Złodziej cieni - Elizabeth Hoyt - ebook
Opis

Nudne popołudnie nieoczekiwanie zmienia się w przygodę, kiedy lady Isabel Beckinhall znajduje na ulicy rannego Ducha St. Giles. Niestety, tajemniczy mężczyzna prędko znika z jej życia, a na domiar złego Isabel zostaje obarczona nieprzyjemnym zadaniem - musi wpoić nieco ogłady Winterowi Makepeace'owi, burkliwemu zarządcy sierocińca. Winter wie, że powinien trzymać się z dala od pięknej arystokratki, niebezpiecznie bliskiej odkrycia jego podwójnej tożsamości. Problem w tym, że jeśli odrzuci pomoc Isabel, grozi mu utrata stanowiska w przytułku. Tymczasem w okolicy ktoś porywa osierocone dzieci, a trop wiedzie do wyższych sfer.

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS
czytnikach certyfikowanych
przez Legimi
czytnikach Kindle™
(dla wybranych pakietów)
Windows
10
Windows
Phone

Liczba stron: 425

Odsłuch ebooka (TTS) dostepny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS

Popularność


Tytuł oryginału: Thief of the Shadows

Projekt okładki: Alan Ayers

Copyright © 2012 by Nancy M. Finney

This edition published by arrangement with Grand Central Publishing,

New York, USA. All rights reserved.

Copyright © for the Polish translation Wydawnictwo BIS 2018.

ISBN 978-83-7551-585-5

Wydawnictwo BIS

ul. Lędzka 44a

01-446 Warszawa

tel. 22 877-27-05, 22 877-40-33

e-mail:[email protected]

www.wydawnictwobis.com.pl

Skład wersji elektronicznej: Kamil Raczyński

konwersja.virtualo.pl

Mojemu ulubionemu szwagrowi, Charlesowi,

intrygująco utalentowanemu artyście

interdyscyplinarnemu o zainteresowaniach

obejmujących taniec, teatr i sztuki wizualne,

który mimo wszystko nie wzbrania się przed tym, by sporadycznie zbrukać się filmikiem

promującym romans.

Podziękowania

Jak zawsze muszę podziękować zespołowi profesjonalistów, którzy pomogli wypolerować koszmarnie toporny szkic w produkt końcowy nieco bardziej nadający się do czytania: mojej łebskiej agentce, Susannah Taylor, mojej cierpliwej redaktor prowadzącej, Amy Pierpont, oraz mojej pedantycznej redaktorce, Carrie Andrews. Asystentka Amy, Lauren Plude, nieodmiennie promienieje skandaliczną wręcz życzliwością, Diane Luger z działu artystycznego GCP ponownie przeszła samą siebie, projektując okładkę, a Nick Small i Brianne Beers z reklamy pracowali bez wytchnienia, żebyście na pewno usłyszeli o tej książce.

Dziękuję Wam wszystkim.

Rozdział 1

O, utwórzcie krąg, drodzy moi, i dajcie świecom zapłonąć

jasno, bo tego wieczoru opowiem wam historię

Arlekina – Ducha St. Giles…

– z Legendy o Arlekinie – Duchu St. Giles

Londyn, Anglia

Maj 1738 roku

Ciało na drodze było absolutnym ukoronowaniem tego dnia.

Isabel Beckinhall – baronowa Beckinhall – westchnęła cicho. Jej kareta zatrzymała się w najgorszej części Londynu – na brudnych ulicach St. Giles. A dlaczego Isabel znalazła się w St. Giles o zmierzchu? Ponieważ, głupia, dobrowolnie zgodziła się reprezentować Syndykat Pań na rzecz Przytułku dla Nieszczęsnych Sierot i Podrzutków podczas końcowej inspekcji nowego budynku.

Nigdy nie zgłaszaj się na ochotnika. Nawet przyjemnie opchana ciastkami i napojona gorącą herbatą. Ciastka były wymysłem iście szatańskim, a konkretnie – wymysłem lady Hero Reading, jednej z dwóch patronek-fundatorek nowego przytułku. Lady Hero dolała Isabel herbaty i popatrzyła na nią prostodusznie szarymi oczami, uroczo pytając, czy Isabel nie miałaby nic przeciwko temu, by spotkać się z panem Winterem Makepeace’em, posępnym zarządcą przytułku, w celu dokonania przeglądu nowego budynku. A Isabel niefrasobliwie się zgodziła, jak obżarte ciastkami, bezrozumne cielę.

W dodatku ten przeklęty człowiek nawet się nie pokazał!

– Muu… – wymamrotała do siebie Isabel, akurat kiedy otworzyły się drzwi karety i do środka wspięła się jej osobista pokojówka, Pinkney.

– Proszę pani? – spytała Pinkney, z zaskoczenia otwierając szeroko niebieskie oczy.

Inna sprawa, że niebieskie oczy Pinkney prawie zawsze były szeroko otwarte. Dziewczyna należała do najbardziej pożądanych osobistych pokojówek w Londynie i stanowiła niedościgniony wzór w kwestiach najnowszej mody mimo skromnych dwudziestu jeden lat i cechującej ją naiwności.

– Nic takiego – powiedziała Isabel, machnięciem ręki zbywając swoją krowią onomatopeję. – Ustaliłaś, czemu przesunięcie trupa zajmuje tyle czasu?

– Och, tak, milady – odparła Pinkney. – To dlatego, że nie jest martwy. – Ściągnęła śliczne brwi. – No, w każdym razie jeszcze nie. Harold biedzi się, odciągając go na bok, i nie uwierzy pani, ale prawdziwy z niego aktor komiczny.

Tym razem to Isabel zamrugała.

– Z Harolda?!

– Och, nie, milady! – Pinkney rozchichotała się, lecz zaraz pochwyciła spokojne spojrzenie Isabel. – Eee… – Odkaszlnęła. – Ten nie całkiem trup. Jest aktorem komicznym, znaczy. Ma na sobie strój arlekina, z maską i w ogóle…

Isabel nie słuchała dłużej. Otworzyła drzwi i wysiadła z karety. Na zewnątrz szary dzień stawał się coraz bardziej ponury, w miarę jak zbliżała się noc. Na zachodzie migotał ogień, Isabel słyszała dobiegające z tego kierunku odgłosy zamieszek. Awanturnicy byli bardzo blisko. Zadrżała i pospieszyła do miejsca, gdzie Harold i drugi lokaj pochylali się nad leżącą na ziemi postacią. Pinkney prawdopodobnie pokręciła coś w kwestii kostiumu, samego mężczyzny, maski lub…

Ale nie.

Isabel gwałtownie zaczerpnęła tchu. Nigdy nie widziała niesławnego Ducha St. Giles osobiście, nie żywiła jednak najmniejszych wątpliwości, że to on. Leżący na brzuchu mężczyzna nosił czarno-czerwony strój. Kapelusz z miękkim rondem spadł mu z głowy, widziała więc, że brązowe włosy ma związane z tyłu w niewyszukany sposób. W pochwie u boku miał sztylet, przy jego szerokiej dłoni leżała szpada. Czarna półmaska z niedorzecznie długim nosem zakrywała mu górną połowę twarzy, pozostawiając na widoku kwadratowy podbródek i szerokie usta. Rozchylone wargi, górna nieco większa od dolnej, odsłaniały proste białe zęby.

Isabel podniosła wzrok na lokaja.

– Żyje?

– Jeszcze dycha, milady. – Harold potrząsnął głową. – Ale trudno rzec, jak długo.

Z niedaleka dobiegł krzyk i brzęk rozbijanego szkła.

– Umieśćcie go w karecie – poleciła Isabel.

Schyliła się po kapelusz mężczyzny.

– Ale, milady… – Will, drugi lokaj, zmarszczył brwi.

– Migiem. I nie zapomnijcie o jego szpadzie.

Widziała już gromadę ludzi wyłaniających się zza rogu. Lokaje popatrzyli po sobie, po czym zgodnie podnieśli Ducha. Harold stęknął pod ciężarem, ale nie wygłosił choćby słowa skargi.

Tłum zebrał się przy końcu ulicy, ktoś coś krzyknął.

Awanturnicy spostrzegli karetę.

Isabel zebrała spódnice i potruchtała za służącymi. Harold z ciężkim sapnięciem wrzucił Ducha i jego szpadę do karety. Isabel niezbyt elegancko wgramoliła się do środka. Pinkney okrągłymi oczami wpatrywała się w rozciągniętego na podłodze Ducha, ale Isabel chwilowo go zignorowała. Rzuciła nań jego kapelusz, podniosła swoje siedzisko i ze schowka pod spodem wyjęła dwa pistolety.

Pokojówka pisnęła ze strachu.

Isabel odwróciła się i wręczyła pistolety stojącym przy drzwiach lokajom.

– Nie pozwólcie, by ktokolwiek wspiął się na karetę.

Harold zacisnął szczękę.

– Tak, milady.

Wziął pistolety, dał jeden Willowi, po czym wszedł na stopień z tyłu karety.

Isabel zamknęła drzwi i zapukała w dach.

– Co koń wyskoczy, John!

Kareta ruszyła z szarpnięciem, akurat kiedy coś uderzyło o burtę.

– Milady! – krzyknęła Pinkney.

– Cicho – powiedziała Isabel.

Na siedzeniu pokojówki leżał koc do okrywania nóg; Isabel zarzuciła go na Ducha. Usiadła na swoim miejscu, w pośpiechu przytrzymując się okna, kiedy kareta skręcała chwiejnie za róg. Znów coś uderzyło w pojazd. Znienacka w oknie ukazała się wykrzywiona w grymasie twarz, język przeciągnął lubieżnie po szkle.

