Wydawca: Filia Kategoria: Obyczajowe i romanse Język: polski Rok wydania: 2018

Zostań ile chcesz ebook

Anna H. Niemczynow  

4.28169014084507 (71)
Bestseller Nowość

Uzyskaj dostęp do tej
i ponad 25000 książek
od 6,99 zł miesięcznie.

Wypróbuj przez
7 dni za darmo

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

e-czytniku (w tym Kindle) kup za 1 zł
tablecie  
smartfonie  
komputerze  
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Liczba stron: 476

Odsłuch ebooka (TTS) dostępny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacji Legimi na:

Androida
iOS
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?

Ebooka przeczytasz na:

Kindlu MOBI
e-czytniku EPUB kup za 1 zł
tablecie EPUB
smartfonie EPUB
komputerze EPUB
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?

Pobierz fragment dostosowany na:

Zabezpieczenie: watermark

Opis ebooka Zostań ile chcesz - Anna H. Niemczynow

Kobieta z przeszłością i mężczyzna po przejściach, prawie jak w piosence Osieckiej.


Piękna, mądra, utalentowana i świetnie zorganizowana Alicja zdaje się być perfekcjonistką. Tymczasem w środku jest rozbitą na milion kawałków, zawiedzioną i oszukaną kobietą, próbującą na nowo zbudować jak najlepszy świat dla siebie i ukochanego dziecka.

Również Maciej wydaje się człowiekiem, któremu nic nie brakuje. Jednak za zamkniętymi drzwiami ogromnego domu, każdego dnia zmaga się z doświadczeniem odrzucenia, podwójnej zdrady i oszustwa.

Pewnego dnia ich drogi się krzyżują. Czy przygnieceni bagażem złych doświadczeń spróbują pokonać wzajemną nieufność? Czy miłość, o której oboje marzą, ma szansę się spełnić? Czy warto zaufać słowom: Zostań ile chcesz?

Tę historię napisało samo życie! Książka Anny H. Niemczynow to urzekająca, ciepła i niosąca nadzieję powieść zainspirowana losami autorki.

Opinie o ebooku Zostań ile chcesz - Anna H. Niemczynow

Fragment ebooka Zostań ile chcesz - Anna H. Niemczynow

Mojemu synowi Remigiuszowi za słowa:

„Przemek, kiedy ożenisz się z moją mamą?”.

Mojej córeczce LiliAnnie za pojawienie się

w najwłaściwszym życiowym momencie.

Bez Was nigdy nie wypowiedziałabym słów:

„Zostań, ile chcesz”.

Oraz… mojemu drugiemu i ostatniemu

mężowi, który pachnie jak tata Madzi.

CZĘŚĆ PIERWSZA

Agdy się zejdą, raz i drugi,

Kobieta z przeszłością, mężczyzna po przejściach,

bardzo się męczą, męczą przez czas długi,

co zrobić, co zrobić z tą miłością?

Agnieszka Osiecka

ONA

Krzyczałam głośno i entuzjastycznie, motywując moją grupę do jeszcze większego wysiłku. Szał endorfin unoszący się w przestronnym, jasnym pomieszczeniu mieszał się z kroplami potu zmaterializowanymi w okolicy mojego czoła i nietylko.

– Nie ma słabych ciał, są słabe charaktery– powiedziałam, patrząc w oczy pulchnej dziewczyny, która dawała z siebie dwieście procent. Była bardziej mokra niż ja, co zakrawało o miano niemożliwego, a jednak.– Fitness to nie jest walka o ciało…– kontynuowałam– …chociaż na początku może ci się tak wydawać. Przychodzisz tu i myślisz, że jak zgubisz parę kilogramów, to twoje życie się zmieni. Odrę cię ze złudzeń już na dzień dobry. Kaloryfer na brzuchu nie znaczy nic, jeśli twoja dusza płacze. Zrób porządek w głowie, a ciało pójdzie za nią. Kiedy ćwiczysz, nawet nie wiesz, że zyskujesz siłę za pomocą tego.– Dotknęłam palcem wskazującym czoła.

Grupa spojrzała na mnie ze zdziwieniem.

– Tak! Dokładnie tak! Twoje ciało zrobi tylko to, na co zezwolisz mu w swojej głowie. To tam mieszka twój największy przeciwnik. Nie porównuj się do sąsiada z maty obok. Każdy z nas jest inny.

Skończyłam swój wywód, wyciskając ostatnią z serii pompek. Opadłam na matę, ciężko dysząc. Godzina minęła w mgnieniu oka. W tej pracy czas nigdy się nie dłużył. Zamknęłam oczy, wzdychając z ulgą. Jeszcze godzinę temu tak bardzo chciało mi się płakać, ale teraz nie miałam już na to siły. Może dlatego tak bardzo kochałam bycie trenerem? Nasali znajdowało się kilkadziesiąt osób, które w tym momencie leżały na brzuchu. Nikt nie miał nawet siły ruszyć dużym palcem w bucie. Nikt oprócz mnie. „Jak ja lubię ten moment”– pomyślałam, wstając i nie ściągając z twarzy maski uśmiechu, ruszyłam w kierunku grającego sprzętu. Pochwili wszyscy usłyszeli niosący się z głośników głos dziewczyny, którą błogosławiłam za śpiewanie słów mojej modlitwy. Natalia Grosiak, pisząc tekst i muzykę do tego utworu, musiała czuć to, co ja. Tego byłam pewna.

Panie losie, daj mi kogoś, kto nie zmąci wody w mym stawie.

Kogoś, kto nie pryśnie jak zły sen,

gdy ryb w mym stawie zabraknie.

Gdzie znajdę takiego pięknie dobrego?

Gdzie znajdę takiego pięknie dobrego?

Daj chłopaka,

nie wariata, daj

nie palacza,

nie biedaka, daj

nie pijaka,

nie Polaka, daj

nie brzydala.

Prześlij mi chłopaka.

Nie wariata, daj

nie cwaniaka,

nie pajaca, daj

nie pijaka,

nie Polaka, daj

nie biedaka.

Prześlij mi.

– Głęboki wdech– powiedziałam, wznosząc ramiona.

Przez ten jeden moment mogłam czuć się panią sytuacji. Nieważne, że moje życie przypominało rozbitą przypadkowo cukierniczkę, z której wysypało się coś, co tylko na pozór było słodkie. A miało być tak pięknie…

– Ściągamy ramiona, prostujemy plecy. Splatamy dłonie– klepałam po raz milionowy to samo.– Jeszcze raz głęboki wdech i wydech. Zaokrąglamy grzbiet i chowamy głowę między ramionami. Ponownie wdech i wydech, wdech i wydech, wdech i wydech. Dziękuję bardzo i wielkie brawa dla was!

Oklaski brzmiały jeszcze przez kilkadziesiąt sekund. Nie słyszałam ich. W zamian za to zatopiłam się w słowach piosenki, którą zwykle włączałam na zakończenie treningu.

Panie losie, daj mi kogoś, kto nie zerwie róż w mym ogrodzie.

Kogoś, kto nie zeżre jabłek wszystkich i ucieknie za morze…

Końcówkę piosenki uwielbiałam najbardziej. Nie wiem dlaczego, przecież nie uważałam się za desperatkę. Wręcz przeciwnie, ja nie chciałam związku. To znaczy chciałam, ale nie teraz. Może trochę później, jak się pozbieram i ogarnę z bałaganem, który w sobie nosiłam. Tylko kiedy ja się miałam ogarniać, jak ciągle byłam w pracy i… ciągle byłam głodna. Ech, ta piramida Maslowa. Moje życie oscylowało wokół dwóch pierwszych pięter. Potrzeby fizjologiczne i potrzeby bezpieczeństwa. Na nic innego nie miałam czasu.

Prześlij mi chłopaka.

Daj Polaka,

tak, chcę wariata,

chcę pijaka,

tak, daj siłacza,

daj brzydala,

tak, daj Polaka.

Prześlij mi chłopaka,

takiego chłopaka…

Wiem, że z fizjologicznego punktu widzenia nie istnieje coś takiego jak kąt oka, lecz u mnie akurat istniało i pracowało na wzmożonych obrotach. Właśnie tym kątem oka zauważyłam zbliżającego się do mnie osobnika płci męskiej.

– Oto jestem– rzekł przystojny, dobrze zbudowany brunet.

– To znaczy?– zapytałam zdziwiona.

Usłyszawszy moje pytanie, zmieszał się i mogłabym przysiąc, że rumieniec na jego policzkach nie był wywołany odbytym przed chwilą treningiem. Czyżbym uraziła jego męską dumę?

– No… nie zerwę róż w tym ogrodzie, mogę je co najwyżej dla ciebie kupić. Jabłek też nie zeżrę, wolę mięso.

„Całe szczęście”– pomyślałam, nie rozchylając ust. Cisza, która zapanowała na sali, stopniowo odbierała nieznajomemu pewność siebie.

– Jestem pięknie dobry, nie wariat, nie palacz, silny jestem– kontynuował swoją prezentację, napinając wzorowo wyrzeźbione mięśnie klatki piersiowej.

„Ciekawe, czy nie pryśniesz, gdy ryb w mym stawie zabraknie”– przemknęło mi przez głowę. Nadal milczałam.

– To jak?

– Co jak?

– Spotkasz się ze mną w piątek wieczorem?

Otarłam pot z czoła i zawiesiłam ręcznik na szyi. Pan był miły, ładny i namawiał mnie na spotkanie już od dłuższego czasu, lecz… jakiś taki mało przekonujący był. Intuicja podpowiadała mi, że chleba z tej mąki nie będzie. Postanowiłam jej posłuchać.

– Wpiątek pracuję.– Spojrzałam wymownie na grafik wiszący na ścianie fitness clubu GymFit.

Przestępował z nogi na nogę, co chwila popijając wybełtany z mlekiem proszek mający na celu przyspieszenie regeneracji i budowy masy mięśniowej.

– To może w sobotę?

– Wsobotę również pracuję.– Tym razem wskazałam palcem na grafik.

