Wydawca: Amber Kategoria: Obyczajowe i romanse Język: polski Rok wydania: 2018

Uzyskaj dostęp do tej
i ponad 25000 książek
od 6,99 zł miesięcznie.

Wypróbuj przez
7 dni za darmo

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

e-czytniku kup za 1 zł
tablecie  
smartfonie  
komputerze  
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Liczba stron: 450 Przeczytaj fragment ebooka

Odsłuch ebooka (TTS) dostępny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacji Legimi na:

Androida
iOS
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?

Ebooka przeczytasz na:

Kindlu MOBI
e-czytniku EPUB kup za 1 zł
tablecie EPUB
smartfonie EPUB
komputerze EPUB
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Zabezpieczenie: watermark Przeczytaj fragment ebooka

Opis ebooka Zakazany mężczyzna - Jodi Ellen Malpas

Annie nigdy jeszcze nie zaznała z żadnym mężczyzna tej „iskry” – tej natychmiastowej chemii, która odbiera oddech i mąci zmysły. Aż do wieczoru z przyjaciółmi w barze, gdy poznaje obłędnie seksownego i tajemniczego Jacka.
To, co ich połączyło, to nie iskra. To eksplozja.
Jack obiecuje, że posiądzie ją całą. I w stu procentach spełnia obietnicę.
Annie, przytłoczona intensywnością ich jednej wspólnej nocy, ucieka z pokoju hotelowego. Jest przekonana, że mężczyzna, który ma na nią tak potężny wpływ i z taką łatwością poddaje ją swojej woli, musi być niebezpieczny.
Ale weszła w to już za głęboko.
A Jack jest nie tylko niebezpieczny.
Jest ZAKAZANY...

Opinie o ebooku Zakazany mężczyzna - Jodi Ellen Malpas

Fragment ebooka Zakazany mężczyzna - Jodi Ellen Malpas

Korekta

Barbara ‌Cywińska

Hanna Lachowska

Zdjęcie na okładce

© ‌marketlan/Fotolia

Tytuł oryginału

The ‌Forbidden

Copyright ‌© 2017 ‌by Jodi Ellen Malpas.

All ‌rights reserved.

Wszelkie ‌prawa zastrzeżone.

Żadna część tej ‌publikacji nie może być ‌reprodukowana

ani ‌przekazywana ‌w jakiejkolwiek ‌formie ‌zapisu

bez zgody właściciela ‌praw ‌autorskich.

For the Polish edition

Copyright ‌© 2018 ‌by Wydawnictwo Amber ‌Sp. z ‌o.o.

ISBN ‌978-83-241-6652-7

Warszawa 2018. ‌Wydanie I

Wydawnictwo ‌AMBER Sp. z o.o.

Od Autorki

„Zakazane”, ‌właśnie o to ‌chodzi. Niedozwolone. Zabronione. Wykluczone. ‌W każdym razie ‌zdaniem większości. ‌Ale ‌co z ‌głosem serca?

Przelanie tych ‌słów na papier wymagało ‌wielkiej ‌determinacji. Zawsze ‌twierdziłam, że ‌piszę to, co ‌podpowiada mi ‌serce, ‌a nie to, ‌czego oczekują ‌inni. Nigdy dotąd to ‌moje ‌przekonanie nie miało aż ‌takiej wagi. ‌Gdy ‌przyszedł mi do ‌głowy pomysł na ‌Zakazanego ‌mężczyznę, zwątpiłam ‌w swój ‌rozsądek. Ale potem przypomniałam ‌sobie ‌własne motto: liczy się ‌poryw ‌serca, a ono bardzo ‌chciało opowiedzieć ‌tę historię. Choć ‌dobrze wiedziałam, że nie ‌tego czytelnicy się po ‌mnie spodziewają. Nie ‌mogłam jednak pozwolić, ‌by strach przed ‌tematem tabu ‌dyrygował tym, co piszę. ‌Dałam więc nura ‌w tę opowieść ‌bez obaw ‌i zahamowań, bez ‌skradania ‌się na ‌paluszkach.

Zakazany ‌mężczyznajest kontrowersyjny. Jestem przekonana, ‌że ‌wywoła ‌dyskusję – i dobrze. Jako pisarka muszę akceptować zasady: to, co wysyłam w świat, zostanie rozłożone na części pierwsze i przeanalizowane, czasem z wynikiem pozytywnym, a czasem wręcz przeciwnie. Napisałam powieść o konflikcie. O uczuciach. O wątpliwościach. O sercu, które wygrywa z rozumem.

Proszę Was, podejdźcie do niej z otwartą głową. I pamiętajcie, że to fikcja. Opowiadam o pożądaniu, miłości i złamanym sercu. O zakochaniu się w niewłaściwej osobie w nieodpowiednim czasie. Bo to się zdarza. Codziennie. Ale przede wszystkim piszę o wierności sobie i swoim uczuciom. O znalezieniu bratniej duszy i walce o nią. A także o staniu murem za tym, w co się wierzy. A wszyscy wierzymy w prawdziwą miłość.

JEM xxx

Rozdział 1

Rozkopuję spiętrzone na drewnianej podłodze stosy listów, żeby utorować sobie drogę i nie upuścić pudła, które trzymam w rękach. Drzwi zatrzaskują się za mną z hukiem i wzbudzają tuman nietkniętego od dwóch lat kurzu spoczywającego na sztukaterii; drobiny wirują w półmroku pustego korytarza i wdzierają mi się do nosa. Kicham raz, dwa razy, a potem trzy i wreszcie wypuszczam pudło, żeby się podrapać.

– Cholera! – prycham. Odsuwam je na bok i ruszam na poszukiwanie chusteczek.

W salonie zaczynam przepatrywać pudła w nadziei, że zobaczę napis ŁAZIENKA, ale nie liczę na wiele. Stosy czekających na rozpakowanie kartonów górują nade mną. Nie mam pojęcia, od czego zacząć.

Obracam się powoli i przyglądam swojemu nowemu domowi: parterowemu mieszkaniu w szeregowcu z epoki georgiańskiej. Stoi przy wysadzanej drzewami ulicy w Zachodnim Londynie. W salonie jest wielki wykusz okienny, sufity są bardzo wysokie, a podłogi oryginalne. Wchodzę do kuchni i krzywię się, bo śmierdzi pleśnią, a każdą możliwą powierzchnię pokrywa warstwa brudu. Dom był pusty przez ostatnie dwa lata, i to widać. Ale nie ma tu nic, z czym nie poradziłabym sobie uzbrojona w parę gumowych rękawiczek i butelkę płynu do czyszczenia.

Przepełnia mnie radość na myśl, jak wszystko będzie lśnić, gdy rozprawię się z brudem wyposażona w wiadro pełne najróżniejszych detergentów. Otwieram podwójne drzwi do ogródka na tyłach, żeby wpuścić trochę powietrza, i idę do sypialni. To ogromny pokój z wielką łazienką i oryginalnym, zdobionym kominkiem. Uśmiecham się, wracam na korytarz, a stamtąd wkraczam do drugiego pokoju, na który mam już pomysł. Wizualizuję biurko pod oknem wychodzącym na uroczy ogródek i stół warsztatowy pod drugą ścianą, zawieszoną rysunkami technicznymi i planami. To wszystko moje. Moje!

Przez rok szukałam idealnego mieszkania, na które byłoby mnie stać, ale wreszcie jestem! Znalazłam dom i studio do pracy. Zawsze sobie obiecywałam, że przed trzydziestymi urodzinami będę miała mieszkanie i firmę. Wyrobiłam się z rocznym zapasem. Teraz mam weekend na przemianę tego budynku w dom.

Jak na zawołanie rozlega się walenie do drzwi. Pędzę przez moje mieszkanie – moje! – otwieram i staję twarzą w twarz z butelką prosecco.

– Masz dom! – piszczy Lizzy i wyciąga dwa kieliszki.

– Rany, jesteś najprawdziwszym skarbem. – Łapię przyniesione dobroci i odsuwam się, zapraszając ją do mojego nowego domu. Uśmiech prawie nie mieści mi się na twarzy.

