pdefiance
o tym, kim jesteśmy tak naprawdę, a jak widzą nas inni, co w nas wymyślamy sobie sami, a co istnieje w oczach bliskich. bohater 'Jednego, nikogo, stu tysięcy' popada w obłęd, gdy zaczyna rozumieć, jak ważna jest perspektywa i że tak naprawdę jesteśmy wieloma osobami naraz - zmieniając się zależnie od pełnionej aktualnie roli. tylko czy aby przypadkiem nie myślimy o sobie za dużo?
ta historia ma swoje dłużyzny i, ostatecznie, jest za długa jak na to, co ma do przekazania, ale sam koncept jest świetny, wykonanie zaskakująco ironiczne i zabawne. podczas słuchania w wielu momentach na myśl przychodziły mi gombrowiczowskie gęby i Julia Kristeva ze swoją teorią abiektu (chociaż to nie do końca to, co ma na myśli Pirandello), ale potem zerknęłam na datę wydania i, cóż, chciałabym być muchą na ścianie w pokojach, w których przypadkowi czytelnicy czytali tę książkę sto lat temu. ;)
