Wydawca: Filia Kategoria: Obyczajowe i romanse Język: polski Rok wydania: 2015

Uzyskaj dostęp do tej
i ponad 25000 książek
od 6,99 zł miesięcznie.

Wypróbuj przez
7 dni za darmo

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

e-czytniku (w tym Kindle) kup za 1 zł
tablecie  
smartfonie  
komputerze  
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Liczba stron: 255 Przeczytaj fragment ebooka

Odsłuch ebooka (TTS) dostępny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacji Legimi na:

Androida
iOS
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?

Ebooka przeczytasz na:

Kindlu MOBI
e-czytniku EPUB kup za 1 zł
tablecie EPUB
smartfonie EPUB
komputerze EPUB
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Zabezpieczenie: watermark Przeczytaj fragment ebooka

Opis ebooka Zniewoleni - Emma Chase

Dajcie znać, jeśli już słyszałyście tę opowieść: dziewczyna spotyka playboya, zakochują się w sobie, a niesforny dotąd kawaler mocno się dla niej zmienia. To zapewne świetna historia, ale nie nasza. Nasza jest dużo bardziej kolorowa.

Poznałem Dee i od razu wiedziałem, że jest wyjątkowa.

Ona jednak pomyślała, że jestem przeciętny – byłem jak każdy inny podrywający ją facet. Zajęło mi trochę czasu, by ją przekonać, że jest inaczej. Na szczęście okazało się, że seks jest mocnym argumentem.

Pewnie już wiecie jak kończy się ta historia. Ale najlepszy nie jest jej finał. Tylko to, co do niego doprowadziło.

Opinie o ebooku Zniewoleni - Emma Chase

Fragment ebooka Zniewoleni - Emma Chase

Dedykuję tę książkę wszystkim „miłym” facetom

i „zwariowanym” dziewczynom na świecie.

Być może odnajdziecie siebie nawzajem

i będziecie się cieszyć z jazdy kolejką górską wspólnego życia

ROZDZIAŁ PIERWSZY

Ostatnio zauważyłem, że kobiety właściwie lubią płakać. Płaczą nad książkami, oglądając seriale, te okropne reklamy, w których grają zwierzęta, i filmy – zwłaszcza filmy. Siadacie i celowo oglądacie coś, co sprawia, że jesteście smutne? To ni cholery nie ma sensu.

Ale dobra; to tylko kolejna rzecz, której nie rozumiem u swojej dziewczyny. Tak – powiedziałem dziewczyny. Dee Warren oficjalnie jest moją dziewczyną.

Jeszcze raz dla tych z tyłu: dziewczyna – Delores – moja.

Powtarzając to, mogę sprawiać wrażenie opętanego obsesją nastolatka, ale mam to gdzieś, ponieważ ciężko było ją zdobyć – zrozumiałybyście, gdybyście wiedziały, przez co musiałem przejść, by była moja.

Ale wróćmy do tego, o czym mówiłem. Laski lubią ryczeć – jednak to nie tego typu historia. Nie ma tu śmierci najlepszego przyjaciela, nie ma udręczonej, mrocznej przeszłości, nie ma sekretów i tajemnic, żadnych błyszczących wampirów ani perwersyjnego bzykania.

No dobra… jest perwersyjne bzykanie… ale tylko tego fajnego rodzaju.

To opowieść o lowelasie, który poznaje zwariowaną dziewczynę. Zakochują się w sobiei chłopak zmienia się na zawsze. To historia, którą zapewne już słyszałyście, może nawet od mojego kumpla Drew Evansa. Rzecz w tym, że gdy on i Kate próbowali się dogadać, my z Delores żyliśmy w zupełnie innym świecie, o którym nie macie pojęcia. Zatem zostańcie ze mną, nawet jeśli znacie zakończenie, ponieważ najlepszą częścią podróży nie jest dotarcie do celu, tylko te wszystkie szalone rzeczy, które dzieją się po drodze.

Zanim zaczniemy, powinnyście poznać kilka faktów. Po pierwsze: Drew jest świetnym facetem, jest moim najlepszym przyjacielem. Gdybyśmy tworzyli Rat Pack[1], on byłby Frankiem Sinatrą, a ja Deanem Martinem. Mimo że bardzo się z Drew kumplujemy, znacznie różnimy się gustem co do kobiet. W tym momencie życia on chciałby na zawsze pozostać kawalerem. Ma te swoje zasady, by nie przyprowadzać lasek do swojego mieszkania, nie umawiać się z kimś, z kim pracuje. I kardynalna zasada: Nie bzykać się dwa razy z tą samą babką.

