Wydawca: Czwarta Strona Kategoria: Obyczajowe i romanse Język: polski Rok wydania: 2017

Uzyskaj dostęp do tej
i ponad 20000 książek
od 6,99 zł miesięcznie.

Wypróbuj przez
7 dni za darmo

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

e-czytniku kup za 1 zł
tablecie  
smartfonie  
komputerze  
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Liczba stron: 383 Przeczytaj fragment ebooka

Odsłuch ebooka (TTS) dostępny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacji Legimi na:

Androida
iOS
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?

Ebooka przeczytasz na:

Kindlu MOBI
e-czytniku EPUB kup za 1 zł
tablecie EPUB
smartfonie EPUB
komputerze EPUB
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Zabezpieczenie: watermark Przeczytaj fragment ebooka

Opis ebooka Małżeństwo z odzysku - Agata Przybyłek

Zwariowana i zaskakująca komedia małżeńska, która rozbawi Was do łez!

 

Czy jedno niewinne spojrzenie w kobiecy dekolt może świadczyć o zdradzie? Tak, jeśli to twój mąż wpatruje się w dekolt innej!

Zuzanna z przyjaciółką bawią się w prywatne biuro detektywistyczne, ale wcale nie jest im do śmiechu, gdy podążając tropem szanownego małżonka pakują się w kłopoty. W dodatku ktoś inny wciąż siedzi im na przysłowiowym ogonie… Jakby Zuzanna miała mało problemów na głowie, postanawia znaleźć nową dziewczynę swojemu byłemu chłopakowi!

 

„Zuzanna, bohaterka powieści, ma taki talent do ściągania sobie na głowę kłopotów, jaki Agata Przybyłek do pisania lekkich i inteligentnych książek obyczajowych. Kocham obie!” –  Alek Rogoziński

Opinie o ebooku Małżeństwo z odzysku - Agata Przybyłek

Fragment ebooka Małżeństwo z odzysku - Agata Przybyłek

Copyright © Agata Przybyłek, 2017

Copyright © Wydawnictwo Poznańskie sp. z o.o., 2017

Redaktor prowadząca: Sylwia Smoluch

Redakcja: Kinga Gąska

Korekta: Aleksandra Powalska-Mugaj

Skład i łamanie: Stanisław Tuchołka / panbook.pl

Projekt okładki: Maciej Sobczak

Fotografia na okładce: shutterstock.com/Alex Gukalov

Konwersja publikacji do wersji elektronicznej: Dariusz Nowacki

Wydanie elektroniczne 2017

ISBN978-83-7976-719-9

CZWARTA STRONA

Grupa Wydawnictwa Poznańskiego sp. z o.o.

ul. Fredry 8, 61-701 Poznań

tel.: 61 853-99-10

fax: 61 853-80-75

redakcja@czwartastrona.pl

www.czwartastrona.pl

Rozdział 1

Bycie mężatką ma swoje niezaprzeczalne minusy. Nie dość, że jest się sprzątaczką, kobietą do towarzystwa i matką w jednym, to w dodatku nie ma się we własnym domu nawet odrobiny prywatności. Gdy więc dzieje się coś niespodziewanego, zaskakującego i przerażającego, najlepiej choć przez krótki moment zaznać odrobiny samotności. A by do tego doprowadzić, trzeba uciekać. Od ścian, które mają uszy, dziecka potrzebującego towarzystwa i mamusi uwielbiającej składać niespodziewane wizyty. Najlepiej za stodołę swojej siostry, Anki. Tam jest cisza i spokój. I nikomu nie przyjdzie do głowy szukać cię właśnie w tym miejscu.

– Mężczyźni są dziwni – stwierdziła kucająca obok mnie Beata.

Zarówno ona, jak i ja miałyśmy na sobie teraz kolorowe sukienki, z tym, że mojej urok odbierał przybrudzony już gips usztywniający złamaną lewą rękę. Nosiłam go już prawie trzy tygodnie, ale nic nie zwiastowało szybkiego pożegnania z tym utrudniaczem życia. Lekarz podczas wizyty kontrolnej był nieugięty: co najmniej sześć tygodni i żadnych dyskusji. Na szczęście palce miałam sprawne, dzięki czemu mogłam bezkarnie prowadzić samochód i wykonywać prawie wszystkie prace w gospodarstwie domowym.

Ale nie o tym.

Kiedy tak sobie z Beatką kucałyśmy schowane za stodołą, delikatny, lipcowy wietrzyk rozwiewał moje rude, kręcone włosy, a przed oczyma rozpościerał się widok na pola i łąki, wśród których uwielbiałam spacerować. Zboża z dnia na dzień stawały się coraz bardziej złociste, maki i chabry kwitły na potęgę, a do żniw zostało już niewiele czasu.

Całe to piękno wiejskiego krajobrazu nie miało dla mnie jednak w tamtej chwili żadnego znaczenia. Zarówno mój wzrok, jak i uwaga maksymalnie skupione były na trzymanej w ręku kopercie i niedużej fotografii. To właśnie przez te dwa diabelskie kawałki papieru, które dotarły do mnie wczoraj, musiałam z samego rana zadzwonić po Beatę. Gdy tylko przyjechała, chwyciłam ją za rękę i pędem zaciągnęłam za tę stodołę, by ukryć się przed domownikami.

– Ale Zuzka, dokąd mnie ciągniesz? – zdołała tylko krzyknąć, nim nakazałam jej, żeby się nie odzywała, bo sprawy takie jak ta wymagają nadzwyczajnych środków ostrożności.

Beata, jak na dobrą przyjaciółkę przystało, wyczuła, że rzeczywiście musiało wydarzyć się coś ważnego, bo nie protestowała już więcej. Pokornie biegła za mną przez podwórko Anki, potykając się co jakiś czas o wystający z ziemi patyk albo kamień.

– Tu będzie dobrze – zawyrokowałam, kiedy już znalazłyśmy się za stodołą.

Na wszelki wypadek rozejrzałam się jeszcze dookoła. W zasięgu mojego wzroku nie było jednak nikogo. (No dobrze, może poza fruwającymi nad zbożem wróblami. One jednak wyglądały na nieszkodliwe). Wyciągnęłam więc w końcu spod sukienki kopertę, którą wcześniej musiałam starannie ukryć, i pokazałam ją przyjaciółce.

