Nataniel - Agnieszka Kowalska-Bojar - ebook
BESTSELLER

Nataniel ebook

Kowalska-Bojar Agnieszka

3,8

31 osób interesuje się tą książką

Opis

Kategoria: DARK EROTIC.

Książka zawiera sceny przemocy, treści kontrowersyjne, akty zoofilii i wulgaryzmy. Czytasz ją na własną odpowiedzialność. Jest przeznaczona dla czytelników powyżej osiemnastego roku życia. Autorka nie popiera zawartych w niej zachowań, a jedynie je opisuje. Ostrzeżenie proszę potraktować poważnie! To nie jest żaden chwyt reklamowy!

TO NIE JEST ROMANS! TO THRILLER EROTYCZNY!  Z powodu braku odpowiedniej kategorii, trafił do powyższej, chociaż z pewnością wielu osobom będzie przeszkadzała spora dawka seksu w treści. Osoby, które w komentarzach będą zarzucały, że książka ma za dużo seksu, chyba powinny się cofnąć do podstawkowki i nauczyć czytać ze zrozumieniem.

Co byś zrobiła, gdyby to od ciebie zależało życie najgorszego wroga?

Po traumatycznych wydarzeniach, które miały miejsce pewnego zimowego wieczoru, Anastazja zamieszkuje w domku na odludziu, ciesząc się spokojem i walcząc z powracającymi co noc koszmarami. Podczas popołudniowego spaceru znajduje swego oprawcę nieprzytomnego i rannego. Zbliża się noc i nadciąga śnieżyca stulecia, więc jego szanse na przeżycie są znikome. Mimo tego, co jej zrobił, Anastazja nie ma serca zostawić mężczyzny bez pomocy. Zaciąga go do domu, opatruje rany i szybko przekonuje się, że bydlak pozostanie bydlakiem i nie ma co liczyć na jego wdzięczność. Bo Nataniel jest człowiekiem bez uczuć, bez głębszych emocji, bez litości.

W głębi lasu, pośród szalejącej śnieżycy, skazani tylko na siebie rozpoczynają walkę. Długą, wyczerpującą walkę – ona o życie, on o odrobinę człowieczeństwa.

Lecz czy warto przejść przez piekło, aby uratować duszę samego diabła?

Na okładce francuski model Jerome Adamoli, fot. Blake Davenport. 

 

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS
czytnikach certyfikowanych
przez Legimi
czytnikach Kindle™
(dla wybranych pakietów)
Windows
10
Windows
Phone

Liczba stron: 274

Odsłuch ebooka (TTS) dostepny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS
Oceny
3,8 (138 ocen)
75
16
16
11
20
Sortuj według:
marzenakozbialmatysek

Nie polecam

Chyba jeszcze nigdy nie czytałam czegoś równie beznadziejnego.
AgnieszkaSophie

Z braku laku…

Nigdy już do niej nie wrócę. Lubię twórczość aktorki, ale diaboliczny bohater psychol/rzeźnik/gwałciciel/sadysta znęcający się nad nieprzytomną/niewinną/zniewoloną/błagająca dziewczyną to już dla mnie za dużo. Nic go nie usprawiedliwia.
darab

Nie polecam

Nie tyle brutalna, co na pograniczu jakiejś maniakalnej obsesji autorki na punkcie przemocy. Przeczytałam tylko część i miałam dość. Dla domknięcia przejrzałam tez zakończenie i mnie zmroziło. Uwaga, spojler - nie kończy się happy endem. Jestem szczerze zaniepokojona tym, jakie demony kryją w umyśle autorki i zaczynam myśleć, że najwyższy czas na podjęcie terapii.
AnikaAnika

Nie oderwiesz się od lektury

jak zwykle u Agnieszki to książka którą trzeba mieć przeczytać i kochać.... jak ona potrafi nagromadzić taki ogrom emocji na zaledwie 347 stronach? Dziękuję 😘. a i jeśli ktoś wrażliwy będzie chciał się zasugerować moją opinią to uwaga to bardzo mocna pozycja, z pewnością nie dla każdego. 18+ może nawet 21+ a dla niektórych "nigdy"
93
Chlodwald

Z braku laku…

Szkoda czasu, tak zła, że nie wiem co napisać.
71

Popularność



Kolekcje



Nataniel

SERIA

PSYCHOLE

Agnieszka Kowalska-Bojar

Nataniel

www.motylewnosie.pl

Poznań 2022

Copyright © Agnieszka Kowalska-Bojar

Wydanie I

Poznań 2022

Książka ISBN 978-83-66821-27-9

E-book pdf ISBN 978-83-66821-28-6

E-book epub ISBN 978-83-66821-29-3

E-book mobi ISBN 978-83-66821-30-9

Wszelkie prawa zastrzeżone. Rozpowszechnianie i kopiowanie całości lub części publikacji w jakiejkolwiek postaci zabronione bez wcześniejszej pisemnej zgody autora oraz wydawcy. Dotyczy to także fotokopii i mikrofilmów oraz rozpowszechniania za pomocą nośników elektronicznych.

Na okładce: Jerome Adamoli, fot. Blake Davenport

Redakcja: Roma Wośkowiak

Korekta: Roma Wośkowiak

Skład i łamanie: Wielogłoska Katarzyna Mróz-Jaskuła, www.wielogloska.pl

Wydawnictwo

motyleWnosie

[email protected]

E-booki i książki kupisz na stronie

www.motylewnosie.pl

www.sklep.motylewnosie.pl

Druk i oprawa: Perfekt – Gaul i Wspólnicy sp.j.

Książka zawiera sceny przemocy, treści kontrowersyjne, akty zoofilii i wulgaryzmy.

Czytasz ją na własną odpowiedzialność.

Jest przeznaczona dla czytelników powyżej osiemnastego roku życia.

Autorka nie popiera zawartych w niej zachowań, a jedynie je opisuje.

Ostrzeżenie proszę potraktować poważnie! To nie jest żaden chwyt reklamowy!

Dla Aniki, Ani, Kasi i Darii wiedźmiego kręgu moich nieocenionych pomocnic!

Dla Romy za bezwzględne tropienie błędów i dla Kasi za pracę nad książkami – bo dzięki Wam, dziewczyny, one są po prostu idealne!

Dla moich Czytelniczek i Czytelników za ich zaangażowanie i wiarę we mnie.

Specjalne podziękowania od Nataniela dla Patronek i Recenzentek, które będą musiały własną piersią bronić tego psychola!

Anioł nie upada nigdy, Diabeł upada tak nisko, że nigdy się nie podniesie

Dostojewski

Prolog

Zapadał zmierzch.