Mnie jest wszystko jedno, gdzie sobie pobzykam – u mnie, u niej, na tarasie widokowym Empire State Building. To dopiero była noc.

Nie mam też nic przeciwko spotykaniu się z kimś z biura – chociaż wiele znajomych z pracy to zestresowane, palące jak lokomotywy, uzależnione od kawy, naburmuszone kobiety. Nie mam problemu z wielokrotnym umawianiem się z tą samą dziewczyną, przynajmniej dopóki dobrze się razem bawimy. I potrafię sobie wyobrazić, że pewnego dnia się ustatkuję, no wiecie, żona, dzieci i cała ta reszta.

Jednak na ścieżce poszukiwania Pani Właściwej trafiam na razie na same niepasujące.

Po drugie: jestem optymistą. Nic mnie nie trapi. Mam wspaniałe życie – doskonałą pracę, dzięki której stać mnie na najlepsze na rynku zabawki, mam cudownych przyjaciół i dziwaczną, ale kochającą rodzinę. „Emo” nie istnieje w moim słowniku, ale YOLO[2] powinno być moim drugim imieniem.

Jest też Delores Warren – nazywajcie ją Dee, jeśli chcecie żyć z nią w zgodzie. W dzisiejszych czasach jej imię jest niezwykłe, ale świetnie do niej pasuje. Cała jest niezwykła – inna – w dobrym tego słowa znaczeniu. Jest brutalnie szczera z naciskiem na „brutalnie”. Jest silna i nie daje sobie w kaszę dmuchać. Jest wierna sobie i nie przeprasza za to, kim jest ani czego chce. Jest nieujarzmiona i piękna – jak dziki, rasowy koń, który galopuje nieosiodłany.

I tu właśnie niemal popełniłem błąd. Chciałem ją zniewolić. Sądziłem, że mam do tego cierpliwość, jednak naciskałem za mocno i ciągnąłem za zbyt wiele cugli. Więc wszystkie je zerwała.

Macie mi za złe, że ukochaną kobietę porównuję do konia? Dajcie spokój – to nie jest jakaś zboczona gadka.

Ale nie uprzedzajmy faktów. Jak wiadomo, Kate Brooks jest moją koleżanką z pracy, a Delores jest jej kumpelą – są najlepszymi psiapsiółkami. I odkąd znam Drew – a znam go od urodzenia – nigdy nie widziałem, by reagował na kobietę tak, jak reaguje na Kate. Ich wzajemne relacje, choć z początku wrogie, były wymowne. Każdy, kto miał oczy, widział, że lecą na siebie.

No… każdy prócz nich.

Kate, podobnie jak Delores, jest świetną dziewczyną. Jest typem kobiety, która, cytując Eddiego Murphy’ego z Księcia w Nowym Jorku, „potrafi pobudzić umysł mężczyzny tak samo jak jego lędźwie”.

Ogarniacie już temat? Super. No to lecimy.

Moje życie zmieniło się jakiś miesiąc wcześniej. W normalny, przeciętny dzień – kiedy to poznałem dziewczynę, o której można było powiedzieć wszystko, tylko nie to, że jest przeciętna.

Miesiąc wcześniej

– Matthew Fisher, Jack O’Shay, Drew Evans, to Dee-Dee Warren.

Nie istnieje coś takiego, jak miłość od pierwszego wejrzenia. To po prostu niemożliwe. Przepraszam, że burzę wasze wyobrażenia, ale tak po prostu jest. Niewiedza może i jest błogosławieństwem, ale, jeśli pozbędziecie się warstwy zauroczenia, zostanie wam jedynie brak jakichkolwiek informacji.

Aby naprawdę pokochać drugą osobę, musicie ją poznać – jej dziwactwa, jej marzenia, to, co ją wkurza, i to, co doprowadza do śmiechu, a także wadyi zalety oraz słabe strony. Słyszałyście cytat z Biblii, ten, który pada na każdym ślubie: „Miłość cierpliwa jest, łaskawa jest…”? Mam jego własną wersję: Miłość to tęsknota za czyimś porannym oddechem. Uwielbienie jego czerwonego, jak u renifera Rudolfa, nosa i fryzury wyglądającej jak szczurze gniazdo. Miłość nie polega na walce z czyimiś wadami, tylko na adorowaniu osoby właśnie z ich powodu.

