Wydawca: Akurat Kategoria: Fantastyka i sci-fi Język: polski Rok wydania: 2015

Zabójcza sprawiedliwość ebook

Ann Leckie  

4.36363636363636 (11)

Uzyskaj dostęp do tej
i ponad 25000 książek
od 6,99 zł miesięcznie.

Wypróbuj przez
7 dni za darmo

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

e-czytniku kup za 1 zł
tablecie  
smartfonie  
komputerze  
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Liczba stron: 471 Przeczytaj fragment ebooka

Odsłuch ebooka (TTS) dostępny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacji Legimi na:

Androida
iOS
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?

Ebooka przeczytasz na:

Kindlu MOBI
e-czytniku EPUB kup za 1 zł
tablecie EPUB
smartfonie EPUB
komputerze EPUB
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Zabezpieczenie: watermark Przeczytaj fragment ebooka

Opis ebooka Zabójcza sprawiedliwość - Ann Leckie

Najlepsza space opera ostatnich lat, zdobywczyni wszystkich najważniejszych nagród literackich z dziedziny fantastyki.

W odległej przyszłości znaczną częścią zamieszkanego kosmosu rządzi Imperium Radch, gdzie władzę absolutną sprawuje Anaander Mianaai, jedna osoba w tysiącach ciał, wszechobecna i niemal wszechwiedząca. Najsprawniejsi jeńcy wzięci do niewoli na podbitych planetach zostają zamienieni w serwitory - pozbawieni własnej osobowości, stanowią przedłużenie sztucznych inteligencji dowodzących okrętami wojennymi. Zdawałoby się, że SI jednego z tych okrętów, „Sprawiedliwości Toren”, dysponująca setkami oczu i uszu serwitorów, łatwo może utrzymać porządek na podbitej planecie. Jednak wskutek skomplikowanej intrygi wybuchają zamieszki, ulubiona oficer „Sprawiedliwości Toren” zostaje niesprawiedliwie oskarżona i skazana na śmierć, a sam okręt ulega zniszczeniu. Przeżywa tylko jeden serwitor, cząstka sztucznej inteligencji w ludzkim ciele. Odtąd Breq, bo takie przybrała imię, okaleczona psychicznie i emocjonalnie, szuka zemsty na tyranie, który pozbawił ją wszystkiego. W trakcie tych poszukiwań odkrywa przerażającą prawdę o rozłamie w zbiorowym umyśle samego władcy...

Opinie o ebooku Zabójcza sprawiedliwość - Ann Leckie

Fragment ebooka Zabójcza sprawiedliwość - Ann Leckie

Tytuł oryginału: Ancillary Justice

Ilustracja oraz projekt okładki: Tomasz Maroński

Redakcja: Jacek Ring

Redakcja techniczna: Anna Sawicka-Banaszkiewicz

Skład wersji elektronicznej: Robert Fritzkowski

Korekta: Dorota Wojciechowska, Elżbieta Steglińska

Copyright © Ann Leckie 2013

By arrangement with the author. All rights reserved.

© for this edition by MUZA SA, Warszawa 2015

© for the Polish translation by Danuta Górska

ISBN 978-83-287-0049-9

Wydawnictwo Akurat

Warszawa 2015

Wydanie I

FRAGMENT

Moim rodzicom, Mary P. i Davidowi N. Dietzlerowi, którzy nie dożyli wydania tej książki, ale nigdy nie wątpili, że powstanie

ROZDZIAŁ 1

Nagie ciało leżało twarzą w dół, śmiertelnie szare, śnieg wokół niego plamiły rozbryzgi krwi. Było minus piętnaście stopni Celsjusza, zamieć przeszła zaledwie parę godzin wcześniej. W bladym słońcu rozciągała się gładka pokrywa śnieżna, tylko nieliczne ślady prowadziły do pobliskiego budynku z bloków lodu. Tawerna. Albo to, co w tym mieście uchodziło za tawernę.

Odrzucone w bok ramię, linia od barku do biodra wydawały się męcząco znajome. Ale raczej nie mogłam znać tej osoby. Nie znałam tu nikogo. To był lodowaty kraniec zimnej i odizolowanej planety, odległej od radchaajańskiego pojęcia cywilizacji na tyle, na ile to możliwe. Znalazłam się tutaj, na tej planecie, w tym mieście tylko dlatego, że miałam własne pilne sprawy. Ciała na ulicy to nie moje zmartwienie.

Niekiedy nie wiem, dlaczego robię to, co robię. Nawet po tak długim czasie to wciąż dla mnie nowość, że nie wiem, nie mam rozkazów do wykonania z minuty na minutę. Tak więc nie potrafię wyjaśnić, dlaczego przystanęłam i jedną stopą uniosłam nagie ramię, żeby zobaczyć twarz tej osoby.

Chociaż była zmarznięta, posiniaczona i zakrwawiona, rozpoznałam ją. Nazywała się Seivarden Vendaai i dawno temu należała do moich oficerów, młoda porucznik, która w końcu awansowała na dowódcę własnego statku. Myślałam, że nie żyje od tysiąca lat, a jednak niezaprzeczalnie była tutaj. Przykucnęłam i poszukałam pulsu bądź najsłabszego drgnienia oddechu.

Jeszcze żyła.

Seivarden Vendaai już mnie nie obchodziła, nie odpowiadałam za nią. I nigdy nie należała do moich ulubionych oficerów. Oczywiście wypełniałam jej rozkazy, a ona nie dręczyła serwitorów ani nie uszkodziła żadnego z moich segmentów (co niekiedy robili oficerowie). Nie miałam powodów, żeby źle o niej myśleć. Przeciwnie, cechowały ją maniery wykształconej, dobrze wychowanej osoby z dobrej rodziny. Oczywiście nie w stosunku do mnie – ja nie byłam osobą, tylko fragmentem wyposażenia, częścią statku. Ale nigdy za nią nie przepadałam.

Podniosłam się i weszłam do tawerny. W środku było ciemno, biel lodowych ścian dawno znikła pod warstwą brudu albo czegoś gorszego. Cuchnęło alkoholem i wymiotami. Za wysoką ladą stała szynkarka. Tubylcza – niska i gruba, blada, o szeroko rozstawionych oczach. Trzy klientki rozpierały się na krzesłach przy brudnym stole. Pomimo zimna miały na sobie tylko spodnie i pikowane koszule – na tej półkuli Nilt panowała wiosna, więc korzystały z ocieplenia. Udawały, że mnie nie widzą, chociaż z pewnością zauważyły mnie wcześniej na ulicy i wiedziały, dlaczego tu weszłam. Zapewne przynajmniej jedna z nich maczała w tym palce; Seivarden nie leżała tam długo, inaczej już by nie żyła.

– Wynajmę sanie – powiedziałam – i kupię zestaw do hipotermii.

Za moimi plecami któraś z klientek zachichotała i rzuciła szyderczo:

– Twarda z ciebie dziewczynka.