Lizzy odwzajemnia się takim samym i wchodzi. Krótkie czarne włosy sięgają jej do brody, a ciemne oczy promienieją szczęściem. Cieszy się, że ja się cieszę.

– Najpierw toast, potem sprzątanie.

Zgadzam się, zamykam za nią i prowadzę do zastawionego salonu.

– Ja pierdzielę, Annie! – Aż ją zatyka i na widok stosów pudeł staje jak wryta w progu. – Skąd masz tyle rzeczy?!

Przepycham się obok niej i stawiam kieliszki na kartonie, a potem zrywam folię z szyjki butelki.

– Większość to rzeczy do pracy – wyjaśniam, otwieram butelkę i rozlewam napój do kieliszków.

– Ile książek i długopisów potrzebuje jeden architekt? – pyta Lizzy i wskazuje na przeciwległą stronę pokoju. Wzdłuż ściany stoją plastikowe pudełka wypełnione teczkami, podręcznikami i artykułami piśmienniczymi.

– Większość to podręczniki. Jutro Micky podjedzie vanem i zabierze część rzeczy do komisu. – Podaję Lizzy kieliszek i stukamy się na zdrowie.

Popija i rozgląda się.

– Od czego zaczynamy?

Piję swoje prosecco i też się rozglądam wśród tego wielkiego bajzlu, który jest moim nowym domem.

– Przede wszystkim muszę ogarnąć sypialnię, żebym miała gdzie spać. Resztę porozkładam w weekend.

– Ach, twój buduar! – Lizzy sugestywnie unosi brwi, a ja wywracam oczami.

– To strefa wolna od mężczyzn. – Wypijam kolejny duży łyk i kieruję się do sypialni. – Z wyjątkiem Micky’ego – precyzuję, a po wejściu zaczynam rozstawiać w myślach łóżko, szafy i toaletkę, aktualnie zgromadzone na kupie pośrodku pokoju. Mam nadzieję, że Lizzy jest przygotowana na dźwiganie ciężarów.

– Całe twoje życie jest wolne od mężczyzn.

– Jestem zajęta pracą – przypominam i uśmiecham się z satysfakcją. Kocham to. Moja nowa firma zalicza sukces za sukcesem. Nie ma lepszego uczucia niż obserwowanie, jak architektoniczna wizja istniejąca początkowo jedynie w mojej głowie ożywa i staje się prawdziwym budynkiem. Od dwunastego roku życia świetnie wiedziałam, czego chcę. Na urodziny tata kupił mi królika, a ponieważ klatka mi się nie podobała, dręczyłam go, żebyśmy zbudowali lepszy domek dla nowego przyjaciela. Tata się śmiał, ale kazał mi narysować, jak to sobie wyobrażam. Więc narysowałam. I to zmieniło wszystko. Maturę zdałam z wyróżnieniem, cztery lata studiowałam na uniwersytecie w Bath, siedem lat przepracowałam na etacie i zdałam trzy egzaminy architektoniczne. Dzięki temu dziś jestem tu, gdzie jestem i gdzie zawsze chciałam się znaleźć. Pracuję na własny rachunek. Wcielam w życie marzenia innych.

Unoszę kieliszek bąbelków.

– A jak twoja praca?

– Ja pracuję, żeby żyć, Annie. Nie żyję, żeby pracować. Myślę o pedikiurze, cerze i paznokciach wyłącznie, gdy jestem w salonie. – Lizzy pojawia się obok mnie w progu mojej nowej sypialni. – I nie zmieniaj tematu. Minął rok, dwa miesiące i tydzień, odkąd się z kimś bzykałaś.

– Prowadzisz rejestr?

Lizzy wzrusza ramionami.

– To były moje dwudzieste ósme urodziny.

Aż za dobrze pamiętam ten wieczór, chociaż imię chłopaka umknęło mi z pamięci.

– Tom – podrzuca Lizzy, jakby mi czytała w myślach i zerka. – Czarujący gracz w rugby. Kumpel kumpla Jasona.

Uda czarującego gracza w rugby stają mi przed oczami jak żywe. Uśmiecham się na wspomnienie tamtego wieczoru, gdy poznałam kumpla kumpla chłopaka Lizzy.

– Słodki był, co?

– Bardzo! Nie rozumiem, czemu więcej się z nim nie spotkałaś!

– W sumie nie wiem. – Wzruszam ramionami. – Nic nas nie połączyło.

– A uda?!

Śmieję się.

– Wiesz, o co mi chodzi. Iskry. Chemia.

Parska.

– Odkąd cię znam, nigdy nie było iskier.

Ma rację. Kiedy wreszcie pojawi się mężczyzna, który zmiecie mnie z nóg? Oszołomi? Sprawi, że zacznę myśleć o czymś poza pracą? Jedyne, co przyprawia mnie o szybsze bicie serca, to projekty.

– Skreśliłaś facetów na zawsze? – Lizzy przerywa moje rozmyślania. – Bo jakby co, to Jason ma masę kumpli, którzy mają kumpli.

– Znudziło mi się to. Randki. Nerwy. Oczekiwania. A nic mi nigdy… nie podpasowało – stwierdzam lekceważąco. – Poza tym teraz jestem zakochana w pracy i wolności.

Lizzy wybucha śmiechem i szczerze ubawiona wchodzi do sypialni, a potem zagląda do łazienki.

– Twoja wolność jest poważnie zagrożona przez osiemdziesięciogodzinny tydzień pracy.

– Dziewięćdziesięcio – koryguję, a ona marszczy czoło. – W zeszłym tygodniu pracowałam dziewięćdziesiąt godzin. Bo mogę.

– A co z przyjemnościami?

– Praca to przyjemność – odpowiadam z oburzeniem. – Projektuję piękne budynki i patrzę, jak powstają.

– W ogóle cię ostatnio nie widuję – burczy.

– Wiem. Miałam urwanie głowy.

– Tak, cały twój czas pochłonęła ta nadziana parka z Chelsea. A swoją drogą, jak wam idzie?

– Super – odpowiadam od razu, bo tak właśnie jest. Ale to też jedno z najtrudniejszych zleceń, jakich się podjęłam. Powstawały kolejne projekty, a dyskusje z lokalnymi władzami ciągnęły się miesiącami, zanim udało się wypracować kompromis i uzgodnić plan budowy ultranowoczesnego, ekologicznego domu. Efekt końcowy jest jednak warty wysiłku. Budynek w stylu cube house, noszący jednak znamiona tradycji, pozwolił mi pokryć gigantyczny depozyt, który musiałam wpłacić, żeby kupić mój dom. – Wprowadzili się w piątek. – Podchodzę do podwójnych drzwi do ogrodu i wyobrażam sobie tę niewielką przestrzeń tryskającą zielenią, ze stolikiem z kutego żelaza i krzesłami, gdzie będę rozkoszować się poranną kawą. – Idealnie, prawda?

– Jest super – przyznaje Lizzy i wychodzi za mną. – Musimy z Jasonem poważnie pomyśleć o kupieniu czegoś, zamiast ciągle wynajmować.

– Zbudujcie dom! – Unoszę kusicielsko brew. – Znam genialną architektkę.

– Na ciebie nas nie stać – parska Lizzy.

Śmieję się i wracam do środka.

– Pomożesz mi z łóżkiem?

– Lecę! – zapowiada śpiewnie i mocno zatrzaskuje za sobą drzwi.

Trzy godziny i jedną wyprawę do sklepu po prosecco później mamy wyczyszczone, wypucowane i wymyte wszystko w zasięgu wzroku, łącznie z łazienką. Stara wanna z nóżkami w kształcie lwich łap aż lśni, a Lizzy wypakowała moje kosmetyki, podczas gdy ja ścieliłam łóżko. Już się czuję jak w domu. Mijając lustro, zerkam w nie przelotnie i widzę ciemne włosy niestarannie związane na czubku głowy. Ściągam gumkę i kosmyki rozsypują mi się na ramionach, a ja przeczesuję je palcami. Kilka razy mrugam jasnozielonymi oczami, bo coś mi przeszkadza, a kiedy nachylam się do lustra, widzę na rzęsach drobiny kurzu.