Natomiast pożądanie od pierwszego wejrzenia jest bardzo realne. I ma wielkie znaczenie. Tak naprawdę, kiedy większość facetów poznaje kobietę, w ciągu pierwszych pięciu minut wiedzą, do której kategorii spośród: „wypieprzyć”, „zabić”, „poślubić” ją zaliczyć. Dla faceta kategoria „wypieprzyć” jest dość niska.

Chciałbym wam powiedzieć, że od razu zauważyłem w Delores coś romantycznego, jej oczy, uśmiech, dźwięk jej głosu – ale to nie to. To jej cycki. Uwielbiam kobiece piersi, a Dee ma naprawdę fantastyczne. Nieco ściśnięte w obcisłym, różowym topie, by tworzyły gustowną szczelinę w dekolcie, pięknie oprawionew króciutki, dzianinowy, szary sweterek.

Zanim padły jej pierwsze słowa, już pragnąłem się dostać do zderzaków Delores Warren.

Po krótkiej rozmowie z Drew, zwracam jej uwagę:

– A Dee-Dee to zdrobnienie? Od Donna, Deborah?

Patrzą na mnie ciepłe, miodowe oczy. Jednak nim dziewczyna ma szansę odpowiedzieć, Kate ją wyręcza:

– Delores. Imię ma po babci. Nienawidzi go.

Delores obdarowuje Kate rozbawionym spojrzeniem.

Jeśli chcecie zrobić wrażenie, humor zawsze jest bezpiecznym posunięciem. Pokazuje spryt, inteligencję, pewność siebie. Jeśli ktoś ma jaja, powinien się z nimi obnosić.

Właśnie dlatego mówię do koleżanki Kate:

– Delores to piękne imię dla pięknej kobiety. Do tego rymuje się z clitoris[3]… którą bardzo lubię. Jestem ich wielkim fanem.

Zgodniez planem tekst, który rzuciłem, wywołuje natychmiastową reakcję. Delores powoli uśmiecha się, sugestywnie wodząc palcem po dolnej wardze. Za każdym razem, gdy kobieta w odpowiedzi na tekst faceta dotyka swojego ciała, to dobry znak.

Chwilę później przerywa kontakt wzrokowy i mówi do wszystkich:

– Interesujące. Tak czy siak, muszę lecieć. Wracam do pracy. Miło było was poznać, chłopcy. – Obejmuje Kate i puszcza do mnie oko. To również dobry znak.

Patrzę, jak odchodzi i nie mogę nie zauważyć, że jej widok z tyłu jest równie niesamowity, jak z przodu.

Drew pyta Kate:

– Spieszy się do pracy? Nie wiedziałem, że kluby ze striptizem są otwarte o tej porze.

Muszę się z nim zgodzić. Gdybyście odwiedziły tyle klubów ze striptizem co my, dostrzegłybyście schemat. Ubrania noszone przez pracujące tam kobiety – choć minimalistyczne – są do siebie podobne. Jakby wszystkie ubierały się w tym samym sklepie. A Dee zdecydowanie wygląda jak jedna z nich.

Może toz mojej strony tylko pobożne życzenie. Byłoby cudownie, gdyby była tancerką. One nie tylko są zwinne, ale lubią też ostrą jazdę. Są całkowicie nieskrępowane.

A fakt, że przeważnie cieszą się kiepską opinią wśród płci przeciwnej, również jest plusem. Ponieważ najmniejszy okazany akt rycerskości jest przez nie wynagradzany z ogromną wdzięcznością.

A wdzięczna striptizerka to striptizerka robiąca loda.

Jednak Kate tłamsi moje nadzieje:

– Dee-Dee nie jest striptizerką. Tak się tylko ubiera, żeby ludzie mieli o czym gadać. Są zszokowani, gdy dowiadują się, czym naprawdę się zajmuje.

– A czym się zajmuje? – pytam.

– Jest naukowcem.

Jack czyta nam w myślach:

– Wkręcasz nas.

– Wcale nie. Delores jest chemiczką. Pracuje między innymi dla NASA. Jej zespół pracuje nad poprawieniem efektywności paliwa wykorzystywanego w statkach kosmicznych. – Spina się. – Dee-Dee Warren ma dostęp do najbardziej wybuchowych substancji na świecie… ale nie chcę o tym nawet myśleć.

