie znajdę żadnej nowej fuchy, więc mogłam zrobić przynajmniej tyle, żeby mu się odwdzięczyć.

Tym bardziej że rzeczywiście od dawna chciałam polecieć do Anglii, skąd pochodzi mój przyjaciel. Nie dość, że wyświadczyłabym mu przysługę, to jeszcze zrobiłabym coś fajnego.

– Dobra – rzuciłam w końcu. – Polecę z tobą.

Miałam dziwne przeczucie, że mogę tego pożałować…

A teraz, kiedy siedzę w samolocie obok pustego fotela, który już dawno powinien być zajęty przez Tristana, tylko utwierdzam się w tym przekonaniu.

– Boarding zakończony – słyszę z głośników głos stewardessy.

Nie. Panika chwyta mnie za gardło i zanim zdążę powstrzymać się przed gwałtownymi ruchami, odpinam pas bezpieczeństwa i wstaję ze swojego miejsca.

Mam lecieć do Anglii. Pierwszy raz w życiu wyjeżdżam poza Miami i to od razu na inny kontynent. A sprawcy tego całego zamieszania, mojego przyjaciela, nawet tu ze mną nie ma! Niby jak mam polecieć bez niego do Europy?!

– Proszę pani, proszę usiąść – mówi łagodnie jedna ze stewardess, podchodząc bliżej. – Za chwilę startujemy.

– Nie możemy – odpowiadam nieco spanikowana. – Brakuje jednej osoby…

– Niestety gate jest już zamknięty. – Stewardessa uśmiecha się do mnie przepraszająco. – Właśnie zaczynamy kołować do pasa startowego. Proszę usiąść i cieszyć się lotem.

Cieszyć się lotem? Czy ona do reszty zwariowała?!

– Nie powinnam być tutaj sama…

– Proszę usiąść – powtarza nieco ostrzej stewardessa. – Kiedy wzniesiemy się na odpowiednią wysokość, przyniosę pani wody. Dziękuję.

Jakby woda miała mnie uspokoić!

Niechętnie opadam z powrotem na swoje siedzenie i zerkam przez okno. Samolot właśnie ustawia się na pasie. Panika znowu chwyta mnie za gardło, kiedy uświadamiam sobie, że mam lecieć do Anglii, a jedynej osoby, która wie, co robić dalej, ze mną nie ma.

Jak to się w ogóle stało, że Tristan nie pojawił się na lotnisku?!

Wyciągam telefon, którego nie zdążyłam jeszcze przełączyć w tryb samolotowy. Ostatnie wiadomości od mojego przyjaciela pochodzą sprzed pół godziny, kiedy Tristan przepraszał mnie za spóźnienie i prosił, żebym odprawiła się bez niego, bo on sam pojawi się na pokładzie w ostatniej chwili. Tak więc zrobiłam, licząc, że rzeczywiście tu będzie.

Ale go nie ma.

Belle:

GDZIE JESTEŚ, DO DIABŁA?

Belle:

Nie mogę SAMA lecieć do Anglii!

Nigdy wcześniej nawet nie leciałam samolotem. Jestem przerażona samym faktem, że mam przetrwać tę podróż samodzielnie. Nie wiem, gdzie kierować się po wyjściu z lotniska, bo nie pytałam choćby o dokładną lokalizację domu rodziców Tristana. Po co, skoro miałam go mieć obok siebie?

Zanim zdążę dostać pełnoprawnego ataku paniki, nadchodzi odpowiedź od mojego przyjaciela.

Tristan:

Wiem, zjebałem.

Tristan:

Wszystko ci wyjaśnię, kiedy się zobaczymy.

Tristan:

Dolecę do ciebie jak najszybciej, a gdy wylądujesz w Londynie, zadzwoń do mnie, to powiem ci, co robić.

Tristan:

Dasz sobie radę!

Dam sobie radę?!

Z niedowierzaniem gapię się w telefon. To nie może dziać się naprawdę.

Zerkam przez okno, by stwierdzić, że samolot właśnie rozpędza się na pasie. Za późno, już nie wysiądę. Zresztą wolę nie wiedzieć, ile pieniędzy na ten lot wydali rodzice Tristana i jak szybko musiałabym im zwrócić koszt biletu. Co gorsza, zaraz stracę zasięg w telefonie albo w ogóle się rozbijemy, bo nie włączyłam trybu samolotowego.

To chyba możliwe, nie?

Belle:

Co to znaczy: dasz sobie radę?!

Tristan:

Musisz tylko wynająć samochód i dojechać do domu moich rodziców.

Tristan:

Ja dołączę do ciebie jutro.

Tristan:

Dam ci wszystkie wskazówki, jak dojechać, gdy dolecisz, będzie dobrze, serio.

Super, że on pokłada we mnie tyle wiary, bo ja w siebie absolutnie nie.

Całe życie spędziłam w Miami. Mam wprawdzie stary, zdezelowany samochód, ale rzadko w ogóle był mi potrzebny, skoro wszystko mam na wyciągnięcie ręki w ramach krótkiego spaceru. Nie czuję się pewnie za kółkiem, w dodatku nigdy nie jeździłam samochodem z kierownicą nie po tej stronie, co trzeba, w środku prawdziwej zimy.

No dobrze, może nie ma jeszcze astronomicznej zimy… ale z tego, co sprawdzałam w prognozach pogody, Anglia zignorowała tę informację.

Nie wiem nawet, jak daleko jest z lotniska do domu rodziców Tristana i czy ta podróż zajmie mi godzinę, czy raczej dwa dni. Mogę się zgubić i UMRZEĆ po drodze, i nikt nigdy nie znajdzie mojego ciała.

Samolot podrywa się w końcu do startu, a mnie serce podchodzi do gardła. Wcześniej ekscytowałam się tym lotem i możliwością zobaczenia jakiegokolwiek miejsca poza Miami, ale teraz jestem wyłącznie zestresowana. Przypominam sobie wszystkie przypadki katastrof lotniczych, o jakich kiedykolwiek słyszałam, i zastanawiam się, czy pomoc Tristana w Londynie w ogóle będzie mi potrzebna. Może tam nie dolecę, bo mój środek transportu rozbije się na środku Atlantyku czy coś.

Zazwyczaj nie bywam taka marudna, serio. Jestem laską, która cieszy się Bożym Narodzeniem nawet w mieście, które w życiu nie widziało śniegu. Co roku ubieram w kolorowe lampki stojącą w naszym ogródku palmę. Niesamowicie cieszyłam się na święta w rodzinnym gronie, w miejscu, gdzie WRESZCIE będę mogła zobaczyć na żywo śnieg.

Ale miałam tego wszystkiego doświadczyć z Tristanem u boku. Jedynym facetem, którego mogę nazwać moim przyjacielem, osobą, której mogę powiedzieć o sobie wszystko, która zna każdy mój sekret. Z pewnością nawet teraz doskonale zdaje sobie sprawę, że panikuję, i martwi się o mnie, co jedynie oznacza, że gdyby tylko mógł, naprawdę zdążyłby na ten lot.

Co niczego nie zmienia. Bo kiedy samolot oddala się od lądu, czemu z zachwytem przyglądam się przez niewielkie okienko, uświadamiam sobie wreszcie, że opuszczam doskonale znane mi miasto i wyruszam w nieznane. Na inny kontynent. Całkiem sama.

I chociaż nadal nakręca mnie panika, rodzi się we mnie też ekscytacja. Zobaczę nowe miejsca. W końcu nie będę sama na święta, co jest regułą, odkąd zmarła mama. Zwiedzę inny kontynent. Zobaczę śnieg.

Tristan ma rację: będzie dobrze. Poradzę sobie sama albo nie nazywam się Arabella Hayes.

A kiedy mój przyjaciel wreszcie się pokaże, dowie się, jak się kończy wystawianie mnie do wiatru.

2 grudnia

Budzi mnie gwałtowny wstrząs i dopiero po chwili orientuję się, że oznacza dosyć twarde lądowanie.

Podrywam się i zdejmuję opaskę z oczu, którą włożyłam gdzieś w trakcie lotu, gdy sąsiedzi z rzędu obok włączyli światło. Odsuwam z twarzy zabłąkane blond pasma, po czym zachłannie wyglądam przez okienko na zewnątrz. Pierwszym, co widzę, jest…

Śnieg.

Mnóstwo śniegu.

Chyba wylądowaliśmy na Biegunie Północnym. Tylko gdzie są pingwiny?

Nie, zaraz, pingwiny mieszkają na Biegunie Południowym… prawda?

Zajęta rozważaniami o pingwinach, nie zwracam uwagi na komunikaty załogi, która mówi chyba coś o tym, że dolecieliśmy na miejsce. Albo gdzieś. Nadal się waham, czy to nie biegun, ale sądząc po licznych zabudowaniach otaczających lotnisko, to raczej nie żaden koniec cywilizacji. Nawet jeśli wszędzie poza pasem startowym leży tutaj śnieg.

Robi mi się zimno na sam ten widok i cieszę się, że byłam na tyle zapobiegliwa, by przed wyjazdem kupić ciepłą kurtkę – co nie okazało się wcale takie proste w Miami. Podczas gdy samolot kołuje po pasie, ja wyglądam cały czas przez okno, próbując zobaczyć charakterystyczne budowle Londynu, ale nic z tego. Chyba jesteśmy za daleko.

