Wydawca: Amber Kategoria: Obyczajowe i romanse Język: polski Rok wydania: 2014

Uzyskaj dostęp do tej
i ponad 20000 książek
od 6,99 zł miesięcznie.

Wypróbuj przez
7 dni za darmo

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

e-czytniku kup za 1 zł
tablecie  
smartfonie  
komputerze  
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Liczba stron: 450 Przeczytaj fragment ebooka

Odsłuch ebooka (TTS) dostępny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacji Legimi na:

Androida
iOS
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?

Ebooka przeczytasz na:

Kindlu MOBI
e-czytniku EPUB
tablecie EPUB
smartfonie EPUB
komputerze EPUB
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Zabezpieczenie: watermark Przeczytaj fragment ebooka

Opis ebooka Zaczekaj na mnie - J. Lynn

Zgwałcona, upokorzona, zraniona na całe życie, odrzucona przez rodziców i napiętnowana szuka spokoju i zapomnienia. Znajduje je dzięki miłości. Lecz tragedia ma ciąg dalszy…

 

Dziewiętnastoletnia Aveny Morgansten ma nadzieję, że po wyjeździe do college’u ucieknie od tragedii sprzed pięciu lat, która odmieniła jej życie.

Czy miłość zdoła przezwyciężyć największy ból i żal? Avery szuka spokoju i nie wyobraża sobie już miłości. Ale przystojny i niebezpieczny Cameron budzi w niej uczucia, które dawno umarły…

 

Wtedy przeszłość powraca. Zaczynają się maile i telefony z pogróżkami...

Opinie o ebooku Zaczekaj na mnie - J. Lynn

Fragment ebooka Zaczekaj na mnie - J. Lynn

Korekta

Renata Kuk

Hanna Lachowska

Zdjęcie na okładce

© Aurelie and Morgan David de Lossy/Cultura/Getty Images/Flash Press Media

Projekt graficzny okładki

Małgorzata Cebo-Foniok

Tytuł oryginału

Wait For You

WAIT FOR YOU by J. Lynn.

Copyright © 2013 by J. Lynn.

Published by arrangement with the Author.

All rights reserved.

For the Polish edition

Copyright © 2014 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-5037-3

Warszawa 2014. Wydanie I

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-952 Warszawa, ul. Wiertnicza 63

tel. 620 40 13, 620 81 62

www.wydawnictwoamber.pl

Konwersja do wydania elektronicznego

P.U. OPCJA

Wszystkim, którzy w tej chwili czytają tę książkę.

Bez

Rozdział 1

Najbardziej w życiu bałam się dwóch rzeczy. Po pierwsze: obudzić się w środku nocy i zobaczyć tuż nad sobą ducha z przezroczystą twarzą. Mało prawdopodobne, wiem, ale megaprzerażające. Po drugie: wejść do klasy po dzwonku.

Ponad wszystko nienawidziłam się spóźniać.

Nie znosiłam, kiedy ludzie odwracali się i gapili, co działo się zawsze, kiedy ktoś wchodził na lekcję choćby z minutowym spóźnieniem.

To dlatego w czasie weekendu za pomocą Google’a opracowałam w najmniejszych szczegółach trasę z mojego mieszkania w University Heights na parking dla zmotoryzowanych studentów. Co więcej, w niedzielę dwukrotnie ją pokonałam, żeby się upewnić, czy Google nie wyprowadzi mnie w pole.

Trasa wynosiła dokładnie 1,9 kilometra.

Pięć minut w samochodzie.

Wyszłam z domu kwadrans wcześniej, żeby być na miejscu dziesięć minut przed rozpoczęciem zajęć.

Nie przewidziałam tylko półtorakilometrowego korka przed znakiem Stop. Bo przecież świat by się skończył, gdyby w tym historycznym mieście były choć jedne światła! Nie spodziewałam się również, że w kampusie nie zostanie już ani pół wolnego miejsca do zaparkowania. Musiałam się zatrzymać przy dworcu obok uniwersytetu i straciłam cenny czas na poszukiwanie drobnych do parkometru,

„Jeśli już upierasz się przy przeprowadzce na drugi koniec kraju, to na litość boską przynajmniej zamieszkaj w akademiku! Chyba mają tam akademiki?”

Stałam na progu budynku nauk ścisłych Roberta Byrda i łapałam oddech po biegu pod najbardziej strome i niewygodne wzgórze świata, a w uszach rozbrzmiewał mi głos mojej matki.

Oczywiście nie zamieszkałam w akademiku, bo wiedziałam, że pewnego dnia moi rodzice pojawią się tam bez zapowiedzi, zaczną oceniać i przemawiać, a ja wolałabym dostać kopa w twarz niż pozwolić, żeby ktoś postronny był tego świadkiem. Zamiast tego sięgnęłam do własnych pieniędzy, zasłużonych, choć zdobytych w koszmarnych okolicznościach i wynajęłam mieszkanie niedaleko kampusu.

Państwo Morganstenowie byli wściekli.

Co mnie zachwyciło.

Aktualnie jednak żałowałam tego aktu buntu, bo kiedy zdyszana po sprincie w duszny, sierpniowy poranek wbiegłam wreszcie do klimatyzowanego budynku z cegły, było już jedenaście po dziewiątej, zajęcia zaczęły się minutę temu i odbywały się na drugim piętrze. Czemu na litość boską wybrałam astronomię?!

Może dlatego, że myśl o jeszcze jednej godzinie biologii sprawiała, że mnie mdliło…? Tak. To było to.

Wbiegłam pod górę po szerokich schodach, a potem wpad­łam przez podwójne drzwi, ale za nimi zderzyłam się z ceglaną ścianą.

Runęłam na plecy, machając przy tym rękami jak ten gość, który przeprowadza dzieci przez pasy, tylko że w stanie upojenia alkoholowego. Wypchana torba listonoszka zsunęła mi się z ramienia i pociągnęła mnie na bok. Włosy opadły mi na twarz i kasztanowa mgła zasłoniła cały widok, a ja niebezpiecznie się zachwiałam.

Jezu, spadam! Nie miałam jak się zatrzymać. Doznałam wizji życia z przetrąconym karkiem. To będzie masak…

Nagle coś mocno złapało mnie w talii i powstrzymało swobodne spadanie. Torba upadła, a po lśniącej podłodze rozsypały się cholernie drogie podręczniki i długopisy. Moje długopisy! Moje cudowne długopisy rozpierzchły się po całym piętrze. Sekundę później zostałam przyciśnięta do ściany.

Tylko że ściana była podejrzanie ciepła.

I chichotała.

– Rany! – powiedział głęboki głos. – Nic ci się nie stało, skarbie?

Ściana zdecydowanie ani trochę nie była ścianą. To był chłopak. Serce mi się zatrzymało, a w piersi poczułam taki ucisk, że przez jedną przerażającą sekundę nie mogłam ani się poruszyć, ani myśleć. Cofnęłam się o pięć lat wstecz. Utknęłam tam. Nie mogłam nawet drgnąć. Powietrze boleśnie uciekało mi z płuc, a po karku pięło się nieprzyjemne mrowienie. Zablokowały mi się wszystkie mięśnie.

– Hej! – Głos złagodniał i usłyszałam w nim troskę. – Wszystko dobrze?

Zmusiłam się do wzięcia głębokiego wdechu. Do oddychania w ogóle. Musiałam oddychać. Wdech. Wydech. Ćwiczyłam to wiele razy przez ostatnie pięć lat. Już nie byłam czternastolatką. Już nie mieszkam tam. Jestem tutaj. Na drugim końcu kraju.

