Umowy po ludzku, przewodnik dla zagubionych ebook

Umowy po ludzku, przewodnik dla zagubionych Text © Łukasz Chajewski, 2026 Korekta: Magdalena Zielonka

BOOKEA POLAND sp. z o.o. Romana Dmowskiego 3/9 50-203 Wrocław www.lavapublishing.pl

Wydrukowano w Europie ISBN 978-83-68590-26-5

Łukasz Chajewski

Umowy po ludzku, przewodnikdla zagubionych

2026

Zastrzeżenie o braku odpowiedzialności

Niniejsza książka ma wyłącznie charakter edukacyjny i informacyjny. Żadna część tej publikacji nie stanowi porady prawnej, opinii prawnej ani innej formy świadczenia pomocy prawnej. Autor oraz wydawca dołożyli wszelkich starań, aby przedstawione informacje były rzetelne i zgodne z obowiązującymi przepisami prawa.

Jednakże ze względu na zmieniające się przepisy oraz różnorodność indywidualnych sytuacji, autor oraz wydawca nie ponoszą odpowiedzialności za jakiekolwiek szkody, straty czy inne konsekwencje wynikłe z wykorzystania treści zawartych w tej książce, w tym w szczególności za skutki wynikające z zastosowania zawartych tu wzorców klauzul umownych lub interpretacji przepisów prawa.

Treść niniejszej publikacji została oparta przede wszystkim na przepisach Kodeksu cywilnego oraz Kodeksu postępowania cywilnego, a także na wybranych ustawach szczególnych, które zostały wskazane w odpowiednich częściach książki. Stan prawny został uwzględniony według stanu obowiązującego na koniec lipca 2025 r.

Autor dołożył należytej staranności, aby przedstawione informacje były zgodne z aktualnym prawem oraz praktyką orzeczniczą. Należy jednak pamiętać, że przepisy mogą ulegać zmianom, a praktyka sądowa – dalszemu rozwojowi. Publikacja ma charakter informacyjno-edukacyjny i nie stanowi porady prawnej w indywidualnej sprawie.

Czytelnik korzysta z zawartych w książce informacji na własną odpowiedzialność i w przypadku jakichkolwiek wątpliwości prawnych, powinien zasięgnąć profesjonalnej pomocy prawnej u wykwalifikowanego prawnika.

Wstęp, czyli co tu się właściwie dzieje

Pierwsze słowo

Kupiłeś tę książkę? Niezależnie, z jakiego powodu to się wydarzyło, to świetnie! Najprawdopodobniej chcesz dowiedzieć się czegoś więcej o umowach. Może jednak siedzisz przerażony w poczekalni u dentysty i ta książka po prostu leżała na stoliku przed tobą. Może ktoś ci sprezentował tę książkę i głupio ci było zwyczajnie odłożyć ją na półkę. Nawet jeśli przegrałeś jakiś zakład i chcesz sprawdzić, czy jest on prawnie wiążący (i czy faktycznie musisz przejechać na rowerze całą Marszałkowską w grudniu w samych bokserkach), to i tak cieszę się, że się spotykamy. Nie mogę ci obiecać, że ta książka zmieni twoje życie, pozwoli zaoszczędzić tysiące złotych albo sprawi, że od dzisiaj będziesz szczęśliwym (ani nawet – szczęśliwszym) człowiekiem. Ale na pewno będziesz wiedział więcej. Dużo więcej.