Odwróciłam się, żeby jej się przyjrzeć. Była wyższa od większości Nilterek, ale tłusta i blada jak one wszystkie. Ważyła więcej ode mnie, ale ja byłam wyższa i znacznie silniejsza, niż mogło się wydawać. Nie zdawała sobie sprawy, na kogo się porywa. Była prawdopodobnie płci męskiej, sądząc po skomplikowanych kanciastych wzorach pikowania na jej koszuli. Nie miałam całkowitej pewności. To byłoby bez znaczenia, gdybym przebywała w przestrzeni Radch. Radchaai nie zwracają większej uwagi na płeć, a ich język – mój pierwszy język – w ogóle nie uwzględnia rozróżnień płci. Język, którym teraz mówiliśmy, uwzględniał i mogłam sobie narobić kłopotów, gdybym użyła niewłaściwych form. Nie pomagało, że wskazówki pozwalające odgadnąć płeć zmieniały się w każdym kolejnym miejscu, niekiedy radykalnie, i rzadko miały dla mnie sens.

Postanowiłam nic nie mówić. Po kilku sekundach ona nagle znalazła coś interesującego na blacie stołu. Mogłam ją zabić na miejscu bez większego wysiłku. Spodobał mi się ten pomysł. Ale w tej chwili moim priorytetem była Seivarden. Odwróciłam się z powrotem do szynkarki.

Niedbale zgarbiona rzuciła, jakby nie było żadnej przerwy:

– A ty myślisz, że co to za lokal?

– Lokal – odparłam, wciąż bezpieczna na terytorium lingwistycznym niewymagającym zaznaczania płci – gdzie można wypożyczyć sanie i kupić zestaw do hipotermii. Ile?

– Dwieście shenów. – Co najmniej podwójna cena rynkowa, na pewno. – Za sanie. Na tyłach. Musisz po nie iść. Następna stówa za zestaw.

– Kompletny – zaznaczyłam. – Nieużywany.

Wyciągnęła jeden spod lady. Pieczęć wydawała się nienaruszona.

– Twój kumpel tam na dworze nie zapłacił rachunku.

Może kłamstwo. Może nie. W każdym przypadku kwota będzie czystą fikcją.

– Ile?

– Trzysta pięćdziesiąt.

Mogłam unikać zwrotów, które odnosiły się do płci szynkarki. Albo mogłam zgadywać. W najgorszym razie miałam szanse pół na pół.

– Jesteś bardzo ufny – powiedziałam, zgadując „rodzaj męski” – skoro pozwoliłeś takiemu biedakowi – wiedziałam, że Seivarden jest płci męskiej, to było łatwe – zaciągnąć taki dług. – Szynkarka nie odpowiedziała. – Sześćset pięćdziesiąt pokryje wszystko?

– Taa – mruknęła szynkarka. – Mniej więcej.

– Nie, wszystko. Teraz się dogadamy. Jeśli później ktoś pójdzie za mną i zażąda więcej albo spróbuje mnie obrabować, umrze.

Milczenie. Potem odgłos splunięcia za moimi plecami.

– Radchaajski śmieć.

– Nie jestem Radchaai. – To prawda. Trzeba być człowiekiem, żeby być Radchaai.

– On jest – oświadczyła szynkarka, nieznacznie wzruszając ramionami i pokazując w kierunku drzwi. – Nie masz akcentu, ale śmierdzisz jak Radchaai.

– To te pomyje, które podajesz klientom. – Drwiący śmiech za moimi plecami. Sięgnęłam do kieszeni, wyciągnęłam garść chitów i rzuciłam na ladę. – Zatrzymaj resztę.

Odwróciłam się do wyjścia.

– Lepiej, żeby twoje pieniądze były dobre.

– Lepiej, żeby twoje sanie były tam, gdzie powiedziałeś.

I wyszłam.

Najpierw zestaw do hipotermii. Przetoczyłam Seivarden na wznak. Potem złamałam pieczęć na zestawie, oderwałam internal od karty i wepchnęłam do jej zakrwawionych, na wpół zamarzniętych ust. Gdy tylko wskaźnik na karcie zaświecił zielono, rozłożyłam cienki koc, sprawdziłam, czy jest naładowany, owinęłam nim Seivarden i włączyłam go. Potem poszłam na tyły po sanie.

Nikt na mnie nie czekał, i całe szczęście. Nie chciałam jeszcze zostawiać za sobą trupów, nie przyjechałam tu, żeby sprawiać kłopoty. Przeciągnęłam sanie przed front tawerny i załadowałam na nie Seivarden. Zastanawiałam się, czy zdjąć płaszcz i okryć ją dodatkowo, ale w końcu zdecydowałam, że przy kocu hipotermicznym to absolutnie zbędne. Uruchomiłam sanie i odjechałam.

Wynajmowałam pokój na skraju miasta, jedną z tuzina malusieńkich kabin z brudnego, szarozielonego prefabrykowanego plastiku. Bez pościeli, koce kosztowały dodatkowo, podobnie jak ogrzewanie. Zapłaciłam – roztrwoniłam już idiotycznie dużo pieniędzy, żeby wyciągnąć Seivarden ze śniegu.

Obmyłam ją starannie z krwi, sprawdziłam puls (wciąż wyczuwalny) i temperaturę (rosnącą). Niegdyś znałabym temperaturę jej ciała bez zastanowienia, a także jej tętno, nasycenie krwi tlenem, poziom hormonów. Widziałabym każdą ranę i skaleczenie, gdybym tylko zechciała. Teraz byłam ślepa. Najwyraźniej została pobita – twarz miała opuchniętą, tors posiniaczony. Inne obrażenia wskazywały, że prawdopodobnie została zgwałcona, ale nie miałam pewności.

Zestaw do hipotermii zawiera podstawowy korektor, ale tylko jeden i nadający się wyłącznie do udzielenia pierwszej pomocy. Nawet jeśli Seivarden odniosła obrażenia wewnętrzne albo doznała poważnego urazu głowy, mogłam wyleczyć jedynie skaleczenia i zwichnięcia. Przy odrobinie szczęścia będę musiała sobie poradzić tylko z wyziębieniem i siniakami. Nie miałam jednak dostatecznej wiedzy medycznej, już nie. Każda diagnoza, jaką postawię, będzie bardzo powierzchowna.

Wepchnęłam jej do gardła następny internal. Jeszcze raz ją zbadałam – skóra nie zimniejsza, niż należało się spodziewać, zważywszy na okoliczności, i nielepka, pomimo siniaków odzyskiwała normalny brązowy kolor. Przyniosłam pojemnik śniegu do stopienia, postawiłam go w kącie, żeby nie przewróciła go kopniakiem, jeśli się ocknie, po czym wyszłam i zamknęłam za sobą drzwi na klucz.

Słońce wzeszło wyżej na niebie, ale dawało niewiele mocniejsze światło. Teraz więcej śladów znaczyło gładki śnieg pozostały po nocnej zamieci. W pobliżu kręciło się parę Nilterek. Zaciągnęłam sanie z powrotem do tawerny i zaparkowałam z tyłu. Nikt mnie nie zaczepił, z ciemnego wnętrza nie dobiegł żaden dźwięk. Ruszyłam do centrum miasta.

Ludzie wyszli z domów i załatwiali swoje sprawy. Tłuste, blade dzieci w spodniach i pikowanych koszulach kopniakami obsypywały się śniegiem. Na mój widok przystanęły i gapiły się wielkimi ze zdziwienia oczami. Dorośli udawali, że nie istnieję, ale odprowadzali mnie wzrokiem. Weszłam do sklepu, przechodząc z tego, co tu uchodziło za światło dnia, w półmrok i chłód zaledwie o pięć stopni mniejszy niż na zewnątrz.