Ulice miasta rozbłysły tysiącami świateł, a większość z nich pochodziła od świątecznych dekoracji. Ten złocisty blask odbijał się od bieli śniegu pokrywającego chodniki i skwery, przenikał kurtynę złożoną z tysięcy wirujących płatków i wydobywał z zakamarków miasta jego najgłębiej skrywane tajemnice. Padał, jakby na przekór prognozom, które tego roku zapowiadały zimę ciepłą i suchą. Padał, zakrywając całą brzydotę świata, wszystkie odcienie szarości, bure ulice i odrapane kamienice. Białym puchem przysypywał przemykające tu i ówdzie skulone postacie, tłumił dźwięki, sprawiając, jakby same stały się własnym echem, odległym, niewyraźnym, przebrzmiewającym w odchodzącej przeszłości. Wydawało się, jakby strojący się w odświętną szatę świat nie zwracał niczyjej uwagi, chociaż krygował się i wdzięczył niczym panna na wydaniu. To była godzina pośpiechu, wracających z pracy ludzi i zimna wykradającego spomiędzy rozchylonych ust żar oddechu dopiero co uwolnionego z wnętrza płuc, ogrzanego nieustannym biciem serca.

Szerokim chodnikiem prawej strony mało ruchliwej ulicy szło dwóch mężczyzn. Jeden z nich, ten bardziej elegancki, w garniturze i grafitowym płaszczu, trzymał w dłoniach aktówkę i mówił coś ze wzburzeniem do swego towarzysza. Drugi, z rękoma w kieszeniach skórzanej kurtki, wyglądał na znudzonego. Na chwilę przystanęli i wtedy ten pierwszy uniósł ramię, zatrzymując przejeżdżającą taksówkę. Rzucił jeszcze kilka słów swemu towarzyszowi, a później wsiadł i odjechał.

Mężczyzna, który został, postawił kołnierz kurtki i przez chwilę spoglądał za oddalającym się samochodem. Później wyjął napoczętą paczkę papierosów i, usiłując pokonać zbuntowaną zapalniczkę, odwrócił się plecami do ulicy. W końcu zaciągnął się z wyraźną ulgą, bez większego zainteresowania patrząc przed siebie.

Stał dokładnie naprzeciwko niewielkiej, przytulnej restauracji. Wewnątrz znajdowało się zaledwie kilku klientów i kręciła się obsługa. Jego wzrok przykuła szczupła, niewysoka kobieta, o jasnych włosach. W skupieniu układała dekorację na jednym ze stolików, tak zaabsorbowana tą czynnością, że nie było najmniejszej szansy, aby dostrzegła wpatrującego się w nią nieznajomego. A ten zamarł w bezruchu i, paląc papierosa, taksował ją aprobującym spojrzeniem.

Była piękna.

Każdy ruch smukłych dłoni miał w sobie coś z delikatności i eteryczności motyla. Sposób, w jaki odgarnęła nieposłuszny kosmyk włosów, w jaki marszczyła brwi, w jaki bezwiednie się uśmiechała, nie tylko go zauroczył, ale i podniecił. W jego głowie natychmiast pojawiły się niezwykle wyraziste obrazy. Zapragnął mieć ją pod sobą, nagą, wijącą się, przerażoną. Wyobraził sobie, jak leży na łóżku związana, z twarzą brudną od łez. A on powoli i w skupieniu rozlewa wąską strużkę benzyny. Ostry przenikliwy zapach wwierca się w nozdrza, podczas gdy w powietrzu przebrzmiewa echem okrzyk obłędnego strachu. Śnieżnobiała pościel nasiąka płynem, przybierając zielonkawy odcień. Dziewczyna już wie, co ją czeka. Napręża ciało, usiłując się wyswobodzić. Urywanymi słowami błaga o litość. Palce zaciskają się i rozkurczają coraz szybciej, coraz bardziej chaotycznie. Zwłaszcza gdy dostrzega, że on wyjmuje zapalniczkę…

Gwałtownie drgnął, gdy rozległ się przenikliwy dźwięk komórki. Spojrzał na ekran i zaklął. Energicznym gestem wyrzucił niedopałek i ruszył w stronę, z której przyszedł. Zaabsorbowały go pilne, niecierpiące zwłoki sprawy, ale o złotowłosej nieznajomej nie zapomniał.

Jeszcze o tym nie wiedział, lecz nigdy nie miał o niej zapomnieć.

I

Anastazja stała przy oknie, z nieruchomym spojrzeniem wbitym w biel pokrywającą ulice i chodniki, w wirujące wokół własnej osi płatki śniegu. Zimą zmierzch nadciągał dużo szybciej. Był jej sprzymierzeńcem, całunem okrywającym intymne myśli, murem pomiędzy nią a resztą świata. Noc wydobywała z każdej rzeczy mrok, chybotliwym cieniem kładła się na szarej, pełnej trosk i wyzwań codzienności. A tych Nastce, jak pieszczotliwie nazywali ją najbliżsi, ostatnio nie brakowało.

Samotniczka z wyboru nagle została rzucona na głęboką wodę. Po śmierci rodziców, którzy zginęli w wypadku samochodowym, mianowano ją prawnym opiekunem piętnastoletniego Wojtka oraz siedemnastoletniej Klary. Odziedziczyła też wcale nie taki mały majątek: kamienicę w centrum miasta, doskonale prosperującą małą restaurację i kilka mieszkań. Problem polegał na tym, że ona wcale tego nie chciała. Wolała zacisze biblioteki, w której pracowała. Kochała zapach książek, ale kochała też swoich bliskich, dlatego po tragedii nie zaprotestowała ani razu, mężnie biorąc na swoje barki wszystkie obowiązki. A tych z każdym dniem przybywało, tak samo, jak problemów. Wojtek pobił kolegę, który wylądował w szpitalu. Klara wróciła pijana z imprezy. Pracownicy nie szanowali Anastazji, bo nie miała siły przebicia i kompletnie nie sprawdzała się w roli szefowej. Na sam koniec pojawili się jeszcze oni – trzech mężczyzn, bardziej przypominających zlepek mięśni niż normalnych ludzi, żądających opłaty za tak zwaną „ochronę”.

To przelało czarę goryczy. Jąkająca się, zakłopotana i czerwona ze wstydu Nastka odwiedziła pobliską komendę, gdzie zgłosiła sprawę, ufna, iż ktoś jej pomoże. Jednak została jedynie poklepana po główce z zapewnieniem, że to się załatwi. Kobieta nie miała pojęcia, iż załatwienie polegało na wykonaniu telefonu do odpowiedniej osoby i przekazaniu informacji o niesubordynacji „klientki”.

