Zła miłość - Samanta Louis - ebook
Opis

Przyjaźń, miłość i bolesna prawda.

Jaka miłość sprawia, że gdy ją wyznasz, twój kochanek odchodzi? Z pewnością jest to Zła miłość. Ale czy ta miłość nie zasługuje na szansę?

Kiedy Cassandrę opuszcza ojciec, a matka wysyła ją na miesiąc wakacji do swojej siostry, dziewczyna nie podejrzewa jeszcze, że ten wyjazd wywróci jej życie do góry nogami. Niespodziewanie na drodze Cassie stanie Dean, chłopak, który odszedł w momencie kiedy oddała mu serce. I miał ku temu dobre powody, bowiem tajemnica, jaką skrywa Dean, nie jest łatwa do zaakceptowania. Może się okazać, że gdy prawda wyjdzie na jaw, strach będzie silniejszy od uczucia, jakim Cassie darzy Deana.

W końcu Zła miłość nie może mieć prawa bytu, czyż nie?

 

"Zła miłość" Samanty Louis to wciągająca od pierwszych właściwie akapitów powieść. Bez zbędnych opisów, dużo dialogów, które nie powodują nudy w czytaniu. Napisane z humorem i nie ma w tej powieści nic zbędnego. Autorka pisząc ją wszystko dobrze przemyślała, przez co jest wręcz idealnie. Mogę tylko napisać, że chcę więcej. - Aleksandra Dziura, Zaczytana Ola.

 

Pokochałam historię Deana i Cassandry od pierwszych stron i tak zostało do samego końca. Prawdziwość tej powieści wchodzi w nasze serca, żeby zagościć tam na stałe. - Malwina Nowak, Książkowy Świat Mali.

 

"Zła miłość" to historia, która pochłonęła mnie od pierwszych stron i od której nie mogłam się oderwać. Czy miłość może być zła? Czy uczucie, które wybuchło między dwójką młodych ludzi może być zakazane? "Zła miłość" to ciepła i pełna humoru opowieść, która pochłonie czytelnika i nie wypuści z objęć aż do ostatnich stron. A zakończenie zmiażdży i złamie serce. - Anna Węglarz, W oceanie słów.

 

Złamane serce, to coś co nie łatwo nam wyleczyć. Właśnie z tym walczy Cassie.

To coś co nie jest łatwe, to coś co boli, i co chwilę coś nam o tej osobie przypomina. „Zła miłość” to dawka prawdziwych emocji. Znajdziemy tutaj ból, odrzucenie, próbę zwrócenia uwagi, ale także ogrom miłości, która z jakiś powodów uważana jest za „złą”. To wzruszająca książka, która zapewni każdemu czytelnikowi niezapomniane chwile. Gorąco polecam. - Justyna Dziura, Z miłości do książek.

 

"Zła miłość" jest intrygującą pozycją. Romans jest gorący i sprawia, że motylki w brzuchu pojawiają się we właściwych momentach. Śmieszne dialogi i opisy, które nie wydają się wymuszone, a zawarty w nich humor dodaje im naturalności, sprawiają, że książkę szybko się czyta. A chęć poznania prawdy tylko napędza czytelnika do dalszego czytania. I to zakończenie. Nie spodziewałam się tego. Byłam tak zaskoczona, że musiałam poświęcić chwilę, aby pozbierać swoje myśli. - Katarzyna Boncz, Bookish Book Kate

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS
czytnikach certyfikowanych
przez Legimi
czytnikach Kindle™
(dla wybranych pakietów)
Windows
10
Windows
Phone

Liczba stron: 221

Odsłuch ebooka (TTS) dostepny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS

Popularność


Samantha Louis

Zła Miłość

© Copyright by Samantha Louis & e-bookowo

Projekt okładki: Marta Lisowska

Ilustracje w tekście: pixabay.com

ISBN: 978-83-7859-981-4

Wydawca: Wydawnictwo internetowe e-bookowo

www.e-bookowo.pl

Kontakt: wydawnictwo@e-bookowo.pl

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Kopiowanie, rozpowszechnianie części lub całości

bez zgody wydawcy zabronione

Wydanie I 2018

Konwersja do epub

PROLOG

Tamtego dnia Kate namawiała mnie na imprezę w bractwie, która odbywała się co tydzień. Nieszczególnie miałam ochotę iść, zważywszy na fakt, że nadal było mi ciężko po tym, jak pewien chłopak postanowił się ode mnie odsunąć. Zamierzałam siedzieć z nosem w książkach, wypełniając myśli nauką. Potem zatracić się w powieści i marzyć, aby ten chłopak, który wyzwolił we mnie wszystkie uczucia, których doznają główne bohaterki książek romantycznych, wrócił po rozum do głowy, zapewniając mnie, że już zawsze będziemy razem.

Niestety, moje argumenty nie przekonały Kate i niemal siłą zaciągnęła mnie na miejsce. Zawsze lubiła stawiać na swoim, a ja lubiłam jej determinację, dlatego tak świetnie się dogadywałyśmy.

Kiedy przekroczyłyśmy próg budynku, w którym odbywała się mocno zakrapiana impreza, towarzystwo było już nieźle wstawione, choć na zegarku wybiła dopiero ósma wieczorem.

Lucas, chłopak z drugiego roku studiów, na przywitanie wręczył nam czerwone plastikowe kubki z alkoholem. Upiłam łyk i skrzywiłam się, gdyż ewidentnie przesadził z wódką. Przestałam się dziwić czemu większość ze zgromadzonych tam osób, była już w takim stanie. Kate, widząc mój grymas, szepnęła mi w ucho:

– Daj spokój. Jeden ci nie zaszkodzi. Pij i baw się dobrze.

Nie podzielałam jej entuzjazmu, dopóki moim oczom nie ukazał się on.

Wysoki na jakieś metr siedemdziesiąt pięć brunet, z kolczykiem w brwi, powalającym uśmiechem na ustach i błyskiem w oku. Miał także tatuaże, które bardzo lubiłam.

Kolana się pode mną ugięły. Miałam wrażenie, że nie mogę oddychać, a alkohol krążący w żyłach podjudzał moje zmysły i potęgował pragnienie, by znaleźć się bliżej niego. Złapał moje spojrzenie, przez co czułam jego palący wzrok na każdej części swojego ciała.

Wzięłam jeszcze kilka łyków z czerwonego naczynia na odwagę, w razie, gdybym miała stanąć z NIM twarzą w twarz.

Niespodziewanie Kate pociągnęła mnie do salonu przez tłum i straciłam go z oczu.

W końcu, po jakimś czasie, udało mi się wyrwać z towarzystwa, które ostentacyjnie zaczęło się całować z kim popadnie. Skierowałam się do łazienki na górze. Wychodząc z niej, zauważyłam, że na korytarzu pojawił się on.

Świat zawirował, a wszystko wokół przestało istnieć.

Uśmiechnął się do mnie z daleka, a ja nie mogąc powstrzymać chęci, musnęłam jego rękę w momencie, gdy się mijaliśmy. Bez ostrzeżenia złapał mnie za nadgarstek i gwałtownie przycisnął do ściany. Serce szalało w mojej piersi, obijało się bezlitośnie o płuca, powodując, że brakło mi tchu.

