Wydawca: Insignis Kategoria: Kryminał Język: polski Rok wydania: 2018

Uzyskaj dostęp do tej
i ponad 25000 książek
od 6,99 zł miesięcznie.

Wypróbuj przez
7 dni za darmo

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

e-czytniku (w tym Kindle) kup za 1 zł
tablecie  
smartfonie  
komputerze  
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Liczba stron: 428 Przeczytaj fragment ebooka

Odsłuch ebooka (TTS) dostępny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacji Legimi na:

Androida
iOS
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?

Ebooka przeczytasz na:

Kindlu MOBI
e-czytniku EPUB kup za 1 zł
tablecie EPUB
smartfonie EPUB
komputerze EPUB
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Zabezpieczenie: watermark Przeczytaj fragment ebooka

Opis ebooka Zgadnij kto - Chris McGeorge

Jeden pokój. Pięcioro podejrzanych. Trzy godziny na wykrycie zabójcy.

W wieku jedenastu lat Morgan Sheppard rozwiązuje zagadkę niespodziewanej śmierci swojego nauczyciela matematyki. Mimo że wyglądała na samobójstwo, Morgan odnajduje zabójcę i zyskuje przydomek „małoletniego detektywa”.

Dwadzieścia pięć lat później…

…Morgan Sheppard budzi się w obcym pokoju hotelowym przykuty kajdankami do łóżka. Oprócz niego jest tam pięć nieznajomych osób. W łazience znajdują czyjeś zwłoki. Jedna z osób w pokoju jest zabójcą, a Sheppard ma trzy godziny, by odkryć która.

Jeżeli mu się nie uda, wszyscy zginą.

W pokoju z każdą upływającą minutą gęstnieje atmosfera. Dochodzi do kłótni, wybuchów paniki, wzajemnych oskarżeń. Sheppard, walcząc ze swoimi ograniczeniami i uzależnieniami oraz pokonując niechęć otaczających go osób, rozpaczliwie poszukuje rozwiązania zagadki. Aby uratować siebie i pozostałych przed niechybną śmiercią, będzie musiał cofnąć się do lat swojego dzieciństwa i zmierzyć się z duchami przeszłości.

Zgadnij kto to kryminał napisany w konwencji popularnych ostatnimi laty escape roomów. Klaustrofobiczna atmosfera ograniczonej przestrzeni, w której znajduje się trup, morderca i reszta niewinnych, na pozór przypadkowych osób sprawia, że książkę czyta się z zapartym tchem.

Opinie o ebooku Zgadnij kto - Chris McGeorge

Fragment ebooka Zgadnij kto - Chris McGeorge

Tytuł oryginałuGuess Who

Copyright © Chris McGeorge 2018

First published in Great Britain in 2018 by Orion, an imprint of The Orion Publishing Group Ltd Carmelite House, 50 Victoria Embankment London EC4Y 0DZ

An Hachette UK Company

Przekład Michał Jóźwiak

Redakcja Tomasz Brzozowski, Dominika Rychel

Korekta Justyna Charęza

Skład Tomasz Brzozowski

Adaptacja oryginalnej okładki Design Partners | designpartners.pl

Konwersja do wersji elektronicznej Aleksandra Pieńkosz

Copyright © for this edition Insignis Media, Kraków 2018. Wszelkie prawa zastrzeżone.

ISBN 978-83-66071-37-7

Insignis Media ul. Lubicz 17D/21–22, 31-503 Kraków tel. +48 (12) 636 01 90biuro@insignis.pl, www.insignis.pl

facebook.com/Wydawnictwo.Insignis

twitter.com/insignis_media (@insignis_media)

instagram.com/insignis_media (@insignis_media)

Snapchat: insignis_media

Dla mojego dziadka, Johna Boarda

Postaci

Morgan Sheppard – aktor telewizyjny prowadzący program Detektyw z sąsiedztwa. Powszechnie znany z nadużywania alkoholu i narkotyków. Niegdyś zdobył rozgłos jako „małoletni detektyw”.

Amanda Phillips – kelnerka w kawiarni CoffeeCorps na stacji Waterloo. Każdego klienta traktuje z uśmiechem. Marzy o zostaniu dziennikarką i pracy w branży telewizyjnej. Często określana jako „słodka” i „serdeczna”.

Ryan Quinn – sprzątacz hotelowy. Z trudem wiąże koniec z końcem i pracuje, żeby wesprzeć rodzinę, która przeprowadziła się z Hongkongu do Londynu. Niby jest dumny ze swojej pracy, ale wolałby robić coś innego.

Constance Ahearn – sławna aktorka z West Endu. Obecnie gra główną postać w nowym musicalu Rain on Elmore Street, wystawianym przez teatr Lyceum. Często postrzegana jako jedna z najwybitniejszych aktywnych zawodowo aktorek teatralnych. Zdobywczyni wielu nagród. Żarliwa katoliczka, co często powoduje tarcia między nią a niepodzielającymi jej poglądów.

Alan Hughes – ceniony prawnik. Szybko wspiął się po drabinie kariery, mimo że czarnoskórzy prawnicy stanowią niewielki odsetek londyńskiej palestry. Nigdy się nie poddaje, każdemu udziela porad prawnych, czasami nieproszony. Obecnie zamieszany w bardzo ważną sprawę, która zdefiniuje jego karierę.

Rhona Michel – siedemnastoletnia uczennica. Zamknięta w sobie. Lubi słuchać muzyki na swoich dużych fioletowych słuchawkach. Cierpi na poważną klaustrofobię.

Simon Winter – psychoterapeuta, z którego usług Morgan Sheppard korzystał przez większą część życia. Dumny ze swojego profesjonalnego podejścia i doskonałych rezultatów. W stosunkowo młodym wieku obronił doktorat z psychologii i od tego czasu prowadzi prywatną praktykę psychoterapeutyczną na przedmieściach.

Zgadnij kto

Zanim udaje mi się wrócić, szkoła pustoszeje. Zawsze kiedy czegoś zapominałem, mama powtarzała mi, że jestem za bardzo roztrzepany, chociaż ani razu nie wyjaśniła, co ma przez to na myśli. Moje roztrzepanie w każdym razie znów dało o sobie znać. Zdałem sobie z tego sprawę, kiedy tylko zajrzałem do torby, w połowie drogi do domu. Zostawiłem go w pracowni matematycznej. Mój zeszyt. A w nim zadanie domowe na jutro. Wróciłem po niego, bo nie chcę zawieść pana Jefferiesa.

Zależy mi, żeby nie zwracać na siebie uwagi, więc przekradam się pod główne wejście przez boisko. Szkoła po zmierzchu – kiedy uczniowie rozejdą się do domów – ma w sobie coś złowieszczego. Zwykle jest tu głośno i ruchliwie. Teraz jednak wewnątrz panuje cisza, a dźwięk moich kroków brzmi jak stąpanie słonia i niesie się po korytarzu. Nie zauważam nikogo poza mężczyzną w zielonym kombinezonie, który poleruje podłogę stołówki tą dziwną maszyną. Wygląda, jakby był najbardziej nieszczęśliwym człowiekiem na świecie. Tata mówi, że jeśli nie będę się uczył, też tak skończę. Jest mi żal tego faceta, a potem robi się mi przykro, bo to nieładnie myśleć o innych z politowaniem.

Przyśpieszam kroku i docieram pod pracownię matematyczną. Drzwi są uchylone. Mama wpoiła mi zasady dobrego wychowania, więc i tak pukam. Drzwi wydają pisk kojarzący się z mysim i otwierają się szerzej.

Nie zauważam go od razu. Skrzydło drzwi blokują rozrzucone po podłodze papiery i zeszyty z ćwiczeniami. Rozpoznaję jeden z nich i podnoszę. Mój. Pan Jefferies zebrał je na koniec lekcji.

Zdaję sobie sprawę, że coś jest bardzo nie w porządku i unoszę wzrok w jego stronę. W stronę nauczyciela matematyki, pana Jefferiesa. Mojego nauczyciela matematyki. Mojego przyjaciela. Zwisa pośrodku sali na pasku zaciśniętym wokół szyi. Jego twarz ma dziwny kolor, a wybałuszone oczy nadają mu wygląd postaci z kreskówki.

Którą nie jest. Jest prawdziwy. A mi zabiera nieprzyzwoicie dużo czasu, by zdać sobie sprawę, na co patrzę. O wiele za dużo, by pojąć, że to nie jest chory żart.

Że mam przed oczami pana Jefferiesa.

Który nie żyje.

Po chwili zaczynam krzyczeć.

1

Dwadzieścia pięć lat później…

Ostry, pulsujący dźwięk. Wwiercający się w jego mózg. Kiedy skupił na nim uwagę, oddzielił się od tła. Dzwonienie. W głowie albo… gdzieś indziej, w miejscu z pewnością innym niż to.

Drrryń, drrryń, drrryń.

Drrryń, drrryń, drrryń.

Dźwięk nie był złudzeniem. Dochodził z boku.