Mężczyzna ruszył w jego kierunku, co uznałam za swój prywatny mały sukces.

– Widzę, że w sobotę masz tylko rowery i pilates. Kończysz o dwunastej. To może po zajęciach zechciałabyś zjeść ze mną obiad? Na pewno będziesz głodna.

Już miałam wejść do szatni, kiedy brunet wreszcie zaczął gadać z sensem. Po całym tygodniu pracy perspektywa gotowania spędzała mi sen z powiek. Właściwie w ogóle nie gotowałam, bo po pierwsze nie miałam garnków ani patelni, po drugie nie miałam czasu na zrobienie sensownych zakupów, a po trzecie nie miałam dla kogo gotować. Całe szczęście, że moja sześcioletnia córeczka najadała się w przedszkolu. Wystarczyło raz w tygodniu kupić hurtową ilość jogurtów i jakoś dawałyśmy radę.

– OK– zgodziłam się w mgnieniu oka.

Brunet w jednej chwili odzyskał pewność siebie. Odniosłam wrażenie, że w obliczu szczęścia, które niewątpliwie zaczęło mu sprzyjać, zrobił krok w przód i wyciągnął ramiona w moim kierunku. Wycofałam się gwałtownie. „Onie, co to to nie– pomyślałam.– Obiad chętnie zjem, może nawet i seks zaliczymy, ale przytulanie? Chyba oszalał. Nie ma mowy o miłości, mój drogi”. Spojrzałam na niego spod przysłowiowego byka, a on położył uszy po sobie i tyle było z jego niedawno odzyskanej pewności siebie.

Umówiliśmy się na sobotę, na trzynastą. Nie mogłam się doczekać. Posiłku, oczywiście, bo przecież nie spotkania. Z tego wszystkiego nawet nie zapytałam go o imię. Trudno. Najważniejsze, że miałam w perspektywie darmowe jedzenie.

***

Moje dni były do siebie do złudzenia podobne. Odkąd zdecydowałam się wychowywać Polę sama, zmuszona byłam drobiazgowo wszystko planować i przewidywać. Nie było czasu na spontaniczność. Rano praca, po południu praca, wieczorem praca, a w nocy ogarnianie domowych obowiązków i…praca. Tak, dokładnie tak– praca zawładnęła nawet moimi snami. Potrafiłam całą noc odliczać w podświadomości liczbę przysiadów, pompek, brzuszków, bezgłośnie wypowiadać słowa: „wdech”, „wydech”, „dasz radę” czy „jeszcze tylko trochę”. Sobie też to ciągle powtarzałam, tyle że bardziej świadomie, a nie jako oklepany slogan. Nic przecież nie trwa wiecznie, wszystko, co mam swój początek, musi mieć też koniec. To prawda stara jak świat i nie potrzeba doktoratu, aby ją sobie przyswoić.

Marek mnie zostawił. A może to ja zostawiłam jego? No nie wiem… Chyba jednak bardziej on mnie. Nie mogłam mieć do niego o to pretensji. Jak to się mówi? Widziały gały, co brały? No tak… widziały, i to bardzo dobrze, tyle że jak brały, to na gałach klapki miały. Miłość bywa ślepa. Ojciec Poli zapewniał, że mnie kocha i że jestem dla niego najważniejsza. I z pewnością tak było do momentu, w którym na horyzoncie pojawiali się koledzy. Wtedy to oni byli najważniejsi. Marek był dobrym człowiekiem, ale miał jedną, zasadniczą wadę– co innego przeżywał, a co innego opowiadał. Nie mogłam znieść tego rozdwojenia jaźni, dlatego nauczyłam się liczyć na siebie.

Latem budzik dzwonił bladym świtem, zimą dzwonił w środku nocy. Dokładnie tak określiłabym godzinę piątą, chcąc wpasować ją w kalendarium pór roku. Zwlekałam się od razu, nie przestawiając go na kolejne drzemki. Na taki luksus nie mogłam sobie pozwolić. Wystarczyło, że wypadł jeden trybik z dobrze funkcjonującej maszyny i wszystko się sypało.

– Polciu, wstawaj, kochanie.– Całowałam córeczkę po rękach, nogach, policzkach, włosach.– No już, pobudka. Musimy wstawać.

Każdego ranka moje dziecko budziła miłość matki, która musiała mu wystarczyć za oboje rodziców. Pocałunki działały na Polę wręcz magicznie. Momentalnie otwierała oczy, zarzucała mi na szyję małe ramionka i była gotowa przeżyć kolejny dzień naszego życia, nie tracąc entuzjazmu. Nigdy nie marudziła, że jej się nie chce, ani też nigdy nie miała tak zwanych fochów, często przypisywanych dzieciom w jej wieku. Byłam jej za to niezmiernie wdzięczna.

Wynajmowałyśmy mieszkanko liczące niespełna trzydzieści metrów kwadratowych. Lubiłam sobie wyobrażać, że mieszkamy w domku jednorodzinnym. Schody prowadzące do znajdującej się pod sufitem antresoli, służącej nam za sypialnię, były niezwykłe przydatne w pielęgnowaniu mojego wyobrażenia. Byłam taka dumna ze swojej zaradności. Znalazłam to mieszkanie w ciągu jednego dnia, zaraz po tym, jak po powrocie z basenu (krótko przed północą), gdzie prowadziłam aqua aerobik, zastałam Marka kompletnie pijanego, otoczonego barwnym wianuszkiem różnego rodzaju puszek po piwie. Obok stała płacząca Pola, próbująca nakłonić ojca do podania butelki mleka. Nie mogłam tak żyć i nie chciałam. Los niekiedy nie pozostawia nam wyboru. Ten widok uświadomił mi, że z Markiem…

Jedyny problem w tej sytuacji polegał na tym, że ja tego drania naprawdę kochałam. To było najgorsze. Kochałam go na przekór sobie, w sposób, na który nikt nie miał wpływu… Do czasu… Moje ciało obezwładnił wstrząs, gdy zobaczyłam, jak zasikana i zapłakana Pola okładała swojego ojca plastikowym bąkiem, wypowiadając piskliwie: „Tatuś, mlećko!”. Miłość do Marka w tym właśnie momencie zastąpiło uczucie złości, a złość stała się prowodyrem zmian.

Już trzy dni później mieszkałyśmy przy Mazowieckiej. Kuchnia połączona z pokojem, z którego schody wiodły do usytuowanej pod sufitem „sypialni”, oscarowo odgrywała rolę domku jednorodzinnego, upiększanego przez moje marzenia. Ja naprawdę przy wejściu do klatki schodowej widziałam przepiękne białe filary… Na razie wyobraźnia musiała mi wystarczyć.

– Ubieraj kapciuszki, Polciu, bo mamusia spóźni się do pracy– mitygowałam córkę.

Kwadrans przed siódmą byłyśmy już w przedszkolu. Odstrzelona w wysokie szpilki, nienagannie wyprasowaną sukienkę, otulającą szczelnie moje szczupłe ciało, gotowa byłam do podbijania świata. Roznoszący się w przedszkolu zapach Dolce Vita miał informować otoczenie o tym, że jestem samowystarczalną kobietą sukcesu.

– Będziesz po podwieczorku?– zapytała Pola.

– Tak jak zawsze, kochanie. Wychodzę z urzędu o piętnastej trzydzieści. Będę po ciebie zaraz po podwieczorku. Obiecuję.– Położyłam dłoń na piersi, by nadać swoim słowom powagi.

Twarz Poli rozjaśnił uśmiech. Przytulała do siebie maskotkę podarowaną pewnego dnia przez szanownego tatusia, który po tygodniowej libacji przypomniał sobie o istnieniu córki.

– Tylko nie spóźnij się, bo pani Grażynka się wkurzy– upomniała mnie.

Chwilami czułam się, jakbym to ja była córką swojego własnego dziecka.

– Nie mogę się spóźnić. Na siedemnastą mam zajęcia w GymFit. Dzisiaj piątek, pamiętasz?– Pomogłam córce zapiąć rzep od kapci.

„Powinnam już kupić nowe. Tylko kiedy, skoro ciągle jestem w pracy?– pomyślałam.– O, wiem. Namówię tego, no… jak on miał na imię? Nieważne. Niech będzie «Obiadek». Namówię «Obiadka» na wycieczkę do Koszalina. Tam nikt nas nie będzie widział, a przynajmniej taką mam nadzieję. Zjemy obiad i przy okazji skoczę do sklepu obuwniczego kupić Poli kapcie”.

Mając w głowie cały plan następnych przynajmniej trzydziestu godzin, przytulałam córkę, wdychając zachłannie zapach jej białych, kręconych i miękkich jak jedwab włosków. Dzięki temu dziecku trzymałam się na nogach i miałam siłę wstawać z łóżka po to, by zmierzyć się z każdym kolejnym dniem. Odprowadziłam wzrokiem moje piętnaście kilogramów miłości i uśmiechając się pod nosem, odwróciłam się na pięcie, by podążyć w kierunku wyjścia. Niepostrzeżenie ktoś stanął mi na drodze. Zderzyliśmy się, co sprawiło, że mój biust bezwstydnie otarł się o napięte mięśnie męskiej klatki piersiowej.

– Proszę, proszę, czy mnie oczy nie mylą? Pani od fitnessu? No, no…– Zachwycał się, nie wypuszczając mnie z ramion.– Muszę przyznać, że w stroju niesłużbowym wygląda pani…– Zamyślił się odrobinę zbyt długo, czego nie omieszkałam natychmiast wykorzystać.

– To jest właśnie mój strój służbowy– rzuciłam, chyba trochę nerwowo, czyniąc krok w tył po to, by odkleić swój biust od „Obiadka”, który właśnie prężył się przede mną.

– Wtakich szpilkach prowadzisz zajęcia?

– Pracuję w urzędzie miasta, trenerem jestem po godzinach. Jak już pewnie zauważyłeś, wychowuję córkę, więc muszę zarabiać.

