Wydawca: Amber Kategoria: Obyczajowe i romanse Język: polski Rok wydania: 2015

Uzyskaj dostęp do tej
i ponad 25000 książek
od 6,99 zł miesięcznie.

Wypróbuj przez
7 dni za darmo

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

e-czytniku (w tym Kindle) kup za 1 zł
tablecie  
smartfonie  
komputerze  
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Liczba stron: 409 Przeczytaj fragment ebooka

Odsłuch ebooka (TTS) dostępny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacji Legimi na:

Androida
iOS
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?

Ebooka przeczytasz na:

Kindlu MOBI
e-czytniku EPUB kup za 1 zł
tablecie EPUB
smartfonie EPUB
komputerze EPUB
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Zabezpieczenie: watermark Przeczytaj fragment ebooka

Opis ebooka Wynajęta narzeczona - Amanda Quick

Po śmierci ojczyma-utracjusza lady Eleonora zostaje bez grosza i bez dachu nad głową. Propozycja pracy spada jak z nieba.

Po tajemniczej śmierci ukochanego stryja hrabia Lancaster postanawia sam tropić mordercę. A ze znacznie mniej tajemniczego zniknięcia narzeczonej, która odeszła z innym, wyciąga praktyczne wnioski. Hrabia zapłaci Eleonorze za to, by odegrała rolę jego narzeczonej. A on dzięki temu zrealizuje swój plan…

Eleonora nie wie, że przyjmując propozycję, wikła się w niebezpieczną intrygę. A hrabia nie podejrzewa, ile naprawdę będzie kosztowało go towarzystwo tej dziewczyny…

Opinie o ebooku Wynajęta narzeczona - Amanda Quick

Fragment ebooka Wynajęta narzeczona - Amanda Quick

Korekta

Hanna Lachowska

Projekt graficzny okładki

Małgorzata Cebo-Foniok

Zdjęcie na okładce

© fotorince/Thinkstock

Tytuł oryginału

The Paid Companion

Copyright © 2004 by Jayne Ann Krentz

All rights reserved.

For the Polish edition

Copyright © 2015 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-5528-6

Warszawa 2015. Wydanie II

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-952 Warszawa, ul. Wiertnicza 63

tel. 620 40 13, 620 81 62

www.wydawnictwoamber.pl

Konwersja do wydania elektronicznego

Prolog: Artur

Artur Lancaster, hrabia St. Merryn, siedział w klubie przy płonącym kominku. Popijał wyśmienite porto i czytał gazetę, gdy dotarła do niego wieść, że jego narzeczona uciekła z innym adoratorem.

– Powiadają, że Burnley wspiął się po drabinie do okna panny Juliany i pomógł jej zejść do powozu. – Niski, krępy Bennett Fleming opadł na fotel naprzeciw Artura i sięgnął po butelkę. – Podobno udali się na północ. Ani chybi do Gretna Green. Ojciec Juliany dopiero co ruszył za nimi w pościg, ale jego powóz jest stary i powolny.

W sali zapadła głucha cisza. Nikt nie zaszeleścił gazetą, nie brzęknął żaden kieliszek. W klubie było tłoczno, jednak każdy z obecnych w sali mężczyzn zastygł w bezruchu i nadstawił ucha, by nie uronić ani słowa z rozmowy przy kominku.

Artur z westchnieniem odłożył gazetę i pociągnął łyk porto. Zerknął w stronę okna. Krople deszczu tłukły zawzięcie o szyby.

– Będą mieli szczęście, jeśli ujadą dziesięć mil w taką burzę – stwierdził.

Ta uwaga, podobnie jak wszystkie słowa wypowiedziane przez Artura tego wieczoru, została zapamiętana i stała się częścią otaczającej go legendy.

Zimny jak lód, mówili ludzie. Kiedy mu powiedziano, że jego narzeczona uciekła z innym, zauważył tylko, że mogli wybrać sobie lepszą pogodę.

Bennett pociągnął z kieliszka i za przykładem Artura spojrzał w okno.

– Roland Burnley i panna Juliana mają doskonały powóz na resorach i silne, wypoczęte konie. – Odchrząknął. – Wątpię, czy ojciec młodej damy zdoła ich dogonić, ale samotny jeździec na wierzchowcu pewnie by doścignął tę parę.