Pinkney wrzasnęła.

Choć serce tłukło jej się dziko, Isabel ze spokojem popatrzyła mężczyźnie w oczy. Były nabiegłe krwią, pełne rozszalałej furii. Kareta podskoczyła i mężczyzna spadł.

Rozległ się strzał z pistoletu.

– Milady – szepnęła Pinkney, biała na twarzy. – Ten trup…

– Nie całkiem trup – wymamrotała Isabel, mierząc wzrokiem koc.

Miała nadzieję, że ktokolwiek zajrzy do wnętrza karety, zobaczy rzucony niedbale na podłogę koc, nie zaś ukrytego Ducha St. Giles. Poszukała oparcia, kiedy pojazd brał ostry zakręt.

– Nie całkiem trup – powtórzyła kornie Pinkney. – Kto to jest?

– Duch St. Giles.

Oczy Pinkney, barwy jaja drozda, zaokrągliły się.

– Kto?

Isabel popatrzyła na pokojówkę z rozdrażnieniem.

– Duch St. Giles? Najsłynniejszy rozbójnik w Londynie? Chadza w kostiumie arlekina, gwałcąc i mordując lub ratując i broniąc, w zależności od tego, czyim opowieściom daje się wiarę?

Istniała realna groźba, że oczy Pinkney wypadną, jeśli zrobią się jeszcze trochę większe.

– Nie? – Isabel machnęła ręką w stronę okna i wrzasków za nim, po czym słodko dodała: – Mężczyzna, którego śmierci pragnie ta tłuszcza?

Pinkney z przerażeniem spojrzała na koc.

– Ale… dlaczego, milady?

Drugi pistolet wypalił z ogłuszającym hukiem. Pinkney podskoczyła i z dzikością w oczach wyjrzała przez okno.

Dobry Boże, skończyła im się amunicja. Isabel modliła się, żeby nic nie stało się lokajom – oraz żeby zdołali powstrzymać awanturników bez pomocy broni. Była arystokratką, lecz nie dalej jak w zeszłym roku w St. Giles wywleczono z karety, pobito i obrabowano wicehrabiego.

Isabel wzięła głęboki oddech i na oślep pomacała pod kocem w poszukiwaniu rękojeści szpady Ducha. Pinkney spojrzała pytająco, gdy jej pani wyciągnęła ciężki oręż i położyła go sobie na kolanach. W ostateczności uderzy napastnika głowicą.

– Chcą jego śmierci, bo dziś rano odciął z szubienicy Czarującego Mickeya O’Connora.

Na tę akurat wieść Pinkney pojaśniała.

– Och, Czarującego Mickeya, tego pirata! O nim to słyszałam. Ponoć jest przystojny jak sam diabeł, a ubiera się lepiej niż nasz król!

Naturalnie, że jej pokojówka słyszała o dobrze ubranym piracie.

– Właśnie. – Isabel wzdrygnęła się, kiedy coś uderzyło w okno, aż pękła szyba. – Zapewne ścigali go od samego Tyburn, biedaczysko.

– O… – Pinkney przygryzła wargę. – Proszę mi wybaczyć, milady, ale dlaczego go wzięliśmy?

– No cóż, doprawdy szkoda pozwalać, by kogokolwiek rozszarpała tłuszcza – odparła Isabel, przeciągając zgłoski, żeby nie okazać przed dziewczyną strachu, pod wpływem którego łomotało jej serce. – Szczególnie zaś młodego, przystojnego mężczyznę.

Pinkney popatrzyła na Isabel trwożliwie.

– Ale, milady, jeśli polują na niego, a on jest w naszej karecie… aaa…

Isabel zebrała w sobie całą siłę, żeby uśmiechnąć się stanowczo. Zacisnęła dłoń na rękojeści leżącej na jej kolanach szpady.

– Dlatego też nie zamierzamy ich powiadamiać, że mamy Ducha, zgadza się?

Pinkney zamrugała kilkakrotnie, jakby rozpracowywała ów tok rozumowania; później się uśmiechnęła. To dziecko naprawdę było całkiem ładne.

– Och, tak, milady.

Pokojówka oparła się wygodnie, najwyraźniej przeświadczona, że nie grozi im już żadne niebezpieczeństwo, skoro wszystko zostało wyjaśnione.

Isabel szarpnięciem odsunęła zasłonki, żeby wyjrzeć przez spękaną szybę. Sama bynajmniej nie była tak dobrej myśli. W St. Giles dominowały wąskie i kręte uliczki – z tego właśnie powodu kareta jechała przedtem tak wolno. Tłuszcza poruszała się pieszo znacznie szybciej niż oni. Kiedy jednak Isabel spojrzała do tyłu, przekonała się, że dystans między nimi a tłumem się zwiększa. Stangret John znalazł prosty odcinek drogi i popędził konie do kłusa.

Isabel puściła zasłonkę z westchnieniem szczerej ulgi. Dzięki Bogu.

Kareta zatrzymała się raptownie.

Pinkney wrzasnęła.

– Spokojnie. – Isabel spojrzała surowo na pokojówkę.

Ostatnie, czego było jej trzeba, gdyby mieli zostać zaatakowani, to wapory Pinkney.

Isabel wyjrzała przez okno, po czym spiesznie wepchnęła szpadę z powrotem pod koc.

W samą porę. Drzwi karety otworzyły się, ukazując odzianego w szkarłatny mundur oficera dragonów o srogim wyglądzie.

Isabel uśmiechnęła się słodko.

– Kapitan Trevillion. Jak dobrze pana widzieć… kiedy już uciekliśmy przed tłuszczą.

Wyraziste kości policzkowe kapitana pociemniały, lecz mimo to obrzucił wnętrze karety bystrym spojrzeniem. Zdawało się, że nieco dłużej spoglądał na koc.

Isabel nie odrywała wzroku od jego twarzy, nadal uśmiechnięta. Niedbale wsparła stopy na pledzie.

Dragon znów na nią popatrzył.

– Madame, cieszę się, że pani i jej towarzysze jesteście cali i zdrowi. Dzisiaj lepiej nie kręcić się po St. Giles.

– Tak, cóż, wyruszając rano, nic o tym nie wiedzieliśmy. – Isabel uniosła brwi w wyrazie uprzejmego zainteresowania. – Schwytaliście już tego pirata?

Wargi kapitana zacisnęły się w kreskę.

– To tylko kwestia czasu. Dopadniemy jego oraz Ducha St. Giles. Tłum nie da im spocząć. Życzę miłego dnia, milady.

Skinęła głową, wstrzymując oddech do chwili, gdy dragon zatrzasnął drzwi karety i polecił Johnowi jechać dalej.

Pinkney prychnęła z pogardą.

– Żołnierze. Zawsze noszą takie niemodne peruki.

Isabel osunęła się na poduszki i obdarzyła pokojówkę przelotnym uśmiechem.

Pół godziny później kareta zajechała przed jej elegancką miejską rezydencję.

– Wnieście go do środka – poleciła Haroldowi, kiedy otworzył drzwi.

Ze znużeniem skinął głową.

– Tak, milady.

– Aha, Haroldzie? – Isabel wysiadła z karety, nadal ściskając w dłoni szpadę.

– Milady?

– Dobrze się spisaliście. Ty i Will. – Skinęła głową w kierunku Willa.

Na szeroką, pospolitą twarz Harolda wypłynął nieśmiały uśmiech.

– Dziękuję, milady.

Isabel także nieznacznie się uśmiechnęła, zanim weszła do rezydencji. Edmund, jej kochany zmarły mąż, kupił dla niej Fairmont House na krótko przed śmiercią jako prezent na dwudzieste ósme urodziny. Wiedział, że tytuł i posiadłości ziemskie przejdą na jego dalekiego kuzyna, i chciał należycie ją zabezpieczyć, wyposażając we własny majątek, nieobjęty majoratem1.

Natychmiast po wprowadzeniu się tutaj cztery lata temu Isabel zmieniła wystrój wnętrz. Obecnie ściany holu wejściowego były wyłożone złotym dębem. Stąpało się po drewnianym parkiecie, a tu i ówdzie znajdowały się przedmioty, które ją bawiły: filigranowy stolik na złoconych nogach z blatem z różowego marmuru, wykonany z czarnego marmuru roześmiany chłopiec-faun trzymający zająca oraz małe owalne lustro w oprawie z macicy perłowej. Wszystkie te drobiazgi kochała bardziej ze względu na ich formę niż wartość.

* * *

– Dziękuję, Butterman – powiedziała Isabel, kiedy wetknąwszy szpadę pod pachę, zdejmowała rękawiczki i kapelusz, by podać je kamerdynerowi. – Trzeba natychmiast uszykować sypialnię.

Butterman, podobnie jak wszyscy jej służący, był nienagannie wyszkolony. Nawet nie mrugnął w reakcji na ten nieoczekiwany rozkaz – ani na widok szpady, którą beztrosko dzierżyła.

– Tak, milady. Czy pokój niebieski panią zadowoli?

– Jak najbardziej.

Butterman pstryknął palcami i jedna z pokojówek pospieszyła schodami na górę.

Isabel odwróciła się i patrzyła, jak wchodzą Harold i Will, niosąc Ducha. Miękki kapelusz rannego spoczywał na jego piersi.

Butterman ledwie dostrzegalnie uniósł brew, ujrzawszy nieprzytomnego mężczyznę, ale rzekł tylko:

– Pokój niebieski, Haroldzie, jeśli łaska.

– Tak, proszę pana – wydyszał Harold.