– Kobieta orkiestra– raczej stwierdził, niż zapytał.

To określenie nawet mi się spodobało. Lubiłam, gdy postrzegano mnie jako wszechstronną i samowystarczalną.

– Można tak powiedzieć. Przepraszam cię, ale muszę już iść, bo zaraz spóźnię się do pracy. Ale…– Przystanęłam na chwilę.– …co ty tu robisz?

– Ja?

– No ty, ty. Widzisz tu kogoś jeszcze?– Rozłożyłam ręce, przewracając oczyma.

Czyżby „Obiadek” był żonaty? Musiał być, skoro spotkałam go właśnie w przedszkolu. Na pewno przyprowadził dziecko. O nie! Jak jest żonaty, to zmienia postać rzeczy– nici z obiadu w Koszalinie. Nie miałam czasu na pogrążanie się w emocjonalnych problemach gościa, którego żona nie rozumie.

– Odprowadziłem syna. Właśnie kończy się mój tydzień. Dziś po południu matka go zabiera i mam wolny weekend. To znaczy zajęty, bo… bo chyba spędzę go z tobą, prawda? Nasz jutrzejszy obiad aktualny?

Odetchnęłam z ulgą. Ufff… Obiad uratowany. Najem się! Wzniosłam oczy ku górze, dziękując Bogu za ten „chleb powszedni”.

– Oczywiście, jak najbardziej. Moja córka idzie jutro do swojego taty. Możesz przyjechać po pilatesie, tak jak się umawialiśmy.

– Przyjadę wcześniej na rowery.

– Na pilates też?– odparłam zalotnie.

Uznałam, że muszę się trochę postarać, aby poziom testosteronu mojego rozmówcy wskoczył na wyższy level. Chyba zadziałało, bo znów się naprężył.

– Onie, nie. Pilates to nie moja bajka.

– Dlaczego? Zwiększa elastyczność ciała, podnosi jego świadomość. Można potem, no, wiesz…– Mrugnęłam do niego, podkreślając dwuznaczność sytuacji.

Na moich oczach „Obiadek” zagotował się z podniecenia.

– Zastanowię się– odpowiedział, czerwieniąc się po same uszy.

Jeden zero dla mnie. Wiedziałam, że należy podgrzewać atmosferę i zachowywać się obiecująco, jednocześnie niczego nie obiecując. Mężczyźni to uwielbiali. Wyglądało na to, że sporo wiedziałam o flirtowaniu, chociaż… wcale nie oznaczało to, że znam się na mężczyznach.

– OK, żartowałam tylko.– Ponownie puściłam oczko.

Mężczyzna odetchnął z ulgą. Gdybym była normalna, pewnie zrobiłoby mi się go żal, ale ja nie byłam normalna. Byłam kosmicznie poturbowana przez Marka, a – jak wiadomo– każdy następny facet cierpi za błędy poprzednika. Tak więc wcale „Obiadka” żal mi nie było.

– Po zajęciach będę potrzebowała około pół godzinki.

– Czyli dwunasta trzydzieści?– upewnił się.

– Czyli dwunasta trzydzieści– powtórzyłam, zarzucając na bok swoje gęste blond włosy.

Nie było mężczyzny, który by się za mną nie obejrzał. Piękna, młoda, samowystarczalna. Moje ciało nie było pokryte skórą, lecz niewidzialnym magnesem, do którego płeć przeciwna lgnęła niczym pszczoły do miodu. A ja nie potrzebowałam niczego oprócz chwili zapomnienia. W głębi duszy pragnęłam pełnej oddania miłości i kogoś, komu mogłabym zaufać, lecz… poczucie lęku przed porażką było silniejsze. Byłam pełna sprzeczności. Z jednej strony marzyłam o uczuciu, a z drugiej– nie dawałam sobie zgody na to, by komuś zaufać. Było miło, dopóki „Obiadki” były tylko obiadkami. Czasami nawet przeciągały się do kolacji. Nigdy nie pozwalałam, aby trwały do śniadania. Żadnych męskich szczoteczek w moim domu ani aranżowanych akcji w celu poznania mojej córki. Pola była święta i nietykalna. Nie przedstawiałam jej nikomu. Broń Boże, żadnych wujków zmieniających się z miesiąca na miesiąc. Chyba spaliłabym się ze wstydu przed własnym dzieckiem, gdybym miała na jej oczach opłakiwać kolejnego pseudotatusia. Randka– tak, obiad– owszem, kolacja– może być, seks– dlaczego nie, ale śniadanie? Nie ma mowy. Fajnie było, późno się skończyło i każdy idzie do siebie.

Uśmiechnęłam się zachęcająco, obdarowując mężczyznę ostatnim tego dnia wyuczonym ciepłym spojrzeniem i ruszyłam w kierunku wyjścia. Jeszcze chwila, a spóźniłabym się do urzędu.

– Alicja!– Usłyszałam swoje imię.

Odwróciłam się, odgarniając z czoła kosmyk włosów.

– Będę czekał.

Ponownie uśmiechnęłam się serdecznie. Próbowałam być dla niego miła. Okruchy normalności chciały przedrzeć się przez maskę ochronną, przywdzianą z powodu lęku przed zranieniem.

– Jak ci na imię?– zapytałam, trochę wbrew sobie. Tak naprawdę niekoniecznie byłam ciekawa.

– Cezary.

– Ładne imię. Do zobaczenia jutro, Cezary.

– Pa.

ON

Czerwień wina, wypełniająca dużą lampkę, z minuty na minutę stawała się coraz bardziej blada. Tak jak moja codzienność. Żadnego harmonogramu. No bo po co harmonogram, skoro nie miałem żadnych obowiązków, no, może z wyjątkiem jednego– musiałem chodzić do pracy. Praca była jedynym stałym punktem mojego życia i gdyby nie to, że dzięki niej zarabiałem na rachunki i doskonałej jakości wino, które lubiłem, dałbym sobie z nią spokój.

Gapiłem się w laptop, przeglądając po raz setny tę samą stronę w internecie. Co jakiś czas zerkałem w telewizor, by sprawdzić, czy właśnie przed chwilą nie zmieniło się coś w snookerze, którego rozgrywki oglądałem pasjami. Relaksowała mnie ta królewska gra w bilard. Podziwiałem umiejętność planowania ruchów graczy. Precyzja i strategia… Taaak, właśnie tego zabrakło w moim życiu.

Sięgnąłem po telefon. Mirek odebrał po drugim sygnale.

– No cześć, Mirullek. Co tam, chłopie?– Siliłem się na radosny ton.

– Cześć, Maciej. Wszystko gra.

– Co robisz? Może wpadnę? Przywiozę jakieś żarcie od chińczyka? Albo możemy wyskoczyć gdzieś w miasto?

– Nie dzisiaj. Kaśka się źle czuje. Wiesz, ta bliźniacza ciąża trochę jej dowala. Muszę być na podorędziu.– Przyjaciel ściszył głos.– Raz chce pomarańcze, raz kotlety. Zwariować można.

Wymieniliśmy jeszcze kilka zdawkowych uprzejmości, po czym się pożegnałem. Mirek obiecał zadzwonić, a ja wiedziałem, że nie powinienem na ten telefon czekać.

Później zatelefonowałem do Piotrka, też nie miał czasu. Aneta po raz kolejny robiła przemeblowanie i ciągnęła go na zakupy do Berlina. Jakby u nas, w Szczecinie, sklepów nie było.

– Wiesz, jakie są baby. Jak się odezwę, będę miał problem…– próbował się tłumaczyć Piotr.

Już nigdy nie miałem zamiaru dowiadywać się, jakie są baby. Obok mnie nie było aktualnie żadnej.

Wybrałem numer Dominika, chociaż wiedziałem, że nie mam co liczyć na spotkanie, bo przecież nikt przy zdrowych zmysłach nie poprosi kumpla z Niemiec, aby przyjechał napić się piwa w Szczecinie tylko dlatego, że ma kiepski nastrój.

– Nie mam czasu się po dupie podrapać.– Usłyszałem, zanim zdążyłem wydusić, co mi leży na wątrobie.– Ty wiesz, ile roboty jest przy małym dziecku? Rita ciągle narzeka na karmienie piersią. Mała pogryzła jej cycki. A idź ty z taką robotą! Zwariować można. Ile ja bym dał, żeby się zimnego browarka napić.– Przyjaciel wyraźnie się rozmarzył.– Nie ma szans, nie ma szans, nie ma, i tyle!

Wiedziałem, że Dominik wymachuje rękami. Nie musiałem go widzieć, aby móc to sobie wyobrazić. Wziąłem głęboki wdech, aby wbić się między jedno a drugie słowo kumpla, lecz niestety nie dał mi na to szansy.

– Babę sobie znajdź, stary, zaraz ci czas wypełni i od razu będziesz wiedział, co robić.– Usłyszałem dobrą radę.

– Wiesz, po tym, co powiedziałeś wcześniej, to jakoś nie brzmisz przekonująco.

– Oj tam, oj tam. Nie ma nic ważniejszego od rodziny.

– Nie zapominaj, że już jedną miałem– rzuciłem z rezygnacją, chcąc uciąć rozmowę.

Wsłuchawce nastała cisza. Mógłbym teraz spróbować się zwierzyć, ale jakoś chęci mi odeszły.

– Przepraszam, Maciek. Czasami zapominam o tym, co cię spotkało. Ale wiesz…– Dominik nigdy nie wygłaszał górnolotnych mów i nie spodziewałem się, że z jego ust padnie teraz coś wartego zapamiętania.– Nie uważasz, że już pora przestać myśleć o Marcie?

– Ja o niej nie myślę, stary. Przestań o niej gadać!– Broniłem się, nie zauważając, że mówię coraz głośniej.

– OK, dobra, nie myślisz. Nie wydzieraj się, ja tak tylko chciałem coś poradzić.

– Wiesz co, Wiśnia? W dupę sobie te swoje rady wsadź. Idź gotować kapustę lepiej.

– Kapustę? A po co?