Możesz nazywać to, co jest na kolejnych stronach tak, jak chcesz: kursem, książką, poradnikiem przewodnikiem – nomenklatura jest tutaj naprawdę mało istotna. Może jeśli zaczniesz nazywać to powieścią albo książką kucharską, to się trochę zdziwię, ale obiecuję, nie będę oceniać. Niezależnie od tego, kim jesteś – przedsiębiorcą, konsumentem, studentem, najemcą lub wynajmującym, kupującym albo sprzedającym, usługodawcą czy usługobiorcą – umowy otaczają cię jak powietrze. Są wszędzie. Czasem je podpisujesz, czasem akceptujesz kliknięciem, a czasem nawet nie wiesz, że je zawierasz, bo wiszą wywieszone obok ciebie w szklanej gablocie, przesłonięte naklejką obrażającą jeden ze stołecznych klubów piłkarskich. I choć możesz ich nie widzieć, one widzą Ciebie, działają. Nie są jak zły demon, który chce zrzucić na ciebie książkę z najwyższej półki, ale zdecydowanie są jak duch, który chce, żebyś poznał jego historię (a już na pewno jego treść).

Ten przewodnik nie powstał po to, żeby zrobić z czytelnika prawnika (prawników i tak nikt nie rozumie, więc nie masz czego żałować). Zamiast tego dostajesz coś o wiele bardziej przydatnego – praktyczny, survivalowy niezbędnik. Minimalna ilość teorii, maksimum konkretu, przykłady z życia, ostrzeżenia przed typowymi pułapkami i przystępne wyjaśnienie, co oznaczają te wszystkie „z zastrzeżeniem art. 476 k.c.”. Nie będzie tutaj wszystkiego – część tematów zostanie delikatnie muśnięta, a część nawet pominięta. Ale to właśnie dlatego, żeby nie tworzyć kolejnego podręcznikado prawa cywilnego.

Będziemy wspólnie rozbierać umowy na czynniki pierwsze, analizować najpopularniejsze klauzule i uczyć się, jak je czytać, żeby nie podpisywać oczami, tylko głową. Będą wzory, będą przykłady, będą historie z życia. Niekoniecznie prawdziwe, ale wystarczająco prawdziwe, żebyś poczuł dreszcz niepokoju. Albo zażenowania.

Na koniec tej lektury:

Ale jedno od razu zaznaczę – ta książka nie zastąpi wizyty u prawnika. Jeżeli masz jakieś wstępne objawy jakiegokolwiek potencjalnego schorzenia, które raczej nie wskazują na nic supergroźnego, sprawdzasz w Internecie, co to może być. Oczywiście wedługinformacjiz internetu masz albo raka, albo jesteś w ciąży, więc najczęściej jesteś spanikowany. I nie kłam, bo wiem, że to robisz. Z tą książką jest podobnie, tylko zawężamy temat do świata umów, a ja na pewno nie powiem ci, że przed tobą tylko dwa lata życia. No chyba, że wystawisz tej książce kiepską opinię… Ale wracając do poważnych tematów, ta książka nie zrobi z ciebie prawnika ani eksperta z dziedziny stosunków cywilnoprawnych. Ale będziesz wiedział, czego dotyczy problem, a także, gdzie szukać pomocy. A to bardzo, bardzo dużo. Bo w dzisiejszych czasach prawdziwa mądrość to nie posiadanie informacji i danych samych w sobie, tylko wiedza, gdzie je znaleźć.

Jest też bardzo duża szansa, że po przeczytaniu tej książki nie dasz się tak łatwo zrobić w balona. Na przykład po przeczytaniu informacji, że reklamacji się nie przyjmuje, nie zrobisz smutnej miny i nie odejdziesz od okienka, ale zaśmiejesz się gromko i powiesz, że nie z tobą te numery. Lepiej zrozumiesz wszystkie umowy, a jeśli będziesz musiał napisać umowę samodzielnie, to zrobisz to zdecydowanie lepiej.

Zaparz sobie coś dobrego, odpal playlistę z muzyką bez słów (żebyś mógł się skupić) i chodź, wchodzimy w świat umów. Nie mam zasadniczo żadnych problemów z innymi napojami, ale bądźmy szczerzy: po niektórych z nich nic nie zapamiętasz. Nie będzie nudno (a przynajmniej stanę na rzęsach, aby było jak najmniej nudno). Będzie przydatnie. I trochę śmiesznie (mam nadzieję). A jeśli jakiś żart mi nie wyjdzie, przynajmniej będziesz miał powód, żeby wstać i zrobić kilka kroków, aby rozchodzić zażenowanie.