Poczułam dwa palce pod brodą i moja głowa powędrowała do góry. Spojrzała na mnie para hipnotyzujących niebieskich oczu okolonych czarnymi rzęsami. Ich błękit był tak elektryzujący, wibrujący i kontrastujący z czarnymi źrenicami, że zastanawiałam się, czy są prawdziwe.

A później to do mnie dotarło.

Ten koleś mnie obejmował. Kolesie nigdy mnie nie obejmowali. Nie licząc tamtego jednego razu, ale tamten nigdy nie będzie się liczył. Ten przyciskał mnie do siebie, uda do ud, pierś do piersi. Jakbyśmy tańczyli. Moje zmysły ożyły, kiedy poczułam lekki zapach jego perfum. Wow! Pachniał ładnie i drogo, jak tamten…

Nagle przepełnił mnie gniew, słodki i dobrze znany, i zepchnął na boczny tor panikę i zagubienie. W desperacji zdałam się na tę wściekłość i udało mi się wydobyć z siebie głos:

– Puść mnie!

Niebieskooki natychmiast rozluźnił uścisk. Nie byłam przygotowana na tak niespodziewaną utratę podparcia i zatoczyłam się w bok, opamiętując się w ostatniej chwili, zanim potknęłam się o własną torbę. Dyszałam, jakbym przebiegła kilometr, odgarnęłam z twarzy gęste pasma włosów i wreszcie dobrze mu się przyjrzałam.

Słodki Jezu, Niebieskooki był…

Był tak boski, że dziewczyny pewnie dla niego wariowały. Wysoki, o głowę czy nawet dwie wyższy ode mnie, szeroki w barach, ale wąski w biodrach. Atletyczna budowa pływaka. Lekko kręcone ciemne włosy opadały mu na czoło i zakrywały równie ciemne brwi. Kości policzkowe miał szerokie i wyraźne, usta ekspresyjne – po prostu ideał aż proszący się o to, żeby dla niego oszaleć. I do tego jeszcze te szafirowe oczy. Ja cię kręcę…

Kto by pomyślał, że miasteczko Shepherdstown ma na pokładzie kogoś takiego?

A ja właśnie na niego wpadłam! I to dosłownie. No ładnie…

– Przepraszam. Spieszyłam się na zajęcia. Jestem spóźniona i…

Klękając, lekko uniósł kąciki ust. Zaczął zbierać moje rozsypane rzeczy, a ja przez chwilę myślałam, że się rozpłaczę. Czułam wzbierające w gardle łzy. Byłam już porządnie spóźniona, nie mogłam tak zacząć pierwszego dnia. Co za porażka.

Kucnęłam i pozwoliłam, żeby włosy opadły mi na twarz. Zaczęłam zbierać długopisy.

– Nie musisz mi pomagać.

– Nie ma sprawy. – Podniósł kartkę papieru i zerknął. – Astronomia? Też idę.

No świetnie. Przez cały semestr będę spotykać kolesia, którego prawie zabiłam na korytarzu.

– Spóźnisz się przeze mnie – powiedziałam żałośnie. – Przepraszam, naprawdę.

Wpakował wszystkie podręczniki i długopisy z powrotem do mojej torby i wstał, podając mi ją.

– Nic się nie stało. – Krzywy uśmiech rozlał mu się po całej twarzy i ujawnił dołeczek w lewym policzku. Na prawym takiego nie było. – Jestem przyzwyczajony do tego, że dziewczyny się na mnie rzucają.

Zamrugałam. Chyba musiałam się przesłyszeć, nie mógł powiedzieć czegoś tak nędznego.

A jednak powiedział, a co więcej, mówił dalej:

– Chociaż muszę przyznać, że próba wskoczenia mi na plecy to coś nowego. Ale podobało mi się.

Poczułam, że policzki mi płoną i rzuciłam:

– Nie zamierzałam wskakiwać ci na plecy ani się na ciebie rzucać.

– Nie? – Krzywy uśmiech wciąż był obecny. – No to szkoda. Gdyby tak było, uznałbym ten dzień za najlepszy pierwszy dzień zajęć w historii.

Nie wiedziałam, co na to powiedzieć, więc tylko przycis­nęłam ciężką torbę do piersi. Wcześniej nikt ze mną nie flirtował. Większość kolesiów bała się choćby na mnie patrzeć, a ci, którzy patrzyli, na pewno nie robili tego w celach flirciarskich.

Wzrok Niebieskookiego padł na kartkę, którą wciąż trzymał w ręce.

– Avery Morgansten?

Serce mi się ścisnęło.

– Skąd znasz moje nazwisko?

Przekrzywił głowę i uśmiechnął się jeszcze szerzej.

– Jest wydrukowane na twoim planie zajęć.

– Ach! – Zgarnęłam fale włosów z rozpalonej twarzy. Oddał mi plan, a ja go wsunęłam do torby. Kiedy szamotałam się z zapięciem, poczułam się jeszcze bardziej niepewnie.

– Ja się nazywam Cameron Hamilton – oznajmił Niebieskooki – ale wszyscy mówią do mnie Cam.

Cam. Powtórzyłam to imię w myślach. Podobało mi się.

– Jeszcze raz bardzo ci dziękuję, Cam.

Pochylił się i podniósł czarny plecak, którego wcześniej nie zauważyłam. Kilka pasm ciemnych włosów spadło mu na czoło, więc je odgarnął, kiedy się prostował.

– No to zróbmy to nasze entrée.

Ruszył w kierunku sali 205, ale ja stałam jak wmurowana. Sięgnął do klamki, a potem spojrzał przez ramię. Czekał.

Nie mogłam tego zrobić. I nie miało to nic wspólnego z tym, że właśnie staranowałam najprzystojniejszego faceta na kampusie. Po prostu nie mogłam wejść do sali, w której wszyscy odwrócą się w moją stronę i zaczną się gapić. Przez ostatnie pięć lat miałam dość bycia w centrum uwagi, gdziekolwiek się pojawiałam. Pot wystąpił mi na czoło, a żołądek się ścisnął, kiedy robiłam krok w tył i oddalałam się od sali i Cama.

Spojrzał na mnie i zmarszczył brwi, a na jego zjawiskowej twarzy pojawił się wyraz zdumienia.

– Idziesz w złą stronę, skarbie.

Szłam w złą stronę przez pół życia.

– Nie mogę.

– Czego nie możesz? – Zbliżył się o krok.

A wtedy ja wystrzeliłam. Odwróciłam się i pobiegłam tak szybko, jakbym startowała w wyścigu o ostatnią na świecie filiżankę kawy. Kiedy dotarłam do tych przeklętych podwójnych drzwi, usłyszałam, że Cam mnie woła, ale się nie zatrzymałam.

Twarz mi płonęła, ale mknęłam po schodach i bez tchu wypadłam z budynku nauk ścisłych. Moje nogi wciąż się poruszały, aż trafiłam na ławkę przed biblioteką. Poranne słońce wydawało się świecić za jasno, więc zacisnęłam powieki.

Jezu!

Genialny sposób rozpoczęcia nowego życia w nowym mieście i w nowej szkole… Przemierzyłam ponad półtora tysiąca kilometrów, żeby zacząć od nowa, a w ciągu kilku minut wszystko zepsułam.

Rozdział 2

Na tym etapie miałam dwa rozwiązania: albo olać sprawę, zapomnieć o katastrofalnej w skutkach próbie dotarcia na pierwsze zajęcia i kontynuować studencką karierę, albo wrócić do domu, wpakować się do łóżka i nakryć głowę kołdrą. Druga opcja była bardzo kusząca, ale jednak nie w moim stylu.

Gdybym miała w zwyczaju uciekanie i chowanie się, w życiu nie przeżyłabym liceum.

