Zagraj ze mną - Kristen Proby - ebook
Opis

Will Montgomery, futbolista uwielbiany przez tłumy, nie przywykł, by kobieta mówiła mu: nie. A Megan, piękna przyjaciółka jego siostry, wydaje się nieczuła na jego męski czar.

 

Megan unika mężczyzn. Zakochać się znaczy cierpieć. Nie może jednak udawać, że nie myśli o Willu. Lecz jej przeszłość może sprawić, że Megan straci pierwszego mężczyznę, którego pokochała naprawdę…

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS
czytnikach certyfikowanych
przez Legimi
czytnikach Kindle™
(dla wybranych pakietów)
Windows
10
Windows
Phone

Liczba stron: 362

Odsłuch ebooka (TTS) dostepny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS

Popularność


Korekta

Renata Kuk

Hanna Lachowska

Projekt graficzny okładki

Małgorzata Cebo-Foniok

Zdjęcie na okładce

© Zbigniew Foniok

Tytuł oryginału

Play with Me

PLAY WITH ME by Kristen Proby.

Copyright © 2013 by Kristen Proby.

Published by arrangement with the Author.

All rights reserved.

For the Polish edition

Copyright © 2015 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-5379-4

Warszawa 2015. Wydanie I

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-952 Warszawa, ul. Wiertnicza 63

tel. 620 40 13, 620 81 62

www.wydawnictwoamber.pl

Konwersja do wydania elektronicznego

Mojemu bratu, Mike’owi Holienowi.

Nie ma na świecie dumniejszej siostry!

Rozśmieszasz mnie i masz w nosie,

Prolog

Szanowna Pani McBride,

Dziękujemy za pytanie w sprawie odwiedzin Willa Montgomery’ego i reszty drużyny w szpitalu. Nasza organizacja otrzymuje tysiące takich próśb każdego roku i niestety Pan Montgomery nie będzie w stanie spełnić Pani prośby. Pan Montgomery jest w tym terminie nieosiągalny.

Z poważaniem,

Susan Jones

Public Relations, Seattle Seahawks

Świetnie.

Piąta odmowa od nieuchwytnego Willa Montgomery’ego w ciągu ostatnich dwóch lat. Moje dzieciaki znowu spotka zawód.

Kasuję e-maila, wrzucam telefon do torebki, wysiadam z samochodu i idę do Red Mill Burgers, mojego ulubionego miejsca, w którym mogę się uraczyć wielkim soczystym hamburgerem z frytkami.

Stoję na końcu kolejki i kontempluję ostatni z wielu list z odmową od Seahawksów. Jestem pielęgniarką w Szpitalu Dziecięcym w Seattle i moje nastolatki niczym nie byłyby bardziej zachwycone niż spotkaniem ze swoimi sportowymi idolami. Myślałam, że celebryci lubią takie okazje. W końcu proszę tylko o kilka godzin ich czasu; nie muszą nocować w szpitalu, na litość boską.

Rozglądam się i widzę, że po mojej prawej, w samym środku restauracyjki, siedzi nikt inny tylko moja kumpela ze studiów, Jules, i jej brat, Will Pieprzony Montgomery.

Sukinsyn!

Uwielbiam Jules. Ona, Natalie i ja przyjaźniłyśmy się na studiach, więc zdecydowanie podejdę i się przywitam. Chciałabym tylko nie musieć przy okazji rozmawiać z jej aroganckim braciszkiem dupkiem.

Składam zamówienie i podchodzę do przyjaciółki.

– Jules? – mówię, kładąc jej rękę na ramieniu.

– Meg! – Natychmiast się podrywa i bierze mnie w ciepły uścisk. – O mój Boże, kopę lat! Co u ciebie?

Zerkam nerwowo na Willa.

– Całkiem dobrze, dzięki. Super, że cię widzę. – Jules wygląda świetnie, jak zawsze, ale jest jakaś smutna. Ciekawe dlaczego…

– Will, to Megan McBride, koleżanka ze studiów. Meg, mój brat, Will.

Will wstaje i wyciąga do mnie rękę. Jest strasznie wysoki. Cholera, muszę się z nim przywitać. Grzebiąc głęboko, odnajduję w sobie pokłady dobrego wychowania i uprzejmie potrząsam jego dłonią.

– Wiem, znam cię.

Kiwa głową i znowu siada.

– Opowiadaj, co u ciebie – prosi Jules.

– Jestem przełożoną pielęgniarek w Szpitalu Dziecięcym na onkologii. – Uśmiecham się do Jules, wyraźnie czując na sobie spojrzenie Willa, który mnie lustruje, przesuwając wzrokiem po mojej luźnej białej bluzce opadającej na czarne legginsy i po czerwonych kowbojkach. Deprymuje mnie to.

– To wspaniale! Brawo, kochana. A śpiewasz jeszcze? – pyta Jules z uśmiechem.

– Uff, nie. – Potrząsam głową i wbijam wzrok w blat stolika. – Nie, od czasu studiów nie.

– Ty śpiewasz? – pyta Will, unosząc brwi.

– Ma fantastyczny głos – wyjaśnia z dumą Jules. Zawsze była słodka i oddana.

– Dzięki, ale wiesz, jak to jest – rzucam, wzruszając ramionami. – Życie bierze górę i już na nic nie ma czasu. – I przyjaciele cię zostawiają i zakładają własną kapelę.

Will i Jules wymieniają się spojrzeniami, a potem nagle Jules wypala:

– Wyszłaś za mąż?

Parskam głośnym śmiechem. Na pewno nie.

– Cholera, nie ma mowy.

– Dasz mi swój numer? – pyta bez ogródek Will. Arogancki dupek. Założę się, że babki lecą na niego wszędzie, gdzie się pokaże.

Mrużę oczy, nie potrafiąc ukryć niechęci, jaką żywię do tego faceta.

– Cholera, nie mam mowy.