Z pozoru błaha decyzja miała stać się punktem przełomowym w jej życiu.

Był wieczór jak każdy inny. Ostatni z pracowników zniknął za drzwiami i Anastazja odetchnęła. Mogła teraz wydrukować raport z kasy, zrobić podsumowanie, napić się herbaty i odpocząć. To była chwila dla niej, jedna z niewielu w ciągu doby, kiedy naprawdę była sama. Magiczna, regenerująca siły, dająca wolę do walki o każde kolejne jutro. Sięgnęła po pękaty kubek, nalała nieco zimowego naparu i uzupełniła resztę gorącą wodą, plasterkami pomarańczy i gwiazdkami anyżu. Czasami do-dawała jeszcze miód, ale dziś miała ochotę na bardziej pikantną wersję. Z kubkiem w jednej ręce, a papierami w drugiej, usiadła przy stoliku i wtedy gwałtownie otworzyły się drzwi wejściowe. W zasadzie zostały otwarte potężnym kopniakiem, który bez problemu pokonał lichy zamek. Gdyby Anastazja opuściła kratę, intruz nie miałby najmniejszych szans, ale zazwyczaj robiła to na sam koniec, po zgaszeniu świateł.

Nie, nie intruz. Intruzi.

Skamieniała z przerażenia przyglądała się trzem mężczyznom, z których jednego mgliście pamiętała z poprzedniej wizyty. Dwóch pozostałych widziała pierwszy raz w życiu, chociaż miała zapamiętać na bardzo długo.

– Witaj, laleczko.

Pierwszy z nich chwycił krzesło, obrócił je i usiadł, kładąc ramiona na oparciu. Skórzana kurtka opinała szerokie ramiona, a sprane dżinsy znakomicie uwypukliły wąskie biodra. Był wysoki i w porównaniu do towarzyszy bez przerostu formy nad treścią. Włosy miał przycięte tak krótko, iż ciężko było rozpoznać ich kolor, cerę smagłą, twarz szczupłą, o wyraźnie trójkątnym podbródku, wysokich kościach policzkowych i szramie szpecącej całą prawą stronę. Usta wąskie, wykrzywione w sardonicznym uśmiechu, a oczy… Nigdy wcześniej nie spotkała się z taką intensywnością spojrzenia. Ich jasnoszare tęczówki otoczone były ciemniejszym pierścieniem i czarnymi jak węgiel rzęsami, co jeszcze uwypuklało kontrast, pogłębiając wrażenie niesamowitości.

To był mężczyzna, który musiał się cieszyć powodzeniem u kobiet. Przynajmniej tych mniej bystrych, które nie dostrzegały chłodu jego spojrzenia, obojętności pobrzmiewającej echem w głębokim głosie i błysku czystego wyrachowania. Które nie dostrzegały, że jego seksowny uśmiech nie docierał do oczu, będąc jedynie grymasem ust.

– Czego chcecie? – zapytała odważnie, chociaż czuła tak ogromny strach, że gdyby wstała, to nie utrzymałaby się na nogach.

– Czas się skończył. Poza tym nieładnie tak donosić. – Tym razem w uśmiechu błysnęły mocne, białe zęby, nie wiadomo dlaczego przywodzące jej na myśl drapieżnika szykującego się do ataku. – Nie bój się, nie zabijemy cię. To nie leży w naszym interesie.

– Zapłacę – zapewniła go drżącym głosem.

– Zapłacisz – potwierdził obojętnie. – Tego jestem pewien. Ale najpierw… – Energicznie wstał, kopniakiem posyłając krzesło pod ścianę. – Najpierw udzielimy ci lekcji.

Znów się uśmiechał, lecz tym razem dostrzegła w tym uśmiechu pełne satysfakcji okrucieństwo – zamierzone, wysublimowane i niewróżące niczego dobrego.

Zerwała się na równe nogi. Trzy metry za plecami miała drzwi na kuchnię, które mogła zamknąć. Wystarczyło się za nimi znaleźć.

Nie dała rady. Silna ręka brutalnie zacisnęła się na jej karku i wtedy Anastazja zaczęła krzyczeć. Ten krzyk urwał się równie nagle, jak zaczął, gdy męska dłoń zakneblowała jej usta.

– Zamknij się, suko!

Wywarczana obelga była zaledwie początkiem. Drobna kobieta nie miała najmniejszych szans w starciu z trzema rosłymi mężczyznami. Mocne uderzenie w twarz pozbawiło ją na kilka minut przytomności, a gdy się ocknęła…

Przywiązali ją do jednej ze smukłych kolumienek, z taką siłą wykręcając ramiona do tyłu, że miała wrażenie, iż wyrwali je ze stawów. Była też naga, wystawiona na ich szydercze i pełne pogardy spojrzenia. Chociaż, gdyby to tylko była pogarda. W oczach napastników dostrzegła coś na kształt złośliwej radości, satysfakcji z przewagi, którą nad nią mieli, zaprawionej lubieżnością.

– Ocknęłaś się? To dobrze. Mamy tylko kilka godzin na szkolenie. Najpierw się przedstawimy. Jestem Nataniel, a to Piotr i Grzesiu.

Musiał być ich przywódcą, bo dostrzegła przez łzy, że dwaj pozostali trzymali się za jego plecami. Wystudiowanym ruchem zdjął kurtkę i odwiesił ją na stojące w pobliżu krzesło, po czym z namysłem rozejrzał się dookoła. W rogu pomieszczenia stało drzewko cytrusowe, do którego podszedł. Ułamał jedną z gałęzi, oczyścił z liści i wrócił do zastygłej ze strachu Anastazji.

Dwie godziny wcześniej odwiedził dobrego znajomego i natknął się na zażartą dyskusję. Chodziło o pobieranie tak zwanych „opłat za ochronę”, które nie były niczym innym niż haraczem wymuszanym na lokalnych przedsiębiorcach. Oczywiście tych mniejszych, bo z większymi Szajbus wolał nie zadzierać. Nataniel najpierw jedynie się przysłuchiwał znudzony tematem, a później gwałtownie się ożywił, gdy dostrzegł kiepskiej jakości zdjęcie przedstawiające złotowłosą kobietę. Doskonale ją pamiętał i dlatego od razu poczuł dreszcz ekscytacji. Bez wahania zaproponował koledze, że „weźmie tę sprawę” i załatwi to w taki sposób, iż nigdy więcej nie będzie problemu z płatnościami. Co prawda na co dzień nie zajmował się takimi głupotami, ale wspomnienie nieznajomej stanowiło powód, aby odstąpić od własnych zasad.