Otworzył oczy. Wszystko rozmyte. Ciemno. Co się dzieje? Słyszy ciężki oddech – chwilę dłużej niż powinno zajmuje mu zdanie sobie sprawy, że to jego własny. Zmysły wracają do życia opornie, migają niczym jarzeniówki na szpitalnym korytarzu. A potem, tak, wyczuwa ruch klatki piersiowej, w górę i w dół, i ciąg powietrza w nosie. Czuje, że to chyba za mało. Otwiera usta, żeby zaczerpnąć więcej, i odkrywa, że są piekielnie wyschnięte. Bada językiem ściany więzienia z papieru ściernego.

Zrobiło się cicho? Nie, wciąż dociera do niego drrryń, drrryń, drrryń. Przyzwyczaił się po prostu. Telefon.

Spróbował poruszyć rękami i odkrył, że nie może. Znajdowały się nad jego głową, a w ich leniwym mrowieniu kryła się groźba nadchodzącego odrętwienia. Wyczuwał wokół obu nadgarstków pierścień zimna, coś chłodnego i mocnego. Metal? Tak, takie miał wrażenie. Metal wokół nadgarstków… kajdanki? Spróbował poruszyć zwiotczałymi dłońmi, żeby wybadać, do czego były przymocowane. Rura albo pręt biegnący wzdłuż jego pleców. Jest do niego przykuty?

Obie ręce bolały go w łokciach. Wygięły się pod nienaturalnym kątem, kiedy spróbował poruszyć ciałem. Był usadzony plecami do tego… czegoś. Ale na czymś miękkim; odniósł wrażenie, że jego obecny dyskomfort wynika z tego, że trochę się osunął. Pół siedział, pół leżał. Nie była to wygodna pozycja.

Docisnął plecy do pręta, naparł na podłoże i odepchnął się w górę. Jedna stopa ślizgała się bezskutecznie (miał na sobie buty do garnituru, powinien o tym pamiętać), ale wystarczyło, żeby trochę się podnieść. Dosunął pośladki do pręta i zdjął ciężar z ramion. Kiedy jego umysł przestał skupiać się na bólu, otaczające go rozmazane kształty zaczęły nabierać ostrości.

Przedmioty po jego lewej stronie – najbliższe – ujawniły się jako pierwsze. Dostrzegł stół – pomiędzy tym, na czym siedział, a białą ścianą. Na blacie, oświetlony przez stojącą obok lampę, czarny cylinder z wyświetlaczem, a na nim czerwone, pulsujące cyfry: 03:00:00. Zegar. Trzecia? Nie – kiedy się przyjrzał, zwrócił uwagę, że czas stoi w miejscu.

Od skupiania wzroku na świetle rozbolały go oczy, przez co zdał sobie sprawę, że w pokoju jest dość ciemno. Odruchowo zamrugał, żeby rozproszyć plamy w polu widzenia, i wpatrzył się w białą ścianę. Wisiał na niej oprawiony obraz. Pole kukurydzy, a za nim w oddali wiejski dom. Ale to nie krajobraz przyciągnął jego uwagę, lecz to, że dom płonął. Jęzory czerwonej farby lizały błękitne niebo, a na pierwszym planie uśmiechał się schematycznie przedstawiony strach na wróble. Im dłużej się w niego wpatrywał, tym silniejsze odnosił wrażenie, że uśmiech stracha na wróble się poszerza.

Coś nieokreślonego w wyglądzie obrazu sprawiło, że poczuł się nieswojo i odwrócił wzrok. Przed sobą miał nogi i stopy – czarne spodnie, czarne buty – wyciągnięte na dużym łóżku. Puchata kołdra zsunęła się, odsłaniając prześcieradło, które zmiął nogami, kiedy próbował się podnieść. Dookoła leżało kilka rozrzuconych ozdobnych poduszek.

Uniósł wzrok i ukazała mu się znajoma scena. Znajoma dla każdego. Biurko, nieduży płaski telewizor, elektryczny czajnik, misa pełna saszetek z kawą i herbatą, ustawione pionowo menu w skórzanej oprawie. Na końcu dostrzegł telefon. Daleko, poza swoim zasięgiem. Poruszył nieznacznie głową – na lewo od biurka widniało wejście do garderoby, na prawo okno. Przez zasunięte zasłony wsączało się widmo światła.

Widok nie do pomylenia z żadnym innym. Pokój hotelowy. A on był przykuty do łóżka.

I nic się nie zgadzało.

Trzy ostre dźwięki wwiercające się w jego mózg.

Drrryń, drrryń, drrryń.

Nic się nie zgadzało.

2

Nie potrafił powiedzieć, jak długo siedział bez ruchu, przysłuchując się dzwonkowi telefonu. I wieczność, i najkrótszą chwilę. W końcu jednak pojawił się nowy dźwięk. Głos. Kobiecy. Jakby syntetyczny.

– Dzień dobry, panie Sheppard. Witamy w znakomitym hotelu Great. Od sześćdziesięciu lat z dumą zapewniamy wygodę i szeroki wachlarz niepowtarzalnych usług, z których będzie pan mógł skorzystać w obrębie naszego luksusowego budynku. Aby uzyskać informacje na temat menu śniadaniowego, proszę wcisnąć jeden, aby dowiedzieć się więcej o niedawno odnowionej siłowni i salonie spa, proszę wcisnąć dwa, w celu zamówienia usług do pokoju, na przykład wczesnej pobudki, proszę wcisnąć trzy…

Panie Sheppard? Cóż, przynajmniej posłużyli się jego nazwiskiem. Znali jego nazwisko? Czyżby znów…?

– …aby zasięgnąć informacji na temat występów na żywo w strefie barowej, proszę wcisnąć cztery…

Za dużo wypił? Pozwolił sobie na zbyt wiele? Po dwudziestu latach picia, używania i używania połączonego z piciem zaczął sobie wyobrażać, że pojęcie przesady go nie dotyczy. Ale zdarzyło mu się kilka takich wpadek. Urwanie filmu tak monumentalne, że budził się w miejscu, którego nie poznawał. Rollercoaster fugi dysocjacyjnej, na który sam kupił bilet.

– … aby zasięgnąć informacji na temat miejscowych atrakcji, rezerwacji biletów i usług komunikacyjnych, proszę wcisnąć pięć…

Pamiętał jednak uczucia, które towarzyszyły tym sytuacjom. To było coś innego.

Bo…

Wiedział, że nie jest tam. Tam, gdzie był… poprzednio? Gdzie… ostatnie, co pamiętał. Teraz, w pokoju hotelowym, a wtedy… na obrzeżach jego pamięci tańczyła jakaś postać. Kobieta.

Przełknął suchość i potarł językiem zęby. Coś na nich było. Zszarzały, stęchły posmak wina połączonego z czymś chemicznym.

– … w celu wcześniejszego wymeldowania się, proszę wcisnąć sześć, w celu ponownego odtworzenia listy opcji, proszę wcisnąć siedem.

Coś się nie zgadzało. Nie powinien tu być.

A telefon… telefon zamilkł. Z jakiegoś powodu poczuł się gorzej, nie słysząc głosu kobiety. Czy póki on ją słyszał, ona słyszała jego? To przecież automat, skarcił się w myślach. Ale połączenie wciąż mogło być aktywne. Warto spróbować.

– W celu ponownego odtworzenia listy opcji, proszę wcisnąć siedem.

Spróbował znów poruszyć dłońmi, żeby odzyskać w nich czucie. Kilka razy szybko zacisnął pięści. A kiedy poczuł, że w miarę panuje nad swoimi ruchami, napiął plecy i szybkim ruchem nadgarstków uderzył w rurę łańcuchem spinającym kajdanki. Brzęk był głośny, ale najwyraźniej nie dość. Marnujesz czas. To tylko automat.

– W celu ponownego odtworzenia listy opcji, proszę wcisnąć siedem.

Rozwarł usta. Wargi miał sklejone tak, jakby nie poruszał nimi od lat. Nie miał pojęcia, co chce powiedzieć, ale i tak spróbował. Z jego gardła wydostało się ochrypłe stęknięcie.

– W celu ponownego odtworzenia listy opcji, proszę wcisnąć siedem.

Cisza.

Jeszcze raz otworzył usta. To, co wydobyło się spomiędzy nich, przypominało słowo „proszę”. To tylko automat. Nadal za cicho.

Cisza.

A potem głos w telefonie się zaśmiał. Jednak nie automat.

– Dobra, panie Sheppard, zrobimy tak, jak pan sobie życzy. Ale niedługo będzie pan musiał zacząć się odzywać. Nie mogę się doczekać, żeby zobaczyć, co pan zrobi.

Co? Nie zdążył przemyśleć słów, które usłyszał, bo wytrącił go z równowagi przerażający dźwięk. Tępy sygnał wolnej linii telefonicznej. Kobieta się rozłączyła.

Spróbował się uspokoić – serce dudniło mu w klatce piersiowej. To się nie działo naprawdę. Nie mogłoby… I może się nie działo. Może to był tylko jakiś zły sen albo nowy rodzaj przykrego tripu. Ostatnio ładował w siebie naprawdę sporo. Ale im dłużej się zastanawiał, tym trudniej mu było w to uwierzyć.

Nie czuł się jak we śnie.

