Wydawca: Initium Kategoria: Fantastyka i sci-fi Język: polski Rok wydania: 2012

Belladonna. Efemera. Tom II ebook

Anne Bishop

(0)
Promocja
33,90 24,90
Do koszyka

Ebooka przeczytasz na:

Kindlu MOBI
e-czytniku EPUB
tablecie EPUB
smartfonie EPUB
komputerze EPUB
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Zabezpieczenie: watermark Przeczytaj fragment ebooka

Opis ebooka Belladonna. Efemera. Tom II - Anne Bishop

„Erotyczna, zmysłowa i romantyczna”, jak określił ją „Booklist”, powieść Sebastian autorstwa Anne Bishop ukazała oczom czytelników rozbity świat Efemery. Świat, w którym mosty pomiędzy magicznymi krajobrazami przenoszą każdego tam, gdzie naprawdę przynależy, a nie tam, gdzie pragnie się udać. Teraz czas na jej kontynuację…


Zjadacz Świata nadal grasuje po krajobrazach Efemery, zasiewając w umysłach jej mieszkańców strach i zwątpienie. Tymczasem Glorianna Belladonna – dotąd jedyna krajobrazczyni zdolna pokrzyżować mu plany - odkrywa, że nie jest sama. Nadzieja serca leży w belladonnie - ostrzeżenie Sebastiana w półmroku jawy snu przemknęło przez krajobrazy i dotarło do Michaela, mężczyzny, który również posiada niezwykłą moc. To on i Glorianna mogą stanowić jedyną szansę dla mieszkańców Efemery…


„Belladonna to dzieło mistrzyni gatunku, prowokujące do myślenia”. – Fresh Fiction

Opinie o ebooku Belladonna. Efemera. Tom II - Anne Bishop

Fragment ebooka Belladonna. Efemera. Tom II - Anne Bishop

Anne Bishop

Belladonna

Efemera, tom drugi

Przełożyła Monika Wyrwas-Wiśniewska

Kraków 2012

Tytuł oryginału: Belladonna

Copyright © 2007, Anne Bishop

All rights reserved

www.annebishop.com

Copyright © for the Polish edition by Wydawnictwo INITIUM 

Cover illustration by Larry Rostant Represented by Artist Partners Ltd

Tłumaczenie z języka angielskiego: Monika Wyrwas-Wiśniewska

Redakcja: Anna Płaskoń-Sokołowska

Korekta: Anna Płaskoń-Sokołowska, Natalia Musiał 

Ilustracja na okładce: Larry Rostant

Współpraca organizacyjna: Barbara Jarząb

Zamówienia hurtowe:

Firma Księgarska Olesiejuk Sp. z o.o. S.K.A.

tel. (22) 721 70 07 lub 09

e-mail:biuro@olesiejuk.pl

Ogólnopolski System Dystrybucji Wydawnictw Azymut Sp. z o.o.

tel. (42) 680 44 12 do 22

e-mail:telemarketing@azymut.pl

Platon Sp. z o.o.

tel. (22) 329 50 00, (22) 631 08 15

e-mail:platon@platon.com.pl

Wydanie I

ISBN 978-83-62577-30-9

Wydawnictwo INITIUM

www.initium.pl

e-mail:info@initium.pl

Dla Mii Qian Lee Debony. Witaj w naszych krajobrazach. I dla czarodziejów, którzy rozumieją, że miłość to prawdziwa magia.

Podziękowania

Dziękuję Blairowi Boone’owi za to, że nadal jest moim pierwszym czytelnikiem, Debrze Dixon, która jest moim drugim czytelnikiem, Dorannie Durgin za prowadzenie mojej strony internetowej, Dirkowi Flinthartowi za odpowiedzi na pytania o irlandzki flet, Nadine i Danny’emu Fallacaro za informacje żeglarskie i Pat Feinder za dzielenie ze mną radości i smutków tej podróży.

Rozdział 1Obecnie

Glorianna szła przez las w bladoszarym świetle, zwiastującym świt. Wkrótce dotarła do piętrowego domku ze świeżo pomalowanymi okiennicami. Tak właściwie cały domek wyglądał na świeżo wysprzątany − od dachu aż po piwnicę. Nawet teren wokół wykazywał oznaki uporządkowania.

Dobrze się stało, że Sebastian i Lynnea pobrali się pod koniec lata. Bo gdyby Lynnea postanowiła do tego wszystkiego jeszcze założyć ogród, należałoby wątpić, czy Sebastian miałby siłę wypełniać w nocy obowiązki małżonka. A ponieważ był inkubem i uważał, że tylko oddychanie jest czynnością bardziej niezbędną niż seks, patrząc na uporządkowane obejście, można było wiele wywnioskować o darze przekonywania Lynnei.

Glorianna uśmiechnęła się do swoich myśli, gdy nagle zauważyła kuzyna. Stał po drugiej stronie dróżki, która biegła koło domu, tam gdzie przesieka wśród drzew odsłaniała widok na niebo i jezioro. Jej uśmiech wypełniło ciepło, płynące z miłości, jaką żywiła dla Sebastiana. Odwrócił lekko głowę, dając znak, że usłyszał jej kroki, ale nie oderwał oczu od nieba, na którym właśnie wschodziło słońce.

– Czy stanę się kiedyś taki jak inni ludzie? – spytał cicho, gdy wzięła go pod ramię. – Czy zacznę uważać wschód słońca za coś oczywistego, codziennego, nie będę już miał poczucia, że to cud? Czy kiedykolwiek będzie to dla mnie tylko miara czasu?

– Musiałeś zasłużyć sobie na wschody słońca – odparła Glorianna, mrugając gwałtownie, by pozbyć się łez, które nagle napłynęły jej do oczu. – Więc nie, Sebastianie, nie sądzę, żebyś kiedykolwiek traktował je jak coś oczywistego.

Tak niewiele brakowało, by straciła go na zawsze. Kiedy udała się do Miasta Czarowników, by uwięzić Mrocznych Przewodników, którzy byli najbardziej podstępnymi sprzymierzeńcami Zjadacza Świata, musiała zaryzykować, że kiedy uwolni sprawiedliwość serca, miłość Lynnei i jej odwaga uratują Sebastiana. Gdyby Lynnea się ugięła, Sebastian pogrążyłby się w mrocznym krajobrazie, który rezonowałby z ponurą wizją, jaką narzucili jego sercu Mroczni Przewodnicy.

Ale Lynnea się nie ugięła, a Sebastian poszedł za swoim sercem i sprowadził ich oboje tutaj, do tego domu. Wcześniej, kiedy mieszkał tu sam, dom stał w granicach mrocznego krajobrazu zwanego Gniazdem Rozpusty. Teraz był częścią dziennego krajobrazu Aurory, rodzinnej wioski Nadii, matki Glorianny.

Sebastian odetchnął z zadowoleniem, po czym spojrzał na kuzynkę.

– Napijesz się kawy?

– Jasne – odparła, ale nie ruszyła się z miejsca. Światło nowego dnia przesycone było smutkiem, który ścisnął jej serce. Małżeństwo Sebastiana z Lynneą, a tydzień później ślub jej matki z Jackiem – to były bardzo radosne wydarzenia, ale jednocześnie brutalnie uświadamiały Gloriannie to, że ona sama nigdy nie znalazła podobnej miłości. Owszem, miewała partnerów w łóżku, ale nikogo, kogo mogłaby nazwać swoim kochankiem.

A przynajmniej nie prawdziwym kochankiem, w fizycznym rozumieniu tego słowa. Bo w ciągu ostatniego miesiąca, kiedy odpływała w sen, miała wrażenie, że czuje ciepło męskiego ciała, czuje przyjemny ciężar obejmujących ją ramion…

Czy powinna wspomnieć o tych snach Sebastianowi? Inkub potrafił połączyć się z kobietą w półmroku jawy snu i stworzyć iluzję swojej obecności, a czystej krwi inkubowie, uciekinierzy z mrocznych krajobrazów, które wiele wieków temu zostały zapieczętowane wraz ze Zjadaczem Świata, byli śmiertelnie niebezpieczni. Jednak nie sądziła, żeby jakiś inkub, wszystko jedno, czystej krwi czy nie, pofatygował się stworzyć sen, w którym było ciepło romansu, a brakowało seksualnego żaru.

Podniosła wzrok i zapomniała, co miała powiedzieć. Dziwny wyraz twarzy Sebastiana kazał jej się zastanowić, ile czasu tak stała − pogrążona we własnych myślach – i czy prezent urodzinowy, który jej ofiarował, był jedynie dziełem jego wyobraźni.

– Twoje urodziny były w zeszłym tygodniu – stwierdził Sebastian, podejmując temat jej myśli nieco zbyt bezpośrednio, by mogła poczuć się swobodnie. – Więc teraz jesteś ode mnie starsza.

– Zawsze będę od ciebie starsza – odparła, usiłując ukryć gorycz.

– Owszem. Ale przez wiele kolejnych miesięcy będę mógł mówić, że mam trzydzieści lat, a ty będziesz musiała się przyznawać, że masz trzydzieści jeden.

Glorianna cofnęła się odrobinę. Zaskoczyła ją pokusa, żeby obrazić się na Sebastiana.

– Sama sobie zaparzę kawę – oświadczyła, odwróciła się na pięcie i ruszyła w stronę domu. Miała wrażenie, że jej dorosłość zaczęła się pruć − im mocniej próbowała się jej trzymać, tym bardziej ona się strzępiła. Jeszcze chwila, a zacznie przezywać jak dziecko i kopać po kostkach. Nie, nie przezywać, nigdy nie lubiła się przezywać. To za bardzo raniło Sebastiana. Ale kiedy mieli po osiem lat, kopała go po kostkach, ile popadło.

Kiedy wyszła na dróżkę, Sebastian złapał ją za ramię. Naprawdę miała ochotę go kopnąć, chociaż raz, dla własnej satysfakcji, ale jego mina wskazywała, że nie chodzi tu o odwet. Więc chwyciła nadprute końce swojej dorosłości i owinęła się nimi – i uświadomiła sobie, że złość na niego zagłuszyła smutek, który wcześniej czuła. Zapewne zdenerwował ją właśnie w tym celu. Nawet kiedy nie wślizgiwał się w cudze sny, aż nazbyt celnie odczytywał emocje.

– Wiem, dlaczego ja wstałem o tej porze – powiedział, wskazując głową przesiekę wśród drzew. – Ale dlaczego ty zwlekłaś się z łóżka bladym świtem?

