Wydawca: Filia Kategoria: Obyczajowe i romanse Język: polski Rok wydania: 2017

Uzyskaj dostęp do tej
i ponad 25000 książek
od 6,99 zł miesięcznie.

Wypróbuj przez
7 dni za darmo

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

e-czytniku (w tym Kindle) kup za 1 zł
tablecie  
smartfonie  
komputerze  
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Liczba stron: 425 Przeczytaj fragment ebooka

Odsłuch ebooka (TTS) dostępny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacji Legimi na:

Androida
iOS
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?

Ebooka przeczytasz na:

Kindlu MOBI
e-czytniku EPUB kup za 1 zł
tablecie EPUB
smartfonie EPUB
komputerze EPUB
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Zabezpieczenie: watermark Przeczytaj fragment ebooka

Opis ebooka Złapać milionera - Max Monroe

Seksowna i zabawna seria, w której nieporozumienie goni nieporozumienie, a wszystko po to, aby wreszcie znaleźć miłość!

  • Randki w ciemno?
  • Portale randkowe?
  • Szybkie randki?

Ona przerobiła już wszystko.

Georgia Cummings nie ma szczęścia w umawianiu się z facetami, a Internet wcale jej w tym nie pomaga. Mimo usilnych starań nie potrafi znaleźć wyjścia z tego dziwacznego, alternatywnego wszechświata, w którym panowie uważają zdjęcie swojego przyrodzenia za świetną alternatywę dla rozmowy. Jeszcze raz ktoś przyśle jej dwuznaczną fotkę i skreśli mężczyzn na dobre...

Ale dlaczego nie potrafi przestać fantazjować akurat o tym gościu? Kline Brooks jest uosobieniem niegrzecznego milionera – ma ciemne, krótkie włosy, kaloryfer jak Cristiano Ronaldo i zabójczy uśmiech. Oprócz tego ma też zasadę – nie umawia się ze swoimi podwładnymi.

Ona również nie zamierza się do niego zbliżać.

Ich hormony mają jednak zupełnie inne plany…

Opinie o ebooku Złapać milionera - Max Monroe

Fragment ebooka Złapać milionera - Max Monroe

Pieprz się, Leslie.

Zawsze wszystko rujnujesz, ale tego nie zniszczysz.

Uwaga: NIE jesteś Leslie, którą mamy na myśli. Serio. Nie jesteś nią. Przyrzekamy. Chodzi nam o zupełnie inną Leslie. Nie znasz jej i nigdy o niej nie słyszałaś. Słowo harcerza, jak babcię kochamy!

WPROWADZENIE

Nazywam się Kline Brooks.

Ukończyłem Harvard.

Jestem prezesem zarządu i dyrektorem generalnym Brooks Media.

Firmy wartej trzy i pół miliarda dolarów.

Jestem też diabelnie przystojny. Skąd wiem? Dwa lata z rzędu byłem królem licealnego balu.

Poza tym jestem wysoce inteligentny. Dowód? Za pomocą magicznych paluszków mogę na twoich oczach ułożyć dowolną kostkę Rubika.

Jestem także certyfikowanym mistrzem kobiecych orgazmów. Palcami, językiem, fiutem sprawię, że krzykniesz: „Szczytuję!”, nim zorientujesz się, że zdjąłem ci majtki zębami. I nie przeżyjesz ze mną półorgazmu, wyciskającego ci z gardła żałosne jęki czy kompromitujące piski. O, nie. Mówię tu o sensacyjnym odczuciu podkurczającym palce u stóp, wyginającym plecy, wstrząsającym ciałem, dzięki któremu będziesz krzyczeć i się trząść, gdy uderzy na tyle intensywnie, że niemal stracisz przytomność.

Zainteresowana?

Powinienem wspomnieć, że mój fiut jest wystarczająco śliczny, by uwiecznić go na fotce? Nie mówię o jakimś piętnastocentymetrowym kutasiku. Mam na myśli dużego, gładkiego, twardego penisa, który cieszy się na myśl o czekającej go robocie.

A może właśnie cię zniesmaczyłem? Masz mnie teraz za Casanovę teoretyka, który jest hańbą dla swojego gatunku? Za cieniasa, który nazajutrz nie zadzwoni? Dupka, który będzie pisał do laski późno w nocy, by wpadła na szybki numerek, ale nie zabierze jej na prawdziwą randkę? Tak, dokładnie wiesz, o jakim typie faceta mówię. O idiocie, który daje kobiecie znać, że woli do końca życia zostać singlem, niż zmagać się z gównianymi regułami randkowania.

Cóż, nie jestem tym gościem.

Mówię to, co myślę i robię to, co mówię. Nie zwodzę. Dzwonię nazajutrz. A jeśli jestem zainteresowany, zabieram kobietę na randkę. Otwieram przed nią drzwi. Odsuwam krzesło. I przenigdy nie zrobiłbym z siebie napalonego gnojka, który wysyła zdjęcia swojego członka – no chyba że właściwa kobieta będzie o nie błagać.

Wniosek? Jestem dżentelmenem. Preferuję monogamię. Mieszkam w Nowym Jorku, gdzie się umawiam i pieprzę, niejednokrotnie kilka razy tę samą kobietę. Ostatnie kilka lat spędziłem, unikając lasek polujących na bogatego męża, ale udało mi się mieć kilka dziewczyn na dłużej. Szukałem określonego typu, chociaż muszę przyznać, że ostatnio nie wkładam w to już tyle wysiłku. Wolę skupiać się na firmie – budować i prowadzić biznes nie tylko dla siebie, ale również dla ludzi, którzy ciężko dla mnie pracują.

Ale zjawiła się Georgia Cummings.

Jest zadziorna, piękna i pyskata, co zauważa każdy, kto znajdzie się w jej otoczeniu, więc wolę raczej skupić się na jej osobowości niż na kasie.

Nie wiem, dlaczego wcześniej jej nie zauważyłem.

Nie wiem, dlaczego dostrzeżenie jej zajęło mi tak wiele czasu.

Od dwóch lat miałem ją przed nosem jako dyrektorkę działu marketingu.

Może nie powinienem tak bardzo zatracać się w pracy. A może ona nie chciała być zauważona.

Bez względu na powód, potrzeba było aż jednej inspirującej decyzji, by ta niezwykła kobieta wstrząsnęła moim światem.

Nie byłem na to przygotowany.

I z pewnością nie spodziewałem się, że powali mnie na pieprzone kolana.

Ten miły człowiek, wierzący w prawdziwą miłość na tyle, by zbić fortunę na portalu randkowym?

Tak, to właśnie ja.

A ta historia?

Cóż, opowiada o nas.

ROZDZIAŁ PIERWSZY

GEORGIA

Auaaa, moje oczy! Chryste Panie, moje oczy!

Istnieją w życiu rzeczy, które, raz zobaczone, nie dadzą się zapomnieć. Nie znikną ani za sprawą wybielacza… ani kwasu wylanego prosto na siatkówkę, ani też po trzech godzinach przeglądania idealnych porno GIF-ów w sieci… do diabła, nawet lobotomia nie usunęłaby tych obrazów z mózgu.

Na nieszczęście miałam za sobą nie jedno, nie dwa, ale całe cztery niszczące dzień zdjęcia. Mówiąc szczegółowo, fotografie penisów. I szczerze mówiąc, ten ostatni nie był nawet godny uwieczniania. Nie z bliska. Ani nawet z daleka, gdyby brać pod uwagę jego rozmiar. To konkretne zdjęcie w każdej kobiecie wzbudziłoby pytanie „dlaczego”. Dlaczego? Dlaczego ktoś chciałby się chwalić, że jest właścicielem czegoś takiego?