Sięgnęłam do lewego nadgarstka i sprawdziłam, czy szeroka srebrna bransoleta jest na swoim miejscu. W liceum przetrwałam cudem.

Mama i tata oszaleli, kiedy poinformowałam ich o planach pójścia na uniwersytet na drugim końcu kraju. Gdyby jeszcze chodziło o Harvard, Yale albo Sweet Briar, pewnie byliby całym sercem za, ale uniwerek spoza Ligi Bluszczowej? Co za wstyd! Nie rozumieli. Nigdy mnie nie rozumieli. A ja za skarby świata nie poszłabym na uczelnię, na której oni studiowali albo na jedną z tych, na które posyłali swoje dzieci członkowie miejscowej śmietanki towarzyskiej.

Chciałam znaleźć się w miejscu, w którym nie będę słyszała kpin i szeptów, wciąż sączących się niczym jad. Gdzieś, gdzie ludzie nie będą znali mojej historii a przynajmniej jej rozlicznych wersji, powtarzanych raz za razem do tego stopnia, że czasem sama zastanawiałam się, co się naprawdę wydarzyło w Halloween pięć lat temu.

Tutaj to nie miało znaczenia. Nikt mnie nie znał. Nikt niczego nie podejrzewał. I nikt nie wiedział, co skrywała bransoleta w letnie dni, kiedy długie rękawy nie wchodziły w grę.

Podjęłam decyzję o przyjeździe tutaj i wiem, że to była dobra decyzja.

Rodzice straszyli, że nie dadzą mi dostępu do funduszu, co bardzo mnie bawiło. Miałam własne pieniądze. Pieniądze, nad którymi nie mieli kontroli, bo skończyłam już osiemnaście lat. Sama je zarobiłam. Z punktu widzenia rodziców po raz kolejny ich zawiodłam, ale gdybym została w Teksasie, w towarzystwie wszystkich ludzi stamtąd, nie przeżyłabym.

Sprawdziłam godzinę na komórce, wstałam z ławki i przerzuciłam torbę przez ramię. Przynajmniej na historię się nie spóźnię.

Wykłady z historii odbywały w budynku socjologii, u podnóża wzniesienia, na które dopiero co się wdrapałam. Przeszłam przez parking na tyłach budynku Byrda i przez ulicę. Wokół mnie chodzili studenci, w parach albo większych grupkach – wyraźnie dobrze się znali. Nie czułam się odizolowana, wręcz przeciwnie, możliwość poruszania się bez bycia rozpoznaną dawała mi wolność.

Wyparłam spektakularną wpadkę z rana, weszłam do Whitehall i skręciłam na pierwsze schody po prawej. Na korytarzu pełno było studentów, którzy czekali na możliwość wejścia do sal. Mijałam roześmiane grupki oraz osobniki, które wyglądały, jakby jeszcze spały. Znalazłam wolne miejsce naprzeciwko mojej sali, usiadłam pod ścianą i skrzyżowałam nogi. Potarłam dłońmi o dżinsy. Nie mogłam się doczekać nauki historii. Większość umierała z nudów, ale dla mnie to jeden z najważniejszych przedmiotów.

Jeśli mi się poszczęści, za pięć lat będę pracować w cichym i spokojnym muzeum albo w bibliotece, katalogując pradawne pisma czy artefakty. Może nie była to najbardziej prestiżowa z profesji, ale dla mnie wprost wymarzona.

Znacznie lepsza niż poprzednie marzenie: bycie tancerką w Nowym Jorku.

Kolejna rzecz, w której zawiodłam mamę. Tyle pieniędzy utopiła w lekcjach baletu, na które prowadzała mnie, odkąd nauczyłam się chodzić, a które skończyły się wraz z moimi czternastymi urodzinami.

Tęskniłam za tańcem, za ukojeniem, jakie dawał. Ale po prostu nie mogłam robić tego dalej.

– Dziewczyno, co ty robisz na podłodze?!

Podniosłam głowę i uśmiechnęłam się, bo ujrzałam przed sobą szeroki uśmiech rozjaśniający karmelową karnację chłopięcej, przystojnej twarzy Jacoba Masseya. Zakumplowaliśmy się w czasie spotkań integracyjnych w zeszłym tygodniu. Mieliśmy się spotykać na historii, a na dodatek na zajęciach z historii sztuki we wtorki i czwartki. Natychmiast polubiłam go za bezpośrednią, ciepłą osobowość.

Zerknęłam na drogie dżinsy, które miał na sobie i zauważyłam, z jaką maestrią zostały uszyte.

– Bardzo tu wygodnie. Może dołączysz?

– W życiu! Nie zamierzam wycierać podłóg moim ślicznym tyłeczkiem. – Oparł się biodrem o ścianę i uśmiechnął się.

– Chwileczkę! A co ty tu w ogóle robisz o tej porze? Myślałem, że masz zajęcia o dziewiątej.

– Zapamiętałeś to? Widziałeś mój plan przez pół sekundy w zeszłym tygodniu!

Mrugnął do mnie.

– Mam imponujący dar zapamiętywania rzeczy, które są mi totalnie zbędne.

Roześmiałam się.

– Dobrze wiedzieć.

– Już jesteś na wagarach? Niegrzeczna dziewczynka!

Skrzywiłam się i pokręciłam głową.

– Spóźniłam się, a nie znoszę wchodzić na zajęcia po ich rozpoczęciu. Zacznę semestr od środy, jeśli do tej pory stąd nie zwieję.

– Zwiejesz? Dziewczyno, nie wygłupiaj się! Astronomia to miodzio zajęcia! Sam bym się zapisał, gdyby te przeklęte dzieciaki z wyższych sfer nie rozdrapały wszystkich miejsc w ciągu dwóch sekund.

– Ale ty nie zabiłeś prawie na śmierć kolesia, który zmierzał na te same miodzio zajęcia.

– Co?! – Jego ciemne oczy otworzyły się szeroko i już zaczął przy mnie klękać, ale ktoś zwrócił na siebie jego uwagę. – Momencik. – Zamachał ręką i podskoczył. – Ej, Brittany! Kopsnij się tutaj!

Niska blondynka stanęła jak wryta pośrodku korytarza, odwróciła się do nas i zaczerwieniła, ale kiedy zobaczyła, że to Jacob, uśmiechnęła się. Podeszła i stanęła przy nas.

– Brittany, to jest Avery. – Jacob cały się rozpromienił. – Avery, to jest Brittany. Przywitajcie się ładnie.

– Cześć – powiedziała Brittany i mi pomachała.

Odmachałam.

– Hej!

– Avery właśnie zaczęła opowiadać, jak prawie zabiła chłopaka na korytarzu. Pomyślałem, że miałabyś ochotę usłyszeć tę historię.

Skrzywiłam się, ale zobaczyłam w brązowych oczach Brittany iskrę zainteresowania.

– Opowiadaj! – poprosiła z uśmiechem.

– No więc nie do końca go zabiłam – powiedziałam, wzdychając. – Ale niewiele brakowało i było to strasznie, strasznie upokarzające.

– Upokarzające historie są najlepsze – zawołał Jacob i uklęknął.

Brittany się roześmiała.

– To prawda.

– Wyrzuć to z siebie, siostro!

Odgarnęłam włosy na plecy i zniżyłam głos, żeby świadkiem mojej klęski nie stał się cały korytarz.

– Byłam już spóźniona na astronomię i przeleciałam przez podwójne drzwi na drugim piętrze. Nie patrzyłam, gdzie idę i wpakowałam się prosto w jakiegoś nieszczęsnego chłopaka, który stał na korytarzu.

– Auć! – Brittany popatrzyła na mnie ze współczuciem.