Cisza nadal była absolutna, napięcie jeszcze wzrosło. „Samotny jeździec” idealnie pasował do St. Merryna; nie było tajemnicą, że konie z jego stajni nie miały sobie równych. Wszyscy czekali z zapartym tchem na decyzję hrabiego: czy ruszy w pogoń za uciekinierami?

Artur powoli wstał z fotela i podniósł opróżnioną do połowy butelkę.

– Strasznie tu dziś nudno, nieprawdaż, Bennett? Chyba zajrzę do pokoju karcianego. Może tam będzie weselej.

Bennett nie krył zdziwienia.

– Przecież nigdy nie grasz! Wiecznie mi powtarzasz, że to nonsens stawiać pieniądze na coś tak zawodnego jak partyjka kości lub talia kart!

– Czuję, że dziś będę miał szczęście.

Artur skierował się do karcianego pokoju.

– Niech to diabli! – mruknął Bennett.

Po jego twarzy przemknął cień niepokoju. Wstał, chwycił kieliszek z resztką porto i pospieszył za hrabią.

– Wiesz, Fleming – odezwał się znów Artur, gdy byli już w połowie sali, w której nadal panowała głucha cisza. – Przyszło mi właśnie do głowy, że popełniłem błąd, prosząc Grahama o rękę jego córki.

– Doprawdy?

Bennett spojrzał na przyjaciela takim wzrokiem, jakby podejrzewał, że bredzi w gorączce.

– A jakże! Następnym razem, zanim wybiorę się na poszukiwanie żony, opracuję szczegółowy plan. Jakby chodziło o jedną z moich inwestycji.

Bennett skrzywił się; zdawał sobie sprawę z tego, że wszyscy wsłuchują się w słowa Artura.

– Chcesz przy wyborze żony stosować zasady rynku?

– Zdałem sobie sprawę, że zalety idealnej małżonki pokrywają się z wymaganiami, jakie stawiamy pierwszej lepszej damie do towarzystwa.

Bennett, który właśnie pił porto, zakrztusił się i rozkasłał.

– Damie do towarzystwa?!

– Zastanów się przez chwilę.

Rozległ się brzęk szkła; Artur dolewał sobie porto z butelki.

– Dama do towarzystwa powinna być dobrze urodzona i wykształcona. Nie może być płochliwa, musi zachowywać się powściągliwie i ubierać skromnie. Zupełnie tak samo jak idealna żona!

– Ale dama do towarzystwa jest… z założenia, że tak powiem, biedna jak mysz kościelna i sama na świecie!

– Oczywiście. – Artur wzruszył ramionami. – Inaczej nie ubiegałaby się o tak nędzną posadę!

– Większość mężczyzn z pewnością woli żonę, która wniesie im w posagu pokaźną sumkę albo majątek ziemski – obstawał przy swoim Bennett.

– Być może… Ale ja pod tym względem znajduję się w uprzywilejowanej sytuacji, nieprawdaż? – Artur stanął w drzwiach karcianego pokoju. – Mówiąc bez ogródek, jestem odrażająco bogaty i mój majątek rośnie z każdym dniem. Nie muszę szukać bogatej żony.

Benett stanął obok przyjaciela.

– To prawda – niechętnie przyznał mu rację.

– Jedną z największych zalet dam do towarzystwa jest ich ubóstwo – ciągnął Artur. – Dzięki temu są bezgranicznie wdzięczne za każdą pracę, jaką im się zaproponuje.

– O tym nie pomyślałem. – Bennett pociągnął znów z kieliszka. – Chyba coś w tym jest!

– W odróżnieniu od chowanych pod kloszem, rozmarzonych panienek, których poglądy na miłość zostały ukształtowane… a raczej wypaczone przez wiersze Byrona i powieścidła wydawane przez Minerva Press, damy do towarzystwa mają znacznie więcej rozsądku. Przekonały się na własnej skórze, że życie nie jest romansem.

– Bez wątpienia!

– I dlatego dama do towarzystwa nie będzie skłonna do wybryków, które przypłaciłaby utratą posady. Można założyć, na przykład, że nie ucieknie z kimś innym tuż przed ślubem.

– Może to porto tak na mnie działa… ale chyba mówisz z sensem! – Bennett zmarszczył brwi. – Tylko gdzie znaleźć żonę o cechach charakteru damy do towarzystwa?!