Teraz pomyślał, że z bliska była jeszcze piękniejsza. Niewysoka, wyjątkowo harmonijnie zbudowana, o jasnej, alabastrowej skórze, na której nie było widać żadnych niedoskonałości. Złociste włosy otaczały szczupłą twarz, w której dominowały ogromne zielone oczy i cudownie pełne usta. Mały nosek, subtelnie zarysowane jasne brwi, smukła szyja i te cycki! Całkiem spore, jędrne, ze sterczącymi sutkami, które aż prosiły, by się nimi zabawić.

– Zaczniemy łagodnie. – Znów się uśmiechnął i sekundę później zaatakował.

Pierwszy cios był zaskoczeniem, ale zaraz potem pojawił się przeszywający ból. Bez litości okładał cienką witką nagie piersi, mocno, z wściekłością, która jemu przyniosła ulgę, a jej niesamowite cierpienie. Kiedy zaczęła krzyczeć, drugi z mężczyzn podszedł i zatkał jej usta. Nie mogła się poruszyć, bo każde drgnięcie kończyło się kolejną falą bólu wygiętych ramion. Nie mogła nic zrobić, jedynie błagać w duchu, aby przestał. Ale on bił dalej, bez opamiętania, jakby w amoku, rozcinając delikatną skórę.

– Dwadzieścia – oznajmił z satysfakcją. – Wystarczy.

Odrzucił witkę i z perfidnym uśmiechem zacisnął palce na pokaleczonych sutkach, potem szarpnął nimi, wykręcając je ku górze. Mało brakowało, a zemdlałaby z bólu. Już nawet nie krzyczała, jedynie przeciągle jęczała, patrząc na niego błagalnie. Nie potrafiła zrozumieć, jak to się stało, że pół godziny temu siedziała przy oknie, przyglądając się zimowemu krajobrazowi, a teraz przeżywała prawdziwą mękę, torturowana przez obcego mężczyznę, któremu w niczym nie zawiniła.

Nataniel obserwował ją z narastającym podnieceniem. To był jego żywioł i uwielbiał takie akcje. Przemoc, władza, krew. Bezbronna kobieta, wyjątkowo piękna, zdana na jego łaskę. Pochylił się i skrupulatnie zlizał kropelki krwi ze świeżych ran na jej piersiach. Delektował się tym niepowtarzalnym aromatem o ciężkim, metalicznym posmaku, doprawionym obłędnym przerażeniem.

Złapał zębami sutek i ugryzł go. Z ust Anastazji wyrwał się kolejny skowyt bólu.

– Błagam! – wyszeptała. – Zapłacę…

– Przecież mówiłem, że zapłacisz. – Wzruszył obojętnie ramionami. – Umówiłem się z chłopakami, że dziś się dobrze zabawimy. Najpierw ja, potem oni. To będzie długa, pouczająca lekcja.

– Błagam…

W odpowiedzi na pełną cierpienia prośbę zadał jej silny cios pięścią w twarz. Uderzenie rozcięło wargi, poraniło wnętrze ust, wybiło dwa zęby i sprawiło, że znów znalazła się na skraju świadomości. Ugięły się pod nią kolana, ale nie upadła, bo nie pozwoliły na to krępujące ją więzy. Nie krzyczała, cichutko kwiliła, przeczuwając, iż to dopiero początek.

– Etap pierwszy za nami – oświadczył ze śmiechem Nataniel. – Gruby, podaj no jakąś wódę. Pełno tam tego. – Wskazał na barek. Usiadł na krześle, dokładnie naprzeciwko półprzytomnej Anastazji, i zapalił papierosa, masując się znaczącym gestem po wypukłości w kroczu.

– Whisky, szefie?

– Może być. Kurwa, ale się podjarałem! – Zaciągnął się dymem, zmrużonymi oczyma przyglądając się zakrwawionej kobiecie. – Niezła sztuka nam się trafiła. Patrzcie na tę dupcię i cycki!

– Cycki już nie wyglądają tak dobrze – mruknął Piotr.

– Dupa też za chwilę nie będzie – zaśmiał się Nataniel, po czym wstał i złapał za jędrną pierś. Z premedytacją zdusił papierosa na poranionej skórze, a wtedy Anastazja przestała nad sobą panować.

– Nie! Nie, nie, nie! – Już nie krzyczała, ale darła się jak opętana. – Błagam, nie! Zrobię wszystko… Wszystko, co każesz!

– I tak zrobisz. A teraz zamknij pysk i ładnie poproś o ruchanie. – Bezceremonialnie wsadził dłoń pomiędzy uda dziewczyny. Była tam wyjątkowo sucha, ale to dla Nataniela nie stanowiło żadnej przeszkody. – Grześ, przynieś olej albo jakąś oliwę z kuchni. Trzeba trochę ją nawilżyć, żebym sobie kutasa nie obtarł.

– Proszę – wychrypiała.

– Tak bez przekonania… – Wykrzywił twarz. – No dalej, postaraj się. Całym zdaniem i nie zapomnij dorzucić coś od siebie. – Sięgnął po broń zatkniętą za paskiem spodni i bez zastanowienia zaczął wpychać lufę w ciasne wnętrze kobiety.

Pomimo wykręconych ramion próbowała się wyrwać, odsunąć, krzycząc z bólu. Ale to tylko dodatkowo nakręciło Nataniela. Nie zamierzał okazywać litości, bo jej nie czuł. Zjawił się tutaj w jednym celu i zamierzał doskonale się zabawić, bo tym dla niego było to, co właśnie robił.

– Proś! – warknął, zwinął dłoń w pięść i wymierzył silny cios w splot słoneczny.

– Pro… szę… – wyjąkała, dygocząc z przerażenia i z trudem łapiąc oddech.

– Mówiłem, dorzuć coś od siebie!

– Nie wiem, co mam mówić! – rozpłakała się. – Proszę, to tak bardzo boli!

– Dobra, podpowiem ci – oznajmił wspaniałomyślnie. – Ładnie poproś, żebym cię zerżnął, wyruchał w to ciasne cipsko! A jak mi się spodoba, to zajmę się też twoją dupą.

Z trudem podniosła głowę. Pod nosem miała krwawe wybroczyny, z podbródka kapała jej krew. Zielone oczy były pełne niewysłowionego cierpienia i niezrozumienia. Bo Anastazja nie rozumiała, z jakiego powodu tak się nad nią znęcał. Naprawdę chodziło tylko o pieniądze? O jej wizytę na komendzie? Nie miała pojęcia, że trafiła w ręce prawdziwego pojeba, człowieka bez uczuć, za to owładniętego szaleństwem, które wyładowywał na słabszych, takich jak ona.