Poza śniegiem okolica wygląda tak… zwyczajnie. Gdyby było trochę cieplej, to równie dobrze mogłoby być lotnisko w Miami. Nawet wszystkie napisy są po angielsku. Jestem tym odrobinę rozczarowana.

Mój telefon wibruje i orientuję się, że odzyskałam zasięg. Natychmiast dostaję kilka wiadomości od Tristana.

Tristan:

Daj znać, gdy wylądujesz.

Tristan:

Powiem ci, do dalej robić.

Oddycham z ulgą, bo dzięki niemu może nie będę się tu czuła AŻ TAK zagubiona. Nie zamierzam być mu jednak wdzięczna; to jego psi obowiązek, żeby mi pomóc, skoro nie raczył się pojawić na lotnisku.

Belle:

Żyję, ale jestem rozczarowana

Belle:

Londyn wygląda tak… zwyczajnie

Tristan:

Zobaczyłaś lotnisko i już oceniasz? Wstydź się.

Śmieję się pod nosem i nie odpisuję, bo moim zdaniem ocenianie jest spoko. Bardzo szybko przychodzi mi ocenienie mężczyzn, z którymi się spotykam, dzięki czemu unikam takich świrów jak Patrick. Zazwyczaj szybko wiem, czy mają wobec mnie dobre intencje.

Może dlatego tak długo jestem sama.

Wydaje mi się, że mija jakieś sto lat, zanim możemy wreszcie wysiąść z samolotu. Narzucam na siebie kurtkę, którą zabrałam ze sobą na pokład, ale kiedy schodzę na płytę lotniska, i tak uderza mnie ziąb, jakiego nigdy wcześniej w życiu nie zaznałam. Miami to naprawdę ciepłe miasto z przyjemnym klimatem, ale tutaj…

Ludzie naprawdę tak żyją?

Pewna, że prędzej czy później odmrożę sobie tyłek, czym prędzej ruszam do budynku z halą przylotów, gdzie spędzam kolejne pół godziny w oczekiwaniu na mój bagaż. Wszystko to jest dla mnie nowością, ale mam internet i wiem, jak wygląda cała procedura, a poza tym po prostu robię to samo, co inni. Kiedy w końcu odbieram moją ogromną walizkę – w końcu musiałam się spakować na miesiąc – i wychodzę z terminalu, wybieram numer Tristana.

– To co się właściwie stało, że nie ma cię tu ze mną? – pytam cierpko, kiedy tylko odbiera.

Wiem, że u niego jest środek nocy – chyba trzecia – ale mam dokładnie zero litości. Sam do mnie zresztą pisał jeszcze przed chwilą, więc na pewno się martwi i dlatego nie śpi. W każdym razie nie brzmi na zaspanego, kiedy odpowiada:

– Naprawdę starałem się dojechać na czas. Przepraszam, Belle.

Przewracam oczami.

– Nie przepraszaj, tylko się tłumacz – rozkazuję. – Co to wszystko ma znaczyć?!

– To tylko chwilowe zawirowanie w całym planie – odpowiada pospiesznie. – Nic się nie dzieje. Jutro do was dojadę i wszystko będzie tak, jak powinno być.

– Nie wkurwiaj mnie, Tristan…

– Miałem wypadek, okej? – mamrocze, na co zamieram w pół kroku. – To znaczy… stłuczkę. Auto jest do kasacji, ale nic mi nie jest. Nie zatrzymali mnie nawet w szpitalu ani nic. Ale to dlatego nie dojechałem i dałem ci znać w ostatniej chwili, okej? Ratownicy medyczni wcześniej nie pozwolili mi nawet dotknąć telefonu.

Cała złość momentalnie ze mnie wyparowuje. Wiem, że nie powiedział mi tego przed lotem, żebym nie denerwowała się jeszcze bardziej, ale teraz po prostu chcę się upewnić, że wszystko z nim w porządku. To jedyna osoba, którą uznaję za kogoś tak bliskiego, jakby był wręcz członkiem rodziny, i gdybym go straciła…

Nie. Nie będę nawet o tym myśleć.

– Na pewno nic ci nie jest? – pytam, ledwie tłumiąc przerażenie w głosie.

– Tak, Belle, wszystko jest okej – zapewnia. – Przebukowałem już lot na dzisiaj wieczór. Dolecę jutro rano, ale nie ma sensu, żebyś czekała na mnie w Londynie. Weźmiesz samochód, który wynająłem dla nas na lotnisku, i sama pojedziesz do moich rodziców. Po prostu… przytakuj wszystkiemu, co mówią, okej?

Marszczę brwi. Nie mam pojęcia, o co mu chodzi, ale coś w jego tonie mi się nie podoba.

– A co, wyrzucą mnie z domu, jeśli nie będę przytakiwać? – pytam powoli.

– Nie, po prostu… – Tristan wzdycha z frustracją. – Wyjaśnię ci wszystko, kiedy się zobaczymy, dobra? Na razie po prostu rób to, co mówię. Proszę.

Może uderzył się w głowę mocniej, niż sądzi, i jednak ma wstrząśnienie mózgu. To chyba tłumaczyłoby gadanie głupot.

– Włącz kamerkę – żądam. – Chcę cię zobaczyć.

Odsuwam telefon od ucha i sama też włączam kamerę; Tristan najwyraźniej się waha i mogę go zobaczyć dopiero po dłuższej chwili. I ten widok sprawia, że uchodzi ze mnie powietrze.

Nie wygląda, jakby nic mu nie było. Ma siniaka pod lewym okiem, skaleczenie na policzku i rozciętą wargę. Blond włosy zostały z jednej strony nieco ogolone, zapewne żeby dało się zszyć sięgające ich rozcięcie na skroni. Mój zwykle przystojny przyjaciel wygląda jak siedem nieszczęść, a jego piwne oczy wyrażają skruchę. Jak zwykle w takich przypadkach aż mam ochotę się nim zaopiekować i wiem, że nie ja jedna. On zazwyczaj działa tak na kobiety.

Zwłaszcza gdy się uśmiechnie. Tristanowi naprawdę trudno się oprzeć, kiedy się uśmiecha.

– Coś ty ze sobą zrobił? – syczę.

Wzdycha głęboko.

– Ciebie też miło widzieć, skowronku – mruczy. – Słuchaj, to nie tak, że spowodowałem ten wypadek specjalnie.

W zdumieniu rozszerzam oczy.

– Ten wypadek to była TWOJA wina? – pytam z niedowierzaniem, a potem kręcę głową. – Właściwie nie rozumiem, dlaczego mnie to jeszcze dziwi.

– Hej! – oburza się. – Zazwyczaj jestem bardzo odpowiedzialnym, bardzo dojrzałym dorosłym, tak?

Robię powątpiewającą minę.

– Skoro tak twierdzisz…

– Jestem!

– Właśnie dlatego zostawiłeś mnie samą na lotnisku w Londynie, tak? – prycham. – To może chociaż łaskawie przestaniesz się ze mną kłócić i powiesz mi, co mam robić dalej?

Wolę się czymś zająć niż siedzieć w miejscu i na niego patrzeć, bo to uświadamia mi tylko, jak niewiele brakowało, żebym straciła jedyną tak bliską mi w życiu osobę. W zupełności wystarczy mi fakt, że trzy lata temu umarła mama. Tristan jest w moim wieku, ma żyć przynajmniej tak samo długo co ja.

A najlepiej jeszcze dłużej, żeby to on musiał mnie pochować, a nie na odwrót.

Chociaż naprawdę wolałabym nie myśleć teraz o pogrzebie któregokolwiek z nas.

– Tak jak mówiłem, weźmiesz auto, które dla nas wynająłem – powtarza cierpliwie Tristan, kiedy wreszcie się zamykam. – Wysłałem ci już na maila wszystkie potrzebne dokumenty. Kiedy już dostaniesz samochód, ustawisz w nawigacji adres, który wyślę ci w wiadomości. Posiadłość moich rodziców znajduje się jakieś trzy mile za Bourton­-on­-the­-Water…

– Za czym? – przerywam mu.

– Za miasteczkiem, przez które będziesz musiała przejechać, żeby dostać się do ich domu – wyjaśnia spokojnie. – To około osiemdziesiąt mil od Londynu.

– Ile?!

Jako rodowita Amerykanka pewnie powinnam być przyzwyczajona do takich odległości; w USA przestrzenie są dużo większe niż choćby w Anglii. Ja jednak całe życie spędziłam w jednym mieście, z którego nigdy nie wyjeżdżałam. Z samochodami radzę sobie na krótkich odcinkach, nie na dwugodzinnych trasach. Coraz bardziej prawdopodobne wydaje mi się, że w dzień po wypadku Tristana ja również przeżyję swój pierwszy raz. Gdyby nie moja wielka, ciężka walizka, powiedziałabym mu wręcz, żeby pokierował mnie do najbliższego pociągu albo autobusu.

Nie mam jednak najmniejszego zamiaru użerać się z moim bagażem w transporcie publicznym.