Teraz, kiedy to pytanie wreszcie zostało zadane, Glorianna wcale nie miała ochoty na nie odpowiadać.

– Lee chrapie – rzuciła wymijająco.

– Aha.

– Naprawdę.

– Powiedz to komuś, kto nigdy nie spał z nim w jednym pokoju. O ile w starym domu Jacka wszystko jest w porządku z akustyką, Lee na pewno nie chrapie na tyle głośno, żeby kogoś obudzić, szczególnie gdy ten ktoś śpi w innym pokoju. – Sebastian rzucił jej uważne spojrzenie. – A może masz kłopoty ze snem i zrzucasz winę na niego?

Przyłapał ją. Glorianna desperacko zaczęła szukać jakiejś wymówki, w którą Sebastian mógłby uwierzyć – albo przynajmniej którą by zaakceptował – ale nic nie przychodziło jej do głowy. Jej brat Lee, wiedząc z własnego doświadczenia, jak wielkim wysiłkiem jest chronienie rozbitych krajobrazów Efemery przed Zjadaczem Świata, nie naciskałby na nią. Ale Sebastian to co innego.

Popatrzyła na kuzyna. Jego włosy były ciemnobrązowe, jej zupełnie czarne, ale miał takie same zielone oczy, a z rysów twarzy i z sylwetki byli do siebie z Lee tak podobni, że mogliby uchodzić za braci. Jednak uroda Sebastiana była pełna niebezpieczniej zmysłowości, której nie miał Lee. Ostatnio objawiła się w nim również moc czarownika, więc był teraz nie tylko inkubem, ale i Czyniącym Sprawiedliwość Gniazda Rozpusty.

Jednak Sebastian odpowiadał tylko za garść mieszkańców Gniazda, i to od niedawna, Glorianna natomiast jako krajobrazczyni i Lee jako mostowy, który łączył podległe jej fragmenty Efemery, odpowiadali za wiele istnień. Może właśnie dlatego, że na Sebastianie nie ciążyła aż taka odpowiedzialność, poddała się i wyznała, co ją martwi:

– Minął ponad miesiąc, odkąd stanęłam przed Miastem Czarowników i wykonałam sprawiedliwość serca, pozbawiając Zjadacza Świata jego najsilniejszych sprzymierzeńców – powiedziała, odwracając wzrok. – Od tamtej pory Zjadacz nie dał znaku życia. Przynajmniej nie w krajobrazach, które znajdują się pod kontrolą moją albo mamy. Ale od czasu ataku na szkołę krajobrazczyń ma dostęp do wszystkich fragmentów świata zakotwiczonych w ich ogrodach. W tej chwili może być wszędzie, siejąc strach w ludzkich sercach, podsycając uczucia, które karmią prądy Mroku. Nie zdając sobie z tego sprawy, ludzie będą osłabiać dające im siłę prądy Światła, by odwrócić się od Mroku. Jeśli żadna krajobrazczyni nie narzuci swojej woli światu, Efemera wkrótce zacznie zmieniać swoje fragmenty, tak żeby rezonowały z tymi mrocznymi sercami – i narodzą się nowe koszmarne krajobrazy.

– Czy Zjadacz mógł zostać zniszczony, kiedy odrywałaś od świata Mrocznych Przewodników? – spytał Sebastian.

Glorianna pokręciła głową.

– Zjadacza stworzyła mroczna strona ludzkiego serca. Póki serce jest zdolne żywić takie uczucia, Zjadacz będzie istniał.

– Więc jak możemy go zniszczyć?

– Nie my – odparła. − Ja. Jestem jedyną krajobrazczynią, która posiada dość mocy, by z nim walczyć. Nie jestem jednak pewna, czy mam dość sił, by go pokonać.

Właśnie to dręczyło ją nocami. Strach. Jeśli nie znajdzie sposobu na uwięzienie Zjadacza Świata, jak dawno temu uczyniły to pierwsze krajobrazczynie, nic nie powstrzyma go od urzeczywistniania ukrytych ludzkich lęków. Te pierwsze krajobrazczynie, nazywane Przewodnikami Serca, podczas walki ze Zjadaczem rozbiły Efemerę na wiele fragmentów i dzięki temu zdołały oderwać od świata jego i jego mroczne krajobrazy. Ale to, co wtedy działało na ich korzyść, obecnie działało na jej niekorzyść. Mogła dotrzeć tylko do tych krajobrazów, które z nią rezonowały, natomiast Zjadacz, jeśli tylko stworzył sobie punkt dostępowy, mógł polować wszędzie indziej, poza jej zasięgiem.

– Nie jesteś sama, Glorianno – powiedział Sebastian, gładząc ją uspokajająco po ramieniu. – Musisz stanąć na czele, ale nie będziesz walczyć sama.

Owszem, będę.

– Zaproponowałeś mi kawę, pamiętasz?

Przyglądał jej się tak długo, że zaczęła podejrzewać, iż bada te jej uczucia, którymi nie chciała się z nim podzielić. W końcu wziął ją za rękę i zaprowadził do kuchennego wejścia.

Przed drzwiami zatrzymał się i spojrzał na nią z wahaniem.

– Lepiej zachowujmy się cicho – powiedział.

– Lynnea jeszcze śpi?

– Tak, ale jej nie obudzą nasze głosy. Natomiast Buma owszem.

Glorianna uniosła brwi.

– Buma?

– Świergotka – rzucił, jakby lekko zażenowany.

Pociągnęła Sebastiana za rękaw, żeby nie otwierał jeszcze drzwi.

– Dlaczego nazwaliście go Bum? – zapytała.

– Bo wali mnie w czoło za każdym razem, kiedy wypuszczamy go z klatki.

Glorianna zmarszczyła brwi. Lynnea dostała świergotka od Nadii. Jej matka na pewno zauważyłaby, gdyby z ptakiem było coś nie tak.

– Dlaczego na ciebie wpada? Ma uszkodzone skrzydła?

– Nie – parsknął Sebastian. – Bez problemu potrafi krążyć wokół Lynnei albo latać za nią z pokoju do pokoju. Bez problemu potrafi siadać na framugach drzwi i okien, kiedy bawi się w „Złap świergotka”. Ale jak tylko się zjawię, leci prosto na mnie i… – Z impetem stuknął się dłonią w czoło.

– O rany… – sapnęła Glorianna.

– Potem oczywiście zaczyna się denerwować, bo na moim czole nie ma gdzie usiąść, więc zsuwa mi się po twarzy i wbija mi szponki w nos. – Pokiwał głową, kiedy Glorianna się skrzywiła. – Wiesz, jakie to uczucie, kiedy ptak wbija ci pazury w czubek nosa? I na dodatek trzepocze skrzydłami, żeby utrzymać równowagę, wrzeszcząc co sił w płucach. A Lynnea tylko w kółko powtarza: „Nie strasz go, Sebastianie, to jeszcze dziecko”.

Glorianna była niezmiernie ciekawa, jak Lynnea potrafi wtedy zachować poważny wyraz twarzy. Sama musiała przycisnąć rękę do ust, żeby stłumić śmiech.

– Och wiem, że to boli, ale co to musi być za widok! – zawołała, gdy Sebastian spojrzał na nią czujnie.

– Aha.

Coś w jego oczach kazało jej cofnąć się o krok.

– Czy to w ogóle prawda? – spytała.

– Co do słowa.

Nagle zorientowała się, o co w tym wszystkim chodzi. Przez kilka chwil, kiedy wyobrażała sobie Sebastiana broniącego się przed małym Bumem, dręczące ją troski znikły, a śmiech był jak słońce, które rozprasza mgłę.

Ale przypomniało jej to też, dlaczego musi zmierzyć się ze Zjadaczem Świata i wygrać. Nie szykowała się do tej walki po to, żeby chronić przed unicestwieniem tylko wspaniałe Miejsca Światła, ale również takie drobinki Światła.

– Dostanę kiedyś tej kawy? – spytała.

Sebastian z uśmiechem objął ją ramieniem i otworzył kuchenne drzwi.

– Może ty zaparz kawę, a ja zrobię tosty dla Buma.

– Bum jada tosty?

– Oczywiście nie całe – odparł obronnym tonem. – Jest maleńki. Musi się dzielić.

Glorianna rzuciła okiem na zakrytą klatkę stojącą na stole, a potem podeszła za Sebastianem do kuchennego blatu, na którym stał worek z ziarnami kawy i młynek.

– Nie sądzisz, że psujecie go, racząc go co rano smakołykami?

Sebastian parsknął.

– To tylko tost. Nie dostaje do niego ani masła, ani galaretki.

– No tak. Galaretka zupełnie zmienia postać rzeczy.

Rzucił jej przeciągłe spojrzenie.

– Zmiel tę kawę.

Już po kilku chwilach Glorianna musiała przyznać, że Sebastian i Bum naprawdę byli razem zabawni. Szczególnie gdy ptaszek dał jasno do zrozumienia, że nie chce, by wrzucano mu śniadanie do karmnika, i spodziewa się, że Sebastian będzie trzymał tost, żeby mógł usiąść mu na dłoni i zjeść jak należy. Wychowanie Buma pozostawiało chyba wiele do życzenia, gdyż najwyraźniej uczył się tylko tego, czego chciał. Natomiast wychowanie Sebastiana do roli niewolnika małego pierzastego tyrana postępowało bardzo obiecująco.

Rozbawienie, które Glorianna czuła, wychodząc z domku kuzyna, towarzyszyło jej przez resztę dnia.

Rozdział 2Dwa tygodnie wcześniej

E rinn zatrzymała się pod jedną z zapalonych latarni i wsunęła dłonie do kieszeni płaszcza. Co sobie myśli ten Tommy Latarnik, że zapala tylko co czwartą lampę? Fakt, że nie jest to ruchliwa ulica − po jednej stronie są jedynie zaplecza sklepów stojących przy głównej ulicy, a po drugiej małe robotnicze domki. Ale było przecież jeszcze wcześnie, a ludzie wracający do domów nie powinni chodzić po ciemku.

Ty też nie chodziłabyś po ciemku, Erinn Mary, gdybyś poszła główną ulicą, jak obiecałaś ojcu Kaelie. Trzeba było się zgodzić, kiedy zaproponował, że zaprzęgnie konia i odwiezie cię do domu. Ostatnio w wiosce zdarza się zbyt wiele złych rzeczy, wszyscy są podenerwowani, a w zeszłym tygodniu zniknęło dwóch chłopców.