Na prawdziwego diabła, od którego niejeden mógłby się uczyć brutalności.

– No dalej, laleczko. – Opuszką palca delikatnie obrysował kontur drżących ust. – Nie daj się prosić, bo będę musiał cię zabić.

– Zer… zerżnij mnie – wyjąkała, czując, jak kolejne upokorzenie zabarwia jej policzki purpurą.

– Początek niezły. – Niemal pieszczotliwie poklepał ją po twarzy. – Rozkręcasz się.

– Kurwa, nie możemy jej po prostu wyruchać i zmyć się stąd?

Nataniel z rozmysłem obrócił się do tyłu.

– Nie.

Jedno słowo, ostre, podszyte gniewem. Jedno spojrzenie pociemniałych z wściekłości oczu, w których głębi wirowało szaleństwo. A kiedy spojrzał na Anastazję, ta zrozumiała, że to będzie długa, pełna tortur noc. Ten człowiek nie odpuści, nie okaże litości. Skrzywdzi ją, jak nikt inny wcześniej, pozostawiając po sobie koszmary, które będą ją budzić, gdy tylko przyłoży głowę do poduszki.

– Więc o co prosisz, laleczko? – Wyjął pistolet z jej obolałej pochwy, po czym ze smakiem oblizał zabarwioną krwią lufę. – Hmm… Pysznie smakujesz! No dalej, mów!

– Zer… żnij… mnie… – wyjąkała. – W… – Niezwykle ciężko było wypowiedzieć każde słowo. – W… cipkę…

– Przyznam, że nie dam się dłużej prosić. – Broń odłożył na stole, po czym cofnął się o krok i rozpiął spodnie, z których wyskoczył gruby, nabrzmiały kutas. Odrobinę natłuścił go przyniesionym z kuchni olejem. – Tak z ciekawości zapytam, ale chyba jesteś mało używana w tym miejscu?

– Tak…

– Zajebiście! Dobra, chłopaki, najpierw ja, a jak się spuszczę, nadejdzie wasza kolej.

– Masz za dużego, rozciągniesz ją – marudził Piotrek. Podszedł bliżej i położył rękę na pokaleczonej piersi.

– Spierdalaj! – syknął Nataniel, a tamten cofnął się w popłochu. Tego skurwiela nie warto było irytować, bo mogło się to skończyć kulką w łeb.

Chwycił kobietę w pasie, lekko unosząc. Zakwiliła z bólu, ale on tylko się roześmiał.

– Teraz poczujesz prawdziwego chuja! – powiedział z satysfakcją.

Wbił się w niezwykle ciasne wnętrze. Poszło łatwo, bo jednak olej doskonale odegrał swoją rolę, ale Anastazja o mało co nie oszalała z bólu. Po raz kolejny wydawało się jej, że tego nie przeżyje, że potężny penis rozerwie ją od środka. Krzyczała, ale Nataniel nie zwracał na to uwagi. Za to warknięciem rozkazał uwolnić jej ramiona. To była chwilowa ulga i wstęp do kolejnego upokorzenia.

– Dobra, Piotrek – wysapał Nataniel. – Niemrawa jakaś ta laleczka, prawda? Weź no ją z drugiej strony!

– Mogę? – Mężczyźnie zaświeciły się oczy.

– Co dwa chuje, to nie jeden – zażartował Nataniel.

Do zamroczonej Anastazji dotarł sens jego słów. Chciała zaprotestować, ale z ust wyrwał się jedynie zduszony jęk. Poczuła, jak gwałciciel zacisnął palce na jej pośladkach, rozchylając je na boki, aby ułatwić koledze zadanie. I zemdlała, bo tym razem cierpienie okazało się zbyt wielkie.

– Kurwa! Wycofaj się, bo nam suka odjedzie! – warknął Nataniel. – Co za chujowy los!

– Mnie obojętne – wysapał Piotr, ale posłusznie zrezygnował. – Cucimy?

– Tak. Przynieś wódkę i garnek wody. Nie lubię jebać na trupa. – Wykrzywił twarz. Wyjął oblepionego krwią penisa z pokaleczonego wnętrza kobiety i aż gwizdnął.

– Ale jaja! Na moje oko albo dziewica, albo ktoś jej kiedyś nie doruchał! Grzesiu, co ty taki cichy?

– Cierpliwie czekam na swoją kolej – mruknął mięśniak, wylewając na nieprzytomną kobietę lodowatą wodę. Ocknęła się, kwiląc cichutko, jak mała, bezbronna dziewczynka.

– Posłuchaj, laleczko! – Nataniel kucnął obok leżącej na zimnej podłodze Anastazji. – Musisz się trochę postarać. Poudawać, przynajmniej na początku, a potem zobaczysz, też będzie ci dobrze.

– Dobrze? – O mało co nie wybuchnęła histerycznym śmiechem.

– No chodź, bo mam ochotę skończyć to z przytupem.

Podniósł ją, bo sama nie była w stanie wstać. Pchnął na twardy blat stołu tak, że jego rant boleśnie wbił się w uda. Piotr przytrzymał jej ramiona, a wtedy Nataniel z całej siły naparł na drugą, ciaśniejszą dziurkę. Z sadystyczną satysfakcją zagłębiał penisa w odbyt, wsłuchując się w błagalne jęki i bełkotliwe prośby o litość. Wszedł do samego końca, a później opadł na bezbronną kobietę, zakleszczając palce na jej szczupłych ramionach i delektując się przyjemnością, która niczym fala przypływu, rozlała się po całym ciele.

– Jesteś tak kurewsko ciasna – wymruczał. – A teraz powiesz, że kochasz, jak cię zapinam w dupsko! Mów, kurwo, bo… – Zaczął się poruszać. To były silne, brutalne ruchy, przysparzające kolejnego cierpienia. – Mów! – warczał. – Mów, jak bardzo kochasz być jebana w dupę! Mów, szmato, bo inaczej tak cię przepierdolę, że będziesz srać nosem, bo twoja dupa przestanie się do tego nadawać!

Jednak Anastazja po raz kolejny powoli pogrążała się w nieświadomości. Chyba to zrozumiał, a może było mu to już obojętne, bo znalazł się na krawędzi ekstazy. Poruszał się coraz szybciej, wbijając z całą mocą lędźwi w okaleczone kobiece wnętrze. Był niczym zwierzę, kierujące się jedynie instynktem, pragnące spełnienia. A kiedy ono nadeszło, krzyczał głośno, napinając ciało i napełniając ją obfitym strumieniem spermy.