Ktoś przyjdzie. Na pewno. Przecież w hotelu musieli wiedzieć, że tu jest. Ktoś z obsługi musiał go widzieć. No i z pewnością do łóżka nie przykuł się sam, więc…

Nie mogę się doczekać, żeby zobaczyć, co pan zrobi.

Jaki był sens tej rozmowy? Na tym polegał kłopot z telefonami – mogłeś zasadniczo udawać kogokolwiek chciałeś i nie dało się ocenić, czy kłamiesz. Po co ta kobieta robot do niego dzwoniła? Nie mógł dosięgnąć słuchawki. Czyli to mogła być ona – osoba, która przykuła go kajdankami do łóżka. Która wciągnęła go w jakąś chorą grę. A jeśli nie należała do obsługi, istniała możliwość, że nikt nie przyjdzie go uwolnić.

Nie. To był hotel. Ktoś na pewno się pojawi, prędzej czy później.

Zamknął oczy. Postarał się opanować oddech na tyle, by wsłuchać się w odgłosy dochodzące spoza pokoju. Odgłos kroków, szum kółek walizki. Ale niczego nie słyszał. Panowała cisza.

Tyle że wcale nie.

Zanim usłyszał, poczuł to. Zjeżyły mu się włosy na karku. A chwilę później znów, na granicy słyszenia – odgłos oddechu.

Nie był sam.

3

Zdał sobie sprawę, że słyszał ten dźwięk od początku; brzmiał po prostu tak naturalnie, że nie zwrócił na niego uwagi. Dopiero kiedy wstrzymał własny oddech, dźwięk stał się wyraźniejszy. Oddychanie. Prawie niesłyszalne – jak oddechy ducha. Ale prawdziwe. Ciche, płytkie, ale prawdziwe.

Im mocniej się koncentrował, tym wyraźniej je słyszał. Wszędzie dookoła. To nie mogła być jedna osoba. Ile? Nie wiedział. Ludzie – liczba mnoga – w tym samym pokoju co on.

Zdawał sobie sprawę, że musi otworzyć oczy, ale te go nie słuchały. Jego mózg usiłował połączyć kropki, których nie było – starał się bezskutecznie odkryć sens w tym, co się działo. Czy to była jakaś szalona akcja marketingowa? Jego agent ostrzegał go przed czymś takim – tabloidy czasami płaciły za wywołanie skandalu. A co mogło sprzedać się lepiej niż orgia w pokoju hotelowym?

Coś mu jednak nie grało. Naprawdę jakiś brukowiec odważyłby się go porwać i przykuć do łóżka dla głupiego artykułu? To nie było w ich stylu. Poza tym był ubrany. Najnudniejsza orgia wszech czasów.

Wbrew wszystkiemu prawie się roześmiał. Najwyraźniej zaczął wariować. Dodajmy to do długiej listy słabości, z którymi powinien się rozprawić.

Najpierw jednak… zmusił się, żeby ponownie otworzyć oczy. Pokój odwzajemnił spojrzenie. Oddechy nie ucichły. Musiał zobaczyć. Nachylił się w lewo, tak daleko, jak pozwalały mu nadgarstki. Lodowato zimne kajdanki wpiły mu się w skórę, ale postarał się nie myśleć o bólu. Przekrzywił głowę, żeby zajrzeć za krawędź łóżka.

Spodziewał się – miał nadzieję? – nie zobaczyć niczego poza dywanem. Zamiast tego ukazało mu się coś, czego nie potrafił nazwać. Po chwili jednak zdał sobie sprawę, że patrzy na czyjeś plecy – plecy osoby ubranej w szary garnitur, leżącej twarzą do dywanu. Kiedy tylko ta myśl pojawiła się w jego głowie, pośpiesznie się wyprostował, napierając nadgarstkami na rurę, i przesunął się z powrotem na środek łóżka.

Człowiek. Prawdziwy człowiek. Na ziemi, twarzą do podłogi.

Znów cisza – i oddechy. Ale teraz pojawiło się coś jeszcze. Chrobot, jakby myszy gryzące karton.

Zmusił się, żeby wychylić się jak najdalej w prawo i zerknąć za drugą krawędź łóżka. Nikogo tam nie było. Dywan miał kolor zgaszonego fioletu. Przyglądając się skrawkowi podłogi, który widział, zwrócił uwagę na coś innego. Wąskie pasmo czegoś żółtego, ciągnące się w stronę końca łóżka. Wyglądało zbyt delikatnie, żeby mogło być sznurem, a kiedy na nie patrzył, drgnęło. Włosy. To były włosy.

Wrócił na środek łóżka. Włosy? Boże.

Wpatrzył się prosto przed siebie, w czarne lustro ekranu telewizora. Nie widział w nim nic – nawet siebie. Cieszyło go to. Nie chciał wiedzieć, jak żałośnie wygląda. Czerń – nicość – działała na niego uspokajająco. Będzie skupiał wzrok na telewizorze, aż ktoś przyjdzie go uratować. Nie zamierzał przyjmować do wiadomości niczego, co tu się działo.

Niestety zanim skończył to sobie wmawiać, jego wzrok mimowolnie pokierował się ku krawędzi łóżka, gdzie coś się wyłoniło zza jego wyglancowanych butów. Palec. Potem dwa. A potem cała dłoń chwyciła kołdrę.

Serce zatrzymało mu się w piersi. Szuranie przybrało na sile, podobnie jak oddechy. Odgłosy dochodziły ze wszystkich stron. A teraz…

Budzili się.

4

Twarz u stóp łóżka. Blondynka, dwadzieścia kilka lat. Wyglądała tak, jak on się czuł – zagubiona i blada, panika w oczach. Najpierw się rozejrzała, nerwowo ruszając głową w obie strony, a potem go zobaczyła i w odruchu zaskoczenia zanurkowała z powrotem za łóżko.

– H… hej – wykrztusił. Głos łamał mu się zupełnie nie tam, gdzie trzeba, przez co zabrzmiało to bardziej jak groźba niż powitanie. Spróbował jeszcze raz. – Hej. – Trochę lepiej.

Dziewczyna pojawiła się z powrotem. Właściwie tylko jej oczy. Na ułamek sekundy jej spojrzenie przywarło do kajdanków i stało się jeszcze bardziej zagubione. Ale przynajmniej wiedziała, że się na nią nie rzuci, dzięki czemu odważyła się wystawić całą głowę.

– Co…? Co się stało? Gdzie jestem? – pytała wątłym, pełnym strachu głosem. – Co mi zrobiłeś?

Spojrzał na nią zdumiony.

– Obudziłem się tutaj tak samo jak ty. – Zabrzęczał kajdankami na potwierdzenie. Zadziałało. Na jej twarzy wykwitło coś nowego: zrozumienie. Przez chwilę wpatrywali się w siebie, wspólnie przeżywając strach.

Na podłodze wokół dziewczyny coś zaczęło się ruszać, a jej oczy powędrowały w dół. On niczego nie widział. Cokolwiek jednak zobaczyła ona, sprawiło, że zerwała się na nogi i odskoczyła. Zawadziła biodrem o kant biurka. Menu śniadaniowe spadło na blat, a dziewczyna wydała z siebie stłumiony pisk.

Widział ją teraz lepiej. Dżinsy. Jasnożółta bluza z kapturem. Zwyczajna dziewczyna. Zauważył, że ma coś na wysokości lewej piersi. Jakąś naklejkę.

– Ludzie – powiedziała zszokowanym głosem. – Tu jest więcej ludzi.

– Wiem. – Mówienie przychodziło mu coraz łatwiej, jakby silnik się rozgrzał i zaczął nabierać obrotów. – Ilu?

– Nie wiem… nie widzę…

– Muszę wiedzieć ilu.

Po co? Dlaczego to miało znaczenie? Może dlatego, że każda dodatkowa osoba pogarszała i tak koszmarną już sytuację?

Na dźwięk tonu, którym to powiedział – jego prawdziwego głosu – coś w niej zaiskrzyło. Wbiła w niego spojrzenie szeroko rozwartych oczu. Znał je. Spotykał się z nim prawie każdego dnia.

– Chwila – powiedziała. – Czy pan nie jest…? Czy ja pana…?

Czy ja pana znam? To tylko wszystko przedłuży. Od początku funkcjonował na obrzeżach sławy – na pierwszy rzut oka zwykle go nie rozpoznawano, ale przy uważniejszym przyjrzeniu się już często tak.

– Pan jest…

– Tak, tak. – Normalnie by się ucieszył. Ale nie teraz. – Ilu?

– O Boże… tu są cztery osoby. Dziewczyna. Dwóch mężczyzn. I kobieta. Nie wiem, czy oni…

– Oddychają?

– Chyba. Ruszają się, w każdym razie ta kobieta i dziewczyna. Nie chcę sprawdzać.

– Nie, nie, musisz dostać się do drzwi, dobrze? – Znów tracił z nią kontakt. Potrząsała głową. Histeria, wróg postępu. Wziął głęboki wdech. – Dalej, zmykaj. I sprowadź pomoc. Wyjdź, proszę, i sprowadź pomoc, dobrze?

– Co to jest? – spytała, miotając wzrokiem po podłodze. Cieszył się, że tego nie widzi.