– Tylko nie zapomnij, że w przyszłą sobotę wychodzimy na miasto – przypomina Lizzy. Wyłania się z łazienki, związując czarny worek na śmieci. – Jason pracuje, Nat porzuca Johna, bo to jego wieczór z dzieckiem, a Micky… No cóż, Micky jest zawsze wolny. Więc nie chcę słyszeć żadnych wymówek o pracy.

Podchodzę do łóżka, ubijam poduszki i odwijam kołdrę, gotowa paść w piernaty, jak tylko Lizzy wyjdzie.

– Żadnych wymówek – potwierdzam.

– Super! – Porzuca czarny worek na stosie podobnych, ustawionych pod drzwiami, i strzepuje ręce. – A co z parapetówką? Musimy ochrzcić ten dom.

– Będzie w jeszcze następną sobotę. Zaprosiłam też kilkoro nowych klientów.

– Czyli zapowiada się orgia…

Wybucham śmiechem.

– Żadnych orgii!

– No trudno. Ja się zajmę przekąskami, ty załatwiasz procenty.

– Dobra.

Piszczy i mnie obejmuje.

– Jest idealnie! Ciężko na to pracowałaś.

– Dzięki. – Odwzajemniam uścisk i wdycham zapach miliona świec, które zapaliłyśmy.

– Ile dałaś sobie wolnego? – pyta, a potem mnie puszcza i bierze z podłogi torbę.

– Tylko ten weekend.

– Zaszalałaś! Nie za dużo przypadkiem?

Ignoruję sarkazm.

– Muszę dokończyć kilka rysunków do projektu galerii sztuki. Zajęci ludzie nie odpoczywają.

– I przyjemności nie mają– szczery zęby Lizzy, a potem wyciąga z torby komórkę. Zerka na wyświetlacz. – Po prostu super – mamrocze.

– Co?

Wrzuca telefon z powrotem do torebki i zmusza się do uśmiechu.

– Jason znów pracuje do późna. Miał po mnie przyjechać… – Spogląda na zegarek. – Mniej więcej teraz.

– Jak chcesz, możesz zostać.

– Nie, dzięki, pojadę metrem. A ty idź spać.

Całuje mnie w policzek i poleca porządnie się wyspać. Zamierzam zrealizować ten rozkaz. Mam nowiutkie łóżko, nowiutką pościel i nowiutką kołdrę. I zasypiam, zanim dotknę głową nowiutkiej poduszki.

Nazajutrz rano budzi mnie głośne i niesłabnące bębnienie do drzwi. Siadam i przez chwilę rozglądam się po obcym otoczeniu.

Łup, łup, łup!

Pod poduszką zaczyna buczeć mój telefon i rozlega się kolejna porcja dudnienia, a po niej wykrzykiwane przez kogoś moje imię. Pocieram policzki dłońmi i wyciągam spod poduszki komórkę. Dzwoni Micky. Potem do mnie dociera, która godzina.

– Cholera!

Wyskakuję spod kołdry i zataczając się, wypadam z sypialni.

Łup, łup, łup!

– Już, idę! – krzyczę, przeskakuję nad pudłami i dopadam do drzwi. Otwieram i staję oko w oko ze zwartym i gotowym Mickym. – Błagam, litości! – wołam, bo w głowie mi huczy od jego dudnienia, krzyków i dzwonków.

– Dzień dobry, karmelku. – Całuje mnie w policzek i wpycha się do środka, a potem, wydając ochy i achy, zwiedza mój nowy dom. – Fajna miejscówka!

Zamykam drzwi i idę za nim, a potem marszczę czoło na widok koczka na jego głowie.

– Co ci się stało z włosami? – pytam, przyglądając się, jak zagląda w każdy kąt.

– Podoba ci się? – Sięga do misternej fryzury. – Przeszkadzały mi w pracy.

Kopniakiem przesuwa karton stojący mu na drodze, popija ze starbucksowego kubka, a mnie podaje drugi.

Przyjmuję z wdzięcznością i wracam do sypialni. Micky ma na sobie strój służbowy, czyli krótkie spodenki i koszulkę. Jest trenerem osobistym. Bardzo popularnym. Na liście oczekujących ma mnóstwo kobiet. Różnych.

– Pracujesz dzisiaj? – pytam i odstawiam kubek na szafkę.

Wchodzi za mną i pada na brzeg łóżka.

– Mam dwa treningi po południu. – Ściska mnie za udo, gdy go mijam. Syczę. – Kiedy pozwolisz mi się do siebie dobrać?

– Nigdy! – Wybucham śmiechem. – Wolałabym sobie wbić w oko rozżarzony pogrzebacz.

– Kilka przysiadów by ci nie zaszkodziło.

Parsknięciem zbywam tę aluzję i wciągam dżinsy.

– Masz dużo przysiadających tyłków do podziwiania, nie musisz dręczyć mojego.

Szczerzy się złowieszczo.

– A skoro już o tym mowa, mam nową klientkę.

Zapinam rozporek.

– Mężatkę? – Ściągam bezrękawnik, w którym spałam i wkładam koszulkę z U2.

– Nie. – Dalej się szczerzy. – Przecież wiesz, że ograniczyłem liczbę zamężnych klientek do pięciu. Tym sposobem przez godzinę dziennie muszę być profesjonalistą. Całe pięć godzin w tygodniu!

Śmieję się głośno. Ten koleś jest niezmordowanym podrywaczem, ale przy okazji jednym z najlepszych trenerów w Londynie. Kobiety stoją w kolejce, by mój przyjaciel z dzieciństwa zginał je, rozciągał i ustawiał w odpowiednich pozycjach. Z kilku innych powodów oprócz poprawy sprawności fizycznej.

– Bardzo ci współczuję.

– A na dodatek kuszą mnie przez całe zajęcia! Tu niewinne muśnięcie w udo, tam wypchnięcie tyłka prosto w twarz…

– Jeśli tak trudno ci utrzymać myśli i oczy przy sobie, przyjmuj tylko singielki. Albo facetów.

– Muszę mieć równowagę w klienteli. Poza tym mężatki bardziej się starają – oznajmia, a ja unoszę brwi. Micky wywraca oczami. – Na treningach – dopowiada.

– Czyli nigdy nie uległeś pokusie?

– Nigdy! – Kręci stanowczo głową. – Za bardzo lubię moje nogi, żeby mi je połamał jakiś rozwścieczony mąż, dziękuję bardzo.

Związuję włosy w kucyk i ze śmiechem wkładam japonki. Znam Micky’ego od wieków. Wychowaliśmy się razem. Bawiliśmy się w dom. Baraszkowaliśmy w dmuchanym baseniku. Kiedy mieliśmy po dwanaście lat, przybił kilka gwoździ w moim wypasionym domku dla królika. Nasi rodzice byli, i nadal są, najlepszymi przyjaciółmi.

– Jak ci upłynęła pierwsza noc? – pyta i poklepuje materac.

– Chyba jeszcze nigdy nie spałam tak długo. – To dobry znak. – Chodź. Wyniesiemy trochę gratów, żebym mogła porozkładać resztę.

Wchodzimy do salonu i zaczynam przyklejać żółte karteczki do wszystkiego, czego chcę się pozbyć, a Micky idzie ze mną i przekłada te rzeczy w jedno miejsce.

– Ej, to sobie wezmę! – Odkleja karteczkę od miniaturowej komódki z szufladkami, którą trzymałam na toaletce w dawnej sypialni. – Będę miał gdzie trzymać gumki do włosów.

Śmieję się i ruszam dalej, oznaczając to, co musi zniknąć.

– Ten twój koczek wygląda słodko – mówię, bo Micky z rozanielonym uśmiechem maca nowy nabytek. Ale prawda jest taka, że mógłby się ogolić na łyso, a nadal by wyglądał uroczo. Bo po prostu jest uroczym gościem i tyle. Jasnobrązowe oczy są wiecznie roześmiane, a szczęka zawsze obsypana zarostem. Niezły jest, wiem, ale dla mnie to po prostu Micky.

– Dzięki. – Trzepocze rzęsami.

– W przyszłą sobotę idziemy na drinka. Dołączysz?