Willowi opada szczęka. Głupio się uśmiecha i kręci głową.

– Co proszę?

– Przecież się nie jąkam – odpowiadam ostro, potem kładę rękę na ramieniu Jules i zmuszam się do uśmiechu. – Cieszę się, że mogłam cię zobaczyć. Trzymaj się, dziewczyno.

– Ty też, Meg.

Odwracam się i odchodzę, słysząc, jak Will mamrocze:

– O co do cholery chodziło?

Palant.

Odbieram hamburgera i frytki w papierowej torbie i wychodzę z restauracji, żeby wrócić do domu i nacieszyć się moim jedynym wolnym wieczorem w tym tygodniu. Modlę się, żeby mnie nie wezwali do szpitala.

Rozdział 1

Za Nate’a i Jules. – Luke Williams podnosi kieliszek z szampanem, drugą ręką obejmując swoją piękną żonę, Natalie. Wszyscy idą w jego ślady i wznoszą toast za szczęśliwą parę. – Niech wasza miłość trwa wiecznie. Życzymy wam samego szczęścia.

– Za Nate’a i Jules! – powtarzają goście i upijają szampana. Nate McKenna, wysoki, ciemnowłosy i bardzo poruszony, zamyka w objęciu ramion swoją jasnowłosą narzeczoną i całuje ją ogniście na naszych oczach pośród gwizdów, oklasków i okrzyku Willa Montgomery’ego, brata Jules: „Wynajmijcie sobie pokój!”.

Sączę mojego słodkiego różowego szampana i rozglądam się dokoła po ekstrawaganckiej sali bankietowej Olimpic w hotelu Edgewater. I po raz setny pytam się siebie, co tu robię. Byłam zaskoczona, kiedy dostałam zaproszenie na przyjęcie zaręczynowe Jules Montgomery. Jules, Natalie i ja kumplowałyśmy się na studiach; ucieszyłam się, że znowu się zeszłyśmy kilka miesięcy temu. Ale na pewno się nie spodziewałam, że mnie zaproszą na uroczystość, na której będzie najbliższa rodzina i przyjaciele.

Siedzę w tym samym pomieszczeniu co Luke Williams, gwiazda kina! No, po prostu szał.

Sala jest udekorowana w stylu Tiffany, na niebiesko-biało. Stoły z białymi obrusami i niebieskimi serwetkami są ozdobione prostymi bukietami z białych kwiatów. Wygląda to niesamowicie wytwornie.

Cała Jules.

Jest późny letni wieczór i na dworze jeszcze nie zrobiło się zupełnie ciemno, więc mamy wspaniały widok na Puget Sound; niebo dopiero zaczyna zmieniać kolor z różowego na pomarańczowy, odbijając się w wodzie. Szklane drzwi są otwarte, żeby goście mogli wchodzić i wychodzić, kiedy zechcą – nacieszyć się tarasem i widokiem letniego wieczoru lub wrócić do środka i tańczyć.

– Meg, strasznie się cieszę, że mogłaś przyjść. – Natalie klepie mnie po ramieniu, potem przyciąga do siebie i mocno ściska. – Brakowało mi cię, dziewczyno.

– Mnie też cię brakowało – odpowiadam, oddając uścisk. Potem się odsuwam, żeby móc podziwiać stojącą przede mną piękną kobietę. – Wyglądasz fantastycznie. Małżeństwo i macierzyństwo ci służą, moja droga przyjaciółko.

I jest to prawdą. Zielone oczy Natalie błyszczą szczęściem i zadowoleniem, kasztanowe włosy ufryzowane w fale ma zaczesane do tyłu, ubrana jest w fantastyczną czarną sukienkę bez rękawów.

– Dzięki. Supersukienka. Nadal masz doskonały gust – odpowiada z szerokim uśmiechem. Spogląda na moją jasnosrebrzystą sukienkę z asymetrycznym dołem i srebrne sandałki z paseczkami.

– W ogóle niewiele się u mnie zmieniło – odpowiadam, wzruszając ramionami.

– Poza włosami, jak zwykle. – Natalie się śmieje, wskazując na moje kasztanowe włosy upstrzone szerokimi blond pasemkami. Też parskam śmiechem.

– Zawsze coś z nimi robię. Ale teraz i tak jest spokojnie. Dzieciaki uwielbiają, jak się farbuję, a poza tym, no wiesz… jak się raz było rockmanką, to człowiekowi to zostaje.

– Chyba pamiętasz – Natalie szczerzy do mnie zęby – że wciąż mam te zdjęcia, które ci zrobiliśmy z gitarą i w niczym więcej.

– O Boże – chichoczę na wspomnienie naszych wygłupów z okresu studiów w małym mieszkanku Natalie. – Może je lepiej spal.

– No coś ty. Myślałam nawet, że powinnyśmy to powtórzyć. Wtedy nie miałaś tego – pokazuje moje ramię, na którym widnieje tatuaż.

– Może kiedyś.

– No więc… – zaczyna, ale przerywa jej mąż. – Och, Meg, to mój mąż, Luke. Luke, poznaj starą znajomą moją i Jules, Megan McBride.

– Cześć, Megan, miło mi. – Wyciąga do mnie dłoń, a ja, podając mu swoją, czuję, że się lekko czerwienię. Luke zamiast uścisnąć mi rękę, podnosi ją do ust i składa na niej szarmancki pocałunek.

– Mnie też jest miło, Luke.

Obdziela mnie swoim gwiazdorskim uśmiechem, tym, który uświetniał okładki wszystkich czasopism w kraju, a potem przeprasza i odchodzi, przywołany przez Caleba, kolejnego brata Jules.

– Nat?

– Taa… – rzuca z westchnieniem satysfakcji.

– Jesteś żoną Luke’a Williamsa.

Chichocze i kiwa głową.

– Tak, jestem.

– Jakim cudem, do cholery?

– Długa historia. Kiedyś ci opowiem przy kieliszku wina.