Kilku ludzi stało i rozmawiało, ale po moim wejściu natychmiast zapadła cisza. Zorientowałam się, że moja twarz nic nie wyraża, i ułożyłam mięśnie twarzowe w przyjemny, niezobowiązujący wyraz.

– Czego chcesz? – warknęła sklepikarka.

– Ci ludzie chyba są przede mną. – Miałam nadzieję, że to grupa mieszanej płci, jak wskazywała moja wypowiedź. Odpowiedziało mi tylko milczenie. – Poproszę cztery bochenki chleba i plaster tłuszczu. Jeszcze dwa zestawy do hipotermii i dwa uniwersalne korektory, jeśli macie coś takiego.

– Mam dziesiątki, dwudziestki i trzydziestki.

– Poproszę trzydziestki.

Spiętrzyła moje zakupy na kontuarze.

– Trzysta siedemdziesiąt pięć.

Za mną ktoś kaszlnął; znowu policzono mi za dużo.

Zapłaciłam i wyszłam. Dzieci wciąż bawiły się na ulicy, roześmiane, zbite w grupkę. Dorośli nadal mnie mijali, jakbym nie istniała. Wstąpiłam jeszcze w jedno miejsce – Seivarden będzie potrzebowała ubrania. Potem wróciłam do kwatery.

Seivarden jeszcze nie odzyskała przytomności i na ile mogłam ocenić, nie zdradzała objawów szoku. Śnieg w pojemniku prawie stopniał. Włożyłam do niego połówkę jednego z twardych jak cegły bochenków chleba, żeby nasiąknął.

Uraz głowy albo któregoś z narządów wewnętrznych stanowił największe niebezpieczeństwo. Otworzyłam dwa korektory, które właśnie kupiłam, uniosłam koc i położyłam jeden na brzuchu Seivarden. Patrzyłam, jak rozlewa się w kałużę, a potem twardnieje w przezroczystą skorupę. Drugi przyłożyłam do jej twarzy od strony najbardziej posiniaczonej. Kiedy ten również stwardniał, zdjęłam płaszcz, położyłam się i zasnęłam.

Trochę ponad siedem i pół godziny później Seivarden poruszyła się, a ja się zbudziłam.

– Nie śpisz? – zapytałam.

Korektor, który nałożyłam, zaklejał jej jedno oko i połowę ust, ale sińce i opuchlizna na twarzy znacznie się zmniejszyły. Zastanawiałam się przez chwilę, jaki wyraz twarzy byłby odpowiedni, po czym go przybrałam.

– Znalazłam cię w śniegu, przed tawerną. Wyglądałaś tak, jakbyś potrzebowała pomocy. – Wydała słabe, rzężące westchnienie, ale nie odwróciła do mnie głowy. – Jesteś głodna? – Brak odpowiedzi, tylko puste spojrzenie. – Uderzyłaś się w głowę?

– Nie – powiedziała cicho, mięśnie twarzy miała zwiotczałe.

– Jesteś głodna?

– Nie.

– Kiedy ostatnio jadłaś?

– Nie wiem – odparła spokojnie, głosem pozbawionym intonacji.

Podciągnęłam ją do pozycji siedzącej i oparłam o szarozieloną ścianę, ostrożnie, żeby nie spowodować dalszych urazów, pilnując, żeby się nie obsunęła. Utrzymała się, więc powoli włożyłam jej do ust łyżkę papki z chleba i wody, starannie omijając korektor.

– Połknij – rozkazałam, a ona usłuchała.

W ten sposób nakarmiłam ją połową zawartości miski, resztę zjadłam sama i przyniosłam następną porcję śniegu.

Patrzyła, jak wkładam do miski kolejny bochenek twardego chleba, ale nic nie powiedziała. Twarz miała wciąż spokojną.

– Jak się nazywasz? – zapytałam.

Brak odpowiedzi.

Domyśliłam się, że brała kef. Większość ludzi uważa, że kef tłumi emocje, bo tłumi, ale nie tylko. W swoim czasie potrafiłam dokładnie wyjaśnić, jak działa kef, ale nie jestem już taka jak dawniej.

O ile mi wiadomo, ludzie zażywają kef, żeby przestać coś odczuwać. Albo ponieważ wierzą, że skutkiem wyłączenia emocji będzie najwyższa racjonalność, perfekcyjna logika, prawdziwe oświecenie. Ale to nie działa w ten sposób.

Wyciągnięcie Seivarden ze śniegu kosztowało mnie sporo czasu i pieniędzy, których nie miałam w nadmiarze. I po co to było? Zostawiona samej sobie, zdobyłaby następną działkę kefu albo trzy, znalazłaby drogę do następnej spelunki w rodzaju tamtej brudnej tawerny i dałaby się naprawdę porządnie zabić. Jeśli tego chciała, nie miałam prawa jej powstrzymywać. Ale jeśli chciała umrzeć, dlaczego nie zrobiła tego czysto, nie zarejestrowała swoich zamiarów i nie poszła do lekarza jak wszyscy? Nie rozumiałam.

Nie rozumiałam wielu rzeczy, a dziewiętnaście lat udawania istoty ludzkiej nie nauczyło mnie tyle, ile się spodziewałam.

ROZDZIAŁ 2

Dziewiętnaście lat, trzy miesiące i jeden tydzień wcześniej, zanim znalazłam Seivarden na śniegu, byłam wojskowym transportowcem orbitującym wokół planety Shis’urna. Transportowce to najpotężniejsze ze statków Radchaai, szesnaście pokładów spiętrzonych jeden nad drugim. Dowództwo, administracja, opieka medyczna, hydroponika, inżynieria i pokład dla każdej Dekady, kwatery mieszkalne i miejsca pracy dla oficerów, których każdy oddech, każde drgnięcie każdego mięśnia znałam na pamięć.

Wojskowe transportowce rzadko się przemieszczają. Tkwiłam w miejscu, tak jak tkwiłam w tym czy innym układzie przez większość z dwóch tysięcy lat mojego istnienia, czując ostry chłód próżni na zewnątrz kadłuba. Planeta Shis’urna wyglądała jak błękitno-biały szklany żeton, jej stacja orbitalna zbliżała się i oddalała po okręgu, statki nieprzerwanym strumieniem przylatywały, dokowały, opuszczały doki i odlatywały w stronę jednej z bram otoczonych bojami i radiolatarniami. Z mojego punktu obserwacyjnego granice pomiędzy różnymi narodami i terytoriami Shis’urny nie były widoczne, chociaż po nocnej stronie planety tu i tam jaśniały miasta połączone siecią dróg, gdzie je odbudowano po aneksji.

Czułam i słyszałam – chociaż nie zawsze widziałam – towarzyszące mi statki: mniejsze, szybsze „Miecze” i „Łaski” oraz najliczniejsze w tamtych czasach „Sprawiedliwości”, transportery wojskowe jak ja. Najstarsza z nas miała prawie trzy tysiące lat. Znałyśmy się od dawna i teraz właściwie nie miałyśmy sobie do powiedzenia niczego, co nie zostało już powiedziane wiele razy. Najczęściej zachowywałyśmy przyjazne milczenie, nie licząc rutynowej komunikacji.