Zanim przejdziemy do konkretów, jedno krótkie wyjaśnienie językowe. W tej książce będę zwracać się do ciebie per „ty” oraz, z wyłącznie praktycznych powodów, używać form męskich. Nie dlatego, że zakładam, iż jesteś mężczyzną, ale dlatego, że pisanie „zastanawiałeś się /zastanawiałaś się” co drugie zdanie zamieniłoby tę książkę w gąszcz ukośników i nawiasów. Forma męska jest tu więc wyłącznie uproszczeniem językowym. Gdy piszę „on”, mam na myśli każdego czytelnika, niezależnie od płci.

Ponadto, choć kolejne strony zapisane są zdecydowanie luźnym językiem, zdecydowałem się podawać podstawę prawną, czyli po prostu konkretny przepis, czasem nawet go cytując. Tak, przepraszam za to. Zdaję sobie sprawę, że mogą czasem zaburzać płynną lekturę, lecz ta książka ma być przewodnikiem. Jeśli zechcesz zgłębić jakiś temat, będzie to bardzo duża pomoc. Prawie jak przycisk „chcę wiedzieć więcej”.

Gotowi? No to wsiadaj maleńka/maleńki, jedziemy.

Podstawowa zasada

Wierzysz w moc przyciągania? Myślenie pozytywne? Sądzisz, że optymizm jest w stanie przezwyciężyć wszystkie przeszkody w twoim życiu? Gratuluję! To naprawdę znakomita życiowa zasada. Wiara w ludzi, dobre intencje i pomyślność losu to coś, co w codziennym życiu często działa zaskakująco skutecznie. Optymizm pomaga otwierać firmy, realizować pasje, nawiązywać relacje i stawiać czoła światu. Jest to jedna z najpiękniejszych zasad, jakie mogą kierować twoim życiem.

A teraz… odłóż to wszystko na bok.

Nie na zawsze, bez paniki. Ale na czas czytania tej książki i przede wszystkim za każdym razem, gdy siadasz do pisania albo podpisywania umowy. Tu zaczyna się zupełnie inna gra.

W umowie nie jesteś już uśmiechniętym optymistą z kubkiem kawy, który mówi: „jakoś to będzie”. Tu zamieniasz się w prawniczą Kasandrę, która widzi przyszłość, ale tylko tę, która może się nie udać. Podpisywanie umowy to sytuacja, w której musisz być jak skończony pesymista: zakładać, że ktoś się spóźni, coś zawali, czegoś nie dostarczy, przestanie odbierać telefony albo (co gorsza) zacznie kombinować. Albo umrze. Tak, kontrahenci czasem umierają.

Dlaczego?

Bo dobra umowa to nie jest deklaracja miłości wspólnego projektu. To nie jest toast za świetlaną przyszłość nowego związku. Dobra umowa to zimna kalkulacja: co się stanie, jeśli coś pójdzie nie tak. Jak zabezpieczysz się na wypadek opóźnienia, jak rozliczysz się, gdy druga strona zrobi coś źle, jak się rozstaniecie, jeśli związek biznesowy zacznie przypominać toksyczną relację. Tutaj nie działają sakramentalne „na zawsze” i „aż do śmierci”. A raczej działają tak samo, jak w związkach, czyli są jak piękne zapowiedzi, które zwyczajnie czasem nie przetrwają próby czasu.

Pisanie dobrej umowy to sztuka przewidywania katastrof, zanim się wydarzą i ustawiania buforów bezpieczeństwa, zanim ruszysz w drogę. To jak planowanie wyprawy w góry: nawet jeśli świeci słońce, pakujesz kurtkę przeciwdeszczową, latarkę i apteczkę. Bo wiesz, że pogoda bywa kapryśna, a w ciemnym lesie nie ma miejsca na naiwność. Jeśli bierzesz piersiówkę, robisz to już na własną odpowiedzialność.