Ale gdyby poszła główną ulicą, musiałaby przejść obok pubu Donovana, a nie chciała, żeby Torry i jego kumple zobaczyli ją i pomyśleli, że go sprawdza.

Nagły poryw wiatru załopotał połami jej płaszcza. W chłodzie jesiennej nocy czuć już było nadchodzącą zimę – jakby sam wiatr chciał zapędzić ludzi do domów. Erinn wzdrygnęła się i ruszyła pospiesznie ku następnej zapalonej latarni.

Kiedy spotka Tommy’ego Latarnika, powie mu, co o tym wszystkim myśli, może nawet dla podkreślenia swoich słów da mu po głowie. Dunberry było dość dużą wioską i potrzebowało więcej niż jednego latarnika, ale każdy miał przydzielony rewir, a ich wynagrodzenie pochodziło z podatków pobieranych na utrzymanie wioski, więc Tommy nie powinien zaniedbywać swoich obowiązków.

Tak jak Torry nie powinien zaniedbywać swoich… Ale nie. To nie powinien być dla niego obowiązek. Torry powinien chcieć spędzać czas z kobietą, z którą planował ożenić się zaraz po zbiorach. Dziś jednak wolał siedzieć w pubie, pić piwo z kumplami i grać w strzałki…

I flirtować z dziewczętami? Ni stąd, ni zowąd rozległ się cichy głos w jej głowie.

Nie, Torry nie flirtował. A na pewno nie robił tego nagminnie. I tylko po przyjacielsku. I na pewno nie teraz, skoro już są po słowie…

Dlaczego nie? spytał głos. Ile przyjemności może mu dać dziewczyna, która sama przed sobą nie potrafi się przyznać do tego, co zrobiła?

Seks. Uprawialiśmy seks, pomyślała Erinn, zatrzymując się pod kolejną zapaloną latarnią. Za drugim razem było nawet całkiem miło, a Torry powiedział, że będzie jeszcze lepiej, jak już poznają się nawzajem pod tym względem. Nie miał się na co skarżyć.

To, że się nie skarży, nie oznacza, że go nie rozczarowałaś i że nie zastanawia się, co mogą mu zaoferować inne dziewczęta, skoro ty nie potrafisz albo nie chcesz tego zrobić. A poza tym skąd może wiedzieć, że później będzie lepiej? Widocznie musiał to robić z inną dziewczyną. Dziewczyną, którą porzucił. Tak jak porzuci ciebie.

Nie, Torry nie jest taki…

Szklaneczka piwa i rozmowa z przyjaciółmi. Jesteś pewna, że tylko tego szuka w pubie? Może szuka czegoś więcej? Może kogoś? Kogoś takiego jak…

Shauna? Wszyscy wiedzieli, że Shauna jest ostra i skłonna dać chłopakom coś więcej niż kilka buziaków. A Torry jej się podobał, choć on sam chyba nigdy tego nie zauważył.

Och, zauważył, zauważył. To ty nie zauważyłaś.

Nagle dziewczynę ogarnęło mroczne, pełne goryczy uczucie, a chwilę później przejmująca dreszczem rozkosz na myśl o przejechaniu paznokciami po pięknej twarzy Shauny. Nie, to nie wystarczy. Wydrapię tej suce oczy. A wtedy Shauna nie będzie już wyglądała tak ładnie. Przestanie kusić chłopaków i kraść przyszłość uczciwym dziewczętom… Erinn odetchnęła gwałtownie i potrząsnęła głową. Dlaczego myśli o takich rzeczach? Zupełnie jakby ktoś był w jej głowie i szeptem podburzał te wszystkie niespokojne myśli, które zaległy w jej umyśle, odkąd uczucia przeważyły nad rozsądkiem i dała się przekonać Torry’emu, żeby zrobili to, co powinno nastąpić dopiero po ślubie.

Ale kochała Torry’ego. A on kochał ją. I nie zamierzała słuchać dłużej tych głupich podszeptów.

Zacisnęła pięści na klapach płaszcza, patrząc w dal ciemnej uliczki. Dalej lampy już się nie paliły. W domach też było ciemno. Noc wydała jej się nagle gęsta, niemal dusząca – miała wrażenie, że ciemność ją wyczuwa.

Gdzieś w pobliżu zaczął szczekać pies. Erinn podskoczyła, zaskoczona. Może poczuł jej zapach? Wiatr wiał w stronę, z której dochodziło szczekanie. A może wyczuł coś innego?

Obejrzała się w prawo, na przejście między budynkami – nie na tyle szerokie, by przejechał tamtędy wóz, ale wystarczające jako skrót dla dostawców na rowerach czy pieszych. Pub Donovana był niedaleko. Wejdzie tam i poprosi Torry’ego, żeby odprowadził ją do domu. Przestała przejmować się tym, co sobie pomyśli. Że go sprawdza, że jest głupia albo że to dziwne, że tak nagle zaczęła bać się ciemności. Ale dziś naprawdę się bała.

Odetchnęła głęboko i weszła w wąskie przejście. Pospiesznie ruszyła w stronę światła widocznego na drugim końcu.

– Panie Białej Wyspy, pozwólcie mi kroczyć w Świetle – szeptała do siebie. – Panie Białej Wyspy, pozwólcie mi kroczyć w Świetle.

Nagle w połowie przejścia, tuż poza zasięgiem światła latarni, coś poruszyło się w mroku. Nim zdążyła uciec, nim choćby zdołała krzyknąć, to coś złapało ją, obróciło i przycisnęło do ściany budynku. Jakaś ręka zatkała jej usta.

Szybki ruch. Odgłos drącego się materiału, chłód w miejscu, gdzie płaszcz został rozdarty. A potem dziwne, nieznane uczucie, gdy coś ostrego przebijało skórę i mięśnie na jej boku.

Pani Światła, chroń mnie… Pomóż mi…

W ciągu tych kilku sekund, jakich jej ciało potrzebowało, żeby rozpoznać ból, nóż się wycofał. Teraz przyciśnięty był do jej policzka, jego czubek naciskał skórę tuż poniżej lewego oka.

– Krzyknij, a wykolę ci oko – usłyszała szept. – Powiedz mi to, co chcę wiedzieć, a nie oszpecę tej ślicznej buźki.

Ręka, która zasłaniała jej usta, przesunęła się, chwytając za gardło.

– Proszę, nie rób mi krzywdy… – jęknęła szeptem Erinn. Za bardzo się bała, żeby podnieść głos.

Mężczyzna. Tyle wiedziała. Ale było zbyt ciemno, żeby mogła dostrzec jego twarz.

– Powiedz mi, co szeptałaś – zażądał. – O Białej Wyspie. O Świetle.

– Proszę, puść mnie. Proszę, nie…

– Mów!

– B-biała Wyspa to schronienie Światła. Całe Światło, które chroni Elander przed Mrokiem, ma tam swoje korzenie.

– Gdzie jest ta Biała Wyspa?

Zawahała się na chwilę – i poczuła, jak nóż powoli nacina delikatną skórę pod okiem.

– N-na północy… To wyspa przy wschodnim wybrzeżu… Na północy.

Ręka na jej gardle zwolniła chwyt. Nóż pogładził ją po policzku, ale już nie ranił. Mężczyzna odstąpił o krok.

– Kim jesteś? – Głupie pytanie. Im mniej będzie o nim wiedziała, tym dla niej bezpieczniej.

– Zjadaczem Świata.

Czyli nie zamierzał jej powiedzieć. To dobrze. Odejdzie, a ona będzie bezpieczna. Zdawała sobie sprawę, że jest poważnie ranna, ale wystarczy krok, może dwa, a znajdzie się w świetle, cudownym świetle… Nogi miała lodowate i drżące, uginały się pod nią, ale zdoła dotrzeć do końca przejścia i wyjść na główną ulicę. Tam ktoś ją zobaczy i na pewno jej pomoże. Sprowadzi Torry’ego i wszystko będzie dobrze. Pobiorą się po zbiorach i…

W ciemności zobaczyła nad sobą błysk ostrza. Wrzasnęła przeraźliwie. Nóż wbił się w jej pierś, przecinając krzyk. Przecinając nadzieję. Przecinając życie.

Zewsząd dochodziły krzyki i tupot butów na bruku. Ludzie biegli ku przejściu między budynkami.

To przybrało swą naturalną formę i popłynęło pod brukiem, przesuwając się w stronę głównej ulicy. Ktoś potknął się, kiedy przepływało pod jego nogami. Mijając go, pozostawiło w sercu człowieka skazę.

Potem zatrzymało się.

– Erinn, nie! – krzyknął pierwszy mężczyzna, który dobiegł do dziewczyny. To wykorzystało tunel, jaki rozpacz i szok na widok własnych dłoni skąpanych w krwi ukochanej wykopały głęboko w sercu mężczyzny i wsunęło do jego umysłu mackę. Była tutaj, w tym przejściu, z twojego powodu. To stało się przez ciebie, szepnęło. – Nie! – Jednak coś tam było, maleńkie ziarenko zwątpienia, cień małego przewinienia. Wystarczy, by wykiełkować.

Tak, szepnęło, nasycając to słowo mrocznym przekonaniem. To stało się przez ciebie.

Potem wycofało się, pewne, że te słowa zakorzenią się w sercu mężczyzny i zaczną rosnąć, tłumiąc jego Światło, może nawet na tyle, by nigdy więcej nie zaświeciło w pełni, by nigdy więcej nikogo nie pokochał.

Prądy Mroku, które przepływają przez tę wioskę, staną się dzięki temu nieco mocniejsze, tak jak po zniknięciu tych dwóch chłopców. Tak wiele serc było gotowych, by wysłuchać mrocznych szeptów o tym, że poszli do lasu z jakimś mężczyzną, na tyle znajomym, by nie budził w nich strachu.

Póki pora roku się nie zmieni, śmiercioobracacze pozostaną w ciepłej rzece swojego krajobrazu. Kiedy zrobi się upalnie i przybędą tutaj, nikt już nie będzie pamiętał historii, którą opowiadali ci chłopcy − historii o wielkiej kłodzie, która nagle ożyła i wciągnęła pod wodę młodego wołu. A kiedy następny chłopiec albo mężczyzna zbliży się za bardzo do stawu i utonie, strach, który mieszka w sercach tych ludzi, dojrzeje, stanie się rozkoszny. I To będzie mogło cieszyć się jego rezonansem.