– Co to jest? – Beata zerknęła na nią niepewnie.

– Dowód zbrodni – wyjaśniłam jej ściszonym głosem i drżącą dłonią wyciągnęłam z koperty zdjęcie, na odwrocie którego uprzejmy nadawca umieścił nawet datę.

– Zbrodni? – wyjąkała i spojrzała na mnie ze strachem. Jej opalona twarz nieco pobladła.

– Tak. – Energicznie skinęłam głową i jeszcze raz zlustrowałam okolicę. W zasięgu mojego wzroku nadal nie było jednak żywego ducha. I dobrze.

– Ale jakiej zbrodni? Zuzka?

Z bijącym szybko sercem wepchnęłam Beacie zdjęcie do ręki.

– Patrz – rozkazałam.

Przyjaciółka przez chwilę przyglądała się nabazgrolonej dacie.

– Nic mi to nie mówi. To jakieś święto? – zapytała w końcu.

– Nie na to! – warknęłam, wyrywając jej zdjęcie, i tym razem podałam jej fotografię obrazem do góry. – Tu patrz! – Wskazałam palcem na środek zdjęcia, które ukazywało dwoje ludzi.

– Aaa – mruknęła pod nosem i dopiero wtedy zaczęła przyglądać się fotografii. Jej twarz pobladła jeszcze bardziej już po kilku sekundach. – Ale… – zaczęła niepewnie, podnosząc na mnie wzrok.

Wydychając głośno powietrze, pokiwałam głową.

– Tak, dobrze widzisz. – Oparłam plecy o ścianę stodoły i przymknęłam oczy. – To mój mąż w towarzystwie jakiejś pięknej blondynki – wyszeptałam, czując, że wszystko we mnie aż drży.

Przed moimi oczyma znowu stanęło to diabelskie zdjęcie, na które patrzyłam dzisiaj już chyba z czterdzieści minut. Aż nader wyraźnie przedstawiało ono piękną, elegancką kawiarnię (do jakiej Ludwik nie zabrał mnie od lat!), w której przy jednym z niedużych stolików rozmawiali sobie ta blondynka i mój mąż. Słowo „rozmawiali” nie opisuje do końca całej sytuacji. Ona, owszem, siedziała na krześle i coś mówiła, ale z wywalonym biustem oraz śmiejąc się przy tym radośnie. Jednak mój mąż samą konwersacją nie był raczej zainteresowany. Z twarzą nie dalej niż trzy centymetry od jej wymalowanego policzka zupełnie niedyskretnie wpatrywał się w ten jej odsłonięty dekolt. I to w miejscu publicznym!

– Ale… – znowu odezwała się Beatka na widok mojej nietęgiej miny. – Przecież to nie musi coś znaczyć. – Nerwowo przełknęła ślinę.

Przejechałam zdrową dłonią po swoich bujnych lokach.

– Może i nie, ale jak dla mnie wygląda to bardzo jednoznacznie – szepnęłam pełnym goryczy głosem.

– Może to sprawy służbowe? – naiwnie zasugerowała Beatka, za co zgromiłam ją wzrokiem.

– Służbowe? Przecież on jest nauczycielem! W gimnazjum! A ona nie wygląda na gimnazjalistkę – rzuciłam.

– Hm… A może to matka jakiejś jego uczennicy? Może Ludwik udziela jej informacji na temat córki?

– W wakacje?

– No, dlaczego nie?

– I to w kawiarni? Beata, nie bądź głupia. Przecież mamy lipiec.

– To co, że lipiec? Może z tą córką rzeczywiście są problemy i twój mąż, jak na dobrego człowieka przystało, udziela jej porad wychowawczych? To by było nawet w jego stylu.

– Beata, czy ty siebie słyszysz? – Spojrzałam na nią z wyrzutem. – Jeśli on swojego dziecka nie raczy wychowywać, to chętnie wychowywałby inne?! – Uniosłam się trochę na wyrost, bo wiele można Ludwikowi zarzucić, ale nie brak zainteresowania synem. Kochał Marcela na zabój i gotów był zrobić dla niego wszystko. W złości jednak mówi się różne rzeczy. Rozumiecie.

– No to ja nie wiem. – Beata znowu niedyskretnie zerknęła na zdjęcie. – Może chce od niej coś kupić. Na przykład dla ciebie.

– Coś kupić w eleganckiej restauracji? Akurat!

– Może to handel obwoźny?

– Wspaniały Ludwik kupi perfumy dla żony… Guzik, Beatka, guzik z pętelką! On mi w życiu nic nie kupił! Wątpię, by nagle zapragnął mnie czymś obdarować.

– A zmywarka w tamtym roku?

– Oj, to się nie liczy. Nie mam na myśli sprzętów AGD.

– W takim razie co?

– Kwiaty, perfumy, biżuterię… Coś romantycznego i kobiecego. Tylko dla mnie, dla mojej przyjemności – mówiłam rozmarzonym głosem. – Tfu! O czym my właściwie rozmawiamy! – Otrząsnęłam się w końcu i zeszłam na ziemię. – Ktoś z prezencją tej babki nie wygląda na pospolitą handlarkę.

– Tonący brzytwy się chwyta – szepnęła smutno Beatka. – Mimo wszystko może nie jest tak, jak myślimy – wysiliła się na entuzjazm, żeby dodać mi otuchy. – Może to tylko spotkanie towarzyskie.

– Mając żonę i dziecko, umawia się na randki. – Dla mnie wszystko było jednak jasne. Okrutnie jasne i przerażające. Bo co ja zrobię, jeżeli Ludwik zechce mnie dla tej ze zdjęcia zostawić? Był, jaki był, ale żeby od razu zdradzać i odchodzić?! No o to nie podejrzewałam go nawet w najśmielszych snach!

– I mówi to kobieta, która raptem kilkanaście dni temu całowała się z wuefistą i mieszka pod jednym dachem nie tylko z mężem, ale też byłym narzeczonym? – odbiła piłeczkę Beata na dźwięk agresji w moim głosie.