– Jeśli raczy pani wybaczyć, milady – rzekł cicho Butterman – sądzę, że pani Butterman może okazać się pomocna.

– Tak, dziękuję. Proszę jak najszybciej przysłać panią Butterman na górę. – Isabel ruszyła po schodach w ślad za służącymi.

Pokojówki nadal szykowały łóżko w pokoju niebieskim, kiedy nadeszli lokaje ze swoim brzemieniem, niemniej na palenisku płonął już ogień.

Harold zawahał się, przypuszczalnie dlatego, że Duch był cokolwiek brudny i zakrwawiony, ale Isabel wskazała gestem łóżko. Ranny jęknął, kiedy lokaje składali go na nieskazitelnie czystej narzucie.

Isabel oparła szpadę w kącie pokoju i pospieszyła w stronę Ducha. Nie groziło im już niebezpieczeństwo, lecz jej puls nie zwolnił. Uzmysłowiła sobie, że czuje się odrobinę podekscytowana tym niezwykłym rozwojem wypadków. Uratowała Ducha St. Giles. Dzień, który zapowiadał się tak zwyczajnie, wręcz nijako, przekształcił się w ciekawą przygodę.

Duch miał zamknięte oczy. Nadal nosił przekrzywioną maskę. Isabel zdjęła ją ostrożnie i z zaskoczeniem odkryła pod spodem czarną przepaskę z cienkiego jedwabiu, która zakrywała górną część twarzy, od grzbietu mocnego nosa po czoło. W materiale wycięto otwory na oczy. Isabel przyjrzała się z uwagą trzymanej w dłoni masce arlekina. Wykonano ją z ufarbowanej na czarno skóry. Wygięte w wysokie łuki brwi i zakrzywiony, groteskowy nos nadawały masce lubieżny wyraz, jak u satyra. Odłożyła ją na stolik i znów popatrzyła na Ducha. Leżał na łóżku bezwładny i ciężki. Ponad czarnymi butami z cholewą na pstrokatych, obcisłych spodniach odznaczały się plamy krwi. Przygryzła wargę. Część tej krwi wyglądała na całkiem świeżą.

– Butterman mówił, że jest tu ranny mężczyzna – powiedziała pani Butterman, energicznie wkraczając do pokoju. Podeszła do łóżka i przez dłuższą chwilę wpatrywała się w Ducha, trzymając się pod boki, nim rozstrzygająco skinęła głową. – No, nie da rady. Trza go będzie rozebrać, milady, i ustalić, skąd się bierze ta krew.

– Och, oczywiście – odparła Isabel.

Sięgnęła do guzików przy rozporku Ducha, podczas gdy pani Butterman wzięła się za jego dublet.

Za plecami Isabel ktoś gwałtownie wciągnął powietrze.

– Och, milady!

– O co chodzi, Pinkney? – zapytała Isabel, walcząc z upartym guzikiem. Krew zaschła na materiale, usztywniając go.

– Nie wypada, żeby się tym pani zajmowała – oznajmiła Pinkney z takim zgorszeniem, jakby Isabel zaproponowała, że pospaceruje nago w Katedrze Westminsterskiej. – To mężczyzna.

– Zapewniam cię, że zdarzyło mi się już widzieć nagiego mężczyznę – odparła łagodnie Isabel, zsuwając rannemu spodnie.

Pod spodem jego bielizna była mokra od krwi. Dobry Boże! Czy człowiek może stracić tyle krwi i przeżyć? Zatroskana zmarszczyła brwi, biorąc się za wiązanie przy bieliźnie.

– Ma sińce na barku i żebrach, a do tego kilka zadrapań, ale nic, co by powodowało taki upływ krwi – zameldowała pani Butterman, kiedy rozłożyła dublet na boki i uniosła Duchowi koszulę aż po pachy.

Isabel zerknęła w górę i zamarła. Na piersi rannego rysowały się gładkie mięśnie, brązowe sutki odcinały się od bladej skóry, a pomiędzy nimi rozsypały się czarne kręcone włosy. Brzuch miał twardy i rzeźbiony, te same czarne włosy całkowicie zakrywały pępek. Isabel zamrugała. Widziała już nagiego mężczyznę – mężczyzn, gwoli ścisłości – to prawda, niemniej Edmund w chwili śmierci przekroczył już sześćdziesiątkę i z pewnością nigdy nie wyglądał jak ten tutaj. A tych kilku dyskretnych kochanków, których sobie wzięła, odkąd odszedł, było arystokratami – mężczyznami wiodącymi leniwe życie. Mieli niewiele więcej mięśni niż ona sama. Jej oko pochwyciło linię włosów, biegnącą w dół od pępka Ducha. Znikała w jego bieliźnie.

Gdzie znajdowały się ręce Isabel.

Przełknęła ślinę i rozwiązała sznurki, nieco zaskoczona drżeniem własnych palców, po czym zsunęła Duchowi bieliznę. Ukazały się jego genitalia, członek gruby i długi, nawet w stanie spoczynku, ciężkie jądra.

– No – odezwała się pani Butterman – tutaj to on wygląda całkiem zdrowo.

– Ojej, tak – szepnęła Pinkney.

Isabel nie zauważyła, kiedy pokojówka podeszła na tyle blisko, by widzieć Ducha. Osłoniła mu lędźwie rogiem kapy, nagle zapragnąwszy chronić nieprzytomnego mężczyznę.

– Proszę mi pomóc zdjąć mu buty, żebyśmy mogły odsłonić całe nogi – zwróciła się do pani Butterman. – Jeśli tam nie znajdziemy rany, trzeba będzie go odwrócić.

Kiedy jednak zsunęły mu spodnie jeszcze niżej, ukazało się długie, głębokie cięcie na umięśnionym prawym udzie. Przy odrywaniu przemoczonego materiału z rany pociekła świeża krew, spływając strużką po nodze.

– No i jest – powiedziała pani Butterman. – Możemy posłać po medyka, milady, ale dobrze sobie radzę z igłą i nicią.

Isabel skinęła głową. Popatrzyła znów na ranę, przepełniona ulgą, że nie okazała się ona ani w połowie tak groźna, jak się obawiała.

– Proszę wziąć Pinkney do pomocy i przynieść, co pani potrzeba, pani Butterman. Coś mi się zdaje, że nie ucieszy go wizyta lekarza.

Pani Butterman wyszła spiesznie, a Pinkney podążyła za nią.

Isabel czekała, sama w pokoju, jeśli nie liczyć Ducha St. Giles. Dlaczego go uratowała? Zadziałała nieomal bez zastanowienia – koncept, by pozostawić bezbronnego człowieka na pastwę tłuszczy, wzbudzał w niej instynktowną odrazę. Jednak teraz, gdy znalazł się w jej domu, odkryła, że interesuje ją on sam. Jakiego rodzaju człowiek ryzykuje życie przebrany za arlekina? Był rozbójnikiem czy zabijaką do wynajęcia? A może po prostu szaleńcem? Popatrzyła na niego. Choć nieprzytomny, nadal imponował, gdy leżał tak, wielki, rozciągnięty na filigranowym łóżku. Był mężczyzną w kwiecie wieku, silnym i atletycznym, w tym momencie nieomal całkowicie obnażonym przed jej spojrzeniem.

Z wyjątkiem twarzy.

Wyciągnęła rękę ku czarnej jedwabnej masce, która nadal zakrywała górną część twarzy Ducha. Czy był przystojny? Brzydki? Zaledwie przeciętny?

Jej ręka zaczęła opadać ku masce.

Jego wystrzeliła w górę, chwytając Isabel za nadgarstek.

Otworzył ewidentnie brązowe oczy.

– Nie.

* * *

Ten dzień nie przebiegał zgodnie z planem.

Winter Makepeace wpatrywał się w bystre niebieskie oczy lady Isabel Beckinhall i zastanawiał, jak właściwie wyplącze się z tej sytuacji, nie ujawniając swojej tożsamości.

– Nie – szepnął znowu.

Nadgarstek miała ciepły i delikatny, czuł wszakże pod palcami kobiecą siłę, a jego własne mięśnie były w tej chwili piekielnie słabe.

– Dobrze – powiedziała cicho. – Od jak dawna jest pan przytomny?

Nie próbowała uwolnić nadgarstka z jego uchwytu.

– Ocknąłem się, kiedy zdjęła mi pani spodnie. – Doprawdy interesujący sposób odzyskania przytomności.

– Zatem nie jest pan tak poturbowany, jak sądziliśmy – skomentowała z lekka ochrypłym głosem, przeciągając zgłoski.

Stęknął i odwrócił głowę, żeby rozejrzeć się po pokoju. Pod wpływem fali mdłości i zawrotów głowy niewiele brakowało, a znów by odpłynął.

– Gdzie jestem?

Mówił cicho, chrapliwie, ledwie słyszalnie. Może jeśli będzie szeptał, ona go nie rozpozna.

– W moim domu. – Przekrzywiła głowę. – Nie dotknę maski, jeśli pan sobie tego nie życzy.

Przyglądał się jej, kalkulując. Był nagi, w obcym domu, ranny. Nic nie przemawiało na jego korzyść.

Uniosła elegancką brew.

– Zechce pan puścić mój nadgarstek?

Otworzył dłoń.

– Proszę o wybaczenie.

Potarła nadgarstek, opuszczając wzrok z fałszywą skromnością.

– Ocaliłam panu życie, a teraz znajduje się pan na mojej łasce – przemknęła spojrzeniem po jego nagim ciele – lecz mimo to nie wydaje mi się, by naprawdę prosił pan o wybaczenie.