– Oczywiście – odpowiada bez wahania. – Lizzy i Nat będą? – Znacząco unosi brew.

– Nawet się nie waż. Obie wiedzą, że jesteś łatwy. – Nic na to nie poradzi. A ja, Nat i Lizzy jesteśmy jedynymi w Londynie kobietami odpornymi na jego wdzięk.

– To bolało! – chichocze i zakłada mi na szyję nelsona.

– Zostaw mnie, pipko! – Wyswobadzam się z jego uścisku i oganiam się, gdy zaczyna wokół mnie tańczyć jak bokser, zasłaniając pięściami twarz.

– Halo, halo? – Słyszę ćwierkanie mojej matki, a następnie rozlega się stukot jej szpilek na drewnianej podłodze.

Szybko szturcham Micky’ego w biceps, a on piszczy. Potem podążam za głosem mamy i zastaję ją w korytarzu, jak przepycha się między kartonami, ostrożnie, żeby nie dotknąć ich plisowaną spódnicą.

– Jakie wysokie sufity! – wykrzykuje z zachwytem. – I ta sztukateria!

Opieram się o framugę i z uśmiechem patrzę, jak się zbliża. Dołącza do mnie Micky, czuję na plecach jego klatkę piersiową.

– Michael! – piszczy mama i przyśpiesza kroku. – Chodź no tu! – Prawie lecę na podłogę, tak mocno mnie odpycha, żeby szybciej dostać go w swoje ręce. – Pokaż mi tę swoją przystojną buźkę! – Żarliwie ściska jego szczękę, a ja wybucham śmiechem. – Co się z tobą działo? Nie widziałam cię od tygodni!

– Ciężko pracuję, przecież wiesz.

Mama uśmiecha się i oswobadza jego twarz.

– Kiedy uczynisz moją Annie kobietą zamężną?

Micky łypie na mnie spode łba, a ja wywracam oczami.

– Jak tylko zechce mnie przyjąć. – I szczerzy się szatańsko, bo dobrze wie, co robi. Zachowuje się tak zawsze, gdy moja matka czyni aluzje do naszej przyjaźni.

Micky nie chce się ze mną umawiać. On jest zbyt zajęty byciem dziwką, a ja robieniem kariery. Nasza przyjaźń jest czysto platoniczna i oboje jesteśmy z tego powodu szczęśliwi. Nigdy do niczego między nami nie doszło. Żadnej iskry. Chemii. Żadnego niczego. Często się zastanawiam, czy jakikolwiek mężczyzna zawróci mi w głowie, bo jeśli Micky tego nie zrobił, możliwe, że nikomu się nie uda. Wystarczy cień jego rozbrajającego uśmiechu, a kobiety padają u jego stóp. A ja? Nic. Może jestem nienormalna.

Mama ostrożnie zawiesza torbę w zgięciu łokcia i wyciąga reklamówkę pełną sprzętu myjącego.

– Przybywam z odsieczą!

– W tym stroju? – Patrzę na jej kremową bluzkę, plisowaną spódnicę i buty na szpilkach.

– Zawsze trzeba wyglądać godnie, skarbie – poucza mnie. – Ojciec zaraz dołączy z narzędziami. No więc, od czego zacząć?

– Ja spadam – informuje Micky, łapie ostatnie pudło z żółtą karteczką, składa pożegnalny pocałunek na policzku mojej matki i wychodzi z naręczem pudeł. Mijając mnie, posyła mi buziaka.

Uśmiecham się szeroko, odprowadzam go i wracam do matki, odzianej już w żółte gumowe rękawiczki i uzbrojonej w butelkę płynu do mycia.

– Bierzmy się do szorowania! – wykrzykuje.

Rozdział 2

Po tygodniu szorowania i innych prac domowych na zmianę ze spotkaniami, odpowiadaniem na maile i projektowaniem po moich paznokciach nie ma śladu. Jednak dzięki temu moje nowe mieszkanie jest teraz lśniącym nowym mieszkaniem. Wszystko znalazło swoje miejsce, a każde pomieszczenie zostało pomalowane. Książki stoją na regałach w studiu, komputer i drukarka działają, a biurko spoczęło pod oknem. Jestem zachwycona! I absolutnie gotowa na chwilę luzu i wieczór z dziewczynami.

Nastawiłam iPoda na cały regulator i w samym ręczniku tańczę po sypialni. Otworzyłam okna, najwyższym głosem, na jaki mnie stać, śpiewam z Madonną Like a Prayer i popijam wino.

Robię sobie smoky eye, wkładam małą czarną i najwyższe czarne szpilki, a potem spinam włosy w luźny koczek na karku. Biorę torebkę i ruszam do drzwi, zresztą w samą porę, bo już w korytarzu słyszę Lizzy.

– Ładnie! – Z uznaniem kiwa głową, gdy jej otwieram, ale wygląda na nieco nieprzytomną.

– Wszystko dobrze?

– Tak, spoko. – Wygląda zjawiskowo, a na dodatek, jakby nie kosztowało jej to żadnego wysiłku. Czarne krótkie włosy ułożyła w lekkie fale, a brązowe oczy mocno podkreśliła eyelinerem. Jaskrawa różowa sukienka i skórzana ramoneska wyglądają razem zadziornie i totalnie w jej stylu.

– Ty też się postarałaś! – zauważam, gdy bierzemy się pod ręce i ruszamy chodnikiem.

– A, wrzuciłam, co mi wpadło pod rękę – mówi, zbywając komplement. – Nat czeka w barze. Pamiętaj, bez względu na wszystko powiedz, że jej włosy są piękne.

– Czemu? Co z nimi zrobiła? – Zerkam na Lizzy z przerażeniem. Włosy Nat są jej absolutną dumą i obsesją. Gęste, jasne i lśniące, długie aż do tyłka i ostrzyżone lepiej niż wszystkie corgi królowej razem wzięte.

– Dzieciak Johna skleił je gumą do żucia.

– O ja pierdzielę… – cedzę i wyobrażam sobie minę Nat. Jest wściekła. Bardzo, bardzo wściekła. Poznała mężczyznę swojego życia, ale pojawił się w pakiecie z sześcioletnim synkiem, nieco kłopotliwym. No dobra, zapomnijcie o tym „nieco”. Kłopotliwym jak jasna cholera. A Nat nie jest mistrzynią instynktu macierzyńskiego. – Ile? – Krzywię się zawczasu, czekając na odpowiedź, a później mniej zatyka, gdy Lizzy wskazuje na ramiona. – O nie…

– A ja zerwałam z Jasonem.

Staję jak wryta.

– Co?

Kręci głową, a w jej oczach wzbierają łzy.

– Nie chcę o tym dzisiaj gadać.

Szybko zamykam usta i chociaż przychodzi mi to z trudem, postanawiam nie naciskać.

– Dobra. – Lizzy potrzebuje dziewczyńskiego wieczoru, a ja z radością jej go zapewnię. – Czekaj. Nat wie?

Lizzy kiwa głową i szybko ociera oczy.

– Po prostu bawmy się dzisiaj dobrze, błagam.

– Nie ma sprawy! – Łapię ją za rękę. Zamierzam dopilnować, żeby nie musiała dziś o tym myśleć, ale nie przestaję się zastanawiać, co się mogło stać.

Naprawdę trudno mi było nie znieruchomieć z otwartymi ustami na widok radykalnej i niezamierzonej przemiany Nat. Długie włosy zniknęły, a jej skrzywiona mina sugeruje, że jeszcze się z tym nie pogodziła.

– Powiedz, że wygląda świetnie! – poucza Lizzy półgębkiem, gdy się zbliżamy.

– Wyglądasz świetnie! – zapewniam piskliwie i rzucam się na wysoki barowy stołek. Dziewczyny milczą, Lizzy wywraca oczami, a Nat łypie na mnie z wściekłością. – No co? – pytam nieśmiało.

– Wyglądam, jakbym miała pięćdziesiąt lat! – mamrocze.

– Nieprawda! – wykrzykujemy z Lizzy jednocześnie i cholernie nieprzekonująco. Bo Nat naprawdę wygląda starzej. Może niekoniecznie na pięćdziesiątkę, ale zdecydowanie na więcej niż trzydzieści lat, które ma.