– To zupełnie inna sytuacja – postanowiłam się bronić, choć, gdy mi o tym wszystkim przypomniała, poczułam się głupio. – To on mnie przez ostatnie lata zaniedbywał, nie ja jego… – nagle zabrakło mi argumentów.

– Twoja psycholog mówiła co innego.

– A od kiedy tak ślepo wierzysz w psychologię?! – wyrwało mi się pełnym wyrzutu tonem, ale natychmiast przyłożyłam rękę do ust. Potem pospiesznie zerwałam się na nogi i ponownie rozejrzałam po okolicy. – Pusto. – Wróciłam do Beatki po kilku minutach i kucnęłam pod ścianą.

– W ogóle skąd to masz? – Uniosła nieco fotografię.

– Przyszło pocztą.

– Nie o to pytam! Chodzi mi o nadawcę! Kto ci to wysłał?

– A bo ja wiem? – Wzruszyłam niezagipsowanym ramieniem. – Nie podpisał się.

– Może masz jakichś wrogów?

– Moi jedyni wrogowie siedzą od pewnego czasu za kratkami. Zresztą jeszcze niedawno nienawidziła mnie cała wieś – przypomniałam Beacie. – Zapomniałaś?

– Wybacz. – Uśmiechnęła się blado. – Nie chciałam być niemiła.

– Jasne.

– Ale teraz wszyscy cię lubią, nie? Przez ten film.

W milczeniu pokiwałam głową. Rzeczywiście, kilka dni temu zostałam gwiazdą filmu dokumentalnego, czym zaskarbiłam sobie sympatię całej wsi.

– A więc to anonim? – Beata zapytała po chwili z przejęciem.

– Na to wygląda. Jest tylko mój adres i ta data na odwrocie.

– Niedobrze…

– Nie? – Spojrzałam na nią z niepokojem.

– No bo jak dostałaś anonim, rzeczywiście może to być grubsza sprawa. Nie wysyła się takich zdjęć do żon, gdy ich mężowie grzecznie popijają herbatki.

– Wiedziałam! – Na dźwięk tych słów znowu wyprostowałam plecy i oparłam się o ścianę. – Zdradza mnie. Jak nic. – Przyłożyłam dłoń do ust i zagryzłam wargę, chcąc stłumić napierający na moje gardło szloch.

– Zuzka… – Beata popatrzyła na mnie z litością i pogładziła po ręce. – Przecież ty jego też zdradziłaś – próbowała pocieszyć, ale sami musicie przyznać, że wyjątkowo marnie jej to wyszło.

– A raptem wczoraj zasugerował, że moglibyśmy postarać się o drugie dziecko. Na pewno ma coś na sumieniu. Jaki facet mówi takie rzeczy ot tak? W dodatku po tym, gdy wcześniej unika mnie w sypialni jak ognia? Mogłam od razu się domyślić, że coś jest na rzeczy, a ja, głupia, jeszcze się ucieszyłam. – Nagle zalała mnie fala smutku.

– Cóż…

– Co ja bez niego zrobię? No co? – Zaczęłam płakać, gdy spróbowałam wyobrazić sobie życie bez Ludwika. – Będzie mi brakowało nawet prania tych jego skarpet, którego tak nie lubię…

– Oj Zuzka. – Beata przysunęła się bliżej i otoczyła mnie ramieniem. – Nie możesz się teraz załamać. Macie małe dziecko, a Ludwik… Kurczę, no, wydaje mi się, że Ludwik cię kocha. Jesteście ze sobą już dłuższy czas, tworzycie rodzinę… Może zamiast płakać, powinnaś pokazać mu to zdjęcie i wszystko wyjaśnić?

– W każdym filmie czy książce mówią, że facet zawsze podczas konfrontacji zaprzeczy. – Pociągnęłam nosem.

– Życie to nie jest film. Ani książka.

– Może i nie, ale seriale ostatnio są coraz bardziej życiowe – załkałam. – I wiele jest opartych na faktach. Podają czasami o tym informację na samym początku.

– Wydaje mi się jednak, że Ludwik nie jest taki głupi. – Beata próbowała zachować rozsądek. – Po co miałby cię zdradzać? Ani on sławny, ani bogaty.

– Może poleciał na kasę?

– Ale na co mu te pieniądze?

– A bo ja wiem? Może na nowy samochód.

– Przecież dopiero co kupił.

– W takim razie poleciał na sławę.

– Kretynka! Sławną kobietę to on ma w domu. Dopiero co zostałaś gwiazdą telewizji! – przypomniała mi Beata, w odpowiedzi na co zrobiło mi się niedobrze.

Po tym, jak kilka tygodni temu chciała mnie przejechać rozwścieczona sklepowa, zjawiła się w Jaszczurkach ekipa z telewizji, która kręciła o moim nieszczęściu film dokumentalny. Ile ja przez to straciłam nerwów, to głowa mała! Nigdy więcej żadnych ekscentrycznych reżyserów, milczących kamerzystów czy rozchwianych emocjonalnie dziennikarek. Po moim trupie.

– No to ja nie wiem… – Z rezygnacją wbiłam wzrok w ziemię.

– Mężczyźni są dziwni – westchnęła ponownie Beatka. – Nie wiem, o co może tu chodzić.

Powiewający lekko wiaterek przewrócił stojącą niedaleko pustą, plastikową butelkę po wodzie.

– Myślisz, że tu chodzi o mnie? – Spojrzałam badawczo na Beatę.

– Jak to o ciebie? – Popatrzyła mi w oczy.

– No że ja się ostatnio zapuściłam, nie dbam o siebie, nie angażuję w te jego pasje tak, jak tłumaczyła mi Matylda Mak.

– Co ty bredzisz, kobieto? Przecież jeszcze chwilę temu sama mówiłaś, że to on cię zaniedbuje, nie ty jego! Mam ci przypominać, że znika na całe dnie albo noce i lata w kraciastych gaciach po lasach z poszukiwaczem skarbów, a ty zajmujesz się dzieckiem i domem? Kto tu może mówić o zaniedbaniu?