Długo na to czekałam. Każda komórka we mnie krzyczała, by mnie dotknął. Drżałam w oczekiwaniu, a w duchu modliłam się, by wreszcie to zrobił, by mnie w końcu pocałował.

Przywarł czołem do mojego czoła. Wpatrywał się intensywnie w moje oczy, wzrokiem szalejącym od pożądania. Złożył pocałunek na mych ustach, ujmując moją twarz w swoje dłonie. Długi, namiętny i gorący, od którego zakręciło mi się w głowie i nie mogłam zaczerpnąć powietrza.

Błądziłam rękoma po jego ciele, wsuwając je pod koszulkę. Rozkoszowałam się gładkością skóry i czułam ogień, który się w nim rozpalał.

Byłam gotowa oddać mu się od razu, co ja mówię, miałam ochotę się na niego rzucić, by tylko poczuć go w sobie. Potrzebowałam tego jako zapewnienia, że z przyjaciół stajemy się parą. Marzyłam o tym po nocach i fantazjowałam, jak wyznacza mokrymi pocałunkami ścieżkę na moim ciele.

W tamtym momencie bezceremonialnie oddałam mu caluteńkie serce.

Po wielu miesiącach niezobowiązujących rozmów, wypadów do McDonald’s i patrzeniu wieczorem w gwiazdy, mogłam posmakować jego ust, czuć zapach wody kolońskiej i dotyk jego dłoni. Zdecydowanie była to mieszkanka zbyt wybuchowa, za bardzo zapadająca w pamięć i wywołująca zwierzęce instynkty.

Myślałam, że od tej pory będzie już tylko mój. Myliłam się.

Nagle oderwał się od mych zwilżonych warg i patrzył na mnie tak, jakby się zastanawiał, co dalej. Mogę przysiąc, że jego źrenice powiększyły się, by za chwilę mogły się zwęzić. Przerażenie malowało się nie tylko w jego czekoladowych tęczówkach, ale także na twarzy, którą szpecił grymas.

– Nie mogę, Cassie... Kurwa, nie mogę – wychrypiał i odszedł. Tak po prostu odszedł.

Na moment odebrało mi zdolność mowy, ścisnęło w gardle, ale wiedziałam, że to jedyna okazja, kiedy będę mogła spróbować go zatrzymać.

– Dean... zaczekaj... Cholera jasna! Zaczekaj! Proszę... – krzyczałam za nim rozpaczliwie, ale on zniknął. Zwyczajnie rozpłynął się w powietrzu, znikając za rogiem korytarza.

Przywierając plecami do ściany, osunęłam się na podłogę i zaniosłam płaczem.

Co jest ze mną, kurwa, nie tak?

To pytanie zadawałam sobie wiele razy, setki, może nawet miliony, aż w końcu przestałam. Nikt mi nie odpowiedział, bo mógł zrobić to tylko on.

Dean.

Kiedy pojawiałam się na stołówce, łapał moje spojrzenie, ale odchodził. Nie jadaliśmy już razem przy stole. Nie robiliśmy razem już nic. Na korytarzu uczelni starał się, żeby obok mnie nie przechodzić, a jeśli już musiał, traktował mnie jak powietrze. Spotkania z naszymi znajomymi odbywały się bez niego. Kiedy nie było mnie w jakimś miejscu, pojawiał się on.

Nie chciał mnie. Skreślił naszą przyjaźń, całkowicie wykreślił mnie ze swojego życia.

Przestałam pisać do niego SMS-y, wydzwaniać i prosić o wyjaśnienia. Unikałam go tak, jak on to robił. Przestaliśmy dla siebie istnieć. Moje serce zostało złamane na milion kawałków i miało się nigdy nie pozbierać.

Wtedy coś we mnie pękło i przelało czarę goryczy. Zmieniłam się. Stałam się inną Cassie.

ROZDZIAŁ 1

Rok później

Po tym, jak Dean tamtego pamiętnego dnia odszedł, zostawiając mnie złamaną na korytarzu, myślałam, że nie spotka mnie już nic gorszego.

A jednak. Stało się.

Mój kochany tatuś, człowiek czuły i troskliwy, postanowił odejść od mojej mamy do innej kobiety. Z tego, co powiedziała mi mama, owa kobieta pracowała w jego wydawnictwie na stanowisku redaktora prowadzącego.

Wielki boss, zarządzający największym wydawnictwem w kraju, znając sposoby zabezpieczeń przed wpadką, zrobił tej kobiecie dziecko, za pierwszym numerkiem. I naprawdę nie wiem, dlaczego postanowił wybrać nową rodzinę, zostawiając nas, tym bardziej że mama była gotowa mu ten jednorazowy wyskok wybaczyć.

Wydawało mi się, że nasza rodzina jest szczęśliwa. Nigdy nie zauważyłam oznak, świadczących o tym, że między rodzicami coś nie gra. Wydawało mi się, że panująca harmonia w domu jest objawem zażyłości między nami i miłości. Nieraz obserwowałam rodziców, jak odnoszą się do siebie z szacunkiem i podziwiałam ich wzajemną miłość i fascynację, z jaką na siebie patrzyli.

Kiedy to się zepsuło? I dlaczego tego nie zauważyłam?

Studenckie życie wciągnęło mnie w swoje sidła. Uczyłam się, imprezowałam, spędzałam czas z przyjaciółmi albo buszowałam po centrach handlowych i kupowałam markowe ciuchy. Z perspektywy czasu, gdy cofnę się pamięcią do tamtego okresu w swoim życiu, dochodzę do wniosku, że byłam za bardzo zaabsorbowana sobą i nie skupiłam się bardziej na tym, co de facto działo się w domu i między rodzicami.

Mam nie tylko do siebie żal, ale także do nich. Moi rodzice kochali się naprawdę mocno, byli w stanie oddać za siebie życie, więc dlaczego nie spróbowali tego odbudować?

Nieważne jak bardzo i jak intensywnie bym się nad tym zastanawiała, nie znajduję odpowiedzi. Ani ojciec, ani mama nie chcą mi jej udzielić. Strzegą tę informację jak najcenniejszego skarbu, tłumacząc tylko, że to skomplikowane.

Po kilku miesiącach od odejścia ojca, mama zaczęła realizować skrupulatnie każdy punkt na swojej liście: zrobić coś wyłącznie dla siebie i przestać się nad sobą użalać. Sądzę, że owa lista powstała po to, by moja rodzicielka nie rozpamiętywała tego, co się wydarzyło i zmobilizowała ją do działania.

Jednym z punktów było zrealizowanie swojego kucharskiego marzenia – wzięcie udziału w programie Master Chef. Co więcej, mama zapowiedziała, że bez wygranej w programie nie wraca. I tym samym wpadła – według niej – na niesamowity pomysł. W zbliżające wakacje miałam pojechać do swojej ciotki i młodszej o dwa lata kuzynki. Próbowałam wybić ten pomysł mamie z głowy, zapewniając ją, że sama świetnie dam sobie radę w domu i nie potrzebuję, by ktoś sprawował nade mną kontrolę. Miałam ukończone dziewiętnaście lat, nie byłam już małym, bezradnym dzieckiem, tylko młodą kobietą, mającą ochotę spędzić wakacje na imprezowaniu i integrowaniu się z fajnymi chłopakami. Chciałam korzystać z życia, przeżyć coś szalonego i wypełnić pustkę w sercu, jaką pozostawił po sobie Dean.