– Mnie tam się podobają! – przekonuję z nadzieją, że brzmię choć trochę zdecydowanie, a Nat sięga ku włosom i natrafia na druzgocącą pustkę.

– Serio? – dopytuje łapczywie.

– Tak, wyglądasz znacznie bardziej wyrafinowanie.

Uśmiecha się z wdzięcznością, a Lizzy daje mi kuksańca w bok, żeby pogratulować sukcesu.

– Idę zamówić – informuje. – Co dla kogo?

– Wino! – wołamy z Nat chórem.

Lizzy zmierza do baru, a ja korzystam z okazji, żeby odpytać Nat.

– Co się stało z Jasonem? – Nachylam się nad stolikiem.

– Nie wiem. – Nonszalancko wzrusza ramionami. Nigdy nie była szczególnie empatyczna. – Nie chce nic powiedzieć.

– Ale przecież wydawali się fajną parą.

– Tak, mnie też. Ale wygląda na to, że jednak nie byli.

– Widzę, że bardzo się zmartwiłaś! – Łypię na nią rozżalona, ale ona znów wzrusza ramionami. Nie jest wybitnie uczuciowa. Pracuje w dużej firmie ubezpieczeniowej jako likwidatorka. Jest twardą zawodniczką i zdaje się, że przenosi to na życie prywatne. Większość mężczyzn się jej boi. Zresztą, większość kobiet też. Jest wysoka, ma nogi do szyi, do tego blond włosy i lekkie opóźnienie w rozwoju emocjonalnym.

– Moje włosy zostały zmasakrowane – rzuca. – Jakoś nie mam nastroju.

Rozmowa zostaje gwałtownie przerwana – nie, żebym się łudziła, że dokądkolwiek mnie zaprowadzi – gdy Lizzy powraca z tacą zastawioną nie tylko kieliszkami, ale i szotami. Zerkam na Nat, która kiwa znacząco głową. Lizzy chce się schlać w trupa. Obie bierzemy szoty i wypijamy na rozkaz. Zaczynam się zastanawiać, która z moich przyjaciółek jest w gorszym stanie i bardziej potrzebuje uwagi. Być może myślicie, że nie ma się nad czym zastanawiać, ale wydaje mi się, że Nat była równie zakochana w swoich włosach, co Lizzy w Jasonie. W każdym razie tak dotąd myślałam. Zerkam to na jedną, to na drugą i nie mogę się zdecydować. Nat ciągle maca się po nowej fryzurze, a Lizzy bezmyślnie wgapia się w kieliszek z winem.

Fatalnie. Nie mogę się powstrzymać.

– Co się stało? – pytam Lizzy i trącam ją kolanem.

Wyrywam ją z transu. Jej wesołe zwykle oczy są ponure, po chwili napełniają się łzami, a dolna warga zaczyna drżeć.

– Zdradził mnie! – jęczy i wybucha płaczem. – Nie pierwszy raz!

– O mój Boże! – wykrzykuję, zrywam się ze stołka i mocno ją przytulam. – Dlaczego nic nie mówiłaś?

– Poprzednio mu wybaczyłam. – Pociąga nosem. – Myślałam, że to jednorazowa akcja, a wiedziałam, jak byście zareagowały. Nie chciałam, żebyście źle o nim myślały ani uważały, że daję sobą pomiatać.

Ponad głową Lizzy spoglądam potępiająco na Nat. Odwzajemnia się takim samym spojrzeniem, bo dobrze wie, że tak właśnie byśmy zareagowały. „Dupek!”, mówię bezgłośnie, a ona zaciska usta i kiwa głową.

Lizzy szlocha dalej, aż nasze splecione ręce wibrują.

– To trwało od kilku miesięcy – łka. – Dorwał jakąś sukę w biurze. Coraz częściej pracował do późna, aż w końcu znalazłam esemesy w jego komórce.

Ja i Nat patrzymy na siebie z przerażeniem, ale żadna z nas nic nie mówi, głównie dlatego, że nie wiemy, co powiedzieć, a Lizzy wykorzystuje nasze milczenie, by dorzucić kilka gorzkich szczegółów.

– Ona ma dwadzieścia jeden lat! – zawodzi mi w pierś. – Dwadzieścia-kurwa-jeden!

Auć!

Mina Nat wyraża najczystsze przerażenie i podejrzewam, że moja twarz wygląda tak samo.

– Upijmy się – proponuję i dla dobra Lizzy jestem gotowa nawalić się.

Godzinę później… A może dwie, nie jestem do końca pewna, jesteśmy już porządnie wstawione, ale żadna z nas nie płacze, czyli wszystko zmierza ku dobremu i opłacało się upić. W trakcie dołączył Micky, co nie uszło uwagi Lizzy. W końcu wygląda obłędnie z koczkiem perfekcyjnie upiętym na czubku głowy. Ona atakuje szybko i zdecydowanie niczym wysypka, a on się nie broni. Zerka jednak na mnie z obawą, oczekując sygnałów ostrzegawczych. Ale nie pojawiają się. W każdym razie nie dzisiaj. Lizzy musi czymś zająć myśli, a ja za dużo wypiłam, żeby się nimi przejmować. Odrobina niegroźnego flirtu jeszcze nikogo nie zabiła.

Po opróżnieniu kolejnej butelki wina zaczynam rozglądać się za Nat. Znajduję ją na parkiecie samą, jak kiwa się do jakiegoś kawałka Moby’ego. Wystarczy kilka drinków i rusza do tańca, nieważne, gdzie się znajduje.

Ja niepewnym krokiem kieruję się do baru po więcej szotów, bo nie jesteśmy jeszcze dostatecznie pijane. Z szerokim uśmiechem zamawiam Mokre Cycuszki i podryguję w rytm muzyki, podczas gdy barman szykuje drinki. Potem podaję mu dwie dychy.

– Ma pan może tacę? – pytam.

– Wszystkie wyszły! – krzyczy, bo zaczął już odchodzić z pieniędzmi.

Spoglądam na cztery szklanki i zastanawiam się, co robić. Oczywiście rozwiązanie jest proste, ale w stanie upojenia zmierzającego do poziomu totalnej jatki odkrycie go nie jest wcale oczywiste, więc zaczynam upychać szklaneczki między palcami, przekonana, że dam radę donieść je za jednym zamachem i oszczędzić sobie podróży tam i z powrotem. W końcu to aż sześć metrów!

– Kurczę! – stękam, bo jedna ze szklaneczek przechyla się niebezpiecznie i lepki płyn rozlewa mi się po ręce. Oblizuję palce z gęstej cieczy, żeby zminimalizować straty. Następnie biorę pozostałe przy życiu drinki, teraz już tylko trzy, co znacznie podwyższa szanse na sukces.

A raczej podwyższyłoby, gdybym była trzeźwa. Ale nie jestem. Chowam resztę, którą podsuwa mi barman.

– Dzięki! – wołam i wracam do organizowania trzech szklanek w dwóch rękach. Rozlewam następnego drinka i znów rzucam się do zlizywania go sobie z ręki.

– Nie idzie najlepiej, co?

Na dźwięk rozbawionego głosu odwracam się, mój język porusza się coraz wolniej i wolniej aż w końcu nieruchomieje, a oczy otwierają się szeroko na widok stojącego obok mnie mężczyzny.

O jasna cholera.

Rzadko mnie zatyka z wrażenia. W zasadzie nigdy. Ale teraz nadrabiam zaległości i nie jestem w stanie wydusić słowa, i nie wiem, czy to wina alkoholu, czy zachwytu. Facet jest zajebiście seksowny! Pochłaniam każdy najmniejszy fragmencik jego ciała, począwszy od butów – należy zaznaczyć, że bardzo stylowych brązowych półbutów od Jeffreya Westa – aż po czubek pięknej głowy. Powiedziałam „pięknej”? Nie wiem, czy to słowo w pełni oddaje skalę zjawiska. Może raczej „klasycznie przystojnej”? „Zachwycającej”? „Obłędnej”? Wydaje mi się, że nie da się tego opisać. Ma zarost. Idealny zarost, który szacuję na co najmniej pięć dni bez maszynki. Szare oczy są aż do przesady rozmigotane. Jakby w głębi nich rozbłyskiwały coraz to nowe gwiazdy. Włosy na bokach głowy przystrzygł bardzo krótko, a te na czubku są dłuższe i zaczesane na bok. Wystarczająco długie, żeby można za nie złapać…

Przełykam ślinę. Na dodatek umie się ubrać! Nie siląc się na nic. Ot tak, po prostu. Ma piękną obcisłą koszulę z rozpiętym kołnierzykiem i podwiniętymi rękawami, wypuszczoną na dopasowane dżinsy od Armaniego. Wspomniałam już, że ma świetne buty?