– Nie wiem. Ale proszę, idź już. – Prawie błagał. Jak nisko upadł przez te kilka chwil?

Nie mogę się doczekać, żeby zobaczyć, co pan zrobi.

Dziewczyna starała się nie patrzeć na podłogę. Opuściła jego pole widzenia, kierując się ku przedpokojowi. Musiała widzieć drzwi. Dobrze zgadł, gdzie są. Zresztą to było oczywiste. Wykonała dwa przesadnie zamaszyste ruchy, z boku na bok. Nie musiał widzieć ciał, żeby się domyślić, że je omija. Weszła do przedpokoju i zniknęła mu z widoku.

Znów się wychylił, ciągnąc za kajdanki, tym razem do przodu. Wysunął szyję, ale nie widział dziewczyny. Słyszał, że próbuje otworzyć drzwi, mocuje się z klamką. Słyszał szarpanie. Nie słyszał odgłosu otwierających się drzwi. Dlaczego się nie otwierały?

– Zamknięte – stwierdziła. – Czytnik… świeci na czerwono. Nie mogę…

Inny dźwięk. Inny rodzaj skrobania. Próbowała otworzyć zamek, ten bębenkowy.

– Nie… nie rusza się. Jest zablokowany.

Jak to możliwe?

– Widzisz może, gdzie mogłaby być karta? Coś na ścianie, wyłącznik prądu?

– Nie, nic nie ma. Tylko…

– Wyjrzyj przez wizjer – doradził. – Może ktoś będzie przechodził. Może… – Ktoś. Ktokolwiek.

Sekunda ciszy. A potem:

– Widzę tylko korytarz.

Odgłos uderzeń. Łomotała w drzwi. Nie poddawała się, robiła coraz większy hałas, aż zaczęło to brzmieć, jakby tłukła pięścią w drzwi.

– Hej! Ktoś nas uwięził! Halo! Nie możemy wyjść!

A przez łomot przebijało się coś, co wyczuł i usłyszał. Inna obecność. Bełkot. Jakby ktoś szeptał w jego prawe ucho. Odwrócił głowę i znalazł się twarzą w twarz ze starą kobietą z długimi, czarnymi włosami. Popatrzyli na siebie, i pożałował, że nie może zatkać uszu, bo zaczęła wrzeszczeć.

5

Kobieta wydobyła z siebie przeszywający, zgrzytliwy dźwięk, który musiał postawić na nogi całą załogę hotelu, a Sheppard odniósł wrażenie, że zaraz pękną mu bębenki. Staruszka odskoczyła od łóżka i wcisnęła się plecami w jego ślepe pole – narożnik pokoju, do którego miał najbliżej i nie mógł obrócić głowy tak, by go widzieć.

Łomotanie ustało. Był tego prawie pewien, choć dzwoniło mu w uszach. Powiódł wzrokiem w poprzek pokoju, w stronę przedsionka, w którym zniknęła dziewczyna, ale w połowie drogi widok zbił go z tropu. Twarze – dwie nowe twarze. Tak jak mu powiedziała.

Młodsza dziewczyna – młodsza od tej przy drzwiach – u stóp łóżka. Może siedemnastoletnia. Miała na sobie czarny sweter, a na szyi duże fioletowe słuchawki, których kabel znikał w kieszeni jej dżinsów. Spróbowała wstać, ale nogi ugięły się pod nią i z powrotem zniknęła z jego pola widzenia.

Młody mężczyzna, odrobinę dalej na lewo, radził sobie lepiej. Powoli odzyskiwał świadomość, a kiedy tylko otworzył oczy, nabrał czujności. Miał na sobie coś w rodzaju dresu, śnieżnobiałego, a na nim, podobnie jak tamta dziewczyna, jakąś naklejkę. Z napisem. Nie do odczytania z tej odległości. Chłopak się rozejrzał, sprawiając przy tym wrażenie nie zagubionego, lecz zdumionego. Kiedy dostrzegł Shepparda, utkwił w nim wzrok.

Dziewczyna, mężczyzna, kobieta – ilu, powiedziała blondynka? Czworo. Czyli jeszcze jeden. Starszy mężczyzna. Ten, którego widział przy lewej krawędzi łóżka.

Blondynka wyłoniła się z przedsionka. Na twarzy miała minę, która wyrażała załamanie, zaskoczenie i panikę.

Kobieta, która wcześniej wrzeszczała, najwyraźniej ją zauważyła, bo omijając łóżko, wystrzeliła w jej stronę z prędkością nieprzystającą osobie, która przed chwilą odchodziła od zmysłów. Nastolatka zeskoczyła wariatce z drogi i postanowiła schronić się pod biurkiem. Sheppard widział, jak przyciąga kolana do piersi i obejmuje je rękami. Rozsądna próba samoobrony, ale daremna.

Czarnowłosa kobieta chwyciła blondynkę za ramiona i potrząsnęła nią. Nareszcie przestała krzyczeć, ale zaraz zaczęła pytać:

– Co to za miejsce? To są te konsekwencje? Moja kara? Muszę ją ponieść, wytrwać.

Przepchnęła się obok dziewczyny i wbiegła do przedsionka, z którego dobiegło głośne łupnięcie, jakby kobieta w pełnym pędzie zderzyła się z drzwiami.

Blondynka, popchnięta przez furiatkę, straciła równowagę i wpadła na młodego mężczyznę, który się przewrócił. Na coś – czy może na kogoś – nowego. Z czyichś ust dobiegło marudne:

– Ała.

Para odpowiedzialna za zamieszanie zerwała się na nogi i odsunęła od nowego głosu. Sheppard rozpoznał ich język ciała – przepraszający wobec zwierzchnictwa. Wielokrotnie widywał takie osoby. Oboje przeszli na prawą stronę łóżka, jakby Sheppard miał im posłużyć za zaporę chroniącą przed tym, co miało nadejść.

Kiedy blondynka podeszła wystarczająco blisko, Sheppard dojrzał, co było na jej naklejce. Wyglądało na to, że wszyscy takie mają. Białe, z czerwonym paskiem u góry – korporacje używają takich podczas ćwiczeń wzmacniających więzi między członkami zespołu.

Na czerwonej części wydrukowano: CZEŚĆ. MAM NA IMIĘ…

Poniżej czarnym mazakiem na białym tle ktoś napisał „AMANDA”. Sheppard, przeczytawszy jej imię, odruchowo skierował wzrok w dół na własną klatkę piersiową. Był to pierwszy raz, kiedy przyjrzał się sobie od chwili, gdy się przebudził. Z pewnym zaskoczeniem odkrył, że ma na sobie białą wyjściową koszulę, a na piersi naklejkę.

CZEŚĆ. MAM NA IMIĘ… MORGAN

W jego umyśle rozbrzmiało na nowo: co do cholery?

Podniósł z powrotem wzrok. Blondynka, Amanda, też się przyglądała. Najpierw spojrzała na swoją naklejkę, a potem oboje skierowali wzrok na młodego mężczyznę.

CZEŚĆ. MAM NA IMIĘ… RYAN.

– Zgadza się? – spytał Sheppard, wskazując skinieniem głowy jej naklejkę.

– Tak – odpowiedziała. – Skąd wiedzą, jak mam na imię?

– Amanda.

– Tak. Ale wszyscy mówią na mnie Mandy. Mandy Phillips.

– U mnie też. Ryan Quinn – potwierdził mężczyzna ubrany na biało, wskazując palcem na naklejkę na swoim… tak, to na pewno był dres, ale jakiś dziwny.

– Morgan Sheppard – przedstawił się Sheppard, na co Ryan tylko pokiwał głową.

– Wiem, widziałem pana na…

– Jak to możliwe, że te drzwi są zamknięte? – przerwała mu Mandy, dzięki Bogu. – Czy to jest jakieś reality show?

– Co? – odpowiedział Sheppard. Reality show?

W gruncie rzeczy cały świat to reality show.

Wbrew wszystkiemu prawie się zaśmiał. Wiedział, co Mandy ma na myśli, i czy nie to samo przyszło do głowy jemu? Ale potem załapał. Pojął, dlaczego się uspokoiła, kiedy go rozpoznała.

– Gdzie kamery? – spytała, rozglądając się.

Sheppard zmarszczył brwi, a Ryan wpatrywał się w dziewczynę, bo nie docierało do niego, o co jej chodzi. Mandy uznała, podobnie jak na początku Sheppard, że to jakiś chwyt marketingowy. Rzecz w tym, że choć jego studio telewizyjne niewątpliwie było siedliskiem zła, nie posunęłoby się do porwania i – najprawdopodobniej – podania środków odurzających.

– Przykro mi, Amando… Mandy… ale nie jesteśmy w żadnym programie. Tak samo jak ty nie mam pojęcia, co się dzieje.

Żyjemy w takich czasach, że można zrobić dowolne szaleństwo i nazwać je reality show. Więc dlaczego nie coś takiego? Ale to się działo naprawdę. Wyczuwał to. A kiedy jego wzrok spotkał się z Mandy, zdał sobie sprawę, że ona w głębi serca też. Dostrzegała prawdę, czy tego chciała, czy nie.