– Dobrze, że nic ci się nie stało podczas tego wypadku – oznajmiam spokojnie – bo zamierzam zabić cię osobiście, kiedy już się tutaj pojawisz.

Tristan się śmieje, ale robi to dosyć niepewnie, jakby nie wiedział, czy żartuję. Nie mam pojęcia, skąd przyszło mu do głowy, że mogłabym żartować.

– Przed tobą ekscytujący miesiąc, Belle – przypomina mi łagodnie. – Dużo świątecznych zabaw, moja wielka, nieco patologiczna rodzina, śnieg i prezenty. Czego chcieć więcej?

– Igrzysk śmierci? – dopowiadam uprzejmie.

– Igrzyska śmierci też będą – zapowiada stanowczo. – Kiedy przyjadę, zabiorę cię na zwiedzanie Londynu i Bath, na jarmark świąteczny i w ogóle. Zobaczysz, będzie super!

Chyba próbuje mnie zmiękczyć, a to zapewne oznacza, że w jego domu rodzinnym czeka coś, co mi się bardzo nie spodoba. Może powinnam była wypytać o jego rodzinę dokładniej, zanim zgodziłam się dołączyć do tej wyprawy.

Ale wtedy to wydawało się naprawdę dobrym pomysłem. Alternatywą była… samotność w Miami, a Tristan zapewniał mnie, że jego rodzina przyjmie mnie jak swoją. Więc co z tego, że są nieco patologiczni, jeśli mnie pokochają? Naprawdę tylko tego potrzebuję.

Oraz ulepienia bałwana ze śniegu, bo nigdy nie miałam okazji tego zrobić.

– Jasne – mówię cierpko. – Dobra, to gdzie ta wypożyczalnia aut?

Już teraz obawiam się, że ta wyprawa źle się dla mnie skończy.

Oczywiście, że auto ma kierownicę po niewłaściwej stronie.

Kiedy już do niego wsiadam, przez dłuższą chwilę po prostu siedzę w bezruchu, próbując przyzwyczaić się do patrzenia w dokładnie odwrotnym kierunku niż do tej pory. W dodatku ten samochód ma manualną skrzynię biegów. Znam teorię, ale w życiu nie jechałam takim autem. Anglia chyba zatrzymała się w dziewiętnastym wieku czy coś.

Potrzebuję dłuższej chwili, żeby w ogóle ogarnąć, jak się tym jeździ, i używam do pomocy Chatu GPT. Oficjalnie jestem beznadziejnym przypadkiem. W końcu udaje mi się ruszyć, zanim jednak wyjadę na drogę, przez dłuższą chwilę krążę jeszcze po parkingu przy lotnisku. Jeśli zauważył mnie ktoś na przykład z ochrony, obsługujący kamery, to ciekawe, czy już zaczął podejrzewać, że mogę być terrorystką.

Auto, które wypożyczył dla nas Tristan, to jakiś Nissan – kompaktowy SUV o całkiem wygodnym wyposażeniu, i byłby naprawdę fajny, oraz dużo lepszy od tego, czym jeżdżę w Miami, gdyby nie ta pieprzona manualna skrzynia biegów. Oraz kierownica po złej stronie. Mam dziwne przeczucie, że moja przejażdżka nie skończy się niczym dobrym, i przez chwilę zastanawiam się nawet, czy nie byłoby lepiej znaleźć sobie nocleg w hotelu w Londynie i przeczekać noc.

Potem jednak uznaję, że nie jestem tchórzem, i wyruszam w drogę.

Adres, który podał mi Tristan, rzeczywiście znajduje się kilka mil za Bourton­-on­-the­-Water, miasteczkiem gdzieś w Cotswolds. Dom jego rodziców najwyraźniej nazywa się Wintermere Hall.

Od kiedy to domy mają nazwy?

Pierwszy szok przeżywam już na najbliższym rondzie, bo w Anglii najwyraźniej mają fetysz rond, które budują wszędzie, gdzie się da, zamiast normalnych skrzyżowań. Chcę na nim jechać w prawo, co oczywiście tutaj oznacza pod prąd, i o mało nie wjeżdżam pod inne auto. Muszę potem zatrzymać się na poboczu i nieco uspokoić, bo trzęsą mi się ręce, ale przy kolejnych rondach nie popełniam już tego błędu.

Ile jebanych rond można mieć wjednym mieście?

Poza tym śnieg, który na pierwszy rzut oka tak mi się podobał i który tak chciałam zobaczyć, gdy jeszcze byłam w Miami, już zaczyna mnie wkurwiać. Nie wszystkie drogi są idealnie odśnieżone i szybko się orientuję, że tutejsi kierowcy muszą mieć doświadczenie w jeździe po szklance i mokrym asfalcie. Za pierwszym razem, kiedy nieco gwałtowniej używam hamulca, moje auto po prostu jedzie dalej.

Gdzieś po godzinie drogi postanawiam zadzwonić do Tristana, bo przecież skoro nie spał o trzeciej, to o piątej na pewno też nie będzie.

– Czy to możliwe, żeby dostać zawału w wieku dwudziestu pięciu lat? – pytam go, kiedy dojeżdżam do kolejnego ronda. – I czy na fladze Anglii znajduje się rondo?

– Nie, znajduje się na niej… – zaczyna Tristan, a potem urywa i dodaje nieufnie: – Skąd ci się to w ogóle wzięło?

– W tym kraju nie ma innych skrzyżowań poza jebanymi rondami – informuję go uprzejmie. – A jak z tym zawałem?

– Nie dostaniesz zawału – zapewnia spokojnie. – Przestań histeryzować.

– Nie histeryzuję! – protestuję nieco histerycznie. – To są całkowicie uzasadnione obawy, biorąc pod uwagę, że już raz prawie pojechałam pod prąd, a innym prawie zaczęłam driftować. Co jest nie tak z pogodą w Anglii? Dlaczego tu nie ma słońca?

Jestem dziewczyną z Miami. To jasne, że kocham słońce. Odkąd jednak wylądowałam w Anglii, nie widziałam go ani razu. Niebo cały czas przesłaniają ciemne, burzowe chmury, które jednak chyba nie zwiastują burzy, bo jest na nią za zimno. Za to powoli zaczyna z nich padać śnieg.

Więcej śniegu. Cudownie.

To na pewno poprawi jakość mojej podróży.

– To podchwytliwe pytanie? – rzuca podejrzliwie mój przyjaciel.

Znowu przewracam oczami.

– Nie, po prostu tu nie ma słońca – relacjonuję. – Wy tu tak żyjecie? Jakim cudem pojechałeś do Miami i nie oślepłeś, piwniczaku?

Przez chwilę Tristan nie odpowiada i założę się, że właśnie chwyta się za głowę. Cóż, nikt nie powiedział, że życie ze mną jest łatwe.

– Belle, błagam, czy mógłbym się trochę przespać, zanim będę musiał wstać, żeby jechać na lotnisko? – jęczy po chwili. – Głowa mnie boli po wypadku, a ty trajkoczesz mi prosto do ucha.

Krzywię się.

– Nie, nie możesz – protestuję. – Mam jet lag, oczy mi się zamykają i zaraz zasnę za kierownicą, po czym wjebię się w najbliższy murek stojący przy drodze. Musisz ze mną rozmawiać, żebym była przytomna. Dlaczego tu wszędzie przy drodze są te głupie murki?

– Zjechałaś już z autostrady, tak? – dopytuje Tristan.

Kiwam głową, zanim zorientuję się, że on mnie przecież nie widzi.

– Owszem – przyznaję. – I teraz jest dużo trudniej. Na autostradzie przynajmniej jechałam w dobrym kierunku.

– A teraz nie?!

Może jednak rozmowa z moim przyjacielem to rzeczywiście nienajlepszy pomysł. Będzie mnie tylko krytykował bez powodu.

– Zadzwonię później, pa! – krzyczę, a potem się rozłączam.

Tristan próbuje jeszcze coś powiedzieć, ale go ignoruję, a potem w samochodzie zapada cisza. Włączam radio; spodziewam się usłyszeć w nim jakieś typowe brytyjskie przeboje, może Queen albo Spice Girls, ale zamiast tego trafiam na stację jazzową.

Cholera. Teraz to już na pewno usnę.

Odkąd zjechałam z autostrady, z ciekawością zerkam na okolicę – tym bardziej gdy zaczynam kluczyć wąskimi wiejskimi uliczkami. Krajobraz tutaj zupełnie nie przypomina tego, co znam z Miami. Wokół mnie rozciągają się przyprószone śniegiem pola, pagórki i odległe lasy, na poboczach rozciągają się murki, o których wspominałam Tristanowi, i niskie żywopłoty. Nie ma tutaj wieżowców, wysokich budynków ani wielkich miast. Co jakiś czas mijam niewysokie, stare zabudowania, w większości wykonane z miodowego kamienia, i leciwe farmy, a na pastwiskach w niektórych miejscach pasą się krowy, choć naprawdę nie wiem, co jedzą o tej porze roku. Wszystko to sprawia, że okolica wydaje się sielska i taka… prowincjonalna.