– Może użyczę pomocnej dłoni? – oferuje, patrząc na mnie z… Właściwie z czym?

Dłoń? Gdzie ja bym sobie wsadziła jego dłoń? Przekrzywiam głowę w niemym zamyśleniu i przyglądam się jego rękom. Duże, szybkie, w jednej butelka piwa. Podnosi ją do ust, więc wiodę za nią wzrokiem. Otwiera usta. Dostrzegam ruch języka. Obejmuje wargami szyjkę butelki i odchyla głowę. Widzę gardło. Matko jedyna, to gardło… Przełyka. Wzdycha cicho.

Między moimi udami wybucha bomba.

Wzdrygam się i krzyżuję nogi. Nie mam pojęcia, co się dzieje, ale wytrąciło mnie to z mojej zwyczajowej obojętności.

– Drinki – przypominam sobie i sięgam po szklanki. – Ej, zamawiałam cztery! – wołam do barmana.

Mężczyzna zaczyna się śmiać, głęboko i seksownie.

Kolejna bomba. Jezu, człowieku! Cicho bądź!

– Jesteś już bardzo pijana? – pyta, a gdy podnoszę wzrok, dostrzegam, że bacznie mi się przygląda.

– Jestem całkowicie trzeźwa, dziękuję za troskę – oznajmiam i odwracam wzrok, zanim po raz kolejny mnie zawstydzi. – Zamawiałam cztery drinki.

– A dwa już wylałaś – przypomina. Patrzę na bar i zauważam dwie puste szklanki. Wszystko sobie przypominam. Od jak dawna tu stoję i fantazjuję? I podziwiam. A może na dodatek jeszcze się ślinię?

– Ach.

– Nadal nie jesteś pijana?

Nie odrywam oczu od baru. Nie mogę im ufać.

– Jak już mówiłam, jestem całkowicie trzeźwa. – Zabieram dwie pozostałe szklanki i wyruszam, skupiona na tym, żeby się nie zataczać. Oczywiście nie jestem uparta, co to, to nie. Ani pijana.

– Może mi udowodnisz? – pyta, a ja się zatrzymuję. To jakieś wyzwanie?

Ryzykuję spojrzenie kątem oka. Na jego już i tak boskiej twarzy zauważam zjawiskowy uśmiech. Skąd on się, na litość boską, wziął?!

Udowodnić?

– Jak? – dociekam, bo ciekawość wygrywa.

– Zanieś drinki znajomym. – Wskazuje głową ponad moim ramieniem, a gdy się odwracam, widzę moich przyjaciół zebranych wokół wysokiego stolika. Micky dramatycznie wymachuje rękami, a dziewczyny się zaśmiewają. Dociera do mnie, że Pan Ciacho wie, z kim przyszłam. Od jak dawna tu jest? Nie ma siły, żeby wślizgnął się, niewykryty przez radary zgromadzonych w pubie dziewczyn. – A potem, jeśli zechcesz, wróć do mnie – dodaje cicho.

Jeśli zechcę? A chcę? Znów na niego zerkam. Nadal się uśmiecha. To niebezpieczny uśmiech. Bardzo niebezpieczny. Ten mężczyzna jest zbyt przystojny, żeby mógł być niegroźny.

Odchodzę i bezwstydnie kołyszę tyłkiem, ale powstrzymuję się przed zerknięciem przez ramię, czy patrzy. Przecież wiem, że tak. Po prostu wiem, a to sprawia, że robi mi się gorąco i myśli mi się plączą.

Gdy podchodzę do stolika, Lizzy rzuca się na mnie jak wygłodzona tygrysica.

– Na wszystkie świętości, kto to jest?! – Zabiera mi szklaneczkę z drinkiem i niecierpliwie wytrzeszcza oczy.

– Nie wiem – odpowiadam i wypijam drugiego drinka, zamiast postawić na stoliku, a przy tym cały czas odczuwam magnetyczne przyciąganie, moje ciało się spina i muszę ze wszystkich sił powstrzymać się przed kolejnym rzutem oka.

– Annie, ja wiem, że jesteś odporna na mężczyzn, ale to już są jakieś jaja. On na ciebie patrzy!

Odporna? Nie powiedziałabym, że jestem odporna. Po prostu dotąd nie poczułam niczego wyjątkowego. Ale dlaczego w takim razie mrowi mnie cała skóra i trzęsę się jak głupia? Nie ma to nic wspólnego z odpornością.

– Niech sobie patrzy.

Lizzy otwiera usta.

– Skoro ty nie chcesz z nim gadać, ja pójdę. W końcu jestem wolna. – Uśmiecha się szeroko, mija mnie i rusza do baru i do mojego faceta.

Nie wiem, co mnie napada, ale błyskawicznie wyciągam rękę, łapię ją za nadgarstek i hamuję w pół kroku. Potem zamykam oczy, zła na siebie.

– Zaczekaj. – Oddycham głęboko i dopiero wtedy zwracam się do niej. – Bzykanko na pociechę nie jest najlepszym sposobem na przeżycie zerwania.

Powstrzymuje uśmiech, który pewnie rozerwałby jej twarz na dwie części, gdyby się nie pohamowała. Przyłapała mnie. Po raz pierwszy, zdaje się, że od zawsze, jakiś mężczyzna przykuł moją uwagę. Nie powinnam jednak doszukiwać się w tym drugiego dna. Prawdopodobnie ten akurat facet zwraca uwagę każdej kobiety, bezwstydnie zjawiskowy sukinsyn.

Lizzy nachyla się do mojego ucha i szepcze w chwili, gdy na niego zerkam. Wciąż patrzy. W napięciu, niemal wyzywająco.

– Wygląda na niezłego jebakę. – Lizzy zaśmiewa się, a potem odsuwa się i spogląda niewinnie. – Zrób to w intencji wszystkich kobiet świata i daj się przelecieć. – Na wszelki wypadek kiwa głową w jego stronę. – Jemu.

– Pójdę tylko porozmawiać – zapewniam i zostawiam przyjaciół, a sama poddaję się przyciąganiu. Oddycham głęboko i staram się iść spokojnie, ale dopiero po chwili uświadamiam sobie, że zagryzam dolną wargę.

On od niechcenia opiera się o bar. Patrzy poważnie.

– Lekko się zataczałaś – zauważa i unosi brwi.

Jest zbyt przystojny, to aż nieznośne. Może nawet dla niego samego, nie wiem, ale dla mnie na pewno.

– Jestem trzeźwa! – zapewniam cicho i staję obok niego.

Nie spuszcza ze mnie wzroku i woła do barmana:

– Dwie tequile, poproszę!

– Tequila… – Zamyślam się, gdy za moimi plecami lądują sól i cytryna. – To moje wyzwanie?

– A co, pękasz? – docina, a potem sięga do kieszeni i wyjmuje banknoty.

– W życiu! – parskam i odwracam się do baru. Nie wiem, co to za gra, ale wchodzę w to. Z nim. – Chcesz mi udowodnić, że jestem pijana, wlewając we mnie alkohol? – Wyzywająco mrużę oczy. – A może chcesz mnie upić i wykorzystać?

Uśmiecha się do siebie.

– Nie wyglądasz na kobietę, którą dałoby się wykorzystać.

– A na jaką wyglądam? – dociekam.

Przygląda mi się przez chwilę.

– Nie wiem. Ale chciałbym się dowiedzieć.