– Tak… Prawie go przewróciłam. Upuściłam torbę. Książki i długopisy fruwały wszędzie. To było spektakularne.

Oczy Jacoba rozbłysły śmiechem.

– Był przystojny?

– Co?

– Czy był przystojny? – powtórzył i przeczesał starannie przystrzyżone włosy. – Bo jeśli był, powinnaś to wykorzystać. To mogłoby być najbardziej niesamowite przełamanie lodów w historii świata. Gdybyście szaleńczo się w sobie zakochali, moglibyście wszystkim opowiadać, że ty się na niego rzuciłaś, zanim on rzucił się na ciebie.

– Boże! – Czułam, jak na policzki występuje mi dobrze znany płomień. – Tak, był przystojny.

– O nie! – powiedziała Brittany, jedyna osoba w towarzystwie, która wiedziała, że fakt przystojności znacząco podwyższa poziom mojego upokorzenia. Widocznie trzeba mieć waginę, żeby to rozumieć, bo Jacob wydawał się jeszcze bardziej zachwycony.

– No to teraz opowiedz ze szczegółami, jak ten cukiereczek wyglądał? Chcę wiedzieć wszystko!

Nie chciałam nic mówić, bo myśl o Camie sprawiała, że czułam się tysiąc razy bardziej niezręcznie.

– No więc… Był bardzo wysoki i chyba dobrze zbudowany.

– Skąd wiesz, jak był zbudowany? Macałaś?

Zaśmiałam się, a Brittany pokręciła głową.

– Jacob, zrozum, ja na niego wpadłam z rozpędu. A on mnie złapał. Nie macałam go z premedytacją, ale wydaje mi się, że miał fajne ciało. – Wzruszyłam ramionami. – Poza tym miał ciemne, trochę kręcone włosy. Dłuższe niż ty i rozczochrane, tak jakby…

– Niech cię, dziewczyno! Jeśli mi powiesz, że miał rozczochrane włosy tak jakby w ogóle nie zwracał uwagi na ich wygląd, to ja też chcę na niego wpaść.

Brittany zachichotała.

– Ja też takie lubię.

Zastanawiałam się, czy moja twarz jest tak samo czerwona jak gorąca.

– Tak, coś w tym stylu. Naprawdę zjawiskowy, a oczy miał tak niebieskie, że wyglądały jak…

– Zaczekaj. – Brittany głośno wciągnęła powietrze i szeroko otworzyła oczy. – Tak niebieskie, że wyglądały jak sztuczne? I powiedz, czy ładnie pachniał? Wiem, że to brzmi dziwnie i zakrawa na perwersję, ale powiedz.

Brzmiało dziwnie i perwersyjnie, ale też bardzo zabawnie.

– Tak. I tak.

– Masakra! – Brittany zaczęła się głośno śmiać. – Powiedział ci, jak się nazywa?

Zaczęłam się martwić, bo Jacob też miał dziwny wyraz twarzy.

– Tak. A co?

Brittany trąciła Jacoba łokciem i zniżyła głos:

– Cameron Hamilton?

Szczęka opadła mi aż do kolan.

– Czyli tak! – Ramiona Brittany zatrzęsły się od śmiechu. – Wpakowałaś się w Camerona Hamiltona?

Jacob się nie uśmiechał. Patrzył na mnie… zdumiony?

– Nie wiesz nawet, jak ci w tej chwili zazdroszczę. Oddałbym lewe jądro, żeby wpaść na Camerona Hamiltona.

Trochę się roześmiałam, trochę zabulgotałam ze zdziwienia.

– Wow! To brzmi poważnie.

– Bo Cameron Hamilton to poważna sprawa, Avery. Ale skąd masz to wiedzieć. Ty nie jesteś stąd.

– Ty też jesteś na pierwszym roku. Skąd go znasz? – spytałam, bo Cam wyglądał na starszego niż my. Musiał być wyżej.

– Wszyscy w kampusie go znają! – odparł Jacob.

– Przecież jesteś w kampusie niecały tydzień!

Jacob wyszczerzył zęby:

– Zdążyłem się zorientować.

Zaśmiałam się, ale pokręciłam głową.

– Nie rozumiem. Znaczy, no tak, jest przystojny, ale… co z tego?

– Chodziłam z Cameronem do szkoły – wyjaśniła Brittany i zerknęła przez ramię. – Jest ode mnie dwa lata starszy, ale w liceum mu nie szło. Wszyscy chcieli się z nim kumplować albo przebywać w jego towarzystwie. Tutaj jest to samo.

Zaciekawiłam się, bo to, co mówiła przypomniało mi kogoś innego.

– Jesteście stąd?

– Nie. Jesteśmy spod Morgantown. To niedaleko Fort Hill. Nie wiem, dlaczego wybrał tę uczelnię zamiast WVU. Ja przyjechałam tutaj, żeby się wyrwać z zaklętego kręgu wciąż tych samych ludzi.

Rozumiałam ją.

– W każdym razie Cameron jest dobrze znany w kampusie. – Jacob klasnął w dłonie. – Mieszka poza akademikiem i podobno robi najlepsze imprezy świata.

– W liceum miał reputację podrywacza – wtrąciła Brittany. – Na którą sobie zapracował. Nie zrozumcie mnie źle, zawsze był fajnym kolesiem. Miłym i zabawnym, ale trudnił się zaliczaniem lasek. Chyba od tamtej pory trochę się ustatkował, ale czym skorupka…

– No dobra. – Bawiłam się bransoletką. – Dobrze wiedzieć, ale to nie ma większego znaczenia. Zbombardowałam go na korytarzu. Tyle mi wystarczy na temat Cama.

– Cama?!

– A co? – Podniosłam się i sięgnęłam po torbę. Drzwi zaraz się otworzą.

Brittany zmarszczyła brwi.

– Ludzie, którzy go nie znają, mówią do niego Cameron. Tylko przyjaciele nazywają go Cam.

– Aha. – Wzruszyłam ramionami. – Powiedział mi, że wszyscy mówią do niego Cam, więc uznałam, że to obowiązujące zdrobnienie.

Brittany nic na to nie powiedziała, a ja nie rozumiałam, w czym problem. Cam, Cameron czy jak mu tam, po prostu okazał wyrozumiałość, kiedy prawie go staranowałam. To, że był zreformowanym imprezowiczem, oznaczało dla mnie tylko tyle, żeby trzymać się od niego z daleka.

Drzwi się otworzyły i studenci wysypali się na korytarz. Zaczekaliśmy, aż sala opustoszeje, weszliśmy do środka i zajęliśmy trzy miejsca na końcu, z Jacobem między nami. Kiedy wyciągnąłem mój gigantyczny notatnik do pięciu przedmiotów, którym można by kogoś zabić, Jacob złapał mnie za rękę.

Miał w oczach szaleństwo i popłoch.

– Nie możesz zrezygnować z astronomii. Żeby przetrwać ten semestr, muszę żyć twoim życiem i dostawać newsy o Camie co najmniej trzy razy w tygodniu.

Roześmiałam się cicho.

– Nie zamierzam zrezygnować. – Chociaż przez chwilę miałam taki plan. – Ale wątpię, żeby było coś do opowiadania. Pewnie już nigdy nie będę z nim rozmawiać.

Jacob puścił moją rękę, rozparł się na krześle i spojrzał na mnie.

– Nigdy nie mów nigdy, Avery.

Na szczęście reszta dnia nie obfitowała w takie emocje jak poranek. Nie znokautowałam już więcej żadnego niewinnego przystojniaka ani nie przydarzyło mi się nic równie upokarzającego. Chociaż w czasie przerwy na lunch musiałam ku radości Jacoba raz za razem odtwarzać bieg wydarzeń, cieszyłam się, że on i Brittany mają wolne w tym samym czasie co ja. Zamierzałam spędzić ten dzień sama, więc miło było dla odmiany porozmawiać z ludźmi… w moim wieku.