Był to gremlin pośród rodzaju męskich członków – jak i powód, dla którego moja noc stała się jeszcze gorsza. Miałam spędzić miły wieczór przed telewizorem z moją przyjaciółką i współlokatorką Cassie, ale zmienił się on w koszmar, zawierający włosy łonowe, pomarszczone jądra i niezbyt atrakcyjną żołądź.

Wystukałam odpowiedź na klawiaturze telefonu.

TAPRoseNEXT (23:37): To twój fiut? Serio? SERIO?

TapNext była najnowszą i najlepszą aplikacją dla singli, dzięki której mężczyźni i kobiety mogli się poznawać, rozmawiać i, daj Boże, umawiać się na kolejne randki. Ogólnie rzecz ujmując, była to lepsza alternatywa od włóczenia się po barach czy klubach. Chociaż dla mnie miało to ten sam efekt –uprzejme zduszenie ekscytacji (uwaga, sarkazm) wywołanej propozycją jednorazowego numerku z jakimś przypadkowym kolesiem w jego mieszkaniu, piekielnego kaca i poznania gości o dziwnych imionach jak Stanley czy Milton, wysyłających nocą przez następny miesiąc zaproszenia do ponownego odwiedzenia ich łóżek. Zawsze ignorowałam te zaczepki.

Na wizytówce mam napisane: Dyrektor Marketingu w Brooks Media. To poważny tytuł dla kogoś dopiero rozpoczynającego swoją karierę, ale zapracowałam na to. Harowałam ciężej niż ktokolwiek w moim dziale, pomogło również to, że człowiek zajmujący wcześniej moje stanowisko został zwolniony dyscyplinarnie, po tym jak aresztowano go przy podwożeniu prostytutki jednym z firmowych samochodów. Nadal nie mogę pojąć, dlaczego korzystał z samochodu w tym mieście. Poważnie, w Nowym Jorku nawet dziwki jeżdżą taksówkami.

Ponieważ TapNext jest własnością Brooks Media, łatwo zrozumieć, dlaczego dobrze ją znałam i chciałam, by odniosła sukces. Przy zatrudnieniu postawiono warunek – każdy niezamężny pracownik musiał stworzyć sobie profil w tej aplikacji. Wszyscy zostali zachęceni do jej używania oraz zdawania prawdziwych relacji na temat swoich doświadczeń. Dane przypisane do każdego profilu były pilnie strzeżone i zamknięte na klucz w kadrach, więc odpowiedzi na portalu pozostawały anonimowe.

Tłumaczenie: Nie martw się, TAPRoseNEXT, twój szef nie ma pojęcia o twoich perwersyjnych rozmówkach.

Początkowo wydawało mi się to dziwaczną polityką prowadzenia interesu, ale po dwóch latach pracy w Brooks Media, uświadomiłam sobie, że mój profil w aplikacji TapNext był cholernie dobrym sposobem na prowadzenie badań i zdobycie innowacyjnych pomysłów marketingowych.

Moja komórka dała znać o odpowiedzi.

BAD_Ruck (23:38): …

Czy on mi właśnie wysłał wielokropek? Serio?

TAPRoseNEXT (23:38): Kod czerwony – zbok na horyzoncie!

Nie dostałam odpowiedzi, ale nie powstrzymało mnie to przed pisaniem.

TAPRoseNEXT (23:39): Czy już żaden z Was nie wie, jak rozpocząć rozmowę? Jezu.

Cassie westchnęła obok.

– Przestań tak walić w tę komórkę, Ciporgia! Próbuję oglądać program American Ninja Warrior, a ty całkowicie psujesz mi klimat.

Zignorowałam ją, nadal skupiając się na wymazaniu wstrętnego obrazu z mózgu.

Zerknęła mi przez ramię, nim zdołałam schować komórkę.

– Wow. Wow. WOW. Wstawiłaś moje zdjęcie na swoim profilu?

Stała na nim pochylona, z głową pełną ciemnych włosów, widoczną w świetle rozstawionych na boki gładkich, kremowych nóg. Jej krocze też prawie załapało się na tę fotkę.

– Zemsta, Cassciołku.

– A co niby takiego zrobiłam, że zasłużyłam na wstawienie mojej fotki na tym twoim portalu dla zdzir?

Uniosłam brew.

– Mam wybrać tylko jeden powód?

– No dawaj, podaj coś. Nic na mnie nie masz.

–Drugi rok studiów. Powiedziałam, byś nie wrzucała tamtych fotek na fejsa, ale czy mnie posłuchałaś? Oczywiście, że nie.

Wyszczerzyła zęby w uśmiechu.

– Ach, tak! Pamiętam je. Uważałam, że wyglądałaś wtedy wyjątkowo uroczo.

– Miałam głowę w kiblu.

–Ale miałaś takie zajebiste zdezorientowane spojrzenie. – Ponownie zerknęła na mój telefon, jej szare oczy skupiły się na zdjęciu poniżej. – Jezus Maria, co to jest? Kuśka Quasimodo?

Wstałam z kanapy i zaczęłam chodzić przed telewizorem.

– Dostałam dziś cztery zdjęcia fiutów, Cassciołku. Cztery!

Cassie się skrzywiła.

– No i? Liczyłaś na pięć?

Moja mina była mieszanką oburzenia i szoku.

– No wiesz – wyjaśniła – żeby wypełnić wszystkie dziury i jeszcze zostają dwa do rączek. – Pokazała, co ma na myśli łatwym do odgadnięcia gestem, dopasowanym do jej słów. – Chociaż nie jestem pewna, czy chciałabym się tak zabawiać z Fallusem z Notre Dame. – Rzuciła okiem na moją minę i zaniosła się śmiechem. – Przecież nie jesteś cnotką, chociaż teraz taką grasz.

Jęknęłam, poddając się, sadzając tyłek z powrotem na kanapie i zakrywając twarz dłońmi.

– Dobrze byłoby, żeby ten profil pomagał mi w badaniach. Mam nieuzasadnione przeczucie, że powinno to wyglądać nieco bardziej profesjonalnie.

Pokręciła głową i uśmiechnęła się, kładąc stopy odziane w niedopasowane skarpetki na oparciu kanapy.

– Muszę przyznać, że ten fiutek jest paskudny, ale Georgie, pracujesz dla firmy, której produktem jest aplikacja TapNext, a nie dla Białego Domu.

Minęła chwila ciszy, po czym jednocześnie wybuchłyśmy śmiechem, a ja uniosłam pytająco brwi.

– Porównujesz TapNext do Białego Domu?

– Masz rację – zgodziła się. – Kiepska analogia. Tam zapewne jest dużo więcej zdjęć fiutów. – Olbrzymi, złośliwy uśmieszek odmalował się na jej twarzy, gdy chwyciła za pilota.

– Cassie… – Wycelowałam w nią palcem, ale było za późno. Stała już na ławie, używając go jako mikrofonu.

Moja przyjaciółka, kiedy miała odpowiedni nastrój, potrafiła sparodiować każdą piosenkę. I wcale nie robiła tego po cichu. Nie było mowy, by w słowniku Cassie znaleźć wyraz „spokój”. Śpiewała, jakby była Adele na rozdaniu nagród Grammy.

– Zatytułowałam ten utwór Miłość w Białym Domu – zapowiedziała Cassie.