Podtrzymuję jego spojrzenie przez kilka sekund, ale nie przychodzi mi do głowy żadna riposta. Chyba też chcę, żeby się dowiedział. Równie bardzo, jak chcę wiedzieć, jakim jest mężczyzną. Odrywam wzrok od jego rozmigotanych szarych oczu i omiatam jego wysokie, smukłe ciało aż do samych stóp.

O ja pierdolę…

– Zabawmy się – mówi nagle i przysuwa jedną ze szklaneczek. Odruchowo cofam rękę, gdy się o nią ociera, tak mnie zaskakują szalejące mi po skórze dreszcze rozkoszy. Ten przelotny dotyk utwierdza mnie w przekonaniu, że dotykałoby się go równie miło, jak się na niego patrzy. Czuję też, Boże drogi, jak cudownie pachnie, męsko, wręcz samczo, i nieznośnie zachęcająco.

Nagła cisza i bezruch zaczynają mi ciążyć. Wiem, że na mnie patrzy.

– Co mam zrobić? – pytam cicho, niemal na wydechu.

Odchrząkuje.

– Nie jesteś pijana?

– Ani odrobinę! – Dumnie unoszę głowę.

– Dobrze. W takim razie uda się za pierwszym razem. – Kładzie palec na brzegu jednej ze szklanek. – Oprzyj dłonie na barze – rozkazuje. Łagodnie, ale stanowczo. Spoglądam na niego i widzę, że jest poważny. – No już.

Marszczę czoło, ale robię, co mówi.

– Tak dobrze?

Wtedy chwyta mnie za biodra. Łapie mnie za pieprzone biodra! Zamieram. Przełykam ślinę i czekam. Wnętrzności mi się kotłują, myśli szaleją.

– Cofnij się trochę – poleca i trochę mnie ciągnie, aż robię krok w tył.

Chryste. Po prostu płonę. Obcy mężczyzna prawie kładzie mnie na barze, w miejscu publicznym, a ja, Annie-Odporna-Na-Mężczyzn-Ryan, mu na to pozwalam. Musiał rzucić na mnie jakiś urok. Co się dzieje?! Nie śmiem się obejrzeć. Nie jestem głupia, dobrze wiem, że Lizzy obserwuje, jak ten facet robi z moim ciałem, co mu się podoba.

– Jesteś spięta – zauważa. Puszcza mnie i wraca na swoje miejsce.

Nie zaprzeczam, ale też nie potwierdzam. Cudownie było czuć jego duże dłonie na biodrach. Tak dobrze, że muszę się naprawdę pilnować, żeby ich nie złapać i nie położyć tam z powrotem.

– Co teraz? – pytam i sama słyszę, że brakuje mi tchu, niech to szlag.

– A teraz… – Sięga po butelkę i uśmiecha się szeroko. – Będę się chełpił, że wypięłaś się przy barze po pięciu minutach znajomości. – Łyka trochę piwa, a z drugiej strony baru słyszę męski rechot.

Co za gnojek! W sumie trochę go nawet podziwiam. A trochę mam ochotę mu przywalić, nieważne, że jest piękny. Chciałabym też zerwać z niego ubranie i wykorzystać tego zarozumiałego dupka.

Nie wierzę, że się dałam tak wrobić! Z iloma kobietami już tak pogrywał? Spuszczam głowę.

Wiedziałam, że ten uśmiech jest groźny. Mężczyzna, który robi z kobietą, co chce, tak łatwo i tak szybko, musi być śmiertelnie niebezpieczny. Ale za to, że mnie złapał na te niecne gierki, należą mu się wyrazy podziwu. Nic już w tej chwili nie poradzę, a ponieważ godność i tak nie jest w tej chwili moją największą cnotą, postanawiam, że go nie spoliczkuję. Ani nie cisnę drinka w ścianę nad jego głową. I nie znieważę go wiązką słów powszechnie uważanych za obraźliwe.

Zrobię to, czego się najmniej spodziewa.

Prostuję się i patrzę na niego. Nie mogę się nie uśmiechnąć na widok wielce zadowolonej miny. Podtrzymuję jego spojrzenie i powoli oblizuję grzbiet swojej dłoni, na ślepo sięgam po sól i wysypuję trochę na rękę, a drugą chwytam tequilę. Ale kiedy unoszę dłoń do ust, żeby zlizać sól, on łapie mnie za nadgarstek, a z drugiej ręki wyjmuje mi drinka. Serce wali mi jak młotem, gdy nie spuszczając ze mnie wzroku, nachyla się i podnosi moją rękę do ust. Obserwuję, jak leniwie zlizuje z niej sól, spogląda na mnie, a potem wychyla tequilę. Niech mnie ktoś zabije, myślę sobie, przynajmniej umrę szczęśliwa. Język na mojej skórze. Wwiercające się we mnie spojrzenie. Palce na moim nadgarstku. Zmieniam się w posąg, nie mogę mówić, ruszać się ani nawet jasno myśleć.

– Jest jeszcze jedna tequila – przypomina i wskazuje w jej stronę głową, bo nie chce oderwać ode mnie wzroku. – Twoja.

Dobry Boże. Serce chce mi się wyrwać z piersi, gdy patrzę, jak liże grzbiet swojej dłoni i posypuje solą. Później wyciąga rękę do mnie. Wpatruję się w nią, a potem powoli podnoszę oczy na niego. Mogłabym zatonąć w tej lśniącej szarości.

– Dobrze smakuję – szepcze.

Nie wątpię. Mobilizuję wszystkie siły, żeby go wziąć za rękę i podnieść ją do ust, a wysunąwszy język, zamykam oczy. Nie czuję soli. Czuję jego. Możliwe, że to najbardziej oszałamiający smak, jaki kiedykolwiek czułam. Przełykam ślinę, nie puszczam jego dłoni, sięgam po tequilę i wychylam jednym haustem, nawet się nie krzywiąc, choć wypala mi gardło.

Z zadowoleniem kiwa głową.

– A nie mówiłem? – mruczy i zabiera rękę.

Staram się jakoś pozbierać, więc odwracam od niego wzrok, zanim dokonam samozapłonu.

– Dzięki za dobrą zabawę – wyduszam. Muszę iść do toalety. Szybko.

– Chwileczkę! – Chwyta mnie za nadgarstek i unieruchamia. Znów cała się spinam, choć po tym, jak mnie wkręcił w tę żałosną gierkę z wypinaniem się przy barze, moje ciało powinno się opamiętać. Ale potem mnie polizał. A ja jego. Skóra tak mnie mrowi, że muszę się bardzo powstrzymywać, żeby się nie wzdrygnąć. – Nie idź jeszcze – prosi łagodnie.

Patrzę na niego, przechylam głowę i staram się wykrzesać odrobinę rozsądku, która przedrze się przez chmurę pożądania. Nie byłam z mężczyzną od bardzo, bardzo dawna. Od około roku, dwóch miesięcy i tygodnia. Kumpel kumpla Jasona, tak?

– A co planujesz, jeśli zostanę? – dociekam i dokonuję błyskawicznego przeglądu jego palców w poszukiwaniu obrączki, tak na wszelki wypadek. Ale nie, nie ma. Jakim cudem żadna kobieta go nie usidliła?

– Planuję z tobą porozmawiać – odpowiada i patrzy z zainteresowaniem.

– Już nie lizać?

– Nie podobało ci się? – pyta spokojnie i poważnie, ale w jego oczach coś się czai. Pokusa. Która sprawia, że robię się ostrożniejsza. I bardziej rozpalona.

Uścisk, który wciąż czuję, zatrzymuje mnie na chwilę. Nie da się zignorować płomienia wybuchającego w miejscu, gdzie łączą się nasze ciała. On mnie intryguje, nadal jestem go ciekawa, nawet po tym bezczelnym numerze z barem. Rozmowa. Chce porozmawiać.

Delikatnie wycofuję rękę, a on powoli rozluźnia uścisk, ale nie odrywa ode mnie wzroku. Na ślepo przysuwa stołek barowy i wskazuje, żebym usiadła.

– Napijesz się? A może masz już dość?

Siadam i rzucam mu znużone spojrzenie, ale faktycznie, nie powinnam więcej pić. Zwłaszcza teraz muszę nad sobą panować.

– Poproszę wodę.