Ponieważ wciąż miałam serwitorów, mogłam być jednocześnie w więcej niż jednym miejscu. Zostałam również odkomenderowana do służby w mieście Ors na planecie Shis’urna, pod dowództwem porucznik Awn, Pierwszej Dekady Esk.

Ors leżało w połowie na podmokłym gruncie, w połowie na bagiennym jeziorze; część nawodną zbudowano na płytach wspartych na fundamentach, które tkwiły głęboko w mule. Zielony szlam zarastał kanały, połączenia między płytami, dolne krawędzie kolumn budynków i wszystkie nieruchome miejsca, gdzie sięgała woda, co zmieniało się w zależności od pory roku. Wszechobecny smród siarkowodoru rozwiewał się tylko od czasu do czasu, kiedy letnie burze wstrząsały nawodną połową miasta i chodniki zalewała woda głęboka po kolana, napływająca spoza barierowych wysp. Od czasu do czasu. Zwykle po burzy smród się pogarszał. Powietrze przelotnie się ochładzało, ale ulga trwała na ogół najwyżej kilka dni. Przez resztę czasu było gorąco i wilgotno.

Nie widziałam Ors z orbity. Bardziej przypominało wioskę niż miasto, chociaż niegdyś leżało przy ujściu rzeki i było stolicą kraju, który rozciągał się wzdłuż wybrzeża. Statki handlowe pływały w dół i w górę rzeki, płaskodenne łodzie kursowały regularnie po nabrzeżnych bagniskach, przewożąc ludzi z jednego miasteczka do drugiego. Przez stulecia rzeka zmieniła bieg i obecnie Ors popadło w ruinę. Niegdyś zajmowało całe mile prostokątnych wysepek pociętych siatką kanałów, zanim skurczyło się do znacznie mniejszych rozmiarów, otoczone i przetykane popękanymi, na wpół zatopionymi płytami, niekiedy z dachami i kolumnami, które w suchej porze wyłaniały się z mulistej zielonej wody. Dawniej mieszkały tam miliony. Kiedy przed pięciu laty siły Radchaai zaanektowały Shis’urnę, populacja Ors wynosiła zaledwie sześć tysięcy trzysta osiemnaście osób, i oczywiście ta liczba zmniejszyła się po aneksji. W Ors nie tak bardzo jak gdzie indziej; kiedy tylko przybyliśmy, ja w formie moich kohort Esk i ich poruczników Dekad, rozstawionych szeregami na ulicach miasta, uzbrojonych i opancerzonych, najwyższa kapłanka Ikkt zgłosiła się do najstarszej rangą oficer – porucznik Awn, jak wspomniałam – i zaproponowała natychmiastową kapitulację. Najwyższa kapłanka powiedziała wyznawczyniom Ikkt, co muszą robić, żeby przeżyć aneksję, i większość tych wyznawczyń rzeczywiście przeżyła. To wcale nie było takie powszechne, jak można pomyśleć – zawsze od początku stawialiśmy sprawę jasno, że nawet cień kłopotów podczas aneksji może oznaczać śmierć, i z chwilą rozpoczęcia aneksji powszechnie udostępnialiśmy przykłady, co to dokładnie znaczy, ale zawsze znalazł się ktoś, kto nie mógł się powstrzymać, żeby nas nie wypróbować.

A jednak wpływ najwyższej kapłanki robił wrażenie. Niewielkie rozmiary miasteczka były do pewnego stopnia mylące – w sezonie pielgrzymek setki tysięcy gości zapełniały plac przed świątynią i obozowały na płytach opuszczonych ulic. Dla wyznawców Ikkt to było drugie najświętsze miejsce na planecie, a najwyższa kapłanka stanowiła boską obecność.

Z reguły kiedy aneksja oficjalnie dobiegała końca, co często trwało pięćdziesiąt lat albo dłużej, na miejscu działała cywilna policja. Ta aneksja była inna – Shis’urnanom, którzy przeżyli, przyznano obywatelstwo znacznie wcześniej niż normalnie. Nikt w administracji nie miał przekonania do pomysłu, żeby miejscowi cywile pilnowali porządku, i wciąż obecne były znaczne siły wojskowe. Toteż kiedy oficjalnie zakończyła się aneksja Shis’urny, większość Esk „Sprawiedliwości Toren” wróciła na statek, ale porucznik Awn została i ja zostałam z nią jako dwudziestoserwitorowa jednostka Esk Jeden „Sprawiedliwości Toren” (Pierwsza).

Najwyższa kapłanka mieszkała w domu przy świątyni, jednym z niewielu budynków zachowanych w dobrym stanie od czasów, kiedy Ors było miastem: czteropiętrowym, z dachem opadającym pod kątem, otwartym ze wszystkich stron, chociaż lokator mógł podnieść przepierzenia, kiedy zależało mu na prywatności, a podczas burzy na zewnątrz opuszczano rolety. Najwyższa kapłanka przyjęła porucznik Awn w wydzielonej klitce o powierzchni około pięciu metrów kwadratowych, dokąd światło przesączało się nad krawędziami ciemnych ścian.

– Nie uważasz – zaczęła kapłanka, starsza osoba z siwymi włosami i krótko przyciętą siwą brodą – że służba w Ors jest ciężka?

Obie siedziały na poduszkach – wilgotnych jak wszystko w Ors i zalatujących grzybem. Kapłanka miała na sobie kawał żółtej tkaniny owinięty wokół talii, a na ramionach nakreślone tuszem figury, jedne faliste, inne kanciaste, które zmieniały się w zależności od liturgicznego znaczenia danego dnia. Przez wzgląd na radchaajską przyzwoitość nałożyła rękawiczki.

– Ależ skąd – zaprzeczyła porucznik Awn uprzejmie, chociaż chyba nie całkiem szczerze. Miała ciemnobrązowe oczy i krótko ścięte ciemne włosy, skórę dostatecznie ciemną, żeby nie uchodzić za bladą, ale nie tak ciemną, żeby odpowiadała wymogom mody. Awn mogła to zmienić, również oczy i włosy, ale nie zmieniła. Zamiast munduru – długiego brązowego płaszcza usianego spinkami wysadzanymi klejnotami, koszuli i spodni, butów i rękawic – nosiła taką samą spódnicę jak najwyższa kapłanka, cienką koszulę i najlżejsze rękawiczki. Mimo to się pociła. Stałam w wejściu, wyprostowana i milcząca, kiedy młodsza kapłanka ustawiała czarki i miski pomiędzy porucznik Awn a Świątobliwością.

Stałam również jakieś czterdzieści metrów dalej, w samej świątyni – nietypowo zamkniętym pomieszczeniu, długim na 43,4 metra, wysokim na 65,7 metra i szerokim na 29,9 metra. Na jednym końcu znajdowały się drzwi sięgające niemal do sufitu, a na drugim wznosiła się, górując nad zebranymi ludźmi, rekonstrukcja stromego zbocza gdzieś na Shis’urnie, wykonana z drobiazgową dokładnością. U stóp zbocza znajdowało się podwyższenie, szerokie stopnie prowadziły na podest z szarego i zielonego kamienia. Światło wlewało się przez dziesiątki zielonych świetlików i padało na ściany, na których namalowano sceny z żywotów świętych kultu Ikkt. Ten budynek nie przypominał żadnych innych w Ors. Architektura, podobnie jak sam kult Ikkt, została zaimportowana. W sezonie pielgrzymek to miejsce szczelnie zapełnią wyznawcy. Istniały inne święte przybytki, ale dla Orsyjki słowo „pielgrzymka” oznaczało doroczną wędrówkę do tej świątyni. Jednak dopiero za parę tygodni. Na razie w kącie świątyni rozlegał się szmer szeptanych modłów kilku dewotek.