– No! – Uniósł się, sapiąc, i wymierzył w wypięte pośladki silnego klapsa. – Teraz wy. Wyruchajcie ją i spadamy.

Anastazji było już wszystko jedno. Bolał ją każdy milimetr ciała, cierpiała tak mocno, jak nigdy wcześniej. Pragnęła, aby już skończyli, aby zniknęli niczym nocny koszmar. Po zakrwawionej twarzy spływały wielkie jak grochy łzy. Nie zareagowała, gdy jeden z pozostałych napastników wsadził jej do ust śmierdzącego moczem penisa, z brudnym, oblepionym spermą napletkiem, i bezczelnie rozgościł się w ciepłym wnętrzu, a na jego twarzy odmalowała się czysta satysfakcja. Nie drgnęła, nawet gdy ten drugi wbił się od tyłu i, głośno postękując, zaczął ją posuwać. Ciszę zakłócało teraz jedynie klaskanie dwóch ciał i odgłosy krztuszenia się oraz dławienia.

– Jak pięknie! – odezwał się drwiąco Nataniel i zapalił papierosa. – No dalej, laleczko, ssij go mocniej, żeby koledze gały na wierzch wylazły, jak spuści ci się do gardła.

Piotr doszedł gwałtownie, w ostatnim momencie dociskając jej twarz do swego podbrzusza. Poczuła ohydny, gorzki smak nasienia. Nie odpuścił i chociaż miała wrażenie, że się udusi, musiała wszystko połknąć. Po karku ściekała jej ślina trzeciego gwałciciela. Każde miarowe pchnięcie przysparzało niewysłowionego cierpienia, było brutalne i bezlitosne. Czuła się niczym szmaciana lalka, którą zabawiało się tych trzech oprychów. A kiedy był już blisko spełnienia, wyciągnął z jej obolałego odbytu nabrzmiałego kutasa, doskoczył do przodu i zalał jej twarz i włosy cuchnącą spermą.

– Prawie jak w dobrym pornosie – podsumował radośnie Nataniel, pochylając się nad zmaltretowaną kobietą. – Dobra, laleczko, było przyjemnie i wiem – puścił żartobliwie oczko – że chciałabyś więcej, ale musimy spadać. Po kasę zjawi się ktoś jutro i dobrze byłoby, gdybyś dołączyła napiwek. Bo jak nie, to mój piesek też jest całkiem niezły w te klocki. Szkoda jednak takiej ślicznotki dla zwykłego kundla.

Poklepał ją po przyjacielsku po twarzy i to było ostatnie, co zapamiętała.

II

Dziesięć lat później

Nienawidziła zimy.

Nienawidziła korzennej herbaty doprawionej plasterkami pomarańczy.

Nienawidziła tego człowieka, którego obraz pojawiał się pod zamkniętymi powiekami, gdy usiłowała zasnąć bez prochów w bezsenne noce.

Gdy wyszła ze szpitala, sprzedała wszystko i wraz z rodzeństwem wyprowadziła się na drugi kraniec Polski. Kupiła niewielki domek w niewielkiej wsi, niedaleko niewielkiego miasteczka. Wojtek i Klara trochę marudzili, ale byli zbyt wstrząśnięci tym, co się wydarzyło. Widok zmasakrowanego ciała siostry jeszcze długo miał im śnić się po nocach. Później każde z nich zaczęło studia, zamieszkało daleko od malutkiego domku z ogromnym ogrodem, znalazło swoją drugą połówkę i założyło rodzinę. Oczywiście nie zapomnieli o Nastce, ale jej życie nie było ich życiem. Święta? Wakacje? Dłuższe lub krótsze odwiedziny? Nie ma sprawy, lecz tylko to.

Nie cierpiała z tego powodu. Zawsze była typem samotnika, a po tamtej nocy jeszcze bardziej stroniła od ludzi, od mężczyzn, nawet tych niegroźnych, którym dopiero wyrosły wąsy pod nosem. A przyciągała wielu, bo należała do kobiet, których uroda wraz z wiekiem rozkwitała, nabierała wyrazistości, stawała się bardziej soczysta. Tylko że pewne rany nigdy nie miały się zagoić, chociaż blizny na ciele dawno już zniknęły, a dentysta sprawnie poradził sobie z dwoma ułamanymi zębami.

Cisza tego miejsca zawsze działała na nią kojąco. Przestrzeń dookoła odganiała złe myśli, które dręczyły niespokojną duszę. Żyła skromnie, otoczona ukochanymi książkami, z mruczącą parką kotów, latem buszujących wśród wysokich traw, a zimą zostawiających mokre ślady łapek na poczerniałej ze starości, drewnianej podłodze. Klara nieraz żartowała, że została modelową starą panną, ale Nastka uśmiechała się tylko i nie podejmowała tematu.

Związek był ostatnim, czego potrzebowała. Seks jawił się jako koszmar, a miłość ulokowała się w najdalszym kąciku strefy marzeń.

Bywały noce, podczas których tylko płakała, noce, kiedy docierała do niej świadomość, jak bardzo ją wtedy skrzywdzili. Najciemniejsze godziny pełne bólu, którego nie potrafiła pokonać. Z czasem było ich coraz mniej i mniej, aż pewnego dnia Nastka uświadomiła sobie, że zniknęły. Pozostało tylko wspomnienie twarzy tego człowieka. Dźwięk jego śmiechu, dotyk szorstkich dłoni, budzący obrzydzenie. Podczas przesłuchania nie pisnęła ani słówka, bojąc się odwetu skierowanego nie tyle w jej osobę, ile w brata i siostrę. Mężczyzna taki jak Nataniel nie miał skrupułów, nie wahał się, nie czuł litości.

To była prawdziwa bestia. Dlatego Anastazja milczała, uparcie twierdząc, iż nie zna napastników i nie potrafi ich zidentyfikować. W końcu dano jej spokój, a wtedy poczuła ulgę. Czasami zastanawiała się, co by zrobiła, gdyby znów stanął na jej drodze. Zabiłaby go? Uciekła? Próbowała się zemścić? Tego nie wiedziała, chociaż jednego była pewna.

Nienawidziła go jak żadnego innego człowieka. Nienawidziła tak bardzo, że to uczucie przybierało wręcz namacalną postać. I modliła się, aby nigdy więcej ich drogi się nie skrzyżowały.

Lecz los bywał złośliwym psycholem.