– Zawiodłem się na tobie, Fleming! Przecież to oczywiste. Jeśli ktoś szuka idealnej żony, musi udać się do biura pośrednictwa pracy. Jest mnóstwo agencji, które mają duży wybór dam do towarzystwa. Wystarczy porozmawiać z grupą wybranych kandydatek i wybrać najlepszą.

Bennett zamrugał oczami.

– Agencji?…

– Widzisz, jak człowiek potrafi błądzić? – Artur pokiwał smutno głową. – Gdybym wpadł na ten pomysł kilka miesięcy temu… Pomyśl, ilu kłopotów bym sobie oszczędził!

– No cóż…

– A teraz wybacz, zwolniło się miejsce przy narożnym stoliku.

– To będzie poważna gra – ostrzegł go Bennett. – Czy jesteś pewien…

Ale Artur już go nie słuchał. Przeszedł przez pokój i zajął miejsce przy karcianym stole.

Kiedy zwolnił je po paru godzinach, był bogatszy o kilka tysięcy funtów. Wieść o tym, że hrabia St. Merryn, który z zasady unikał hazardu, tym razem zagrał i zdobył pokaźną sumkę, stała się częścią otaczającej go legendy.

Nad dachami Londynu zaświtał już nowy dzień – szary i dżdżysty, gdy Artur opuścił klub i wsiadł do powozu. Kazał się odwieźć do wielkiej, ponurej rezydencji przy Rain Street i niezwłocznie udał się do sypialni.

O dziewiątej trzydzieści następnego ranka majordomus zbudził hrabiego i powiadomił go, że ojciec jego byłej narzeczonej odnalazł córkę w jakiejś oberży… w jednym pokoju z przystojnym, młodym porywaczem.

W tej sytuacji reputację damy można było ocalić tylko w jeden sposób. Rozwścieczony papa orzekł, że młoda para musi natychmiast wziąć ślub za specjalnym przyzwoleniem.

Artur uprzejmie podziękował służącemu za tę informację, odwrócił się na drugi bok i natychmiast znowu zasnął.

Prolog: Eleonora

Eleonora Lodge została powiadomiona o śmierci ojczyma przez dwóch mężczyzn, którzy skłonili go do ulokowania całej gotówki w podejrzanej transakcji i pozbawili resztki majątku. Zjawili się na progu jej domu o trzeciej po południu.

– Samuel Jones zmarł na apopleksję, kiedy się dowiedział, że ostatnia inwestycja, związana z kopalniami, doprowadziła go do ruiny – poinformował ją jeden z przybyszów, nie okazując najmniejszego współczucia.

– Ten dom wraz z całą zawartością i przylegające do niego grunta, stąd aż do rzeki, od tej chwili należą do nas – oznajmił drugi z wierzycieli, wymachując plikiem dokumentów. Na każdym z nich widniał podpis jej ojczyma.

Ten, który odezwał się pierwszy, spojrzał teraz na złoty pierścionek na małym palcu Eleonory.

– Zmarły wymienił biżuterię i wszystkie pani rzeczy, z wyjątkiem ubrań, w spisie walorów stanowiących zabezpieczenie udzielonej mu pożyczki.

Drugi wierzyciel ruchem kciuka wskazał potężnego osobnika, który stał za nimi, nieco na uboczu.

– To pan Hitchins, agent z Bow Street. Już on dopilnuje, żeby pani nie wyniosła z domu nic wartościowego.

Zwalisty, siwowłosy mężczyzna, który towarzyszył wierzycielom Jonesa, zmierzył dziewczynę badawczym spojrzeniem. O jego przynależności do policji świadczyła pałka, którą nosił każdy agent.

Stawiając czoło trzem groźnym napastnikom, Eleonora starała się pamiętać o gospodyni i pokojówce, które dreptały niespokojnie po frontowym holu, kryjąc się za plecami swej pani. Myślała także o innych ludziach, za których czuła się odpowiedzialna: stajennych, ogrodnikach, parobkach pracujących na dworskiej ziemi. Zdawała sobie sprawę, jak w obecnej sytuacji niewiele może dla nich zrobić. Chyba że zdoła wmówić tym oszustom, iż pozbycie się całej służby byłoby niewybaczalną i kosztowną pomyłką.