Najwyższa kapłanka się roześmiała.

– Dyplomatka z ciebie, porucznik Awn.

– Jestem żołnierzem, Świątobliwość – odparła Awn. Rozmawiały w radchaajskim; Awn mówiła powoli i starannie, pilnując akcentu. – Nie uważam mojej służby za ciężką.

Najwyższa kapłanka nie odpowiedziała uśmiechem. W krótkiej chwili milczenia młodsza kapłanka postawiła czarkę z dziobkiem wypełnioną tym, co Shis’urnanie nazywają herbatą: gęstym płynem, letnim i słodkim, który nie miał prawie nic wspólnego z oryginałem.

Przed drzwiami świątyni stałam na placu upstrzonym przez sinice, obserwując przechodzących ludzi. Większość nosiła takie same proste, jaskrawo kolorowe spódnice jak najwyższa kapłanka, chociaż tylko bardzo małe dzieci albo bardzo pobożni mieli dużo malunków i tylko niewielu nosiło rękawiczki. Niektórzy z przechodniów byli transplantami, Radchaai, których skierowano tu do pracy albo którym przyznano majątki w Ors po aneksji. Większość przejęła proste spódnice i dodała lekkie, luźne koszule, jak porucznik Awn. Niektórzy uparcie trzymali się spodni i marynarek i pocili się w drodze przez plac. Wszyscy nosili biżuterię, z jaką Radchaai prawie nigdy się nie rozstają – podarunki od przyjaciół czy kochanków, pamiątki po zmarłych, symbole więzi rodzinnych lub patronackich.

Na północy, za prostokątnym pasem wody zwanym Przed-Świątynią od niegdysiejszego sąsiedztwa, Ors wznosiło się nieznacznie i w porze suchej to miejsce leżało na stałym gruncie; nadal nazywano je przez grzeczność górnym miastem. Patrolowałam również tamte okolice. Kiedy przechodziłam skrajem rozlewiska, widziałam siebie stojącą na placu.

Łodzie pychówki powoli płynęły po bagnistym jeziorze i po kanałach pomiędzy skupiskami płyt. Wodę pokrywał kożuch glonów, tu i tam najeżony koniuszkami wodnej trawy. Na wschód i na zachód od miasta boje wyznaczały granice zakazanych akwenów, gdzie opalizujące skrzydełka much migotały nad zbitymi, splątanymi masami wodorostów. Wokół nich unosiły się większe łodzie i duże pogłębiarki, teraz ciche i nieruchome, które przed aneksją wydobywały spod wody cuchnące błoto.

Na południu rozciągał się podobny widok, z wyjątkiem najcieńszej kreski na horyzoncie oznaczającej morze, za grząską mierzeją otaczającą bagniska. Widziałam to wszystko, stojąc w różnych miejscach dookoła świątyni i chodząc po ulicach miasta. Było dwadzieścia siedem stopni Celsjusza i wilgotno jak zawsze.

To robiła prawie połowa z moich dwudziestu ciał. Pozostałe spały albo pracowały w domu zajmowanym przez porucznik Awn – trzypiętrowym i przestronnym, niegdyś należącym do dużej, rozgałęzionej rodziny i mieszczącym wypożyczalnię łodzi. Jedna strona otwierała się na szeroki, mulisty, zielony kanał, a druga – na największą miejską ulicę.

Trzy z segmentów w domu nie spały, wykonywały obowiązki administracyjne (siedziałam na macie na niskiej platformie pośrodku pomieszczenia na parterze domu i wysłuchiwałam narzekań na przydziały praw rybackich) i pełniły wartę.

– Powinnaś się zwrócić do okręgowego sędziego pokoju, obywatelko – powiedziałam do orsyjki w miejscowym dialekcie. Ponieważ znałam tu wszystkich, wiedziałam, że jest samicą i babcią; jedno i drugie należało uwzględnić, jeśli miałam z nią rozmawiać nie tylko gramatycznie, ale również uprzejmie.

– Ale ja nie znam okręgowego sędziego pokoju! – zaprotestowała z oburzeniem. Sędzia urzędował w dużym, ludnym mieście spory kawałek w górę rzeki od Ors, obok Kould Ves. Dostatecznie daleko w górze rzeki, żeby często bywało tam sucho i chłodno, i wszystko nie cuchnęło ciągle wilgocią. – Co okręgowy sędzia wie o Ors? Skąd mam wiedzieć, czy on w ogóle istnieje?

Mówiła dalej, wyjaśniała mi długą historię związku jej domu z obszarem zamkniętym przez boje, zakazanym i rzeczywiście niedostępnym dla połowów przez kolejne trzy lata.

I jak zawsze towarzyszyła mi w głębi umysłu nieustanna świadomość przebywania na orbicie, tak wysoko, że sygnał dochodził z opóźnieniem.

– Daj spokój, poruczniku – powiedziała najwyższa kapłanka. – Nikt nie lubi Ors oprócz tych z nas, którzy mieli nieszczęście się tu urodzić. Większość Shis’urnan, których znam, nie mówiąc o Radchaai, wolałaby mieszkać w mieście, na suchym gruncie i z prawdziwymi porami roku, nie tylko deszczową i bezdeszczową.

Porucznik Awn, wciąż spocona, przyjęła czarkę tutejszej herbaty i wypiła bez skrzywienia – kwestia wprawy i determinacji.

– Przełożeni każą mi wracać.

Na stosunkowo suchym północnym krańcu miasta dwie żołnierki w brązowych mundurach, przepływające w otwartej motorówce, zobaczyły mnie i uniosły ręce na powitanie. Odpowiedziałam krótkim uniesieniem dłoni.

– Esk Jeden! – zawołała jedna z nich.

To były zwykłe żołnierki z Issa Siedem (Drugiej) jednostki „Sprawiedliwości Ente”, podkomendne porucznik Skaaiat. Patrolowały teren pomiędzy Ors a odległym południowo-zachodnim skrajem Kould Ves, miasta, które wyrosło wokół nowszego ujścia rzeki. Issa Siedem „Sprawiedliwości Ente” byli ludźmi, a ja wiedziałam, że nie jestem człowiekiem. Zawsze traktowali mnie z dość ostrożną życzliwością.

– Wolałabym, żebyś została – powiedziała najwyższa kapłanka do porucznik Awn. Chociaż Awn już to wiedziała. Wróciłybyśmy na „Sprawiedliwość Toren” dwa lata temu, gdyby nie ciągłe żądania kapłanki, żebyśmy zostały.