Tego dnia śnieg przykrył poszarzałą ziemię grubym, puszystym kobiercem. Pomiędzy nagimi pniami drzew hulała przejmująca cisza. Zapadał zmierzch, purpurową łuną rozświetlając niebo na zachodzie, podczas gdy po przeciwnej stronie podstępny mrok wkradał się na scenę, niecierpliwie czekając na odegranie głównej roli w tym odwiecznym spektaklu.

Szła wąską drogą, śnieg skrzypiał pod jej nogami, a ostre powietrze wdzierało się do płuc. Jednak dla Anastazji spacer w tych warunkach był czymś normalnym. Szczególnie chętnie wybierała bezdroża i odludne szlaki, lecz nie dziś, bo dziś podążała szybkim krokiem w kierunku wioski, chcąc jeszcze zrobić małe zakupy. Dłonie w grubych rękawiczkach wbiła w kieszenie, a twarz wtuliła w puszysty szal. Wybrała boczną, mniej uczęszczaną drogę, która jednak przecinała główną trasę. Podążała nią pewnie i bez wahania, przynajmniej dopóki nie dostrzegła samochodu, który wjechał w zaspę.

Stał nieco przekrzywiony, zagrzebany w śniegu do połowy, z drzwiami otwartymi na przestrzał. Przyspieszyła i minutę później znalazła się tuż obok opuszczonego pojazdu.

Radio jeszcze grało, nieco bełkotliwie, bo zasięg był słaby, ale grało. Na jasnych siedzeniach widać było plamy świeżej krwi. Powędrowała wzrokiem dalej i dostrzegła wąską ścieżkę z drobnych kropli, znaczącą wyraźny ślad na śniegu. Jeśli ktoś ocalał, pewnie wyruszył w poszukiwaniu pomocy. Nie namyślała się ani chwili, podążyła za rannym kierowcą i szybko zauważyła, że nie uszedł daleko.

Leżał na brzuchu całkiem nieruchomo.

Anastazja podeszła bliżej, zagryzając wargi.

Mężczyzna? Co za pech! Drżącymi dłońmi wygrzebała z kieszeni komórkę, ale to nic nie dało, bo w tej okolicy sieć prak-tycznie nie działała. W domu miała telefon na kabel i to stamtąd powinna zadzwonić. Tylko czy miała zostawić tutaj rannego? Temperatura gwałtownie spadała, zaczął też padać śnieg. Nie wiedziała, jak bardzo ucierpiał, nie sprawdziła nawet, czy żyje. Przykucnęła i ujęła skostniałą z zimna dłoń. Wyczuła puls, chociaż niezwykle słaby. Gdyby chwyciła za nogi, dałaby radę zaciągnąć go do domu. Potem zadzwoniłaby po pogotowie, chociaż pogarszająca się pogoda nie wróżyła niczego dobrego.

– Zobaczymy, co ci jest – wymruczała, ze stęknięciem obracając bezwładne ciało na plecy.

Błyskawicznie odskoczyła, gdy tylko ujrzała jego twarz.

Pobladła, czując, jak serce ruszyło szalonym galopem, a zawartość żołądka podeszła do gardła.

Zmienił się, a jednak go poznała. Tej szczupłej twarzy naznaczonej bliznami, o trójkątnym podbródku nie mogła zapomnieć. Zbyt często nawiedzała ją w koszmarach, za dnia i w nocy.

Była jak fatum.

Nastka zamknęła oczy, zmagając się z atakiem paniki. Najchętniej zerwałaby się i uciekła, starając zapomnieć o tym człowieku, lecz wtedy odezwało się cicho popiskujące sumienie. Powinna mu pomóc. Zawlec go do chaty, zatamować krwa-wienie i zadzwonić po pogotowie, a w międzyczasie modlić się, aby nie odzyskał przytomności.

Pomóc? Po tym, co jej zrobił?!

Powinna znaleźć odpowiednio duży kamień i dobić bydlaka. Roześmiała się, tak absurdalny był to pomysł. Przez całe życie ofiarami jej krwawych zapędów bywały jedynie komary, które pokusiły się o kropelkę krwi. Nawet muchy łapała i wypuszczała je na zewnątrz. Nie potrafiła skrzywdzić człowieka nie tylko fizycznie, ale nawet za pomocą przykrego słowa. To była jej słabość i jeden z powodów, dla którego wybrała samotność. Tak było o wiele łatwiej, żyć z dala od spraw, które ją w jakikolwiek sposób krzywdziły.

Była tchórzem, ale nie starała się tego zmienić.

Zadrżała, gdy spostrzegła, że mężczyzna nieznacznie się poruszył. W panice rozejrzała się za czymś, czym mogłaby skrępować mu dłonie. Pomyślała, że z pewnością znajdzie coś w samochodzie, dlatego wstała, a potem ruszyła w kierunku opuszczonego pojazdu. Śnieg padał coraz mocniej, wiatr szarpał nagimi gałęziami i przenikał nawet przez grube, zimowe ubrania, a mrok zagarniał coraz większy kawałek nieba.

W schowku znalazła cienką linkę. Przez chwilę podrzucała ją w ręce zamyślona, bo wizja szybkiej ucieczki kusiła i wabiła swą prostotą.

– Jestem głupia – powiedziała z goryczą, a te słowa odbiły się echem wśród drzew, podczas gdy Anastazja mozolnie brnęła przez śnieg w kierunku rannego. – Bezdennie głupia. Powinnam go zostawić, może odmroziłby ręce i nogi. Wtedy amputowaliby mu niepotrzebne kończyny i to byłaby zemsta losu za jego podłość. A może po prostu zdechłby na tym pustkowiu, a świat odetchnąłby z ulgą.

Spojrzała w dół. Czuła smak własnych łez, a wspomnienia echem odbijały się w zamroczonym umyśle. Przesunęła wzrokiem po ubabranym krwią ubraniu, zlokalizowała spore rozcięcie na prawym udzie, które było źródłem krwawienia.

Chciała go zostawić.

Musiała mu pomóc.

– Cholerny los! – warknęła, bo nagle pojawił się gniew. Dlaczego to ona stanęła przed takim wyborem? Dlaczego to ją życie zmuszało do podjęcia decyzji?

Kucnęła i nieporadnie skrępowała mu nadgarstki. Linka była zbyt sztywna, aby mocno ją zacisnąć, ale kobieta poradziła sobie za pomocą skomplikowanego układu węzłów własnego pomysłu. Później chwyciła nieprzytomnego mężczyznę za nogi i zaczęła ciągnąć. Nie starała się być delikatna, mściwie mając nadzieję, że ta podróż nabije mu niejednego guza. To i tak stanowczo za mało, jeśli chodziło o prawdziwą zemstę, ale przynajmniej coś.