W tym momencie moja ciekawość jest niemal tak wielka, jak moje pożądanie. Zawsze w moim guście były niezwykłe – egzotyczne – kobiety, książki, piosenki… I w przeciwieństwie do Drew, którego mieszkanie jest starannie urządzone, ja w swoim zbieram kawałki historii. Nawet jeśli do siebie nie pasują, brak harmonii jest po prostu ciekawy.

– Brooks, musisz mnie z nią umówić. Jestem fajnym facetem. Pozwól mi zaprosić twoją koleżankę na randkę. Obiecuję, że nie będzie żałować.

Kate zastanawia się przez moment, po czym mówi:

– Dobra, nie ma sprawy. Wydajesz się w typie Dee-Dee. – Podaje mi jaskrawozieloną wizytówkę. – Ale muszę cię ostrzec. Jest typem dziewczyny, która rozkochuje w sobie mężczyzn, po czym zostawia ich zranionych i nieszczęśliwych. Jeśli szukasz dobrej rozrywki na nockę czy dwie, z pewnością powinieneś do niej zadzwonić. Jeśli jednak szukasz czegoś trwalszego, powinieneś raczej sobie odpuścić.

Już wiem, jak czuł się Charlie, kiedy dostał ostatni złoty bilet do fabryki czekolady Willy’ego Wonki.

Wstaję, podchodzę do Kate i całuję ją w policzek.

– Właśnie zostałaś moją przyjaciółką. – Rozważam, czy jej nie przytulić, tak tylko, by rozdrażnić mojego kumpla, ale nie mam zamiaru ryzykować kopa w jaja. Mam wobec nich plany. Muszą być w szczytowej formie.

Kate mówi Drew, żeby się nie dąsał, a on rzuca komentarz na temat jej cycków, ale przestaję ich słuchać. Jestem zajęty wymyślaniem miejsca, do którego mógłbym zabrać Delores Warren na drinka – albo nawet na kilka. Oraz wszystkich tych lubieżnych sprośności, które powinny nastąpić później.

Tak właśnie się zaczęło. To nie powinno być skomplikowane – żadnej miłości od pierwszego wejrzenia, żadnych wielkich gestów czy czułych słówek. Powinno być prosto, jasno i na temat – numerek na jedną noc z możliwością kolejnego spotkania. Z tego, co powiedziała Kate, Dee jest jak najbardziej za, a tego właśnie szukałem. To wszystko, czego było mi trzeba.

Niektórzy dobrze mawiają, że głupich nie sieją. A jeśli się jeszcze nie zorientowałyście, jestem wielkim, cholernym głupkiem.

[1] Rat Pack – nieformalna grupa piosenkarzy i aktorów amerykańskich, skupionych początkowo wokół Humphreya Bogarta, powstała w latach pięćdziesiątych XX wieku. Tworzyli ją: Bogart, jego żona Lauren Bacall, Frank Sinatra, Judy Garland, Sid Luft, David Niven, Irving Lazar, Nathaniel Benchley, Spencer Tracy, George Cukor, Katharine Hepburn i restaurator Mike Romanoff (wszystkie przypisy pochodzą od tłumacza).

[2] YOLO – akronim od angielskiego zwrotu You Only Live Once – żyje się tylko raz.

[3]Clitoris (łac.) – łechtaczka.

ROZDZIAŁ DRUGI

Wielu ludzi żyje pracą. Nie dlatego, że zmuszeni są do tego przez niskie zarobki, ale dlatego, że praca stanowi o tym, kim są – zawód daje im pewność siebie, cel, może nawet adrenalinowego kopa. To nie zawsze jest złe.

Biuro jest dla biznesmena niczym plac zabaw, a sala sądowa dla prawnika to jego drugi dom.

A gdybym kiedykolwiek potrzebował chirurga? Mógłby się do mnie zbliżyć jedynie notoryczny pracoholik.

Jestem bankierem inwestycyjnym w jednej z najbardziej cenionych i prestiżowych firm w mieście. Jestem dobry w tym, co robię, wypłatę mam sporą i dobrze służę naszym klientom – uszczęśliwiam stałych i zapewniam przypływ nowych. Jednak nie powiedziałbym, że kocham to, co robię. Nie ma w tym pasji. Kiedy będę umierał, nie będę żałował, że nie spędzałem więcej czasu w biurze.

W tym względzie jestem podobny do ojca. Jest oddany firmie, którą stworzyli z Johnem i George’em, ale nie pozwala, by obowiązki służbowe przeszkadzały mu w grze w golfa.

Jest staroświeckim, rodzinnym facetem – zawsze taki był.