Popatrzyła mu w oczy, inteligentnie, z humorem, dogłębnie uwodzicielsko.

Niebezpieczeństwo było wręcz namacalne.

Wargi Wintera drgnęły.

– Może jestem po prostu gburem.

– Gburem, to bez wątpienia. – Szybko przeciągnęła palcem po kawałku materiału, który osłaniał mu miednicę, a jego ciało zareagowało instynktownie. – Ale żeby do tego niewdzięcznym? – Ze smutkiem pokręciła głową.

Uniósł brwi.

– Mam nadzieję, iż nie obwinia mnie pani, że leżę tu rozebrany. Przysięgam, że obudziłem się w tym stanie i nie wiem, kogo mógłbym winić, jeśli nie panią.

Jej oczy rozszerzyły się minimalnie i przygryzła wargę, jakby chciała zdusić dreszcz lub śmiech.

– Zapewniam pana, że moja… ciekawość brała się wyłącznie z pragnienia, by ustalić, gdzie został pan ranny.

– Wobec tego pani ciekawość stanowi dla mnie zaszczyt.

Winter czuł się tak, jakby stoczył się ze wzgórza i wylądował głową w dół. Nigdy nie przekomarzał się w ten sposób z kobietami, a w trakcie ich poprzednich spotkań – kiedy występował zaledwie jako pan Makepeace, zarządca przytułku – lady Beckinhall całkiem jasno dała mu do zrozumienia, że nie darzy go szczególną estymą.

Może chodziło o maskę i intymność tego cichego pokoju.

A może winę ponosiło uderzenie w głowę, które zarobił wcześniej.

– Znalazła pani to, czego szukała?

Jej usta, szerokie i delikatne, ułożyły się w tajemniczy uśmiech.

– O, tak, znalazłam wszystko, czego tylko mogłabym sobie życzyć.

Zaczerpnął tchu, puls gnał mu szaleńczo, czuł się jak odurzony, nie panował nad swoim członkiem, lecz w tejże chwili otworzyły się drzwi do pokoju. Winter natychmiast zamknął oczy. Instynktownie wiedział, że lepiej, by inni nie zdawali sobie sprawy, iż odzyskał przytomność. Nie potrafiłby logicznie wytłumaczyć tego impulsu, ponieważ jednak nie zliczyłby, ile razy w przeszłości instynkt tego rodzaju ocalił mu życie, dawno dał sobie spokój z kwestionowaniem jego podszeptów.

Zerknął ostrożnie spod osłony rzęs.

Pole widzenia miał ograniczone, ale do pokoju weszły co najmniej dwie kobiety.

– Jak z nim? – spytała jedna z przybyłych, służąca, wnosząc z akcentu.

– Nie poruszył się – odparła lady Beckinhall.

Odnotował, że nie wspomniała, iż rozmawiali przed zaledwie paroma sekundami.

– Nie powinnyśmy zdjąć mu maski? – odezwał się inny kobiecy głos, młodszy, pełen entuzjazmu.

– Myślisz, że to rozsądne? – dociekała lady Beckinhall. – Jeśli poznamy jego tożsamość, gotów uznać, że musi nas zabić.

Winter prawie uniósł brew na tę oburzającą sugestię. Z ust młodszej służącej wyrwał się zduszony okrzyk. Ewidentnie nie zauważyła przesadnej powagi w głosie lady Beckinhall – dama z trudem ukrywała rozbawienie.

Pierwsza służąca westchnęła.

– Szybko zszyję mu nogę, a potem wygodnie go ułożymy.

I wtedy to Winter uzmysłowił sobie, że kilka najbliższych minut jego życia zapowiada się wysoce nieprzyjemnie.

Bolało go całe ciało, dlatego nie spostrzegł do tej pory, że prawe udo pulsuje szczególnie dotkliwie. Najwyraźniej to tej rany szukała lady Beckinhall.

Przymknął oczy i czekał, wolno oddychając i rozluźniając kończyny, jakby przygniatał je do łóżka jakiś ciężar.

„To wskutek szoku trudno jest znieść ból – powiedział przed wielu laty jego mentor. – Oczekuj go, powitaj, a ból stanie się zaledwie kolejnym doznaniem, które stosunkowo łatwo można od siebie odsunąć”.

Pomyślał o przytułku i kwestiach logistycznych związanych z przenosinami dwadzieściorga ośmiorga dzieci do nowego budynku. Palce dotknęły rany i ścisnęły razem jej krawędzie, wywołując ostre szarpnięcie bólu, a świeża, ciepła krew pociekła po nodze Wintera. Mężczyzna rejestrował ten ból, ale odsunął go na bok, pozwolił mu przepłynąć przez siebie i dalej na zewnątrz, podczas gdy sam przyglądał się w myślach każdemu dziecku w przytułku, rozważając, jak dany chłopiec lub dziewczynka zareagują na przeprowadzkę.

Nowe dormitoria były przestronne, oświetlone przez duże, starannie okratowane okna. Ostre dźgnięcie igły, nakłuwającej jego ciało. Większość dzieci ucieszy się z nowego lokum. Na przykład Joseph Tinbox, choć już jedenastoletni, z przyjemnością będzie biegał w tę i z powrotem długimi korytarzami. Przeciąganie i szarpanie, kiedy nić sunęła przez skórę. Ale u dziecka takiego jak Henry Putman, który, niedawno pozostawiony w przytułku, pamiętał jeszcze porzucenie, przeprowadzka może wywołać niepokój. Kolejne dźgnięcie igły. Będzie musiał zwrócić szczególną uwagę na Henry’ego Putmana i inne podobne mu dzieci. Noga zapłonęła żywym ogniem, kiedy na ranę wylano jakiś płyn. Jedynie dzięki wielu godzinom treningu Winter nie szarpnął się pod wpływem przeszywającego bólu. Wdech. Wydech. Dał myślom płynąć swobodnie, kiedy dźgnięcia rozpoczęły się na nowo…

Jakiś czas później Winter uświadomił sobie, że ukłucia igły ustały. Wynurzywszy się z głębokiej zadumy, poczuł na czole chłodną dłoń. Bez otwierania oczu wiedział, że dotyka go lady Beckinhall.

– Nie wydaje się, żeby miał gorączkę – powiedziała cicho.

Miała niski jak na kobietę, nieco gardłowy głos. Winter odnosił wrażenie, że jej oddech omywa mu nagie ciało, podrażniając zakończenia nerwowe, ale to była fantazja. Przypuszczalnie oberwał w głowę mocniej, niż pierwotnie sądził.

– Przyniosłam wodę, żeby go umyć – odezwała się starsza służąca.

– Dziękuję, pani Butterman, dostatecznie się już pani dziś natrudziła – powiedziała lady Beckinhall. – Zajmę się tym sama.

– Ależ milady – zaprotestowała młodsza.

– Naprawdę obie ogromnie mi pomogłyście – zapewniła lady Beckinhall. – Proszę. Zostawcie wodę, a resztę rzeczy zabierzcie.

Rozległy się szelesty, coś metalowego wpadło do blaszanej miski, a potem drzwi otworzyły się i znów zamknęły.

– Nadal jest pan przytomny? – zapytała lady Beckinhall.

Winter otworzył oczy i zobaczył, że przygląda mu się, trzymając mokrą szmatkę.

Jego ciało napięło się na myśl o dotyku jej dłoni.

– To zbyteczne.

Zasznurowała wargi i spojrzała na jego nogę.

– Rana jest nadal zakrwawiona. Moim zdaniem tak będzie najlepiej. Chyba że – w jej oczach błysnęło wyzwanie – boi się pan bólu?

– Nie boję się bólu ani niczego, co mogłoby mnie spotkać z pani ręki, madame – wyszeptał chrapliwie. – Proszę działać.

* * *

Isabel zaczerpnęła tchu, dostrzegłszy w brązowych oczach Ducha błysk prowokacji.

– Nie boi się pan mnie ani tego, co mogę panu zrobić – rzekła cicho, podchodząc do łóżka. Kiedy pani Butterman zszywała mu ranę, leżał tak nieruchomo, że obawiała się, iż znów zemdlał, teraz wszakże jego policzki odzyskały nieco kolorów, co ją uspokoiło. – Nie boi się pan zapalczywości żołnierzy ani żądnego mordu tłumu. Proszę mi wyjawić, panie Duchu, czego się pan boi?

– Boga, jak przypuszczam – odparł szeptem, patrząc jej w oczy. – Czy nie jest tak, że każdy człowiek boi się swego Stwórcy?

– Nie każdy. – Jakże dziwnie było prowadzić filozoficzną dysputę z nagim, zamaskowanym mężczyzną. Ostrożnie przetarła zaschniętą krew na jego udzie. Ciepły mięsień napiął się pod dotykiem jej dłoni. – Niektórych Bóg lub religia nic nie obchodzą.

– To prawda. – Ciemne oczy śledziły każdy jej ruch. – Jednak większość ludzi boi się własnej śmiertelności… śmierci, która w końcu zabierze ich z tego świata… i Boga, który osądzi ich na tamtym świecie.

– A pan? – spytała cicho, wykręcając i znów mocząc szmatkę. – Boi się pan śmierci?

– Nie – odparł ze spokojem.

Uniosła brwi, pochylając się nad raną, żeby ją obejrzeć. Była postrzępiona, niemniej pani Butterman bardzo dobrze ją zszyła. Po zagojeniu zostanie długa, ale nie przesadnie szeroka czy nieestetyczna blizna. Byłoby szkoda oszpecić tak piękną męską kończynę.

– Nie wierzę panu.