– Trzymam cię za słowo.

– Tu jesteście! – woła Jules i otacza nas obydwie ramionami, żeby nas do siebie przytulić. – Meg, tak się cieszę, że przyszłaś!

– Za nic nie chciałabym tego przegapić. Chociaż byłam zaskoczona zaproszeniem.

– Jesteś moją przyjaciółką. Chciałam, żebyś tu była. – Jules uśmiecha się, wodząc wzrokiem po sali w poszukiwaniu narzeczonego.

– On jest bardzo przystojny, Jules. I totalnie w tobie zabujany – mamroczę, podążając za jej spojrzeniem.

– Taa…, jest. A ja w nim.

– Bardzo się cieszę ze względu na ciebie. – Biorę kolejny łyk słodkiego szampana.

– Dzięki. – Jej uśmiech promienieje szczęściem. A ja nie skłamałam. Naprawdę bardzo się cieszę, że znalazła swoją miłość. Bardzo do siebie pasują.

– Kiedy będzie jedzenie? – pyta Will, siedzący przy pobliskim stoliku. Cały wieczór robiłam, co w mojej mocy, żeby ignorować Willa Montgomery’ego, vel rozgrywającego Seahawksów, vel aroganckiego dupka. Udało mi się schodzić mu z drogi, unikając z nim rozmowy, ale cały czas czułam na sobie jego spojrzenie, czego nie pojmowałam. Z pewnością nie jestem w jego typie i to nie tajemnica, że nie jestem nim zainteresowana.

– Bufet już jest czynny, panno Montgomery. – Do Jules podchodzi ładna, krągła blondynka. – Można siadać do kolacji, jeśli jesteście państwo gotowi.

– Świetnie. Dziękuję, Alecia. I pamiętaj, żebyście z asystentką też coś zjadły.

– Och, na pewno zjemy. – Alecia śmieje się i odchodzi, konsultując się z iPadem.

– Boże, kocham tę kobietę – wzdycha Jules i wygładza dłońmi fałdy zwiewnej czerwonej szyfonowej sukienki bez ramiączek.

– Jest wspaniała – zgadza się Nat.

– Kto to? – pytam.

– Organizatorka przyjęć – wyjaśnia Jules. – Znalazłam ją kilka miesięcy temu, kiedy urządzałam imprezę dla Nat z okazji narodzin dziecka. Zajmuje się też ślubami. Jest geniuszem.

– I moją pieprzoną bohaterką – mamrocze Will i odchodzi za Alecią. – Umieram z głodu.

– Ty zawsze umierasz z głodu! – krzyczy za nim Jules i się śmieje.

Jakim cudem wylądowałam przy stoliku Willa, jest dla mnie tajemnicą. Tak w ogóle to siedzę przy nim ze wszystkimi niemożliwie przystojnymi braćmi Jules, słodką kobietą o imieniu Brynna i ze szwagierką Jules, Stacy, która jest bardzo ładna i bardzo w ciąży. Dosłownie jakby zaraz miała urodzić.

Wszyscy się śmieją, żartują i wszyscy wyglądają niesamowicie.

Dlaczego, do diabła, nie przyszłam tu z kimś? Najprawdopodobniej dlatego, bo gdy ostatnim razem umówiłam się na randkę, w Japonię uderzyło tsunami.

Żałosne.

– Więc, Megan, powiedz, czym się zajmujesz – prosi mnie brat Jules, Matt.

– Jestem przełożoną pielęgniarek w miejskim Szpitalu Dziecięcym.

– Na jakim oddziale? – rzuca i wbija sztućce w stek.

– Pracuję z nastolatkami na onkologii. – Biorę kęs pieczonego ziemniaka i popijam winem. Będę go potrzebowała więcej.

– Od jak dawna tam pracujesz? – wypytuje mnie Matt i widzę, że Will się krzywi. Co on ma za problem, do cholery?

– Pielęgniarką jestem od jakichś sześciu lat, a na tym stanowisku pracuję od dwóch.

Matt dolewa mi wina i uśmiecha się do mnie życzliwie. Rewanżuj się mu takim samym uśmiechem.

– Jesteś za młoda na takie ważne stanowisko – komentuje uprzejmie Will, ale ja przewracam oczami i go ignoruję, za co zaliczam kolejne łypnięcie z jego strony.

– Więc jeśli Stacy zacznie rodzić, uratujesz sytuację – sugeruje Caleb i wszyscy wybuchamy chichotem.

– Nie, nie jestem położną. Ale mogę wezwać karetkę – odpowiadam.

Stacy gładzi się po brzuchu i szczerzy zęby.

– Nie musicie się martwić, kochani. Do porodu został mi jeszcze miesiąc.

Isaac nachyla się i całuje żonę w policzek, a potem szepcze jej coś do ucha, a ona się uśmiecha.

Ci faceci są naprawdę uroczy. Geny Jules i jej rodziny robią wrażenie.

Matt znowu dolewa mi wina, a ja natychmiast je wypijam, odsuwając talerz. Jestem zbyt zdenerwowana, żeby jeść.

W połowie rozmowy ze Stacy uświadamiam sobie, że zaczyna mi się trochę kręcić w głowie, więc przepraszam i wychodzę do łazienki, żeby ochłodzić czoło zimnym ręczniczkiem i odświeżyć błyszczyk na ustach.

– Meg, zaczekaj.

Cholera.

Staram się dotrzeć do łazienki, zanim Will mnie dogoni, ale on wchodzi tam za mną i zamyka za sobą drzwi.

– Co ty robisz, do cholery? – pytam, unosząc brwi.

– Nie przepadasz za mną, co? – Opiera się swoim wysokim, prawie dwumetrowym ciałem o drzwi i splata ręce na piersi. Marynarkę od garnituru ściągnął już dawno temu i teraz jest tylko w różowej – różowej – koszuli, w której wygląda zaskakująco sexy. I jest bez krawata, a rękawy ma podwinięte, tak że widać umięśnione przedramiona. Jego długie jasne włosy są zmierzwione, a niebieskie oczy wędrują po mojej sylwetce, nim spotkają się z moimi.