Płynęło pod główną ulicą, kierując się poza wioskę. Ludzie wzdrygali się, kiedy ich mijało, niewidoczne i nierozpoznane. Jego rezonans zalegał w ich sercach uczuciem niepewności i nieufności, kazał im zastanawiać się, który z ich sąsiadów trzymał nóż. A kiedy znajdą ciało latarnika…

To z rozkoszą przybrało kształt o tak silnych szczękach, by móc kruszyć kości, i skruszyło kości latarnika, jedną po drugiej. A kiedy zmęczyło się zabawą, zaciągnęło ciało w ciemne miejsce i pożywiało się, póki nadal było soczyste… i żywe.

Oczywiście kiedy inni ludzie znajdą latarnika, zdążą się już na nim pożywić także szczury.

To wróci w miejsce o nazwie Dunberry, a kiedy wróci, ci ludzie będą bardziej podatni na szepty i ziarna zwątpienia, które zasieje w mroku ich serc – tym mroku, który dawno temu powołał To do istnienia.

Ale najpierw musi dotrzeć do morza i ruszyć na północ. Polowanie w tym krajobrazie stanie się słodsze, kiedy zniszczy Miejsce Światła.

Rozdział 3Obecnie

Michael zatrzymał się przed drzwiami tawerny Shaneya i nagle pożałował, że nie stać go na wychylenie szklaneczki whisky.

Muzyka brzmiała tu fałszywie. Nie trzymała rytmu. Była zła. Może nie tak zła, jak w Dunberry, ale… Dunberry. Co tam się właściwie wydarzyło? No dobrze, może nie życzył im najlepiej, kiedy był tam ostatnim razem, ale ten facet naprawdę oszukiwał w kartach i zasługiwał na chociaż symbolicznego pecha. Poza tym on sam nie odniósł z tego korzyści. Po prostu uważał, że przegrana Torry'ego, który chciał tylko podreperować swój fundusz ślubny kilkoma udanymi rozdaniami, była niesprawiedliwa. I kilka dni później Torry znalazł mały woreczek ze złotem – który jego dziadek schował w stodole wiele lat temu.

Ale ta dziewczyna… Erinn, dziewczyna, którą miał poślubić Torry, została zadźgana nożem. Stało się to tak blisko karczmy, że Torry i jego przyjaciele słyszeli jej krzyk.

Kiedy zawędrował do Dunberry, dowiedział się o tym niemal natychmiast. Tak jak o tym, o czym w zasadzie nie mówiono: o dwóch chłopcach, którzy zniknęli kilka dni przed zabójstwem Erinn. Ktoś widział ich z mężczyzną, który nie pochodził z Dunberry, ale był na tyle znajomy, że mu ufano. Co ten mężczyzna mógł im zrobić? Gdzie zniknęli?

Wprawdzie Michael nie gościł w Dunberry od wielu tygodni, ale wiedział, że prędzej czy później ktoś uzna, że ten „znajomy” mężczyzna miał jego twarz albo jego ubranie… Wtedy fakt, że w czasie, kiedy chłopcy zniknęli, on był zupełnie gdzie indziej, przestanie mieć znaczenie. A gdy wieśniacy dojdą do wniosku, że to on jest winny, nie dotrwa żywy do oficjalnego przesłuchania.

Dlatego wymknął się bladym świtem. Nie pasował już do melodii tej wioski. Stała się nazbyt mroczna, ostra, ponura.

Michael zawsze słyszał ludzi i miejsca. Mieli swoją melodię, harmonię, pieśni, które pasowały do siebie i nadawały wiosce swego rodzaju fakturę i dźwięk. Kiedy pasował do jakiegoś miejsca, był po prostu kolejną melodią, kolejną pieśnią. Bębnem, który ustala rytm, wyrównuje go.

Ale nie w Dunberry. Już nie tu.

Podskoczył, gdy gdzieś trzasnęły drzwi czy okiennica, a garnki i patelnie, przywiązane do jego ciężkiego plecaka, zadzwoniły, uderzając o siebie. Ten dźwięk szarpał nerwy, które i tak miał już napięte do ostateczności. Miał wrażenie, że jego serce to kolejny rytm – rytm, który na pewno usłyszy… to coś, co tam jest.

Wetknął laskę pod rękę, w której niósł latarnię, a drugą chwycił za klamkę drzwi tawerny. Odwrócił się i spojrzał w gęstą mgłę, która zmieniła tę znajomą okolicę w coś nienaturalnego, miejsce bez początku i końca. Wszystko jedno, że muzyka w knajpie brzmi fałszywie. Będzie żebrał albo wymieni się na coś, byle tylko choć na kilka godzin uciec od tej mgły.

Otworzył drzwi, wszedł do tawerny i kierując się do baru, ściągnął z głowy brązowy bezkształtny kapelusz. Garnki i patelnie dzwoniły przy każdym jego kroku. Zwykle ten dźwięk go uspokajał, ale kiedy zmierzał do wioski, która leżała w samym środku Mglistych Wzgórz, z latarnią w ręce, macając drogę laską jak ślepiec, ten znajomy dźwięk zaczął go niepokoić, jakby wzywał coś, czego wcale nie chciał zobaczyć.

– Popatrzcie tylko, co się tu przyplątało z odludzia – przywitał go Shaney, opierając ręce na blacie baru.

– O Pani Światła… – Michael odłożył kapelusz i latarnię na bar. – Widywałem już mgłę, ale nigdy tak gęstą jak mleko. – Oparł laskę o bar, zdjął z ramion paski plecaka i z ulgą postawił ciężar na ziemi. Rozejrzał się po pustej tawernie. Shaney zapalił światło tylko nad barem i ledwie było widać stoliki po drugiej stronie sali. – Wszyscy czekają w domach, aż mgła minie? – spytał, pocierając ręką zarośnięty policzek. Jeśli interesy szły marnie i pokoje, które Shaney wynajmował podróżnym, stały puste, może uda mu się wytargować kąpiel, a przynajmniej gorącą wodę do mycia i golenia, oraz łóżko na noc.

Shaney postawił na barze dwie szklaneczki, po czym sięgnął po butelkę whisky i rozlał. Michael popatrzył na złotą ciecz, marząc o ogniu, który przegnałby chłód z jego kości, ale pokręcił głową. Posiłek i nocleg były ważniejsze. Whisky to już za dużo na jego kieszeń.

– Na koszt firmy – powiedział Shaney głosem ponurym jak mgła. – Możesz też przenocować i dostać do jedzenia to, co moja pani szykuje na kolację.

– Jesteś dziś bardzo hojny – stwierdził Michael. Wiedział, że powinien być wdzięczny, ale miał wrażenie, że jeden niewłaściwy krok może pogrążyć go w bagnie.

– Może zechcesz nam dziś zagrać? Szepnę komu trzeba, że tu jesteś.

Michael wziął szklaneczkę i upił trochę whisky.

– Pochlebiasz mi, ale czy naprawdę sądzisz, że ludzie opuszczą swoje domy w taką pogodę dla kilku taktów mojej muzyki?

– Przyjdą zagrać z tobą.

− Sam nie wiem. − Michael poczuł zimny dreszcz. Muzyka tutaj nie jest dobra. Nie zapominaj o tym. Pamiętaj, kim jesteś, i nie trać czujności.

Był nieśmiałym siedemnastolatkiem, kiedy po niemal rocznej tułaczce po raz pierwszy zawędrował do Mglistych Wzgórz. Od tamtej pory uważał tę wioskę za przyjazne, bezpiecznie miejsce. Jeśli jednak ludzie uświadomią sobie, kim jest, Mgliste Wzgórza przestaną być takie bezpieczne – i takie przyjazne.

Shaney opróżnił swoją szklankę, po czym wyciągnął spod baru szmatę i zaczął polerować blat.

– Pamiętasz starą Birdie? – zapytał.

Michael przesunął palcem po brzegu szklanki.

– Pamiętam. Paliła fajkę i śmiała się z ogniem gorętszym niż słońce. Mimo swojego wieku mogła w tańcu wykończyć każdego partnera.

– Ta fajka… – Shaney uśmiechnął się pod nosem. – Birdie nigdy nie brakło do niej ziela. Kiedy jej się kończyło, zawsze dostawała od kogoś nowe. Ludzie pytali ją, czy chowa gdzieś zapasy szczęścia, ponieważ nawet w złych czasach potrafiła się go doszukać. Zawsze powtarzała, że świat przenikają prądy szczęścia, a dzięki lekkiemu sercu i śmiechowi ma całe szczęście, jakiego potrzebuje. − Zapadła cisza, ale nie taka jak wówczas, kiedy żaden z nich nie miał ochoty na rozmowę. Wreszcie Shaney znów się odezwał: – Kiedy po raz pierwszy przyszedłeś do Mglistych Wzgórz, Birdie zobaczyła cię i usłyszała, jak grasz. Kiedy poszedłeś w swoją stronę, wzięła na bok mojego ojca i kazała mu o ciebie dbać, jeśli znów pojawisz się w wiosce. Powiedziała, że na wiosnę ją pochowamy, a choć nie sądzi, żebyś był skłonny porzucić wędrówkę i zapuścić korzenie, możesz przynosić szczęście do Mglistych Wzgórz po jej śmierci. Niektórzy z nas wiedzą, kim jesteś – tak jak wiedzieli, kim była Birdie.

Michael dopił resztę whisky, czując, jak narasta w nim rozpacz. Nie miał najmniejszej ochoty dalej przebijać się przez tę mgłę, ale jeszcze bardziej nie chciał zginąć z rąk tłumu, oskarżony o coś, czego nie zrobił.

– Lepiej będzie, jak ruszę w drogę – westchnął.

Shaney z impetem rzucił szmatę na bar i spojrzał na Michaela wzrokiem, który w równym stopniu wyrażał niedowierzanie i złość.

– A co takiego konkretnie powiedziałem, że w twoim mikroskopijnym móżdżku powstało wrażenie, że chcemy się ciebie pozbyć? – zapytał, patrząc ostro na Michaela. − I dlaczego uważasz, że jestem zdolny wypędzić kogoś na dwór w taką mgłę, skoro można zgubić się na własnym progu?

Michael nic nie powiedział. Złość Shaneya na swój sposób go pocieszyła.

– Nie mogę zmienić tego, kim jestem – powiedział cicho.