Jeśli jesteś już poirytowany dużą liczbą porównań i nawiązań, wybacz, ale jest to kluczowe dla zrozumienia sensu tej książki. Praktyczne porady na kolejnych stronach przydadzą ci się jeszcze bardziej, jeśli zastosujesz tę mantrę. Więc teraz, na moment, przyjmij rolę czarnowidza. Spójrz na swoją umowę jak na plan awaryjny. Bo jeśli wszystko pójdzie dobrze – świetnie, nie będziesz musiał z niego korzystać. Ale jeśli coś się posypie, to właśnie dobrze napisana umowa stanie się twoją tarczą.

A potem… możesz znów wrócić do swojej dobrej energii. Tylko już trochę mądrzejszy.

Jeśli masz zapamiętać tylko jedną rzecz, po lekturze tej książki, niech to będzie ta zasada:

UMOWĘ ZAWIERASZ PRZYGOTOWUJĄC SIĘ NA WSZYSTKO, CO MOŻE PÓJŚĆ ŹLE.

1.1. Co to w ogóle jest umowa?

„Ale co? Teoria? Przecież obiecałeś same praktyczne rzeczy…”

Tak, spokojnie! Dotrzymam słowa. Ale uwierz, że nie przejdziemy dalej, jeśli nie zrozumiesz podstawy podstaw teorii. Daj mi tylko chwilę, zanim rzucisz tą książką w kąt. To tylko chwila. Taki szybki strzał wiedzy, żebyś później nie błądził w lesie paragrafów. To jak z budową domu, jak nie będzie stabilnie stał na ziemi, runie. Potrzebujesz fundamentów i to naprawdę solidnych.

Umowa to nie (tylko) kartka z podpisami

Jeśli myślisz, że umowa to musi być gruba teczka z logo kancelarii, pieczęcią i obowiązkowo zapiskiem „niniejszym strony postanawiają, co następuje…”, to mam dla ciebie niespodziankę.

Umowa może wyglądać jak SMS, wiadomość na Messengerze, rozmowa telefoniczna, wymiana e-maili albo nawet... milczące przytakiwanie głową przy ladzie w warzywniaku. Tak, serio.

Tak naprawdę najważniejszymi przepisami, które interesują nas przy zawarciu umowy. są art. 60 Kodeksu cywilnego1:

„Z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, wola osoby dokonującej czynności prawnej może być wyrażona przez każde jej zachowanie, które ujawnia tę wolę w sposób dostateczny, w tym również przez ujawnienie jej w postaci elektronicznej.”

oraz art. 66 Kodeksu cywilnego:

§ 1. Oświadczenie drugiej stronie woli zawarcia umowy stanowi ofertę, jeżeli określa istotne postanowienia tej umowy.

§ 2. Jeżeli oferent nie oznaczył w ofercie terminu, w ciągu którego oczekiwać będzie odpowiedzi, oferta złożona w obecności drugiej strony albo za pomocą środka bezpośredniego porozumiewania się na odległość przestaje wiązać, gdy nie zostanie przyjęta niezwłocznie; złożona w inny sposób przestaje wiązać z upływem czasu, w którym składający ofertę mógł w zwykłym toku czynności otrzymać odpowiedź wysłaną bez nieuzasadnionego opóźnienia.

Rzućmy przepisy w kąt i pokażmy to na przykładzie. Pan Adam i Pan Bartek mieszkają drzwi w drzwi. Adam ma rower, którego już nie używa, a Bartek właśnie szuka czegoś, czym mógłby dojeżdżać do pracy. Pewnego dnia Adam mówi do Bartka: „Sprzedam ci ten rower za 500 zł”. W prawie cywilnym takie zachowanie to oświadczenie woli (art. 60 k.c.) – Adam jasno pokazuje, że chce wywołać określony skutek prawny, czyli doprowadzić do zawarcia umowy sprzedaży.