Kąciki jej ust powędrowały w dół.

– Nie…

Za chwilę znów straci z nią kontakt. Była mu potrzebna. Ona i Ryan. Nie mógł się ruszyć, a to znaczyło, że musieli zastąpić mu oczy.

– Mandy. Ryan. Zależy mi, żebyście zachowali spokój. I postarajcie się, żeby pozostali też nie panikowali. Chcę, żebyście znaleźli sposób, żeby mnie odpiąć. – Poruszył głową w górę, wskazując kajdanki. Ręce prawie zupełnie mu zdrętwiały, nie miał już z nich żadnego pożytku.

– Klucz – rzuciła Mandy.

– Tak. Klucz. Rozejrzyj się za kluczem.

Raczej nie było szans, żeby po prostu gdzieś leżał. Ktokolwiek skuł go w kajdanki, miał ku temu powód. Coś sprawiło… Chwila. Nowe pytanie. Ważne. Dlaczego tylko on był skuty? Przykuli do rury sławnego kolesia, ale nikogo więcej?

Mandy wyminęła Ryana i zaczęła szukać. Ryan jednak stał nieruchomo. Wpatrywał się w Shepparda i usiłował rozsupłać myśli. Pocieszające było to, że wyglądał na spokojnego.

Czarnowłosa kobieta pojawiła się z powrotem w pokoju i jakby chcąc pokazać Ryanowi, jak powinien się zachowywać, popędziła z powrotem do przedsionka. Odgłos uderzenia ciała o twardą powierzchnię. Zaraz zrobi sobie krzywdę.

– Nie wystarczy, że przeprosiłam?! – zawyła piskliwie. – To jest piekło. Piekło!

Sheppard wiedział, że nie ma racji. Nie piekło. Piekło nie było miejscem. Piekło znajdowało się wewnątrz, głęboko wewnątrz. Odnalazł własne wiele lat temu.

– Piekło. Piekło. Piekło – krzyczała głosem, który przechodził w śpiew. – A wy w nim ze mną. Tak sobie myślę: dlaczego?

Raz jeszcze uderzyła barkiem w drzwi i zaśmiała się szaleńczo. Wariatka. Ktoś zamknął ich w pokoju z osobą chorą psychicznie.

Sheppard skierował wzrok z powrotem na Ryana, który wyraźnie zmagał się z jakąś myślą. Z każdą mijającą chwilą Sheppard coraz bardziej się martwił tym, co może usłyszeć.

– Ryan.

Ryan prawie podskoczył, słysząc swoje imię.

A potem nachylił się i wyszeptał mu do ucha:

– Muszę panu coś powiedzieć.

Odgłos odchrząkiwania. Ryan i Sheppard wymienili spojrzenia – to nie oni. Rozejrzeli się i zobaczyli, jak starszy mężczyzna próbuje wstać, z trudem podpierając się o ścianę i łóżko. Kiedy wreszcie mu się udało, na jego twarz wypłynęła złość.

– Co tu się, do diabła, dzieje. – Sheppard poczuł, że Ryan odsuwa się o krok. – Czy ktoś może mi powiedzieć? Natychmiast.

Był ubrany po staroświecku, ale elegancko, w szary garnitur i krawat w bladym kolorze. Jego ciemnobrązową skórę pokrywały zmarszczki, znak życiowego doświadczenia, a od podbródka odcinał się trójkątny zarost w kolorze pieprzu. Mężczyzna włosy miał czarne, ewidentnie farbowane, przetykane siwymi pasmami. Jego rysy twarzy naturalnie układały się w grymas, a obrazu dopełniały okrągłe okulary, odrobinę krzywo umieszczone na nosie. Na piersi, nad lewą kieszenią marynarki, też miał naklejkę.

CZEŚĆ. MAM NA IMIĘ… ALAN.

Wszystkie oczy w pokoju skierowały się na niego. Mandy przerwała poszukiwania, żeby mu się przyjrzeć. Nawet nastolatka pod biurkiem wybałuszyła na niego oczy. Było oczywiste, że mają do czynienia z mężczyzną o znacznym autorytecie.

– Obu… obu… – Nawet Sheppard poczuł, że mu ulega. Zwykle mu się to nie zdarzało. Rozmawiał z każdym jak równy z równym. Ale z tej uwłaczającej pozycji…

– Na co się tak gapicie?! – warknął Alan i zerknął w dół. – Co to?! – Zerwał i zmiął naklejkę. Przygładził dłonią odsłonięty fragment marynarki. – Cholera, do tego nie można nic przyklejać. Zostanie ślad! – Cisnął naklejką w kąt i rozejrzał się jeszcze raz. – No? Co tu się dzieje?

Sheppard postanowił być szczery.

– Nie wiem.

– Nie wiesz? – zakpił Alan. – Nie wiesz? Co za niespodzianka. Co to jest, jakiś nowy program telewizyjny? Jakieś badziewie dla Channel 4? Boże… powiedz przynajmniej, że nie dla Channel 5! Cóż, wygląda na to, że macie w nim sukinsyna, który dobierze się wam do dupy. Jestem prawnikiem, palancie. Znam swoje prawa i prawa wszystkich w tym pokoju. Rozejrzyj się. To pięć gwarantowanych pozwów.

– Powtórzę po raz ostatni – stęknął sfrustrowany Sheppard – nie jesteśmy w programie telewizyjnym.

– Oczywiście – Alan spojrzał w sufit. – Chciałbym już wyjść, mogę? I chcę poznać nazwiska wszystkich odpowiedzialnych za tę ściemę. – Kiedy nie uzyskał odpowiedzi, zrobił krok w stronę Shepparda. – W odróżnieniu od ciebie jestem prawdziwym człowiekiem. Zajmuję się ważnymi rzeczami. Na przykład… – Spojrzał na swój ekskluzywny zegarek. – O Boże, sprawa MacArthura. Muszę być w Southwark przed drugą.

Pozbawione zrozumienia spojrzenie Shepparda jeszcze bardziej go rozsierdziło. Pozostali się nie odzywali, żeby nie ściągnąć na siebie gniewu.

– Najważniejsza sprawa w mojej karierze, a ja siedzę zamknięty w jakimś pokoju. Cóż, kiedy się stąd wydostanę, poznasz karzącą rękę prawa. I nie mówię ani o twoim studio, Sheppard, ani o twojej firmie. Tylko o tobie. O tobie. – Alan wymawiał dobitnie każde słowo, dźgając powietrze palcem.

Różne reakcje na uświadomienie sobie sytuacji: wyparcie, epizod maniakalny, pogodzenie się, złość i – Sheppard dostrzegł kątem oka – zwykłe niezadowolenie. Nastolatka, której naklejki nie potrafił odczytać bez okularów, zdjęła słuchawki ze szyi i założyła je na uszy, nie przestając przyglądać się Alanowi. Na widok tego, jak wsuwa się głębiej pod biurko – jakby najbardziej ze wszystkiego chciała pod nim zniknąć – Sheppard nagle poczuł, że mają wiele wspólnego.

– Przykro mi – powiedział, nie wiedząc właściwie dlaczego.

– Bzdura. Kompletna bzdura.

Alana to jakby rozproszyło, a Sheppard wyczuł obok siebie ruch. Obejrzał się i zobaczył, że Ryan ruszył do okna. Zdał sobie sprawę, co chce zrobić. Ryan chwycił mocno zasłony i rozsunął je jednym zdecydowanym ruchem.

Nagły blask słońca poraził go w oczy. W pokoju było stosunkowo ciemno, teraz światła było zdecydowanie za dużo. Zamrugał raz, drugi, próbując wymazać z pola widzenia wielokolorowe plamy. Spojrzał na zewnątrz przez okno. Budynki. Wysokie i wąskie. Znajdowali się wysoko nad ziemią. Wieżowce układały się w tło, które było mu dobrze znane. Miał przed oczami centrum Londynu. Tylko dlaczego coś mu się tu nie zgadzało? Dlaczego miał wrażenie, że nic…

A potem sobie przypomniał.

6

Cztery godziny wcześniej…

Wpadli do pokoju, trzymając się w ramionach. Całowała go, głęboko, namiętnie. Dawno nie czuł takiego pożądania. Udało mu się wyciągnąć rękę i wsunąć kartę do drzwi we włącznik prądu. Byli w jego pokoju hotelowym, kilka pięter nad barem, gdzie ją poznał. Pociągnęła go za sobą, a on zatracił się w niej i odpłynął w noc.

– Pas maintenant, monsieur television. Nie teraz.

Regularnie się zapominała i zaczynała mówić po francusku, szczególnie kiedy była trochę wstawiona. Wydała mu się przez to jeszcze bardziej seksowna.

Początkowo nie wiedziała, kim jest; ujęło go to. Postawił jej drinka. Przez resztę wieczora googlowała go na telefonie. Chciała wiedzieć, dlaczego co chwilę ktoś chce z nim rozmawiać. Hotelowa sala bankietowa, w której odbywała się premiera wystawy, w miarę upływu czasu się wyludniała, aż w końcu zostali przy barze sami. Próbowali rozmawiać z jej telefonem. Zagraniczna Siri nie rozumiała jego londyńskiego akcentu.