– Nikt cię o to nie prosi. – Shaney podrapał się po głowie i westchnął. – Kilka dni temu coś złego przeszło przez Mgliste Wzgórza. Cała wioska miała ciężką noc. Dzieci budziły się z krzykiem. Niemowlęta płakały godzinami. A reszta… To dziwne uczucie, kiedy dawno zapomniany strach wraca i chwyta cię za gardło. Budzisz się z walącym sercem i nie wiesz do końca, gdzie jesteś. Noc była ciężka, Michaelu, a następnego dnia…

Shaney popatrzył w mgłę za oknem i Michael również skierował tam wzrok.

– Więc jest tak od wielu dni?

– Przez pierwsze dwa ludzie zajmowali się swoimi sprawami najlepiej jak potrafili. Robili tylko to, co musieli, pewni, że mgła się rozejdzie, jak zawsze. Pierwszego wieczoru moja pani i ja mieliśmy tu nawet klientów. Urządziliśmy zabawę, z muzyką i tańcami, bo wszyscy starali się zapomnieć o koszmarach poprzedniej nocy. Ale mgła się nie rozeszła. Pozostała do dziś. I myślę sobie, że to coś więcej niż mgła. A jeśli zło użyło jakiejś… magii… żeby ją stworzyć, to trzeba teraz innego rodzaju magii, żeby doprowadzić wszystko do porządku.

Obaj przyglądali się sobie przez chwilę. Potem Michael położył ręce na barze i zamknął oczy. Nie umiał znaleźć słów na opisanie tego, co potrafił wyczuć. Dźwięk, który wypełniał teraz jego umysł, był zgrzytliwy, skrzypiący, grzmiący, mulisty, szarpiący. Dźwięk trucizny. Dźwięk starych ran, bolesnych wspomnień, głęboko pochowanych lęków.

Potem wyobraził sobie swoją muzykę tutaj, w tawernie Shaneya. Jasne dźwięki metalowego fletu, świecące wśród nocy jak promienie słońca. I nagle poczuł pewność: jego muzyka przywróci równowagę na tyle, żeby tutejsi ludzie mogli uzdrowić Mgliste Wzgórza. Pomoże im przywrócić rytm. Naprawić. Stworzyć taką harmonię, by nadal mógł tu przynależeć.

Otworzył oczy i spojrzał na Shaneya.

– Roześlij wieści, a ja zapewnię muzykę.

Shaney zawiadomił kogo mógł i powoli tawerna zaczęła zapełniać się gośćmi. Oczywiście nie było nikogo z dalej położonych farm, ale rodziny, które mieszkały w pobliżu, przyszły. Ludzie przychodzili z dziećmi, przynosząc ze sobą półmiski z poczęstunkiem. Michael słuchał plotek i przekazywał wieści z wiosek, które ostatnio odwiedził. Zjadł po trosze wszystkiego, żeby żadna pani domu nie poczuła się obrażona, i udawał, że nie widzi taksujących spojrzeń, jakimi obrzucało go kilka młodych kobiet. Przywykł do takich spojrzeń. Ponieważ był zdrowy, silny i rzadko spędzał w jednym miejscu więcej niż kilka dni, niektóre kobiety traktowały go jak smaczne danie, dostępne tylko kilka razy w roku. A młode wdowy, kiedy zjawiał się w ich wiosce, gotowe były ofiarować mu coś więcej niż tylko kwaterę.

Choć zwykle wyglądał jak niechlujny obibok, gdy tylko miał szansę, doprowadzał się do porządku. Miał zamglone niebieskie oczy, brązowe włosy, które zawsze były trochę potargane, i twarz na tyle atrakcyjną, by podobać się kobietom, ale nie aż tak, żeby ludzie czuli się przy nim niepewnie.

Oczywiście póki nie zorientowali się, kim jest.

Kiedy rytm w tawernie zmienił się, wyrażając niewypowiedziane nadzieje i oczekiwania, Michael wziął swój metalowy flet, skinął na mężczyzn, którzy przynieśli instrumenty, i wypłoszył dzieci z małej przestrzeni, przygotowanej dla muzyków.

Zamknął oczy i spróbował wyczuć salę. Ach… Ogarnęło go to dziwne uczucie, które czasami pojawiało się, gdy specjalnie próbował zmienić atmosferę jakiegoś miejsca. Czyjaś obecność, jakby dziecka, zbyt nieśmiałego, by wyjść z ukrycia, ale też zbyt zaintrygowanego, by odejść. To dzikie dziecko, jak o nim myślał, było zaintrygowane nim. Podejrzewał, że słyszy muzykę jego serca w taki sam sposób, jak on słyszał muzykę innych serc, i że to ona intryguje je na tyle, by przyjść i słuchać. Ale powód nie miał znaczenia. Znaczenie miało to, że kiedy czuł obecność tego dzikiego dziecka, czasami mógł sprawić, by działy się rzeczy, które wykraczały poza zwykłe zrządzenia losu.

Michael uniósł flet do ust i posłał w powietrze pierwsze nuty, ciche i słodko-gorzkie… pełne nadziei. Stopniowo rozmowy cichły – albo może on już ich nie słyszał. Przyłączył się do niego skrzypek, powoli i harmonijnie. Nie było nic prócz muzyki, ale nie grał dla zebranych tu ludzi. Jeszcze nie. Ta piosenka była przeznaczona dla dzikiego dziecka. Miała je zainteresować, zwrócić jego uwagę.

Nie otwierając oczu, zmienił melodię. Więcej energii. Do skrzypiec i fletu dołączył bęben. Iskry nut, dryfujące przez noc, tańczące we mgle, połyskujące energią i dobrym nastrojem ludzi, niczym rosa na pajęczynie, gdy padnie na nią poranne słońce.

Tak, pomyślał, otwierając oczy i patrząc na tańczących. To dobrzy ludzie, którzy kochają Światło, którzy zasługują na Światło.

Muzycy przyłączali się i odchodzili po kilku piosenkach, ustępując miejsca innym. Michael ignorował śmiałe gesty kobiet, które trącały go, zapraszając na parkiet – szczególnie Doreen, która pracowała dla Shaneya. Zawsze, kiedy Michael ją widział, przychodził mu na myśl los złapanej przez kota myszy. W końcu wybrał dziewczynę, która była dość dorosła, by czuć się wyróżniona, że to ją zaprosił do tańca, ale też na tyle młoda, żeby nie oczekiwać niczego więcej.

Nie żeby nie chciał przytulić kobiety, całować jej do utraty tchu. Muzyka była dzika, energia również. A on pożądał i ta potrzeba niemal wgryzała się w jego kości.

Ale tego, czego pożądał, nie było tutaj, więc oddał się muzyce.

Podgrzano jedzenie. Ludzie przechodzili w bardziej ustronne miejsca sali, żeby porozmawiać. Shaney otworzył kilka pokoi na górze i położono do łóżek dzieci, przytulone do siebie jak szczeniaki.

Michael rozmawiał, tańczył, jadł, grał. I przez cały czas miał w myślach i w sercu obraz nut połyskujących wśród nocy niczym słoneczne iskry.

Kiedy jej umysł wzniósł się do tego ukrytego w półmroku miejsca, które nie było ani snem, ani jawą, Glorianna śniła o muzyce. Ludowej, ale niepodobnej do tej, jaką słyszała wcześniej. Nieco inny dźwięk bębna i skrzypiec – przynajmniej sądziła, że to były skrzypce. Ale to jasne tony fletu sprawiały, że się uśmiechnęła, że poczuła w nogach mrowienie, jakby same rwały się do tańca. Bęben rozgrzewał jej krew, aż serce zaczęło bić zgodnie z jego rytmem.

Nagle muzyka ucichła, jakby ktoś zamknął drzwi. Stała na zewnątrz, we mgle gęstej jak miękki koc. Nie była zaskoczona, kiedy ją objął, przyciągając do swej ciepłej piersi. A potem…

Usłyszała rytm bębna w biciu jego serca, usłyszała przeciągłe westchnienie skrzypiec w jego oddechu. Wiedziała, że jasne tony fletu odezwą się w jego głosie, w jego śmiechu.

– Masz w sobie muzykę – powiedziała. – Słyszę ją.

Jego uśmiech, to wygięcie warg, które poczuła na policzku, było jedyną odpowiedzią.

Kilka godzin później, wyczerpany fizycznie, psychicznie i emocjonalnie, Michael opuścił flet i popatrzył na towarzyszy, zgarbionych na krzesłach.

– Myślę, koledzy, że na dziś skończyliśmy.

Jeden z muzyków rzucił okiem na śpiących przy stolikach gości i uśmiechnął się szeroko.

– Wygląda na to, że masz rację.

Michael poczuł, że musi odetchnąć świeżym powietrzem, więc przeszedł między stolikami i otworzył drzwi tawerny.

– O Pani Światła – szepnął za jego plecami Shaney. – Tylko spójrz.

Patrzył, zaskoczony tym, co ukazywał świt. Po ulicy wlekły się grube nici i węzły ciężkiej mgły, ale wśród nich pojawiały się połacie lekkiej mgiełki – takiej, która mięknie pod wpływem słońca, zmieniając się w tęczę.

– Udało ci się, Michaelu – powiedział Shaney, kładąc mu rękę na ramieniu.

– Wszystkim nam się udało – odparł. Nigdy na żadne miejsce nie wpłynął tak bardzo w tak oczywisty sposób. Sam nie był pewien, co o tym myśleć.

– Ale bez ciebie to by się nie stało. Jesteś bardzo dobrym muzykiem. Najlepszym, jakiego widziałem.

– Dziękuję – odparł Michael. − Ale przez kilka następnych godzin raczej mnie nie zobaczysz.

– Zasłużyłeś na odpoczynek – przyznał Shaney. − Jeśli mojej pani albo mnie nie będzie, kiedy się obudzisz, weź z kuchni, co zechcesz. Jak tylko któreś z nas się pojawi, dostaniesz solidny posiłek.

Michael tylko kiwnął głową i ruszył ku schodom, prowadzącym do wynajmowanych przez Shaneya pokoi. Czuł się pusty w środku, wyczerpany, ale to było dobre uczucie, takie, które kazało mu wyglądać przyjemności wyciągnięcia się w łóżku z czystą pościelą i przespania całego dnia.

Nie zauważył Doreen, póki nie znalazł się na szczycie schodów. A wtedy było już za późno, by naprawić błąd, jakim okazało się samotne wyruszenie do pokoju.