Jęknęłam, ale w duchu nie mogłam się doczekać, by usłyszeć, co znów wymyśliła. Przypomnijcie sobie, jak zabawna była Kristen Wiig w SaturdayNight Live. Dokładnie tak zachowywała się Cass.

– Praktykantka w garsonce, szybko znalazła moje gacie… Praktykantka w Białym Domu, przeleciała mnie, że ojacie… – śpiewała na cały głos. – Dziewczyna oszalała na punkcie mego ciała… – Pstrykała, kołysała biodrami, wypinała cycki, dosłownie szła na całość. – Podejdź do prezesa, na kolanach, mała…

Wystarczyła jedna zwrotka, bym zapomniała o straszliwym zdjęciu. Zeskoczyłam z kanapy i pociągnęłam przyjaciółkę na podłogę. Krzyczała, ja się śmiałam, a pięć minut później wróciła na ławę, by dokończyć swoją niedorzeczną piosenkę:

– Powiedz zdziro… Powiedz zdziro…

Musiałam przyznać, że śpiewałam wraz z nią.

Dużo później, gdy owinęłam się kołdrą i zaczęłam zasypiać, popadając w niebiańską fazę REM, wyrwał mnie z niej dźwięk komórki. Jęknęłam, powoli opuszczając objęcia Morfeusza. Boże, nadszedł czas, by dokonać w życiu kilku poważnych zmian. Na przykład zmienić ustawienia powiadomień w aplikacji TapNext w moim telefonie. Mogłam to zrobić albo zamordować nadawcę wiadomości, a byłam osobą, która wolała raczej zanurzyć mały paluszek w basenie, by sprawdzić temperaturę wody, niż rzucać się do niego na główkę.

Przecierając twarz, zmusiłam się do otwarcia oczu i porwałam komórkę leżącą na antycznym stoliku nocnym. Ledwo powstrzymałam się, by nią nie rzucić, aż rozbiłaby się na miliony kawałeczków. Na szczęście mój zdrowy rozsądek nie był tak zaspany jak reszta i podpowiedział mi, ile pracy musiałabym włożyć w naprawę skutków tak impulsywnej decyzji.

Musiałabym sprzątać, iść na zakupy, przerzucić dane… o rany.

Tak, pieprzyć to.

BAD_Ruck (2:09): To NIE mój fiut.

To nie jego fiut?

Co, u licha ciężkiego i wszystkich świętych?

Nie. Nie! To nie jest dobry czas na takie pierdoły.

Nie. Nie będę odpowiadać.

Krawędzie mojej poduszki poderwały się ku górze, gdy wcisnęłam w nią twarz zaraz obok ręki. Miałam jutro tyle roboty, więc nie zamierzałam użerać się jeszcze z BAD_Ruckiem i jego skłonnością do robienia sweet fotek własnego krocza oraz dawania niezrozumiałych odpowiedzi.

Skupiłam się na zaśnięciu, przekonana, że sen nie opuści mnie aż do chwili, gdy o poranku słońce wstanie zza horyzontu. Przekierowałam energię do swojego wewnętrznego zen, nucąc ku błogiej nieświadomości. Mogłam też złapać za wibrator i zająć się jednoosobowymi ćwiczeniami.

Na szczęście z łatwością udało mi się zasnąć. Nie musiałam sięgać, gdzie wzrok nie sięga.

Następnego dnia, kiedy przygotowywałam się do pracy, postanowiłam dać BAD_Ruckowi prztyczka w nos. Wyplułam pianę do umywalki, przepłukałam usta i zakręciłam kurek z wodą. Wróciłam do pokoju, wzięłam telefon leżący na stoliku nocnym i wysłałam kuśce gremlina odpowiedź.

Masz, co chciałeś, koleś.

ROZDZIAŁ DRUGI

KLINE

TAPRoseNEXT (7:03): Więc to fiut kogoś innego? JESZCZE GORZEJ. Zagrożenie – poziom: KOSMOS!

– Dzień dobry, panie Brooks.

–Dzień dobry, Frank – odparłem, odrywając spojrzenie od masakry na ekranie mojego telefonu na wystarczająco długo, by popatrzeć w jego szczere bursztynowe oczy, nim rozsiadłem się na miękkim skórzanym siedzeniu lincolna.

Pieprzony Thatch.

Przysięgam, że jeszcze bardziej pogorszył to, co i tak było już cholernie wkurzające. Gdyby nie miał smykałki do podwajania pieniędzy, zapewne już dawno wywaliłbym go na zbity pysk.

Prosto na dno oceanu, przywiązując cegły do nóg.

Oczywiście miała rację. Wysyłanie zdjęcia czyjegoś fiuta było o wiele gorsze niż posłanie jej fotki swojego własnego.

Zwłaszcza tego.

Trzy sygnały oczekującego połączenia wwierciły mi się w ucho, nim jego zaspany głos zmusił skacowane usta do wyduszenia:

– Halo?

– Fiut, Thatch? Serio? – zapytałem natychmiast, uciskając nasadę nosa, by odeprzeć od siebie ból głowy.

Żadna ilość krążącego jeszcze w żyłach alkoholu nie była w stanie powstrzymać go od parsknięcia śmiechem. Z każdym chichotem jego głos stawał się coraz mniej ochrypły, więc kiedy przestał się śmiać, brzmiał już zupełnie normalnie:

– To ty używasz mojego zdjęcia na swoim profilu, gościu. Postąpiłem więc fair, puszczając do niej tego gargulczego kutasa.

Gargulczy kutas. W dziesiątkę. Pomarszczona gałka, karzeł, siny – wszystko to pasowało do jego opisu. Zostawiłem komórkę na barze, nie pilnując jej uważnie przez dwie cholerne minuty, a temu dupkowi w jakiś sposób udało się wysłać jedno z najgorszych pornograficznych zdjęć jakiejś biednej – a teraz już niewidomej – kobiecie.

– Ten profil był zemstą za to, co ty mi zrobiłeś.

– A cóż takiego ci zrobiłem? – zapytał nad wyraz rozbawiony.

– A któż to może wiedzieć? – przyznałem, wpatrzony w mijane wieżowce, kręcąc głową. – Nie potrafię tego zliczyć.

– Więc lepiej się wkręć, K. Użyj nieco życia, na litość boską.

Wschodzące słońce odbijało się od tafli szkła w górnej części jednego z budynków, rozświetlając się tęczą na szybie mojego samochodu.

– Żyje mi się całkiem dobrze – polemizowałem.

– Jasne – parsknął, szydząc. – Pozdrów ode mnie Waltera.

W ten sposób Thatch nazywał mnie „kociarą”.

– A weź się pieprz! – rzuciłem, na co odpowiedziała mi cisza. Odsunąłem telefon od ucha i zobaczyłem, że się rozłączył. – Mam go w dupie – wymamrotałem pod nosem, w jakiś sposób skupiając tym na sobie więcej uwagi Franka niż wtedy, gdy krzyczałem.

– Proszę pana?

– Spokojnie, Frank – urwałem na chwilę i spojrzałem przez szybę. – Nie znasz przypadkiem żadnego płatnego zabójcy, co?

Spojrzałem przed siebie, przygotowany na jego reakcję.

– Ee – mruknął z wahaniem, zerkając to na drogę, to na mnie w lusterku wstecznym. – Nie, proszę pana.

Pokręciłem głową i uśmiechnąłem się, a z mojego gardła wymknął się krótki chichot.

– Dobrze. To dobrze – powiedziałem, gdy parkowaliśmy przed moim budynkiem.

Pociągnąłem za klamkę i pchnąłem drzwi butem.