Jego nowa znajoma popchnęła go na łóżko i go dosiadła. Była wygłodniała. Ocierała się o niego, skubiąc jego szyję wargami.

– Uważaj na garnitur – zaśmiał się.

– Vissez le costume!

– Ale wiesz, że nie mam pojęcia, co mówisz?

Wyprostowała się i zeszła z niego.

– Masz coś do picia? – spytała.

Wskazał gestem minibar. Był pewien, że co nieco w nim zostało.

Zanurzyła głowę w lodówce i wyciągnęła po jednej małej butelce białego wina i burbona. Znali się od ledwie dwóch godzin, a już wiedziała, co najbardziej lubi. Czy tak wyglądało poznawanie tej jedynej?

– Avez-vous de la glace?

– Jeszcze raz – poprosił, śmiejąc się.

– Przepraszam – odparła, przełączając się na właściwy język. – Yyy… masz lód?

Wskazał na biurko, gdzie postawił wiaderko, chociaż dobrze wiedział, że jego zawartość dawno się roztopiła. Jego towarzyszka chwyciła naczynie, zajrzała do środka i uśmiechnęła się.

– W takim razie przyniosę.

Doskoczyła do niego i zaczęła go łapczywie całować. Pozostałości kostek lodu rozpryskiwały się na jego spodnie, ale nie przeszkadzało mu to. Ta kobieta miała w sobie coś wyjątkowego. Coś nowego.

Odsunęła się.

– Je reviens. – Po czym wyparowała z pokoju, trzymając wiadro pod pachą i zatrzaskując za sobą drzwi.

– Okej! – zawołał za nią. Wstał z łóżka. – Trzeba było bardziej uważać na francuskim – wymamrotał pod nosem.

Podszedł do lustra i pozbył się muszki, którą wcześniej rozwiązał i przewiesił przez szyję. Zdjął marynarkę i ubrał w nią oparcie krzesła przy biurku. Podszedł bliżej tafli szkła i przyjrzał się swoim oczom. Miesiąc temu ogarnęła go paranoja. Zaczęło się od tego, że musiał część swojego programu poświęcić marskości wątroby. Wątroba potrafi się regenerować. Po solidnie zakrapianej nocy zabiera się do pracy, żeby wrócić do stanu sprzed ekscesów. Osoby nadużywające alkoholu (na przestrzeni lat) uszkadzają ją jednak tak bardzo, że w końcu organ się poddaje. Obrażenia zaczynają się kumulować. Wczesne objawy obejmują między innymi ból podbrzusza (który, nawet gdyby go miał, stłumiłyby połykane przez niego środki przeciwbólowe). Do późnych objawów należało żółknięcie białek oczu. (Całą wiedzę, którą posiadał, zdobył w internecie, kiedy po nagraniu odcinka zaczęła go zżerać ciekawość). Nigdy nie uważał się za hipochondryka, ale…

To nie jest hipochondria, jeśli naprawdę coś ci dolega…

…wmawia sobie absolutnie każdy hipochondryk.

Zależało mu po prostu na zdrowiu. Poza tym nic mu nie było. Robił problem z niczego.

– Je… mappale Sheppard. Mapelle? – Odsunął się i uśmiechnął do siebie. Pamiętał ze szkoły tylko jedno zdanie. – Je voudrais un torchon s’il vous plait. – Znaczyło: „czy mógłbym prosić o ręcznik?”. Niezbyt przydatne. Merde.

Podszedł do okna i rozsunął zasłony. Miasto odwzajemniło jego spojrzenie. Uwielbiał przyglądać się widokowi budynków na tle nieba, nieważne gdzie był. W obserwowaniu miasta z góry było coś, co sprawiało, że człowiek czuł się królem świata. Widziało się wszystkie ulice, drogi, alejki i autostrady wykonujące wspólną pracę, tworzące jeden organizm. Nigdy wcześniej nie był w tym mieście. Ale czuł się podobnie jak w innych.

Wieża Eiffla tonęła w świetle reflektorów i pełniła funkcję latarni morskiej, wokół której rozpościerało się wszystko inne. Poprzedniego dnia był na szczycie, żałując sposobu, w jaki podszedł do zabawy w turystę. Jutro miał iść do Luwru z Douglasem (swoim agentem, który zatrzymał się w „miejscu odpowiedniejszym dla osoby z jego wynagrodzeniem”), ale wszystko wskazywało na to, że jego plany ulegną zmianie.

Od południa, po porannym seksie, pewnie będzie po prostu odpoczywał. Może pójdzie popływać. Spędzi dzień przy barze. Może mogłaby mu towarzyszyć.

To były jego pierwsze prawdziwe wakacje od lat. Detektyw z sąsiedztwa stał się powszechnie rozpoznawalną marką, ale okupił to wysoką ceną – harmonogram prac na planie był wariacki. Program emitowano we wszystkie dni powszednie. Oznaczało to, że musieli produkować absurdalne ilości materiału i grzebać w równie absurdalnej liczbie żyć. Zdrady, skradzione pieniądze, nieślubne dzieci, małżonkowie pozywający się do sądu o jakieś bzdury, więcej zdrad… Przez sekcję „Prawdziwe życie” jego programu przewinęło się już wszystko, co możliwe. To była zresztą jego ulubiona część. Dzięki niej mógł czasami zrobić coś ciekawego.

Kręcąc pięć odcinków dziennie, trudno było spamiętać poszczególne tematy. Zlewały się w jedno. Imion i nazwisk, rzecz jasna, nie pamiętał wcale. Pewnego razu oglądając telewizję, przypadkowo trafił na Detektywa z sąsiedztwa i widząc siebie na ekranie, czuł się, jakby oglądał obcą osobę. Nie pamiętał, że w ogóle był na planie takiego odcinka. Po części dlatego, że było mu to obojętne. I dlatego, że był „przepracowany”. Przepracowany i nieustannie na haju, tak.

To Douglas zaproponował wakacje. Morgan Sheppard będzie miał okazję doładować baterie. Wróci silniejszy i rozsądniejszy. Sheppard nie był do tego przekonany, ale pewnego dnia podsłuchał za kulisami kłótnię Douglasa z dyrektorem programowym ich stacji. Dyrektor twierdził, że Sheppard się wypalił – dawał przy tym mocno do zrozumienia, że – jego zdaniem – przez nadużywanie alkoholu i narkotyków. Oczekiwał, że Morgan weźmie czternaście dni wolnego, wrzuci na luz i wróci „odświeżony”.

Sheppard nie przyznał się Douglasowi, że podsłuchał ich rozmowę. Po prostu się zgodził, po czym wziął się do przekonywania samego siebie, że to dobry pomysł. Może ostatnimi czasy faktycznie trochę przeginał. Douglas nie posiadał się ze szczęścia – do tego stopnia, że zabrał się z nim (co pewnie planował od początku i dlatego tak go namawiał).

W ten oto sposób pięć dni temu trafił do Paryża. I jak dotąd bawił się świetnie. A od kiedy poznał tę cholernie seksowną kobietę – jeszcze lepiej. Inna sprawa, że trochę długo jej nie ma.

Odwrócił się od okna i padł na łóżko. Poprzewracał się trochę, aż ułożył się wygodnie na plecach z głową pomiędzy dwoma poduszkami. Było mu dobrze. Zamknął oczy. Nie zdawał sobie sprawy, jak bardzo jest zmęczony. Która była godzina? Nie miał zegarka. Po co mu on, skoro jest na wakacjach? To był czas na relaks. Ale nie chciał spać, kiedy ona wróci. Pewnie zupełnie zrujnowałby atmosferę. A ona była taka seksowna. Minęło nieprzyzwoicie dużo czasu od jego ostatniego razu.

Ale był taki zmęczony. Jego oczy pozostały zamknięte. Dobiegł go kojący dźwięk. Coś jakby syczenie. Wcześniej go nie słyszał, ale może był w tle od początku. Im dłużej słuchał, tym szybciej zapadał się w siebie.

Jego myśli odleciały.

Zniknął.

7

Jak to możliwe? Jakim cudem w jednej chwili był w Paryżu, a w następnej znalazł się w Londynie? Ta kobieta. Czy to jej sprawka? Nie przeniósł się przecież z pokoju do pokoju, tylko do innego kraju. Przewieźli go nieprzytomnego kilkaset kilometrów? Nie twierdził, że to niemożliwe, ale też nie do końca potrafił uwierzyć, że to się mogło stać. Znalazł się w szarej strefie pomiędzy snem a jawą.

Ile czasu minęło? Jak długo był nieprzytomny? Czerwony pokój, a teraz tu. Ile czasu pomiędzy? Mogła to być ledwie chwila, ale i cała wieczność. Ale… nie. Miał własny sposób orientowania się w takich sprawach.