Kącik jego ust uniósł się znienacka, jakby zaskoczyło go własne rozbawienie.

– Dlaczego? Czemu miałbym kłamać?

Wzruszyła ramionami.

– Z brawury? Ostatecznie chadza pan w masce i stroju arlekina.

– Właśnie tak – szepnął. – Uzbrojony przemierzam ulice St. Giles. Czy robiłbym coś takiego, gdybym bał się śmierci?

– Niewykluczone. Czasem ci, którzy boją się śmierci, umyślnie z niej pokpiwają.

Przeciągnęła szmatką w górę po jego udzie, niebezpiecznie zbliżając się do prześcieradła osłaniającego genitalia.

Nie poruszył się, wiedziała jednak, że koncentruje na niej całą swą uwagę.

– Tylko głupcy drwią ze śmierci.

– Naprawdę? – Wsunęła szmatkę pod uniesione prześcieradło. Formował się tam namiot. Wyprostowała się i z pluskiem wrzuciła szmatkę do miski, żeby ją wypłukać. – Ale drwina bywa taką zabawną grą.

Przesunęła się, żeby położyć szmatkę w dolnych partiach jego brzucha.

Złapał ją za nadgarstek.

– Myślę, że pani gra nie polega na drwinie, lecz na kokietowaniu. – Jego szept rwał się trochę.

Isabel zmierzyła wzrokiem rosnącą grań pod tłumokiem z materiału.

– Może ma pan rację. – Popatrzyła mu w oczy, unosząc brwi. – Czy taką grę pan lubi?

– A to ma znaczenie? – spytał z cynicznym uśmiechem.

Zrobiła zdziwioną minę.

– Oczywiście. Po cóż kokietować niechętnego mężczyznę?

– Dla sportu?

Zamrugała, niespodziewanie dotknięta.

– Rani mnie pan.

Napiął ramię i, bez widocznych oznak wysiłku, przyciągnął ją bliżej, aż musiała pochylić się nad nim, stanikiem sukni prawie dotykając jego nagiej piersi. Z tak bliska widziała bursztynową otoczkę wokół jego ciemnych tęczówek – i rozszerzone z bólu źrenice.

– Jeśli panią ranię, przepraszam – wychrypiał. – Proszę jednak nie posądzać mnie o głupotę. Nie jestem szmacianą lalką, którą można się bawić.

Przekrzywiła głowę, pragnąc, żeby zdjął maskę, tak by mogła zobaczyć go naprawdę, mężczyznę, który zaintrygował ją jak żaden inny od bardzo, bardzo dawna. Odpierał jej flirt żenująco prostolinijnymi odpowiedziami. Nie przywykła do takiej szczerości. Wszyscy znani jej dżentelmeni potrafili mówić eleganckimi zagadkami, które koniec końców nie znaczyły absolutnie nic. Czyżby zatem tam, pod maską, krył się prosty człowiek? Nie zwracał się jednak do niej jak ktoś o niższej pozycji.

Nie, wysławiał się w sposób dobrze jej znany. Jakby był jej równy lub wręcz ją przewyższał.

Zaczerpnęła tchu i powiodła wzrokiem po jego sylwetce.

– Nie, z pewnością nie jest pan bezwładną szmacianą lalką. Proszę o wybaczenie.

Otworzył szerzej oczy, jakby zaskoczony, i znienacka ją puścił.

– To ja powinienem prosić o wybaczenie. Ocaliła mi pani życie, proszę nie sądzić, że o tym nie wiem. Dziękuję.

Poczuła, jak po szyi wspina jej się żar. Dobry Boże, ostatni raz rumieniła się jako dziewczynka. Przekomarzała się z hrabiami, flirtowała z książętami. Dlaczego proste słowa tego człowieka miałyby nagle wzbudzić w niej zażenowanie własną osobą?

– Nie ma za co – odparła z o wiele mniejszą gracją niż zwykle. Wrzuciła brudną szmatkę do miski. – Stracił pan dużo krwi. Może pan tutaj odpocząć, a rano pana przemieścimy.

– Bardzo pani dobra.

Pokręciła głową.

– To już ustaliliśmy. Nie jestem dobrą kobietą.

Uśmiechnął się nieznacznie, zamykając oczy.

– Moim zdaniem ustaliliśmy coś wręcz przeciwnego. Jest pani wcieleniem dobroci, lady Beckinhall.

Obserwowała go przez chwilę, czekając, czy doda coś jeszcze, lecz mężczyzna w odpowiedzi zaczął chrapać.

Duch St. Giles zasnął.

* * *

Kiedy Isabel ponownie otworzyła oczy, przez okno sączyło się szaroróżowe światło świtu. Przez chwilę mrugała, zastanawiając się nieprzytomnie, dlaczego bolą ją plecy i czemu nie leży we własnym łóżku. Potem jej spojrzenie pomknęło w stronę łóżka obok.

Pustego.

Wstała sztywno i popatrzyła z góry na narzutę. Została schludnie wygładzona, niemniej na środku widniały plamy krwi. Był tu w nocy. Położyła dłoń na materiale, ale okazał się chłodny. Mężczyzna wyszedł jakiś czas temu.

Isabel podeszła do drzwi i wezwała pokojówkę. Wypyta ją, w głębi duszy wiedziała jednak, że zniknął i poza plamami krwi nie zostawił po sobie śladu.

Wróciła i w oczekiwaniu na służącą popatrzyła markotnie na puste łóżko, lecz w tymże momencie przypomniała sobie coś, co minionej nocy dobijało się do jej zbyt zmęczonego umysłu: lady Beckinhall. Zwrócił się do niej po nazwisku, choć nikt nie wypowiedział go w jego obecności.

Wstrzymała oddech. Duch St. Giles ją znał.

Rozdział 2

Może nie uwierzycie, lecz Duch St. Giles był niegdyś

zaledwie śmiertelnym aktorem, grającym arlekina. Występował

z wędrowną trupą, która podróżowała z miasta do miasta.

Arlekin nosił obszarpany strój w czerwone i czarne romby,

a gdy w przedstawieniu walczył ze złoczyńcą, jego drewniany

miecz klekotał, wywołując u dzieci okrzyki radości…

– z Legendy o Arlekinie – Duchu St. Giles

Winter Makepeace, dobroduszny nauczyciel i zarządca Przytułku dla Nieszczęsnych Sierot i Podrzutków, przykucnął na spadzistym, krytym gontem dachu, kiedy nad Londynem wstawało słońce. Zwrócony plecami do przepaści poniżej, uchwycił się oburącz okapu, zrobił wykop i przerzucił ciało nad krawędzią. Przez chwilę wisiał trzy kondygnacje nad ziemią, utrzymując cały ciężar ciała jedynie na koniuszkach palców, po czym rozhuśtał się i wpadł przez okno na poddaszu. Wylądował i skrzywił się, nie tylko z powodu bólu w zranionej nodze, lecz także nieznacznego łomotu, z jakim uderzył o podłogę.

Zwykle wracał bezszelestnie.

Skrzywił się znowu, kiedy usiadł na łóżku i obejrzał pstrokate spodnie od kostiumu. Były ubłocone, a na prawej nodze, od biodra niemal po kolano, ciągnęło się rozdarcie. W głowie grały mu werble, kiedy zsuwał brudny materiał z zabandażowanej rany. Zwinął podarte spodnie w tobołek razem z butami, bronią, maską i resztą kostiumu, po czym wepchnął cały ten bajzel pod łóżko. Tylko Opatrzność wie, czy uda mu się naprawić szkodę – umiał szyć, lecz z pewnością nie celował w tej sztuce. Westchnął. Obawiał się, że będzie mu potrzebny nowy kostium – na który nieszczególnie mógł sobie pozwolić.

Odwrócił się i pokuśtykał, nagi, do umywalki, gdzie z dzbana nalał trochę wody do miski. Ochlapał twarz chłodną wodą, po raz pierwszy w życiu żałując, że nie posiada lustra. Czy miał na twarzy sińce? Sugestywne zadrapania? Czuł szorstki poranny zarost, gdy przeciągał dłońmi po szczęce.

Stęknął i przez chwilę opierał się na wyprostowanych ramionach o sfatygowaną umywaleczkę, a woda skapywała mu z twarzy. Był obolały. Nie pamiętał, kiedy ostatnio jadł, w głowie wirowało mu w powolny, przyprawiający o mdłości sposób. Musiał się ubrać, musiał wyglądać normalnie. Musiał poprowadzić lekcje dla krnąbrnych chłopców w szkole, musiał przygotować dzieci z przytułku do przeprowadzki do nowego budynku, musiał ustalić, czy jego najmłodsza siostra, Silence, jest bezpieczna.

Tyle do zrobienia.

Tak wielu ludzi, którzy na nim polegali.

Takie zmęczenie.

Winter zwalił się na wąskie łóżko. Najpierw krótka chwila odpoczynku. Zamykając oczy, miał wrażenie, że czuje dotyk miękkich, a zarazem silnych kobiecych dłoni.

W jego myślach szeptał uwodzicielski, chrapliwy śmiech…

Łup! Łup! Łup!

Winter poderwał się gwałtownie i syknął, gdy wskutek tego nagłego ruchu ból przeszył jego prawe udo. Słoneczne światło wlewało się przez okno, iluminując każde pęknięcie na ścianie, każdą zakurzoną belkę w jego sypialni na poddaszu. Zmrużył oczy. Sądząc po pozycji słońca, był późny ranek. Zaspał.

Uporczywe pukanie do drzwi zaczęło się znowu, przy czym tym razem towarzyszył mu kobiecy głos.