– Panie Brooks – zaprotestował jak zwykle Frank, bo chciał wysiąść i mi pomóc, ale nie potrafiłem wysiedzieć, by czekać aż obejdzie samochód i przytrzyma mi drzwi, gdy sam miałem zdrowe ręce i mogłem to zrobić bez problemu.

Uśmiechnąłem się w odpowiedzi, patrząc mu w oczy w lusterku, zanim zdążył wysiąść, po czym wyskoczyłem na ulicę.

– Miłego dnia, Frank. Zobaczymy się o szóstej.

Trzasnąłem drzwiami, zapiąłem marynarkę i niespiesznie postawiłem na chodniku przed budynkiem dwadzieścia głośnych kroków.

Nowojorczycy przewijali się wokół mnie, kontynuując swój życiowy maraton, który zaczął się w chwili, gdy otworzyli oczy. Taka właśnie byłaatmosfera tego miasta – aktywni i całkowicie skupieni ludzie. Nikt nie poświęcał nikomu czasu, ponieważ ledwie miał go trochę dla siebie. A mimo to, każdy z nich nadal zarzekałby się z własnej woli, że mieszka w najlepszym mieście na całym świecie.

Złapałem za metalową klamkę i rozejrzałem się po lobby budynku Winthropa, siedziby Brooks Media, zauważając, że zarówno pracownicy recepcji, jak i ochrona robili wszystko, by wyglądać na zapracowanych, podczas gdy nic tak naprawdę się nie działo.

Przygryzłem wargę, by się nie roześmiać. Nigdy nie byłem szefem, który rządziłby żelazną pięścią i nie przyszłoby mi do głowy, by powiedzieć coś złego lojalnym pracownikom, którzy porywali na gwałt zszywacze, by wyglądać na zajętych.

Jednak stanowisko prezesa firmy tej wielkości samo w sobie było zastraszające, bez względu na to, czy tego chciałem. I, czasami, niezamierzone konsekwencje były poważniejsze niż samo działanie.

– Dzień dobry, Paul.

Mężczyzna skinął głową.

– Brianie.

– Panie Brooks.

Guzik windy zaświecił, nim zdążyłem go wcisnąć – byłem pewien, że to kolejna pomoc od nadgorliwych pracowników – i rozległ się dzwonek, oznajmiający przybycie na parter kabiny, która w mniej niż sekundę rozwarła swoje błyszczące drzwi.

Bez słowa wszedłem do środka, posyłając ludziom uśmiech. Wiedziałem, że cokolwiek powiem, wywoła to stres lub niepokój, nawet pomimo wysiłków, by stało się wręcz odwrotnie. Dla większości ludzi szef nigdy nie będzie w stanie zostać przyjacielem – bez względu na to jak miłym byłby gościem. Najlepsze, co mogłem z siebie dać, to rozpoznać, zaakceptować i uszanować to.

Oparłem się pośladkami o tylną ścianę, gdy drzwi zaczęły się zamykać, po czym wsadziłem ręce głęboko do kieszeni spodni, by przypadkiem nie otrzeć kilkakrotnie twarzy.

Rzadko przesadzałem z alkoholem, więc nie miałem kaca, ale wybryki Thatcha, zarówno te doświadczane osobiście, jak i w sieci, dosłownie mnie wyczerpały. Nie żebym nie uważał gargulczego kutasa za śmiesznego – ponieważ tak było – ale to jedna z tych rzeczy, która bawi, jeśli nie przydarza się tobie.

Właściwie i w tym przypadku prawdą było to, że większość kawałów Thatcha stanowiło torturę.

Zarówno kierunek moich myśli, jak i waga komórki palącej w dłoń sprawiły, że wbrew zdrowemu rozsądkowi wyciągnąłem ją z kieszeni.

Najechałem palcem na ikonkę aplikacji TapNext.

Jednym szybkim dotknięciem mogłem pogorszyć już i tak złą sytuację.

Ekran rozjaśnił się, kiedy aplikacja się połączyła, od razu, gdy tylko mój kciuk nawiązał kontakt ze smartfonem.

BAD_Ruck (7:26): Wbrew temu, co może oznaczać ten gargulczy kutas, przyrzekam, że NIE jestem seksualnym prześladowcą.

Ściskając mocno telefon, zawstydzony, wielokrotnie postukałem się nim po czole.

– Zajebiście genialne.

Powinienem był to olać. Odpuścić. Cholera, nawet nie znałem tej kobiety, na litość boską, ale nie potrafiłem się powstrzymać. Nie mogłem pozwolić, by osoba ukrywająca się na moim fałszywym profilu randkowym została w ten sposób zapamiętana.

Tutaj oto spoczywa ten człowiek. Zapamiętany będzie jako seksualny prześladowca, nękający innych przez internetową aplikację za pomocą niefortunnego zdjęcia genitaliów.

Winda uniosła się gładko na piętnaste piętro, gdzie rozsunęły się drzwi, bym mógł wysiąść. Za nimi stała moja recepcjonistka, czekając ze stosem wiadomości, niewątpliwie ostrzeżona o moim przybyciu przez pracowników znajdujących się jakieś pięćdziesiąt metrów poniżej.

Schludne, konserwatywne ubranie okalało jej sześćdziesięcioośmioletnią sylwetkę, siwiejące ciemne włosy miała upięte w kok. Jej uśmiech na widok młodszego o trzydzieści cztery lata „szefa” był szczery, choć zabarwiony latami mądrości i doświadczenia. Jeśli chodziło o infrastrukturę i pracę wewnętrznego biura, ona tu dowodziła.

Uniosłem kąciki ust, przez co zmarszczyły się kąciki moich oczu.

– Dzień dobry, urocza Meryl.

Cmoknęła.

– Lepiej niech pan smali te cholewki do kogoś innego, panie Brooks. Być może jest wcześnie, ale wystarczy mi już cukru na cały dzień.

– Rany. – Skrzywiłem się, chwytając za serce, jakbym naprawdę cierpiał. – Zraniłaś mnie. – Jednak uśmiechnąłem się i puściłem do niej oko. – I jestem Kline. Mów mi Kline, na litość boską.

– Dziesięć lat. Każdego dnia ta sama rozmowa – wymamrotała.

– Kryje się w tym pewien morał, Meryl, i myślę, że ma to coś wspólnego z nagięciem się do mojej woli. – Ostrożnie wziąłem z jej rąk pocztęi szturchnąłem ją lekko łokciem. – Jestem konsekwentnie wytrwały.

– Ja także – odparła.

– Jakbym nie wiedział.

– Na górze znajdują się cztery pilne informacje od potencjalnych inwestorów, poniżej jest kilka ważnych kwestii z działu informatycznego – zawołała za mną, gdy ruszyłem przed siebie.

Pokręciłem głową. Potencjalnym inwestorom zawsze się spieszyło.

Zatrzymałem się na chwilę i spoglądając przez ramię, zapytałem:

– A dlaczego przekazujesz mi wiadomości od informatyków?

Normalnie takie rzeczy przechodziły przez moją asystentkę.

– Ponieważ mogę – odparła, nie podnosząc wzroku znad biurka. – I ponieważ Pam została w domu z chorym dzieckiem.

Pokiwałem głową, rozumiejąc, i przygryzłem wargę, by powstrzymać się od śmiechu.

– Ach, a wszyscy wiemy, że jedyne miękkie miejsce w całym twoim ciele zarezerwowane jest dla dzieci.

– Dokładnie – potwierdziła stanowczo, patrząc na mnie znad okularów.