Daje znak barmanowi i zamawia wodę, a dla siebie jeszcze jedno piwo. Zerkam na stolik moich przyjaciół. Żadna z dziewczyn nie patrzy w moją stronę. Ale Micky tak. Przekrzywia pytająco głowę, a ja daję mu znak, że jest w porządku. Absolutnie w porządku.

Nadal bezimienny facet siada przede mną, jedną stopę opiera o podłogę, a drugą na podnóżku. Łokciem wspiera się o bar. Koszula trochę marszczy mu się w pasie. Pod tym wyprasowanym białym materiałem kryją się niezłe mięśnie brzucha. Zresztą, zgięta ręka też objawia całkiem porządny biceps.

– Jak masz na imię? – pyta, a ja podnoszę wzrok. Wciąż ma poważną minę, kontrastującą z zawadiackim uśmiechem, który gościł na jego twarzy, gdy go pierwszy raz zobaczyłam.

– Annie – odpowiadam. – A ty?

– Jack. – Wyciąga rękę i przygląda mi się, gdy usiłuję podjąć decyzję, czy powinnam ponownie go dotknąć. Z pewnością nie jest to dobry pomysł. Powinnam się zdystansować, odsunąć, może nawet jak najszybciej odejść. W jego oczach czai się zamiar. Zamiar, który powinien mnie przestraszyć. Ale czemu w takim razie podaję mu rękę? Nie mam siły tego analizować. Stoję jak urzeczona. Zniewolona. Przeżywam objawienie, które całkiem mi się podoba.

Gdy tylko go dotykam, zaciska dłoń. Patrzę na niego szybko i spodziewam się ujrzeć ten sam butny uśmiech, co wcześniej, ale nadal jest poważny.

– Mam cię! – mruczy i zaciska palce na mojej dłoni. Zapiera mi dech w piersi. Serce wali jak młotem. Skóra płonie. Matko jedyna, naprawdę mnie ma.

Powoli potrząsa moją dłonią, w górę i w dół, ani trochę się nie śpiesząc. Kilka razy przełykam ślinę, ale w gardle mam sucho jak na pustyni, a on kontroluje wszystkie moje odruchy.

Mam cię?!

Jego usta wyginają się w łagodny łuk, jakby czytał mi w myślach, a ja jednak muszę zmierzyć się z uśmiechem i rozmigotanymi oczami.

– Polizałem, więc jest moja – wyjaśnia.

Kręcę w zdumieniu głową, a on opuszcza rękę i wykorzystuje sytuację, żeby musnąć palcami moje udo. Podskakuję na stołku i sięgam po wodę.

– Często liżesz kobiety? – pytam i od razu daję sobie za to mentalnego kopniaka. To nie moja sprawa, a poza tym tak naprawdę nie chcę wiedzieć.

Szybko poważnieje.

– Przyznam, że lizanie kobiet w barach zdarza mi się bardzo rzadko.

– A zmuszanie ich do wypinania tyłka?

Po ustach przebiega mu cień uśmiechu.

– Nie wiem, co we mnie wstąpiło – przyznaje i śmieje się cicho, a potem przesuwa dłonią po zarośniętej szczęce. Cieszę się, bo też nie wiem, co wstąpiło we mnie. – Czym się zajmujesz?

– Jestem architektką – odpowiadam szybko. Mówić, po prostu mówić dalej! – Projektuję głównie prywatne domy, ale powoli wchodzę z moją firmą do sektora komercyjnego.

– Masz własną firmę? – pyta, a ja kiwam głową. – Imponujące, jak na kogoś w twoim… – Urywa i pytająco przekrzywia głowę.

Uśmiecham się. Uroczo usiłuje wyciągnąć, ile mam lat.

– Dwadzieścia dziewięć.

– Jestem pod wielkim wrażeniem. Gratuluję! Lubię, gdy innym się udaje.

– Dziękuję.

– Jesteś męż…

– Nie – śmieję się.

– Ale masz kogoś?

Tym razem nie śpieszę się z odpowiedzią. Nie wiem, czemu. Pewnie dlatego, że moja odpowiedź otworzy drogę do… Czego?

– Nie.

Widzę w jego oczach ulgę. Dużą.

– Lubisz się bawić? – dopytuje dalej, tym razem sugestywnie.

– Cóż, jeśli do tego pijesz, to zwykle nie pozwalam, żeby obcy mężczyźni pokładali się na mnie w barach i mnie lizali.

– Jestem zaszczycony! – uśmiecha się z satysfakcją. – Ale co w takim razie normalnie robisz dla zabawy? Kiedy mnie nie ma w pobliżu, żebym się na tobie pokładał i cię lizał?

Odpowiadam takim samym uśmiechem i upijam łyk wody, żeby nawilżyć wysuszone usta.

– Ciężko pracuję. I mam przyjaciół. Bawię się z nimi.

– Z wyboru czy z powodu złych doświadczeń?

– Pytania robią się osobiste. – Rzucam mu zdziwione spojrzenie, a on z uśmiechem wzrusza ramionami.

– Próbuję cię rozgryźć.

Ociera się o mnie kolanem, a moje żałosne serce zamiera i odsuwam nogę. Nie musi mnie rozgryzać. Chętnie sama mu powiem.

– Nie jestem w tej chwili zainteresowana mężczyznami. – Zagryzam usta i bacznie się w niego wpatruję, czekając na reakcję.

Powoli kiwa głową.

– To się może zmienić – stwierdza. Zupełnie się tego nie spodziewałam.

Siadam prosto jak kołek i mam problem ze złapaniem tchu.

– Jak to? – pytam cicho i staram się nie okazać przesadnego zainteresowania. Staram się… Ale i tak każde słowo wypowiedziane do tego mężczyzny przesycone jest ciekawością. I pożądaniem.

– Tak to – odpowiada i lekko się do mnie nachyla. – Najwyraźniej nigdy żaden mężczyzna cię nie pochłonął. – Milknie i daje mi chwilę, żebym potwierdziła, ale nie robię tego. Za to wpatruję się w niego jak zaczarowana. – Ale pewnego dnia pojawi się taki, który cię połknie. Zbije z tropu. – W tych słowach czai się sugestia, która mnie rozpala, nic nie poradzę. Nie odrywam od niego wzroku.

Tętno dudni mi w uszach, gdy się odsuwa i woła coś do kelnera. Nie słyszę, jakie składa zamówienie.

Wiem, że coś się dzieje, ale doświadczam tego jak przez mgłę. Hałas baru słyszę z oddali. Do Jacka przyciąga mnie jakiś magnes. Nie tylko do jego ciała, ale także do osobowości, głosu, słów…

– Proszę. – Chwyta moją bezwładną dłoń, wyjmuje z niej wodę, a na jej miejsce wkłada szklaneczkę z kolejnym drinkiem. Dotyk wyrywa mnie z transu, rozglądam się i zauważam, że o dziwo, życie wokół toczy się jak gdyby nigdy nic. Jack stuka swoją szklanką o moją i uśmiecha się tak samo jak w chwili, gdy go poznałam. – Wypijmy za początek zbijania z tropu.

Wychyla drinka, z hukiem odstawia pustą szklankę i wierzchem dłoni ociera usta. Śledzę każdy jego ruch, jakbym próbowała dopatrzeć się ukrytych w nim treści, intencji, znaczeń. Oczywiście już same w sobie mają sens, ale coś mi mówi, że to nie wszystko. Może to ta subtelna szorstkość w jego głosie? Może to, jak na mnie patrzy?

– Wypij. – Dotyka opuszkiem palca spodu mojej szklanki i zachęca, żebym uniosła ją do ust, a następnie patrzy, jak powoli przełykam, miotana straszliwym konfliktem wewnętrznym.

Pragnę go.

Po raz pierwszy w życiu naprawdę, naprawdę pragnę mężczyzny. Czuję… coś.

– A co ty robisz? – pytam, bo instynkt nakazuje mi dowiedzieć się więcej o facecie, który tak mi zawrócił w głowie.

– Mam wiele talentów.

Powstrzymuję uśmiech.

– Na przykład?

– Ach, lista ciągnie się w nieskończoność! Ile masz czasu?