Dech żyroskopu ebook

who knows the way out of a rose?

zgęstnienie

Ubierają przęsła w sztuczny bluszcz, ukradkiem pieszczą liście opuszkami palców, czego prawie nie sposób dostrzec z okna tramwaju.

Wyszedłszy z trudem z dziesiątki, baba nie schodzi za tłumem pod ziemię. Zamiast tego staje przy barierce, zadziera spódnicę, kuca. Po czym sika na

serce

witaj

mamy do czynienia z poetką

co jak śluzowiec w patoantologii znaków

wytycza ścieżki

pragną być deptane

mówi, że świat dąży ku zagładzie

Już groszek nie chce być z kapustą, jak w apokalipsie gasnącej A., lecz

nie zbutwienie, a 

w mgnienie ominie mnie ubezdźwięcznienie i zamiast palta podadzą mi

bardo.

I nie odwrócę się na pięcie. Wykonam salto mezomortale. Z nadzieją na bezpowrotne trwanie w nim nogi w powietrzu zakleszczę trwale.

Czy wstyd, że nie lot w Ahmadabadzie i nie szachedy nad głowami, nawet nie tysiąc ofiar, a twego bycia atrofia działa jak antyopiat,

dym do mnie dotarł,

kurz opadł;

koniec nastąpi, jak zwykle, ot tak.

I: ona go prześpi, ty nie odeśpisz, gdy już kolejny mętny ład nastanie.

Ani jednego kamienia nie odrzucę. Pod warstwą gruzu poczekam na ciebie. Wiem, że nie przyjdziesz, że mnie nie odkopiesz, że myśl bezwiednie utrzymasz pod kluczem.

formy przetrwalnikowe

Ciepło ciasno zwinięte głos na wodzy struny na postronku w ciszy stygnącego zapału oziębłym kamieniem

w krtani.

Ruch oszczędny ekonomia posunięta do bezbolesnego trwania.

Głowa nigdzie głowa doskonale nigdzie nie tu nie obok tylko ponad

limfa w letargu

aż do paraliżu palców.

Tylko drgnienie ust ust tamtych drgnienie na chwilę niejasne to oczu zmrużenie kawałek strużka lawy ale jak niteczka cienka to jest ten punkt odniesienia to znaczy wszystko i nic to jak poręcz bałaganu niteczka która już wrosła wybrzmiała i nic nie przekreśli że była przez mgnienie chwili i to jest właśnie wiecznotrwałość zjawisk.

I choć do innych drgnień się odwołuje to jedno jest ważnym fenomenem odkryciem pośród pomniejszych że

napływają falami a w pamięci pozostają te najmniej oczekiwane najskromniejsze i bardzo bardzo ciche lecz wyraźne.

I choć do innych drgnień się odwołuje wie że odwołanie jest ryzykiem straty straty która ma imię za każdym razem inne bo pewne sprawy traci się tylko raz.

Dobrze zna te cienie maski rekwizytów naokoło pamięta doskonale że tęsknota tęsknota kładzie się cieniem na przedmiotach.

odbicie

jesteśmy zawieszone na lustrze

palcami wylepiasz twarz od wewnątrz

podobamy się sobie

zaczynam znowu od zera

pracuję techniką łączenia wałeczków jeden

na drugim

potem zacieram granice

w holograficznym skrócie

pytamy siebie czy grozi nam

wypalenie

niepowrót

I teraz właśnie jest ten moment. Tu jest tu jak miało być tylko

ale żadnych zastrzeżeń miało być to jest a że przywarło nie to

co trzeba cóż

o reklamacji nie ma mowy.

Tu jest tu a że

nic

naokoło cóż schronienie ku któremu tyle razy od niepamiętnych czasów błysk i sieć czasem życie muszki koty trochę zielonych roślin woda zimne brudne powietrze czasem

głos

w pudełku wiele wystygło i zgęstniało rozpęd przybrał znamiona luksusu.

I teraz właśnie jest ten moment. Odwołać się do drgnień najstarszych bo cóż inne przywieranie wtedy szyba była czysta i gładka a tu żywa martwica zgnilizna na krótkich nóżkach kołtun wieńczy naskórek to pancerz którego nikt obecnie właśnie skromny przywilej ignorancji to opium wreszcie można mieć wszystko

w 

dupie.

Spowietrzaj mała w to pęknięcie to nie ta słodycz która mdli spłyń łagodnie gdzieś i tak jest zbędna bo teraz właśnie jest ten moment

teraz właśnie jest ten moment.