– Dużo czasu ci to zabrało – stwierdziła, obdarzając go, z założenia kuszącym, uśmiechem.

– Naukowo dowiedziono, że liczba schodów wzrasta proporcjonalnie do ilości wypitego alkoholu albo straconych godzin snu – odparł Michael obojętnie.

Doreen wzruszyła ramionami, najwyraźniej zainteresowana wyłącznie własnymi planami.

– Pomyślałam sobie, że po takim ładnym koncercie będziesz miał ochotę na towarzystwo. – Spojrzała na niego wymownie, po czym dodała: − Prywatne towarzystwo.

To źle sobie pomyślałaś. Michael wyczuwał w Doreen podłość. Zwykle dobrze ją ukrywała, ale słyszał jej ostre tony, za każdym razem kiedy była w pobliżu. Nie lubił jej, ale pomimo tych ostrych tonów pasowała do muzyki tworzącej Mgliste Wzgórza. W tej chwili jednak, nawet gdyby jej pragnął, nic by z tego nie wyszło. Przynajmniej w tej kwestii mógł być szczery.

– Dziękuję za propozycję, Doreen, ale jestem zbyt zmęczony, by być dla ciebie dobrym kompanem.

Jej uśmiech zniknął.

– Myślisz, że jesteś lepszy ode mnie? – spytała zadziornie. − Wiem, że zadowalasz inne kobiety. Ale ponieważ usługuję w tawernie, twoim zdaniem nie zasługuję na uwagę mężczyzny o dobrej reputacji? − Michael zadrżał. Nie był pewien, czy to ze zmęczenia, czy z powodu znaczeń ukrytych w słowach Doreen. Był zbyt skołowany i wycieńczony, może nie słyszał dobrze, ale jej melodia nie pasowała już do tej wioski. Była zbyt ostra, zbyt mroczna. Niewłaściwa. – Ale ty nie masz dobrej reputacji, prawda Michaelu? – ciągnęła Doreen. − Jesteś zwykłym włóczęgą, obibokiem, jesteś…

Słowo, które wypowiedziała, było jak cios prosto w serce.

– Jak go nazwałaś? − Michael podskoczył, kiedy ktoś znienacka odezwał się za jego plecami. Cofnął się, by przepuścić Maeve, poczmistrzynię i bibliotekarkę Mglistych Wzgórz. – Czaruś? – powtórzyła Maeve, w teatralnym geście przykładając palce do ucha. – I po co ten dramatyczny ton? Oczywiście, że to czaruś, dziewczyno. Musisz być głucha, jeśli nie słyszałaś, jak czarował nas fletem przez całą noc. − Oczy Doreen rozbłysły gniewem, ale nie odpowiedziała. Mądra dziewczyna, pomyślał Michael. Maeve miała wprawdzie siwe włosy i pomarszczoną twarz, ale z jej słuchem wszystko było w porządku. A ponieważ sprowadzała do biblioteki wychodzące w mieście magazyny, z których można się było wiele dowiedzieć o najnowszej modzie i o tym, jak prowadzić dom, nawet najbardziej pyskata kobieta w Mglistych Wzgórzach nigdy by się jej nie naraziła. Poczmistrzyni pokręciła głową i westchnęła głośno. – Zostaw chłopaka w spokoju, Doreen, niech się trochę prześpi. Każda kobieta, która ma rozum, wie, że zmęczony mężczyzna nie ma ochoty na romanse.

Michael nie był pewien, czy jest wdzięczny Maeve za pomoc, ale nie zamierzał przegapić okazji do ucieczki.

– Dobranoc paniom – powiedział pospiesznie i odszedł.

Kiedy znalazł się w pokoju, założył na drzwi rygiel. Zrobił to bardzo cicho, ponieważ nie było sensu obrażać Doreen głośnym dźwiękiem ryglowania drzwi, ale nie zasnąłby spokojnie, gdyby ich nie zamknął.

Doreen najwyraźniej postanowiła go zdobyć.

Sam nie pojmował dlaczego. Ceniła mężczyzn za to, co mogła od nich dostać, a on nie miał wiele do zaoferowania, jeśli chodzi o dobra materialne. Dotąd zawsze znajdował wymówkę, by nie stać się jedną z jej zdobyczy – a teraz będzie musiał za to zapłacić. Nawet jeśli Shaney i Maeve staną za nim murem, będzie musiał zapłacić, prędzej czy później.

Podszedł do umywalki, by zmyć z twarzy zmęczenie, ale zapatrzył się w swoje lustrzane odbicie.

Miał dwadzieścia osiem lat. Ostatnie dwanaście nie było łatwe. Tęsknił za siostrą Caitlin i przyjacielem Nathanem. Czasami nawet za ciotką Brighid. Tęsknił za posiadaniem domu, własnych korzeni, choć kiedy mieszkał w Krukowym Wzgórzu, wcale tego wszystkiego nie czuł. Zresztą jego obecność tylko utrudniłaby życie rodzinie. Brighid była Panią Światła i dlatego ją szanowano, ale o Caitlin Marie szeptano, że jest dziwna, nienaturalna. Młoda dziewczyna, która znalazła otoczony murem ogród, ukryty gdzieś na wzgórzu, za rodzinnym domem. Caitlin nigdy nie zdobędzie tego, o czym marzy większość młodych kobiet – domu, męża, dzieci – i serce bolało Michaela z tego powodu.

Póki ludzie nie odkryli związku Caitlin z ukrytym ogrodem, to on był tym wykluczonym ze społeczeństwa, ponieważ posiadał moc, której nikt nie rozumiał. Wszyscy jednak wiedzieli, jak ona działa, i nikt nie miał wątpliwości, kim jest osoba, która ją posiada.

Przynoszącym szczęście. Ale też pecha.

Czarodziejem.

Złośliwego języka Doreen nikt nie okiełzna. Nawet jeśli Maeve spróbuje załagodzić plotki, nic to nie da. Kiedy dobiegnie końca następny dzień targowy, wszyscy w Mglistych Wzgórzach będą wiedzieli, że Michael jest czarodziejem.

Niektórzy będą go nienawidzić i obwiniać za wszelkie kłopoty, jakie ich spotykają. Częściowo będą mieli rację. Słyszał o czarodziejach, których zabito w innych częściach Elandaru, ponieważ tak łatwo było zrzucić na nich winę za wszystko.

Dlatego opuści Mgliste Wzgórza, póki jeszcze ludzie myślą o nim dobrze. I tak musi wrócić do Krukowego Wzgórza i jak najszybciej porozmawiać z ciotką. Z powodu tych snów. Z powodu tej kobiety…

Również dlatego na nic by się nie przydał Doreen. Odkąd zaczął śnić o tamtej kobiecie, nie chciał żadnej innej.

Długie czarne włosy. Zielone oczy. Tak piękna twarz, jakiej nigdy jeszcze nie widział. Czuł jej ciało w swoich ramionach, wciągał w nozdrza jej zapach, kosztował jej słodkie ciepło. Słyszał muzykę jej serca. I to ona, ta muzyka, urzekła go przede wszystkim. Sprawiła, że zatęsknił za rzeczami, którym mógł przypisać tylko jedno słowo: dom.

Noc po nocy budziła w nim głód, a on miał wrażenie, że umrze, jeśli go nie zaspokoi. I wciąż coś szeptało mu do ucha: „To ona. To jej szukałeś”.

Zaprzeczał temu, odpychał ją od siebie na jawie, ale to nie miało znaczenia. Jakimś cudem zakochał się w kobiecie, która nawiedzała jego sny – kobiecie, której nigdy nie spotkał i która pewnie w ogóle nie istniała.

Tylko ciotka Brighid mogła wyjaśnić naturę tych snów. Musi więc jak najszybciej wrócić do Krukowego Wzgórza.

Tej nocy zamiast nieznajomej kobiety ukazała mu się ciotka. Stała przed domem, a w rękach trzymała dwie rośliny. Jedna nazywała się nadzieja serca, a druga − belladonna.

Rozdział 4

To znalazło drogę do morza. Przybrało formę zamożnego dżentelmena w średnim wieku, która służyła mu tak dobrze w poprzednich miejscach, i spędziło kilka dni, polując w porcie i zaułkach dzielnicy portowej. Było zachwycone tym, jak brutalne zabójstwa sieją ziarna nieufności i strachu, które kiełkują za każdym razem, gdy ludzie napotykają kogoś, kto nie jest dokładnie taki jak oni. Łatwiej było polować, a potem pożywiać się tymi mrocznymi uczuciami, ukształtowanymi przez strach – i szeptać za plecami tłumu, przekonywać ludzi, że każdy, kto nie jest nimi, musi być zły.

To było dość łatwe. Ale nie aż tak łatwe, jak To oczekiwało. Bo ten port opierał się na silnym fundamencie – sercu i woli, za pośrednictwem których Efemera manifestowała uczucia i życzenia innych ludzkich serc.

Ale jaki fundament, jakie serce? To zniszczyło większość pomniejszych wrogów – kobiety nazywane krajobrazczyniami i mężczyzn noszących miano mostowych. Za pośrednictwem swoich stworzeń kontrolowało szkołę, gdzie zbierali się wrogowie, i zmieniło ich siedzibę we własny krajobraz. Nieliczne krajobrazczynie, które ocalały, były obecnie uwięzione we fragmentach Efemery, do których uciekły, a reszta ich krajobrazów pozostawała bez ochrony.

Jednak ten fundament nie wykazywał rezonansu mniejszych wrogów. To nie wyczuwało w nim również Prawdziwego Wroga, tego, którego nazywano Belladonną. To było coś innego, zupełnie innego.

Nowy rodzaj wroga.

To dotknęło rezonansu tego wroga w dwóch miejscach i teraz, jeśli natknie się na jego ślad gdzie indziej, rozpozna to serce.

Ale skoro To potrafiło rozpoznać wroga, to czy wróg rozpozna To, czy je znajdzie?

To straciło radość polowania, kiedy ta myśl nabrała kształtu i siły. Nie chciało zostać znalezione, póki nie będzie gotowe – póki nie zniszczy Miejsca Światła, którego Prawdziwy Wróg jeszcze nie ukrył w swoich krajobrazach.