Jeszcze nigdy nie byłam w takim miejscu.

Jadę powoli i ostrożnie, zwłaszcza gdy w pewnym momencie pogoda się pogarsza. Śnieg zaczyna padać mocniej, chmury się zagęszczają, aż mimo środka dnia robi się coraz ciemniej. Wycieraczki w Nissanie pracują coraz szybciej, a mimo to widoczność się pogarsza i robi mi się coraz chłodniej mimo ogrzewania. Wokół może i jest pięknie, ale też zabójczo. Anglia chyba chce się mnie pozbyć.

Trudno powiedzieć, jak długo jadę; co jakiś czas zerkam na mapę w telefonie i w nawigację, ale skupiam się raczej na najbliższych odcinkach trasy, a nie na miejscu docelowym. Coraz mocniej ściskam kierownicę, zastanawiając się, czy nie byłoby jednak lepiej, gdybym zatrzymała się gdzieś po drodze na noc. Jadę powoli i niepewnie i zastanawiam się, czy zdążę dotrzeć do domu rodziców Tristana, zanim zapadnie zmierzch. W dodatku nie jadłam nic od czasu niedobrego posiłku na pokładzie samolotu. Zazwyczaj potrafię przeżyć dłużej bez jedzenia, ale nie wtedy, kiedy potrzebuję pełni skupienia, żeby prowadzić samochód w bardzo niesprzyjających warunkach.

Przejeżdżam właśnie wąską drogą, nad którą po obu stronach pochylają się wysokie, nagie drzewa, kiedy spomiędzy dwóch z nich prosto pod moje koła wypryskuje jakiś czworonożny cień. W ułamku sekundy rozpoznaję w nim lisa i z całej siły uderzam stopą w hamulec, żeby zatrzymać auto, zanim przejadę biednego zwierzaka. Koła ślizgają się na mokrej nawierzchni, a kiedy skręcam kierownicą, całkowicie tracę panowanie nad samochodem.

Krzyczę i na moment zamykam oczy; w następnej chwili czuję uderzenie i auto się zatrzymuje. Jestem dziwnie przechylona w fotelu, a kiedy rozglądam się dookoła, stwierdzam, że wjechałam do rowu przy drodze, a przód samochodu opiera się o jedno z drzew. Chociaż nie widzę tego zbyt dobrze z mojej perspektywy, nie wydaje mi się, żeby był mocno uszkodzony, więc może…

Odpalam silnik i próbuję wyjechać, ale nic z tego. Koła buksują w rozmiękłej ziemi, a auto nie jest w stanie samodzielnie wyjechać z rowu.

– Kurwa! – Uderzam dłońmi w kierownicę. – Jesteś pieprzonym SUV-em czy nie?!

Niestety szybko staje się jasne, że w pierwszym starciu Cotswolds kontra mój SUV wygrało Cotswolds. Z powrotem gaszę silnik i przez chwilę siedzę w samochodzie, licząc, że drogą przejedzie ktokolwiek, kto mógłby mi pomóc. Trasa jest jednak całkowicie pusta i w zasadzie mnie to nie dziwi – wygląda tak, jakby prowadziła donikąd. Może moja nawigacja też próbuje mnie zabić?

Z westchnieniem wyciągam w końcu telefon z uchwytu, opatulam się mocniej kurtką i wyskakuję na zewnątrz. Ślizgam się na cienkiej warstewce śniegu i ląduję na tyłku w rowie, zanim uda mi się odzyskać równowagę. Moja kość ogonowa odpowiada ostrym bólem.

– Po prostu, kurwa, świetnie – mamroczę. – Właśnie tego potrzebowałam. Gdzie ja właściwie jestem?

Gramolę się z powrotem na drogę, chociaż cierpią na tym moja godność oraz dżinsy, a kiedy zerkam na komórkę, stwierdzam, że nie mam zasięgu, w związku z czym nie działają mi też mapy.

Robi się coraz lepiej.

Rozglądam się dookoła. Wokół mnie rozciągają się puste, ciemne pola, a z nieba coraz mocniej sypie śnieg. Drżę z zimna w podobno idealnej na mrozy kurtce, jak zapewniała mnie sprzedawczyni w butiku w Miami. Zaczynam tęsknić za ciepłem, słońcem i znajomymi ulicami mojego miasta, bo teraz znajduję się na totalnym odludziu, gdzie mogłyby mnie zjeść wilki i nikt by tego nawet nie zauważył.

Szlag. Czy wCotswolds są wilki?

Adziki? Aniedźwiedzie? Bo tygrysy to raczej nie, prawda?

W kierunku, w którym jechałam, na horyzoncie dostrzegam światła miasta. Albo może raczej miasteczka, bo mam wrażenie, że w tej okolicy nie ma porządnych miast. Z kolejnym westchnieniem dochodzę do wniosku, że chyba nie pozostaje mi nic innego, jak tylko pójść tam i poprosić kogoś o pomoc. Zamykam samochód razem z moją walizką – nie chce mi się ciągnąć jej po wyboistej drodze – i poboczem ruszam w odpowiednią stronę, trzymając kciuki, żeby nie przejechał mnie żaden samochód, bo to pasowałoby do mojego aktualnego poziomu szczęścia.

Chociaż żeby mnie coś przejechało, coś w ogóle musiałoby jechać tą drogą.

Droga do miasteczka zajmuje mi pół godziny i to wystarczy, bym całkowicie się wyziębiła, a żołądek z głodu niemalże przykleił mi się do kręgosłupa. W końcu udaje mi się jednak dotrzeć do pierwszych zabudowań, które wyglądają podobnie do tych mijanych po drodze. Drogi tutaj robią się jeszcze bardziej kręte, wąskie i w dodatku brukowane, a otaczają je niewysokie domki z kamienia. Wreszcie spotykam auta i przechodniów, co każe mi sądzić, że Anglia nie jest taka całkowicie wymarła, jak jeszcze chwilę temu sądziłam.

Przez środek miasteczka leniwie płynie rzeka, nad którą przerzucono kilka kamiennych mostków. Jest tu naprawdę uroczo, zwłaszcza gdy trafiam na główną handlową ulicę z licznymi sklepami i punktami usługowymi. Kręci się tu sporo ludzi i nikogo nie interesuje taka przybłęda jak ja.

Czuję się tak, jakbym z prawdziwego świata trafiła do jakiejś bajki.

Zamiast szukać warsztatu, gdzie może znalazłabym kogoś, kto byłby w stanie wyciągnąć moje auto z rowu, pozwalam się pokierować nosowi, który natychmiast znajduje źródło apetycznych zapachów płynących po ulicy. Bezbłędnie prowadzi mnie do wejścia do niewielkiego kamiennego budynku, w którym najwyraźniej mieści się pub o nazwie The Silver Fox Inn.

Fox. Pieprzony lis.

Zanim przekonam samą siebie, że powinnam szukać warsztatu, a nie tawerny, popycham drzwi i wchodzę do środka.

Natychmiast atakują mnie gwar rozmów i ciepło płynące od płonącego w kącie, ogromnego kominka, przy którym stoi wysoka, wystrojona na kolorowo choinka. Zatrzaskuję za sobą drzwi i przez chwilę stoję w miejscu, próbując odtajać, i rozglądam się dookoła. Wokół mnie rozciąga się duże pomieszczenie niemalże całe wyłożone drewnem, o niskim stropie z widocznymi belkami. Pod oknami znajdują się ławy i stoliki, w większości zajęte przez gości, a pod przeciwległą ścianą ustawiono długi bar z wysokimi stołkami. Krząta się za nim młoda dziewczyna, a dwie inne roznoszą po przystrojonej świątecznie sali pięknie pachnące potrawy. Trzask ognia w kominku i te zapachy są tak zachęcające, że dochodzę do wniosku, że nic się nie stanie, jeśli najpierw coś zjem i trochę się rozgrzeję.

Potem mogę się zająć samochodem.

– Amerykanka, co? – zagaduje mnie barmanka, kiedy tylko siadam na jednym z wolnych stołków i proszę o menu.

Okazuje się, że nie mają tutaj menu, ale za to wszystko, co mogę dostać do jedzenia, dziewczyna jest w stanie wyrecytować mi z pamięci. Wydaje się bardzo sympatyczna: z ciemnymi, krótko ściętymi włosami, mocnym, czarnym makijażem wokół oczu, z którym ja wyglądałabym jak panda, i nonszalanckim uśmiechem sprawia, że chce się u niej zamówić wszystko. Absolutnie jej wierzę, kiedy twierdzi, że pokocham ich Steak & Ale Pie. Nigdy w życiu czegoś takiego nie jadłam, więc oczywiście się zgadzam, gotowa na nowe doświadczenia.

– Nie da się ukryć – mamroczę. – Zawsze jest u was tak zimno?

Dziewczyna się śmieje, po czym przekazuje moje zamówienie do kuchni.

– Przeważnie – przyznaje. – Przyzwyczaisz się. Na długo przyjechałaś?

– Na miesiąc. – Wzruszam ramionami. – Jeśli moi gospodarze tyle ze mną wytrzymają. Wiesz może, jak daleko stąd jest Wintermere Hall?