Mimo nalegania na zmianę matczynej decyzji nie udało mi się jej przekonać, żebym została w domu. Tłumaczyła, że dobrze zrobi mi pobyt u kuzynki, że może uda mi się z nią nawiązać nić porozumienia i tym samym zacieśnić relację, która wiele lat temu rozpadła się na kawałki.

Laura była moją najukochańszą i najwierniejszą przyjaciółką. Spędzałyśmy ze sobą ogromną ilość czasu, powierzałyśmy sobie sekrety i byłyśmy dla siebie wszystkim.

Do czasu, aż nie poszłam na studia. Wtedy nasze drogi się rozeszły. Nowe towarzystwo, nowa szkoła, buzujące hormony i nauka, sprawiły, że miałam dla Laury coraz mniej czasu. Jednak prawda była taka, że odwróciłam się od niej, zafascynowana uczelnianym życiem i szkolną elitą, do której szybko zaczęłam należeć. Coś ważnego między nami zostało zerwane i straciłyśmy kontakt.

Mama poprosiła mnie, bym nie stwarzała ciotce problemów i dołożyła starań, żeby naprawić stosunki z Laurą oraz pomogła cioci do niej dotrzeć. Kuzynka przechodziła okres buntu, a siostra mojej mamy nie potrafiła do niej dotrzeć i dostrzec źródła problemu.

Ostatecznie, nie chcąc dokładać mamie więcej zmartwień, przystałam na wyjazd, chociaż cholernie nie było mi to na rękę.

Rankiem w dniu wyjazdu do ciotki Susan, kończyłam pakować ostatnie ubrania do walizki. Rozejrzałam się po pokoju, by upewnić się, że spakowałam wszystkie najpotrzebniejsze rzeczy, po czym opadłam na łóżko, ciężko wzdychając.

Myślałam o tym, że będę tęsknić za swoim domem, pokojem, w którym mogłam chować się przed światem i wracać wspomnieniami do czasów, kiedy w moim życiu gościł Dean. Odkąd zdałam sobie sprawę, że czuję do niego coś więcej niż przyjaźń, stał się on moim centrum wszechświata, a gdy ostatecznie zniknął i zostawił mnie z pokiereszowanym sercem, kryłam się za maską dziarskiej, pewnej siebie dziewczyny. Kogoś, kto był szefową szkolnej elity. Chodziłam z uniesioną wysoko głową, bywałam wredna i sukowata dla uczniów z nizin społecznych. Ale mimo to, uwielbiali mnie. Kochali i podziwiali. Do czasu, aż nie straciłam ojca, a wraz z nim pieniędzy, dzięki którym mogłam kreować swój image i prezentować się na wysokim piedestale.

– Cassie! Jesteś gotowa? – usłyszałam krzyk mamy, dobiegający z parteru domu, który przerwał moje rozmyślania.

– Zaraz zejdę! – krzyknęłam głośno i zamknęłam oczy, by zebrać się w sobie i zejść na dół.

– Pospiesz się, siedzisz tam od godziny!

Uniosłam powieki i przewróciłam oczami. Wstałam i zapięłam zamek w walizce, ale miałam wrażenie, że zapomniałam o istotnej rzeczy. Udałam się do łazienki, by opróżnić pęcherz przed podróżą, czując, jak ból w podbrzuszu się nasila. Akurat tego dnia wypadał termin kolejnej miesiączki. Zaklęłam siarczyście w myślach. Nienawidziłam tych dni. Umyłam ręce, spojrzałam ostatni raz na swoje odbicie w lustrze i wyszłam z łazienki, łapiąc za paczkę podpasek.

Zeszłam na dół z ostatnią walizką, przybierając na twarz wyćwiczony, aczkolwiek zadowolony uśmiech.

– Lubię, gdy się do mnie uśmiechasz, córeczko. Tak rzadko to robisz – powiedziała mama swoim kojącym głosem, stojąc przy wyspie kuchennej na wprost salonu, nieopodal drzwi wejściowych, gotowa do wyjścia.

Przez cały stres, jaki zafundował jej tata, dorobiła się kilku zmarszczek, które uwidaczniały się, szczególnie gdy unosiła kąciki swych ust w uśmiechu.

– Wiem, mamo… – Westchnęłam, bo nie chciałam jej nic mówić. – Ale ja też mam swoje zmartwienia, które są powodem, że nie zawsze mam ochotę się uśmiechnąć – wyznałam.

Starałam się oddychać równomiernie, uciekając wzrokiem na lewo i prawo, bo byłam pewna, że jeszcze chwila i się rozkleję, a przecież nie płakałam od tak dawna. Przez rok nie przejawiałam żadnych słabości, więc skąd pod moimi powiekami zaczęły zbierać się łzy?

– Co się dzieje, Cassie? Nie wspominałaś wcześniej, że masz jakieś problemy – stwierdziła wyraźnie zmartwiona, a zmarszczone brwi mówiły same za siebie.

Nie chciałam jej martwić swoim złamanym sercem, szczególnie że jej było w podobnym stanie, jak nie gorszym.

– Wszystko w porządku, mamo. Nie masz się czym martwić. To tylko sercowe rozterki, które z pewnością szybko mi miną – zapewniłam, siląc się na naturalny ton. W rzeczywistości w gardle czułam wielką gulę, która utrudniała mi mówienie.

– Nie będę naciskać. – Westchnęła i wywróciła oczami do góry. – Widzę, że nie chcesz mi powiedzieć, co ci leży na duszy. – Miała rację, nie chciałam jej powiedzieć. – Jeśli jesteś gotowa, to chodźmy, bo spóźnię się na lotnisko.

– Jestem – odparłam szeptem.

Omiotłam spojrzeniem ostatni raz salon i kuchnie, modląc się w duchu, abym przeżyła te wakacje. Nie miałam zielonego pojęcia, co ja tam będę robić. Biorąc pod uwagę problemy, jakie ciotka miała ze swoją córką – o których dopiero miałam się dowiedzieć – imprezowanie nie wchodziło w grę, nie mówiąc o sporej ilości alkoholu i seksu. Po cichu liczyłam na to, że uda mi się wyrwać jakiegoś fajnego kolesia i kontynuować swój weekendowy rytuał seksualny, który wypełniał moją pustkę na kilka godzin i powodował, że czułam się nieco lepiej.

Wychodząc z domu, obiecałam sobie, że już nigdy więcej nie dopuszczę do siebie słabości. Wyjęłam z torebki klucze i zamknęłam drzwi na wszystkie spusty. Wzięłam głęboki oddech, po czym odwróciłam się i skierowałam do samochodu.

– Dam radę, to tylko dwa miesiące – wyszeptałam pod nosem, by podnieść samą siebie na duchu, wsiadając do auta.

Czekała nas półgodzinna jazda. Ruszyłyśmy z Aleksandrii w stanie Virginia – gdzie mieszkałam – do Waszyngtonu, gdzie mieszkała ciotka Susan z moją kuzynką.