Porzuciło port i popłynęło na północ. Kiedy chciało się pożywić, przybierało postać, która należała do morza, rozdymało się tak bardzo, że mogło upolować dowolne stworzenie. Potem zatrzymało się w wiosce rybackiej, głodne czegoś więcej niż mięso, które znajdowało w morzu. Wślizgując się w umysły ludzi, w półmroku jawy snu odnalazło strach, który odpowiadał jego morskiemu kształtowi. Mały strach, bezpieczny strach, który dawał jedynie rozkoszny dreszcz. Ponieważ rzecz, której się obawiano, była teraz tylko legendą, w dodatku taką, w którą się nie wierzy.

Zachwycone swoim odkryciem, następnego dnia ruszyło za kutrami rybackimi, wywołując w ludziach jedynie cień niepewności, kiedy przepływało obok łodzi i pod nimi. Zaganiało w sieci ławice ryb, więc niepewność, która mogła powstrzymać rybaków od przypływania w to miejsce, utonęła w radości z udanego połowu.

To obserwowało, jak pod wieczór łodzie wracają do wioski, czuło w sercach ludzi radość – i nadzieję, że nazajutrz połów będzie równie obfity.

Połów będzie równie obfity. Ale nie dla nich.

Kiedy nadzieja rybaków i ich rodzin karmiła prądy Światła, Zjadacz Świata unosił się na wodzie. Czekał.

Następnego dnia dziesięć łodzi rybackich wypłynęło w morze. Na ląd wróciło tylko pięć.

Ojcowie, synowie, bracia. Wszyscy zginęli.

Starcy mówili, że powinni byli spodziewać się kłopotów, skoro ryby praktycznie same wskakiwały do łodzi, uciekając przed ukrytym w morzu niebezpieczeństwem. Ale nikt nie sądził, że stara legenda nagle ożyje. Nikt nie spodziewał się strachu, jaki napełni ludzkie serca na widok macek grubych jak maszty i dwa razy od nich dłuższych, podnoszących się z wody i rozbijających kutry w drobny mak. Nikt nie spodziewał się rozpaczy, jaką przyniesie krzyk przyjaciela uwięzionego w tych mackach i miażdżonego powoli. Gdy macki rzucały go do wody, był zbyt ciężko ranny, by o własnych siłach dopłynąć do łodzi towarzyszy.

Za każdym razem, gdy próbowali kogoś uratować, tracili kolejną łódź. W końcu musieli wrócić do wioski ze świadomością, że zostawili swoich kompanów na pewną śmierć. Rozpacz i wstyd przepełniły ich serca takim bólem, że jego mrok przesączył się przez fundament chroniący wioskę, brukając wszystko wokół. I wystarczyło tylko pomyśleć o pechu, żeby ten się ziścił.

Rozdział 5

Merrill dotknęła srebrnej bransoletki na swoim nadgarstku, patrząc na kamień, w którym utworzył się naturalny płytki basen. Siostry co rano napełniały ten basen wodą dla ptaków. Znalazła go Brighid, przywódczyni, która opuściła je szesnaście lat temu. To ona stworzyła ten kącik medytacji.

Ale Merrill nie przyszła tu dziś medytować. Przyszła, by jej serce przemówiło do Światła. Potrzebowała pomocy. Wszyscy potrzebowali pomocy.

Pomóż mi znaleźć sposób, żeby ochronić Światło. Proszę, pomóż mi znaleźć sposób…

Zdjęła bransoletkę i włożyła do basenu. Ponieważ był to prezent od Brighid, ceniła ją bardziej niż jakąkolwiek posiadaną rzecz i poświęcenie jej wydawało się odpowiednią ofiarą, gdy prosiła o tak wiele. Choć tak naprawdę nie wierzyła, że jej modlitwy czy bransoletka mogą cokolwiek zmienić.

Wróciła na taras znajdujący się na tyłach wielkiego domu Przystani Światła, skąd widać było ogrody. Przez czterdzieści lat mieszkała w tym domu i spacerowała po tych ogrodach. Urodziła się tutaj, na Białej Wyspie, a pierwsze lata życia spędziła w Przywodziu, portowej wiosce, która była ich bramą do Światła. W dzień po jej dziesiątych urodzinach ojciec przyprowadził ją tutaj i zostawił z Siostrami Światła w nadziei, że Merrill stanie się jedną z nich.

Nie znała innych miejsc − rzadko zapuszczała się poza granice Przystani Światła od dnia, kiedy jako mała dziewczynka stanęła przed bramą dla gości, czując, jak na dźwięk kobiecych głosów intonujących rytualną pieśń rośnie jej serce. Nie żałowała swojej niewinności, wynikającej z braku znajomości świata. Nie była zupełnie nieświadoma tego, co znajduje się poza granicami wyspy – świat docierał wystarczająco często nawet na Białą Wyspę – ale te rzeczy nigdy jej nie dotknęły, pozostawiając jej serce czystym naczyniem dla Światła.

Teraz jednak nie miała pewności, czy jej niewinność nie zaciąży na losach wszystkiego, na czym jej zależało.

– Czy ogrody, które nie dają ci spokoju, udzielają ci chociaż odpowiedzi? – odezwał się głos za jej plecami.

Merrill odwróciła się i spojrzała na swoją najbliższą przyjaciółkę. Shaela nigdy nie mówiła o tym, co przeżyła przed przybyciem do Przystani Światła, nigdy nie wyjawiła, co spowodowało, że dziewczyna, która właśnie stawała się kobietą, ukradła łódź i spróbowała samotnie przebyć cieśninę dzielącą Białą Wyspę od Elandaru. Nigdy nie wyjawiła, jak to się stało, że straciła wzrok w lewym oku, a lewą połowę jej twarzy i lewą nogę dotknął lekki paraliż. Blizny na ciele Shaeli zbladły wraz z upływem lat, ale nie znikły zupełnie. Blizny znaczące jej serce nie znikną nigdy. W Shaeli zawsze krył się cień Mroku, ale właśnie on sprawiał, że ceniła Światło jeszcze bardziej niż Siostry, których nigdy nie dotknęło zło.

– Czuję chłód zimy – powiedziała Merrill, odwracając się, by spojrzeć na ogród. – Boję się nadchodzących zimnych dni i długich nocy. Wciąż zastanawiam się, czy jeszcze kiedykolwiek zobaczymy wiosnę.

Shaela westchnęła z irytacją.

– Zamartwiasz się tym od ponad miesiąca. Ciągle grzebiesz w archiwach, ale jak dotąd nic nie znalazłaś.

– Znalazłam stare opowieści. Potwierdzają ostrzeżenie, które słyszałyśmy.

– Że Niszczyciel Światła, Studnia Wszelkiego Zła, powrócił? Zadręczasz się, ponieważ jakiś głos – męski głos – przemówił do ciebie we śnie.

– To było ostrzeżenie – upierała się Merrill. – I zagadka. – Objęła się ramionami i dodała cicho: – Nie tylko my to słyszałyśmy.

– A czy jesteś pewna, że Brighid można ufać? – spytała Shaela równie cicho.

– Była Siostrą. Nadal jest Siostrą, choć nie mieszka z nami, odkąd… – Merrill poczuła smutek, tak samo głęboki, jak szesnaście lat temu, kiedy pomagała Brighid pakować kufer i opuścić Przystań Światła.

– Odkąd jej siostra Maureen, chora na sercu i umyśle, weszła w morze – dokończyła Shaela głosem pozbawionym emocji.

Brighid chodziła w Świetle, była jego promieniem. Ale Maureen zawsze była nieco szalona, nawet jako dziecko. Kiedy została żoną i matką, zamiast się uspokoić, stawała się coraz dziwniejsza – aż w końcu coś w niej pękło i wybrała kołyskę z morskich fal, porzucając własną rodzinę, pozostawiając Brighid obowiązek wychowania dwojga dzieci. Dzieci, które miały w sobie mroczną krew i nienaturalną zdolność sprawiania dziwnych rzeczy.

– Nadzieja serca leży w belladonnie – westchnęła Merrill. – Tak powiedział głos.

– Belladonna to trucizna – odparła Shaela. – Jaką nadzieję można znaleźć w czymś, co ma swoje korzenie w samym Mroku?

– Nie wiem, ale widzę tylko jeden sposób, by się tego dowiedzieć.

Shaela milczała przez długą chwilę. Potem delikatnie dotknęła ramienia Merrill.

– Pisanie do Brighid to jedno. Ale jeśli pojedziesz do Krukowego Wzgórza, otworzysz stare rany i zadasz nowe.

– Wiem. – Na samą tę myśl Merrill przeszyło bolesne ukłucie. – Ale jeśli niebezpieczeństwo jest prawdziwe, tylko jej mogę zaufać. Tylko ją mogę prosić o taką pomoc.

– Kiedy wyjeżdżasz?

– Jutro rano z Przywodzia wypływa statek. Kapitan zgodził się zawieźć mnie do Krukowego Wzgórza.

– Nie masz umiejętności potrzebnych w zewnętrznym świecie − zauważyła Shaela z troską w głosie.

– Pojedzie ze mną dwóch mężczyzn z wioski, jako eskorta. Wierzę, że dostatecznie znają zewnętrzny świat.

– No dobrze. − Shaela westchnęła z rezygnacją. − Lepiej pójdę spakować nas obie. To nie jest daleka podróż, ale na pewno nie pomyślałaś o połowie potrzebnych rzeczy.

Merrill poczuła mieszankę niepokoju i ulgi.

– Nie musisz opuszczać Białej Wyspy.

– Najlepiej będzie, jeśli pojadę z tobą. Tak, myślę, że tak będzie najlepiej − odparła Shaela powoli, jakby sama siebie próbowała przekonać. Merrill popatrzyła uważnie na przyjaciółkę.

– Ty też wierzysz w to ostrzeżenie, prawda?

Shaela zawahała się.

– Nie wierzyłam. Nie wierzyłam, póki nie powiedziałaś, że wyjeżdżasz. Na myśl o twojej podróży przez morze ogarnęło mnie złe przeczucie. Światło w tobie jest promieniem w ciemności. Jeśli wyjedziesz, musi ci się udać – wrócisz albo wszystko przepadnie. Nie mogę otrząsnąć się z wrażenia, że jeśli nie pojadę z tobą, coś powstrzyma cię od powrotu.

– Coś się zbliża – szepnęła Merrill.

– Tak.

– Coś, co może zniszczyć Białą Wyspę.

– Tak.

Zgarbiła ramiona.

– A więc wyruszmy w tę podróż z nadzieją, że rozwiązanie zagadki ocali Światło.