Dziewczyna robi wielkie oczy.

– Tam się wybierasz? – pyta takim tonem, jakby miała na myśli dawno zamknięty szpital psychiatryczny. – To niedaleko. Jakieś pięć mil stąd.

Przypominam sobie, co na temat tej trasy mówił mi Tristan, i dopiero wtedy uświadamiam sobie, że…

– To jest Bourton­-on­-the­-Water? – dopytuję, a ona z uśmiechem kiwa głową. – Cudownie. Rozbiłam auto pięć mil od celu podróży.

Dziewczyna opiera łokcie na ladzie między nami.

– Rozbiłaś auto? – powtarza z niedowierzaniem z tym miękkim brytyjskim akcentem. – Teraz musisz mi wszystko o tym opowiedzieć. Naleję ci grzanego wina albo ale, co ty na to?

Waham się przez chwilę. Jeśli teraz wypiję grzane wino, nie przejdę pieszo pięciu mil do domu rodziców Tristana ani tym bardziej nie pojadę tam samochodem.

W tawernie czuję się jednak tak dobrze, że wcale nie chcę stąd wychodzić. Jest mi ciepło, wygodnie, wokół unoszą się smakowite zapachy, a barmanka okazuje się naprawdę miła. Tymczasem nie mam pojęcia, co czeka mnie w Wintermere Hall i dlaczego Tristan uważa swoją rodzinę za „trochę toksyczną”. Mam cały miesiąc, żeby się przekonać, i mogę zrobić to z nim u mojego boku.

Co oznacza, że niekoniecznie w tej chwili.

– Są tu gdzieś niedaleko jakieś pokoje na noc do wynajęcia? – zagaduję ją.

Dziewczyna kiwa głową.

– Nawet tutaj, ale musiałabym zapytać szefa, czy mamy coś wolnego – zdradza mi. – Chcesz u nas przenocować? To ma coś wspólnego z tym rozbitym autem? Jeśli potrzebujesz mechanika, to Pete chętnie ci pomoże, ale raczej dopiero rano. Ma krótkie zmiany, po których lubi się napić, i siedzi przy tamtym stoliku.

Wskazuje odpowiedni kierunek, a gdy patrzę w tamtą stronę, zauważam trzech mężczyzn w średnim wieku śmiejących się nad kuflami ale. Skoro lokalny mechanik przebywa tutaj i w dodatku jest już po alkoholu…

To musi być zrządzenie losu. Zostaję na noc.

– Super – mówię. – Chętnie poczekam do rana, aż mechanik Pete wytrzeźwieje. Jestem Belle.

– Vicky. – Barmanka podaje mi dłoń. – To teraz opowiedz, co się stało z twoim samochodem.

Zabawiam ją historią o lisie, podczas gdy ona nalewa mi grzanego wina. Potem, kiedy już poznaje całą moją nieszczęsną opowieść, proponuje, żebym od baru przeniosła się do stolika tuż obok kominka, gdzie znajdują się dwa wolne, wyglądające na wygodne fotele. Jestem po ledwie dwóch łykach grzanego wina, kiedy tam przechodzę, a i tak czuję, że już szumi mi w głowie. Zawsze miałam słabą głowę do alkoholu, głównie dlatego, że pijam go naprawdę rzadko.

Fotele rzeczywiście są dokładnie tak wygodne, na jakie wyglądają. Ogień w kominku trzeszczy zachęcająco, kiedy zagłębiam się w jednym z nich, czekając na moje jedzenie. Vicky przynosi je dosyć szybko, obiecując, że zaraz potem pójdzie poszukać szefa i zapyta go o nocleg. Z jakiegoś powodu to sprawia, że przynajmniej część napięcia ze mnie schodzi i nieco się rozluźniam.

Stresuje mnie spotkanie z rodzicami Tristana, zwłaszcza że ma do niego dojść bez obecności mojego przyjaciela. Tutaj z kolei czuję się dziwnie bezpiecznie, zwłaszcza gdy wypijam łyk dobrego, rozgrzewającego alkoholu i biorę kęs ciasta z mięsem, które okazuje się bardzo smaczne. Błyskawicznie zjadam całą porcję, po czym odstawiam pusty talerz na stolik i rozkładam się wygodniej w fotelu. Zrzucam buty i podkulam nogi pod siebie, po czym zerkam znowu w wesoło trzaskający w kominku ogień i błyszczącą obok niego choinkę.

Jest coś przyjemnego w tym miejscu i w tej pozycji, coś, co sprawia, że mam ochotę zostać tu na dłużej. Przymykam oczy i pozwalam wygrać ze sobą zmęczeniu, z którym walczyłam od samego początku tej podróży. Wiem, że najlepszym sposobem, by nie dopadł mnie jet lag, jest brak drzemek w ciągu dnia i jak najszybsze przyzwyczajenie się do nowej strefy czasowej – a jednak rozluźniam się w fotelu i pozwalam, by zmógł mnie sen.

Nie mam pojęcia, jak długo śpię, ale budzi mnie lekki niczym muśnięcie skrzydeł motyla dotyk na moim policzku. Drgam gwałtownie i otwieram oczy, by stwierdzić, że w drugim fotelu naprzeciwko mojego, pochylony w moją stronę i z łokciami opartymi o uda, siedzi jakiś mężczyzna.

– Chrapiesz – oznajmia z tym miękkim brytyjskim akcentem, który w połączeniu z jego niskim, lekko zachrypniętym głosem sprawia, że coś zaciska się w moim wnętrzu.

Mrugam zaskoczona i prostuję się nieco, próbując się trochę od niego odsunąć. Mężczyzna obserwuje mnie z krzywym uśmieszkiem, który z jakiegoś powodu sprawia, że serce mi przyspiesza. To z pewnością wina tego, że ciągle nie otrzeźwiałam po zbyt nagłym wybudzeniu.

Aczkolwiek winą może być też wygląd tego faceta.

Jest prawdopodobnie o kilka lat starszy ode mnie, może mieć nieco ponad trzydziestkę. Czarna, dopasowana koszulka typu henley z długim rękawem zdradza, że gość jest dobrze zbudowany i ma szerokie bary. Jego czarne, trochę zbyt długie, rozczochrane włosy nieco przysłaniają wyraźnie rozbawione oczy w oprawie długich, ciemnych rzęs. Mężczyzna ma zdecydowane, ostre rysy twarzy, w których jest coś dziwnie znajomego, chociaż z pewnością widzę go pierwszy raz w życiu. Skupia się na mnie z intensywnością, od której czuję wypełzające mi na policzki rumieńce.

W dodatku jedno oko ma piwne, a drugie zielone. Wow.

Nigdy wcześniej nie widziałam kogoś z takimi oczami.

– Wcale nie – protestuję odruchowo.

Facet unosi brew. Jedną. Nigdy tak nie potrafiłam, więc uznaję to za nieco imponujące.

– Oczywiście, że tak – odpiera stanowczo. – Straszysz klientów.

Zaciskam usta. Pomijając już, czy to rzeczywiście prawda, to kim w ogóle jest ten facet, żeby wypominać mi coś podobnego?

– Nikt nigdy nie powiedział mi, że chrapię – bronię się niemrawo.

Jego uśmieszek tylko się rozszerza, a ja zauważam na boku jego szyi tatuaż. Mój zaspany umysł nie potrafi jednak prawidłowo rozpoznać kształtów.

– Widocznie miałaś do czynienia z bardziej uprzejmymi mężczyznami ode mnie – stwierdza, po czym przekrzywia głowę. – Chociaż gdybyś obudziła się rano w moim łóżku, pewnie też bym ci tego nie powiedział.

Policzki muszę mieć już całkowicie czerwone z zażenowania, próbuję to jednak zignorować.

– Bo nie chciałbyś, żebym się na ciebie wkurzyła? – pytam cierpko.

– Nie, bo nie spałabyś przez większość nocy i nie miałbym okazji się przekonać, czy tak jest – odpowiada gładko.

Och. Co za flirciarz. Nie rozumiem, dlaczego mi się to właściwie podoba.

– Zawsze tak zaczepiasz obce kobiety? – pytam, próbując wziąć się w garść i w końcu rozbudzić. – To trochę creepy.

– Vicky powiedziała, że szukasz noclegu, dlatego do ciebie przyszedłem – odpowiada nieco protekcjonalnie. – Ale jeśli to nieaktualne, to…

– Nie, oczywiście, że aktualne – przerywam mu pospiesznie, nieco rozczarowana, że to właściciel tawerny i że to dlatego do mnie podszedł, nie… wolę nie myśleć, jaki miałby być inny powód. Przesuwam się nieco w jego stronę i wyciągam do niego rękę. – Jestem Belle.

Mężczyzna przez chwilę gapi się na moją dłoń, ale w końcu ją ujmuje.

– Rhys – przedstawia się krótko, a jego silny, ciepły uścisk sprawia, że skóra zaczyna mnie mrowić. – Vicky opowiedziała mi, co się stało, rozmawiałem też z Pete’em. Wyciągnie twoje auto z rowu jutro z samego rana. Jeśli potrzebujesz z niego jakieś rzeczy, mogę cię tam teraz zawieźć.