Ponieważ Adam podał i przedmiot (rower) i cenę (500 zł), jego propozycja to już oferta w rozumieniu art. 66 k.c. Oferta to nie tylko luźna zapowiedź czy ogłoszenie, ale konkretna propozycja, która zawiera istotne elementy przyszłej umowy. Bartek zastanawia się chwilę i odpowiada: „Zgadzam się, kupuję rower za 500 zł”. To zdanie to przyjęcie oferty. W tej chwili mamy dwie zgodne deklaracje woli: jedna po stronie sprzedającego, druga po stronie kupującego. Umowa sprzedaży staje się faktem.

Skomplikujmy sobie trochę życie. Załóżmy, że Bartek powiedziałby inaczej: „Kupię, ale tylko za 400 zł”. W takim przypadku nie doszło jeszcze do zawarcia umowy. Z punktu widzenia prawa Bartek nie przyjął oferty, tylko złożył własną, nową propozycję. Teraz to Adam musiałby zdecydować, czy zgadza się na sprzedaż za 400 zł. Dopiero jeśli powie: „Dobrze, sprzedaję za 400 zł”, dojdzie do skutku umowa.

Innymi słowy, umowa dochodzi do skutku, jeśli dwie strony się po prostu zgodzą na to samo i każda wyrazi swoją wolę dostatecznie jasno. Kwestie tego, czy możesz sprzedawać broń atomową albo kupować deszcz na kolejny dzień omówimy dalej, ale na razie, na potrzeby tego rozdziału, zapamiętaj, że nie jest potrzebny papier, notariusz, ani nawet podpis. Niezbędne jest porozumienie. I to jest właśnie sedno. Nie jest wymagana cała koturnowa otoczka, ale są pewne absolutne podstawy, bez których nie da się mówić o zawarciu umowy.

Dodać jeszcze tylko w tym miejscu należy, że skupiamy się w tej książce głównie na umowach wzajemnych, czyli tych, w których każda ze stron jest wobec siebie zarówno wierzycielem, jak i dłużnikiem. Umowy te opierają się na tym, że świadczenie jednej i drugiej strony powinno być swoim ekwiwalentem2. Ale obiecałem mało teorii, więc czas przedstawić to na przykładzie umowy sprzedaży samochodu.

Sprzedawca i kupujący są tu względem siebie jednocześnie dłużnikami i wierzycielami. Sprzedawca ma obowiązek wydać auto i przenieść jego własność na kupującego – w tym sensie jest dłużnikiem. Ale równocześnie ma prawo domagać się zapłaty ceny, więc staje się wierzycielem. Z kolei kupujący musi zapłacić ustaloną kwotę, czyli też jest dłużnikiem. Ale jednocześnie ma prawo żądać wydania samochodu, więc w tym zakresie pełni rolę wierzyciela.

Widać tu dobrze zasadę ekwiwalentności świadczeń: jedna strona daje samochód, druga daje pieniądze. Każde świadczenie ma być odpowiednikiem drugiego: sprzedawca nie oddaje samochodu „za darmo”, a kupujący nie płaci, nie dostając nic w zamian.

Co nie jest umową wzajemną? Przykładowo w umowie darowizny nie mamy ekwiwalentności świadczeń. Jedna osoba komuś coś daruje, a druga (choć ma też kilka obowiązków) się raduje.

Granice umów

Tak jak było wspomniane wcześniej, nie możesz umówić się na wszystko. Ciekawe przykłady umów, których absolutnie nie wolno albo raczej nie można zawierać, podamy później. Na razie skupmy się jednak na tych, które zawrzeć możesz. Spójrzmy więc na najważniejszy przepis tego rozdziału, czyli art. 353¹ Kodeksu cywilnego:

„Strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania, byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku prawnego, ustawie ani zasadom współżycia społecznego.”