Widocznie z życiem społecznym jest jak z jazdą na rowerze.

Nie licząc propozycji Jacoba, żebym znów wpadła na Cama następnym razem, kiedy go zobaczę, nie działo się nic nieprzewidzianego. A przed końcem zajęć w zasadzie zapomniałam o całej sprawie.

Zanim opuściłam kampus, poszłam do budynku socjalnego, żeby złożyć wniosek o pracę studencką. Nie potrzebowałam pieniędzy, tylko pracy, żeby mieć czym zająć myśli. Wykorzystałam już cały przydział zajęć, ale i tak pozostawało mi mnóstwo wolnego czasu. Praca na uniwersytecie wydawała się doskonałym rozwiązaniem, ale nie było już miejsc. Zostałam wpisana na listę oczekujących.

Teren uniwersytetu był piękny na swój oryginalny i spokojny sposób. Nie przypominał rozległych kampusów wielkich uczelni. Położony był między rzeką Potomac a maleńkim, historycznym miasteczkiem Shepherdstown i wyglądał jak widoczek z pocztówki. Pomiędzy współczesne budynki wkomponowały się duże gmachy z iglicami. Wszędzie rosły drzewa i krzewy. Świeże, czyste powietrze i wszystko, czego trzeba w zasięgu spaceru. W ładne dni będę mogła przychodzić na piechotę, a w każdym razie parkować po zachodniej stronie kampusu, żeby unikać wysokiej opłaty za parkometr.

Po wpisaniu się na listę ruszyłam do samochodu, a po drodze cieszyłam się ciepłym wiatrem. Rano byłam spóźniona, ale teraz mogłam przyjrzeć się domom po drodze na stację kolejową. Na werandach trzech stojących obok siebie budynków siedzieli studenci. Wyglądało to na bractwo.

Jeden chłopak, z piwem w ręce, podniósł wzrok i uśmiechnął się, ale przez otwarte drzwi wyleciała piłka i walnęła go w plecy. Posypały się przekleństwa.

Tak, to zdecydowanie awantura bractwa.

Wyprostowałam się, przyspieszyłam kroku i minęłam domy. Doszłam do skrzyżowania, wyszłam na jezdnię i niemal zostałam zmiażdżona przez srebrnego pick-upa, może tundrę, który wpadł na wąską uliczkę, którą musiałam przejść. Serce mi stanęło, kiedy auto gwałtownie zahamowało i przecięło mi drogę.

Cofnęłam się na chodnik, całkiem oszołomiona. Czy kierowca na mnie nawrzeszczy?

Otworzyło się zachlapane błotem okno po stronie pasażera, a ja myślałam, że padnę trupem.

Zza kierownicy uśmiechał się do mnie Cameron Hamilton, w czapeczce z daszkiem założonej tyłem do przodu. Wystawały spod niej ciemne loki. Nie miał na sobie koszulki. W ogóle! I na ile widziałam, miał ładną klatę. Z prawdziwymi mięśniami! I tatuaż. Na prawej piersi płonęło mu słońce, a czerwono-pomarańczowe żywe promienie pełzły na ramiona.

– Avery Morgansten po raz drugi.

Był ostatnią osobą, którą miałam ochotę zobaczyć. W życiu nie słyszałam, żeby ktoś miał takiego pecha.

– Cameron Hamilton… Cześć.

Pochylił się i oparł ramieniem o kierownicę. Poprawka: miał też bardzo ładne bicepsy.

– Musimy przestać spotykać się w ten sposób.

Trudno odmówić mu racji. A ja musiałam przestać gapić się na jego biceps… I na klatę. I tatuaż. Nigdy bym nie pomyślała, że słońce może być takie… seksowne. Wow! Dziwne to wszystko.

– Ty na mnie wpadasz, potem ja niemal cię przejeżdżam… – kontynuował Cam. – Tak jakby wisiała nad nami katastrofa.

Nie miałam pojęcia, co na to odpowiedzieć. W ustach mi wyschło i nie mogłam pozbierać myśli.

– Dokąd idziesz?

– Do samochodu – wydusiłam z siebie. – Kończy mi się bilet z parkometru. – To nie była prawda, miałam mnóstwo ćwierćdolarówek i mandat mi nie groził, ale Cam nie musiał o tym wiedzieć. – Pójdę już…

– Wsiadaj, skarbie, podrzucę cię.

Krew odpłynęła mi z twarzy i popłynęła do innych miejsc, co było dziwne i niepokojące.

– Nie, nie trzeba. Już prawie jestem na miejscu.

Uśmiechnął się i ujawnił dołeczek.

– Nie ma sprawy! Przynajmniej tak zadość ci uczynię za to, że prawie cię przejechałem.

– Dziękuję, ale…

– Ej, Cam! – Z werandy zeskoczył chłopak z piwem i podbiegł do krawężnika, przelotnie rzucając na mnie okiem. – Co robisz, stary?

Ocalona przez kolesia z bractwa.

Cam nie oderwał ode mnie wzroku, ale uśmiech zaczął mu rzednąć.

– Nic, Kevin, staram się pogadać.

Szybko mu pomachałam, obeszłam Kevina i maskę. Nie odwróciłam się, ale wiedziałam, że na mnie patrzy. Przez lata wykształciłam umiejętność orientowania się, że ktoś na mnie patrzy, bez patrzenia na niego.

Zmusiłam się, żeby nie pobiec, bo ucieczka na oczach tego samego chłopaka drugi raz w ciągu jednego dnia stanowczo wykraczała poza akceptowalne poziomy dziwaczności. Nawet moje.

Dopóki nie usiadłam za kierownicą swojego samochodu i nie zapaliłam silnika, nie zdawałam sobie sprawy, że wstrzymuję oddech.

Jezu!

Oparłam głowę o kierownicę i jęknęłam. „Jakby wisiała nad nami katastrofa”? Brzmiało groźnie.

Rozdział 3

Trzy godziny socjologii we wtorkowy wieczór nie były aż tak straszne, jak się spodziewałam, ale pod koniec umierałam już z głodu. Zanim wróciłam do siebie, zajrzałam do Sheetza, na stację benzynową połączoną ze sklepem (u nas w Teksasie ich nie ma) i kupiłam gotową sałatkę. Aż ciężką od smażonego kurczaka i sosu.

Samo zdrowie!

Parking był pełen, samochody stały nawet na trawniku obok. Kiedy szłam na wieczorne zajęcia, nie widziałam ich tu aż tyle i zaczęłam się zastanawiać, co się dzieje. Udało mi się znaleźć miejsce kawałek dalej, niedaleko drogi głównej. Kiedy wyłączyłam silnik, zaterkotała komórka.

Uśmiechnęłam się, kiedy zobaczyłam, że to SMS od Jacoba. Wymieniliśmy się dzisiaj numerami, bo on mieszkał w akademiku.

„Sztuka jest do dupy”, brzmiał SMS.

Roześmiałam się i szybko odpisałam mu w sprawie naszej pracy domowej, która polegała na przypisaniu dzieła malarskiego do odpowiedniej epoki. Dzięki Bogu za Google’a, bo dzięki niemu udało mi się ją odrobić.

Wzięłam torbę, jedzenie i wysiadłam z samochodu. Powietrze było aż lepkie, więc uniosłam rozpuszczone włosy. Żałowałam, że nie związałam ich w koński ogon. Mimo to już było czuć zapach jesieni, a ja czekałam na chłodniejszą pogodę. Może zimą spadnie śnieg? Przeszłam przez jasno oświetlony parking i ruszyłam w stronę środkowego bloku. Mieszkałam na piątym piętrze, najwyższym. Wyglądało na to, że jest tu sporo studentów, którzy przyjechali dopiero dzisiaj, ale kiedy wyszłam na chodnik, przekonałam się, skąd tyle aut.