Ożywiam się nieco, po czym z trudem odrywam od niego wzrok, by zerknąć za okno. Nie mam pojęcia, jak długo spałam, ale zdążyło się zrobić całkiem ciemno. Może tutaj, tak blisko Bieguna Północnego, noc zapada wcześniej niż w Miami.

– To nie będzie kłopot? – pytam niepewnie. – Nie chciałabym robić problemów…

– Nie jesteś żadnym problemem – zapewnia stanowczo. – Chcesz dopić wino, zanim wyjdziemy?

Kręcę głową, bo te kilka łyków, które wypiłam, całkowicie wystarczyło, żeby zaczęło mi się kręcić w głowie, i rozglądam się po sali.

– Nie, ale powinnam zapłacić…

– Później – przerywa mi, po czym wskazuje, żebym wstała. – Chodź.

Waham się tylko przez chwilę, bo ostatecznie nie znam tego faceta i równie dobrze może być seryjnym mordercą, który wyhaczył właśnie samotną, bezbronną kobietę w pubie. Zerkam więc w stronę baru, za którym krząta się Vicky – na mój widok unosi kciuk i uśmiecha się zachęcająco. To chyba oznacza, że zna tego typa, rzeczywiście jest właścicielem baru i prawdopodobnie mnie nie zamorduje.

Ale tylko prawdopodobnie.

Na wszelki wypadek wysyłam Tristanowi szybką wiadomość, że miałam małą stłuczkę i będę jednak nocowała dzisiaj w miasteczku, a nie u jego rodziców, ale nie dziwi mnie, gdy nie otrzymuję odpowiedzi. Jest już na tyle późno, że za chwilę będzie wsiadał na pokład samolotu i pewnie wyłączył już telefon.

Rhys prowadzi mnie na parking, gdzie stoi ciemny, sporych rozmiarów SUV. Puszczam mężczyznę przodem, dzięki czemu mogę stwierdzić, że nie tylko rzeczywiście ma szerokie bary, ale też cały jest dobrze zbudowany i wysoki. Szeroka klatka piersiowa przechodzi u niego w wąskie biodra zakryte materiałem ciemnych dżinsów. Dopiero w połowie drogi do samochodu Rhys zarzuca na siebie skórzaną kurtkę, w której ja sama umarłabym z zimna.

Może Anglicy są lepiej ode mnie przyzwyczajeni do takich temperatur.

Śnieg skrzypi mi pod butami; mam na sobie zwykłe adidasy i trochę zazdroszczę Rhysowi ciężkich butów za kostkę na grubej podeszwie. Chyba powinnam sobie takie kupić, jeśli chcę przetrwać w tutejszym klimacie. Opatulam się mocniej kurtką i wślizguję na siedzenie pasażera, gdy tylko Rhys uprzejmie otwiera przede mną drzwi.

– Dlaczego mi pomagasz? – pytam, kiedy zajmuje już miejsce za kierownicą.

On tylko wzrusza ramionami.

– Bo jesteś samotną, zagubioną kobietą, która przyleciała tu z drugiego końca świata? – Zerka na mnie. – Myślę, że gdybym był w podobnej sytuacji, też chciałbym, żeby ktoś mi pomógł. A teraz wskaż mi drogę, chociaż domyślam się, z której strony przyjechałaś. Prosto z Londynu, prawda?

Kiwam głową, a on od razu rusza we właściwym kierunku. Strzelam, że pewnie spędził w okolicy większość życia i doskonale zna teren.

– To zapewne oznacza, że znajdzie się dla mnie nocleg? – zagaduję, kiedy za oknem SUV-a przemykają mi widoki Bourton­-on­-the­-Water. Miasteczko na pierwszy rzut oka wydaje się naprawdę ładne i malownicze. – Tylko na jedną noc.

– Tak, jasne – potwierdza Rhys z roztargnieniem, skupiony na drodze. – Skąd przyleciałaś?

– Z Miami. – Uśmiecham się do niego nieśmiało. – Mamy tam trochę inny klimat. Śnieg widzę na żywo pierwszy raz w życiu. Nie pomogło też, że macie kierownice w samochodach po niewłaściwej stronie.

Rhys marszczy brwi.

– To jest właściwa strona – przekonuje.

Przewracam oczami.

– Większość świata by się z tobą nie zgodziła.

Wkrótce potem docieramy do porzuconego przeze mnie w rowie Nissana; na widok biednego autka robi mi się trochę głupio, bo prawdopodobnie każdy facet, jakiego znam, w tym Tristan, nabijałby się ze mnie z tej sytuacji, ale nie Rhys. On na widok samochodu tylko marszczy brwi, po czym bez słowa wyskakuje na zewnątrz, żeby pomóc mi przenieść mój bagaż do swojego SUV-a.

A przez „pomóc mi” mam na myśli, że odwala za mnie całą robotę. Aż przyjemnie się na niego patrzy, gdy taszczy moją ciężką walizę.

Nawet jeśli jakkolwiek mu to przeszkadza, to nie narzeka ani słowem.

– Nie powinnaś jeździć sama po drogach, których nie znasz, samochodem, którego nie znasz, w dodatku po kilkugodzinnej podróży samolotem – mówi w pewnym momencie z niezadowoleniem, gdy już z powrotem pakujemy się do jego SUV-a. – Dlaczego w ogóle jesteś sama?

Patrzę na niego krzywo, bo nie mam najmniejszej ochoty się tłumaczyć. W końcu to nie moja wina. Wcale tego nie planowałam.

Chociaż to właściwie całkiem słodkie, że obcy facet się z tego powodu o mnie martwi.

Zwłaszcza taki obcy facet jak Rhys.

– Tak wyszło – mamroczę. – Nie przejmuj się, nie będę długo sama.

– Nie wątpię – odpowiada Rhys tym samym tonem.

A co to niby miało znaczyć?

Ruszamy w drogę powrotną; Rhys zerka w moją stronę, po czym podkręca grzanie w aucie, jakby doskonale widział, że cały czas trzęsę się z zimna. Serio, wydawałoby się, że naprawdę wylądowałam na tym Biegunie Północnym, a nie w Anglii.

I dlaczego on w ogóle zauważa takie rzeczy i się tym przejmuje? Mam kiepskie doświadczenia z takimi przystojnymi typami jak on. Zazwyczaj nie patrzą dalej niż na czubek własnego nosa.

Albo jest z nimi coś nie tak, jak z Patrickiem.

– Serio jesteś właścicielem tawerny? – pytam w pewnym momencie.

Rhys parska śmiechem.

– Teraz o to pytasz, kiedy już wracamy razem z odludnego miejsca z twoją walizką? – odpowiada z rozbawieniem. – Tak, jestem właścicielem. Tak, mam dla ciebie pokój u siebie na najbliższą noc. Tak, załatwię ci holowanie, żebyś jak najszybciej odzyskała samochód. Nie zostawię cię na lodzie.

Och. To naprawdę miłe z jego strony.

– Dziękuję – mówię cicho.

On tylko uśmiecha się do mnie krzywo.

– Nie ma sprawy, Belle.

Martwi mnie, że podoba mi się, jak moje imię brzmi w jego ustach. Tak miękko i łagodnie. Jakby mu się podobało czy coś.

Cała moja dotychczasowa interakcja z tym facetem sprawia, że zaczynam się zastanawiać. Ostatecznie przez cały grudzień będę znajdowała się niedaleko niego, w domu rodziców Tristana. Może znalazłabym czas, żeby spędzić z nim jeden czy dwa wieczory, gdyby tylko miał na to ochotę?

Zerkam na niego kątem oka. Jest naprawdę przystojny i prowadzi z nonszalancją, której mu zazdroszczę, zwłaszcza biorąc pod uwagę, że sama przeklinałam za kółkiem i spociłam się jak szczur, zanim w końcu wylądowałam w rowie. Rhys nie wygląda na faceta, który mógłby być zainteresowany jakąkolwiek relacją z kimś takim jak ja. Jestem całkiem zwyczajna, podczas gdy on wyróżnia się z tłumu.

Na pewno ma takich lasek jak ja na pęczki.

Szybko odsuwam od siebie te myśli, bo są nieprzyjemne, a ja od jakiegoś czasu uczę się, by nie myśleć o sobie w zły sposób. Gdyby Tristan tu był, powiedziałby, że oczywiście, że zasługuję na każdego faceta, jaki mi się spodoba, i na porządny seks. Zwłaszcza tego ostatniego bardzo mi brakuje, bo ostatnio trafiałam na samych gości pokroju Patricka. Rhys na pierwszy rzut oka wydaje się przyjemną odmianą.

Dojeżdżamy w końcu z powrotem do tawerny; tym razem Rhys nie parkuje od przodu, tak jak wcześniej, tylko od tyłu, co wyjaśnia się, kiedy wysiadamy z auta.

– Tędy wejdziesz od razu na klatkę schodową prowadzącą do pokoi – tłumaczy, wskazując niepozorne wejście z tyłu budynku. Potem rusza do bagażnika po moją walizkę. – Wprowadzę cię na górę. Chodź.