Ostatniego drinka wypił w czerwonym pokoju z tą kobietą. Czerwony pokój. Wino i burbon. To był ten posmak między zębami. A teraz czuł suchość w gardle i umyśle, ale nie miał tego gryzącego wrażenia, tego delikatnego świądu na obrzeżach tkanki mózgowej – jakby coś tam musowało – które odzywało się, kiedy zapomniał wziąć tabletek. Czyli był już zupełnie trzeźwy, ale wciąż pod wpływem leków. To by dawało co najmniej sześć godzin, ale nie więcej niż dwanaście. W połączeniu z faktem, że za oknem było jasno – świeciło poranne słońce – gdyby musiał zgadywać, stawiałby, że około dziesięciu. Gdzieś mu wyparowało dziesięć godzin.

Oderwał wzrok od panoramy Londynu. W tej samej chwili Alan marudnie stęknął. Szedł w stronę okna.

– Do diabła. Powinienem być po drugiej stronie rzeki.

– Jezu, niech się pan zamknie – stwierdził Ryan.

Alan, zbity z tropu, cofnął się, skrzyżował ręce na piersi i przybrał naburmuszony wyraz twarzy. Ryan w międzyczasie wyjrzał na zewnątrz. Chłonął widok, przeskakując wzrokiem z punktu do punktu.

– Jesteśmy niedaleko Leicester Square. Okno wychodzi na południe. – Obejrzał się na pozostałych, jakby oczekiwał pochwały. Sheppard nic nie powiedział, tylko wpatrywał się w niego, zdumiony szybkością, z jaką to rozgryzł. Ryan odwrócił wzrok z powrotem do okna. – Jesteśmy przy nabrzeżu – powtórzył, jakby chciał to potwierdzić.

Dłoń Ryana powędrowała w stronę klamki.

– Spróbuj otworzyć okno – poradził mimo to Sheppard, przeciągając się.

Okno było przesuwne i wyglądało na jedno z tych, które ze względu na wysokość, na jakiej się znajdowali, uchyli się tylko o kilka centymetrów. Ryan odblokował zatrzask i popchnął klamkę. Nic. Stęknął ze zdziwienia i spróbował jeszcze raz, tym razem napierając całym ciężarem ciała. Nadal nic. Próbował jeszcze kilka razy, aż w końcu dłoń ześlizgnęła mu się z klamki i upadł na podłogę. Alan, zamiast mu pomóc, patrzył, jak chłopak zbiera się z ziemi. Ryan się wyprostował i spróbował po raz ostatni.

– Zablokowane – stwierdził. – Nie chce drgnąć ani o milimetr.

– To spróbujmy tak! – oznajmił Alan i zanim ktokolwiek zdążył go powstrzymać, chwycił krzesło, które dziewczyna w słuchawkach wysunęła spod biurka, i z całej siły rzucił nim w szybę.

Mebel odbił się od okna jak od ściany dmuchanego zamku. Alan upadł na ziemię, a krzesło pofrunęło na środek pokoju. Prawie trafiło Mandy, która w ostatniej chwili przerwała przeszukiwanie szuflady biurka i uskoczyła mu z drogi.

Ryan wyciągnął do niego dłoń.

– Nie rozbijesz takiego okna. To jest gruba, nietłukąca się szyba.

Konkretna informacja. Oczy Alana się zwęziły, podobnie jak Shepparda. Bardzo konkretna.

– A nawet jeśli, to co? Chciałeś przez nie wyjść? – spytała Mandy, unosząc wzrok znad szuflad.

Alan postanowił nie korzystać z pomocy Ryana i wstał, podpierając się o biurko.

– Cóż, przepraszam, że próbowałem. Widzę, żeście się tu zadomowili. Zaraz wyjdzie na to, że pani z wariatkowa jest bardziej normalna od was. – Rozejrzał się i wypatrzył Didżejkę. – A ty skąd się tu wzięłaś?

Dziewczyna nie odpowiedziała, tylko wbiła w niego szeroko otwarte oczy. Alan zerknął na jej naklejkę.

– Rhona… i co, to jest twój plan? Zamierzasz tak słuchać muzyki, aż świat się skończy? Jezu, nastolatki są upośledzone.

– Odwal się od niej – zbeształ go Sheppard, pobrzękując kajdankami. Nowy rodzaj bólu i jedno spojrzenie w górę potwierdziły to, co mu się wydawało: nadgarstki miał obtarte do czerwoności, a obręcze kajdanek zaczęły się wgryzać w jego ciało.

– Wiesz co, nawet nie zaczynaj – odgryzł się Alan. – Jesteś jedną wielką porażką. Czytam gazety, wiem o twoich uzależnieniach. Ale to, co się tu odstawia, to jest twoja najgorsza choroba, prawda? Ta żądza bycia w centrum uwagi… No to gratuluję, wszyscy cię oglądają. A jakby tego było mało, udało ci się nas uwięzić ze sobą.

– Naprawdę nie chce mi się więcej powtarzać, że nie wiem, dlaczego tu jesteśmy.

– Gówno prawda. Wy tam w telewizji zawsze jesteście na bieżąco, kiedy się dzieją takie idiotyzmy. To chodzi o sprawę MacArthura? Zawadzam wam, czy coś?

– To nie ma nic wspólnego z jakąś pańską głupią sprawą – odparła Mandy, nie przerywając grzebania w szufladach.

Alan się roześmiał i przeniósł wzrok na Mandy, a potem z powrotem na Shepparda.

– Głupią. Ze wszystkich słów wybrałaś akurat to? Głupią? Czy którekolwiek z was ogląda wiadomości?

– Musimy się opanować – wtrącił się Ryan. – Siedzimy w tym razem. – Położył dłoń na ramieniu Alana, który niezbyt docenił ten gest i uwolnił się od niego wzruszeniem ramion.

– Owszem, ale niektórzy głębiej od pozostałych. – Wskazał ruchem głowy na Shepparda. – Dlaczego tylko ty jesteś przykuty?

Sam sobie zadał to pytanie chwilę przed Alanem.

Sheppard zacisnął zęby, a potem zamknął oczy i wziął głęboki oddech.

– Nie wiem. – Wściekanie się nic tu nie pomoże.

Mandy skończyła przeszukiwać szuflady, nie znalazła klucza i teraz stała bezczynnie, a jej twarz robiła się coraz bledsza. Trzymała coś w dłoniach. Kiedy odłożyła znalezisko na łóżko, Sheppard zauważył, że litery na okładce skrzą się w słońcu. Biblia. Jedyny nieodłączny element każdego pokoju hotelowego.

– Muszę… umyć twarz.

Wyglądała, jakby miała zasłabnąć. Słaniając się na nogach, zniknęła z pola widzenia, a Sheppard usłyszał, jak otwierają się kolejne drzwi. Łazienka. Jak to możliwe, że żaden z nich nie wpadł na to, żeby sprawdzić w łazience?

Czarnowłosa kobieta wyłoniła się z przedsionka. Na jej piersi naklejka: CZEŚĆ. MAM NA IMIĘ… CONSTANCE. Sheppard uważnie ją obserwował, zastanawiając się, o czym myśli.

– Chcę przez to powiedzieć, że ten człowiek może być niebezpieczny. Być może ktoś miał dobry powód, żeby go skuć – tłumaczył Alan. – A poza tym naprawdę, do diabła, muszę się znaleźć po drugiej stronie miasta!

Sheppard nie spuszczał wzroku z Constance. Jej milczenie budziło w nim niepokój. Duże, prawie komicznie wielkie oczy tej kobiety, podkreślone plamami tuszu, które upodabniały ją do pandy, skierowały się na łóżko. Porwała Biblię i przycisnęła ją do piersi.

– Nie będziecie wzywali biblijnych nazw nadaremno – oznajmiła cichym, gardłowym głosem, którego uszy pozostałych prawdopodobnie w ogóle nie zarejestrowały.

Sytuacja Shepparda na jego oczach przeistoczyła się ze złej w tragiczną, a on nawet nie mógł się ruszyć.

– Postarajmy się wszyscy zachować spokój – zasugerował Ryan.

– Nie. Nie starajmy się. Zachowywanie spokoju nic tu nie pomoże – odpowiedział Alan.

– Diabeł. Piekło. Piekło. Piekło. Piekło – oznajmiła Constance. Dziewczyna w słuchawkach przyjrzała się wszystkim po kolei z krzywą miną.

A potem – krzyk. Piskliwy, pełen przerażenia wrzask, który odbijał się od ścian pokoju, aż przeszył serca wszystkich zamkniętych w nim osób.

Sheppard odruchowo zerknął na Constance, ale domyślił się, że to nie ona.

Krzyczała Mandy. Z łazienki.

I w jednej chwili sytuacja przybrała dużo gorszy obrót.

8

Krzyk sprawiał wrażenie, jakby miał nigdy nie ucichnąć, ale w pewnej chwili dobiegł końca i nastała cisza. Pod pewnym względem była gorsza. Nikt się nie ruszał. Alan i Ryan zamarli w pozycjach, które zajmowali rozmawiając, dziewczyna w słuchawkach wyjrzała nieśmiało spod biurka, a Constance spoglądała w stronę łazienki.