– Rozumiesz – powiedziała Awn – że znacznie bardziej woleliby zastąpić Esk Jeden ludzką jednostką. Serwitory mogą trwać w hibernacji w nieskończoność. Ludzie… – Odstawiła herbatę i wzięła płaskie, żółtobrązowe ciastko. – Ludzie mają rodziny, które chcą znowu zobaczyć, mają własne życie. Nie mogą leżeć zamrożeni przez stulecia, tak jak czasem serwitory. Nie ma sensu trzymać serwitorów poza ładowniami przy pracy, którą mogą wykonywać ludzcy żołnierze.

Chociaż porucznik Awn przebywała tu od pięciu lat i rutynowo spotykała się z najwyższą kapłanką, po raz pierwszy tak otwarcie poruszyła ten temat. Zmarszczyła brwi, po zmianie jej oddechu i poziomu hormonów poznałam, że pomyślała o czymś przerażającym.

– Nie mieliście problemów z Issa Siedem „Sprawiedliwości Ente”, prawda?

– Nie – przyznała kapłanka. Spojrzała na Awn z cierpkim skrzywieniem warg. – Znam ciebie. Znam Esk Jeden. Kogo mi przyślą… tego nie wiem. Ani moi parafianie.

– Aneksje powodują bałagan – stwierdziła Awn. Najwyższa kapłanka wzdrygnęła się nieznacznie na słowo „aneksja” i zobaczyłam, że porucznik chyba to zauważyła, ale kontynuowała: – Issa Siedem nie dlatego tu były. Bataliony Issa „Sprawiedliwości Ente” nie robiły wtedy niczego, czego Esk Jeden też nie robił.

– Nie, poruczniku. – Kapłanka odstawiła czarkę. Wydawała się poruszona, ale nie miałam dostępu do jej wewnętrznych danych, więc nie byłam pewna. – Issa „Sprawiedliwości Ente” robiły wiele rzeczy, których Esk Jeden nie robił. To prawda, Esk Jeden zabił równie wielu ludzi jak żołnierki Issa „Sprawiedliwości Ente”. Prawdopodobnie więcej. – Spojrzała na mnie, nadal stojącą w milczeniu przy wejściu. – Bez obrazy, ale myślę, że więcej.

– Nie obrażam się, Świątobliwość – odparłam. Najwyższa kapłanka często zwracała się do mnie, jakbym była osobą. – I masz rację.

– Świątobliwość – odezwała się Awn z wyraźnym niepokojem w głosie. – Jeśli żołnierki Issa Siedem „Sprawiedliwości Ente”… albo ktokolwiek inny… znęcały się nad obywatelami…

– Nie, nie! – zaprzeczyła najwyższa kapłanka z goryczą. – Radchaai bardzo uważają na to, jak się traktuje obywateli!

Twarz porucznik Awn zapłonęła, wyraźnie czułam jej niepokój i gniew. Nie umiałam czytać w jej myślach, ale znałam każde drgnienie każdego z jej mięśni, toteż te emocje były dla mnie przejrzyste jak szkło.

– Wybacz – powiedziała najwyższa kapłanka, chociaż Awn nie zmieniła wyrazu twarzy. A cerę miała zbyt ciemną, żeby zdradził ją rumieniec gniewu. – Odkąd Radchaai przyznali nam obywatelstwo… – Umilkła i jakby na nowo rozważyła własne słowa. – Od ich przybycia Issa Siedem nie dały mi żadnych powodów do skarg. Ale widziałam, co robiły wasze ludzkie oddziały podczas tego, co nazywacie „aneksją”. Obywatelstwo, które przyznaliście, łatwo można cofnąć i…

– Nigdy byśmy… – zaprotestowała Awn.

Najwyższa kapłanka powstrzymała ją, podnosząc rękę.

– Wiem, co Issa Siedem, a przynajmniej tacy jak one, robią ludziom, których znajdują po niewłaściwej stronie linii podziału. Pięć lat temu to był nieobywatel. W przyszłości… kto wie? Może nie-dość-obywatel? – Machnęła ręką w geście rezygnacji. – Nieważne. Takie podziały zbyt łatwo stworzyć.

– Nie mam ci za złe, że tak myślisz – powiedziała Awn. – To były trudne czasy.

– A ja nie mogę się nadziwić, jaka jesteś naiwna – odparła najwyższa kapłanka. – Esk Jeden zastrzeli mnie, jeśli rozkażesz. Bez wahania. Ale Esk Jeden nigdy mnie nie pobije ani nie zgwałci, ani nie upokorzy bez powodu, tylko żeby zademonstrować swoją władzę albo zaspokoić jakąś zboczoną żądzę rozrywki. – Spojrzała na mnie. – Zrobiłabyś to?

– Nie, Świątobliwość – odparłam.

– Żołnierki Issa „Sprawiedliwości Ente” robiły to wszystko. Nie mnie, to prawda, i niewielu w samym Ors. Niemniej to robiły. Czy Issa Siedem byłyby inne, gdyby to one tu przebywały?

Porucznik Awn siedziała przygnębiona, wpatrzona w niesmaczną herbatę, nie znajdując odpowiedzi.

– To dziwne. Słyszy się opowieści o serwitorach i wydaje się instynktownie, że to najgorsza, najbardziej przerażająca rzecz, jaką robią Radchaai. Garsedd… no tak, Garsedd, ale to było tysiąc lat temu. A to… najechać i zagarnąć ile, połowę dorosłej ludności? Zmienić ich w żywe trupy, niewolników SI z waszych statków. Zwrócić przeciwko ich rodakom. Gdybyś mnie zapytała, zanim nas… zaanektowaliście, powiedziałabym, że to los gorszy od śmierci. – Odwróciła się do mnie. – Prawda?

– Żadne z moich ciał nie jest martwe, Świątobliwość – odpowiedziałam. – A twoja ocena przeciętnego procentu zaanektowanej ludności, którą zmieniono w serwitory, jest zawyżona.

– Dawniej mnie przerażaliście – ciągnęła najwyższa kapłanka. – Sama świadomość waszej bliskości była przerażająca, wasze martwe twarze, wasze beznamiętne głosy. Dzisiaj jednak większy strach budzą we mnie oddziały żywych istot ludzkich, służących dobrowolnie. Ponieważ nie mogłabym im ufać.

– Ja służę dobrowolnie, Świątobliwość – oświadczyła Awn, zaciskając usta. – Nie zamierzam się z tego powodu usprawiedliwiać.

– Wierzę, że mimo to jesteś dobrą osobą, poruczniku Awn. – Kapłanka podniosła czarkę i łyknęła herbaty, jakby wcale nie powiedziała tego, co właśnie powiedziała.

Gardło Awn się zacisnęło, wargi drgnęły. Chciała coś powiedzieć, ale nie była pewna, czy powinna.

– Słyszałaś o Ime – powiedziała wreszcie, podjąwszy decyzję. Wciąż była spięta i ostrożna, chociaż postanowiła mówić.

Najwyższa kapłanka uśmiechnęła się ponuro, z goryczą.

– Nowiny z Ime mają wzbudzić zaufanie do administracji Radch?