Chcę mu zabrać bagaż, ale on tylko patrzy na mnie pobłażliwie i wcale mi go nie oddaje. Nie próbuję protestować, bo wiem, że niektórzy faceci są na to wyczuleni. Tristan ma podobnie.

Jestem wdzięczna Rhysowi za pomoc zwłaszcza wtedy, gdy wchodzimy na klatkę schodową: okazuje się na tyle wąska, że on sam ledwie mieści się tam z walizką, a stopnie są irytująco wysokie. Sama pewnie taszczyłabym ją na górę sto lat, a jemu udaje się to o wiele szybciej. Oświetlenie jest tu marne, ale przynajmniej nie panuje tu taki chłód jak na zewnątrz.

Bardzo szybko wyleczyłam się z chęci zobaczenia śniegu. Już naprawdę wolę pogodę w Miami.

– Pokój powinien być otwarty, Vicky dostała klucz i miała go ogarnąć – oznajmia Rhys, kiedy w końcu docieramy na piętro. Niewysoki, wąski korytarzyk prowadzi tutaj do czterech par zamkniętych drzwi. – Na końcu korytarza jest ogólnodostępna łazienka, ale nie martw się, będziesz tu dzisiaj jedynym gościem.

Kiwam głową, a potem wchodzę za nim do otwartego pokoju, gdzie po wewnętrznej stronie drzwi zauważam staromodny klucz w zamku.

Pokój jest dokładnie taki, jak się spodziewałam. Nie ma w nim niczego luksusowego: znajdują się tu jedynie pojedyncze łóżko w metalowej ramie, szafka nocna, szafa stojąca w rogu i niewielki stolik z jednym krzesłem przy oknie, które wychodzi na zaśnieżony tylny parking zajazdu i widoczną w oddali rzekę. Na jednej ze ścian widzę jednak rozpalony kominek, przed którym stoi pojedynczy wysłużony fotel, i dzięki temu pokój od razu wydaje mi się przytulniejszy.

Wchodzę głębiej. Na łóżku leży świeża pościel i jest tu nieco cieplej niż na klatce schodowej. Tyle mi wystarczy. Z westchnieniem ulgi zdejmuję w końcu kurtkę, z którą nie rozstawałam się od wyjścia z samolotu, i rzucam ją na łóżko. Nawet w samochodzie i w zajeździe miałam ją na sobie.

Zerkam przez ramię na Rhysa, który przygląda mi się w milczeniu. Walizkę postawił przy ścianie obok drzwi i założył ramiona na piersi, a jego dwukolorowe oczy niespiesznie wędrują w dół mojego ciała. Mam na sobie obcisłą koszulkę z długim rękawem i legginsy, czyli ciuchy, które pozostawiają mniej pola wyobraźni niż obszerna kurtka, i najwyraźniej mój gospodarz na tę noc to zauważył.

Czy to oznacza, że potencjalnie mógłby być zainteresowany?

– Dziękuję. – Uśmiecham się do niego i podchodzę bliżej. – Naprawdę mi pomogłeś, chociaż nie musiałeś.

Rhys wsuwa dłonie do kieszeni dżinsów i wzrusza ramionami.

– Tak mnie wychowano – oznajmia. – Żeby pomagać kobietom w potrzebie. Gdybyś czegoś potrzebowała, do zamknięcia zajazdu możesz dawać znać Vicky, a później… dam ci swój numer telefonu. Możesz dzwonić, jeśli cokolwiek się wydarzy.

Wyciągam rękę, a on odblokowuje komórkę i mi ją podaje. Zatrzymuję się na chwilę, gdy widzę na tapecie urocze zdjęcie białorudego corgiego, ale potem szybko wchodzę w kontakty. Pewnie powinnam tylko do siebie zadzwonić, żeby mieć jego numer, ale zamiast tego zapisuję mu własny, bo te dwa łyki grzanego wina najwyraźniej ośmieliły mnie bardziej niż cokolwiek innego w moim życiu. Kiedy już kończę i oddaję mu komórkę, wyciągam dla odmiany swój telefon, po czym zapisuję jego numer.

– Podałam ci też swój – mówię niewinnie. – Gdybyś na przykład, no wiesz, chciał sprawdzić, czy wszystko u mnie w porządku.

Zerkam na niego, by stwierdzić, że wpatruje się we mnie tak intensywnie, jakby oczyma duszy już widział mnie bez ciuchów. Czuję gorąco wypływające mi na policzki, ale wcale mi to nie przeszkadza. Może powinnam się go obawiać – w końcu to obcy facet, który mógłby teraz zrobić ze mną, co tylko by chciał – ale się nie boję. Jeśli chciał mnie skrzywdzić, mógł to zrobić, kiedy jechaliśmy po moją walizkę, zamiast w pokoju w jego własnym pensjonacie.

Poza tym jest w nim coś takiego, co sprawia, że odruchowo zaczynam mu ufać. Coś… znajomego.

– Czyste ręczniki znajdziesz w szafie – mówi jeszcze. – Z resztą powinnaś sobie poradzić, ale gdyby nie, to dawaj znać. Więc… dobranoc.

Robi krok do tyłu, a ja wiem, że to moja ostatnia okazja. Zaraz stąd wyjdzie i możliwe, że więcej w ogóle się nie spotkamy, bo nie mam w zwyczaju pierwsza pisać do mężczyzn, a on nie wygląda na takiego, który latałby za jakąkolwiek kobietą. Być może to, co chcę zrobić, jest głupie, ale będę żałować bardziej, jeśli nie spróbuję.

Właśnie dlatego robię krok wprzód, kładę dłonie na klatce piersiowej Rhysa i lekko go popycham, aż zaskoczony opiera się plecami o drzwi. Potem wspinam się na palce i go całuję.

Jego usta są ciepłe i miękkie, smakują miętą i czekoladą, i są absolutnie uzależniające. Niestety pozostają też całkowicie nieruchome i przez dwie okropne sekundy wydaje mi się, że zaraz będę musiała się odsunąć i go przeprosić. Potem jednak Rhys nagle cały ożywa i wcale mnie nie odpycha.

Wręcz przeciwnie.

Jego dłonie lądują na moich plecach i mężczyzna obejmuje mnie mocno, zaborczo, po czym jednym ruchem okręca nas, aż to ja ląduję plecami na drzwiach. Potem przesuwa dłoń na mój kark, wsuwa palce we włosy i ciągnie za nie lekko, aż z jękiem odchylam głowę do tyłu. Rhys rozsuwa mi wargi językiem, nurkuje nim do środka, pogłębiając pieszczotę, i przysuwa się tak blisko, że jego tors ociera się o moje piersi.

Dyszę mu w usta, podniecona, bo nic nie ekscytuje mnie bardziej od faceta, który wie, jak się ze mną obchodzić i jak mnie zdominować. Rhys odpowiada głębokim, mocnym pocałunkiem, a jego dłoń z mojej talii zsuwa się prosto na tyłek. Zaciska na nim palce, a ja jęczę mu w usta. Odsuwa się nieco, by przygryźć moją dolną wargę, a potem ją polizać.

A potem odsuwa się jeszcze bardziej, aż mogę spojrzeć w jego pociemniałe dwukolorowe oczy i zobaczyć, jak szybko unosi się jego klatka piersiowa.

– Idź spać, zanim zrobisz coś głupiego, Belle – mruczy.

Oblizuję wargi, co sprawia, że jego spojrzenie natychmiast się na nie zsuwa.

– Skąd wiesz, że to byłoby głupie? – pytam dziwnie zachrypniętym głosem.

Tylko wzdycha i robi taką minę, jakby bardzo w tej chwili cierpiał.

– Bo wydajesz się zbyt dobra, żeby tracić na mnie czas – mamrocze ku mojemu zdumieniu. Zanim zdążę go zatrzymać, przesuwa mnie nieco, by otworzyć drzwi. – Dobranoc, dzwoneczku.

A potem tak po prostu wychodzi, zostawiając mnie samą.

I już wiem, że dziś w nocy sama będę musiała zrobić sobie dobrze.

3 grudnia

Budzi mnie sygnał mojego telefonu.

Podnoszę głowę znad poduszki i rozglądam się półprzytomnie, próbując zlokalizować komórkę. Złośliwa menda nie przestaje dzwonić, a dźwięk dzwonka wwierca mi się w mózg, chociaż nie powinna mnie boleć głowa. W końcu prawie nic wczoraj nie wypiłam.

Szkoda, bo gdybym była wstawiona, mogłabym przynajmniej tym tłumaczyć fakt, że pocałowałam kompletnie obcego faceta…

A on mnie odrzucił i sobie poszedł.

– Tak? – odbieram w końcu bez tchu, nawet nie patrząc na wyświetlacz.

– Och nie, czyżbym obudził księżniczkę? – pyta z rozbawieniem Tristan. – Piszę do ciebie, odkąd wylądowałem, a ty w ogóle mi nie odpowiedziałaś. Prawie poczułem się urażony.

Prycham lekceważąco.

– Jasne. – Przeczesuję włosy palcami i przesuwam wzrokiem po pokoju, w którym jest paskudnie zimno. Zapewne dlatego, że ogień w kominku dawno przestał się palić. – Gdzie jesteś?