Z budynku, w którym mieszkałam, dobiegała dudniąca muzyka. Paliło się mnóstwo świateł, a idąc po schodach, słyszałam strzępy rozmów. Na piątym piętrze trafiłam na źródło chaosu. W mieszkaniu po drugiej stronie korytarza, dwoje drzwi ode mnie, była impreza. Drzwi otworzyły się gwałtownie i na korytarz wyciekło światło i muzyka.

Kiedy otwierałam swoje mieszkanie, poczułam w piersi lekkie ukłucie zazdrości. Śmiech, hałas i muzyka brzmiały przyjaźnie. Wszystko to wydawało się normalne, jak coś, co sama powinnam robić, ale imprezy…

Imprezy nie kończyły się dla mnie dobrze.

Zamknęłam za sobą drzwi, zrzuciłam buty i położyłam torbę na kanapie. Umeblowanie tego mieszkania trochę nadszarpnęło mój budżet, ale miałam tu spędzić cztery lata, więc stwierdziłam, że albo sprzedam meble, kiedy się stąd wyprowadzę, albo zabiorę je ze sobą.

Wszystko było moje. A to wiele dla mnie znaczyło.

Impreza po drugiej stronie korytarza trwała w najlepsze, gdy pożerałam swoją nie najzdrowszą sałatkę, przebierałam się w spodenki do spania i koszulkę z długimi rękawami, a potem kończyłam pracę domową z historii sztuki. Było już po północy, kiedy darowałam sobie czytanie angielskiego tekstu i skierowałam się do sypialni.

W połowie korytarza zatrzymałam się i wbiłam palce u stóp w dywan.

Dobiegł mnie wybuch stłumionego śmiechu i wiedziałam, że ich drzwi musiały zostać otwarte, bo słyszałam wyraźniej niż wcześniej. Zamarłam i zagryzłam dolną wargę. A gdybym otworzyła drzwi i rozpoznała kogoś z zajęć? Imprezę urządził na pewno ktoś ze studentów. Może go znam? A jeśli tak? Czyżbym zamierzała dołączyć do zabawy bez stanika, w piżamie i z najmniej twarzowym kucykiem, jaki widziała ludzkość?

Odwróciłam się i zapaliłam światło w łazience, żeby popatrzeć na swoje odbicie. Zmyłam już makijaż, więc piegi na nosie były wyraźnie widoczne, a twarz miałam czerwieńszą niż zwykle. Oparłam się o umywalkę, którą moja mama by wyśmiała, i przysunęłam twarz do lustra.

Nie licząc rudobrązowych włosów, które odziedziczyłam po ojcu, byłam wierną kopią matki. Prosty nos, okrągłe policzki, wysokie kości policzkowe, a dzięki wszystkim zabiegom kosmetycznym, którym poddawała się przez lata, przypominałyśmy raczej siostry niż matkę i córkę.

W korytarzu rozległy się kroki. I więcej śmiechu.

Zrobiłam minę do swojego odbicia i odsunęłam się od lustra. Stanęłam z powrotem w przedpokoju i nakazałam sobie iść spać, ale okazało się, że idę do drzwi. Nie miałam pojęcia, czemu to robię i co mnie opętało, że stałam się tak wścibska, ale to wszystko brzmiało tak… ciepło i zabawnie. A u mnie było zimno i nudno.

Ciepło i zabawnie?!

Wywróciłam oczami. Boże, co za żałość! U mnie było zimno, bo skręcałam ogrzewanie, tak jak moja mama!

Ale już byłam przy drzwiach i nic nie mogło mnie powstrzymać. Otworzyłam je i wyjrzałam na klatkę schodową. Ktoś schodził po schodach, ale widziałam tylko dwie głowy. Drzwi na imprezę były wciąż otwarte, a ja stałam jak wmurowana, nie wiedząc, co robić. To nie dom. Tu nikt mnie nie odpędzi pogardliwym spojrzeniem albo obscenicznym komentarzem. Co najwyżej pomyśli, że jestem jakimś czubkiem, który stoi w progu z wytrzeszczonymi oczami i wypuszcza na zewnątrz masy lodowatego powietrza.

– Przynieś tu Rafaela! – Znajomy głos, a po nim głęboki śmiech, od którego ścisnęło mnie w żołądku. Nie mogłam w to uwierzyć. – Ty debilu!

Poznałam ten głos. O mój Boże…

Niemożliwe! Co prawda widziałam na zewnątrz srebrnego pick-upa, ale samochodów było tyle, a ja przecież wcale go nie wypatrywałam.

Drzwi otworzyły się na całą szerokość, a ja zamarłam, gdy wytoczył się przez nie jakiś koleś i ze śmiechem postawił na ziemi żółwia. Co?! Stworzonko wystawiło głowę ze skorupy, rozejrzało się, a potem schowało się z powrotem.

Sekundę później chłopak, który go tu postawił, zniknął w mieszkaniu, a na progu pojawił się Cam, opromieniony blaskiem nagiego torsu. Wyciągnął rękę i wziął do ręki małego, zielonego stworka.

– Wybacz, Rafael. Moi kumple to totalnie popieprzone… – Podniósł wzrok.

Usiłowałam zniknąć w mieszkaniu, ale za późno.

Cam mnie zobaczył.

– …dupki – Zamrugał. – Co do…

Czy zatrzaśnięcie za sobą drzwi byłoby dziwne? Tak. Tak, byłoby! Zamiast tego wydusiłam bardzo żałosne:

– No hej…

Cam zamrugał kilka razy, jakby wzrok mu się rozmazywał.

– Avery Morgansten? Ustanawiamy nową tradycję.

– Tak. – Z trudem przełknęłam ślinę. – Na to wygląda.

– Mieszkasz tu czy przyszłaś do kogoś?

Odchrząknęłam, gdy żółw zaczął przebierać nóżkami, tak jakby próbował odejść.

– Mieszkam…

– Bez jaj! – Dziecinne błękitne oczy otworzyły się szeroko, a on oparł się o poręcz schodów. Nie mogłam nie zauważyć, że gimnastyczne spodenki opadły mu nisko na wąskich biodrach. Albo raczej na brzuchu. Umięśnionym. Zatrzymały się w tej okolicy, gdzie sześciopak przechodził w ośmiopak. – Naprawdę tu mieszkasz?

Siłą podniosłam wzrok i zatrzymałam go na tatuażu w kształcie serca

– Tak. Naprawdę tu mieszkam.

– To… Nie wiedziałem! – Znowu się roześmiał, a ja spojrzałam mu w oczy. – To szaleństwo!

– Czemu? – Oczywiście pomijając fakt, że stał na korytarzu przed moim mieszkaniem, boso, bez koszulki i z żółwiem Rafaelem w ręce?

– Bo ja też tu mieszkam.

Zagapiłam się na niego. To, że był półnagi oraz że miał przy sobie żółwia, zaczęło nabierać sensu. Ale to przecież niemożliwe. Za dużo zbiegów okoliczności.

– Żartujesz sobie, tak?

– Nie. Mieszkam tu już… Zaraz, już parę lat. Ze współlokatorem. Z tym debilem, który wystawił Rafaela.

– Hej! – zawołał chłopak z wnętrza mieszkania. – Mam imię! Brzmi: Señor Debilos!

Cam się roześmiał.

– Wprowadziłaś się w weekend?

Zdaje się, że pokiwałam głową.