– Żeby żonie na cycki przykładać. Przy laktacji to pomaga.

Nastała cisza. Dominik Wiśniewski, Wiśnia, Wisien, potrzebował chwili, aby przyswoić sobie zasłyszaną informację.

– Ty, a skąd ty to wiesz?– wypalił, zdumiony.

– Nie trzeba mieć żony w połogu, żeby wiedzieć takie rzeczy, matole. Cześć.

Wisien coś tam jeszcze krzyczał, ale przerwałem połączenie. Rzuciłem z całej siły kieliszkiem o podłogę. Dźwięk rozbijanego szkła przyniósł mi chwilową ulgę, która potem zmieniła się we wściekłość z powodu konieczności sprzątania. Zawsze coś, zawsze coś, zawsze, kurna, coś! Za złość zawsze trzeba płacić pokorą. Człowiek w nerwach robi różne głupie rzeczy, a potem jak ten dureń musi paść na kolana i sprzątać. Całe szczęście, że tym razem wyżyłem się na kieliszku, a nie na żywej istocie. Kieliszka nie trzeba było przepraszać. Czerwone plamy powstałe na ścianie, można zamalować i wszystko będzie jak wcześniej. Z żywą istotą nie poszłoby mi tak łatwo. Dziś już to wiedziałem, tyle że co mi po tej wiedzy, skoro byłem sam? Wiedza przydatna jest tylko wtedy, kiedy można ją wykorzystać. Schowana w kieszeni złudzeń jest niczym ciepły płaszcz w środku upalnego lata– potrzebna jak dziura w moście.

Nalałem sobie wino do nowej lampki, odpaliłem YouTube i włączyłem sobie hymn swojej nicości. Po chwili słowa Andrzeja Mogielnickiego pisały w mym wnętrzu usprawiedliwienie dla tego, co czułem.

Nie wierz nigdy kobiecie, dobrą radę ci dam.

Nic gorszego na świecie nie przytrafia się nam.

Nie wierz nigdy kobiecie, nie ustępuj na krok,

Bo przepadłeś z kretesem, nim zrozumiesz swój błąd.

Ledwo nim dobrze pojmiesz swój błąd, już po tobie…

Gość stworzył ten tekst w tysiąc dziewięćset osiemdziesiątym drugim roku. Miałem wtedy sześć lat i dziwiłem się, kiedy ojciec słuchał tej piosenki po kłótni z matką. Moja matka była przecież idealna, jak można było jej nie wierzyć? „Może od osiemdziesiątego drugiego zaczną przychodzić na świat kobiety, którym warto będzie zaufać?– zastanawiał się głośno mój staruszek.– W każdym razie twoja matka przesłania Mogielnickiego nie zrozumiała i raczej nigdy nie zrozumie. Także pamiętaj, synek, żonę to ty sobie weź taką, co to w osiemdziesiątym drugim się urodziła albo później”. Byłem chłopcem z pełnej rodziny, nie wiedziałem, co to rozwody i kłótnie rodziców o prawo do wychowywania dziecka. Ojciec miał warsztat samochodowy, matka była krawcową. Żyliśmy jak pączki w maśle. Nie brakowało nam niczego.

Teraz wszystko było inne. Może gdybym wziął sobie do serca radę ojca, moje życie potoczyłoby się inaczej? Kilka lat wcześniej nie zaglądałem miłości do metryki, a może powinienem? Marta urodziła się w grudniu tysiąc dziewięćset osiemdziesiątego pierwszego. O ironio losu! Zignorowałem trop, którym nakazał mi kierować się ojciec. I to był mój błąd.

Kieliszek był pusty. Dolałem sobie wina i teraz, dla odmiany, butelka była opróżniona. Wolnymi krokami, w kapciach przypominających głowy tygrysów, ruszyłem na wycieczkę po swoim „imperium”. Wspomnienia nie dawały o sobie zapomnieć.

Działkę pod budowę domu kupiłem z myślą, że powstanie na niej dom, w którym… zamieszka miłość. Naiwniak. Skrupulatnie zaplanowałem każdy kąt tego dwustupięćdziesięciometrowego pomnika swojej porażki. Dokładnie tak teraz postrzegałem swoje życie– jako porażkę. No bo jak inaczej nazwać to, że Marta zostawiła mnie dla gościa, który kiedyś zwał się moim przyjacielem? Gdybyśmy z Jagodą odkryli to wcześniej, to może… Gdyby, gdyby, gdyby… Gdyby żaba miała rogi… czy jakoś tak, nieważne.

Jagoda była żoną Tomka, mojego szefa, a zarazem przyjaciela. Ufałem mu jak nikomu na świecie. Podzieliłem się z nim wszystkim, co miałem i czym mogłem się podzielić. Wszystkim oprócz żony. Martę wziął sobie sam i to w niespełna trzy miesiące po naszym ślubie. Zrządzenie losu? Przypadek? Może zła wróżba? Wiem… to nieumiejętność odczytywania znaków. Urodziła się przed osiemdziesiątym drugim. To na pewno dlatego.

Ztych dwustu pięćdziesięciu metrów jedynie w pięćdziesięciu dawało się jakoś funkcjonować. Reszta była placem budowy, którego nie miałem ochoty tknąć palcem. Czy straciłem cel? Chyba tak. Miałem niewiele ponad trzydziestkę i miałem dość. Dość wszystkiego.

Od kilku miesięcy usiłowałem sprzedać ów „pomnik”. Zrobiłem eleganckie zdjęcia swoim nowym aparatem. Kupiłem go po to, aby się czymś zająć. Szukałem w sobie pasji innej niż kobieta. Szło mi jak krew z nosa, ale się nie poddawałem. Kiedy już zdjęcia domu trafiły do biura obrotu nieruchomościami, co jakiś czas nawiedzały mnie pielgrzymki szczęśliwych rodzin, szukających swojego gniazdka. Mama, tata, dzieci. Często dziewczynka i chłopczyk– idealnie! Bywało, że i psa ze sobą targali. To właśnie ci od owego psa byli już prawie zdecydowani na kupno, kiedy ich mały sierściuch na moich oczach przecisnął się między sztachetami płotu. Zrozpaczona mamuśka uznała, że niestety nie zdecydują się na ten dom, bo nie czułaby się tu bezpiecznie. Ludzie to naprawdę mają coś z garem (mam na myśli głowę oczywiście). Denerwowało mnie patrzenie na szczęście innych. Dziś wiem, że zwyczajnie byłem zazdrosny, chociaż wtedy się do tego nie przyznawałem. Z zazdrości krew mnie zalewała.

Ostatni łyk wina rozochocił mnie do tego stopnia, że postanowiłem otworzyć jeszcze jedną butelkę. Sięgnąłem do szafki tanich mebli, mimochodem dziękując, że chociaż ich mi Marta nie zabrała. Wszystko, co zdołały unieść jej ręce, „dostało nóg”, gdy próbowałem nas ratować. Wyjechałem na drugi koniec świata, by zarobić niezłe pieniądze. Kiedy mnie nie było, ona… Szkoda gadać.

Zprzykrością stwierdziłem, że zapas „znieczulacza” się skończył. Nie miałem możliwości pojechać do sklepu, bo przecież byłem pod wpływem. Nie chciałem dokładać sobie problemów, które i tak nadciągały do mnie z każdej strony, w dodatku w ilościach hurtowych. Postanowiłem iść na piechotę do spożywczaka, którego właściciel chyba nigdy nie spał, bo tam zawsze było otwarte. „Każdy niesie swój krzyż, każdy chce zarobić. I bardzo dobrze! Przynajmniej będę miał wino”– pomyślałem, wkładając na siebie byle jaki sweter i wsuwając bose stopy w robocze gumiaki.

Wystylizowany niczym wiejski chłop poszedłem do sklepu. Po pół godzinie byłem z powrotem. Wyposażony we wszystko, co chciałem, zasiadłem ponownie przed ekranem swojego laptopa, bezmyślnie surfując po internecie. Człowiek z nudów robi różne rzeczy, chwyta się wszystkiego, co mogłoby mu zagospodarować czas i wnieść w życie powiew powietrza. Potrzebowałem oddechu innej osoby, chociaż na chwilę. Samotność dobijała mnie z każdej strony, ale mimo tego wszystkiego, co mnie spotkało, chciałem żyć. I to bardzo.

Nigdy nie byłem specjalnie nieśmiały i zawsze obok mnie kręciło się sporo kobiet. Zwykle to ja wybierałem tę, która następnie lądowała w moim łóżku. Pan po dobrych studiach, biegle władający dwoma językami obcymi, pracujący w nieźle prosperującej firmie budowlanej. Ładny służbowy samochód, kilka miłych, zachęcających tekstów i żadna nie była mi się w stanie oprzeć. Podrywałem je na imprezach, w dyskotekach czy klubach. Dosłownie wszędzie. Dopóki w moim życiu nie pojawiła się Marta, nie byłem stały w uczuciach. To przy niej się uspokoiłem, ale dziś… dziś jej nie było. Zostałem sam, pierwszy raz ze zranionym sercem. Na imprezy chodzić mi się nie chciało, zresztą nie miałbym nawet z kim, bo wszyscy kumple byli zajęci albo pracą, albo własnymi rodzinami. Dyskoteki odpadały z tych samych przyczyn, a w klubach czułbym się jak dziadek towarzystwa. Został mi tylko on– internet.

Po cichu, wbrew światu i trochę wbrew sobie, zalogowałem się na portalu randkowym. Na początku czułem się nieswojo i dziwnie. Jakbym robił coś złego, zakazanego i wstydliwego. Miałem problem z opublikowaniem swojego zdjęcia, bałem się, że ktoś ze znajomych mnie tam znajdzie i uzna za desperata. Nie wiem, dlaczego tak mnie to martwiło, bo nie jestem typem człowieka, który przejmuje się opinią innych.