Kiedy byłem młody, obiad był podawany punktualnie o osiemnastej. Każdego wieczoru. Jeśli o tej porze mój tyłek nie znajdował się na krześle w jadalni, to lepiej, żeby przebywał w szpitalnej izbie przyjęć, inaczej czekała mnie sroga kara. Dyskusja przy obiedzie zawsze koncentrowała się na pytaniu, „co dzisiaj robiłeś”, a odpowiedź „nic” nie była akceptowana. Byłem jedynakiem i nikt nie odciągał uwagi rodziców od tego, co porabiałem. Staruszek był świadomy potencjalnych pułapek czyhających na bogatego nastolatka w Nowym Jorku, więc starał się, żebym trzymał się z dala od kłopotów.

No… przynajmniej przez większość czasu.

Każdy dzieciak zasługuje, żeby pozwolić mu na trochę psot. Pomagają w nauce zaradności, w szybkim podejmowaniu decyzji. Jeśli nastolatek nie będzie miał bujnego życia, pójdzie na studia jako oferma. Co może się źle skończyć.

Trzy podstawowe zasady ojca brzmiały:

– pilnuj dobrych stopni,

– pilnuj czystej kartoteki,

– pilnuj zapiętych spodni.

Dwie z trzech wcale nie są takie złe, prawda?

Mimo że tata znał wartość rodziny i oddzielał interesy od przyjemności, nie oznaczało to wcale, że miałem w firmie zagwarantowaną posadkę tylko dlatego, że byłem jego synem.

Właściwie uważam, że przyciska mnie bardziej niż innych pracowników, aby zawczasu uniknąć pomówień o faworyzowanie. Nigdy nie tolerował niewłaściwego zachowania w biurze. Przykłada do tego wielką wagę.

Co jest kolejnym powodem, dla którego tata i jego koledzy potrafili rozwinąć tak udany biznes – ponieważ każdy wniósł do tej firmy swój wyjątkowy talent. John Evans, ojciec Drew i Alexandry, jest niczym Buźka w Drużynie A. Jest czarujący, pewny siebie – pilnuje, by klienci byli zadowoleni, a pracownicy nie tylko usatysfakcjonowani, ale wręcz tryskali entuzjazmem. Jest też George Reinhart, ojciec Stevena. George jest mózgiem całej operacji. Tata i John nie mają aż takich predyspozycji, ale George jest inteligentny jak Stephen Hawking. Jest jedynym znanym mi facetem, którego naprawdę bawi techniczny, matematyczny aspekt bankowości inwestycyjnej.

W końcu mój ojciec, Frank – jest siłą napędową. I bywa straszny. Jest małomówny, więc kiedy się odzywa, lepiej go słuchać, bo mówi coś godnego uwagi. I nie ma problemu ze zwalnianiem ludzi. Przy tacie Donald Trump wydawałby się mięczakiem. Nie ma znaczenia, czy jesteś jedynym żywicielem rodziny, czy kobietą w ciąży w ostatnim trymestrze – jeśli nie wykonujesz powierzonej pracy, wylatujesz. Łzy go nie ruszają i rzadko daje komuś drugą szansę. Nawet kiedy byłem dzieckiem, mawiał: „Matthew, rodzina to rodzina, kumple to kumple, praca to praca. Nie mieszaj tego”.

Mimo że trudny z niego człowiek, jest sprawiedliwy. Uczciwy. Stawiajcie kropki nad „i”, a nie będziecie mieć z nim problemu. Ja zawsze pilnuję, by moje „i” miało kropkę. Nie tylko dlatego, żeby mnie nie wywalił, ale też dlatego, że… nigdy nie chciałem go rozczarować.

To smutne, że takie podejście zeszło na drugi plan. Tylu gnojków ma gdzieś to, co myślą o nich rodzice – jednak Drew, Alexandra, Steven i ja nie tak zostaliśmy wychowani.

Tak czy inaczej, wróćmy do właściwej historii.

Po lunchu z chłopakami spędzam resztę dnia przy biurku, sporządzając umowy i obdzwaniając klientów. Gdy koło osiemnastej pakuję się, w moich drzwiach staje Steven.

– Zgadnij, kto przerwę na lunch spędził otoczony napalonymi graczami czekającymi w kolejce na najnowsze aktualizacje?

Wkładam do teczki folder z dokumentami zawierający niezbyt ciekawą lekturę przed snem. Jeśli nie chcecie zostać przykute do biurka, właściwie zarządzajcie swoim czasem.