– Nie znam cię aż tak dobrze, żeby cię lubić lub nie.

– Chrzanisz – rzuca spokojnie.

– Nieważne. – Wzruszam ramionami i odwracam się do umywalki, żeby umyć ręce i nałożyć błyszczyk. Will przez cały czas nie spuszcza ze mnie oczu.

– O co chodzi? – pytam i się odwracam.

– Dlaczego po prostu nie powiesz, czym cię wkurzyłem, żebym mógł do ciebie uderzyć?

Parskam śmiechem, przez co on się krzywi, a ja śmieję się jeszcze bardziej.

– Ty naprawdę jesteś aroganckim dupkiem, co?

– Nie, nie jestem. – Jest śmiertelnie poważny, sytuacja wcale go nie bawi.

– Taa… jesteś. Nie chcę, żebyś do mnie uderzał.

Wzrusza ramionami, jakby to, czego ja chcę, nie miało znaczenia.

– Nie jestem dupkiem, Meg. Co takiego zrobiłem, co aż tak cię rozzłościło?

Przestaję się śmiać i odchrząkuję, a potem chwilę mu się przyglądam. Wygląda, jakby mówił szczerze. Ale ja nigdy nie pozbędę się z pamięci wyrazu zawodu w oczach moich pacjentów.

– Nieważne – powtarzam.

Will odrywa się od drzwi, podchodzi do mnie i przygważdża mnie do łazienkowego blatu; jego dłonie spoczywają na granicie po obu stronach moich bioder. Nie dotyka mnie, ale nachyla się tak nisko, że jego nos znajduje się pół metra od mojego.

– Ważne – mówi prawie szeptem.

– Dlaczego? – Moje serce zaczyna bić szybciej i och, Boże, jak on wspaniale pachnie. Zawroty głowy przypisuję nadmiernej ilości wina i zbyt małej ilości jedzenia.

– Musisz mi powiedzieć, czym cię wkurzyłem, żebym mógł cię przeprosić. – Odsuwa się, ale tylko trochę, i jego spojrzenie leniwie wędruje po moim ciele. Czuję gorąco emanujące od jego oczu i czuję, jak mi się rozgrzewa skóra. Powraca wzrokiem do mojej twarzy i przygważdża mnie tym swoim gorącym niebieskim spojrzeniem. – Wyglądasz niesamowicie w tej sukieneczce i szpilkach, z tymi twoimi kasztanowymi kręconymi włosami. Pięknie opływają twoją słodką buźkę.

– Eee… – O co on pytał?

– Mów – nalega.

– Co mam ci powiedzieć? – szepczę.

Szczerzy się i również szeptem odpowiada:

– Czym cię wkurzyłem, Meg.

– Przez ostatnie dwa lata wielokrotnie zwracałam się z prośbą do waszego działu PR, żebyś ty i twoi koledzy z drużyny odwiedzili moje dzieciaki w szpitalu. Każda prośba była odrzucana z informacją, że nie jesteś zainteresowany.

Ściąga brwi i lekko kręci głową.

– Nikt z PR-u nigdy mi nic nie wspominał o wizycie w szpitalu.

– Jasne – sarkam, próbując się odsunąć, żeby już nie czuć bijącego od niego piżmowego zapachu. Przez niego coś się ze mną dzieje.

Mam ochotę polizać go po szyi.

– Nie kłamię. Przekazują mi mnóstwo próśb. Ale o tej nigdy nie słyszałem.

Och.

Cóż, cholera.

– Dlaczego po prostu nie poprosiłaś Jules, żeby ze mną pogadała? Albo nie wzięłaś od niej mojego numeru?

– No jasne – prycham. – Po pierwsze, jest moją przyjaciółką i nie zamierzam jej wykorzystywać do takich spraw, po drugie, dlaczego miałabym brać twój numer? Przecież cię nie znam.

Will lekko się uśmiecha, podnosi rękę do mojej twarzy, podsuwa mi brodę w górę wskazującym palcem, zmuszając mnie, żebym na niego spojrzała. Jest taki wysoki, góruje nade mną, ale się do mnie nachyla. Jego roziskrzone niebieskie oczy patrzą, jak zwilżam usta, i gdy przygryzam dolną wargę, ostro wciąga powietrze i wbija we mnie napięte spojrzenie.

Jego dłoń delikatnie obejmuję moją brodę, drugą dłonią odsuwa mi włosy z ramienia, a ja jestem nim po prostu zahipnotyzowana. Nie mogę się poruszyć. Powinnam go odepchnąć. Nie robię tego. Nie powinnam pozwalać, żeby obcy mężczyzna dotykał mnie w publicznej toalecie, podczas gdy cała jego rodzina siedzi obok w sali bankietowej, gawędząc, śmiejąc się i jedząc.

Ale nie umiem odwrócić wzroku.

Nachyla twarz do mojej, muska mnie ustami z tym zarozumiałym uśmieszkiem, z którego jest znany, a potem wpija się we mnie, wsuwając mi ręce we włosy i przytrzymując mnie za nie, tak żeby móc mnie swobodnie całować.

Matko przenajświętsza, dobry jest w te klocki. Jego wargi są miękkie, a zarazem twarde, i to, jakimś cudem, wydaje mi się całkiem logiczne. Poruszają się z precyzją i celowością, przesuwając się po moich w tę i z powrotem. Jęczę i oplatam go rękami w pasie, potem się w niego wtulam, a on pomrukuje i nagle pocałunek staje się wyrazem nie tylko pragnienia, ale też potrzeby. Jego język dokonuje inwazji na moje usta, wiruje i tańczy do wtóru z moim. Unoszę ręce, zarzucam mu na szyję i wsuwam palce w jego cudownie miękkie włosy. I praktycznie się na niego wdrapuję, żeby być bliżej.