Mama po drodze prosiła mnie, abym nie zrobiła czegoś głupiego i nie przyniosła jej wstydu. Mówiła o tym, jak bardzo kiedyś byłam zżyta z Laurą i szkoda, że nasze drogi się rozeszły, bo nasza więź dobrze na nas wpływała. Kazała mi o tym pamiętać i nie próbować podporządkować sobie kuzynki. Nie mogłam jej tego obiecać. Nie byłam już tą samą kruchą i wrażliwą Cassie, co kiedyś. Zmieniłam się i byłam pewna, że Laura także nie jest tą samą dziewczyną, co kiedyś.

Trasa minęła nam dość szybko, z czego wcale się nie ucieszyłam. Wysiadłam z auta i zabrałam część swoich bagaży, resztę z nich wzięła mama. Stanęłam przed parterowym bliźniakiem, zastanawiając się, co mnie czeka po wejściu do środka. Miałam nadzieję, że na tyłach domu znajduje się ogród, gdzie będę mogła rozsiąść się na leżaku i łapać promienie słoneczne.

Mama oznajmiła nasze przybycie, naciskając dzwonek, który rozhulał się za drzwiami. Po chwili ujrzałam całkiem inną Laurę niż zapamiętałam. Miała długie czarne włosy, związane w kucyk, bujny biust i obce spojrzenie. Wydoroślała, nabrała kształtów i wydawała mi się całkowicie obca. Nie było w niej nic z tej Laury, którą kiedyś tak bardzo kochałam. Zrozumiałam, że to, co było kiedyś, już raczej nie wróci. Od Laury biła wrogość do mojej osoby na kilometr.

Skupiła wzrok na mojej mamie, całkowicie mnie ignorując. Wcale mnie to nie zdziwiło. Też bym siebie traktowała jak powietrze, gdybym miała taką możliwość.

– Tak, jest, wchodźcie śmiało – powiedziała słodkim głosikiem i gestem ręki, zaprosiła nas do środka.

Gdy tylko moja mama przekroczyła próg, Laura posłała mi złowrogi uśmiech. Czułam, że już na starcie będą z nią problemy i utwierdziłam się w przekonaniu, że między nami nie będzie już tak, jak było kiedyś.

Uściskała moją mamę, całując ze wszystkich stron i nałożyła na twarz wyćwiczony, uroczy uśmiech, zupełnie taki jak mój.

Zabawne. Zapomniała o trzepocie rzęs – pomyślałam, czując coraz większą irytację.

Przekroczyłam próg jej domu i pierwsze, co mnie uderzyło, to jego prostolinijność. Był zupełnie inny niż nasz. Taki zwyczajny. Bez bijącego od progu luksusu. Ściany zostały pokryte jasnymi pastelowymi barwami, a wystrój korytarza i – jak udało mi się z progu zauważyć – kuchni, był w tym samym stylu. Znajdowały się w nim antyki, takie jak: krzesła, stół, ława i fotele w salonie. Muszę przyznać, że fotele mnie urzekły. Sądzę, że to przez te kwiaty, znajdujące się na tkaninie. Sprzęt AGD na całe szczęście był na czasie. W domu Laury był ekspres do kawy, mikrofalówka, ale nie zauważyłam zmywarki. Miałam nadzieję, że schowana jest w zabudowie, bo nie uśmiechało mi się ręcznie myć naczyń. Strasznie tego nie znosiłam. Na samą myśl przeszły mnie ciarki.

Moje oględziny przerwała ciotka Susan, która pojawiła się nagle w holu.

– Cześć, Rachel – powiedziała radośnie i uściskała moją matkę. – Witaj, Cassie – zwróciła się do mnie, także mnie tuląc do siebie i całując w policzek. – Strasznie wyrosłaś i zrobiłaś się taka... Hmm... Dojrzała – stwierdziła i zlustrowała mnie wzrokiem, jakbym była jakimś pieprzonym trofeum.

– Dziękuję ciociu, ty też wyglądasz olśniewająco – odpowiedziałam grzecznie, tak jak prosiła mnie mama i uśmiechnęłam się promiennie, choć w duchu miałam ochotę parsknąć śmiechem.

– Chodźcie, moje drogie, nie stójcie w progu – oznajmiła, zapraszając nas gestem dłoni. – Laura, czemu nie wprowadziłaś gości? – Kuzynka wzruszyła ramionami, szeptając przepraszam, po czym na jej twarz wpełzł tajemniczy uśmiech.

Coś mi nie pasowało. Na pierwszy rzut oka nie byłam w stanie stwierdzić dokładnie co, ale coś na pewno było na rzeczy.

– Kochanie, zabierz Cassie do swojego pokoju, niech się rozpakuje i rozgości, my będziemy w kuchni – zwróciła się do swojej córki i chwyciła moją matkę pod ramię, kierując się do wspomnianego pomieszczenia.

Zaraz, zaraz. Mam dzielić z nią pokój? Może jeszcze łóżko?

Nigdyw życiu! Po moim trupie – myślałam, idąc za Laurą do jej pokoju. Wiedziałam już, że nie mam co liczyć na wzruszające pojednanie, a raczej na wojnę, jaką będę musiała stoczyć z siedemnastolatką obrażoną na cały świat.

Szłam prosto przez całą długość korytarza. Minęłam jedne drzwi po lewej, tuż obok małego salonu, drzwi po prawej – domyśliłam się, że to musiała być łazienka – aż w końcu zatrzymałam się przed drugimi drzwiami po lewej stronie. W momencie, gdy Laura otworzyła drzwi, rozczarowanie wymalowało się na mojej twarzy. W pokoju było tylko jedno łóżko, więc miałam cień nadziei, że znajdzie się jakaś dostawka, materac, cokolwiek, na czym mogłabym spać.

– Tu masz szafę – wskazała palcem – przygotowałam ci kilka półek i mam nadzieję, że się zmieścisz, choć widząc ilość twoich walizek, szczerze w to wątpię – rzuciła z krzywą miną. – Jak zdążyłaś zauważyć, będziemy spać razem, chyba że wolisz na materacu, który będziesz musiała sobie kupić i nie ukrywam, że wolę byś to zrobiła. – Jak można nie mieć materaca w domu? My mieliśmy aż trzy! Wybrałam opcję numer dwa. Postanowiłam kupić materac. – To wszystko. Łazienka jest na skos od tego pokoju, sypialnia mojej matki to te drzwi obok. Wyjście do ogrodu widziałaś, gdzie jest.

Pokiwałam głową, potwierdzając.

– Dzięki, Laura – powiedziałam, stojąc na środku pokoju, ukradkiem próbując się rozejrzeć.

– Lori, wolę byś mówiła na mnie Lori, jeśli chcesz przeżyć tutaj pobyt – rzuciła przez zaciśnięte zęby.

– Zgoda, jeżeli to ma poprawić ci humor. I żeby było jasne, nie chcę mieć z tobą żadnych problemów, ani nie mam ochoty na spotkania z twoimi koleżankami, które, jak mniemam, siedzą tylko z nosem w książkach – mówiłam, podchodząc do szafki z półkami, która została dla mnie opróżniona.