– No tak. Ja byłem w domu odwiedzić rodzinę. – Przełożył Rafaela do drugiej ręki i przycisnął wyrywającego się żółwia do piersi. – A niech to…

Ściskałam drzwi tak mocno, że rozbolały mnie palce.

– Czy to… twój żółw?

– Tak. – Uśmiechnął się, podnosząc zwierzątko. – Rafael, poznaj Avery.

Pomachałam szybko żółwiowi, czując się przy tym trochę idiotycznie. On tylko schował łebek do brązowej skorupy.

– Bardzo ciekawe stworzenie.

– Bardzo ciekawe spodenki – zrewanżował się. Spuścił wzrok. – Co przedstawiają? – Pochylił się i zmrużył oczy, a ja cała się napięłam. – Kawałki pizzy?

Poczułam, że policzki robią mi się gorące.

– Rożki do lodów.

– Aha! Super! – Wyprostował się i powoli przesunął po mnie wzrokiem, pozostawiając po sobie nieznaną mi falę żaru. – Bardzo mi się podobają.

Natychmiast puściłam drzwi i skrzyżowałam ramiona na piersi. Uniósł kącik ust. Ja zmrużyłam oczy.

– Dzięki. To wiele dla mnie znaczy.

– No ja myślę! Zostały przeze mnie zaaprobowane! – Zagryzł dolną wargę i jednocześnie podniósł wzrok. Wprost wwiercił się w moje oczy. – Muszę zanieść Rafaela do terrarium, zanim nasika mi na rękę. Czasem mu się to zdarza i wtedy jest masakra.

Uśmiechnęłam się lekko.

– Wyobrażam sobie.

– A w ogóle, to wpadnij do mnie! Chłopaki mieli już iść, ale na pewno zostaną dłużej. Poznasz wszystkich. – Zrobił krok w moją stronę i zniżył głos: – Nie są co prawda tak fajni jak ja, ale dają radę.

Spojrzałam mu przez ramię. Jakaś część mnie chciała, druga zupełnie nie. I ona wygrała.

– Dzięki, ale właśnie szłam do łóżka.

– Tak wcześnie?

– Jest już chyba po północy?

Uśmiechnął się szerzej.

– Czyli wcześnie.

– Może dla ciebie.

– Na pewno? – spytał. – Mam ciasteczka.

– Ciasteczka? – Uniosłam brwi.

– Tak! Sam piekłem! Jestem zajebistym cukiernikiem.

Z jakiegoś powodu nie mogłam sobie tego wyobrazić.

– Upiekłeś ciasteczka?

– Dużo rzeczy piekę i jestem pewien, że marzysz, żeby się dowiedzieć co. Dzisiaj mam czekoladowe ciasteczka z orzechami. Prawdę mówiąc, są obłędnie cudowne.

– Brzmi kusząco, ale muszę odmówić.

– Może innym razem?

– Może. – Choć szczerze wątpiłam. Cofnęłam się i sięg­nęłam do klamki. – Miło było cię znów widzieć, Cameronie.

– Cam – poprawił mnie. – Poza tym zwróć uwagę, że tym razem nie wpadliśmy na siebie. Chyba zmienia się schemat.

– Byłoby dobrze. – Byłam już z powrotem w mieszkaniu, a on wciąż stał przed drzwiami. – Wracaj do siebie, zanim Rafael zleje ci się na rękę.

– I tak byłoby warto – odparł.

Zmarszczyłam brwi.

– Czemu?

Nie odpowiedział, zaczął się wycofywać.

– Gdybyś zmieniła zdanie, jeszcze przez jakiś czas nie zamierzam się kłaść.

– Raczej nie zmienię. Dobranoc, Cam.

Odrobinę szerzej otworzył oczy, ale za to jego usta rozciągnęły się w uśmiechu, a mnie ścisnęło w dołku, bo miał obłędny uśmiech.

– Widzimy się jutro?

– Jutro?

– Na astronomii. Czy znowu zamierzasz uciec?

Znów oblałam się rumieńcem. Boże, już prawie zapomniałam, że uciekłam przed nim jak totalna idiotka.

– Nie – westchnęłam. – Będę.

– Super. – Znów zaczął się wycofywać. – Dobranoc, Avery.

Zniknęłam za drzwiami i zamknęłam je za sobą. Mogłabym przysiąc, że słyszałam śmiech, ale chyba raczej rzucało mi się na mózg.

Stałam tak przez kilka chwil, a potem odwróciłam się i pomaszerowałam do sypialni. Zanurkowałam pod kołdrą, obróciłam się na brzuch i schowałam twarz w poduszce.

„Śpij. Zaśnij”.

Cam mieszka po drugiej stronie korytarza?

„Wcześnie wstajesz. Spać!”

Jak to w ogóle możliwe? Był dzisiaj wszędzie, gdziekolwiek poszłam.

„Zamknij oczy!”

Do tego ma żółwia, którego nazwał Rafael na część bohatera Wojowniczych żółwi Ninja. To całkiem śmieszne.

„Zaraz będzie rano”.

Czy on nosi koszulkę tylko na zajęciach? Jezu Chryste, on naprawdę mieszka po drugiej stronie korytarza! Jacob padnie, jak się dowie. Pewnie będzie chciał się wprowadzić. W sumie byłoby śmiesznie. Naprawdę polubiłam Jacoba, chociaż obawiałam się, że pożyczałby moje ubrania.

„Śpij, do cholery!”

Nie mogę uwierzyć, że ten obłędny koleś, na którego najpierw wpadłam, a potem przed nim uciekłam, mieszka po drugiej stronie korytarza. W sumie nawet nie wiem, czemu tak się tym przejęłam. To nie miało znaczenia. Nie interesowałam się ani chłopakami, ani dziewczynami, ale on był nieprzeciętnie seksowny. I zabawny… I czarujący…

„Nie. Nie. Nie. Przestań o nim myśleć, bo to kompletnie bez bezsensu. Beznadziejna sprawa. Idź spać!”

Zjadłam całą tę sałatkę? Jezu, teraz miałam ochotę na te jego ciasteczka.

– Cholera! – warknęłam w poduszkę.

Miotałam się tak przez mniej więcej godzinę, aż w końcu wstałam. W salonie nie słyszałam już muzyki dobiegającej z jego mieszkania. Pewnie smacznie spał, a ja nakręcałam się ciasteczkami, paluszkami drobiowymi i umięśnionymi brzuchami.

Weszłam do dodatkowego pokoju, który przeznaczyłam na bibliotekę/gabinet i włączyłam komputer, żeby sprawdzić pocztę. Miałam tylko jeden nieprzeczytany list, od kuzyna. Wykasowałam go, nawet nie otwierając. Przy okazji zauważyłam, że kilka maili wpadło do spamu. Byłam tak śmiertelnie znudzona, że weszłam tam i przejrzałam ofertę leków, list z cyklu „Mam lokatę na zagranicznym koncie” oraz informację o wyprzedaży w Bath and Bodyworks. Zmrużyłam oczy, czytając temat maila, który przyszedł tego wieczoru około jedenastej.

Brzmiał: AVERY MORGANSTEN i pochodził z adresu, którego nie znałam.

To dziwne, bo w mailu nie miałam imienia i nazwiska, więc to nie mógł być spam. Ten adres znali tylko moi rodzice i kuzyn, bo chociaż mieli mój numer telefonu, wolałam, żeby pisali zamiast dzwonić. Poza nimi nikt nie znał tego adresu.

Mój palec zawisł nad klawiszem myszy. W żołądku poczułam nieprzyjemny supeł. Przyciągnęłam kolana do piersi i zabroniłam sobie otwierać ten list. Powinnam go wykasować, a jednak weszłam w treść. Musiałam. To jak patrzenie na wypadek drogowy. Wiesz, że nie powinieneś patrzeć, ale patrzysz.