Wymyśliłem sobie nick– „Prawdziwy”. Wyszukałem sobie jakąś ładną, pełną ekspresji w oczach panią i przeszedłem od razu do akcji, zastanawiając się, co ktoś taki jak ona robi w takim miejscu. Przecież to niemożliwe, by istoty o tak niebagatelnej urodzie miały problem ze znalezieniem partnera. Koniec końców uznałem, że w zasadzie chodzi mi tylko o dobrą zabawę, więc przestałem myśleć o motywacji, którą kierowała się Błękitnooka26. Niewiele myśląc, napisałem:

Życiem należy się delektować, korzystać z niego, póki się da, czerpać radość pełnymi garściami. Tak też staram się czynić, a Ty? Co dla Ciebie w życiu jest najważniejsze, piękna nieznajoma? Wiem, że jesteś brunetką, wiem, że Twoje błękitne oczy niosą za sobą tajemnicę, i wiem, że to nie przypadek sprawił, że Cię tutaj odnalazłem.Zechcesz uczynić mi tę radość i pozwolisz poznać się bliżej?

Przeczytałem to jeszcze raz i uśmiechnąłem się pod nosem, myśląc, ileż to człowiek musi bzdetów nawypisywać, i jak musi się nawyginać, i naudawać kogoś, kim nie jest i kim nie chce mu się być, byle tylko dotrwać do momentu, w którym to będzie mógł zaspokoić swoje żądze. Powiedzmy sobie jasno– potrzebowałem seksu. Ale żeby „włożyć”, trzeba najpierw „wyłożyć” coś od siebie. Tym czymś miała być moja empatia, wdzięk, kultura osobista i takie tam inne dyrdymały, które wciskane są wszystkim ludziom przechodzącym proces socjalizacji. Nie ja urządzałem ten świat, a szkoda, bo zorganizowałbym go zdecydowanie prościej. Jedyne, co mi pozostało, to dostosować się do panujących w nim realiów, a więc trzeba było kłamać.

Napisałem jeszcze do kilku panienek, których nicki brzmiały: Chętna27, Przemile_jęcząca30, FitKlaudyna i Księżniczka_Lajla. Chociaż słowo „napisałem” to chyba lekkie przekłamanie, bo zrobiłem po prostu „kopiuj–wklej”. Liczyłem na odpowiedź Przemile_jęczącej i, szczerze powiedziawszy, zainteresowałem się nią, ale niestety mnie zignorowała. No nic, trudno, przepadło.

Po kilku godzinach odpisała mi Błękitnooka26:

Witaj, Prawdziwy. W życiu cenię sobie czas. Nie lubię go marnować. Widzę, że jesteś ze Szczecina. To świetnie się składa, bo ja też. Co powiesz na spotkanie? Jakieś publiczne miejsce. Może Starbucks przy Bramie Portowej?

Faktycznie nie traciła czasu. Zmierzyłem pogardliwym wzrokiem swoje wyciągnięte w nienaturalnej pozycji ciało, domagające się prysznica, uznając, że w takim stanie to raczej nikogo nie zachęcę do wypicia ze mną kawy, a już na pewno nie zaciągnę nikogo do łóżka. Na szczęście był już wieczór, więc na kawę zdecydowanie zbyt późno. Miałem więc czas do następnego dnia, aby zrobić ze sobą porządek.

ONA

Zgodnie z obietnicą równiutko dziesięć minut przed rozpoczęciem rowerów zwarty i gotowy Cezary ustawiał sobie siodełko. Tak jak wielokrotnie uczyłam, zbliżył je do wysokości kolca biodrowego i zdecydowanym ruchem, używając o wiele więcej siły, niż było to konieczne, zacisnął pokrętło. Prężąc się i wzdychając, zabrał się za ustawianie kierownicy, obchodząc się z nią z jeszcze większym rozmachem niż w przypadku siodełka. Wokół Cezarego utworzył się wianuszek pięknych, wysportowanych dziewczyn, które oddałyby wszystko, aby tylko pozwolił im się do siebie zbliżyć. On jednak patrzył tylko w moją stronę, uśmiechając się męsko i próbując grać pewnego siebie. Odwzajemniłam uśmiech, nie dlatego, że chciałam, ale dlatego, że tego wymagała moja praca, a na razie Cezary był moim klientem. Zapłacił za godzinę zajęć, którą miałam obowiązek poprowadzić z uśmiechem i energią. Nikogo nie obchodziło, jaki miałam dzień. Płacono mi za entuzjazm i pozytywne wibracje. Byłam specem od endorfin. Umiałam wydobyć je z każdego nawet wtedy, gdy mnie samej zostawało ich jak na lekarstwo.

Włączyłam muzykę i na nowo rozpoczęła się jazda. Dzisiaj tylko dwie godziny i będzie po wszystkim. „Pojadę z Cezarym na obiad. Zamówię sobie to i to, i to….”– rozmarzyłam się bez ograniczeń. Pragnienie jedzenia było tym, które odczuwałam najsilniej, może dlatego, że będąc stale w biegu, wciąż nie dojadałam.

– Prawa, lewa, prawa, lewa, prawa, lewa!– Krzyczałam jedno, myślałam drugie.– Biodra stop!

Narysowałam w powietrzu poziomą linię, dając tym samym znak, że oczekuję pedałowania bez poruszania biodrami.

– Luz!– zarządziłam po chwili i wszystkim faktycznie ulżyło.

Byłam trenerem killerem. Mała, ale niewiarygodnie silna i energiczna. Skąd się brała ta energia? Nie mam pojęcia. Na pewno nie z pożywienia, które swojemu organizmowi dostarczałam, bo tego było tyle, co kot napłakał.

– Kiedy zaczynasz rywalizować z sąsiadem obok, tracisz z oczu to, co chcesz osiągnąć. Nie porównuj się z nikim. Jesteś tu po to, aby zadbać o siebie i swoje ciało, tak?– zapytałam.

Nikt nie odpowiedział. Z prostej przyczyny– nikt nie miał siły.

– Tak czy nie?– ponowiłam pytanie.

Znów odpowiedziała mi cisza.

– Biodra stop!– nakazałam, wiedząc, że wbijam moim podopiecznym (nie lubiłam tego określenia) gwóźdź do trumny zmęczenia.

Ale tylko tak mogłam wydobyć z nich odpowiedź– zmuszając do pozornie niemożliwego. Pot skraplał się po ciałach ćwiczących ze mną ludzi.

– Kiedy zaczynasz rywalizować z sąsiadem obok, tracisz z oczu to, co chcesz osiągnąć. Nie porównuj się z nikim. Jesteś tu po to, aby zadbać o siebie i swoje ciało, tak?

– TAK!– odpowiedzieli zgodnym chórem.

– Nie można było tak od razu?– Zaśmiałam się, co udzieliło się mojej grupie.

Nie umiałam nazywać tych ludzi podopiecznymi. W mojej ocenie relacja trener–podopieczny stawiała owego podopiecznego na niższej pozycji. Ostatnią rzeczą, której mi było potrzeba, to stawianie siebie wyżej od innych. Było przecież wprost odwrotnie. Wielokrotnie uniżałam się, pokazując, że moje silne ciało jest takie tylko dlatego, że najzwyczajniej w świecie nie mam innego wyjścia. To była moja praca. Grzechem by było, gdybym nie świeciła przykładem. Tylko w ten sposób mogłam ze wszystkich sił starać się wyciągnąć z każdego ćwiczącego ze mną tyle, ile tylko było możliwe. I nie dlatego, że sama umiałam więcej, lecz dlatego, że ci ludzie naprawdę byli zdolni do niemożliwego. Pękałam z dumy, widząc, jak ich ciała i dusze wzrastają na moich oczach.

– Kiedy skupiasz się na rywalizacji, to tak jakbyś zatruwała swoją własną studnię, rozumiesz? Zaczynasz zadawać sobie niewłaściwe pytania, a te niewłaściwe pytania prowadzą do niewłaściwych odpowiedzi. Nie patrz w bok. Nie patrz na kogoś. Skoncentruj się na sobie– kontynuowałam.

Tak naprawdę mówiłam do niskiej i nad wyraz pulchnej Natalki. Przychodziła na moje zajęcia regularnie. Dzielnie walczyła z kilogramami, a ja bardzo chciałam jej pomóc. Nie mogłam jednak powiedzieć jej tego wprost, ponieważ nie chciałam, aby było jej przykro. Dlatego mówiłam do wszystkich i mimochodem zjednywałam sobie ludzkie serca. To nie był tylko trening ciała. Treningi ze mną były treningami charakteru.

– Jak się czujemy?– zapytałam, kiedy skończyliśmy.

Zawsze wszyscy odpowiadali, że dobrze. Nie było nikogo, kto żałowałby, że przyszedł. To była moja nagroda. Bezcenny uśmiech i pełne wdzięczności spojrzenie, słowo „dziękuję”, wypowiedziane w pełni świadomie. Potrzebowałam tych ludzi nie mniej, niż oni potrzebowali mnie. Dawaliśmy sobie siłę, wymieniając się energią.

– Uczeń przerósł mistrza.– Usłyszałam w chwili, gdy odstawiłam swój rower na miejsce.

Uśmiechnęłam się i podziękowałam. Takie słowa od klientów zdarzały mi się coraz częściej. Lena, moja szefowa i nauczycielka, przyglądała się temu z wyrazem twarzy, którego nie umiałam rozszyfrować. A może nie chciałam? Może wolałam myśleć, że darzy mnie równie silną sympatią, co moja grupa?

– Pani Leno, pani ma tu skarb nad skarby.– Pani Kasia, stała bywalczyni rowerów, uznała, że pochwalenie mnie samej to zbyt mało.– Alicja tak cudownie prowadzi te zajęcia. Musi być pani z niej dumna. Rośnie pani prawa ręka– szczebiotała, podczas gdy Lena wysłuchiwała wszystkiego, z każdym kolejnym słowem ewidentnie tracąc zainteresowanie.

– Musi pani pomyśleć o podwyżce dla naszej Ali. Jeszcze ktoś ją ukradnie, i co wtedy?