Po drodze do Waszyngtonu rozmyślałam o tym, jak będzie wyglądać nasze spotkanie po latach. W moim wyobrażeniu wyglądało ono zupełnie inaczej. Gdzieś w głębi siebie liczyłam na to, że Laura rzuci mi się na szyję i będzie zadowolona z faktu, że będziemy mogły spędzić ze sobą miesiąc wakacji tak, jak kiedyś. Niestety już po przekroczeniu progu, moja wizualizacja została tylko mglistą mrzonką.

– Jeszcze się zdziwisz, jakich mam przyjaciół – wymamrotała pod nosem, zarzucając ciemnymi włosami i wyszła z pokoju, na pełnych fochu.

Rozejrzałam się już jawnie po pomieszczeniu, w międzyczasie układając swoje ubrania na półkach. Miałam nadzieję, że wystrój pokoju Laury powie mi o niej coś więcej. Byłam szczerze ciekawa, czym się interesowała, czy miała jakieś hobby, obsesje. Niestety nie znalazłam niczego, co by nakierowało mnie na cokolwiek, poza regałem na książki zapełnionym po brzegi. Z czystej ciekawości podeszłam do niego i z sentymentem dotykałam palcami ich grzbietów, czytając tytuły. Moją uwagę przykuła książka „Bad Romeo”.

Prychnęłam pod nosem.

Jeszcze rok temu kochałam książki. Uwielbiam te ckliwe historie, które przeważnie kończą się szczęśliwie. Odkąd stałam się częścią jednej z nich, a jej finał skończył się złamanym sercem, przestałam czytać i kupować nowe powieści.

Przestałam też brać je od mojego ojca.

Książka została niedawno wydana i z żalem stwierdziłam, że to wydawnictwo taty wypuściło ją na rynek. Zawsze brał w posiadane najlepsze książki i tak osiągnął sukces na wysoką skalę.

Westchnęłam ciężko, nieco sentymentalnie.

Przeczytałam streszczenie i doszłam do wniosku, że lektura może być ciekawa, więc zapisałam w zakamarkach pamięci, by sięgnąć po nią, gdy nie będę miała nic do roboty. Odłożyłam powieść na półkę, dokładnie w to samo miejsce, aby Laura nie przyczepiła się, że dotykałam jej rzeczy. W tej samej chwili dotarł do mnie głos mamy. Wołała mnie, bo zbierała się do wyjazdu. Popchnęłam zamaszyście drzwi szafy, gdzie zdążyłam wyłożyć rzeczy z jednej walizki i biorąc głęboki wdech, wyszłam z pokoju, by udać się do mamy.

Odprowadziłam ją do samochodu wraz z ciotką i Laurą, sorry, z Lori. Zanim mama wsiadła do wnętrza swojego SUV-a, przytuliła mnie mocno do siebie i dała buziaka w policzek, a ja dyskretnie go wytarłam wewnętrzną stroną dłoni. Rodzicielka szepnęła mi do ucha, że będzie tęsknić i nie mam sprawiać problemów. Obiecałam, że nie będę, chociaż nie miałam pojęcia, co wydarzy się przez najbliższy miesiąc. Pomachałam jej na pożegnanie, kiedy odpaliła silnik i ruszyła przed siebie.

Nagle ogarnął mnie smutek, który zamaskowałam uśmiechem. Poczułam się jak porzucone zwierzę, które zostawia się u kogoś pod opieką, gdy właściciele wyjeżdżają na wakacje. Nawet nie chciałam myśleć o tym, że większość tych właścicieli nie odbiera swoich pupili po powrocie.

Gdy czerwony SUV zniknął z mojego pola widzenia, doszłam do wniosku, iż zostałam zupełnie sama. Wszyscy, których kochałam stopniowo mnie opuszczali.

ROZDZIAŁ 2

Wróciłam do pokoju Laury, zduszając w sobie lekki ból, jaki naciskał na moje serce i bezwstydnie próbował się do niego dostać. Opadłam na łóżko, marząc, aby miesiąc wakacji szybko się skończył. Zamknęłam oczy. Rozmyślałam o tym, jaka ostatnio byłam wredna i paskudna dla całego świata. Nie czułam się z tym dobrze. Uwierało mnie sumienie i głos szepczący do ucha, że nie mogę być miękka, powinnam być twarda niczym skała.

Nerwy, jakie towarzyszyły mi tamtego dnia oraz samopoczucie z powodu okresu, wyssały ze mnie siły i chęci na cokolwiek. Nie czułam się dobrze w domu ciotki, w pokoju Laury. To nie było moje miejsce i wątpiłam w to, czy uda mi się choć trochę zaaklimatyzować. Napięcie było wyczuwalne w powietrzu, co jeszcze bardziej potęgowało mój paskudny nastrój. Nie pomagał w tym fakt, że nie miałam gdzie spać i choć nie chciało mi się ruszać tyłka, musiałam się podnieść i poprosić Lori, by zawiozła mnie do sklepu.

Na moje nieszczęście mama nie wyraziła zgody, abym przyjechała do Waszyngtonu swoim samochodem. Stwierdziła, że miałabym łatwą ucieczkę, ale tak naprawdę, gdybym chciała stamtąd uciec, nic nie stanęłoby mi na drodze, żeby wrócić do Aleksandrii. Nawet fakt, że musiałabym jechać autobusem lub stopem. Moją jakże ważną zadumę przerwała, wchodząca do pokoju Laura.

– Kto ci pozwolił rozkładać się na moim łóżku? – zapytała ze złością, zaciskając przy tym usta i marszcząc brwi.

– Nie przesadzaj. Na chwilę się położyłam, żeby kości rozprostować, a ty dramatyzujesz – odpowiedziałam, nieco rozbawiona jej zdenerwowaniem i przewróciłam oczami. Laura naprawdę mnie nie znosiła.

– Mówiłam ci, że wolę byś kupiła ten pieprzony materac, więc to zrób – warknęła, pełna gniewu, który kipiał z jej oczu. Hau, hau. Jeszcze mogła pokazać zęby, żeby scena nabrała realizmu. – No właśnie myślałam o tym, aby poprosić cię, byś mnie zawiozła do centrum. Auta nie mam, bo matka nie pozwoliła mi nim przyjechać, więc jestem skazana na twoją łaskę – powiedziałam kpiąco, rozkładając ręce, będąc nadal rozbawiona. Nigdy bym nie uwierzyła, że między nami będzie tyle złości i jadu. Czas jednak weryfikuje nawet tak zażyłe relacje.

– Biedulka – rzuciła teatralnie, udając, że jest jej mnie żal. – Zbieraj tyłek. Wezmę auto od mamy.

– Dzięki, ale ja prowadzę – oznajmiłam stanowczo, wstając z łóżka.

– Oczywiście, ja nie mam prawka – prychnęła.