– A widzisz! – Nad moją głową jakby zapaliła się lampka. – Może to wszystko są kłamstwa? Może on wcale nie jeździ nigdzie z kumplami, ale z tą, tą… – Powtórnie zalałam się łzami na myśl o blondynce ze zdjęcia.

– Nie obraź się, Zuzka, ale to głupie. Kto jak kto, ale Ludwik na pewno by cię nie zdradził. Już prędzej ty jego – rzuciła Beata, nim zdążyła ugryźć się w język, w odpowiedzi na co rozszlochałam się głośniej.

– A ja głupia całowałam się z wuefistą, zamiast zajmować się mężem! – załkałam.

– Nie rób z siebie ofiary! Ludwik jest za poczciwy. Muchy by nie skrzywdził.

Pociągnęłam nosem.

– No niby tak… – przyznałam niechętnie, wiedząc, że to prawda.

– No widzisz? – Beata aż podskoczyła z radości. – To się na pewno da wszystko wyjaśnić! Porozmawiacie ze sobą wieczorem, będzie dobrze…

– Nie. – Zdrową dłonią otarłam nos, czując, że wracają mi siły i dość mam tego mazgajstwa.

– Co nie? Zuzka! – Beata uderzyła dłonią w kolano. – Tłumaczę ci przecież od kilku dobrych chwil, że on po prostu nie może cię zdradzać. Każdy, ale nie Ludwik.

– Ja nie o tym! – Otarłam także łzy.

– Nie?

– Nie powiem mu na razie o tym zdjęciu.

– Ale jak to? – Beata rozdziawiła buzię.

– Normalnie – powiedziałam, powoli odzyskując zdrowy rozsądek.

– Może i dobrze. – Beata zrobiła zamyśloną minę. – To taka głupota, że lepiej puścić takie zdjęcie w niepamięć.

– Mam dużo lepszy pomysł. – Uśmiechnęłam się do niej, w odpowiedzi na co znowu spojrzała na mnie wystraszona.

– Aż się boję, co też ty mogłaś wymyślić – jęknęła z niepokojem.

– Dowiemy się, kim jest ta kobieta – szepnęłam wspaniałomyślnie.

– Ale po co?

– Po co, po co… – przedrzeźniłam jej ton. – Żeby…

– Albo wiesz co! Nie mów! Masz teraz taką minę, jakbyś chciała ją zabić. Wolę nie wiedzieć, co ci chodzi po głowie.

– Ale…

– Zresztą jak ty w ogóle chcesz to zrobić?

– Najpierw mu przejrzę skrzynkę mailową i telefon.

– Ale Zuzka, to przecież nieetyczne!

– Nieetyczna to jest zdrada! – ponownie wyrwało mi się zbyt głośno, ale byłam tak pochłonięta swoim nowym pomysłem, że tym razem po prostu ten fakt zignorowałam. Poza tym kto miałby podsłuchiwać dwie kobiety siedzące za stodołą? I po co? – Zresztą jesteśmy małżeństwem. Nie mamy przed sobą tajemnic.

– Nie? – Beata uniosła brew. – A pocałunki z Markiem? A to, kim jest dla ciebie Teodor? Z tego, co wiem, nie powiedziałaś Ludwikowi, że mieszkacie pod jednym dachem z twoim byłym narzeczonym.

– Oj cicho! – warknęłam na nią. – Po czyjej jesteś stronie?

– No twojej, twojej. Staram się tylko sprowadzać cię na ziemię, żebyś się w tych swoich niecnych planach zanadto nie zapędziła.

– Nie mogę dopuścić do rozwodu dla dobra swojego i Marcela, to chyba oczywiste. Nie nadaję się na samotną matkę.

– Owszem, zgadzam się, ale nadal uważam, że wystarczyłaby rozmowa. Nie musisz bawić się w zazdrosną wariatkę.

– Po pierwsze, to ja się w nikogo nie bawię, tylko zamierzam ratować małżeństwo, a po drugie, to nie ja, ale my, moja droga, my. – Popatrzyłam na nią z uśmiechem i pokiwałam głową, myśląc już o tym, jak dobrać się do telefonu Ludwika.

Rozdział 2

Po rozmowie z Beatą wróciłam do domu pełna sił i chęci działania. Odsunęłam na bok wczorajsze smutki i chyba z milion razy powtórzyłam sobie w myślach, że powinnam być silna. Czasy, gdy kobiety mogły się nad sobą bezkarnie roztkliwiać, już dawno minęły. Dwudziesty pierwszy wiek wymaga od nas twardych tyłków i ukrywania łez. Z jednej strony to dobrze, bo użalanie się nad sobą w żaden sposób nie zmienia rzeczywistości, ale z drugiej strony pozbawia nas tego, co stereotypowo kojarzy się z kobiecością, czyli prawa do wzruszeń i okazywania emocji.

Z kulturą jednak nie ma co dyskutować. Muszę być silna. A stanę się taka tylko wtedy, gdy schowam gdzieś to cholerne zdjęcie i nie będę musiała więcej na nie patrzeć. Z każdą chwilą coraz bardziej zaczynało mnie palić w rękę.

Ale to nie wszystko. Rozmowa z Beatą uświadomiła mi też, że los bywa przewrotny. Chociaż to Ludwik tym razem nawywijał, ja też miałam swoje za uszami. A mówiąc konkretniej – Marka i nasze pocałunki. Cholera. To prawda, że karma wraca. Jednak wszystko spowodowała ta paskudna rutyna! Ile można trwać w związku bez emocji, w którym zamiast „kocham cię”, pyta się „co na obiad” albo „czy wyprałaś moje skarpety”? Przecież w tych zdaniach, nawet gdyby się chciało, nie można doszukać się ani krzty romantyzmu!