Odpowiadam:

– Pewnie ty.

Uśmiecha się i przytakuje.

– Cholerna racja, bracie. I zobacz, co udało mi się zdobyć. – Pokazuje zafoliowane pudełko.

W czasach młodości mojego ojca, chłopaki, żeby odpocząć po ciężkim dniu pracy, od czasu do czasu wypływali w rejs powędkować lub szli na drinka do lokalnego baru. Jednak to, co trzyma Steven, jest bardziej uzależniające niż alkohol i w cholerę fajniejsze niż moczenie kija w wodzie.

To najnowsze wydanie Call of Duty.

– Super. – Biorę od niego pudełko z płytą i odwracam je, sprawdzając aktualizacje gry.

– Piszesz się dzisiaj na misję? Powiedzmy koło dziewiątej?

Gdybyście nie wiedziały – Steven jest żonaty. Jego żona to nie byle kto – poślubił Alexandrę, z domu Evans, znaną także jako Jędza (tego ostatniego nie słyszałyście ode mnie).

Jeśli normalna żona jest kulą u nogi, to Alexandra jest całą armatą. Trzyma Stevena krótko – nie pozwala mu włóczyć się po barach w soboty i pozwala raz w miesiącu wyjść na pokera. Nawet jeśli Steven nie jest typem hulaki, Alexandra uważa, że spotykanie się z nami, beztroskimi kawalerami będzie miało zły wpływ na jej męża. I… pewnie ma rację.

Jednak, co wie każdy dobry strażnik, więźnia można bardzo ograniczyć, można zamykać go w klatce na dziesięć godzin dziennie, ale nie można odebrać mu fajek, ponieważ wywoła bunt.

Xbox jest jedyną dopuszczalną zabawką Stevena. Przynajmniej póki czas gry nie koliduje z czasem przeznaczonym dla córki Mackenzie i może grać, dopiero gdy mała pójdzie do łóżka. Pewnego razu Steven podczas zasadzki zachowywał się zbyt głośno i obudził córkę. Dostał tygodniowy szlaban na grę. Odrobił swoją lekcję.

– Tak, stary, możesz na mnie liczyć.

Oddaję mu grę, a on mówi:

– Spoko. To widzimy się o dwudziestej pierwszej zero zero. – Salutuje i wychodzi.

Kilka minut później biorę teczkę, torbę na siłownię i również wychodzę. Po drodze do windy zaglądam do biura Drew. Pochyla się nad biurkiem pełnym dokumentów, czerwonym długopisem robiąc w nich notatki.

– Hej.

Unosi głowę.

– Hej.

– Dzisiaj o dziewiątej Xbox. Steven zdobył nowe Call of Duty.

Przenosząc uwagę z powrotem na dokumenty, Drew odpowiada:

– Nie mogę. Utknąłem tu przynajmniej do dziesiątej.

Wspominałem wcześniej o ludziach żyjących pracą? Taki właśnie jest Drew Evans.

Jednak on to lubi. Nie jest przemęczony, zestresowany i nie ściga się ciągle z czasem – jest wręcz przeciwnie. Drew naprawdę cieszy praca; emocjonuje się, mogąc negocjować kontrakt, nawet jeśli rozmowy nie należą do łatwych, ponieważ wie, że potrafi dopiąć swego, i prawdopodobnie jest jedynym, który może tego dokonać.

Przynajmniej do czasu, gdy pewna brunetka nie dołączyła do naszego zespołu.

Zerkam w kierunku biura Kate. Siedzi przy biurku, jest lustrzanym odbiciem Drew, z tym że jest dużo seksowniejsza.

Opierając się o krzesło, mówię:

– Słyszałeś, że Kate jest blisko sfinalizowania umowy z Pharamatab?

Nadal na mnie nie patrząc, Drew odzywa się dość opryskliwie:

– Tak, słyszałem.

Uśmiecham się.

– Lepiej się tym zainteresuj. Jeśli ona dobije targu, twój staruszek będzie tak rozemocjonowany, że nie zdziwiłbym się, gdyby chciał ją adoptować. A kazirodztwo, nawet w przypadku przysposobionego rodzeństwa, jest w Nowym Jorku karane. – Właśnie tak zachowują się najlepsi przyjaciele. To równoważne z cmoknięciami w powietrzu, którymi obdarowują się kobiety. To nasz znak oddania. – Chociaż myślę, że kazirodztwo nie będzie wchodziło w grę, bo ona cię ciągle sprowadza do parteru.