Oto co się stało: stacja Ime oraz mniejsze stacje i księżyce w tym układzie znajdowały się na samej granicy przestrzeni Radch, najdalej od prowincjonalnego pałacu. Przez lata gubernator Ime wykorzystywała tę odległość dla własnych interesów – defraudowała fundusze, brała łapówki i opłaty za ochronę, sprzedawała przydziały. Tysiące obywateli zostało niesprawiedliwie straconych albo (co w zasadzie na jedno wychodzi) zmuszonych do służby jako serwitorskie ciała, chociaż produkcja serwitorów już nie była legalna. Gubernator kontrolowała całą komunikację i zezwolenia na podróże. Normalnie SI stacji zgłosiłaby taką działalność władzom, jednak stacji Ime w jakiś sposób to uniemożliwiono, toteż korupcja rosła i rozprzestrzeniała się niepowstrzymanie. Aż w układzie pojawił się statek, który wyszedł z bramy przestrzennej zaledwie kilkaset kilometrów od patrolowca „Łaska Sarrse”. Obcy statek nie odpowiedział na żądania identyfikacji. Kiedy załoga „Łaski Sarrse” zaatakowała go i dokonała abordażu, znaleźli tam dziesiątki ludzi oraz obcych Rrrrrr. Kapitan „Łaski Sarrse” rozkazała żołnierkom wziąć do niewoli wszystkich ludzi, którzy mogli się nadawać na serwitory, a pozostałych oraz obcych zabić. Statek miał zostać przekazany gubernatorowi układu.

„Łaska Sarrse” nie była jedynym okrętem wojennym z ludzką załogą w tym układzie. Do tamtej pory stacjonujące tam ludzkie żołnierki trzymano w ryzach za pomocą łapówek i pochlebstw, a kiedy zawodziły – gróźb i egzekucji. Wszystko działało bardzo dobrze do chwili, kiedy żołnierka Jedynka Amaat Jeden „Łaski Sarrse” zdecydowała, że nie chce zabijać tych ludzi ani Rrrrrr. I przekonała resztę jednostki, żeby ją poparła.

To wydarzyło się pięć lat wcześniej. Skutki wciąż trwały.

Porucznik Awn przesunęła się na poduszce.

– To wszystko wyszło na jaw, ponieważ jedna ludzka żołnierka odmówiła wykonania rozkazu. I wznieciła bunt. Gdyby nie ona… no cóż. Serwitory nie zrobią czegoś takiego. Nie mogą.

– To wszystko wyszło na jaw – odparła najwyższa kapłanka – ponieważ statek, którego abordażu dokonała ta żołnierka, ona i jej jednostka, miał na pokładzie obcych. Radchaai nie wykazują zbytnich skrupułów, kiedy chodzi o zabijanie ludzi, zwłaszcza nieobywateli, ale bardzo uważacie, żeby nie wywołać wojny z obcymi.

Tylko dlatego, że wojny z obcymi mogą naruszyć warunki traktatu z obcą rasą Presgerów. Pogwałcenie tego porozumienia wywołałoby niezwykle poważne konsekwencje. Pomimo to wielu Radchaai wysokiej rangi nie zgadza się w tej kwestii. Widziałam, że porucznik Awn pragnie się sprzeciwić. Zamiast tego powiedziała:

– Gubernator Ime nie uważała. I wywołałaby wojnę, gdyby nie ta jedna osoba.

– Czy ta osoba już została stracona? – zapytała znacząco najwyższa kapłanka. Taki los spotykał wszystkie żołnierki, które odmówiły wykonania rozkazu, nie mówiąc już o buncie.

– Ostatnio słyszałam – powiedziała Awn, oddychając płytko i z wysiłkiem – że Rrrrrr zgodzili się ją przekazać władzom Radch. – Przełknęła ślinę. – Nie wiem, co się stanie.

Oczywiście cokolwiek miało się stać, na pewno już się stało. Wiadomości z miejsca tak odległego jak Ime docierały na Shis’urnę dopiero po roku albo jeszcze później.

Najwyższa kapłanka przez chwilę nie odpowiadała. Dolała herbaty i nałożyła łyżką pastę rybną do małej miseczki.

– Czy moje nieustanne żądania, byś była tu obecna, sprawiają ci jakieś kłopoty?

– Nie – zaprzeczyła Awn. – Prawdę mówiąc, inne porucznik Esk trochę mi zazdroszczą. Na „Sprawiedliwości Toren” nie ma szans na akcję. – Sięgnęła po swoją czarkę, na zewnątrz spokojna, wewnątrz rozgniewana. Wytrącona z równowagi. Wzmianka o wiadomościach z Ime spotęgowała jej niepokój. – Akcja oznacza wyróżnienia i możliwe awanse. – A to była ostatnia aneksja. Ostatnia szansa dla oficera, żeby wzbogacić swój dom poprzez związki z nowymi obywatelami czy nawet jawne zawłaszczenie.

– Jeszcze jeden powód, dla którego wolę ciebie – powiedziała najwyższa kapłanka.

*

Poszłam za porucznik Awn do domu. Obserwowałam wnętrze świątyni i patrzyłam z góry na ludzi przecinających plac jak zawsze, omijających dzieciaki, które grały w kau pośrodku placu, kopały piłkę tam i z powrotem wśród śmiechów i krzyków. Na brzegu kanału Przed-Świątynią siedziała jakaś apatyczna, nadąsana nastolatka z górnego miasta i pilnowała kilkorga małych dzieci, które skakały z kamienia na kamień i śpiewały:

Raz, dwa, mówił mi wuj

Trzy, cztery, żołnierz trup

Pięć, sześć, strzeli ci w oko

Siedem, osiem, zabije na śmierć

Dziewięć, dziesięć, rozwali, a potem

złoży z powrotem.

Kiedy szłam ulicami, ludzie mnie pozdrawiali, a ja odwzajemniałam pozdrowienia. Porucznik Awn, zdenerwowana i rozgniewana, odpowiadała tylko zdawkowym kiwnięciem głowy.

Osoba, która skarżyła się na prawa rybackie, wyszła niezadowolona. Po jej wyjściu dwoje dzieci wyskoczyło zza przepierzenia i usiadło ze skrzyżowanymi nogami na poduszce, którą zwolniła. Obie nosiły kawałki materiału zawiązane w talii, czyste, lecz wyblakłe, chociaż nie mieli rękawiczek. Starsza miała około dziewięciu lat, a symbole namalowane na piersi i ramionach młodszej – nieco rozmazane – świadczyły, że nie ma więcej niż sześć lat. Popatrzyła na mnie, marszcząc brwi.

W orsyjskim łatwiej zwracać się prawidłowo do dzieci niż do dorosłych. Używa się prostej, bezpłciowej formy.

– Cześć, obywatele – powiedziałam w miejscowej gwarze. Rozpoznałam je obie; mieszkały na południowym krańcu Ors i dość często z nimi rozmawiałam, ale jeszcze nigdy nie odwiedziły tego domu. – W czym mogę wam pomóc?

– Nie jesteś Esk Jeden – powiedziało młodsze dziecko, a starsze zrobiło nieskuteczny ruch, żeby je uciszyć.

– Jestem – zapewniłam i wskazałam insygnia na mojej mundurowej kurtce. – Widzisz? Tylko to jest mój segment numer czternaście.

– Mówiłam ci – rzuciło starsze dziecko.

Młodsze rozważało to przez chwilę, a potem oznajmiło:

– Mam piosenkę.

Czekałam w milczeniu. Ona wzięła głęboki oddech, jakby miała zacząć, a potem zawahała się, zakłopotana.

– Chcesz posłuchać? – zapytała, jakby wciąż niepewna mojej tożsamości.