Był koszmarnie ciężki. Nie pokonała nawet połowy trasy, gdy musiała przystanąć, ciężko dysząc i czując spływającą po karku strużkę potu. Rozsupłała szal i zadrżała, bo lodowaty wiatr wdarł się w zakamarki ubrania. Odetchnęła kilkukrotnie, po czym z niechęcią kontynuowała akcję ratowniczą, czując coraz większy bunt.

Zdołała dotrzeć do domu, zanim na dobre rozpętała się burza śnieżna. Porzuciła bezwładne ciało na ganku, postanawiając zadbać przede wszystkim o siebie. Minął prawie kwadrans, gdy wróciła po rannego. Nie położyła go na łóżku i nie zdjęła z niego mokrego ubrania. Przywiązała go do kaloryfera, po czym zajęła się tylko i wyłącznie raną. Zdezynfekowała ją i opatrzyła, a w międzyczasie próbowała bezskutecznie dodzwonić się na numer alarmowy.

– To nie fair – wyszeptała drżącym głosem. – Powinni go stąd zabrać.

Powrócił umiejętnie tłumiony strach i obawa o własne bezpieczeństwo. Znalazła mocny sznurek i skrępowała mu nogi w kostkach. Po namyśle wzmocniła także więzy na nadgarstkach. Później wygrzebała z brudów koc i niedbale przykryła nim męskie ciało.

Przygotowała sobie herbatę. Usiadła jak najdalej od tego bydlaka i, popijając małymi łyczkami cierpki napój, zastanawiała się, co dalej.

Chyba jej nie skrzywdzi? W końcu go uratowała. Może nie będzie bił dziękczynnych pokłonów, ale nie spodziewała się z jego strony niczego złego. Błąd! Niczego gorszego niż dziesięć lat temu. Cichutko westchnęła.

Chociaż oczy miał zamknięte, to na przystojnej twarzy wyczytała jedynie obojętność i brutalność. Dostrzegła to w wąskich wargach, w ostrym zarysie podbródka, w prostym, szczupłym nosie. Nawet nieprzytomny wyglądał na rasowego skurwiela.

– Nie powinnam go ratować…

Ogień w kominku przygasał, a ciemność rozpraszała jedynie mała lampka stojąca na komodzie i złociste światełka na choince. Anastazja skuliła się, bo nagle dotarło do niej, że była tutaj sama. Sama z tym potworem, który, chociaż ranny i skrępowany, nadal budził w niej paniczny lęk.

Co ona najlepszego zrobiła?!

Z drugiej strony, gdyby go zostawiła, zagryzłoby ją sumienie.

To byłoby morderstwo, zimne, wykalkulowane zabójstwo i nic by jej nie tłumaczyło, nawet to, co zrobił.

Wstała i wyjęła z szuflady najostrzejszy nóż. Nie chciała iść spać, bo po pierwsze było jeszcze wcześnie, a po drugie czekała, aż mężczyzna się ocknie.

Czekała na jego reakcję.

Może nawet jej nie pozna? Może zbędzie szyderstwem, obrzuci przekleństwami? A może doceni, że uratowała mu życie?

Rozpłakała się. Nie, on na pewno tego nie doceni.

Koc zsunął się, gdy ranny poruszył się niespokojnie. Jęknął, po czym otworzył oczy, mrugając z zaskoczeniem i usiłując złapać ostrość obrazu, bo na razie wszystko było rozmyte i zamazane.

Dom, całkiem zwyczajny, można nawet uznać, że w stylu, który królował trzydzieści lat temu. Ciepło bijące od kominka i chłód od podłogi. Szorstka tkanina, którą był przykryty.

Syknął, gdy się poruszył, a chwilę później warknął z irytacją. Ktoś go związał. Niewprawnie, ale skutecznie. Ten ktoś siedział nieruchomo w najciemniejszym kącie pokoju, przyglądając się mu ogromnymi, pełnymi strachu oczyma.

Kobieta.

Nataniel przekrzywił głowę, mrużąc oczy. Złociste włosy odbijały ognistą łunę ognia. Koloru oczu nie dostrzegł, innych szczegółów także, a jednak twarz wydała mu się znajoma.

– Miałem wypadek. – Nie pytał, bo doskonale pamiętał tańczący na bezdrożach samochód, ogłuszający huk i siłę uderzenia.

– Miałeś. – Głos miała schrypnięty, zabarwiony przerażeniem.

„Bała się go? Przecież nic jej nie zrobił. Jeszcze” – pomyślał rozbawiony.

– To była bardzo głupia decyzja. Nie powinnaś mi pomagać.

– Wiem.

– Wiesz? – Uniósł zaskoczony brwi. Podciągnął się i zajął pozycję siedzącą. Natychmiast lekko się skrzywił, bo chyba oberwały również żebra. Może nie były złamane, ale na pewno stłuczone. Albo nabawił się zwykłych siniaków.

– Opatrzyłam ranę. Wezwałam pogotowie. Wkrótce przyjadą – relacjonowała suchym, beznamiętnym tonem. Niezupełnie beznamiętnym, bo nadal wyczuwał w nim strach.

– Rozwiąż mnie – zażądał.

– Nie mogę. Zaczekamy.

– Lepiej, żebym nie zrobił tego sam, bo wtedy pokażę ci moje niezadowolenie z takiej gościny – zadrwił.

– Trudno, zaryzykuję.

Dostrzegł, jak kurczowo zacisnęła palce na poręczach fotela, w którym siedziała.

– Daj mi wody albo coś ciepłego. – Nie prosił. Rozkazywał. Tak jak wtedy, chociaż teraz nie okazywał rozbawienia.

– Możesz dostać wodę. Nic do jedzenia. Od razu nie umrzesz z głodu.

Wstała, po czym nalała do wysokiej szklanki wody z dzbanka. I chociaż tak bardzo się wzdrygała przed fizycznym kontaktem z tym człowiekiem, to klęknęła przy nim i pomogła mu się napić. Sam nie dałby rady, za dobrze go skrępowała. Wypił wszystko, a kiedy odsunęła naczynie od jego ust, oblizał się lubieżnie, przyglądając się jej niczym towarowi na wystawie sklepu.

– Cholera… – mruknął, ponownie mrużąc oczy. – Gdyby to nie było absurdalne, to powiedziałbym, że cię znam, laleczko.

– Dużo laleczek stanęło z pewnością na twej drodze – odparła ze spokojem, podniosła się i