– Możesz mi obciągnąć.

Śmieję się.

– Nie dzisiaj, kochanie. Boli mnie głowa. – Idę do drzwi. – Miłego.

– Nara.

Po skończonej pracy, jak każdego dnia, wskakuję do metra, by udać się do siłowni. To Brooklyn, miejsce wychudzonych do kości. Salę ćwiczeń niektórzy nazwaliby norą, ale dla mnie to nieoszlifowany diament. Podłoga jest twarda i brudna, a przy tylnej ścianie znajdują się zużyte, czerwone worki treningowe. Z przodu, przy pękniętym lustrze ustawione zostały ciężarki, a obok wioślarza stoi skrzynka po mleku wypełniona linami.

Nie ma tu żadnych odzianych w spandex, znudzonych kur domowych, szukających miłosnych przygód lub chwalących się ostatnio nabytym kosmetykiem. Nie ma tu magnetycznych maszyn, nowoczesnych bieżni, jak te, które można znaleźć w siłowni budynku, w którym mieszkam. Przychodzę tu się spocić i zmęczyć mięśnie do granic ich możliwości, testując je sprawdzoną gimnastyką. A przede wszystkim przychodzę tu dla ringu bokserskiego ustawionego na środku.

Miałem dwanaście lat, gdy po raz pierwszy obejrzałem Rocky’ego. Akcja toczy się w Filadelfii, ale równie dobrze mógłby to być Nowy Jork. Od tamtego czasu stałem się fanem boksu. Nie mam zamiaru rezygnować z pracy, by trenować boks w wadze ciężkiej, ani nic takiego, ale nie ma lepszego treningu niż kilka rundek na ringu z przyzwoitym przeciwnikiem.

Właścicielem tej siłowni jest Ronny Butler. To facet po pięćdziesiątce ze szczeciną na brodzie, w szarej bluzie, z grubym, złotym krzyżem na szyi, stojący w narożniku, krzykiem korygujący zachowanie dwóch sparingpartnerów na ringu. Wprawdzie Ronny to nie Mickey, ale to dobry gość i jeszcze lepszy trener.

Przez lata ze strzępków informacji, które mu się wymsknęły, poskładałem o nim kilka faktów. Pod koniec lat osiemdziesiątych Ronny był rekinem na Wall Street. W pewien piątkowy wieczór pojechał z rodziną na weekend do Hamptons. Ponieważ musiał zostać w pracy, wyjechali później. Po drodze wpadła na nich ciężarówka, której kierowca zasnął za kierownicą. Przeleciała przez barierki rozdzielające pasy i poszła na czołówkę z BMW Ronny’ego, który doznał wstrząsu mózgu i złamania kości udowej. Jego żona i córka nie miały tyle szczęścia i nie przeżyły.

Spędził kilka lat na dnie butelki, a dodatkowych kilka na próbach wyjścia z nałogu. Następnie przeznaczył oszczędności na zakup tego miejsca. Nie jest zgorzkniały czy smutny, ale nie mogę powiedzieć, by był szczęśliwy. Myślę, że ta siłownia trzyma go na nogach, przynajmniej ma powód, by codziennie wstawać z łóżka.

– Wycofaj się, Shawnasee! – krzyczy Ronny na zawodnika, który swojego partnera przyszpilił do lin i okłada go po żebrach. – Na miłość boską, to nie jest Vegas, dajże mu odetchnąć!

Ten cały Shawnasee to dupek. Znacie ten typ – młody gniewny, który z chęcią wyskakuje z samochodu, by przyłożyć jakiemuś biedakowi za wyprzedzenie na autostradzie. Kolejnym powodem, dla którego lubię boks, jest świetna okazja nauczenia debili, gdzie ich miejsce, bez późniejszego oskarżenia o napaść.

Shawnasee kilka miesięcy temu próbował mnie sprowokować na ringu, ale wcale nie jest fajnie walczyć z kimś, kto ma marną technikę. Mimo że uderza mocno, i tak nie ma szans na zwycięstwo. Poczekam, aż się czegoś nauczy – potem skopię mu dupsko.

Krzyżuję spojrzenie z Ronnym, który odsuwa od siebie bokserów, i witam się z nim skinieniem głowy. Następnie wchodzę do szatni, zdejmuję garnitur i przez pół godziny walę w worek, po czym ćwiczę na wioślarzu, aż moje bicepsy mają dość, a nogi drżą jak galareta. Rozgrzewkę kończę dziesięciominutowym szybkim skakaniem na skakance, co może wam się wydawać łatwe, ale wcale takie nie jest. Spróbujcie tego przynajmniej przez pięć minut. Założę się, że będziecie się czuły jak przed zawałem.