– Ukradnie? Kto miałby ukraść Alę– rzuciła moja szefowa, tonem głosu, który uznałabym za znudzony.

– Jak to kto? Konkurencja! A wtedy to ja już na pewno karnetu u was nie kupię.– Pani Kasia konspiracyjnie do mnie mrugnęła.

Kobiecina wyraźnie chciała mi pomóc. Skąd mogła wiedzieć, że tym z pozoru nic nieznaczącym komplementem skomplikuje mi życie. Uśmiechnęłam się do niej z miłością w sercu, wierząc, że to, co daję od siebie, kiedyś do mnie wróci. Pożegnałyśmy się, wymieniając uścisk. Nie spodobało się to mojej szefowej. Bezgłośnie, posługując się jedynie wzrokiem, „poprosiła”, abym weszła na chwilę do szatni.

– Ile razy mam ci powtarzać, że trening to nie jest kółko wzajemnej adoracji?– syknęła, kiedy tylko zamknęły się za mną drzwi.

Spuściłam głowę. Cała pozytywna energia, którą aż kipiałam w czasie treningu, w jednej chwili gdzieś wyparowała.

– Ile razy? Spoufalasz się z tymi ludźmi, jakby byli twoimi przyjaciółmi. Życia prywatnego nie masz czy co?

Cóż mogłam odrzec? Że nie mam? Każdy, kto przyjrzałby się dosłownie przez chwilę mojemu życiu, bez problemu wyciągnąłby właśnie taki wniosek.

– Widziałaś tę małą grubaskę w niebieskich legginsach? Jak sapała? Myślałam, że padnę.– Lena zaśmiała się szyderczo, zmieniając temat.

– Masz na myśli Natalkę?– zapytałam.

Szefowa zrobiła zdziwioną minę.

– To ty wiesz, jak ona ma na imię? Alka, nie wkurzaj mnie nawet! Ty jesteś od prowadzenia zajęć, a nie od zaprzyjaźniania się z klientami. Im mniej o nas wiedzą, tym lepiej– burknęła chwilę po tym, jak ewidentnie się w środku zagotowała.

Zreguły nie wnikałam w słuszność słów Leny. Starałam się robić to, co do mnie należało, najlepiej, jak to było możliwe. Owo „najlepiej” oznaczało wszystko, co mogło się przyczynić do sukcesów moich klientów. Mimo wszystko nie chciałam się narażać szefowej, bo zależało mi na tej pracy. Potrzebowałam pieniędzy na zakup mieszkania. Pola zasługiwała na coś lepszego niż gnieżdżenie się w wynajętej kawalerce. Chciałam, żebyśmy miały miejsce, które mogłybyśmy nazwać domem.

– Lena, czy mogę cię o coś zapytać?

Nie wiem, skąd ten nagły przypływ odwagi, bo w środku trzęsłam się jak galareta. Bałam się Leny. Nigdy nie wiedziałam, co jej strzeli do głowy i czy przypadkiem mnie nie zwolni.

– Jak musisz, to pytaj– odparła.

– Czy ty lubisz swoją pracę?

Moja szefowa w jednej chwili zzieleniała z zaskoczenia. Chyba prędzej spodziewałaby się, że sam prezydent stanie nagle w drzwiach klubu i przyodziany w plażowe japonki zażąda przeprowadzenia z nim natychmiast treningu personalnego. Próbując wymigać się od odpowiedzi, zerknęła na zegarek.

– Spokojnie, kontroluję czas. Wiem, że pilates powinnam zacząć dokładnie za trzy minuty– powiedziałam, nieśmiało się uśmiechając. Chyba chciałam rozluźnić atmosferę, i Lenę trochę też.

– Bo ja, ja…– Wzięła wdech, nadymając przy tym policzki.– …bo ja potrzebuję powietrza. W GymFit śmierdzi! Śmierdzi potem i starymi ludźmi. Mam dość!– wybuchła tak głośno, że aż się wzdrygnęłam.

– Starymi ludźmi? Przecież na fitness przychodzą głównie młodzi– odparłam prawie szeptem, zastanawiając się nerwowo, czy zostawiłam włączoną muzykę, bo tylko ona była w stanie sprawić, że słowa Leny nie dotrą do uszu oczekujących na pilates.

– Chodzi mi o to, że ciągle widzę te same mordy. Ja potrzebuję energii, nowych wyzwań, nowych twarzy, a nie ciągle step touch i cztery kolana. Rzygać mi się chce, jak po raz kolejny na stepie widzę te same facjaty, a jeszcze jak przychodzi ta gruba w niebieskich legginsach, ta… no, no…

– Natalka?

– Natalka sralka. Ta gruba zawsze staje w pierwszym rzędzie i wszystko mi psuje. Cały układ. Ja nie rozumiem, jak tak można! Skoro wie, że jest gruba i rusza się jak żółw zesłoniem na plecach, to niech stanie na końcu. Zawalidroga.

Lena aż kipiała z nienawiści. Im dłużej przysłuchiwałam się jej słowom, tym bardziej byłam przerażona. Tym razem to ja zerknęłam na zegarek. Nie chciałam już dłużej słuchać szefowej.

– Oj, dobra, jak zaczniesz pięć minut później, to nic się nie stanie. Na tym pilatesie to one tylko pierdzą– powiedziała z odrazą.

Otworzyłam szerzej oczy ze zdziwienia. Ta rozmowa wydawała mi się coraz bardziej pokręcona.

– No co, nie udawaj, że nie wiesz, o czym mówię.– Lena zaśmiała się paskudnie.

Oczywiście, że wiedziałam, o czym mówi, lecz nigdy nie pomyślałabym o tym treningu w ten sposób. Owszem, przy napinaniu mięśni dna miednicy moim klientkom mogło się wymsknąć to i owo, lecz byłam od tego, aby załagodzić sytuację, oswoić ją i puścić w niepamięć, a nie się nią denerwować.

– Lena, ale przecież wiesz, że to naturalna reakcja organizmu. Jesteś trenerem dłużej niż ja.

– No właśnie. Jestem trenerem dłużej niż ty i dlatego potrzebuję nowej energii!

Lena wymachiwała rękami, przyjmując rozwścieczony wyraz twarzy. Przez chwilę żałowałam, że nie mogę nagrać tego przedstawienia. Pomyślałam, że mogłabym ją potem szantażować tym filmikiem, kiedy chciałaby mnie bezpodstawnie zwolnić. Zaraz jednak uznałam, że choć pewnie trzymanie w szachu szefowej pozwoliłoby mi nieco złapać oddech w pracy, nigdy nie zdecydowałabym się na taki podły krok. Nawet w kryzysowej sytuacji.

– Przyłażą jedna po drugiej i tylko zrzędzą, że są grube, a ledwo wyjdą z sali, już w szatni wpieprzają snickersy. Cozababska. Ble!– Wzdrygnęła się.

– Muszę już iść. Póki– jak to określiłaś– wpieprzają snickersy, my mamy pracę. Nie uważasz?– wyrwało mi się mimo woli.

Lena próbowała coś jeszcze dodać, ale ja już nie słuchałam. Zamykając za sobą drzwi szatni, żałowałam, że w ogóle zadałam pytanie. Ciekawość to pierwszy stopień do piekła, wiedziałam o tym dobrze. A niektórych odpowiedzi nie da się zapomnieć. Byłam zniesmaczona tą sytuacją i przez cały pilates nie mogłam się skupić. Moja szefowa, osoba, którą uważałam za wzór, ktoś, kto wciągnął mnie w świat fitnessu, nienawidziła ludzi, których powinna hołubić. Dzięki nim przecież zarabiała i funkcjonowała. GymFit był jedynym tak dobrze prosperującym klubem w Kołobrzegu i to ona go rozkręciła. Lena we własnej osobie. Kobieta, która nie cierpiała ludzi, do których każdego dnia uśmiechała się tak promiennie. Jedyne, co było dobre w tej sytuacji, to fakt, że odwróciłam uwagę od pani Kasi, próbującej wywalczyć mi podwyżkę. Całe zło tego świata skupiło się na biednej Natalce i puszczających bąki amatorkach pilatesu. Uznałam, że muszę bardziej uważać. Po tym, co szefowa zaprezentowała przed kilkoma minutami, mogłam się spodziewać wszystkiego. Prowadząc pilates, modliłam się, aby tylko nie przyłapała mnie z Cezarym. To mogłoby się dla mnie źle skończyć. Miałam prawie trzydziestkę na karku, a bałam jak mała dziewczynka.

Ostatecznie ćwiczenia minęły w przyjemnej atmosferze. Nikt tego dnia bąka nie puścił, chociaż może gdyby tak się stało, poprawiłby mi się humor. Nie mogłam przestać myśleć o słowach Leny. Dobry Bóg wysłuchał też moich modłów– szefowa opuściła salę w trakcie pilatesu i poszła do domu. Odetchnęłam z ulgą. Mogłam spokojnie udać się na obiad z „Obiadkiem”, to znaczy z Cezarym.

***

– Jak ty to robisz, że w ciągu pół godziny od treningu zmieniasz się w tak piękną kobietę?– powiedział Cezary, gdy zobaczył mnie w niebotycznie wysokich szpilkach.

Zwykle w weekendy chodziłam w adidasach, ale tego dnia chciałam zrobić na nim wrażenie, przyćmić męską czujność, narzucając na nią wizualny płaszczyk próżności. Każdy facet przy kobiecie w szpilkach czuł się bardziej męsko– wiedziałam to.

– Chcesz powiedzieć, że w trakcie treningu nie jestem piękna?– złapałam go za słowo.

Poczerwieniał, żałując, że nie przemyślał tego, co chciał powiedzieć.

– Nie, nie. Jesteś piękna w każdych okolicznościach, nawet jak jesteś zmęczona po całym dniu pracy. Widziałem cię wielokrotnie, jak wracałaś późnym wieczorem do domu. Jak ty dajesz radę?– Cezary zgrabnie wybrnął z sytuacji, przekierowując rozmowę na bezpieczniejszy dla siebie temat. Zrobiło mi się nawet miło, że podziwiał moją pracowitość.