W końcu on zamyka swoje duże dłonie na moich pośladkach i mnie podnosi. Moje nogi oplatają go w pasie i nim się obejrzę, opieram się plecami o drzwi, a Will się do mnie nachyla i trzymając mnie mocno w miejscu, całuje do utraty tchu.

Ja cię kręcę, ale ten facet całuje.

– Boże, ale jesteś słodka – mamrocze i skubiąc mnie wargami i całując, wędruje ustami przez moją szczękę do ucha i w dół do szyi. – Moglibyśmy się nieźle razem zabawić, maleńka.

Maleńka? I w tym momencie, jakby ktoś mnie oblał kubłem zimniej wody, nagle wraca mi rozum. Jestem bliska zrobienia tego w publicznej toalecie… pfe!… z Willem Montgomerym.

Nie!

– Przestań! – mówię. Mój głos brzmi stanowczo.

Rozdział 2

Przecież nie chcesz, żebym przestał.

Wciska się biodrami w moje, a ja zagryzam usta, żeby powstrzymać jęk, który próbuje się wydostać z mojego gardła.

– Powiedziałam „przestań”, Will.

Odsuwa się i zagląda mi w oczy. Ma nierówny oddech. Potrząsa głową, jakby chciał oprzytomnieć, i delikatnie opuszcza mnie na podłogę. Kolana prawie się pode mną uginają, więc przytrzymuje mnie za ramię.

– Co się stało? – pyta.

– Nie zrobię tego z tobą. Nigdy.

Daje krok w tył, wsuwa te fantastyczne dłonie we włosy, bierze głęboki oddech i mocno zaciska powieki.

– Okej. – Z trudem przełyka ślinę. – Przepraszam. Sądziłem, że jesteś zainteresowana.

– Od razu coś sobie wyjaśnijmy – mówię. – Nie jestem jedną z tych głupich fanek, które umierają, żeby dorwać ci się do spodni, ani nie jestem twoją „maleńką”. – Boże, nienawidzę, gdy ktoś mnie tak nazywa.

– Jeszcze raz przepraszam za nieporozumienie odnośnie do moich ludzi z PR-u i za to. – Głos ma już normalny, oddech pod kontrolą i trzyma ręce w kieszeniach. Wow, jest przystojny.

Oblizuję wargi, na których wciąż czuję jego smak.

– Jeśli się odsuniesz od drzwi, zostawię cię. – Nagle zaczynam nienawidzić tej uprzejmej oziębłości, z jaką się do mnie zwraca. Wolałabym, żeby znowu wziął mnie w objęcia i pocałował. I nienawidzę za to siebie, ale tylko troszeczkę.

Może nie jest taki zły, jak myślałam, ale nie jest dla mnie.

Szybko usuwam się z drogi. Przekręca zamek, ale przed otwarciem drzwi ogląda się i posyła mi półuśmieszek, puszcza oczko i dopiero wtedy wychodzi, zostawiając mnie samą.

Napotykam w lustrze odbicie swoich oczu. Są trochę szkliste od nadmiaru wina i z podniecenia. Włosy mam lekko zmierzwione, ale takie miały być od samego początku, więc to nie problem. Nie licząc tego, że od całowania zniknął mi błyszczyk z ust, wyglądam tak samo, jak gdy tu wchodziłam.

Więc dlaczego czuję się tak, jakby wszystko wkrótce miało się zmienić?

– Okej, to za co teraz pijemy? – pytam i rozglądam się po siedzących przy stole przyjaciółkach i ich partnerach. Wszyscy rodzice opuścili przyjęcie już kilka godzin temu i zostali na nim tylko Jules z Nate’em, Natalie i Luke, Stacy i Isaac, Brynna, Matt, Caleb i Will. Reszta gości poszła już do domu, zostawiając naszą jedenastkę samą, żebyśmy mogli pić dalej, śmiać się i nadrabiać zaległości w plotkach.

Już dawno się tak dobrze nie bawiłam.

A jeśli jeszcze wypiję następną setkę, to może zapomnę o eskapadzie do łazienki z Willem.

Może.

Chociaż pewnie nie.

A co do Willa, to cały czas mnie obserwuje. Sączy piwo i milczy. Ale ja go ignoruję i podnoszę w górę kolejny kieliszek tequili. Do tej pory wznosiliśmy toasty za dzieci, rock and rolla, tatuaże, zakupy i jeszcze raz za zakupy.

– Za orgazmy i te trzy, które będę miała dzisiaj w nocy! – woła Natalie, za co zostaje nagrodzona salwą śmiechu ze strony nas, dziewcząt, podczas gdy panowie – wszyscy oprócz Luke’a – mamroczą, że to zbyt wiele informacji naraz.

– Za orgazmy! – przyłączamy się do toastu i po wypiciu tequili uderzamy kieliszkami w stół.

Limonką i solą przestałam się wspomagać już trzy kolejki temu.

Oglądam się na Willa, który akurat rozmawia z bratem, Calebem. Ja zaś, pomimo ewidentnego stanu upojenia, patrząc na Willa, mocno zaciskam uda. Will to zbitka szerokich barów, mięśni i niebieskich oczu. A jego kudłate jasne włosy są zupełnie rozczochrane po tym, jak sam je mierzwił i jak ja je mierzwiłam. Mam ochotę porządnie go za nie wyczochrać.

Powinnam to była zrobić w łazience.

Skończ z tym! To tylko gadka zawianej i napalonej Meg.

– No więc, Meg – sepleni Jules, nachylając się do mnie i zarzucając mi rękę na ramię. – Dlaczego wciąż jesteś sama, moja piękna przyjaciółko?

– Bo moim facetem jest moja praca, moja równie piękna przyjaciółko.

– To do dupy.