Kiedy ring zostaje zwolniony, wskakuję na trzy rundki z Joem Wilsonem, zamożnym prawnikiem, z którym mierzyłem się już wcześniej. Joe lubi walczyć, ale szybko szala przechyla się na moją korzyść. Po walce uderzamy się na pożegnanie rękawicami i wracam do szatni, by się przebrać. W drodze do wyjścia klepię Ronny’ego po plecach i biegnę do metra, by wrócić do domu.

Nie wstydzę się przyznać, że gdy skończyłem studia, rodzice kupili mi mieszkanie – wtedy nie było mnie na nie stać. Lokalizacja jest świetna – do firmy mogę chodzić spacerkiem i mam zabójczy widok na Central Park. A ponieważ mieszkam tutaj, odkąd skończyłem studia, w jego wystroju brak stylistycznej spójności, jakiej oczekiwałybyście od biznesmena. Rozejrzyjcie się.

Czarne, skórzane sofy stoją naprzeciw wielkiego telewizora, do którego podłączony jest system audio oraz konsola znajdująca się na szklanej półce poniżej. Stolik również jest szklany, ale wyszczerbiony od kładzenia na nim nóg i stawiania butelek. Na ścianie wisi obraz z mrocznym widokiem szczytu góry znanego japońskiego artysty, a moja bezcenna kolekcja starych czapek bejsbolowych wisi na hakach naprzeciw niego. W podświetlanej gablocie w rogu pokoju stoi rzeźbiona kryształowa nagroda za doskonałe zarządzanie inwestycyjne, którą otrzymałem w zeszłym roku… a obok niej znajduje się autentyczny hełm bohatera Boby Fetta, który nosił grający go aktor podczas kręcenia Imperium kontratakuje. Dalej są regały z ciemnego drewna, a na ich półkach znajdują się trofea sportowe, książki o sztuce, fotografii, finansach oraz kilkanaście oprawionych w niedopasowane do siebie ramki zdjęć przedstawiających przyjaciół i rodzinę, uchwyconych w najlepszych momentach mojego życia. Te zdjęcia zrobiłem osobiście.

Fotografowanie jest moim hobby. Później więcej o tym usłyszycie. W jadalni zamiast bezsensownego stołu i krzeseł znajduje się stół bilardowy i automat do gry Space Invaders. Jednak moja kuchnia jest w pełni wyposażona – mam czarne, granitowe blaty, podłogę z włoskiego marmuru, chromowane urządzenia i garnki, o których marzy niejeden kucharz. Lubię gotować i dobrze mi to wychodzi.

Droga do serca mężczyzny może wieść przez żołądek – ale najbardziej bezpośrednia wiedzie przez dziewczęcą bieliznę. Dla kobiet facet, który dobrze radzi sobie w kuchni, jest smakowitym kąskiem.

No powiedzcie, że nie mam racji.

W każdym razie moje mieszkanie wymiata. Jest duże i wygodne, imponujące, ale nie szpanerskie.

Po odwiedzeniu trzygłowicowego prysznica znajdującego się za szklanymi drzwiami, wycieram się i spędzam kilka minut na przeglądaniu się w pełnowymiarowym lustrze. Moje zazwyczaj jasnobrązowe włosy są ciemne, bo mokre i sterczą we wszystkich kierunkach. Przydałoby się im strzyżenie, bo zbyt długie zaczynają się kręcić. Pocieram niewielki zarost na swojej kwadratowej szczęce, ale nie sądzę, bym już musiał się golić. Staję bokiem do wysokiego lustra i naprężam biceps, dumny z mięśni, które wypracowałem. Nie jestem napakowany jak jakiś kark, ale mam ładnie zarysowaną, szczupłą, mocną sylwetkę, bez grama tłuszczu na sześciopaku.

Gapienie się na własne odbicie pewnie wydaje się wam narcyzmem, ale możecie mi wierzyć – faceci to robią. Po prostu nie lubimy, gdy się nas na tym przyłapuje. Jednak, gdybyście zainwestowały tyle czasu w swoje ciało ile ja, wypłata byłaby tego warta.

Wkładam jedwabne bokserki i idę odgrzać resztki makaronu z