– Winterze! Jesteś tam, bracie?

– Moment.

Wyszarpnął spod poduszki koszulę nocną i pospiesznie wciągnął ją przez głowę. Nigdzie nie widział swoich spodni, a nie pamiętał, gdzie je wczoraj zostawił.

– Winterze!

Z westchnieniem zarzucił sobie na ramiona pościel, otulając się nią jak szlafrokiem, i wstał, żeby otworzyć drzwi.

Zwężone ze strachu i troski brązowe oczy napotkały jego wzrok.

– Gdzieś ty się podziewał?

Temperance Huntington, baronowa Caire, starsza siostra Wintera, weszła do jego pokoju. Za nią pokazała się trzynastoletnia dziewczynka o czarnych włosach i różanych policzkach. Mary Whitsun była najstarszą podopieczną przytułku i z tego tytułu ciążyło na niej najwięcej obowiązków.

Temperance skinęła głową w stronę dziewczynki.

– Idź powiedzieć reszcie, że go znalazłyśmy.

– Tak, psze pani. – Zanim odeszła, Mary zwróciła się jeszcze do Wintera: – Tak się cieszę, że nic panu nie jest, psze pana.

Temperance rozejrzała się po pokoju, jakby się spodziewała, że w kącie czai się cała obsada burdelu, a później ze zmarszczonymi brwiami podniosła wzrok na Wintera.

– Dobry Boże, Winterze, szukaliśmy cię przez pół nocy i cały dzisiejszy ranek! Kiedy wczoraj nie wróciłeś, a zamieszki objęły całe St. Giles, obawiałam się najgorszego. A potem otrzymaliśmy wiadomość, że nie dotarłeś do nowego przytułku.

Temperance klapnęła ciężko na łóżko. Winter również usiadł, bacząc, żeby pościel zasłaniała mu nogi. Otworzył usta…

Ale siostra najwyraźniej jeszcze nie skończyła.

– A potem Silence przysłała wiadomość, że poślubiła Mickeya O’Connora i gdzieś się razem ukryli. Musieliśmy wysłać do niej dziecko, Mary Darling, pod opieką dwóch doprawdy przerażających ludzi O’Connora. Chociaż – dodała niechętnie – zdawali się przepadać za Mary, i wzajemnie.

Zaczerpnęła tchu, a Winter natychmiast skorzystał z okazji.

– Zatem nasza siostra jest bezpieczna?

Temperance wyrzuciła ręce w górę.

– Przypuszczalnie tak. Wczoraj po całym Londynie kręcili się żołnierze, szukając Mickeya O’Connora… i dzisiaj też ich zresztą pełno. Wyobrażasz sobie? Mówią, że już dosłownie wisiał, kiedy Duch St. Giles go odciął. Naturalnie to zapewne przesada. Sam wiesz, jak rozchodzą się plotki.

Winter zachował opanowany wyraz twarzy. Prawdę mówiąc, nie było w tym nic z przesady – ledwie zdążył, żeby ocalić szyję O’Connora przed stryczkiem. Ale, co oczywiste, nie mógł powiedzieć tego Temperance.

– A ten żałosny pałac pana O’Connora spłonął minionej nocy – ciągnęła nieco ciszej Temperance. – Ponoć rano w dymiących zgliszczach znaleziono ciało i wszyscy zakładają, że to O’Connor, ale liścik Silence nadszedł po pożarze, więc najwidoczniej on nadal żyje, prawda? Och, Winterze! Myślisz, że Silence będzie z nim bezpieczna?

Na to pytanie mógł odpowiedzieć bez wahania.

– Tak. – Winter popatrzył Temperance w oczy, by mogła wyczytać przekonanie malujące się w jego spojrzeniu. Mickey O’Connor może i był szalenie niebezpiecznym piratem rzecznym i człowiekiem o najgorszej sławie jak Londyn długi i szeroki, a sam Winter może i z całego serca nie znosił typa, ale jednego był pewien: – Kocha Silence, a Silence kocha jego. Obserwowałem twarz tego człowieka, kiedy przekazywał nam Silence, wiedząc, że nie zdoła dłużej jej chronić. O’Connorowi ogromnie na niej zależy. Cokolwiek jeszcze się zdarzy, poświęci życie, żeby zapewnić jej bezpieczeństwo.

– Dobry Boże, mam nadzieję.

Temperance na chwilę zamknęła oczy i osunęła się na poduszkę Wintera, tracąc nieugiętą postawę. Miała dopiero dwadzieścia dziewięć lat – zaledwie trzy lata więcej niż on sam – lecz Winter z zaskoczeniem uzmysłowił sobie, że wokół jej oczu odcisnęło się kilka wyrazistych zmarszczek. Zawsze tam były, a on nie zauważył? Czy pojawiły się niedawno, za sprawą ostatnich gorączkowych tygodni?

Kiedy się jej przyglądał, Temperance otworzyła oczy, czujne jak zawsze.

– Nadal nie odpowiedziałeś na moje pytanie. Gdzie się podziewałeś od wczorajszego popołudnia?

– Utknąłem w zamieszkach. – Winter skrzywił się i umościł niekrępująco na wąskim łóżku, ramię w ramię z siostrą. – Obawiam się, że i tak byłem spóźniony na spotkanie z lady Beckinhall. Spieszyłem się na miejsce, kiedy pochłonął mnie tłum. Miałem wrażenie, jakbym wpadł w środek stada pędzonych na rynek krów, tyle że ludzie bardziej hałasowali, bardziej cuchnęli i byli o wiele podlejsi niż jakiekolwiek bydło.

– Och, Winterze – powiedziała, kładąc mu dłoń na ramieniu. – Co się stało?

Wzruszył ramionami.

– Byłem zbyt wolny. Upadłem i trochę mnie stratowali, dostało się mojej nodze. – Wskazał prawą kończynę. – Nie jest złamana – dodał spiesznie w reakcji na okrzyk siostry – ale mnie spowolniła. Skończyło się tym, że przyczaiłem się w gospodzie, by przeczekać najgorsze rozruchy. Do domu dotarłem bardzo późno.

Temperance zmarszczyła brwi.

– Nikt nie widział, jak wchodzisz.

– Jak mówiłem, było późno.

Dziwne, jak gładko przychodziło mu kłamstwo – nawet wobec najbliższych. Będzie musiał przyjrzeć się później bacznie tej skazie, nie świadczyła bowiem dobrze o jego charakterze.

Spojrzał ku oknu.

– A teraz chyba zbliża się południe, muszę więc wstać i zająć się obowiązkami.

– Nonsens! – Temperance znów ściągnęła brwi. – Jesteś ranny, bracie. Dom się nie zawali, jeśli spędzisz jeden dzień w łóżku.

– Może masz rację… – zaczął, lecz umilkł zaskoczony, kiedy siostra nachyliła się, by zajrzeć mu w oczy. – O co chodzi?

– Nie kłócisz się ze mną – wymamrotała. – Musi cię naprawdę boleć.

Otworzył usta, żeby zaprzeczyć, ale na nieszczęście w tejże chwili trąciła jego nogę, przez co zamierzony protest przerodził się w syk bólu.

– Winterze! – Temperance wpatrywała się w pościel, jakby potrafiła przeniknąć wzrokiem materiał. – Jak bardzo źle jest z twoją nogą?

– To tylko stłuczenie. – Przełknął ślinę. – Nie ma się czym przejmować.

Zwęziła oczy, ewidentnie powątpiewając w prawdziwość tego twierdzenia.

– Ale chyba skorzystam z twojej rady i zostanę dziś w łóżku – dodał pospiesznie, żeby ją ugłaskać.

Prawdę mówiąc, nie był pewien, czy ustałby dłuższą chwilę.

– To dobrze – oznajmiła, ostrożnie podnosząc się z łóżka. – Przyślę na górę pokojówkę z zupą. I powinnam także posłać po doktora.

– Nie ma potrzeby – zaoponował trochę zbyt ostro. Medyk natychmiast by się zorientował, że rana pochodzi od noża. Poza tym służąca lady Beckinhall już ją zszyła. – Nie, naprawdę – dodał ciszej. – Chcę tylko trochę się przespać.

Temperance sapnęła, wyraźnie nieprzekonana.

– Gdybym nie wyjeżdżała dziś po południu, zostałabym i dopilnowała, żeby zajął się tobą medyk.

– Dokąd się wybierasz? – spytał w nadziei na zmianę tematu.

– Przyjęcie w wiejskiej rezydencji, w którym według Caire’a koniecznie musimy wziąć udział. – Zachmurzyła się. – Jak przypuszczam, będą tam wszelkiej maści arystokraci, bez wyjątku patrzący na mnie z góry i zadzierający swoje rodowodowe nochale.

Uśmiechnął się – po prostu musiał, słysząc ten opis – odpowiedział jednak czule:

– Wątpię, żeby ktokolwiek z ciebie drwił. Caire odciąłby im te nochale, rodowodowe czy nie, gdyby się poważyli.

Na te słowa kąciki jej ust powędrował w górę.

– Zrobiłby to, prawda?

A Winter cieszył się, nie pierwszy już raz, że jego starsza siostra znalazła mężczyznę, który wielbił ją bezgranicznie – nawet jeśli był to arystokrata.

Poczuł przelotny ucisk w sercu. Zarówno Temperance, jak i Silence – dwie najbliższe mu osoby na świecie – były teraz mężatkami. Miały mężów i jak należało domniemywać, wkrótce będą miały własne rodziny. Na zawsze pozostaną jego siostrami, lecz odtąd będą już także zawsze od niego oddzielone.