To jest tak zwana zasada swobody umów. Wrócimy do niej jeszcze za chwilę w innym podrozdziale. Na razie wystarczy wiedzieć, że w ramach tej swobody możecie się umawiać na niemal wszystko, jak długo nie łamiecie prawa, nie próbujecie obejść przepisów ani nie proponujecie czegoś absurdalnego (np. „zapłacę ci 1000 zł za deszcz na zamówienie”). No chyba, że jednak taką moc masz…

Umowa, zgodnie z prawem, to po prostu zgodne oświadczenie woli dwóch lub więcej stron, które zobowiązują się do czegoś,. Na przykład jedna strona wykona usługę, a druga za nią zapłaci. Ktoś coś sprzeda, a drugi kupi. Każda strona musi tego chcieć.

Czy jest jakaś granica tej swobody? Mówi o niej ten sam art. 353¹ Kodeksu cywilnego. Powróćmy jeszcze raz do jego treści, bo to tutaj jest postawiona granica, co wolno, a czego nie wolno robić.

„Strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania, byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się:

Niby proste prawda? Ale pozwól, że powiem trochę więcej:

1. Właściwość (natura) stosunku prawnego

Trudno jest sprecyzować ten wymóg bez specjalnego wymądrzania się i odwoływania się do wartości ontologicznych. Najbardziej skrótowo i opisowo można powiedzieć, że chodzi o utrwalony schemat tego, jak dana czynność prawna (czy też umowa) ma wyglądać. Świetnym przykładem jest umowa zawarta z lekarzem na wyleczenie ciebie z przeziębienia. Lekarz nie ma takiej mocy – może starać się ciebie wyleczyć, ale nie może gwarantować ci tego skutku3.

Załóżmy, że idziesz do doktora Pawła, bo męczy cię katar i kaszel. Umawiasz się z nim na wizytę i płacisz za leczenie. Doktor bada, przepisuje leki, daje zalecenia. Innymi słowy robi, co może. Ale po trzech dniach nadal masz zatkany nos i gorączkę, a nawet załóżmy, że doszły jakieś inne objawy. Nie możesz przyjść i krzyknąć: „Panie doktorze, nie wywiązał się Pan z umowy! Miało mnie nie boleć!”. Lekarz nie obiecuje ci „efektu końcowego” (czyli wyzdrowienia), tylko że zrobi wszystko, żeby ci pomóc.

2. Ustawa

Swoboda stron kończy się tam, gdzie zaczyna obowiązujące prawo. Strony nie mogą w umowie postanowić czegoś, co jest wprost zabronione przez ustawę. Na przykład, że nie będą płacić podatków albo że kogoś okradną i podzielą łupy na pół. Dość proste i moralnie uzasadnione.

3. Zasady współżycia społecznego

To ogólne normy moralne i społeczne, jak uczciwość, lojalność czy poszanowanie godności drugiego człowieka. Nawet jeśli coś nie jest zakazane ustawą, ale jest rażąco niesprawiedliwe, sąd może uznać taką umowę za nieważną. Mało tego. Umowa może być w pełni zgodna z prawem, ale właśnie przez te normy, bardzo często nigdzie niezapisane, dana umowa może być uznana za nieważną.

Przykład: Tutaj od razu podkreślam, że bardzo trudno jest określić jasny i precyzyjny sposób wyjaśniający, co łamie zasady współżycia społecznego. Jest to pojęcie bardzo ogólne, specjalnie maksymalnie rozmyte i niedookreślone, pozostawiające szeroką swobodę interpretacji. Nie pokuszę się o skonstruowanie go samodzielnie i odwołam się do orzecznictwa sądów. Otóż sprzeczne z zasadami współżycia społecznego jest wystąpienie z powództwem windykacyjnym (w tym wypadku roszczenie o wydanie przedmiotu należącego do powoda – red.) przeciwko własnym rodzicom, byłym właścicielom spornej nieruchomości, która przekazana została nieodpłatnie, w sytuacji, gdy potrzeby mieszkaniowe powoda mogą być zaspokojone w inny sposób4.