Pokręciłam głową z dezaprobatą. Skoro takie rzeczy dzieją się w naszym małżeństwie po czterech latach wspólnego życia, to co będzie później? Aż strach pomyśleć. Niedługo naprawdę będziemy z Ludwikiem małżeństwem z odzysku. Jeżeli wcześniej nie dopadnie nas widmo rozwodu, oczywiście. Bo ta blondyna z fotografii nie wyglądała na taką, co łatwo odpuści. (Mojego męża, oczywiście. Chociaż pewnie inne rzeczy też…)

Po powrocie do domu pospiesznie pobiegłam na górę i ukryłam tę diabelską fotografię na samym spodzie mojej szuflady z bielizną. Było to miejsce, do którego Ludwik nigdy nie zaglądał, miałam więc pewność, że fotografia pozostanie bezpieczna. A potem, jak gdyby nigdy nic, wygładziłam leżącą na łóżku narzutę i zeszłam na dół, gdzie mój czteroletni synek Marcel wpatrywał się właśnie w telewizor razem z Teodorem.

– Co oglądacie? – zapytałam, podnosząc z podłogi małą, niebieską skarpetkę.

– Scooby-Doo – odpowiedział mi Marcel.

– Aha. – Pokiwałam głową i przeniosłam wzrok na siedzącego w fotelu Teodora.

To on uratował mi życie w wypadku, w którym rozwścieczona sklepowa usiłowała mnie przejechać. Złamał sobie przy tym nogę i kilka ostatnich dni spędził, jeżdżąc na wózku inwalidzkim. Po dzisiejszej wizycie u lekarza, na którą skoro świt zawiózł go Ludwik, przerzucił się jednak na kule.

– Potrzebujesz czegoś? – zapytałam.

– Nie, dzięki. – Uśmiechnął się do mnie. – Właśnie zjedliśmy z Marcelem drugie śniadanie. Twoja siostra wpadła na chwilę i przyniosła nam ciasto. Właściwie to tobie, ale nie wiedzieliśmy, kiedy wrócisz, więc się poczęstowaliśmy. Położyłem resztę w kuchni, na blacie.

– Dzięki.

– Mam przekazać ci od Ani, żebyś do niej wpadła. Ma do ciebie jakąś sprawę.

– Zaraz do niej zajrzę. A nie wiesz, gdzie jest Ludwik?

– Chyba pojechał gdzieś ze swoimi kumplami. Widziałem, jak pakował do bagażnika swój wykrywacz metalu. Mówił coś o Albercie i Piotrku.

A niech to, zdenerwowałam się w duchu. Akurat wtedy, gdy mi jest potrzebny jego telefon! Nie mówiąc nawet o tym, że wczoraj zaproponował mi powiększenie rodziny, a dziś, jak zawsze, ot tak sobie zniknął. I to bez słowa.

– Rozumiem. – Na zewnątrz pozostałam jednak niewzruszona. – Mówił, kiedy wróci?

– Nie mówił, ale zawsze możesz przecież do niego zadzwonić.

– No tak – mruknęłam, chociaż nie zamierzałam tego robić. Może jeszcze przerwałabym Ludwikowi okazywanie czułości tej jego blondynce i…

Nie, stop. Nie mogę o tym myśleć.

– Będziecie jeszcze przez jakiś czas oglądali telewizję? – ponownie skupiłam się na Teodorze. – Skoczyłabym do Anki, dowiedzieć się, co ode mnie chciała.

– Jasne, leć. Nigdzie nam się nie spieszy, prawda, młody? – Popatrzył na mojego synka, który wpatrywał się w telewizor, nie zwracając na nas uwagi. – Scooby-Doo jest naprawdę fascynujący. Te wszystkie potwory i duchy…

– Nie wątpię. – Uśmiechnęłam się pod nosem. – Wracam za kilka minut – rzuciłam jeszcze i skierowałam się do drzwi.

Anka i moja mama mieszkały po sąsiedzku, miałam więc do nich bardzo blisko. W dodatku obie siedziały właśnie na podwórku razem z dziećmi Ani, kilkumiesięczną Zosią i ośmioletnim Pawełkiem.

– Cześć – pozdrowiłam je, przechodząc przez furtkę w płocie, którą zamontowaliśmy przed laty, by mieć do siebie jeszcze bliżej.

– Cześć kochanie – westchnęła mamusia.

– O, Zuzka – rozpogodziła się Ania. Trzymała na kolanach ubraną w białą sukienkę Zosię, która bawiła się grzechotką. Pawełek natomiast budował zamek z piasku w piaskownicy pod drzewem razem z kolegą z klasy.

– Ale tu macie wesoło – podsumowałam ten widok. – Wakacje w pełni. – Zbliżyłam się do Ani i pogłaskałam po twarzy Zosieńkę.

– Poczekaj do popołudnia! Właśnie rozłożyliśmy z Pawłem basen. – Ania zakołysała małą. – Gdy tylko woda się nagrzeje, będziemy się kąpać.

– Życie jak w Madrycie!

– Może przyprowadź Marcela? Dla niego też znajdzie się miejsce.

– Jeżeli zdołam odciągnąć go od telewizora, to przyjdziemy. Odkąd Kasia wyjechała w góry, prawie od niego nie odchodzi.

– Pewnie za nią tęskni.

– To prawda, przez ostatnie dni prawie się nie rozstawali. Na szczęście wyjechała tylko na tydzień. Ale cieszę się, że Tomek przekonał ją do tej podróży. Oderwie się dzięki temu od problemów z matką.

– Ludmiła jest nieugięta w swoim postanowieniu? – Ania zmrużyła oczy.

– Znasz ją. Nie zamierza utrzymywać Kasi, jeżeli ta nie przeprowadzi się do niej do Berlina. Na nic się tu zdają nasze prośby czy groźby. Ta kobieta nie zna takiego pojęcia jak miłość.

– Biedna dziewczyna. Mieć taką matkę… – Pokręciła głową. – A jak Kasi podoba się w Zakopanem?

– Z tego, co wywnioskowałam z naszej wczorajszej rozmowy przez telefon, jest zachwycona. Mieszkają w cudownym pensjonacie na Harendzie. Dziś mieli wjechać z Tomkiem na Kasprowy. Obiecała, że wieczorem przyśle nam zdjęcia.

– No to super. – Ania wygładziła dłonią brzeg bluzki, którą podwiał delikatny wiaterek.

– A dlaczego mama dzisiaj taka milcząca? – zwróciłam się do mamusi. Siedziała obok, nic nie mówiąc, co było do niej co najmniej niepodobne.