– Tak, obywatelko – powiedziałam.

Po raz pierwszy śpiewałam, żeby zabawić jedną z moich porucznik, kiedy „Sprawiedliwość Toren” nie pełniła czynnej służby prawie przez sto lat. Ona lubiła muzykę i zabrała ze sobą instrument jako część dozwolonego bagażu. Nie zdołała zainteresować swoim hobby innych oficerów, więc nauczyła mnie partii wokalnych do piosenek, które grała. Zachowywałam je i szukałam następnych, żeby jej sprawić przyjemność. Zanim została kapitanem własnego statku, zgromadziłam dużą bibliotekę muzyki śpiewanej – nikt nie zamierzał mi podarować żadnego instrumentu, ale mogłam śpiewać w każdej chwili – i plotkowano z pobłażliwymi uśmieszkami, że „Sprawiedliwość Toren” interesuje się śpiewem. Nieprawda: tolerowałam ten zwyczaj, ponieważ był nieszkodliwy i ponieważ któraś z moich kapitanów mogła go docenić. Inaczej zostałby zabroniony.

Gdyby te dzieci zatrzymały mnie na ulicy, nie miałyby oporów, ale tu, w domu, usadowione jak do formalnej konferencji, czuły się inaczej. Podejrzewałam, że przyszły wybadać sytuację, że młodsze dziecko zamierzało później poprosić o szansę, żeby służyć w domowej zaimprowizowanej świątyni. Tutaj, w ostoi Ikkt, nie chodziło o prestiż związany ze stanowiskiem kwiaciarki dla Amaat, lecz o zwyczajowy dar owoców i ubrań na koniec służby. Obecnie kwiaciarką była najlepsza przyjaciółka tego dziecka, co niewątpliwie zwiększało atrakcyjność oferty.

Żadna Orsyjka nie wyraziłaby takiej prośby bezpośrednio ani od razu, więc dzieciak zapewne wybrał takie zawoalowane podejście, zmieniając przypadkowe spotkanie w formalne i onieśmielające. Sięgnęłam do kieszeni kurtki, wydobyłam garść słodyczy i położyłam na podłodze.

Młodsza dziewczynka wykonała gest potwierdzenia, jakbym rozwiała wszystkie jej wątpliwości, potem zaczerpnęła tchu i zaczęła.

Moje serce jest rybą

Ukrytą w wodnej trawie

W zieleni, w zieleni.

Melodia stanowiła dziwaczną mieszankę piosenki Radchaai, którą czasem tu nadawano, oraz orsyjskiej, obcej mi. Słów nie znałam. Dziewczynka zaśpiewała cztery zwrotki czystym, lekko drżącym głosem i zamierzała rozpocząć piątą, ale przerwała nagle, kiedy za przepierzeniem rozbrzmiały kroki porucznik Awn.

Młodsza dziewczynka pochyliła się i zgarnęła zapłatę. Obie ukłoniły się, jeszcze na wpół siedząc, potem wstały i wybiegły przez wejście do większego domu, obok porucznik Awn, obok mnie idącej za nią.

– Dziękuję, obywatelki – powiedziała Awn do ich oddalających się pleców.

Drgnęły, a potem udało im się w biegu lekko ukłonić w jej stronę, zanim wypadły na ulicę.

– Coś nowego? – zagadnęła porucznik, chociaż sama nie interesowała się szczególnie muzyką, nie bardziej niż większość ludzi.

– Tak jakby – odparłam.

Widziałam, jak dwójka dzieci dalej biegnie ulicą i skręca za róg obok następnego domu. Zwolniły i zatrzymały się, dysząc ciężko. Młodsza dziewczynka rozwarła dłoń, żeby pokazać starszej pełną garść słodyczy. Dziwne, ale chyba nic nie wypuściła z małej rączki, chociaż biegła tak szybko. Starsza wzięła cukierek i włożyła do ust.

Pięć lat wcześniej ofiarowałabym coś bardziej pożywnego, zanim rozpoczęto naprawę planetarnej infrastruktury, kiedy zaopatrzenie kulało. Teraz każdy obywatel miał zagwarantowaną dostateczną ilość jedzenia, jednak racje były niezbyt luksusowe i często niesmaczne.

Wnętrze świątyni wypełniała zielono rozświetlona cisza. Najwyższa kapłanka nie wyłoniła się spoza ścianek świątynnej rezydencji, chociaż młodsze kapłanki wchodziły i wychodziły. Porucznik Awn weszła na pierwsze piętro domu i usiadła zamyślona na poduszce w orsyjskim stylu, zasłonięta od ulicy, zrzuciwszy koszulę. Odmówiła herbaty (prawdziwej), którą jej przyniosłam. Przesyłałam stały strumień informacji – wszystko normalnie, wszystko rutynowo – do niej i do „Sprawiedliwości Toren”.

– Powinna się zwrócić do okręgowej sędzi pokoju – powiedziała Awn o obywatelce kwestionującej prawa rybackie, lekko zirytowana, z zamkniętymi oczami, przeglądając na wizji popołudniowe raporty. – To nie podlega naszej jurysdykcji.

Milczałam. Nie wymagała ani nie oczekiwała odpowiedzi. Szybkim drgnieniem palców zatwierdziła sporządzoną przez mnie notatkę do okręgowej sędzi, po czym otwarła ostatnią wiadomość od młodszej siostry. Porucznik Awn wysyłała część zarobków do domu, do rodziców, którzy opłacali z nich lekcje poezji dla młodszego dziecka. Tworzenie poezji było cenną, cywilizowaną umiejętnością. Nie potrafiłam osądzić, czy siostra miała jakiś szczególny talent, no, ale niewielu go miało, nawet w rodzinach o wyższym statusie. Jednak prace i listy siostry sprawiały przyjemność porucznik Awn i łagodziły jej stres.

Dzieci na placu pobiegły ze śmiechem do domu. Nastolatka westchnęła ciężko, jak to nastolatki, wrzuciła kamyk do kanału i obserwowała kręgi na wodzie.

Jednostki serwitorowe, które budzi się tylko do aneksji, często nie mają na sobie nic prócz pól siłowych generowanych przez implanty w każdym ciele. Szereg za szeregiem jednakowi żołnierze pozbawieni cech indywidualnych, jakby odlani z rtęci. Ale ja zawsze przebywałam poza ładownią i teraz, po zakończeniu walk, nosiłam taki sam mundur jak ludzcy żołnierze. Moje ciała pociły się pod kurtkami mundurowymi. Znudzona, otworzyłam troje z moich ust, stałam blisko siebie na placu, i zaśpiewałam trzema głosami: „Moje serce jest rybą ukrytą w wodnej trawie…”. Jedna osoba przechodząca obok spojrzała na mnie z zaskoczeniem, ale wszyscy inni mnie ignorowali – przywykli.

* * *

koniec darmowego fragmentu zapraszamy do zakupu pełnej wersji

Wydawnictwo Akurat

imprint MUZA SA

ul. Marszałkowska 8

00-590 Warszawa

tel. 22 6211775

e-mail: info@muza.com.pl

Dział zamówień: 22 6286360

Księgarnia internetowa: www.muza.com.pl

Wersja elektroniczna: MAGRAF s.c., Bydgoszcz