Ponownie skierowałem się do swojego gabinetu, ale nie skończyła mówić.

– Ale niech się pan nie martwi…

Cholera. Wszystko, co wychodziło z ust Meryl, a zaczynało się od słów „Niech się pan nie martwi”, oznaczało, że naprawdę powinienem się martwić. I to mocno.

– Leslie przyszła, by ją zastąpić.

Pokręciłem głową. Nie wiedziałem, czy z niedowierzania, czy raczej z niechęci, ale cokolwiek to było, nie potrafiłem powstrzymać tego uczucia.

Oczy Meryl zaczęły błyszczeć.

– A ponieważ zatrudnił ją pan osobiście i w ogóle, pomyślałam, że nie będzie pan miał problemu, by na cały dzień wziąć ją bezpośrednio pod swoje doświadczone skrzydła.

Kurwa.

Na krótką chwilę odchyliłem głowę z jękiem, nim pogratulowałem sobie dnia w piekle, i ruszyłem po raz wtóry do gabinetu.

Noga za nogą, człapałem ku przeznaczeniu, wiedząc, że poza samym sobą, mogłem mieć pretensje wyłącznie do swojej rodziny. Ale tak naprawdę nie powinienem ich winić. Byłem dorosły, miałem swójbiznes, zarządzałem swoim pieprzonym życiem. To moja decyzja, by zatrudnić tę trzpiotkę – Leslie – bez względu na to, czy dyktował mi to obowiązek, czy też nie.

Mimo to…

– Kurwa.

– Dzień dobry, panie Brooks – powitała mnie, kiedy tylko wyszedłem zza rogu. Ostatnia sylaba mojego nazwiska połączona była z chichotem.

Boże, bolało.

Jej oczy były jasne, usta pełne, a łokcie przyciśnięte do piersi. Czarne włosy miała natapirowane i wylakierowane, kilka loków spływało na ramiona, kończąc się niemal przy trzymanych przy piersiach szpiczastych paznokciach. I niemiłosiernie pieprzyła mnie spojrzeniem, z każdym moim krokiem przyszpilając mnie coraz bardziej.

Przywołałem uśmiech na twarz, starając się, by wyglądał na prawdziwy. Była naprawdę miła – tylko nie miała w sobie za grosz elegancji, której szukałem u kogoś, kogo chciałem na kochankę czy przyjaciółkę.

– Chodź, Leslie. – Nakazałem gestem, odwracając się od niemal całkowicie odsłaniającego piersi, i zupełnie nieodpowiedniego w biurze dekoltu. Skierowałem się prosto do swojego gabinetu z efektywnością, którą Cynthia, moja szefowa kadr, z pewnością by doceniła.

Szef we mnie chciał nakazać jej, żeby się zakryła. Mężczyzna wiedział, że nie będę w stanie tego zrobić, nie otwierając przy tym drzwi do pozwu o molestowanie seksualne. Takie sytuacje aż prosiły się o sąd.

– Popracujesz dzisiaj ze mną – ciągnąłem, podchodząc prosto do swojego biurka, ściągając marynarkę, by powiesić ją na haku z tyłu po prawej. – Proszę – zaoferowałem, kiedy nic nie powiedziała ani się nie ruszyła, wyciągając wiadomości od potencjalnych inwestorów, które podała mi Meryl niecałe pięć minut temu. – Zanieś to Deanowi i poproś, by wykonał kilka wstępnych telefonów. Może mi umawiać rozmowy na popołudnie, gdyby któryś z tych oferentów okazał się dość wiarygodny.

Mruganie sztucznymi rzęsami nałożyło się na puste spojrzenie.

Potrząsnąłem nawet odrobinę dokumentami, ale nadal nie zareagowała.

No tak. Proste słowa.

– Poproś Deana, żeby zadzwonił do tych ludzi. Będzie wiedział, czy warto z nimi dalej rozmawiać, a jeśli uzna, że tak, powiedz, że po południu mam czas.

– Robi się! – powiedziała, puszczając do mnie oko, podskakując i obracając się, by w końcu wybiec z mojego gabinetu.

Nie byłem jasnowidzem, ale co do jednego mogłem mieć pewność – wieczorem będę musiał zrobić przystanek po drodze do domu i zaopatrzyć się w dodatkową butelkę szkockiej.

ROZDZIAŁ TRZECI

GEORGIA

Wpadłam do metra na ułamek sekundy przed tym, jak drzwi zmiażdżyłyby mnie na śmierć.

Dobra, może przesadzam, ale jeśli mieszkasz w Nowym Jorku, rozumiesz uczucia, jakie staram się oddać.

Metro na nikogo nie czekało. Nie dbało o to, czy byłeś kolejnym rekinem finansjery na Wall Street. Jeśli nie przeszedłeś przez drzwi na czas, miałeś przerąbane.

Uwielbiałam swoją pracę. Uwielbiałam wypełniać obowiązki, gdy już do niej dotarłam. Jedyny problem leżał w tym, że z żalem opuszczałam łóżko. Nie byłam rannym ptaszkiem. Moje ciało wolało budzić się we własnym tempie. Dlatego wielokrotnie wciskałam drzemkę w dzwoniącej komórce, wykorzystując czas do maksimum.

Każdy mój dzień był jak wyścig z czasem, a dzisiejszy wcale nie stanowił wyjątku.

Znalazłam wolne miejsce naprzeciw trzydziestokilkuletniego faceta w czerwonej flanelowej koszuli, włóczkowej czapce i z kościami policzkowymi, które zawstydziłyby nawet Dawida dłuta Michała Anioła.

Czytał książkę Seks, prochy i czekoladowe płatki śniadaniowe: Manifest niskiej kultury napisaną przez Chucka Klostermana.

Znałam ją. Miałam tę przyjemność, studiując na uniwersytecie w Nowym Jorku. Był to ręcznie spisany obraz popkultury, odnoszący się mniej więcej do wszystkiego, co miało znaczenie dla młodych ludzi. Seriale, porno, kocięta, Gwiezdne Wojny – rzućcie czymś, Klosterman z pewnością to omówił. Jego dowcipne spojrzenie na amerykańską kulturę masową miało być ironicznym przedstawieniem egzystencjalizmu, jednak nie powiedziałabym, żeby zbadał dogłębnie którykolwiek z tematów, co zapewne stanowiło powód, dla którego książka pozostawiła mnie z plastikowym posmakiem w ustach.

Tłumaczenie – facet był hipsterem, chociaż szalenie przystojnym. Zapewne w ciągu następnego roku skończy po drugiej stronie kraju, w Portland. Ale nie marudziłam, bo z pewnością nadawałby się na mój ulubiony profil na Instagramie: Seksowni Faceci z Książką.

No, bo kto by narzekał, widząc takie ciacho z nosem w lekturze?

Musiałam przestać się ślinić, bo dojechałam do celu. Siedziba Brooks Media znajdowała się na prestiżowej Piątej Alei, w samym centrum miasta. Ta część Manhattanu była główną dzielnicą biznesową Nowego Jorku – ba, nawet całego kraju. Wymień jakiś lukratywny biznes, a zapewne znajdował się właśnie tutaj. I, na szczęście, moje mieszkanie w Chelsea znajdowało się zaledwie dziesięć do piętnastu minut jazdy metrem od tego miejsca.

Co wcale nie wyjaśniało tego, dlaczego biegłam, spóźniona o prawie pół godziny.