– Nie, jest okej. – Macham lekceważąco dłonią i biorę łyk mojej piątej margerity. Cholera, naprawdę powinnam była coś zjeść podczas kolacji.

– Czy twoja praca robi ci orgazmy? – pyta Natalie, usadzając się na kolanach Luke’a.

– Nie – chichoczę.

– W takim razie nie jest okej – oznajmia z przekonaniem.

Nie, nie jest okej, ale jest, jak jest. Muszę zmienić temat.

– Mogłabyś coś dla nas zaśpiewać. – Jules klaszcze w dłonie i podskakuje na krześle.

– Przez was zaraz wytrzeźwieję. Serio.

– Śpiewaj! – domaga się Jules.

– Ledwie mówię. Nie będzie żadnego śpiewania. Poza tym już bardzo dawno nie śpiewałam.

– Okej, w takim razie zatańczmy. – Jules wstaje i zaczyna się chwiać. Nate się śmieje i ściąga ją z powrotem na swoje kolana.

– Myślę, że już czas, żebym cię zabrał do pokoju, kochanie. – Jules bierze jego twarz w dłonie i uśmiecha się do niego.

– Dobrze, ale dostanę moje orgazmy?

– Chyba da się to załatwić – odpowiada z uśmieszkiem.

– To niesprawiedliwe! – krzyczy Natalie. – Ja też chcę orgazm!

Dobry Boże, czy my zawsze gadałyśmy o orgazmach, kiedy się upijałyśmy na studiach?

– Więc my też chodźmy do naszego pokoju, to ci go zrobię. – Luke całuje Nat w policzek i trzymając ją na rękach, podnosi się.

Jezu, Luke William jest ze mną w tym samym pokoju i mówi o orgazmach.

To totalny odjazd.

– Ja też znikam. – Wypijam ostatniego drinka, chwytam torebkę i wstaję. Sala trochę wiruje, ale łapię się oparcia krzesła i biorę głęboki wdech.

– Chyba nie będziesz prowadziła? – pyta Nate.

– Wezmę taksówkę.

– Ja cię zawiozę. – Will się podnosi i nagle stoi obok mnie i łapie mnie za łokieć.

– Ty też jesteś pijany – przypominam mu.

– Wypiłem tylko jedno piwo. Jestem trzeźwy.

Och.

– Naprawdę?

– Jestem w środku sezonu, Meg, nie mogę pić.

– Jakiego sezonu? – pytam, a tymczasem sala wolno się wokół mnie obraca. Słyszę jakieś chichoty, ale jestem zbyt pijana, żeby komuś przyłożyć.

– Futbolowego – wyjaśnia spokojnie i zakłada mi włosy za ucho.

– Chcesz teraz zagrać? – Wszystko mi się miesza. – Jestem zbyt pijana, żeby grać w futbol.

Will parska śmiechem i kręci głową.

– Nie, słonko, to ja będę grał, w niedzielę. Z moją drużyną. Pamiętasz?

– Och, no tak. Jesteś gwiazdą futbolu. – Macham lekceważąco i odwracam się do przyjaciół. – To wielki sławny zawodnik futbolu. Wiedzieliście?

Natalie chichocze.

– Meg, straszna z ciebie zgrywuska. Cieszę się, że znowu się z nami spotykasz.

– Zaopiekujesz się nią, brachu? – upewnia się Caleb.

– Taa… zaopiekuję – zapewnia Will.

– Kim się zaopiekujesz? – pytam.

– Tobą, zawiana dziewczyno. Chodźmy. – Odwraca się, żeby mnie wyprowadzić do wyjścia. Chcę za nim pójść, ale z jakiegoś powodu moje nogi nie zachowują się normalnie.

– Hm… Will?

– Tak?

– Coś mi się stało z nogami.

– Co? – śmieje się i szczypie w nasadę nosa.

– Nie mogę ich znaleźć.

Dlaczego wszyscy się ze mnie śmieją? Sytuacja jest poważna!

– W porządku, trzymam cię. – Bierze mnie bez wysiłku na ręce i przytula do piersi.

– Nie musisz mnie nieść.

– Jeśli mam cię wsadzić do samochodu i zawieźć do domu, to raczej muszę.

– Myślałam, że chcesz grać w futbol. – Ziewam i kładę mu głowę na ramieniu. Hm… wciąż cudownie pachnie.

– Nie dzisiaj.

– Chyba się upiłam.

– Skąd taki wniosek? – rechocze.

– Żebym nie musiała ci zrobić krzywdy, Montgomery.

– Taa… taa… już się boję.

– Co to za auto? – pytam.

– Shelby.

– Shelby to twoja dziewczyna? – pytam zaszokowana. Matko przenajświętsza! Całowałam się z facetem, który ma dziewczynę!

– Nie, Megan, shelby to samochód, mustang.

– Och. W takim razie jak się nazywa twoja dziewczyna?

– Nie mam dziewczyny.

– Dlaczego nie?

– Nie mam na to czasu. – Wzrusza ramionami. – Zresztą żadna mnie nie zainteresowała, aż do niedawna. – Ostatnie słowa mamrocze, ale nie mam okazji zapytać, co miał na myśli, bo akurat zajechał pod moją kamienicę.

– Dzięki za podwózkę.

– Proszę bardzo. Zostań na miejscu.

Nie sądzę, bym była w stanie wysiąść, nawet gdybym chciała. Samochód ma bardzo niskie zawieszenie, ale jest fajny. Siedzenia są wygodne.

Nagle drzwi od strony pasażera otwierają się i Will nachyla się do środka, żeby mnie wywlec na zewnątrz. Pomaga mi stanąć prosto, potem znów bierze na ręce.

– Chyba teraz mogę już iść sama.

– Wątpię. Tylko bardzo proszę nie zwymiotuj na mnie.

No cóż, nie myślałam o wymiotowaniu, dopóki o tym nie wspomniał. Teraz mój brzuch wywraca się na wszystkie strony, a w gardle czuję ten obrzydliwy smak.