Kamień spadł mi z serca, bo wolałam sama prowadzić. Przed wyjściem z pokoju złapałam za torebkę i ruszyłam wraz z kuzynką do salonu, gdzie ciotka siedziała na kanapie i oglądała, jakiś kiczowaty serial o miłości. Lori usiadła obok swojej mamy, uśmiechnęła się wesoło, pytając, czy możemy pożyczyć jej samochód i wyjaśniając, że chcemy pojechać do centrum handlowego, bo potrzebuję paru rzeczy. Ciotka Susan odwróciła głowę w moją stronę, by na mnie spojrzeć. Przyglądała mi się przez kilka sekund z nieodgadnionym wyrazem twarzy, lekko speszona, uśmiechnęłam się do niej ciepło i przekonująco, mając nadzieję, że udostępni mi swój samochód. Po chwili, która zdawała się trwać wieczność, ciotka rzuciła mi kluczyki, prosząc, bym była rozważna i nie szarżowała na drodze.

Kiedy drzwi frontowe się za nami zamknęły, Laura rozpuściła włosy, które luźno opadły jej na ramiona. Z kieszeni spodni wyciągnęła pomadkę w kolorze żywej czerwieni i przejechała nią po swoich ustach.

Szczęka mi opadła. Nawet ja nie używałam tak wyzywającego i prowokującego koloru. Stałam w miejscu osłupiała, zastanawiając się, gdzie podziała się moja Laura. Miałam ochotę chwycić ją za ramiona i potrząsnąć nią solidnie, by tylko wróciła ta, którą doskonale znałam. Pokręciłam głową, zmuszając siebie w myślach, żeby przestać rozpamiętywać przeszłość.

Zmusiłam nogi, by ruszyły z miejsca i wsiadłam do samochodu, dołączając do Laury, która wbijała już w nawigację lokalizację centrum.

– Co się tak gapisz, ruszaj – fuknęła wściekła. Nie rozumiałam jej zmian nastrojów. – Nie mam dla ciebie tyle czasu, co myślisz. I uwierz mi, że gdyby nie ten zasrany materac, nigdzie bym z tobą nie pojechała – wyrzuciła z siebie, niemal plując na przednią szybę. Oniemiałam. Nie poznawałam jej i zaczęła wątpić, czy kiedykolwiek ją znałam. Powoli docierało do mnie sedno sprawy. Laura, z niewiadomych mi jeszcze wtedy przyczyn, zakładała na twarz maskę, którą prezentowała przed ciotką. Coraz bardziej intrygowała mnie swoją nową osobowością. Nie wiedziała jednak, że z nową Cassie się nie zadziera i nie stoi się z nią na przeciwnym polu bitwy, bo kończy się to źle. Bardzo, bardzo źle.

Mimowolnie na mojej twarzy pojawił się uśmiech.

– Z czego się tak cieszysz? – zapytała skonsternowana.

– Myślę, że ponownie znajdziemy nić porozumienia – odparłam luźno, zerkając na nią kątem oka, obserwując cały czas sytuację na drodze.

– Nie sądzę – prychnęła, krzywo się uśmiechając. Miałam ochotę zedrzeć jej ten uśmieszek z twarzy.

– Jesteśmy rodziną i to bliską, niegdyś byłyśmy przyjaciółkami, nie uważasz, że toczenie wojny jest bez sensu? – zapytałam, niby z ciekawości, tak naprawdę chcąc wypadać grunt.

– Nie uważam tak, co więcej, nie myśl sobie, Cassie, że to, co kiedyś było, wróci. Olałaś mnie, a ja nie wybaczam tak łatwo. Powinnaś to wiedzieć.

Cóż, nie wiedziałam. Miałam przed sobą zupełnie inną Laurę. Buntowniczą i pyskatą.

Będzie trudniej, o wiele trudniej niż myślałam – powtarzałam w myślach, w pełni skupiając się na prowadzeniu samochodu ciotki.Resztę drogi spędziłyśmy w ciszy. Laura była wpatrzona w krajobraz za oknem. Cisza wypełniająca wnętrze auta nie była krępująca, wręcz oczyszczająca. A może była to cisza przed burzą? Z radością w duchu, wjechałam na parking podziemny do CityCenterDC.

Chodziłyśmy po centrum handlowym i odnosiłam wrażenie, że Laura ciągnie mnie wszędzie tam, gdzie nie powinna, jakby chciała zrobić mi tym na złość. Przez trzydzieści minut odwiedziłam zaledwie dwa firmowe sklepy i to z ciuchami, czując, jak podbrzusze skręca mi się z bólu. Gdy wyszłyśmy z Orsaya, postanowiłam, że wstąpię do apteki po środki przeciwbólowe, biorąc pod uwagę, że tak szybko nie wrócimy do domu.

– Lori! – usłyszałam czyjś krzyk za plecami, w momencie, gdy chciałam wchodzić już do apteki. Przewróciłam oczami. Marzyłam o tym, by poczuć wreszcie ulgę od bólu.

Odwróciłam się wraz z Laurą w kierunku, z którego doszedł do nas głos. Na moim obliczu pojawił się szeroki uśmiech, a powieki rozszerzyły się mocniej na widok, jaki malował się przed nami. Zaczynało robić się coraz ciekawej, a ból brzucha nie był już tak przeze mnie wyczuwalny, jak chwilkę wcześniej.

W naszą stronę zmierzało trzech kolesi. I to jakich! Od razu humor mi się poprawił, ale kiedy podeszli do nas bliżej, uśmiech znikł z mojej twarzy, tak szybko, jak się pojawił. Tętno przyspieszyło na skutek wzmożonej pracy zdradzieckiego serca, podrywającego się nagle i chcącego wyskoczyć do tego drania, który zniszczył we mnie wszystko, w momencie, gdy postanowił odejść, bez słowa wyjaśnienia. Cały tłumiony ból powrócił i ścisnął mnie od środka, mocno i bezlitośnie. Wywrócił żołądek do góry nogami, aż zabrakło mi tchu. Fala intensywnych uczuć i emocji przelała się przez moje ciało niczym tsunami. Zagryzłam wargę, silnie, by się nie rozsypać, by nie pokazać, co tak naprawdę działo się ze mną na jego widok.

Uspokój się, do jasnej ciasnej! Cassandro Williams, pokaż temu dupkowi, że jesteś na niego całkiem obojętna!

Oddychałam głęboko przez nos, skupiając się wyłącznie na tej czynności. Nie sądziłam, że moje ciało zareaguje intensywnie na widok Deana. Minął rok od czasu, gdy byłam tak blisko niego dłużej niż sekundę. Łudziłam się, że powoli, z dnia na dzień, leczę się z uczucia, jakim go darzyłam.

– Lori, a ty co tutaj robisz? – zapytał jeden z chłopaków.

– Hej, chłopcy – rzuciła i przywitała się z każdym cmoknięciem w policzek. – Wybrałam się z przymuszonej woli na zakupy ze swoją kuzynką. Szukamy dla niej materaca, bo nie ma gdzie spać – odparła z cwaniackim uśmiechem na ustach. Przewróciłam oczami i pokręciłam głową z dezaprobatą.

– Aaaa, to ta kuzynka, co ma spędzić u ciebie wakacje. – Nagle koleś doznał olśnienia. – Cześć, miło cię poznać, jestem John. – Wyciągnął do mnie rękę. Zrobiłam to samo, licząc na jakieś fajerwerki, dreszcz emocji, wrażeń, ale nic takiego się nie wydarzyło. A szkoda, bo fajny z niego przystojniak. Miał zabójczo piękne, niebieskie oczy.