Pierwszym odruchem Shepparda było zerwać się z łóżka, czym sprawił, że kajdanki werżnęły się w jego nadgarstki. Zaskomlał z bólu. Miał niemożliwą do opanowania potrzebę ucieczki. Nie należał do mężczyzn, którym było do twarzy z paniką i strachem. Nawet gdy budził się zlany zimnym potem, kiedy serce biło mu trzykrotnie szybciej, niż powinno i przechodziło mu przez myśl, że może nareszcie przesadził, w głębi serca był przekonany, że przeżyje. Tu jednak, zamknięty w tym pokoju, bał się – naprawdę się bał.

Rozległ się łomot i Mandy pojawiła się z powrotem w jego polu widzenia. Wycofując się z przedsionka plecami do nich, wpadła na Constance, która odepchnęła ją egoistycznie, jakby przenosiła jakąś chorobę.

Mandy odnalazła wzrokiem Shepparda. Z jej szklistych oczu spływały strumienie łez, a skóra przybrała chorobliwie biały kolor i połyskiwała potem.

– Co? Co się stało? – spytał Sheppard.

Ryan zauważył łzy Mandy wcześniej i podbiegł do niej. Złapał ją akurat w chwili, gdy zaczęła omdlewać.

– Tam jest… w wannie jest… – Ledwo było ją słychać.

– Ale co? – spytał Sheppard, nachylając się w jej stronę tak mocno, jak mu pozwalały kajdanki.

– Mężczyzna. Tak myślę… martwy mężczyzna.

Sheppard poczuł się, jakby łóżko załamało się pod nim i zaczął spadać w niekończącą się nicość.

Drwiące prychnięcie. Ku zdziwieniu Shepparda, Alan chichotał pod nosem.

– Martwy mężczyzna. Ciało w wannie. Mamy za sobą ciężkie chwile. Nasze nerwy są na wyczerpaniu. Musimy się opanować. Umysł jest bardzo kruchy.

Podszedł do Mandy i poklepał ją po ramieniu zbywającym gestem udającym próbę podtrzymania na duchu.

Spojrzała na niego oczami pełnymi łez.

– W wannie. Jest mężczyzna. W brązowym garniturze.

– Cóż, może i jest. Skąd wiesz, że nie śpi? Tak jak my przed chwilą?

Mandy zacisnęła szczęki.

– To bardzo proszę tam wejść i zobaczyć samemu.

Alan zmarszczył brwi. Odruchowo poprawił spinkę w mankiecie i odchrząknął.

– Dobrze.

Sheppard obserwował Mandy, podczas gdy Alan zniknął za narożnikiem. Dziewczyna szlochała bezgłośnie z twarzą wtuloną w ramię Ryana. Sheppard wierzył jej w stu procentach.

– Alan, nie wchodź tam!

Ale było za późno. Usłyszał, jak otwierają się drzwi.

Sheppard pozwolił wzrokowi dryfować, żeby skupić się na dźwiękach dochodzących z łazienki. Nie mógł się ruszyć o więcej niż pięć centymetrów, a sytuacja, w której się znajdowali, uległa zmianie. Jego oczy zawędrowały do ekranu telewizora. Zajęło mu kilka sekund, zanim zdał sobie sprawę, co się stało. Telewizor. Był włączony. Kiedy spojrzał na niego poprzednim razem, ekran był czarny. Teraz na ekranie wyświetlały się złote litery ułożone w hotelową mantrę.

Życzymy miłego pobytu!

Bardzo trudny do odczytania krój pisma z zawijasami.

I jeszcze coś w narożniku. Nieduży błękitny pasek z białymi cyframi, podobny do tego, który wyświetlał się po podłączeniu starego magnetowidu. Sheppard musiał mocno wytężyć wzrok, żeby odczytać napis. ZAMÓWIONY PROGRAM PAY-PER-VIEW ROZPOCZNIE SIĘ ZA 00:00:57. Odliczanie. Została mniej niż minuta. W jaki sposób telewizor się włączył? I co to za program?

Sheppard otworzył usta, żeby powiedzieć komuś – komukolwiek – co zobaczył. W tej samej chwili jednak otworzyły się drzwi do łazienki i Alan pojawił się z powrotem w pokoju. Na jego twarzy malowały się niemal identyczne emocje co na twarzy Mandy. Zdjął okulary i przetarł je chusteczką wyciągniętą z górnej kieszonki marynarki.

– Wygląda na to, że sytuacja jest trochę poważniejsza, niż myślałem.

Ryan odłączył się od Mandy i ruszył w stronę łazienki.

Alan uniósł dłoń.

– Oszczędź sobie bezsennych nocy, chłopie.

Ryan zastanowił się sekundę i przytaknął.

– Leży twarzą do dołu, więc niewiele zobaczyłem, ale widziałem krew, dużo krwi. W okolicy torsu – powiedział Alan rzeczowym tonem. Sheppard zaczął się zastanawiać, czy w ten sam sposób wypowiadał się na sali sądowej. – Nikt więcej nie może tam wchodzić. Wierzcie mi, nie chcecie mieć z tym nic wspólnego.

Sheppard nie wiedział, co powiedzieć, więc wymsknęło mu się pytanie:

– Rozpoznał go pan?

Alan natychmiast wbił w niego wzrok.

– A to bardzo ciekawe pytanie.

– Musi być jakiś powód, dla którego tu jesteśmy. Chciałem po prostu…

– Co pan ukrywa, panie Sheppard? Zakładam, że wszyscy już wiedzą, kim pan jest. Zakładam, że to jest jakaś chora gra, w którą zostaliśmy wciągnięci wbrew naszej woli. Ma pan coś do powiedzenia na swoją obronę?

Sheppard spojrzał mu w oczy, balansując pomiędzy wściekłością a strachem. Prawie nie zauważył, że coś się zmieniło na ekranie telewizora.

I pojawił się nowy głos. Nieco stłumiony. Dobiegający z głośników telewizora.

– Nie, tak i tak.

Wszystkie twarze odwróciły się w stronę ekranu. Na nim – sylwetka, ale mózg Shepparda musiał się napracować, żeby rozwiązać zagadkę, czyja. Mężczyzny. Tyle że jego twarz zasłaniała tandetna kolorowa maska w kształcie kreskówkowej głowy konia – dzieciaki zakładały takie czasami w Halloween. Oczy miała wycięte, a zza otworów wyzierały duże, zielone gałki oczne. Efekt był niepokojący, ohydny. Sheppard poczuł, jak przeszywa go dreszcz obrzydzenia i strachu.

Mężczyzna z telewizora się zaśmiał.

– Cieszę się, że się dogadujecie.

9

– Witam wszystkich – powiedział człowiek z głową konia aksamitnym głosem, któremu kiepskie głośniki telewizora przydały nieobecnego, nadprzyrodzonego wyrazu. – Cześć, Morgan.

Ktoś zaskomlał. Constance – tak mu się wydawało, ale nie był pewien. Całą uwagę skupiał na masce. Nie wiedział dlaczego, ale miał przeczucie, że powinien. Wszyscy w grupie byli w opałach, ale nie mógł się pozbyć wrażenia, że w najgorszej sytuacji znajdował się on sam.

– O co tu chodzi? – spytał Alan i podszedł do telewizora. – Kim jesteś?

To była rozmowa? Czy nagranie?

Człowiek w masce zareagował. Czyli rozmowa.

– Nie znasz mnie, w każdym razie jeszcze nie. Ale ja znam ciebie. Znam was wszystkich. A szczególnie ciebie, Morganie Sheppardzie. Od dłuższego czasu uważnie śledzę twoje osiągnięcia. Trudno tego nie robić.

Oczy skierowane na niego, jak zwykle. Może ten ktoś był fanem? Chorym psychicznie, z obsesją na jego punkcie? Sheppardowi na przestrzeni lat przytrafił się niejeden psychofan. Słyszał też przerażające historie o innych od ludzi z branży.

– Co tu się dzieje? – Sheppard usłyszał własny głos. – Czego chcesz?

Coś tu się nie zgadzało, bardziej niż kiedykolwiek w jego dotychczasowym życiu.

Maska go słyszał. To znaczy, że gdzieś tu jest ukryty mikrofon. Może kamera. Najprawdopodobniej obserwował ich od chwili, gdy się obudzili.

– Ale nisko upadłeś – stwierdził Maska ucieszonym głosem. Chory gnojek, dobrze się bawił. – Jesteś przykuty do łóżka, a twój umysł gorączkowo analizuje wszystkie możliwości, wszystkie potencjalne sposoby, żeby się stąd wydostać. Zaskakuje mnie, że przy twoich instynktach nie odgryzłeś sobie jeszcze dłoni i nie spróbowałeś wybiec przez frontowe drzwi.

Sheppard oklapł. Może nie posunął się do samookaleczenia, ale kilka razy wyrywał się tak mocno, że zdarł sobie skórę na nadgarstkach.

– Co nam zrobiłeś?

Maska go zignorował.

– Widziałeś się kiedyś w lustrze, Morganie Sheppardzie? Przyjrzałeś się kiedykolwiek tej zaćpanej, tępej, żebrzącej o uwagę szmacie, którą się stałeś? Życie pod dyktando kontraktów telewizyjnych i komentarzy na YouTubie. Deptanie innych całymi dniami.

– To ty nas tu zamknąłeś? – Chciał odzyskać panowanie nad rozmową. Nie słyszeć nic więcej z tych rzeczy.