To nie była przyjemna myśl.

Nie dał jednak niczego po sobie poznać.

– Poradzisz sobie – zapewnił siostrę łagodnie. – Cechują cię inteligencja i moralne dostojeństwo. Przymioty, które, jak podejrzewam, nie są udziałem wielu arystokratów.

Westchnęła, otwierając drzwi.

– Może masz rację, ale nie jestem przekonana, czy inteligencja i moralne dostojeństwo cieszą się jakąkolwiek estymą w arystokratycznych kręgach.

– Psze pani? – Zza ościeżnicy wyjrzała Mary Whitsun. – Milord Caire mówi, że czeka na panią w karecie.

– Dziękuję, Mary. – Temperance dotknęła palcem policzka dziewczynki, pochmurniejąc. – Przepraszam, że znowu wyjeżdżam tak szybko. Ostatnio spędzamy ze sobą niewiele czasu, prawda?

Stoicka twarzyczka Mary na moment przygasła. Do czasu ślubu Temperance mieszkała w przytułku i bardzo się związała właśnie z Mary Whitsun.

– Tak, psze pani – przyznała dziewczynka. – Ale wkrótce pani wraca?

Temperance przygryzła wargę.

– Obawiam się, że najwcześniej za miesiąc. Czeka mnie przedłużone przyjęcie w wiejskiej rezydencji.

Mary z rezygnacją pokiwała głową.

– Pewno musi pani robić mnóstwo rzeczy teraz, kiedy jest pani damą, a nie kimś takim jak my.

Temperance skrzywiła się na te słowa, a Wintera przeszył zimny dreszcz. Mary miała rację: świat arystokracji i zwykły świat, w którym żyli on i dziewczynka, funkcjonowały odrębnie. Z mieszania ich ze sobą nie wynikało nigdy nic dobrego – fakt, o którym powinien pamiętać, kiedy ponownie zobaczy lady Beckinhall.

* * *

Ostatnimi czasy przepych w wyposażeniu wnętrz był w modzie, ale nawet wedle najnowszych standardów miejska rezydencja hrabiego Brightmore’a szafowała nim w stopniu graniczącym z niedorzecznością, uznała kilka dni później Isabel. Wzdłuż ścian głównego salonu rezydencji ciągnęły się kolumny z różowego marmuru, ze złoconymi korynckimi kapitelami. To nie wszystko, złote były również ściany, zdobienia, meble, a nawet córka hrabiego, lady Penelope Chadwick. Isabel osobiście uważała złotą nić – dominującą w haftach na spódnicy i staniku lady Penelope – za cokolwiek absurdalny wybór na popołudniową herbatkę, później jednak pomyślała, że kryje się w tym głębszy sens.

W cóż innego miałaby się ubrać córka Midasa, jeśli nie w złoto?

– Pan Makepeace może i jest inteligentny – mówiła właśnie lady Penelope, na tyle wolno, by nasycić stwierdzenie wątpliwościami co do intelektualnych zdolności zarządcy – ale nie nadaje się do tego, żeby samodzielnie kierować instytucją dla dzieci i niemowląt. Co do tej kwestii chyba wszystkie się zgadzamy.

Isabel wrzuciła do ust kęs kruchej bułeczki i w duchu uniosła brew. Syndykat Pań na rzecz Przytułku dla Nieszczęsnych Sierot i Podrzutków odbywał awaryjne posiedzenie z udziałem tych członkiń, które aktualnie przebywały w mieście: jej samej, lady Phoebe Batten, lady Margaret Reading, lady Penelope oraz jej damy do towarzystwa, panny Artemis Greaves, którą, jak przypuszczała Isabel, wypadało uznać za honorową członkinię syndykatu z tego prostego względu, że uczestniczyła w każdym spotkaniu wraz z lady Penelope. Brakowało Temperance Huntington, czyli nowej lady Caire, jej teściowej, lady Amelii Caire, oraz lady Hero, które wyjechały z miasta.

Sądząc po minach pozostałych członkiń syndykatu, uwaga lady Penelope na temat pana Makepeace’a bynajmniej nie spotkała się z powszechną aprobatą. Ponieważ jednak lady Penelope była słynną pięknością – fiołkowe oczy, kruczoczarne włosy i tak dalej, i tak dalej – a do tego również legendarną dziedziczką, niewielu damom wystarczało odwagi, by narazić się na jej gniew.

Choć może Isabel nie doceniła bohaterstwa zgromadzonych pań.

Lady Margaret odchrząknęła nieznacznie, acz całkiem stanowczo. Dama o ciemnobrązowych kręconych włosach i przyjemnej twarzy była jedną z najmłodszych w ich gronie – ustępowała jej tylko lady Phoebe, która nie weszła jeszcze formalnie do towarzystwa – ale sprawiała wrażenie silnej osobowości.

– Istotnie szkoda, że siostry nie pomagają już panu Makepeace’owi w prowadzeniu przytułku, niemniej zarządza nim od wielu lat. Moim zdaniem sam poradzi sobie dostatecznie dobrze.

– Phi! – Lady Penelope wprawdzie nie prychnęła, ale niewiele brakowało. Jej fiołkowe oczy zaokrągliły się z niedowierzania do tego stopnia, że prawie wyszły na wierzch. Wielce nietwarzowa mina. – Martwi mnie nie tylko brak kobiecego nadzoru w przytułku. Nie sądzi pani chyba poważnie, że pan Makepeace może reprezentować przytułek w trakcie wszystkich tych uroczystości towarzyskich, w których będzie musiał uczestniczyć teraz, kiedy my, damy, objęłyśmy patronat nad przytułkiem?

Lady Margaret się zafrasowała.

– No cóż…

– Za sprawą Syndykatu Pań przytułek zyskał nową pozycję społeczną. Pan Makepeace będzie zapraszany na wszelkiego rodzaju eleganckie zgromadzenia, a jego zachowanie w ich trakcie odbije się na nas jako jego patronkach. Mówimy o herbatkach, balach, może nawet wieczorach muzycznych!

Lady Penelope wykonała dramatyczny gest, przy czym niemal uderzyła w nos siedzącą obok niej pannę Graves. Panna Graves, dość pospolitej urody młoda kobieta, która praktycznie się nie odzywała, drgnęła. Prywatnie Isabel podejrzewała, że panna Graves ucięła sobie drzemkę, trzymając na kolanach głupiutkiego pieska lady Penelope.

– Nie – ciągnęła lady Penelope – ten człowiek jest niemożliwie nieobyty. Trzy dni temu nie pojawił się na umówionym spotkaniu z lady Beckinhall w nowym przytułku i nawet nie przesłał usprawiedliwienia. Wyobrażacie sobie?

Isabel przełknęła ciastko, ubawiona teatralnością tej kobiety.

– Uczciwie mówiąc, w St. Giles trwały wtedy rozruchy – zauważyła.

A ona zajęła się ratowaniem tajemniczego zamaskowanego mężczyzny, którego atletyczna sylwetka śniła jej się po nocach. Prędko pociągnęła łyk herbaty.

– Żeby nie powiadomić damy, toż to szczyt nieuprzejmości, rozruchy czy nie!

Isabel wzruszyła ramionami i wzięła kolejną bułeczkę. Osobiście uważała zamieszki za wystarczające usprawiedliwienie – pan Makepeace, i owszem, przysłał kolejnego dnia przeprosiny – nie zależało jej jednak na sporze z lady Penelope. Choć pan Makepeace świetnie się sprawdzał jako zarządca, musiała się zgodzić, że wprowadzenie go do towarzystwa byłoby katastrofą.

– A na wielkie otwarcie nowego przytułku potrzebujemy znacznie bardziej wyrafinowanego zarządcy – oznajmiła lady Penelope. – Kogoś, kto potrafi rozmawiać z damą, nie obrażając jej. Kogoś, kto bez skrępowania obraca się wśród książąt i hrabiów. Kogoś, kto nie jest synem browarnika.

Przy ostatnim słowie ściągnęła wargi, jakby browarnik zajmował pozycję zaraz poniżej stręczyciela.

Duch St. Giles zapewne swobodnie konwersowałby z książętami i hrabiami – bez względu na to, jaką pozycję społeczną krył pod maską. Isabel odepchnęła od siebie tę myśl i skoncentrowała się na rozmowie.

– Temperance Huntington jest siostrą pana Makepeace’a, a więc również miała ojca browarnika.

– Tak. – Lady Penelope się wzdrygnęła. – Ale ona przynajmniej dobrze wyszła za mąż.

Lady Margaret zasznurowała usta.

– No cóż, nawet jeśli pan Makepeace nie potrafi wybić się ponad swoje korzenie, nie pojmuję, jak możemy odebrać mu przytułek. Założył go jego ojciec… skądinąd wspomniany browarnik.

– Prowadzi teraz duży, dysponujący znacznymi funduszami dom dla sierot. Dom, który w przyszłości bez wątpienia rozrośnie się i zyska większy prestiż. Dom, z którym wiążą się nazwiska nas wszystkich. Za niespełna dwa tygodnie będzie zobowiązany wziąć udział w wielkim balu u księżnej Arlington. Wyobrażacie sobie, co się wydarzy, kiedy księżna zagadnie pana Makepeace’a o dzieci z jego przytułku? – Lady Penelope wymownie uniosła brew. – Najprawdopodobniej tylko coś parsknie, opluwając ją przy okazji.