– Hej, jestem Cassie. Mam nadzieję, że Lori nie opowiadała o mnie głupot – rzuciłam nonszalancko i uśmiechnęłam się szeroko. Zaczynała mi się coraz bardziej podobać perspektywa wakacji u kuzynki.

Chłopcy zaśmiali się i pokiwali głowami przecząco.

– Nie chciała nic nam o tobie powiedzieć. Byliśmy cię bardzo ciekawi – odezwał się drugi chłopak. – Jestem Ethan. – Podał mi rękę, którą mocno uścisnęłam. Tata kiedyś mówił, że silny uścisk dłoni oznacza silną osobowość,

Rozpływałam się pod ich spojrzeniami. Obaj byli przystojni i przez myśl przeszło mi, że może pomogą wypełnić panującą we mnie pustkę i tym samym odegrać się na Deanie.

Ooo, tak! To bardzo dobry plan.

– Ej, Dean – zawołał Ethan, szturchając go łokciem w bok. – Nie przedstawisz się nowej koleżance?

Dean stał z rękoma w kieszeniach spodni, wpatrując się w swoje buty. Napięcie i dziwna energia wisiała w powietrzu. Czułam ją całą sobą i zastanawiałam się, czemu Dean unika moich spojrzeń. Było mu głupio? A może wstyd nie pozwalał mu spojrzeć mi w oczy?

Z wielkim trudem podniósł wzrok i raczył się odezwać.

– Nie muszę, znam Williams ze studiów – powiedział od niechcenia, unosząc jeden kącik ust.

– Stary, no i nie powiedziałeś, że masz tak gorącą laskę w kampusie? – zapytał John, klepiąc go w plecy.

– Dobra, już przestańcie, bo się porzygam – rzuciła poirytowana Laura.

Złapała mnie za ramię, ciągnąc do apteki. Pospiesznie spojrzałam przez ramię, mimo że jakiś głos szeptał mi do ucha, bym tego nie robiła, ale moja natura zawsze należała do grona ciekawskich, więc wygrała z głosem rozsądku. Niepotrzebnie. Widok stojącego Deana w tym samym miejscu, wpatrującego się w moją osobę, poruszył strunę w moim sercu. Byłam pewna, że jeśli ponownie go zobaczę, nie będę w stanie uciec od tego, co rozgrywało się w mojej duszy.

– Widzimy się na imprezie, zabierz Cassie! – wrzasnął Ethan, na co Laura wymamrotała pod nosem: – Po moim trupie.

Przekonasz się, kochana, że weźmiesz mnie ze sobą. Nie będziesz miała wyboru.

– Czemu nic nie mówiłaś, że idziemy na imprezę? – zapytałam z wyrzutem, stojąc w kolejce.

– Bo ty nie idziesz. I pożałujesz, jak mnie wydasz! – wysyczała przez zęby, unosząc głos.

– Myślisz, że pójdę grzecznie spać, kiedy ty dasz dyla na popijawę? – Prychnęłam. –Przed matką możesz grać, Lori, ale nie przede mną. Nie zapominaj, że kiedyś byłyśmy sobie bliskie. I weźmiesz mnie na tę imprezę, czy tego chcesz, czy nie, w przeciwnym razie powiem Susan, że jesteś zupełnie inna.

– Zamknij się – syknęła. – Przynajmniej tak mam spokój. Obiecuję ci, że pójdziesz na dno razem ze mną, jeżeli moja matka się dowie.

– Obiecaj, że pójdę z tobą, a Susan o niczym się nie dowie – zaproponowałam z dziarskim uśmiechem. Wbijała we mnie pełne wściekłości spojrzenie, zaciskając przy tym usta.

Mam cię. Chyba powinnam odprawić taniec zwycięstwa.

– Dobra. – Westchnęła. – Nie mam wyjścia, ale masz trzymać się z daleka od chłopaków – warknęła, machając mi palcem przed nosem. Parsknęłam śmiechem, a rezon odzyskałam, gdy nadeszła moja kolej. Poprosiłam farmaceutkę o proszki przeciwbólowe, zapłaciłam i wyszłam z apteki.

– Zrób mi listę, bo jeżeli reszta twoich kumpli jest tak apetyczna, liczę na to, że kogoś wyrwę, kto umili mi wakacje tutaj.

– Zapomnij. Jutro dopiero przekonasz się, co cię czeka. – Dźgnęła mnie palcem wskazujący, w zagłębienie między piersiami.

– Co masz na myśli? – zapytałam zdezorientowana.

– Moją matkę. U nas nie jest tak, jak u ciebie w domu, Cassie. Trzeba zakasać rękawy i brać się do roboty, a nie uganiać za chłopakami. Nauczysz się prawdziwego życia.

– Dobra, jutro to będzie jutro. Dam radę. W końcu będę miała najlepszą nauczycielkę, czyż nie? Idealna za dnia, w nocy zaś imprezowiczka – rzuciłam bezmyślnie.

– To tak nie wygląda, jak ci się wydaje – zaczęła. – Nie wiesz, jak trudno jest być kimś, kim się naprawdę nie jest – dodała szeptem.

Cóż, przed przyjazdem do domu ciotki, nie zastanawiałam się nad tym, jak żyje Laura. Byłam pewna tylko tego, że jest na mnie obrażona, zła, za to, że ją zostawiłam. Nie przyszło mi do głowy, że może czuć się źle sama ze sobą, tak jak ja. Między nami powstała przepaść wielkich rozmiarów, ale wychodziło na to, że nadal sporo nas łączyło. I właśnie to mogło scalić nas na nowo.

Chwilowy objaw słabości Laury zniknął tak samo szybko, jak się pojawił. Maskowała swoje uczucia, maskowałam je i ja. Jednak czułam, że za tym stoją zupełnie inne powody.

Widok Deana uświadomił mi, że rok, który poświęciłam na ćwiczenie swojej obojętności względem jego, nie przyniósł oczekiwanych rezultatów. Wydawało mi się, że jestem silna, twarda i pozbawiona uczuć, a tymczasem wystarczyło, aby stanął krok ode mnie i gorycz, podsycana przez ostatnie miesiące, zamieniła się w ból. Coś we mnie pękło, wiedziałam, iż nie poradzę sobie z jego obecnością. Wystarczyło, by na mnie spojrzał tym samym wzrokiem, co na imprezie w bractwie i przepadnę. Ponownie.

Laura w końcu zaprowadziła mnie do odpowiedniego sklepu, gdzie mogłam zakupić materac. Nasza wspólna pierwsza misja zakończyła się powodzeniem.

Opuściłam centrum z lekkim uśmiechem na ustach, ale też z burzą emocji i myśli. Miałam mały mętlik w głowie i musiałam sobie solidnie go uporządkować.

W drodze do tymczasowego miejsca zamieszkania zapytałam Laurę, jak udaje jej się zachować pozory i wymykać późnym wieczorem na imprezy.