Poruszając się slalomem po chodniku, wyminęłam tak wielu zapatrzonych w mapy turystów, jak to tylko możliwe. Stali tu też uliczni sprzedawcy tarasujący przejście. Niewiele zabrakło, by samochód potrącił jakiegoś rowerzystę, który elegancko pokazał mu przez ramię środkowy palec.

Oto zwyczajny i przy tym zajebiście piękny dzień w Nowym Jorku.

Kochałam moje miasto. Uwielbiałam napływy i odpływy wszelakich dziwactw. Stukanie obcasów podążających po betonie w kierunku ekskluzywnych butików na Piątej Alei. Szuranie mokasynów w kierunku dzielnicy finansowej. Klaksony taksówek. Dostawcze furgonetki lawirujące w szybkich manewrach, by dowieźć na czas wszelakie dobroci. Była to zarówno pieśń, jak i taniec Nowego Jorku. Wszyscy wykonywali swoją misję, której cel stanowiło rozpoczęcie dnia. I nic nie mogło ich powstrzymać.

Wpadłam do budynku Winthropa, gdzie przestronne lobby przywitało mnie wspaniałymi marmurowymi kolumnami i oknami od podłogi aż po sam sufit. Było wspaniałe. Powierzchnia biurowa wyglądała równie elegancko – z szerokimi korytarzami, podłogami z naturalnego kamienia i idealnym światłem wpadającym przez wielkie okna i świetliki. Brooks Media musiało włożyć w tę nieruchomość sporo kasy. Ale się opłacało, bo wyszło wspaniale.

– Dzień dobry, Paul. Dzień dobry, Brian – powitałam ochroniarzy przy biurku.

– Witamy, piękna pani – odparł Paul z uśmiechem. – Widzę, że ktoś tu nadal ma problem, by dotrzeć do pracy o świcie.

– Och, cicho tam. Nie każdy może od rana wyglądać tak dobrze jak ty, nie wkładając w to choćby odrobiny pracy. – Posłałam mu uśmiech i pomachałam rzęsami.

Brian parsknął śmiechem.

– Musi mieć twój numer, stary.

– Chciałbym, by miała mój numer – dodał Paul. – Georgia, daj się zabrać na kolację.

– Przez dwa lata przynajmniej raz w tygodniu przechodzimy przez tę samą rozmowę, Paul. Moja odpowiedź pozostaje niezmienna – zawołałam przez ramię, idąc do drzwi.

– Zmieni się! – krzyknął. – Pewnego dnia się zmieni!

Odezwał się dzwonek, więc weszłam do windy i pomachałam mężczyźnie, gdy drzwi się zamykały.

Uroczy człowiek: po czterdziestce, pracowity, słodki jak miodek, ale nie mieszałam interesów z przyjemnościami. No i nie był w moim typie. Chociaż pewnego dnia pozna właściwą kobietę, która będzie mu prała skarpetki i robiła sos piwno-serowy na poniedziałkowe wieczory futbolowe. Potrzebował kobiety dobrej zarówno w kuchni, jak i w sypialni. Ja mogłam przyłożyć się do sześćdziesiąt dziewięć, ale jeśli chodziło o gotowanie obiadów, wymiękałam. Nigdy nie wpiszę sobie w życiorys talentu kulinarnego. Piekarnik wykorzystywałam jako dodatkowy schowek na buty.

– Patrzcie państwo, kogo przywiało. Modne spóźnienie, Georgie? – Dean puścił do mnie oko, mijając mnie na korytarzu.

Kurde. Moje spóźnienia zaczęły przysparzać mi wstydu. Poważnie musiałam wziąć się za siebie.

– Chciałam ci tylko zaimponować moją nową spódnicą – zawołałam przez ramię, kołysząc biodrami. – Retro. Od Very Wang. Jak wygląda w niej moja pupcia, cukiereczku? – Powinnam wspominać, że znalazłam ten ciuch w sklepie z używanymi rzeczami w SoHo? Ubrania od projektantów były cudne, ale nie zamierzałam przepłacać za metkę.

– Ktoś tu jest zadziorny od samego rana. Pokaż na co cię stać, mała diwo – droczył się, pstrykając palcami. Dean to jeden z moich biurowych ulubieńców. Zabawny, bystry i do tego nie krył się z tym, że był gejem. Czy dziewczyna mogła prosić o więcej?

Zatrzymał się i odwrócił do mnie.

– Zjemy dziś lunch?

Stanęłam w drzwiach.

– Zabiłabym za kanapkę z sałatą i kurczakiem z baru naprzeciwko.

Dean wyszczerzył zęby w uśmiechu.

– Nie musisz mordować. Później po nią pójdziemy.

– I zjemy na miejscu. Wyruszamy z mojego gabinetu za piętnaście pierwsza?

Posłał mi buziaka.

– To randka, kochanie.

Kolejny dzień, kolejny zaoszczędzony dolar, bla, bla, bla. To moja mantra, chociaż wolałabym zostać w łóżku i owinięta kołdrą jak naleśnik spać do południa. W niektóre dni dorosłość była taka wymagająca. Wstań do pracy. Uczesz się. Zapłać rachunki. Oto niekończąca się lista rzeczy do zrobienia w bardzo ograniczonym czasie. Moi drodzy, walka była prawdziwa.

Jednak czynsz w Chelsea to nie jakiś tam niedzielny piknik w Central Parku. Trzypokojowe mieszkanie w budynku z windą i portierem musiało kosztować. Wniosek: trzeba wydorośleć. Bez „kiedy”, „jeśli” i „w końcu”, ale „tu i teraz”.

Umościłam się przy biurku, zaczęłam sprawdzać e-maile i odbierać telefony w sprawie projektów marketingowych. W minionym roku aplikacja TapNext odniosła znaczący sukces. Opracowałam kampanię, dzięki której inne firmy mogły dodać do naszej aplikacji reklamy swoich produktów. Okazało się to dla nas dość dochodowe. Nie tylko płacono nam za przestrzeń reklamową, ale dodatkowo promowano Brooks Media. Dawaliśmy im cząstkę siebie, a oni opłacali nasze rachunki. Mimo że w kuchni byłam bezużyteczna, na sali konferencyjnej sprawdzałam się wyśmienicie.

***

– Puk, puk – zawołała Leslie, ogłaszając swoje nadejście. Jej kształtna sylwetka pokazała się w moim gabinecie, nie zważając w ogóle na fakt, że byłam w trakcie telekonferencji z Sure Romance. – Um, Georgia, mam tu kartki z życzeniami urodzinowymi, które musisz podpisać dla ludzi z firmy – ciągnęła, rzucając mi je na biurko. Wylądowały na laptopie, przerywając mi dokonywanie zmian w ważnym kontrakcie, który właśnie omawiałam.

Uniosłam palec, wskazując bezprzewodową słuchawkę, którą miałam w uchu.

– Georgia? Halooo, Georgia? – powtórzyła, stukając sześciokrotnie czubkiem szpilki, aby wyrazić swoje zniecierpliwienie.

Leslie była beznadziejnym przypadkiem, jeśli chodziło o idiotyczne odpowiedzi, brak umiejętności zarządzania czasem i noszenie dekoltów do samego pępka. A pracowała tu od niedawna. Ale, na miłość boską, czy trudno zorientować się, że czymś się zajmowałam?

– Bardzo przepraszam, może pan sekundkę poczekać? – zapytałam uprzejmie Martina, dyrektora działu marketingu w firmie Sure Romance.