Ta jednak tylko głośno westchnęła, zamiast odpowiedzieć.

– Mama źle znosi dzisiejszy upał – wyjaśniła mi Ania.

– To może nie powinna siedzieć na dworze, ale wrócić do domu?

– Też jej o tym mówiłam, ale jak grochem o ścianę…

– Wszystko mi jedno, gdzie umrę – odezwała się mama słabym głosem. – Z dwojga złego wolę wśród ludzi niż w samotności.

No tak. Cała mamusia.

– Podobno masz do mnie jakąś sprawę. – Wolałam nie komentować jej słów, więc popatrzyłam na Ankę.

Ta zerknęła niepewnie w stronę naszej rodzicielki. W mig zrozumiałam, że nie chce przy niej o tym mówić.

– Ale może zanim pogadamy, zrobiłabyś mi kawę? – zaproponowałam przesadnie entuzjastycznie. – Jeszcze dziś nie piłam.

– Dobry pomysł! – Uszczęśliwiona poderwała się z krzesła. – Sobie też zrobię. A przy okazji zmienimy Zośce pieluchę. Popatrzy mama w tym czasie na chłopców?

Mamusia nie odpowiedziała, ale wzięłyśmy to za potwierdzenie i oddaliłyśmy się w stronę domu.

– Wstała dziś w złym humorze. – Ania nachyliła się do mnie, gdy weszłyśmy do środka. – Od rana do nikogo się nie odzywa.

– Przejdzie jej. Może ma spadek cukru?

– Mierzyłyśmy rano. Jest w normie.

– O tym chciałaś rozmawiać? – Przeszłyśmy do kuchni.

– Nie. – Anka wzięła czajnik i napełniła go wodą. – Głupio mi o tym mówić, ale mam do ciebie prośbę.

– Coś się stało?

– I tak, i nie. Ta praca Jurka za granicą okazała się niewypałem. Facet nie wypłacił im pieniędzy za pierwszy miesiąc. W tej sytuacji nie ma sensu, żeby siedział tam i marnował czas. Próbował szukać czegoś innego, ale żaden z chłopaków, z którymi poleciał, nie zna języka i trudno im się dogadać.

– Fatalnie.

– I to jak. Tym bardziej, że wydaliśmy na ten jego wyjazd wszystkie nasze oszczędności. Jurek nie ma nawet za co kupić biletu, żeby wrócić do Polski…

– Rozumiem. Chciałaś prosić mnie o pożyczkę.

– Oczywiście my ci to wszystko oddamy, tylko w tej sytuacji nawet nie wiem kiedy. – Spuściła wzrok. – Jeszcze ta moja ciąża… – Dotknęła swojego brzucha. – Same wydatki.

– Ania, nie ma sprawy. – Uśmiechnęłam się do niej uspokajająco. – Jasne, że pożyczę wam te pieniądze. Powiedz tylko ile i zrobię ci przelew.

– Boże, Zuzka, jesteś kochana! – Popatrzyła na mnie z wdzięcznością.

– Nie ma o czym mówić. W końcu jesteśmy rodziną.

– Czasem naprawdę się cieszę, że mam siostrę. – Przytuliła do siebie Zosię.

– Tylko czasem? – Uniosłam brew.

– Oj, bo sama wiesz, jaka jesteś…

– No jaka jestem?

– Trudna, Zuzka. Jesteś trudna! – W domu rozległ się jej gromki śmiech. – Ale mów lepiej, co u ciebie? – zapytała, by zmienić temat, i oparła się plecami o kuchenny blat. – Odkąd filmowcy wyjechali, masz w końcu spokój, co?

Teraz to ja spuściłam wzrok.

– Prawdę mówiąc, nie do końca – wyznałam smutno, a potem opowiedziałam jej to, co wcześniej Beacie.

Słuchała mnie z przejęciem.

– Rozumiem twoje wzburzenie, ale nie sądzę, by Ludwik był typem faceta wdającego się w romanse – odezwała się dopiero, gdy skończyłam. – Ma żonę, dom, dziecko, stałą pracę… Na co mu skok w bok? Moim zdaniem za dużo by stracił. W pewnym wieku facetom wszystkiego się odechciewa. Nawet seksu.

– Beata też tak mówi.

– No widzisz? Więc może coś w tym jest? Zresztą jak na twój wiek i status socjoekonomiczny – zlustrowała mnie wzrokiem – to naprawdę nie wyglądasz źle. Po co Ludwik miałby chcieć cię wymienić na inną?

– Myślisz? – Zerknęłam na swoje nogi. Na łydkach miałam niewielkie siniaki będące efektem ostatniego, dość częstego wpadania na stół w salonie. (Nie pytajcie).

– Może ewentualnie mogłabyś minimalnie schudnąć, ale to wszystko. No i makijaż trochę poprawić. Czekaj, ty w ogóle go masz?

– Nie mam…

– No właśnie. A jakbyś czasem podmalowała oko, to krzywda by się nikomu nie stała. Wręcz przeciwnie. Poza tym jest okej. Uważam, że niejeden facet gotów się jeszcze za tobą obejrzeć.

– Dzięki – mruknęłam, myśląc o Marku.

– Moim zdaniem nie powinnaś przejmować się tym zdjęciem. – Ania nie dostrzegła jednak mojej markotnej miny. – To pewnie tylko jakiś głupi żart.

– A jak nie? – Spojrzałam jej w oczy.

– Zuzka, przestań! – ofuknęła mnie. – Ludwik cię kocha.

– Ja jego też, co nie zmienia faktu, że… – w porę ugryzłam się w język. Nie mogłam przecież powiedzieć własnej siostrze, że całowałam się z Markiem! – Że ja też nie jestem wobec niego do końca fair – wybrnęłam z opresji.

– Co masz na myśli?

– Mieszkam pod jednym dachem z byłym narzeczonym. Swoją pierwszą, wielką miłością – przypomniałam jej niezbyt taktownie, żeby ratować swój tyłek. Komu jak komu, ale siostrze nie zamierzałam opowiadać o swoich chwilach uniesień z wuefistą. Zresztą i tak nie było o czym mówić. Sprawa zamknięta.