– Lata praktyki. Choć za pierwszym razem szaleńczo biło mi serce. Pamiętam, jak adrenalina buzowała ze mnie każdą komórką. Robienie czegoś, czego ci nie wolno, cholernie podnieca. Ten dreszczyk emocji… – rozmarzyła się, a w jej oczach dostrzegłam tańczące iskierki. – Zresztą, po co ja ci to mówię. Nie jesteśmy już przyjaciółkami, więc nie będę zdradzać ci sekretów ze swojego życia – fuknęła wkurzona, zakładając ramiona na wysokości klatki piersiowej, odwracając się w stronę okna.

Będziesz, kochana. Już się otwierasz. Wystarczy odpowiednio cię podejść.

ROZDZIAŁ 3

Pierwszy dzień, zaledwie kilka godzin spędziłam w towarzystwie Laury, a zdążyło wydarzyć się tak wiele, że mój umysł nie nadążał tego przetwarzać. Analizowałam to, czego się dowiedziałam o kuzynce i doszłam do wniosku, że muszę spróbować przebić się przez mur, który wokół siebie wybudowała, albo stoczyć z nią wojnę. Laura, odkąd pamiętam, miała wojowniczy charakter i to ja w naszej przyjaźni byłam tą, która temperowała ten charakterek. Jednak wtedy nie miałam ochoty na żadne wojny czy gry. Chciałam żyć z nią w zgodzie i choć wiedziałam, że będzie trudno odbudować nam dawną relację, wiedziałam też, że nie jest to niemożliwe. Jeśli kiedyś dogadywałyśmy się bez słów, mogłyśmy ponownie to robić, wystarczyły tylko jej chęci.

Jeśli chodzi o sprawę z Deanem, to nie miałam zielonego pojęcia, skąd on się wziął w tym centrum, z kolegami Laury, ale miałam nadzieję, że będzie na wspomnianej imprezie i będę mogła zadać mu ten sam ból, jaki on zadał mnie. Gdzieś po moim umyśle błąkała się też myśl, że może uda mi się wzbudzić w nim zazdrość, dzięki czemu zrobię mu na złość, bawiąc się jego kosztem. Zastanawiałam się też nad tym, czemu musiałam spotkać Deana, w momencie, w którym sądziłam, że jestem na dobrej drodze do pogrzebania przeszłości i zainteresowania się kimś innym na dłużej.

Zaczęłam myśleć, że może dobrze się stało, iż nasze drogi się zeszły, bo będę mogła pokazać mu, co stracił i że jego szansa minęła. Miałam zamiar wzbudzić w nim całą gamę emocji, zmuszając go do działania.

Chciałam Deana, nieważne jak bardzo wmawiałam sobie, że jest inaczej, ale nie byłam pewna, czy on chce mnie.

Na ostatniej prostej do domu Laury, przeleciałam szybko w pamięci zawartość ubrań, jakie zabrałam, by zdecydować, co włożę na siebie, idąc na imprezę. Z niezadowoleniem stwierdziłam, że nie zabrałam nic szczególnego i oszałamiającego.

Westchnęłam, parkując wóz na podjeździe.

Laura ku mojemu zdziwieniu wyskoczyła z auta jak oparzona, trzaskając drzwiami. Sprężystym krokiem pokonała odległość dzielącą ją od drzwi frontowych. Myślałam, że wparuje z impetem do domu, wnioskując po jej zachowaniu, ale ona zatrzymała się przed drzwiami.

Wysiadłam spokojnie z samochodu, a Laura nadal nie wchodziła do środka. Zmarszczyłam brwi, próbując zrozumieć jej zachowanie i przypomniałam sobie, że nie może wejść beze mnie, bo ciotka Susan zada zbyt wiele pytań, które żadnej z nas nie były na rękę.

Podeszłam do niej, nie spiesząc się i dopiero wtedy Laura przekroczyła próg domu, a na jej twarzy rozpromienił się radosnych uśmiech.

Przewróciłam oczami. Z boku wyglądało to zabawnie, a zarazem przerażająco.

Ciocia siedziała w salonie, czyli w tym samym miejscu, co wcześniej, czytając książkę i popijając coś z kubka. Podniosła na nas swój pusty wzrok.

– Jak zakupy? Udało ci się kupić to, co chciałaś, Cassie? – zapytała, przeszywając mnie wzrokiem na wskroś, zaczynałam się jej lekko bać.

– Jasne, a zakupy były naprawdę ciekawe – odparłam, wymownie spoglądając na Laurę.

– To wspaniale. Odnieś zakupy do pokoju i wróć tutaj. Będziemy robić kolację – poleciła beznamiętnie.

– Okej – odparłam z lekkim uśmiechem i zniknęłam w pokoju.

Rzuciłam materac na podłogę i wróciłam do kuchni, czując, jak żołądek mi się kurczył z głodu.

Susan od razu wydała polecenia i usiadła w salonie na kanapie. Byłam nieco zaskoczona, ponieważ u mnie w domu mama zawsze przygotowywała posiłki. Nie pracowała, siedziała w domu, więc zajmowała się jego ogarnianiem. Czasem, gdy miałam luz od nauki albo gdy wróciłam wcześniej do domu, pomagałam mamie w przyrządzeniu kolacji.

Spojrzałam na Laurę, czekając na jakąś reakcję z jej strony, ale się nie doczekałam. Wzruszyła tylko ramionami i zabrała się za gotowanie mleka. Tamtego wieczoru, to ja byłam królową kuchni. Uruchomiłam fantazję i zabrałam się za przygotowanie croissantów oraz jajek na bekonie.

Piekarnik pikaniem oznajmił, że wypieki są już gotowe. Wyłożyłam rogaliki na duży talerz, a główne danie podzieliłam na porcję i ułożyłam na osobnych talerzach. Ciotka Susan weszła do kuchni w chwili, gdy podawałam wszystko do stołu, a Laura dostawiała kubki z gorącym mlekiem. Susan kiwnęła z uznaniem, zarejestrowałam cień uśmiechu na jej twarzy, który był dla mnie swego rodzaju nagrodą. Podświadomie chciałam zaimponować ciotce.

Usiadłam do stołu obok Laury, naprzeciwko ciotki i zabrałam się za swoją porcję. Jedzenie wyglądało smakowicie i tak samo się prezentowało. Nie mogłam się napatrzeć na to, co zrobiłam, gdyż dopiero drugi raz piekłam rogaliki. Pałaszując swoją porcję, stwierdziłam, że gotowanie sprawia mi przyjemność i chyba wrócę do nauki gotowania, gdy mama po programie wróci do domu, a tym samym spędzę z nią więcej czasu i okażę jej większe zainteresowanie.

Zauważyłam kątem oka, że kuzynka jest dziwnie spięta. Nie rozumiałam dlaczego. Ja czułam się dziwnie zadowolona i podekscytowana pierwszą imprezą oraz zderzeniem z Deanem. Powstrzymałam szeroki uśmiech, który cisnął mi się na usta. Z zadumy wyrwała mnie ciotka Susan.

– Cassie, muszę przyznać, że kolacja jest smaczna. Powiedz, skąd wiesz, jak zrobić croissanty? Rachel mówiła, że masz dwie lewe ręce do roboty i w domu nic nie robisz. – Na moje policzki wpełzł rumieniec, czułam, jak pieką mnie lica.