Rozdział 6

Merrill patrzyła na brzeg, kiedy marynarze wprowadzali statek do zacisznej Zatoki Ukochanej. Dziwna nazwa jak na tak prozaicznych ludzi. Legenda głosiła, że pierwszy człowiek, który się tu osiedlił, bezgranicznie uwielbiał swoją piękną żonę, a ponieważ obawiał się, że wodne demony zakochają się w niej i spróbują zwabić ją do morza, nigdy nie nazywał jej po imieniu, ale zwracał się do niej „ukochana”. Powiadają też, że jego ukochana miała niezwykły związek z ziemią i stworzyła tajemne miejsce, gdzie, jak Merrill miała nadzieję, znajdzie się to, czego potrzebują.

– Jeszcze nie jest za późno – powiedziała Shaela, stając obok Merrill. – Możemy zawrócić, znaleźć jakiś inny sposób.

– Nie możemy zawrócić – odparła Merrill. – I jest za późno. Było za późno, zanim wsiadłyśmy na statek. Kończy nam się czas, czuję to. Jeśli nie znajdziemy tu tego, czego szukamy…

Co się wtedy stanie? dokończyła w myślach. Nic? Wszystko? Czy nasza porażka nas uwolni, czy może skażemy się na zagładę, nie potrafiąc znaleźć odpowiedzi? I jak mam rozpoznać różnicę?

– Będę szczęśliwa, jak zejdziemy ze statku – stwierdziła Shaela. – Im dalej na południe, tym jestem mniej spokojna.

– Wiem – szepnęła Merrill. – Ja też to czuję. Jakby coś wiedziało, że tu jesteśmy.

Jakby na wodzie osiadła skaza zła. Nie tutaj, jeszcze nie, ale jest blisko. Coraz bliżej. Kiedy udaję się w to spokojne miejsce, gdzie żyje we mnie Światło, wystarczy, żebym pomyślała o morzu, a Światło natychmiast gaśnie. To musi być ostrzeżenie.

– Jest jeszcze wcześnie, będziemy miały cały dzień – stwierdziła Shaela. – Jeśli dziewczyna da nam od razu to, czego potrzebujemy, będziemy mogły odpłynąć do domu już dziś wieczorem. – Popatrzyła z ukosa na Merrill. – Chyba że chcesz zostać na noc…

– Nie przywitają nas tu ciepło – ucięła Merrill, zdenerwowana bólem, jaki sprawiała jej ta świadomość.

– Nie – zgodziła się Shaela cicho. – Nie przywitają nas ciepło. Nasze przybycie zrani je obie. – Uniosła lewą rękę Merrill. – Może powinnaś była dać jej bransoletkę w prezencie, zamiast zostawiać w kamiennym basenie, żeby porwał ją jakiś kruk?

– Czułam, że tak należy – powiedziała Merrill, choć i ją niepokoił impuls, który kazał jej zostawić bransoletkę jako ofiarę dla… Tak właściwie to dla kogo? Dla czego? Zresztą to nie byłby odpowiedni prezent, ponieważ dostała ją właśnie od Brighid. Czyżby Shaela o tym zapomniała? Czy nie rozumiała, że oddanie daru serca przyjaciela oznacza definitywne zerwanie przyjaźni?

Odwróciła głowę, marząc, żeby miały już swoje zadanie za sobą.

Statek rzucił kotwicę w niewielkiej odległości od południowego brzegu zatoczki. Na północnym brzegu zbudowano pomosty dla statków handlowych i rybackich, zaś na południowym z rezerwą przyjmowano przyjezdnych. Pomost wychodził kawałek w morze, żeby szalupy wysyłane z większych statków mogły wysadzać na nim wygodnie pasażerów, ale schody, które łączyły port z wioską, wykorzystywały naturalne uskoki w skałach, dlatego były różnej wysokości i wchodzenie po nich było prawdziwą torturą dla niewprawionych lub chromych.

Shaela nic nie powiedziała, ale było jasne, że chora noga nie pozwoli jej na dalsze spacery. Może będzie mogła zaczekać z Brighid? pomyślała Merrill, opiekuńczo ujmując przyjaciółkę pod ramię i w milczący sposób przepraszając za to, że wcześniej była taka szorstka.

Gdy wreszcie znalazły się na górze, poszły prosto do stajni, gdzie można było wynająć konia i wózek. Merrill nie powiedziała kapitanowi statku, po co płynie do Krukowego Wzgórza – ani kogo zamierza tu odwiedzić – ale każdy, kto pochodził z Przywodzia, wiedział o Brighid i znał powód, dla którego nie mieszkała już na Białej Wyspie. Merrill nie była więc zaskoczona, że mężczyźni, którzy towarzyszyli im do stajni, nie zaproponowali swojego towarzystwa w dalszej drodze.

Zapłaciwszy za wynajem, Merrill wsiadła na wózek, zebrała lejce, zaczekała, aż Shaela usiądzie wygodnie, po czym cmoknęła na konia. Domek Brighid znajdował się około dwóch kilometrów za wioską, u stóp wzgórza. Stał w samym centrum niewielkiego skrawka ziemi, który zapewniłby rodzinie dostatnie życie, gdyby ktoś poza Brighid i dziewczyną zajmował się jego uprawą.

Merrill odwiedziła to miejsce dwukrotnie – pierwszy raz niedługo po przeprowadzce Brighid i ponownie trzy lata temu, kiedy Brighid, w imieniu swojej siostrzenicy, poprosiła, by Pani Światła przybyła do Krukowego Wzgórza i przeprowadziła test.

Podczas drugiej, krótkiej wizyty pojęła, że zostanie Panią Światła i zamieszkanie na Białej Wyspie było wielką ambicją i marzeniem Caitlin Marie. Jednak było też boleśnie jasne, że coś, co żyło w tej dziewczynie, stało na przeszkodzie temu marzeniu i ambicji. Coś, co nie byłoby dobrze widziane na Białej Wyspie. Dziewczyna nosiła w sobie skazę, podobnie jak jej brat. Skazę, która była dziedziczna i nie sposób jej było usunąć.

Opiekunowie Światła, oczyśćcie moje myśli z nieżyczliwości. Nie wolno winić dzieci za ich naturę, a ci dwoje nigdy nie wykorzystali jej, by czynić krzywdę. Jednak… Nie chcę, żeby ktoś taki znalazł się na Białej Wyspie.

– Jesteśmy na miejscu – oznajmiła Shaela, kiedy ich oczom ukazał się domek.

Merrill wciąż rozmyślała o swoich dotychczasowych wizytach w tym miejscu. Wydawało jej się wtedy, że wznoszące się za domkiem wzgórze jest groźne, że wystarczy jedno złe słowo, by runęło na żyjących w jego cieniu ludzi. Teraz to samo wzgórze postrzegała jako opiekuna, strażnika czegoś cennego. Które wrażenie było bliższe prawdy? A może to trudy podróży przywoływały takie oderwane od rzeczywistości myśli?

Kiedy koń się zatrzymał, Shaela zsiadła z wózka i przywiązała sznur do uzdy, a drugi jego koniec do słupka. Merrill w tym czasie uwiązała lejce i zaciągnęła hamulec. Kątem oka zauważyła, że w oknie domku poruszyła się zasłona. Chwilę później drzwi otworzyły się i na powitanie wyszła im Brighid.

– Czemu zawdzięczamy radość tej wizyty? – spytała z zimną uprzejmością. Była dużo starsza i bardziej udręczona, niż spodziewała się Merrill.

Dobrze wiesz, dlaczego przyjechałyśmy. Merrill przyjrzała się twarzy Brighid, ale nie znalazła na niej nawet cienia radości. To tylko wzmogło jej smutek. Kiedyś były przyjaciółkami, siostrami w radosnej pracy karmienia Światła. Teraz stała między nimi dwójka dzieci.

– Potrzebujemy twojej pomocy – powiedziała i w tym samym momencie w drzwiach pojawiła się dziewczyna. Na widok gości jej błękitne oczy wypełniły się nadzieją. Nie, to już nie była dziewczyna. Ile mogła mieć lat? Osiemnaście? Była kobietą. Kobietą, która posiadała dziwną moc.

Merrill nie spuszczała wzroku z Brighid.

– Potrzebujemy pomocy Caitlin − powiedziała.

– W czym? – spytała Brighid nieufnie.

A więc chowa urazę i nie zamierza się ugiąć, nawet teraz.

– Potrzebujemy dwóch roślin do… cyklu modlitw… – zająknęła się Merrill. − Roślin, które nie rosną na Białej Wyspie. Pomyślałyśmy, że może Caitlin, dzięki swym zdolnościom, mogłaby je dla nas zdobyć.

Nadzieję w oczach Caitlin zastąpiła gorycz.

– A więc Panie Światła potrzebują pomocy czarodziejki − rzuciła.

– Nie należy bez potrzeby wypowiadać tego słowa – zareagowała ostro Shaela.

– Może i nie, ale chcę usłyszeć, jak ona to mówi – odparła Caitlin równie ostro. – Tak łatwo przychodzi jej mówienie prawdy, więc niech teraz to powie.

– Mam imię – zaznaczyła Merrill.

Brighid uniosła rękę, uciszając Caitlin, nim dziewczyna zdążyła odpowiedzieć.

– Czego chcecie?

Nie mamy czasu na takie spory. Nie czujesz tego, Brighid? Wśród nas krąży zło, pomyślała Merrill.

– Nadziei serca i belladonny – powiedziała głośno.

Brighid drgnęła lekko.

– Nie rosną tutaj – powiedziała, jakby to zamykało sprawę.

– Ale w pobliżu jest miejsce, gdzie rosną niezwykłe rośliny – nalegała Merrill. – Mogłabym tam z tobą pójść i pomóc…

– Nie jesteś tam mile widziana – ucięła Caitlin.

– Caitlin Marie! – Brighid gwałtownie odwróciła się do siostrzenicy. – Rozumiem twoje rozczarowanie, rozumiem, że zranione serce sprawia, że twój język przemawia goryczą, ale doprawdy nie widzę powodu, by zapominać o manierach.

– Czyli powinny dostać ode mnie to, czego zechcą, tylko dlatego, że o to proszą?

Gdy dziewczyna i jej ciotka patrzyły na siebie spod zmrużonych w gniewie powiek, Merrill odniosła niepokojące wrażenie, że nie mówią już o roślinach.