Wyobraź sobie, że Maria dostała od swoich rodziców dom w formie darowizny, jako prezent. Kochający rodzice chcieli, aby była już właścicielką tego domu. Może też do jakichś innych celów potrzebowała aktu własności nieruchomości. Po jakimś czasie Maria kupuje nowe mieszkanie w mieście i już tam się urządza. Rodzice zostają w starym domu, ale formalnie dom jest własnością Marii. I po jakimś czasie, Maria żąda od rodziców, aby się wynieśli, bo to „jej własność”. Abstrahując od tego, jak zimną… osobą jest Maria i wszystkich określeń, które rodzą nam się w głowach na jej temat, obiektywnie trzeba uznać, że jej zachowanie jest sprzeczne z jakąś elementarną etyką, czyli właśnie z zasadami współżycia społecznego. Niby ma do tego prawo, bo faktycznie jest właścicielem. Ale bazując na tym przepisie, można uznać, że sam przepis prawny nie jest wartością najwyższą.

Rodzaje umów w Kodeksie cywilnym – nie boli, tylko brzmi groźnie

Pomińmy wszystkie podziały umów na konsensualne i realne oraz jednostronnie i wielostronnie zobowiązujące. Są przydatne i pomagają zrozumieć różnorakie rodzaje umów, jakie możesz zawrzeć, ale nie są niezbędne. Aby jednak wyjaśnić rodzaje umów w podstawowym zakresie, oprzemy się na innym podziale. Zasada swobody umów nie oznacza, że każda umowa jest za każdym razem stworzona od zupełnego zera, nieoparta na jakichkolwiek podstawach. W prawie polskim mamy trochę „szablonów”, które nie tylko mówią o najważniejszych zasadach danych umów, ale także precyzują kilka rzeczy, o których mógłbyś zapomnieć przy ich zawieraniu. Takie umowy nazywamy „umowami nazwanymi”. Zdaję sobie sprawę, że jest to średnio oryginalna nazwa, ale przynajmniej wiadomo, o co chodzi. Znasz je i słyszałeś o nich wiele razy. Spokojnie, nie będziemy przechodzić przez wszystkie z nich, ale chciałbym, abyś chociaż rzucił okiem na poniższy spis według mnie najważniejszych umów oraz krótkiego opisu. Pokaże ci, jak wiele umów wpływa na twoje życie.

15 najpopularniejszych umów z Kodeksu cywilnego

Kodeks nie precyzuje oczywiście wszystkiego. Nie wszystkie umowy są dokładnie opisane w kodeksie. Znaczna część z nich należy do grupy umów nienazwanych, czyli takich, które nie mają swojego działu w kodeksie, ale są w pełni zgodne z prawem i co najważniejsze, w pełni wiążące. Na przykład: umowa o współpracy, umowa barterowa, czy umowa o mentoring. Możesz je wymyślić sam, byleby tylko nie łamały prawa i miały sens. „Umowa o komplementowanie pięknej sukienki”? Czemu nie. „Umowa o nalewaniu wszystkim uczestnikom drinków co 25 minut”? Ależ oczywiście. Pytanie jak długo strona zobowiązana będzie w stanie wywiązywać się ze swojego obowiązku.

1 Kodeks cywilny - Dz.U. 1964 Nr 16, poz. 93 t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 1071, z późniejszymi zmianami

2J.M. Kondek [w:] W. Borysiak (red.), Kodeks cywilny. Komentarz, wyd. 33, 2024, art. 487.

3K. Osajda [w:] W. Borysiak (red.), Kodeks cywilny. Komentarz, wyd. 33, 2024, art. 3531.

4A. Zbiegień-Turzańska [w:] W. Borysiak (red.), Kodeks cywilny. Komentarz, wyd. 33, 2024, art. 5.