– Wie pani co? Za trzy minuty mam kolejne spotkanie. Może wprowadzi pani zmiany w kontrakcie i wyśle go do naszych prawników? Umówmy się na kolejną rozmowę w piątek, by dograć szczegóły i znaleźć jakiś kompromis, z którego oboje bylibyśmy zadowoleni.

Szlag by to trafił. To, moi mili, był doskonały przykład tego, jak stracić cenny kontakt w tym biznesie.

– Jasne, nie ma sprawy. A ponieważ pan Brooks pragnie uczestniczyć w negocjacjach, umówimy się na wideokonferencję. – Szef nic nie wiedział o tych ustaleniach, ale blefowałam. Potrafiłam doskonale negocjować, jednak nie bez powodu to Kline Brooks był zarówno prezesem, jak i właścicielem tej firmy. Ten gość potrafiłby przekonać Eskimosa do zakupu lodu.

– Och, dobrze. – Martin odchrząknął. – W międzyczasie postaram się, by prawnicy w dwadzieścia cztery godziny wszystko przejrzeli. Im szybciej podpiszemy tę umowę, tym lepiej.

Tłumaczenie: Wolałbym uniknąć wideokonferencji z waszym prezesem.

– Idealnie. Czekam na kontakt. – Kończąc rozmowę, użyłam całej swojej woli, by zachować na twarzy neutralny uśmiech, gdy spojrzałam na Leslie.

– Jak już mówiłam, musisz je podpisać – powtórzyła, nadal nie wiedząc, co zrobiła.

Boże, przestałam dbać o grzeczną minę. Do diabła, bardzo chciałam się skrzywić. Była tu dosłownie chwilę, a już miałam jej dosyć.

– Okej, Leslie. Daj mi sekundkę, to je podpiszę, byś mogła wrócić do swoich zajęć – odpowiedziałam ze sztucznym uśmiechem. Miałam ochotę na nią nawrzeszczeć. Chciałam jej wygarnąć, jak niekorzystnie na tę ważną umowę mogło wpłynąć jej wtargnięcie, ale byłoby to bezsensowne. Moje słowa pochłonęłaby próżnia gnieżdżąca się w jej głowie.

Wzięłam długopis i zaczęłam wpisywać jakieś dyrdymały, życząc wszystkiego najlepszego, wesołej imprezy i miłego dnia. Oddałam jej pięć kartek i wysłałam tę kretynkę w świat.

***

Dwadzieścia e-maili później znów mi przeszkodzono.

Tym razem był to Kline Brooks. Mężczyzna, o którym fantazjowało wiele kobiet. Kwintesencja milionera zawadiaki – elegancki, uczesany, umięśniony, z zabójczym uśmiechem.

Chociaż nie. Jego uśmiech był szczery, a wydawane polecenia ostrożne. Z tego co widziałam, zachowywał się skrycie i wydawało się, że nie sypiał z każdą napotkaną kobietą. Pomimo jego cudownej aparycji i zasobnego konta oraz tego, że widziałabym go na portalu Page Six pod hasłem „Nowojorski playboy”, nigdy nie złapałam go na posyłaniu sprośnego spojrzenia w kierunku żadnej osoby z załogi – kobiety czy mężczyzny. Zachowywał się tajemniczo, skryty za cichą postawą, bez absolutnie żadnej szansy na głębsze poznanie.

Ponieważ byłam jego podwładną, nie dotknąłby mnie nawet kijem. Prawdę mówiąc, nie miałam pewności, czy wiedział o istnieniu mojej waginy. Traktował mnie jak równą sobie i wydawał się szczerze polegać na moich opiniach w sprawach marketingu. Jego spojrzenie nigdy nie zatrzymało się na moim biuście. Jego usta nigdy nie rozciągnęły się przy mnie w cwaniackim uśmieszku.

Sama również trzymałam się twardo zasady, że nie miesza się pracy z przyjemnościami, podobnie jak nie łączy się ze sobą wody i oliwy. Kline wiązał się z biznesem, koniec, kropka.

Poza tym, w ogóle nie był w moim typie.

I tak, widzę słowo „milioner” błyszczące w twoich spragnionych kasy oczach i czuję ocenę pochodzącą z twoich gęstych, pogardliwych myśli.

Ale tu nie chodziło o niego. Nie tak naprawdę.

Pomimo braku doświadczenia w związkach, znałam siebie na tyle, by wiedzieć, że wolałabym być z kimś prostolinijnym – w rozmowie, jak i zamiarach. I nie chciałam się jeszcze ustatkować – nawet jeśli miało się to wiązać ze sporą, wygodną kupką kasiorki.

Chryste, musiało istnieć coś pomiędzy elegancikami jak Kline a gnojkami wysyłającymi zdjęcia fiutów jak BAD_Ruck, prawda?

– Dzień dobry, Georgia – przywitał się z profesjonalnym, jednak uroczym uśmiechem. – Wpadłem, by zapytać w sprawie kontraktu z Sure Romance.

– Chociaż musiałam pogrozić Martinowi wideokonferencją z tobą. Myślę, że doprecyzujemy warunki umowy i dostaniemy więcej, niż zakładaliśmy.

– Dobra robota, musimy być pierwsi. Informuj mnie o postępach i daj znać, gdybyś potrzebowała wsparcia.

Mój umysł zawiesił się na słowie „pierwsi”. Wiedziałam, że szef nie mówił o piersiach, moich czy jakichkolwiek innych, ale nie mogłam ruszyć z tamtego miejsca.

Wątpiłam, by Kline Brooks kiedykolwiek pomyślał o moich piersiach.

Byłoby to dziwne, prawda?

Nie ma mowy, by popatrzył na mnie w ten sposób. I, oczywiście, ja też tak o nim nie myślałam, chociaż to jasne, że był przyjemny dla oka. Cóż, nie dla mojego oka, ale oka innych kobiet. Brałam za pewnik to, że w ich oczach wyglądał apetycznie. Moje oko wiedziało, by na niego nie łypać.

Chociaż moje oko cieszyło się, że nie miał włosów wystających z nosa czy krostek na wargach, Kline Brooks należał do świata biznesu, nie przyjemności. Nie dotknąłby mnie i byłam pewna, że ja nie dotknęłabym jego.

– Georgia? – zapytał, wyrywając mnie z bełkotliwego wewnętrznego monologu.

Kurde.

– Przepraszam. – Wyrzuciłam niezręczne myśli z głowy. – Z pewnością będę cię na bieżąco informować o postępach w sprawie kontraktu z Sure Romance. Planuję go sfinalizować do końca tego tygodnia.

– Dobrze wiedzieć. – Postukał palcami o framugę w taki sposób, w jaki tylko mężczyzna mógłby to zrobić. – Dziękuję.

Wyszedł, a ja przez szklane ściany gabinetu obserwowałam, jak energicznie porusza się korytarzem. Znałam ten krok. Albo wybierał się na lunch, albo był spóźniony o jakieś dwie minuty na spotkanie.

Nim zdołałam wrócić do odpowiadania na poranne e-maile, pojawił się u mnie Dean z przyklejonym na twarzy zawadiackim uśmieszkiem.

– Masz chwilę, ptysiu?

– Jasne. – Zamknęłam laptopa, poświęcając przyjacielowi całą uwagę.

Posadził odziany w spodnie od Prady tyłek na skórzanym fotelu stojącym naprzeciw mojego biurka. Nie przestawał się uśmiechać jak cholerny kot z Cheshire, gdy położył kartkę na moim komputerze.

Uniosłam brwi.

– Czemu się tak szczerzysz? To dziwaczne, koleś.