Natychmiast pożałowałam. Supeł w żołądku jeszcze się zacieśnił, a w gardle poczułam gulę. Zemdliło mnie. Odsunęłam się od biurka i zamknęłam laptop. Stałam na środku pokoju, brałam głębokie wdechy i zaciskałam dłonie w pięści.

Były tam tylko trzy linijki.

To wszystko.

Trzy linijki, które unieważniły dystans tysięcy kilometrów.

Trzy linijki, które zrujnowały mi noc.

Trzy linijki, które znalazły mnie tu, w małym college’u w Wirginii Zachodniej.

„Kłamiesz, Avery Morgansten. W końcu dostaniesz za swoje. I to nie w formie pieniędzy”.

Rozdział 4

Przyszłam dziesięć minut przed początkiem zajęć i zajęłam nierzucające się w oczy, jak miałam nadzieję, miejsce pośrodku sali w formie amfiteatru. Kilku studentów już tam było, siedzieli z przodu. Ziewnęłam, usiadłam na krześle i potarłam oczy. Litry kawy, które wypiłam rano, nie zmieniły faktu, że spałam tylko godzinę.

Trzy krótkie zdania.

Zamknęłam oczy i oparłam czoło na ręce. Nie chciałam myśleć o liście ani o tym, że później z powrotem otworzyłam laptop i odszukałam w koszu list od kuzyna, żeby sprawdzić, co napisał. Rozwodził się nad tym, jak bardzo zawiodłam moich rodziców, jak zamartwili się jego rodzice, a on bał się, że narażę mamę i tatę na kolejne nieprzyjemności. „Musisz wracać do domu”, napisał. „Tak trzeba”. Według nich tak trzeba było, a ponieważ mój kuzyn trzymał ich stronę, zresztą tak samo jak dziewięćdziesiąt dziewięć procent mieszkańców miasta, wątpiłam, żeby to on stał za tym mailem.

Adres nic mi nie mówił, a ponieważ mogło to napisać wiele osób, nie wiedziałam nawet, gdzie szukać. Na pewno to nie był on. Przecież nie był na tyle głupi, żeby się ze mną kontaktować?

A może był?

Po kręgosłupie przemknął mi dreszcz. A jeśli to Blaine? A jeśli dowiedział się, dokąd wyjechałam? Moja rodzina by mu nie powiedziała. Ale mogli powiedzieć jego rodzicom, w końcu znali się z klubu. Jeśli powiedzieli, zabiję ich. Poważnie. Złapię najbliższy lot do Teksasu i ich zamorduję, bo cały sens przyjazdu tutaj polegał na oddaleniu się od…

– Dzień dobry, skarbie – usłyszałam głęboki głos.

Gwałtownie podniosłam głowę i poprawiłam się na krześle. Zaskoczenie odebrało mi mowę, więc tylko patrzyłam, jak Cam siada na wolnym miejscu obok. Przez to spowolnienie reakcji nie powiedziałam mu, choć powinnam, że to miejsce jest zajęte i ma się przesiąść. Mogłam się tylko gapić.

Rozparł się na krześle i patrzył na mnie bokiem.

– Wyglądasz na trochę przeczołganą.

On za to wyglądał niezwykle świeżo jak na kogoś, kto w nocy imprezował. Wilgotne włosy miał rozczochrane we wszystkich kierunkach, a oczy jasne.

– Dzięki.

– Nie ma za co! Miło cię tym razem widzieć na zajęciach. – Zamilkł, oparł głowę o zagłówek krzesła i położył nogi na krześle przed nami. Wciąż na mnie patrzył. – Ale trochę mi brakuje tego wpadania na siebie. To było całkiem emocjonujące.

– Mnie nie brakuje – przyznałam. Pochyliłam się i zaczęłam grzebać w torbie w poszukiwaniu notatnika. – Strasznie to było krępujące.

– No co ty!

– Łatwo ci mówić. To nie ty się na mnie rzuciłeś, tylko ja na ciebie.

Cam otworzył usta. Boże, czy ja naprawdę to powiedziałam?! Powiedziałam… Zarumieniłam się aż po cebulki włosów i otworzyłam notatnik.

– Rafael ma się świetnie, gdybyś pytała.

Uśmiechnęłam się z ulgą.

– Miło to słyszeć. Nasikał ci na rękę?

– Nie, ale było blisko. Mam coś dla ciebie.

– Żółwie siki?

Roześmiał się, ale pokręcił głową i sięgnął do plecaka.

– Przykro mi, ale muszę cię rozczarować. – Wydobył spięte papiery. – To sylabus. Wiem, wiem! Ekscytujące jak jasna cholera, ale nie było cię na zajęciach w poniedziałek, a pewnie ci się przyda, więc wziąłem dla ciebie od profesora.

– Dziękuję! – Wzięłam od niego papiery, nieco zszokowana jego zachowaniem. – Bardzo miło, że pomyślałeś.

– No to się przygotuj. W tym tygodniu myślę jak szalony. Mam dla ciebie coś jeszcze.

Ugryzłam końcówkę długopisu. Kiedy Cam się szamotał, mogłam się na niego ze zdumieniem gapić, nie ryzykując, że mnie przyłapie. Minęło naprawdę dużo czasu, odkąd ostatnio rozmawiałam z przedstawicielem płci przeciwnej, z którym nie byłam spokrewniona, ale przez ostatnie lata obserwowałam zachowanie ludzi i obstawiałam, że idzie mi całkiem nieźle. Pomijając gafę na temat rzucania się na niego, byłam z siebie całkiem dumna.

Cam wyciągnął serwetkę i rozprostował ją długimi palcami.

– Ciasteczko dla ciebie. Ciasteczko dla mnie.

Wyjęłam długopis z ust i pokręciłam głową.

– Nie musiałeś tego robić.

– Skarbie, to tylko ciastko!

Znów pokręciłam głową, bo to nie miało sensu. Cam nie miał dla mnie sensu. Większość ludzi go nie miała.

Zerknął na mnie spomiędzy swoich niemożliwie długich rzęs i westchnął. Rozdarł serwetkę na pół, owinął w nią jedno z ciasteczek i położył mi na kolanie.

– Wiem, że nie powinno się brać cukierków od obcych, ale to ciasteczko, a nie cukierek, a technicznie rzecz biorąc, ja nie jestem obcy.

Przełknęłam ślinę.

Ugryzł ciastko i przymknął oczy. Z jego gardła wydobył się głęboki dźwięk, oznaczający przyjemność. Serce mi podskoczyło, a im dłużej na niego patrzyłam, tym bardziej płonęły mi policzki. Znów zamruczał, a ja otworzyłam szeroko usta. Dziewczyna siedząca przed nami obróciła się i spojrzała na niego zamglonym wzrokiem.

– Naprawdę aż takie dobre? – spytałam i popatrzyłam na leżące na moim kolanie ciastko.

– Nooo! O to chodzi! Mówiłem ci wczoraj. Ale lepsze byłyby z mlekiem. – Wziął kolejnego gryza. – Mleko…

Postanowiłam spojrzeć na niego raz jeszcze. Wyglądał, jakby za chwilę miał mieć orgazm.

Otworzył jedno oko.

– To przez połączenie czekolady i orzechów. Jak je wymieszasz, są w ustach jak wybuch seksu. No, tyle że nie robią takiego bałaganu. Jedyne, co mogłoby być lepsze, to pokruszone na maluteńkie kawałeczki ciasteczka Reese’s Cups. Wrzucasz te szatany do ciepłego ciasta… No nie, musisz spróbować. Weź kawałek.