– Nie mam innego wyjścia. Wychowuję Polę sama, muszę więc zarabiać– odparłam szczerze.

Zwykle w takich sytuacjach unikałam nadmiernej uczciwości. Nie chciałam się zbytnio zaprzyjaźniać z mężczyznami. Mówiąc szczerze, nie ufałam im za grosz.

– Wcale nie musisz. Zawsze możesz się na kimś oprzeć. Kobieta taka jak ty nie będzie chodziła długo po tym świecie sama. W to nie uwierzę.

– Człowiek małej wiary z ciebie, Czarku– odparłam, uśmiechając się do niego.

– Wprost przeciwnie, wiary mam w sobie całe mnóstwo i zrobię wszystko, aby i tobie ją przywrócić.

„Jasne, jasne. Zobaczymy, na ile wystarczy ci cierpliwości”– pomyślałam, przemilczając uwagę współtowarzysza podróży.

Byliśmy właśnie w drodze do Koszalina. Podczas gdy Cezary usiłował zabawić mnie rozmową, ja cały czas myślałam o nowych kapciach dla Poli i o tym, co zamówię do jedzenia. W wyobraźni stałam już przy barze sałatkowym w Pizza Hut i nakładałam sobie na talerz gotowane ziemniaczki, pomidorki koktajlowe, ogóreczki, kukurydzę w minikolbach i inne frykasy, posypując to wszystko prażoną cebulką i polewając gęstym sosem majonezowym. Kompletnie nie myślałam o tym, czy moje jedzenie jest zdrowe ani o tym, czy przyjmuję odpowiednią ilość węgli, tłuszczów i białek, nie wspominając już o kaloriach. Byłam chuda jak patyk. Przy wzroście sto sześćdziesiąt jeden centymetrów ważyłam zaledwie czterdzieści siedem kilogramów. Sama nie wiem, jakim cudem jeszcze miałam biust. Bóg chyba uznał, że musi podarować mi coś przyciągającego uwagę, bo w innym wypadku nie znalazłby się nikt, kto chciałby mnie zaprosić na obiad, a wtedy padłabym z głodu.

Cezary przez całą drogę mnie zagadywał. Starał się być miły. Wypytywał o moje zainteresowania, a ja paplałam coś bez ładu i składu. Potrzeby samorealizacji i rozwijania zainteresowań znajdowały się przecież na szczycie piramidy Maslowa, a ja o wejściu na ten szczyt bałam się w tamtym momencie marzyć.

– Na co masz ochotę? Gdzie idziemy?

– Pizza Hut– odparłam momentalnie.

– Pizza Hut?– zdziwił się Cezary.– Ty jadasz takie rzeczy?

– Jadam, oczywiście, że jadam.

Spojrzał na mnie z odrazą, którą mimo szczerych chęci nie udało mu się ukryć. Udałam, że tego nie widzę. Zagłębianie się w temat mogłoby zaowocować zmianą planów, a tego mój burczący z coraz większą natarczywością brzuch chyba by nie przeżył. Koniec końców udaliśmy się tam, gdzie chciałam. Zamówiłam to, co zawsze– bar sałatkowy i zapiekany makaron z bekonem. Do tego duża mrożona herbata.

Cezary, heroicznie walcząc z dezaprobatą, zamówił to samo. Czułam, że chce mi się przypochlebić.

– Szczerze powiedziawszy, to jestem w szoku, że jadasz w takim miejscu.

– Wszoku? Dlaczego?

– No, wiesz… myślałem, że masz zbilansowaną dietę i wszystko nosisz w pudełkach.

– Na pudełka trzeba mieć czas. Ja go nie mam.

Staliśmy przy barze sałatkowym. Ja błyskawicznie nakładałam do swojej miseczki wszystko to, o czym pomyślałam wcześniej, natomiast Cezary oglądał warzywa z każdej strony, zastanawiając się głośno, czy aby na pewno nie były pryskane. Nie interesowało mnie to wcale. Osiągnęłam swój cel– byłam tu, gdzie chciałam i jadłam to, na co miałam ochotę.

Kiedy wchłonęłam wszystko z miseczki, przemiła kelnerka o niezwykle kobiecych kształtach przyniosła nam makaron, który pachniał wręcz obłędnie. Jedzenie przygotowane dla mnie przez kogoś, sprawiało, że czułam wewnątrz coś w rodzaju podniecenia. Smak farfalle di concretto działał na mnie niczym medytacja na mnicha. Stawałam się bardziej przyjazna, a moja cierpliwość wskakiwała na wyższy poziom. Już nawet nie irytowały mnie miny Cezarego, przyglądającego się każdej kokardce makaronu. Byłam syta i to było najważniejsze.

– Może pójdziemy do kina?– zapytał.

– Świetny pomysł. Mogę wybrać film?

Woczach mężczyzny pojawił się strach, lecz nie na tyle silny, by mi się sprzeciwić.

– Oczywiście, że możesz. Jestem cały twój.– Uśmiechnął się, udając, że jedzenie mu smakuje.

Dobrze wiedziałam, że się męczył, ale nie obchodziło mnie to zbytnio. Ja w swoim życiu męczyłam się bardziej. Harując od rana do nocy, nie miałam czasu na myślenie o jakichkolwiek innych uciechach niż dobre jedzenie, za które uznawałam jego dużą ilość, przyprawioną wyrazistym smakiem. Żadne mdłe owsianki na wodzie nie wchodziły w grę. Glutaminian sodu to było coś. Moje uzależnienie. Czy czułam się hipokrytką wobec swoich klientów, których zachęcałam do zdrowego odżywiania? Nie, żeby tak się czuć, musiałabym mieć świadomość, że robię coś złego, a ja zwyczajnie nie miałam czasu na analizowanie.

– Czy mogłabym jeszcze wskoczyć na chwilę do obuwniczego? Chciałabym kupić córce kapcie.– Spojrzałam na niego błagalnym wzrokiem.

Cezary uśmiechnął się i oczywiście się zgodził.

Kiedy szliśmy w kierunku sklepu, próbował złapać mnie za rękę. Wywinęłam się zgrabnym ruchem, odwodząc go od tego zamiaru. Uśmiechałam się i tańczyłam na jego oczach, nie zwracając uwagi na przechodniów. Moja kwiecista sukienka wirowała przed oczami mężczyzny, robiąc mu z mózgu papkę. Wiedziałam, co zrobić, by okolice rozporka nabrzmiały do granic niemożebności. Byłam w tym świetna– kusiłam, wiedząc, że w głowie Cezarego rodzą się już plany, których nigdy nie pozwolę mu zrealizować.

– Jesteś wyjątkowa– stwierdził, kiedy nachylałam się przy koszu z kapciami.

– Wiem.

– Naprawdę wyjątkowa.

– Wiem, powtarzasz się.

– Ja po prostu chciałbym, ci powiedzieć, że nigdy nie spotkałem kogoś takiego jak ty. Jesteś taka…

– Naturalna– podpowiedziałam mu.

– Tak, jesteś naturalna. Z ust mi to wyjęłaś– rzekł z zachwytem.

– Wyciąganie z ust to moja specjalność.

Zaczerwienił się jak mały chłopczyk. Pomyślał pewnie o seksie, podczas gdy ja tak tylko palnęłam, co mi ślina na język przyniosła. Bycie sobą było moją siłą. Zauważyłam, że im mniej się staram, tym więcej mężczyzn lgnie do mnie niczym ćmy do ognia. Na zewnątrz byłam miła, ciepła i uśmiechnięta, a wewnątrz… moje serce płakało. Chłód, jaki pozostał w nim po Marku, zamrażał wszystkie próbujące się wydostać na powierzchnię uczucia. Prawda była taka, że w głębi serca wciąż opłakiwałam rozstanie z ojcem swojej córeczki. I… chyba wciąż go kochałam. Dlaczego modliłam się o tego chłopaka, nucąc wciąż swoją ulubioną piosenkę? Nie wiem… Dziś myślę, że to zasługa siły wyższej niż człowiek. Tak… właśnie tak myślę.

Skrępowany moją dwuznaczną wypowiedzią Cezary milczał, co było mi bardzo na rękę, bo w spokoju kupiłam Poli nowe kapcie. Uznałam, że skoro Cezary zapłacił za jedzenie, to mogę sobie pozwolić na drobne szaleństwo– wielu rzeczy sobie odmawiałam, ale moja Pola musiała mieć wszystko, co najlepsze. Chyba w ten sposób chciałam jej wynagrodzić fakt, że wychowywała się bez ojca. Pragnęłam zagłuszyć w sobie jej pytania o to, czy kiedykolwiek jeszcze ja i Marek będziemy razem.

Prosto z obuwniczego poszliśmy do kina na jakąś ckliwą komedię romantyczną, przy której Cezary ze wszystkich sił próbował nie ziewać. Śmiałam się do rozpuku, zajadając karmelowy popcorn z największego z dostępnych opakowań.

– Gdzie ty to wszystko zmieściłaś?– zapytał, kiedy poprosiłam, aby odstawił puste pudełko na podłogę.

Patrzył na mnie z niedowierzaniem, nawet w ciemnościach sali kinowej zdołałam zauważyć fascynację w jego oczach. Zawsze tak było. Tak reagowali na mnie wszyscy mężczyźni. Oprócz Marka… Poza tym nie wierzyłam w szczerość facetów, widzieli tylko moje ładne „opakowanie”, reszta nie interesowała ich na tyle, na ile było to potrzebne, by mnie uwieść.

– Było pysznie, bardzo ci dziękuję– powiedziałam, całując Czarka w policzek.

Zachęcony moja wylewnością, odważył się otulić mnie swoim ogromnym męskim ramieniem. Pozwoliłam mu na to. Na tyle przecież mogłam mu pozwolić.

– Na zdrowie. Jeśli tylko zechcesz, może być tak już zawsze– powiedział z troską.