– W pociągu do ciebie – wyjaśnia. – Wszystko z tobą w porządku? Jak twój samochód? Odbierzesz mnie ze stacji czy nie nadaje się do użytku?

No tak. Pisałam mu przecież wczoraj, że miałam stłuczkę i zostaję na noc w zajeździe.

– Wszystko okej – potwierdzam z roztargnieniem. – Nie mam pojęcia, jak samochód. Dopiero się obudziłam. Daj mi się ogarnąć, sprawdzę to i dam ci znać, okej? Jak daleko do mnie masz?

– Jakieś pół godziny – mówi. – Jeśli sobie nie poradzisz, to pomogę ci, jak wysiądę na stacji, dobra?

Kochany Tristan. Zupełnie nie rozumiem, dlaczego nie mogłam się zakochać w kimś takim. To naprawdę porządny chłopak.

– Jasne – zgadzam się. – Do zobaczenia!

Rozłączam się, po czym wyskakuję z łóżka i natychmiast tego żałuję. W pokoju jest zimno jak w psiarni, a ja mam na sobie jedynie moją kusą koszulkę nocną.

Dlaczego wAnglii musi być tak lodowato?!, myślę po raz setny.

Ubieram się pospiesznie, dopakowuję walizkę, po czym korytarzem przemykam do łazienki, żeby tam się ogarnąć. Moje blond włosy o dziwo nawet wyglądają po ludzku; postanawiam zrezygnować z makijażu i jedynie myję twarz oraz zęby, obiecując sobie, że wezmę prysznic się u rodziców Tristana. Nigdy nie mówił o swojej rodzinie zbyt wiele, ale domyślam się, że przynajmniej mają porządny dom, skoro bez problemu znajdzie się w nim dla nas miejsce.

Po powrocie do pokoju zerkam na moją komórkę. Odczytuję wiadomości od Tristana, ale z pewnym rozczarowaniem stwierdzam, że nie mam żadnych od Rhysa. Naprawdę myślałam, że wczoraj między nami zaiskrzyło, dlatego odważyłam się go pocałować. Widocznie jednak się myliłam.

Krzywię się, a potem chowam telefon do torebki i z walizką ruszam do wyjścia.

Ściągnięcie jej po schodach to większe wyzwanie, niż początkowo myślałam. W pewnej chwili zastanawiam się nawet, czy zrzucić ją na dół, wtedy jednak przypominam sobie, że mam w niej mój tablet graficzny, który wolałabym wypakować w całości. Nawet nie wiem, po co go wzięłam, chyba z przyzwyczajenia. Przez to jednak obchodzę się z bagażem ostrożnie i mija jakieś pół godziny, zanim w końcu pojawię się na dole.

Jedne drzwi prowadzą tam do wyjścia, którym wczoraj wprowadził mnie Rhys, a drugie z powrotem na salę, gdzie jadłam kolację i piłam grzane wino. Wybieram te drugie, ciekawa, czy o tej godzinie zastanę kogoś w środku; ku mojemu zdziwieniu w pomieszczeniu widzę Vicky, która wyciera właśnie podłogę. Poza nią nie ma tu nikogo.

– Cześć! – Barmanka na mój widok uśmiecha się i opiera o mop. – Wyspałaś się?

– Tak, było super – potwierdzam. – Mogę ci zapłacić? Wiszę wam za nocleg i za wczorajszą kolację.

Vicky macha lekceważąco ręką.

– Rhys powiedział, żebyś się tym nie przejmowała – oznajmia.

Mrugam zaskoczona.

– Jak to?

– Po prostu nie chce, żebyś płaciła. – Dziewczyna wzrusza ramionami, a potem wraca do mycia podłogi. – Rhys kreuje się na bad boya, ale tak naprawdę to dobry facet. Wpadł tu dzisiaj rano i prosił, żeby ci przekazać, że twoje auto stoi już przed zajazdem. Pete twierdzi, że powinnaś dojechać nim do celu.

– To wypożyczone auto… – mamroczę.

– Tak myślał Pete. –Vicky się uśmiecha. – I dodał, żebyś zgłosiła to ubezpieczalni, a oni pokierują cię do autoryzowanego warsztatu, żeby dokonać potrzebnych napraw.

Och.

Jestem tak oszołomiona, że w pierwszej chwili nie wiem, co powiedzieć. Porzucam moją walizkę i podchodzę do jednego z okien, po czym wyglądam na zewnątrz. Znajome wypożyczone auto rzeczywiście stoi na parkingu.

To była ekspresowa usługa i chyba wiem, komu to zawdzięczam.

– Gdzie on jest? – pytam z roztargnieniem, po czym odwracam się do Vicky. – Rhys? Chciałam mu podziękować.

– Och, musiał jechać do rodziców czy gdzieś. – Dziewczyna robi niepewną minę. – Ma dużo na głowie. Sporo biznesów i prywatnych spraw. Właściwie to masz szczęście, że go wczoraj złapałaś.

No tak. Biorąc pod uwagę, jak praktycznie uciekł z mojego pokoju, to raczej nie było szczęście, ale wolę o tym nie mówić Vicky.

Czuję rozczarowanie i nic na to nie poradzę. Miałam nadzieję, że przed wyjazdem jeszcze zobaczę Rhysa i może przeproszę go za to, jak wczoraj się na niego rzuciłam, albo… spróbuję zrobić to ponownie. Jego jednak nie ma, a Tristan lada moment wysiądzie na tutejszej stacji i będę musiała go odebrać, więc nie mam czasu, żeby czekać.

Zresztą czy w ogóle mam po co? Nie chcę wyjść na jakąś desperatkę, która lata za facetem mającym ją gdzieś.

– No tak. – Uśmiecham się powściągliwie, po czym wracam po swoją walizkę. – W takim razie… dzięki za pomoc. Przekaż też Rhysowi, że dziękuję za wszystko, dobrze?

– Jasne. – Vicky mruga do mnie. – Masz to jak w banku.

Coś w sposobie, w jaki się uśmiecha, i jej tonie głosu podpowiada mi, że zna się z Rhysem lepiej, niż mogłabym przypuszczać. Robi mi się niedobrze na samo podejrzenie, że oni mogliby być razem. Zresztą nawet jeśli nie z nią, to Rhys może być z kimś innym, a mnie nie przyszło wczoraj do głowy o to zapytać. Mogłam pocałować zajętego faceta, prawda?

Nie żeby mi się to nigdy wcześniej nie zdarzyło… Raz wyszłam na randkę z gościem, który wydawał się całkiem spoko, dopóki nie okazało się, że jest żonaty. Kiedy to wypłynęło, jego żona miała pretensje do mnie, a nie do niego, nawet jeśli byliśmy na randce, więc nie mogłam z góry zakładać, że typ mnie oszukuje.

Z Rhysem to co innego.

Porzucam w końcu te myśli, zabieram moją walizkę i ruszam do wyjścia. Im szybciej zapomnę o tym epizodzie w tawernie w Bourton­-on­-the­-Water, tym lepiej dla mojego zdrowia psychicznego.

Kończę właśnie wkładać walizkę do bagażnika, gdy mój telefon znowu dzwoni.

– No hej, jestem już na stacji – mówi Tristan, kiedy tylko odbieram. – Dasz radę po mnie podjechać? Zapomniałem ci powiedzieć, że nie wysiadałem w Bourton­-on­-the­-Water, tylko w Moreton­-in­-Marsh, bo tam jest najbliższy dworzec. To jakieś osiem mil, więc szybko dojedziesz na miejsce.

– Auto podobno jest sprawne, więc dam radę – potwierdzam, zamykając bagażnik, a potem obchodzę samochód. – Zaraz tam podjadę, tylko wyszukam trasę w Google Maps. Wszystko w porządku?

Tristan milczy przez chwilę.

– Tak – potwierdza w końcu. – Pogadamy, jak się zobaczymy, okej?

Zatrzymuję się na chwilę i marszczę brwi, bo Tristan brzmi co najmniej dziwnie. I zupełnie nie jak mój zazwyczaj beztroski przyjaciel.

– Co to w ogóle znaczy?

– To znaczy, że… – Waha się, a potem dodaje nieco ciszej: – Pogadamy, jak się zobaczymy, dobra? Tylko obiecaj, że nie będziesz na mnie zła.

Aha. Skoro mówi coś takiego, to oznacza, że z pewnością będę zła.

Wsiadam w końcu do samochodu, przełączam się na tryb głośnomówiący i umieszczam telefon w uchwycie. Odpalam silnik i wklepuję w GPS adres dworca.

– Niczego takiego ci nie obiecam – oznajmiam. – Dobrze o tym wiesz.

Tristan wzdycha cierpiętniczo, na co przewracam oczami. Z nas dwojga to ja prędzej mam powód do wzdychania. W końcu to on spowodował wypadek i nie zdążył na samolot, przez co zostawił mnie samą wAnglii.

W obcym państwie, na innym kontynencie.

A teraz jeszcze zachowuje się tak, jakby nie powiedział mi wszystkiego i jakby to, co przede mną ukrył, miało mnie bardzo wkurzyć.

Po prostu świetnie.

– Zaraz tam będę – mamroczę, a potem się rozłączam.