– Panna Cycatka położyła to na moim biurku – powiedział melodyjnie. – Oczywiście najpierw wepchnęła mi swój rozchełstany dekolt prosto w nos. – Uśmiech zmienił się w grymas irytacji. – Ta laska ma najgorszy gejowski radar, jaki w życiu widziałem.

– Ooo, biedny Dean. Rzuca się na niego atrakcyjna, samotna kobieta – droczyłam się.

– Cóż, za chwilę będziesz dziękować biednemu Deanowi. – Ruchem głowy wskazał kartkę. – Przeczytaj, co jest w środku, pączuszku. Myślę, że możesz zechcieć coś poprawić.

Że co? Spojrzałam na front kartki, która, według wszelakich oznak, była kondolencyjna. Komuś z naszej firmy musiał umrzeć członek rodziny. Otworzyłam ją i zaczęłam czytać pełne współczucia wpisy pracowników.

Bardzo mi przykro z powodu Twojej straty. – Patty

Myślę i modlę się za Was. – Meryl

Daj znać, gdybyśmy mogli jakoś pomóc. – Gary

Moi współpracownicy byli naprawdę kochani. Było to wyraźnie widoczne w tych wpisach.

Ściskam i modlę się za Was w tym trudnym czasie. – Laura

Wszystkiego dobrego! Radości, zdrówka oraz świetnej imprezy!– Georgia

O kurwa!

Przeczytałam ponownie swój wpis, by się upewnić, że oczy nie płatają mi figla.

Cholera.

Cholera.

Cholera.

Mój wpis wcale nie był zabawny, znajdując się na środku KARTKI KONDOLENCYJNEJ.

– Pieprzona Leslie – warknęłam. – Rzuciła mi kilka kartek na biurko, mówiąc, że są urodzinowe.

Dean zaczął głośno rechotać, jego śmiech odbił się echem w moim gabinecie.

Spiorunowałam go wzrokiem.

– To wcale nie jest śmieszne.

– A pewnie, że jest. Wpisałaś życzenia urodzinowe na kartce kondolencyjnej – wychrypiał.

Poważnie, pieprz się, Leslie. Pieprz się i to mocno.

Byłam przekonana, że mogłabym ją obwiniać za wszystko, co złe w moim życiu.

Zgubione klucze? Pieprz się, Leslie!

Spóźnienie na metro? Pieprz się ty i te twoje cycki, Leslie.

Kolejne obleśne zdjęcie fiuta na ekranie mojego telefonu? Jesteś porąbana, Leslie.

Westchnęłam.

– Nawet nie wiem, jak to poprawić.

– Zamazać? – zasugerował, wciąż śmiejąc się jak szaleniec.

– Proszę bardzo. – Machnęłam ręką. – Śmiej się z mojego nieszczęścia.

– Naprawdę poprawiłaś mi humor. Kiedy to przeczytałem, mało nie spadłem z krzesła, tak bardzo się śmiałem. Chyba słyszeli mnie wszyscy w firmie. Nawet Meryl łypnęła okiem.

– Dobrze wiedzieć, że poprawiłam komuś humor.

Uśmiechał się, wstając i zabierając z moich niekompetentnych rąk nieszczęsną kartkę.

– Lepiej ją wyrzućmy. Poproszę Meryl, by wysłała Mary kwiaty od wszystkich.

Odetchnęłam z ulgą.

– Podpisuję się pod tym obiema rękami. Dorzucę nawet pięć dych.

– Super.

– Hej, masz zamiar wyrzucić tę kartkę? – zapytałam, nim zdołał podejść do drzwi.

Odpowiedział, wzruszając ramionami i nadal się śmiejąc.

Dean był łobuzem. Gdybym go tak nie uwielbiała, z pewnością nakopałabym mu do tego odzianego w ciuchy od projektanta tyłka.

Kiedy przestał się śmiać, usłyszałam irytujące crescendo sygnalizujące przyjście wiadomości na moją komórkę.

Chwyciłam pospiesznie za telefon, wiedząc, że jeśli teraz jej nie odczytam, zapomnę i zrobię to dopiero wieczorem.

Cassie: WŁAŚNIEWIDZIAŁAM, JAKPOLICJAARESZTOWAŁADWÓCHFACETÓWPIEPRZĄCYCHSIĘPODŚCIANĄNA BROADWAYU.

Nie wiedząc, co miałabym jej odpowiedzieć, napisałam pierwsze, co przyszło mi do głowy.

Ja: NOCÓŻ, TODZIELNICAROZRYWKOWA.

Wymieniłyśmy kilka wiadomości, ale nim odłożyłam telefon, zauważyłam, że na ikonce TapNext świeci się czerwone kółeczko. Wysłana rano wiadomość od BAD_Rucka obiecywała normalność pomimo dotychczasowych wybryków. Chciał rozejmu.

TAPRoseNEXT (12:14): Niezbyt udane przeprosiny przyjęte.

Odpowiedź przyszła dwie minuty później.

BAD_Ruck (12:16): Dzięki Bogu. Chociaż, prawdę mówiąc, Twój profil nie zniechęca do złego zachowania.

ROZDZIAŁ CZWARTY

KLINE

TAPRoseNEXT (12:19): Ugh, nawet mi nie przypominaj. Zawdzięczam go głównie butelce wina i współlokatorce o wypaczonym poczuciu humoru.

Zaśmiałem się pod nosem i spojrzałem na zegarek, nawet jeśli ten podawany na wyświetlaczu komórki był w porządku.

Pastrami i peklowana wołowina w żytnim chlebie z baru na rogu przyzywały mnie do siebie, z każdą mijającą minutą podnosząc głos, chociaż każda akcja dzisiejszego dnia rozgrywała się jakby w zwolnionym tempie.

– Z czego się śmiejesz? – zapytał Thatch z ekranu naprzeciw mnie.

Niemal zapomniałem, że prowadziłem z nim wideokonferencję.

– Z twojej paskudnej facjaty – rzuciłem, celowo nie informując go, że prowadzę jednocześnie rozmowę z TAPRoseNext.

– Z tej buźki? Niemożliwe. Dzięki niej zarabiam kasę, synku.

– Mówisz teraz jak największy goguś na tej planecie. Czy możemy popracować? Chciałbym jeszcze w tym stuleciu zjeść jakiś lunch.

– Ty i ten twój delikatny żołądeczek.

– Wcale nie jest delikatny – marudziłem, ale nie mógł mnie za to winić, w końcu byłem głodny. – Jestem mężczyzną i potrzebuję regularnego karmienia. Nie ma w tym nic złego.

– Jasne. W tej chwili gadasz jak baba z PMS-em…

–Tak, Leslie? – przerwałem Thatchowi, gdy uchyliła drzwi do mojego gabinetu.

– Właśnie skończyłam przenosić wszystkie spotkania z rana na popołudnie – wymruczała, uśmiechając się, jakby oczekiwała, że ją pochwalę. To ona powiedziała Deanowi, by przesunął wszystkie rozmowy na rano, co w pierwszej kolejności rozwaliło mi cały plan.

– Dzięki – wydusiłem przez zaciśnięte zęby. Zobaczyłem minę Thatcha na ekranie, co powstrzymało mnie od przewrócenia oczami. Operacja pod kryptonimem Wkurzanie Głodnego Wilka wszystko mi wynagradzała.

– Możesz zostawić nowy plan przy drzwiach i iść na lunch – podsunąłem jej z nadzieją, że załapie telepatycznie, iż mocno staram się jej pozbyć.

Zachichotała.

Nie. Życie nie jest takie proste.