Ja pierniczę!

– Gdzie masz klucze? – pyta.

– W torebce.

– Chcesz, żebym je wyciągnął?

– Tak. – Oddychaj. Oddychaj, to nie zwymiotujesz.

– Okej, postawię cię przy drzwiach. Na sekundę oprzyj się o ścianę.

Czy on mówi po angielsku? Nie rozumiem ani jednego słowa. Wszystko, na czym mogę się skoncentrować, to żebym nie zwymiotowała. Will szpera w mojej torebce i wyciąga klucze.

– Ten – pokazuję mu ten do wejścia, a on otwiera nim drzwi i znowu mnie podnosi i wnosi do środka.

– Nie masz alarmu? – pyta, ściągając brwi.

– Nie.

– Dlaczego? – dopytuje się.

– Za drogi. Cholera, postaw mnie.

Opuszcza mnie i gdy tylko moje stopy dotykają podłogi, rzucam się sprintem do łazienki i zwracam jakieś dwie butelki tequili do sedesu.

Alkohol nigdy nie smakuje tak dobrze, gdy się go zwraca, jak gdy się go w siebie wlewa.

Och, słodki Jezu, spraw, żebym już więcej nie rzygała. Mój żołądek zaciska się i drży. Mam pot na całej twarzy.

Nagle ktoś zbiera mi z niej włosy i przykłada do karku mokry ręcznik.

Cholera, zapomniałam, że Will nadal tu jest. Jakie to poniżające.

– Możesz już iść – mamroczę i opieram czoło na ramieniu, wciąż obejmując muszlę klozetową.

– Zostanę. – Jego głos brzmi stanowczo i chyba nieco wisielczo.

– Nic mi nie jest, Will.

– Nie zostawię cię w takim stanie, więc daj spokój. – Delikatnie unosi moją głowę i przykłada mi do czoła następny zmoczony ręcznik, a ja jęczę z rozkoszy.

– Ale dobrze.

– Wiem. Nie będziesz więcej wymiotowała?

– Chyba już nie.

– Okej, w takim razie zaprowadzimy cię do łóżka.

– Hej! – Podrywam głowę i wbijam w niego wściekłe spojrzenie. – Nie zaciągniesz mnie do łóżka.

– A właśnie, że zaciągnę. Ale się nie martw, nie będzie żadnego bara-bara. – Szczerzy się do mnie, a ja jęczę, bo czuję, że znowu zbiera mi się na mdłości. Nie wiadomo dlaczego nagle ogarnia mnie straszliwie zmęczenie.

– Okej. – Podnoszę się, a on niezręcznie oplata mnie ramieniem w pasie. Jest dla mnie za wysoki. – Już naprawdę czuję się dobrze, Will. Najgorsze minęło. Możesz sobie pójść.

Spogląda na mnie gniewnie i ociera mi twarz ręcznikiem.

– Zanim wyjdę, chcę mieć pewność, że zasnęłaś.

– Dlaczego tak się przejmujesz? Nie byłam dla ciebie szczególnie miła.

– Bo nie jestem dupkiem i im szybciej to sobie uświadomisz, tym lepiej.

Marszczę brwi, bo nie mam pojęcia, o czym mówi. On tymczasem zaczyna wysuwać szuflady w mojej komodzie i szperać w ubraniach i skarpetkach. Potem odwraca się do mnie z wykrzywioną twarzą.

– Gdzie masz piżamę?

– Nie śpię w piżamie.

– To w czym śpisz, jak nie w piżamie? – pyta i kładzie ręce na biodrach.

– W niczym.

Zamyka oczy i bierze głęboki wdech, potem znowu szpera w szufladach, aż w końcu znajduje jakiś stary T-shirt i mi go rzuca.

– Masz, włóż to.

– Po co?

– Bo położę się z tobą i nie możesz być naga, inaczej naprawdę zachowam się jak dupek. – Wygląda, jakby był zły.

– Odwróć się – mamroczę. Kiedy zwraca twarz w innym kierunku, szybko rozpinam sukienkę, zdejmuję ją i wkładam T-shirt. Nie mam na sobie majtek, ale koszulka jest na tyle długa, że tego nie widać, więc się nie przejmuję. – Chyba nie zdołam sama zdjąć sandałów, bo się przewrócę.

Will odwraca się i jego wzrok łagodnieje.

– Wyglądasz teraz jak mała dziewczynka.

– Jestem pewna, że wyglądam strasznie, ale okej. Sandały?

– Usiądź. – Klęka przede mną i zdejmuje mi buty, potem układa mnie w łóżku. Rozpina koszulę, ściąga ją i zawiesza na krześle przy biurku. A niech mnie, ale jest umięśniony. Po prostu Batman.

– Przyjemnie tu u ciebie – mamrocze.

– Hm. – Przymykam oczy, żeby odciąć się od cudownego widoku prawie nagiego Willa. Słyszę zgrzyt suwaka przy rozporku spodni i szelest, kiedy je ściąga, potem czuję, jak łóżko ugina się pod jego ciężarem. Odwraca mnie tyłem do siebie i przyciąga.

– Śpij.

– Dlaczego zostałeś? – pytam sennie. Powinnam kazać mu wyjść, ale tak mi cholernie przy nim dobrze.

– Nie wiem – odpowiada szeptem.

Will

Wtulona we mnie plecami, natychmiast zasypia. Oddycha wolno i równo. Dlaczego zostałem? Dobre pytanie. Bezpiecznie doprowadziłem ją do domu i do łóżka. Wyśpi się i rano wstanie odświeżona, chociaż pewnie będzie miała lekkiego kaca. Ale leżenie przy niej to takie przyjemne uczucie, mam wrażenie, że robię to, co powinienem. Pierwszy raz od bardzo bardzo dawna odczuwam potrzebę zaopiekowania się kobietą, z którą nie jestem spokrewniony.