– No, nie parsknie – zaprotestowała Isabel. Raczej potraktuje księżną jak powietrze…

Przykre, ale lady Penelope trafiła w sedno. Ponieważ wszystkie dały pieniądze na przytułek, pan Makepeace, jako jego zarządca, będzie odtąd ważną personą w londyńskiej socjecie. Powinien posiadać umiejętność swobodnego żeglowania po niebezpiecznych czasem wodach wytwornego towarzystwa. Być twarzą przytułku, potencjalnie zabiegać o więcej funduszy, wpływów i prestiżu dla instytucji, w miarę jak ta będzie się rozrastać. Wydawało się, że do wszystkich tych zadań pan Makepeace jest kompletnie nieprzygotowany.

– Mogę go nauczyć – wypaliła lady Phoebe.

Wszystkie głowy zwróciły się ku dziewczynie. Była pulchnym, siedemnasto- lub osiemnastoletnim dzieckiem o jasnobrązowych włosach i miłej twarzy. Powinna szykować się właśnie do swojego pierwszego sezonu – tyle że Isabel podejrzewała, iż dla biedaczki żadnego sezonu nie będzie. Jej skryte za okrągłymi okularami oczy zezowały nieprzytomnie. Lady Phoebe była prawie ślepa.

Mimo to zadarła brodę.

– Mogę pomóc panu Makepeace’owi. Wiem, że potrafię.

– Na pewno byś potrafiła, kochanie – powiedziała Isabel. – Byłoby jednak wielce niestosowne, gdyby nieżonatego dżentelmena, takiego jak pan Makepeace, nauczała młoda panna.

Lady Margaret, która tymczasem otworzyła usta, zamknęła je gwałtownie przy ostatnich słowach Isabel. Ona również nie była zamężna.

– Sam pomysł wydaje się jednak dobry – stwierdziła, pozbierawszy się, lady Margaret. – Pan Makepeace jest inteligentnym człowiekiem. Jeśli ktoś wskaże mu korzyści płynące z towarzyskiego obycia, na pewno postawi sobie za cel nabrać nieco finezji.

Spojrzała na lady Penelope. Dama jedynie uniosła brwi i oparła się w fotelu, z niesmakiem wydymając wargi. Panna Greaves twardo wpatrywała się w trzymanego na kolanach pieska. Jako towarzyszka lady Penelope popełniłaby towarzyskie samobójstwo, wyrażając odmienne zdanie.

Lady Margaret przeniosła wzrok na Isabel. Uśmiechnęła się szelmowsko.

– Potrzebujemy damy niebędącej już panną. Damy, która doskonale rozumie wytworne towarzystwo i jego subtelności. Damy na tyle opanowanej, by oszlifowała pana Makepeace’a w diament, którym niewątpliwie jest.

Ojej.

* * *

Trzy dni później Winter Makepeace schodził ostrożnie po szerokich marmurowych schodach nowej siedziby przytułku. Schody te nijak się miały do rozchwierutanej konstrukcji z surowego drewna w ich starym domu, ale śliski marmur również był niebezpieczny dla osoby, która korzysta z laski, żeby oszczędzać gojącą się nadal nogę.

– Jaa! Zakład, że po tej poręczy by się jechało, że hej – wypalił cokolwiek nieostrożnie Joseph Tinbox. Najwyraźniej uzmysłowił sobie błąd, ledwie słowa opuściły jego usta. Zwrócił się w stronę Wintera z wyrazem szczerej niewinności na piegowatej twarzy. – Jasne, że ja bym tak nigdy nie zrobił.

– Nie, to by było bardzo niemądre. – Winter zanotował w myślach, żeby uwzględnić ostrzeżenie przed jazdą po poręczy przy najbliższej okazji, kiedy będzie przemawiał do dzieci z przytułku.

– Tu pan jest. – Nell Jones, jego prawa ręka, ukazała się u stóp schodów, podenerwowana. – W bawialni czeka na pana gość, a ja nie wiem, czy zostały nam jakieś muffinki. Mamy trochę słodkich biskwitów z przedwczoraj, ale obawiam się, że mogą być czerstwe, no a Alice nie może znaleźć cukru do herbaty.

– Biskwity nadadzą się w sam raz, Nell – rzekł kojąco Winter. – A ja i tak nie słodzę herbaty.

– Tak, ale lady Beckinhall to może słodzi – zauważyła Nell, zdmuchując z oczu pukiel blond włosów.

Winter znieruchomiał na podeście, świadom, że serce zabiło mu szybciej.

– Lady Beckinhall?

– Przyszła z pokojówką – szepnęła Nell, jakby rzeczona dama mogła ją usłyszeć przez całą długość holu i przez ściany. – I ma u pantofli sprzączki z klejnotami… pokojówka, nie dama! – dodała z nabożnym podziwem.

Winter zdusił westchnienie, gdy tymczasem jego mięśnie napięły się w radosnym wyczekiwaniu. Jego ciało wyrywało się, by znów zobaczyć rzeczoną damę, ale był to niekontrolowany odruch. Nie potrzebował dziś komplikacji w postaci lady Beckinhall i jej nadmiernie dociekliwej natury.

– Przyślij herbatę i co tam zostało z herbatników – powiedział do Nell.

– Ale cukier…

– Zajmę się tym – oznajmił stanowczo, pochwyciwszy rozgorączkowane spojrzenie Nell. – Nie przejmuj się tak. To tylko jedna kobieta.

– Jedna kobieta z elegancką pokojówką – wymamrotała Nell, ruszając na tyły domu, gdzie mieściła się kuchnia.

– Aha, Nell! – zawołał za nią Winter, przypomniawszy sobie sprawę, dla której pierwotnie wybrał się na dół. – Czy nowe dziewczynki już przybyły?

– Nie, psze pana.

– Co takiego? – Rankiem otrzymał wiadomość o dwóch osieroconych siostrach, ledwie pięcioletnich, żebrzących o resztki na Hog Lane. Natychmiast posłał tam jedynego w przytułku służącego płci męskiej, Tommy’ego, żeby je przyprowadził. – Dlaczego nie?

Nell wzruszyła ramionami.

– Tommy mówił, że nie było ich, jak dotarł na miejsce.

Winter zmarszczył brwi, zaniepokojony wieściami. Nie dalej jak w zeszłym tygodniu poszedł po mniej więcej siedmioletnią dziewczynkę, pozostawioną w kościele St. Giles-in-the-Fields. Ale zanim tam przybył, dziecko zdążyło zagadkowo zniknąć. Stręczyciele z St. Giles często wypatrywali dziewczynek, niemniej te konkretne dzieci zniknęły ledwie kilka minut po tym, jak otrzymał wiadomość, że są na ulicy. Potwornie prędko, nawet jak na wyjątkowo chciwego stręczyciela. Dlaczego…?

Ktoś pociągnął go za kaftan i Winter spojrzał w brązowe oczy Josepha Tinboksa, otwarte teraz szeroko w wyrazie błagania.

– Proszę, psze pana, mogę iść z panem zobaczyć damę i jej pokojówkę? Jeszczem nie widział sprzączek z klejnotami.

– Chodź.

Dotarli tymczasem na parter i Winter dyskretnie odstawił laskę do kąta, po czym wsparł dłoń na ramieniu chłopca. Miał nadzieję, że takie rozwiązanie będzie mniej przyciągało uwagę – nie zależało mu na tym, żeby lady Beckinhall uzmysłowiła sobie, że utyka na tę samą nogę, w którą został ranny Duch. Uśmiechnął się do Josepha.

– Będziesz moją podporą.

Joseph odpowiedział szerokim uśmiechem, wskutek czego jego twarz stała się raptem anielska, a Winter na ten widok poczuł w piersi wielce niestosowne ciepło. Jako zarządzający przytułkiem nie powinien mieć ulubieńców. Powinien postrzegać wszystkie dwadzieścioro ośmioro dzieci jednakowo i bezstronnie, łaskawy przełożony, daleki i odseparowany. Jego ojciec był takim zarządcą, umiejętnie łączącym łaskawość z dystansem. Ale Winter niemal codziennie toczył bój, żeby brać przykład z ojca.

Ścisnął ramię chłopca.

– Tylko się zachowuj, Josephie Tinbox.

– Tak, psze pana.

Joseph przybrał wyraz twarzy, który w jego mniemaniu był zapewne uroczysty, jednak zdaniem Wintera nadawał chłopcu wygląd dwa razy większego nicponia.

Winter wyprostował się i rozmieścił wagę ciała równo na obu nogach, ignorując ból, który przeszył jego prawe udo. Otworzył drzwi do bawialni.

Na widok damy jakby przemknął przezeń chłodny wiatr, przyspieszając reakcje ciała, wprawiając wszystkie zmysły w stan gotowości, tak że stał się w pełni świadom tego, że jest mężczyzną, a ona – kobietą.

Lady Beckinhall odwróciła się, kiedy wszedł. Miała na sobie ciemnokarmazynową suknię, warstwy delikatnej koronki spływały z rękawów u jej łokci. Ta sama koronka ciągnęła się wzdłuż linii głębokiego, zaokrąglonego dekoltu, biorąc w ramy jej kremowe ciało. Jeszcze więcej koronki obrębiało frywolny skrawek wyszywanego paciorkami płótna, którym dama zakryła lśniące mahoniowe włosy.

– Pan Makepeace.

– Milady.

Podszedł do niej ostrożnie, nadal wsparty na ramieniu Josepha.

Wyciągnęła rękę, bez wątpienia po to, żeby nachylił się i ją pocałował, nie zamierzał jednak robić niczego podobnego.

Zamiast tego uścisnął krótko jej dłoń, wyczuwając w jej smukłych palcach niejakie zaskoczenie.

– Czemu zawdzięczamy, że zaszczyciła nas pani wizytą?