„Zawsze?– zdziwiłam się w myślach.– Czy on wie, co oznacza to słowo? Zawsze, czyli do momentu, kiedy zobaczysz mnie rano w niezbyt dobrym humorze, zawsze, czyli do chwili, kiedy sprzeciwię się temu, aby prać twoje brudne skarpety i gacie? Czy też zawsze, czyli do chwili, w której zrobię ci awanturę o to, że nie pamiętałeś o moich urodzinach albo że zamiast białych róż kupiłeś mi czerwone, których nie znoszę? Bo ja wiem, jak będzie… Będziesz o wszystkim pamiętał tylko do momentu, w którym nie poczujesz, że jestem twoja. Jak już mnie posiądziesz, owo «zawsze» zniknie. Uciekniesz, gdzie pieprz rośnie i tyle będę cię widziała. Na razie obejmuj mnie jeszcze i kłam, ile możesz. Pozwól mi nacieszyć się chwilą, a potem zostaw mnie w spokoju, pozostawiając po sobie dobre wrażenie. Tylko tyle od ciebie chcę”. Dokończyłam swą myśl, porażając go blaskiem swoich na pozór ufnych oczu. „Zawsze” dla każdego bowiem oznacza coś innego. Tego zdążyło mnie już nauczyć moje niespełna trzydziestoletnie życie.

Późnym wieczorem odwiózł mnie do mieszkania przy Mazowieckiej. Rozmawialiśmy jeszcze chwilę o wszystkim i o niczym. Nie mogłam powiedzieć, że bawiłam się źle. Wszystko było w porządku do tego stopnia, że pozwoliłam się pocałować. Całował całkiem nieźle, tak po męsku i z absolutną pewnością siebie. Jakby znał moje usta od dawna. Moje ciało przeszedł dreszcz podniecenia.

– Zobaczymy się niebawem?– zapytał, kiedy już oderwał się ode mnie.

– Kto wie…– odparłam zagadkowo.

– Kiedy masz czas? Mogę do ciebie zadzwonić?

Na te pytania nie umiałam odpowiedzieć. Czasu miałam mało i bywało, że nie odbierałam telefonu. W tygodniu na ogół piętnaście z dwudziestu czterech godzin spędzałam w pracy. Kiedy nie pracowałam, marzyłam tylko o jednym– aby się wyspać. Mimo to nie chciałam odbierać mu nadziei. Nie chciałam być taka jak Marek, który mówił, że potrzebuje przestrzeni.

– Czasu mam niewiele, ale zadzwoń.

Dałam mu zielone światło odrobinę zbyt wcześnie. Gdybym wiedziała, o co zapyta później, wiałabym z tego samochodu tak szybko, że nadana moim nogom prędkość nie pozwoliłaby na odróżnienie prawej kończyny od lewej.

Jeszcze chwilę trzymał mnie za rękę. Schyliłam się, aby sięgnąć po kapcie dla Poli. Były naprawdę ładne. Uśmiechnęłam się do siebie, nie mogąc doczekać się chwili, kiedy zobaczę rozjaśnioną po otrzymaniu prezentu buźkę mojej córeczki. Twarz Cezarego na widok mikroskopijnych rozmiarów obuwia również pojaśniała.

– Kiedy poznam tę piękną młodą damę, która zapewne jest twoją miniaturową kopią?

Czy on powiedział to naprawdę? Czy tylko się przesłyszałam? Milczałam, próbując usystematyzować bodźce docierające do mojej świadomości. Nie szło mi to dobrze, wręcz przeciwnie. Miałam w głowie pustkę. Nie mogłam pogodzić tego, co wydarzyło się naprawdę, z tym, co podpowiadała mi moja wyobraźnia.

– Ala, jesteś tu? Halo?

– Jestem, jestem. Przepraszam, zamyśliłam się. Jestem już chyba zmęczona– poprawiłam się, ściągając łopatki i przyjmując bardziej sztywną postawę ciała.– Pytałeś o coś?

– Tak. Pytałem, czy istnieje szansa, abym poznał właścicielkę tych oto słodkich kapciuszków. Widziałem ją wielokrotnie w przedszkolu, ale… no, wiesz, nie będę zaczepiał cudzych dzieci. Jeszcze posądzą mnie nie wiadomo o co.– Próbował być zabawny.

Ja tymczasem utraciłam władanie nad swoim ciałem. Czułam, że w jednej chwili zmieniło się w sztywną kłodę. Resztką sił chwyciłam za klamkę, zwalniając blokadę drzwi.

– Muszę już iść. Na razie– rzuciłam.

– Ala! Ala, poczekaj. Ala, co się stało? Poczekaj! No, dziewczyno! Odprowadzę cię chociaż do drzwi!

Nie zdołał mnie dogonić. Zanim zdążył wyswobodzić się z pasów, ja już mijałam wirtualne filary, które powstały w mojej głowie na potrzebę wyobrażania sobie tego, że mieszkam w domu, a nie w bloku. Wbiłam szybko kod domofonu i nie oglądając się za siebie, zniknęłam z pola widzenia Cezarego.

Dzwonił, pisał SMS-y, wysłał kwiaty do urzędu, raz nawet sam do niego przyszedł, aby mnie zobaczyć. W porę go zauważyłam i schowałam się pod biurkiem. Kolega z pracy kłamał jak z nut, że jestem ciągle zabiegana i pewnie pracuję w terenie. „Zawsze” w wydaniu Czarka trwało tydzień. „Dobre i to”– pomyślałam i wróciłam do swojego życia.

ON

Spinki w mankietach koszuli, którą kupiłem podczas pracy w Dubaju, perfumy od Armaniego, nieskazitelnie gładka skóra świeżo ogolonej twarzy oraz przyklejony do niej wystudiowany uśmiech były tym, czemu nadałem miano swoich amuletów. Chociaż od pewnego czasu przestały przynosić mi szczęście, ja wciąż wierzyłem w ich moc. Nie zdziwiłem się wcale, gdy Błękitnooka26 przez moment zaniemówiła, zaciągając w swój mały nosek mój zapach.

– Mam na imię Renata– powiedziała, wyciągając w moim kierunku dłoń.

Chwyciłem ją pewnie, by chwilę potem nachylić się, aby ją ucałować. Ten gest zrobił na niej wrażenie. Była naprawdę piękna. Jej błękitne oczy w połączeniu z hebanową czernią włosów nadawały jej wyglądowi niebanalnego szyku. Muszę przyznać, że byłem pod wrażeniem. Jedyną wadą, którą wówczas dostrzegłem, było jej imię. Po prostu mi się nie podobało. Nie pasowało do tak ślicznej młodej dziewczyny.

Weszliśmy do Starbucksa i zajęliśmy miejsce pod oknem. Szczerze powiedziawszy, byłem zdziwiony, że wybrała sieciową kawiarnię, ale nie powiedziałem jej o tym. Zamówiła kawę latte na potrójnym espresso i jakieś fit ciastko. Ja zamówiłem wodę.

– Nie napijesz się kawy?– zapytała.

– Nie, dziękuję. Kawę pijam tylko rano– skłamałem.

Nigdy na pierwszym spotkaniu z kobietą nie zamawiałem kawy. Mógłbym się nią oblać i co wtedy? Oblanie się wodą było najmniejszym złem, które mogło mi się przydarzyć. Przewidywałem przyszłość– zawsze taki byłem. Uwierzyła w moje tłumaczenie bez mrugnięcia okiem. Przyglądałem się jej uważnie, obserwując, jak sekunda po sekundzie traci pewność siebie.

– Opowiesz mi coś o sobie? Kim jesteś, czym się zajmujesz i takie tam…– Machnęła nonszalancko dłonią zakończoną długimi, szpiczastymi i na dodatek czerwonymi paznokciami.

– To może zacznę od „takie tam”– rzuciłem, próbując rozładować napięcie.

– Słucham?

– Zanim zacznę opowiadać o konkretach, najpierw skupię się na drobiazgach, jeśli pozwolisz.– Uśmiechnąłem się do niej.

Nie zrozumiała żartu. Szum morza hulający po jej pięknej głowie nawet mnie rozbawił. Zerknąłem na zegarek i dałem sobie pół godziny do czasu, kiedy będzie jadła mi z ręki.

– To może ja powiem coś o sobie– przejęła inicjatywę, zarzucając nogę na nogę z takim rozmachem, iż udało mi się dostrzec jej majtki, kolorem pasujące do paznokci.– Mam dwadzieścia cztery lata i właśnie skończyłam studia, ale nie mogę znaleźć pracy w zawodzie.

– Co chciałabyś robić?

– No, wiesz, właściwie to nie mam zielonego pojęcia. Może w poprawczaku jakimś pracować, albo w więzieniu.

Mimo szczerych chęci nie zdołałem sobie wyobrazić jej w roli osoby nawracającej zbłąkane owieczki.

– Masz dyplom z resocjalizacji?– zapytałem.

Kiwnęła potakująco głową, dumnie się uśmiechając, a ja na chwilę zadumałem się nad poziomem edukacji w Polsce. Z roku na rok był chyba coraz niższy, skoro Renia była w stanie skończyć studia.

– Mieszkam z mamą i nie mam chłopaka. Miałam jeszcze niedawno, ale już nie mam– wyznała, zatapiając napompowane usta w aromatycznej latte.

Milczałem, przyglądając się jej z uwagą. Mój wzrok znosiła z trudem, pewnie dlatego mówiła coraz więcej.

– Może chcesz poznać moją mamę?– zapytała.

Odmówiłem jej, zgrabnie się wykręcając. Chociaż nie zdziwiłem się wcale, że to zaproponowała. W każdym jej geście, słowie i mowie ciała wyczuć można było ewidentne zainteresowanie moją osobą. Zadawałem jej pytania, a ona odpowiadała tak, aby wcelować odpowiedzią w me gusta. Była bardzo zagubiona… Była taka jak… jak kiedyś Marta. Tyle że ja dziś już byłem inny. Nie miałem ochoty roztaczać swojego ochronnego parasola nad kimś, komu brak wiary w