– No tak. – Zrobiła zamyśloną minę. – W sumie masz rację.

– Z czym?

– Z tym, że mieszkanie z Teodorem pod jednym dachem nie jest uczciwe wobec Ludwika. Trzeba coś z nim zrobić. Tym bardziej, że on nadal cię kocha.

– Ania! – Zgromiłam ją wzrokiem.

– No co, a nie mam racji? Patrzy na ciebie jak zakochany kundel. Jeszcze, nie daj Boże, ty też poczujesz do niego miętę. Stara miłość nie rdzewieje, kochana. Co do tego, że poczciwy Ludwik cię nie zdradza, nie mam żadnych wątpliwości, ale kto wie, czy ty…

– Za kogo ty mnie masz! – przerwałam jej, choć poczerwieniały mi policzki.

– Wiem! – Ania uniosła do góry palec. – Skoro filmowcy wyjechali, przecież Teodor może przenieść się do służbówki u nas. Tam jest cicho i spokojnie. To idealne miejsce dla samotnego kawalera. Nikt nie będzie mu tam przeszkadzał.

– Pamiętaj, że ma złamaną nogę.

– Oj, jakoś sobie poradzi. To duży chłopiec. Nie zapominaj, że był żołnierzem. Nie z takimi rzeczami miał w życiu do czynienia.

– No nie wiem… – Nadal nie byłam do końca przekonana do tego pomysłu. Nie podobało mi się skazywanie Teodora na samotność. Nie zasługiwał na to. Zresztą dobrze było mieć go pod ręką. Czasem przydawał się do pomocy w opiece nad Marcelem. Poza tym miło się z nim rozmawiało. Dotrzymywał mi towarzystwa, gdy Ludwik znikał. Życie z Teodorem u boku było jakieś takie łatwiejsze.

– Ale to nie wszystko! – oderwała mnie od tych myśli Anka.

– Nie? – Popatrzyłam na siostrę zaskoczona okazywaną przez nią energią. W naszym duecie to ja od zawsze byłam tą, która miewa szalone pomysły. Muszę przyznać, że zdziwiła mnie jej postawa. Zupełnie się tego nie spodziewałam.

– Znajdziemy mu dziewczynę. Jak się zakocha, to natychmiast wylecisz mu z głowy.

– Co? – Nie mogłam uwierzyć w to, że mówi poważnie.

– Urządzimy casting. – Wzięła się pod boki. – Na pewno mamy jakieś wolne koleżanki, które mogłyby przypaść mu do gustu. A jak nie, to damy ogłoszenie do gazety.

– I otworzymy biuro matrymonialne? – Roześmiałam się głośno. – Przecież to jakiś absurd.

– Wcale nie. Miłości trzeba pomagać – odpowiedziała zupełnie poważnie, po czym przeszłyśmy do pokoju, żeby zmienić Zośce pieluchę.

– Ty chyba naprawdę masz za dużo wolnego czasu – mruknęłam, siadając na fotel.

– Wcale nie, ale chętnie zabawię się w swatkę.

– Ale… – chciałam jeszcze zaprotestować, lecz Anka była nieugięta.

– Moim zdaniem to bardzo dobry pomysł – powiedziała twardo. – Wybierzemy mu jakąś przyzwoitą kandydatkę z zasadami. Mądrą, a do tego ładną. Dziewczynę idealną, dzięki której zapomni o tobie raz na zawsze.

– Jasne – mruknęłam daleka od entuzjazmu. Nie do końca podobał mi się jej pomysł. Ja i szukanie kobiety dla Teodora? Naprawdę? Powiedzcie, że to jakiś żart!

W moim gardle zebrała się wielka, dławiąca gula emocji. Niby już nic do niego nie czułam i kochałam Ludwika, ale myśl, że miałabym oddać Teodora jakiejś kobiecie, w dodatku samodzielnie ją wybrać, nie wzbudziła we mnie entuzjazmu. Wręcz przeciwnie.

Czy moja siostra musiała wpaść na ten genialny pomysł właśnie teraz? Jakbym nie miała wystarczająco dużo problemów z własnym mężem!

Rozdział 3

Wróciłam od Anki w nie najlepszym humorze, a mojego męża (co za tym idzie, jego telefonu też) jak nie było, tak nie było. Nie chcąc pogrążać się w bezczynnym oczekiwaniu, zabrałam Marcela na spacer. Poszliśmy nad płynącą nieopodal rzekę, a potem skręciliśmy w wąską alejkę prowadzącą na teren starego pałacu. W oddali, za drzewami, mogliśmy już dostrzec budynki zabytkowego kompleksu.

– Mamo? – Marcel popatrzył na mnie swoimi wielkimi oczami.

– Słucham cię, syneczku? – zwróciłam się do niego.

– A czy ty mnie kochasz? – zapytał z przejęciem.

– Oczywiście, że kocham.

– To dobrze. Bo ja ciebie też – zapewnił żarliwie. – Już tylko ty mi pozostałaś do kochania.

– Jak to tylko ja? A tata?

– On jest chłopakiem. – Marcel pokręcił głową. – Taka miłość się nie liczy.

– Skoro tak mówisz… Jak nie, to nie.

– Sama widzisz, mamo. Tylko ty, ja i samotność – westchnął smutno.

Nie myślałam, że czterolatek jest zdolny do takich refleksji.

– A ciocia Ania, babcia Grażynka i Zosia? One też bardzo cię kochają – postanowiłam nieco go pocieszyć.

Marcel zrobił zamyśloną minę.

– Dużo tego. – W końcu przytknął palec do ust. – Szkoda tylko, że nie kocha mnie moja wybranka.

– Twoja wybranka? – Uśmiechnęłam się lekko.

– No. Jak dorosnę, to się z nią ożenię.

– Znów spodobała ci się jakaś koleżanka z przedszkola?

– E tam. – Machnął ręką. – Przecież w przedszkolu są same małolaty.

Musiałam mocno się powstrzymać, by nie parsknąć śmiechem. Skąd on zna takie określenia?