Ona jest inna. Ma w nosie, kim jestem. Nie obchodzą jej moje rodzinne koneksje.

I mi odmówiła. To coś nowego.

Uśmiecham się i całuję ją w czubek głowy, rozkoszując się zapachem mięty w jej włosach i ich miękkością, tym jak mnie łaskoczą w nos. Z jej ust wydobywa się głębokie westchnienie. Zaczyna się wiercić, wciskając się tą swoją jędrną krągłą pupą w moje krocze. Koszulka się podciąga i czuję jej pośladki.

Jej ciepłe nagie pośladki.

A niech mnie…

Ta drobna kobietka o orzechowych oczach ma ciało stworzone do seksu, ostry dowcip i zabójczy uśmiech. Dołeczek w jej prawym policzku jest cholernie uroczy. Szkoda, że jest do mnie tak nieprzychylnie nastawiona.

Zastanawiam się, co mogłoby sprawić, żeby mnie polubiła i mi zaufała. Bo muszę się z nią znowu spotkać.

Słyszę, że cicho jęknęła. Czuję, że się przekręca i wtula twarz w moją klatkę piersiową. Jej ręka ląduje na moim pasie. Odgarniam jej włosy z policzka i całuję w czoło, potem ja też zasypiam.

Tak, cholera, na pewno się jeszcze spotkamy.

Rozdział 3

Will

Dwa tygodnie później

Meg, telefon do ciebie na cztery sześć zero zero.

– Okej, Jill, dzięki. – Kartę, na którą nanosiłam dawki lekarstw, odkładam do jej przegródki w dyżurce pielęgniarek i sięgam po słuchawkę.

– Meg z tej strony.

– Megan McBride? – pyta uprzejmy kobiecy głos.

– Tak, w czym mogę pomóc?

– Dzień dobry, tu Susan Jones. Dzwonię z biura public relations drużyny Seahawks.

O cholera. Mój żołądek wykonuje salto i zaczyna mi się pocić górna warga.

– Dzień dobry.

– Dzwonię w imieniu Willa Montgomery’ego. Pan Montgomery chciałby przyjąć pani zaproszenie i odwiedzić pani oddział w szpitalu dziecięcym, żeby się spotkać z personelem i pacjentami.

Drapię się po czole i przygryzam usta.

– Okej. Mogę zorganizować te odwiedziny.

– Wspaniale. Pan Montgomery chciałby przyjść w środę.

– W tym tygodniu? – Mój głos brzmi o wiele piskliwiej niż zwykle, ale nic nie mogę na to poradzić. Will chce przyjść do mnie do pracy za dwa dni?

– Tak.

Wzdycham z rezygnacją. Dzieciaki będą zachwycone; nie mogę się nie zgodzić.

– W porządku, o której?

– Około pierwszej?

– Dobrze, będziemy na niego czekali.

Odkładam słuchawkę i gapię się w aparat. Niech mnie szlag. Will Montgomery będzie tu za dwa dni. Od wydarzenia w toalecie minęły dwa tygodnie. Od mojego kolosalnie żenującego popisu.

Od obudzenia się rano nago, w pustym łóżku.

Naprawdę powinnam go zapytać, jakim cudem, do cholery, skończyłam nago. Bo o ile moja zamglona pamięć mnie nie myli, do łóżka położyłam się w T-shircie.

A później, na zakończenie tego niewiarygodnie dezorientującego wieczoru, Will następnego dnia rano kazał mi podwieźć samochód pod dom, żebym nie musiała brać taksówki, żeby go ściągnąć sprzed hotelu.

Słodkie? Może.

Mimo to od tamtej pory ani razu się ze mną nie kontaktował. Oczywiście jest zajętym zawodowym futbolistą i trwa sezon, i może nie jest mną zainteresowany po moim żenującym zachowaniu po przyjęciu.

Gdyby tak było, nie miałabym do niego pretensji. Nie wspominając, że wyraźnie dałam mu do zrozumienia, że między nami nigdy do niczego nie dojdzie.

Jestem idiotką.

A teraz on chce przyjść do szpitala spotkać się z moimi pacjentami. To pewnie taka taktyka marketingowa. Na pewno sprowadzi ze sobą prasę, zrobi sobie zdjęcia z chorymi dziećmi i dzięki temu zabłyśnie w wiadomościach Kanału 7.

Arogancki dupek.

– Już przyjechał. Ochrona właśnie dzwoniła. – Jill szeroko się uśmiecha i wykonuje szybki taniec szczęścia. Jill i ja pracujemy ze sobą od pierwszego dnia. Jest ładną drobną blondynką o ciemnobrązowych oczach i ponętnej figurze. Jest też szczęśliwą mężatką i ma trójkę dzieci, co jej nie przeszkadza flirtować z zawodnikami futbolu.

Ale kto by ją za to winił?

– Okej, idę do windy, żeby go przywitać. Pamiętaj, udawaj zaskoczoną.

Jill puszcza do mnie oczko, a ja wychodzę na korytarz. Rodziców moich pacjentów uprzedziłam o wizycie dzisiejszych gości, by przyszli, zrobili zdjęcia i sami się spotkali z futbolistami, ale dzieciom postanowiłam zrobić niespodziankę.

Drzwi windy wreszcie się otwierają, a ja stoję i gapię się jak urzeczona. Will sprowadził czwórkę swoich kolegów z drużyny. Wszyscy są ubrani w niebieskie dżinsy i drużynowe koszulki, i pchają przed sobą wózki z prezentami, kosze owinięte folią i kokardami wypełnione gadżetami Seahawksów: czapkami, koszulkami, dresami, chorągiewkami… do koloru, do wyboru. Przynieśli też pluszowe zabawki i gry.

Spoglądam w roziskrzone zadowoleniem oczy Willa i nie mogę powstrzymać uśmiechu, który przecina moją twarz na pół.

On mi rozpaskudzi dzieciaki!