– Rozumiem – udało mi się zachować powagę. – W takim razie kto ci wpadł w oko? – Odgoniłam natrętnego komara, który usiadł mi na ręce.

– W oko?! – Marcel zatrzymał się zaniepokojony.

– Och, tak się mówi, jak ktoś ci się spodoba – wyjaśniłam, widząc, że nie zrozumiał.

– Aaa – rozdziawił buzię. – Kasia mi się podoba – zdradził w końcu imię tej swojej wybranki.

– Kasia? – Przebiegłam w myślach po twarzach jego koleżanek z przedszkola i ze wsi. – Ale przecież nie znamy żadnej Kasi.

– Mamo, ty już o niej zapomniałaś? – jęknął z rozpaczą. – Przecież ona jeszcze do nas wróci! Obiecała!

– A, ta Kasia! – nagle mnie olśniło. – No oczywiście, że wróci. Wybacz, kochanie, gapa ze mnie. – Uśmiechnęłam się przepraszająco. – Więc zakochałeś się w Kasi?

– Tak. Bo ona jest taka piękna. Ma takie długie włosy. I ładnie się ubiera. I lubi oglądać ze mną bajki… – rozmarzył się.

– Niewątpliwie. – Złapałam go za rękę i znów ruszyliśmy przed siebie.

– Tylko Tomek trochę nam czasem przeszkadza. Ciągle przychodzi i nie daje się nam bawić. A teraz to już w ogóle przesadził. Zabrał mi Kasię i pojechali w góry. Jak tak można, mamo? Przecież zawsze mówisz, że trzeba się dzielić.

Znów omal nie parsknęłam śmiechem.

– Ale wujek Teodor mówi, że jak się kogoś kocha, to się nie zwraca na takie rzeczy uwagi. – Marcel nie dostrzegł mojej reakcji.

– Tak powiedział wujek? – zdziwiły mnie jego słowa.

– No. I że jak się kogoś kocha, to nie myśli się o swoim szczęściu, ale tej osoby. Myślisz, mamo, że Kasia jest z Tomkiem szczęśliwa?

– Na to wygląda – mruknęłam, zastanawiając się, co też ten Teodor nakładł mojemu dziecku do głowy.

– To szkoda. – Marcel natomiast znów smutno westchnął.

Przez kilka chwil szliśmy w milczeniu. W końcu dotarliśmy na plac przed pałacem.

– Mogę pobiegać? – Marcel natychmiast puścił moją rękę.

– Dobrze – zgodziłam się. – Tylko nie oddalaj się ode mnie – powiedziałam i zapatrzyłam się na największy z budynków.

To tutaj odbywały się kilka dni temu zaręczyny Joanny i Jacka – dwójki filmowców, którzy kręcili o mnie film. Niestety, po pięknych dekoracjach nie było już śladu. Po wyjeździe ekipy telewizyjnej z Jaszczurek wszystko wróciło do normy. Szare ściany pałacu też.

Czując, że ogarnia mnie nostalgia, podeszłam do schodów i usiadłam na stopniu. Beton był nagrzany od słońca, więc ryzyko, że się przeziębię, prawie nie istniało. Wygładziłam dłonią sukienkę i powiodłam wzrokiem po okolicy. Marcel gonił właśnie żółtego motylka, co jakiś czas zatrzymując się w gęstej trawie. Uśmiechnęłam się na jego widok, ale zaraz posmutniałam. Przecież jeżeli niedługo miał zostać półsierotą, to powinno mi go być żal, prawda?

Choroba. Znów niespodziewanie wróciłam myślami do tematu potencjalnej niewierności Ludwika. Choć może rzeczywiście Beata z Anką mają rację? Dlaczego mój mąż miał mnie zdradzić?

Zmrużyłam oczy przed wyłaniającym się zza chmur słońcem i przejechałam dłonią po włosach. Z jednej strony mi też wydawało się, że ta jego zdrada to jakiś absurd, ale może on również poczuł się w naszym małżeństwie tak samo źle, jak ja kilka tygodni temu? Może jemu też zachciało się gwałtownych emocji i porywów serca?

Być może. Tylko dlaczego, zamiast szukać tego wszystkiego w relacji z żoną, musiał od razu zaliczać skok w bok?

– Mamo! – głos Marcela niespodziewanie oderwał mnie od tych myśli. Klęczał właśnie na trawie i zawzięcie grzebał dłońmi w ziemi.

– Słucham cię, kochanie? – odkrzyknęłam mu, siląc się na entuzjazm.

– Moneta! – Wygrzebał z trawy dwa złote i dumnie uniósł je do góry. – Znalazłem pieniążek! – ogłosił radośnie, po czym podbiegł do mnie i wręczył mi bilon do ręki. – Ile to jest? – zapytał.

– Dwa złote. – Przejechałam palcami po metalu, chcąc strzepać z niego resztki piasku. – Możemy ci kupić za to batonik.

– Super! Ale wiesz co, lepiej nie. – Popatrzył mi w oczy.

– Nie chcesz batonika?

– Chcę, ale lepiej wpłać mi to na konto. Oglądałem kiedyś z tatą taki film, że jak się ma pieniądze na koncie, to jest łatwiej nimi rządzić. Tylko musisz wtedy mi dać swoją kartę. Przecież będę musiał jakoś zapłacić – wyjaśnił i za chwilę już go przy mnie nie było.

Zachichotałam pod nosem i popatrzyłam na monetę. Naprawdę nie wiem, po kim to moje dziecko jest takie mądre, bo na pewno nie po matce ani ojcu. Ja i Ludwik, co smutne, mamy ostatnio skłonność do robienia głupot, niestety.

Rozdział 4

Ludwik nie wrócił do domu nawet na kolację, co sprawiło, że zaczęłam się trochę o niego martwić. Taka niestety smutna rola żony. Tylko że kiedyś przerażone panie wypatrywały swoich mężczyzn powracających z polowań czy bitew, a teraz ściskają w dłoni telefon, zastanawiając się, czy nie leżą pijani na kanapie u kolegi, bo być może w telewizji leci właśnie jakiś mecz.

Ale w sumie, co za różnica, z jakiego powodu musimy się martwić?