– Zakładam, iż panowie orientują się, że ta posiadłość przynosi spory dochód – powiedziała.

– A jakże, panno Lodge! – Pierwszy z wierzycieli radośnie zakołysał się na obcasach. – Samuel Jones przedstawił nam to dostatecznie jasno.

Drugi wierzyciel z uśmiechem na twarzy oglądał starannie utrzymane dworskie grunty.

– Bardzo porządne gospodarstwo.

– A zatem nie muszę panom tłumaczyć, że tak dobry stan majątku to przede wszystkim zasługa ludzi, którzy tu pracują. Jeśli pozwolicie im odejść, to najbliższe zbiory przyniosą niższy dochód, a dom w ciągu kilku miesięcy znacznie straci na wartości.

Wierzyciele wymienili niespokojne spojrzenia. Najwidoczniej żaden z nich nie zastanawiał się nad tym problemem.

Agent z Bow Street, usłyszawszy wypowiedź Eleonory, uniósł siwiejące brwi. W jego oczach pojawił się dziwny błysk. Nie odezwał się jednak ani słowem. Po cóż miałby się odzywać? – pomyślała. To przecież nie jego sprawa!

Obaj wierzyciele szeptali coś między sobą. Pierwszy odchrząknął i zabrał głos.

– Nie zamierzamy pozbywać się służby. Mamy już chętnego na tę posiadłość. Dał nam do zrozumienia, że nie życzy sobie żadnych zmian.

– Z jednym wyjątkiem, panno Lodge: pani musi się stąd wynieść. – Drugi z wierzycieli pokiwał głową. – Nowy właściciel nie miałby z pani żadnego pożytku.

Napięcie opuściło Eleonorę. Zapewniła swym ludziom bezpieczną przyszłość! Teraz mogła pomyśleć o własnym losie.

– Ufam, że dacie mi panowie trochę czasu na spakowanie ubrań – powiedziała chłodno.

Żaden z mężczyzn nie przejął się pogardą, która zabrzmiała w głosie dziewczyny. Jeden z nich wyjął z kieszeni zegarek.

– Ma pani na to pół godziny, panno Lodge. – Ruchem głowy wskazał policjanta. – Pan Hitchins będzie przez cały czas patrzył pani na ręce, żeby się do nich nic nie przykleiło. Jak pani spakuje swoje rzeczy, któryś z parobków podwiezie panią do gospody w miasteczku. Co dalej się z panią stanie, to już nie nasza sprawa.

Eleonora odwróciła się z godnością i stanęła twarzą w twarz ze szlochającą gospodynią i zrozpaczoną pokojówką.

Ona również czuła zamęt w głowie, ale wiedziała, że w obecności służby musi zachować spokój. Uśmiechnęła się więc do obu kobiet, by dodać im otuchy.

– Uspokójcie się – powiedziała wesoło. – Słyszałyście przecież, że nikt z was nie straci pracy.

Gospodyni i pokojówka przestały płakać i odjęły chusteczki od oczu.

– Bóg ci zapłać, panienko! – szepnęła gospodyni.

Eleonora poklepała ją po ramieniu i pospieszyła ku schodom. Udawała, że nie dostrzega agenta z Bow Street, który deptał jej po piętach.

Hitchins zatrzymał się tuż za progiem jej sypialni. Założył ręce do tyłu, złączył stopy i przyglądał się, jak Eleonora wyciąga spod łóżka wielki kufer.

Ciekawe, co by zrobił, gdybym mu wygarnęła, że żaden mężczyzna nie ośmielił się tu wejść! – pomyślała.

Powiedziała jednak coś innego.

– To kufer mojej babki – wyjaśniła, podnosząc wieko, by mógł przekonać się, że w środku jest pusty. – Była aktorką; występowała pod pseudonimem Agata Knight. Kiedy dziadek się z nią ożenił, jego rodzina nie mogła mu tego wybaczyć. Co za skandal! Pradziadkowie odgrażali się nawet, że wydziedziczą syna. Ale w końcu pogodzili się z jego decyzją. Wie pan, jak to bywa w rodzinie.

Hitchins coś odburknął. Albo nie miał rodzinnych kłopotów, albo jej opowieść wcale go nie interesowała. Raczej to drugie.

Mimo zachowania Hitchinsa, Eleonora paplała jak najęta, wyciągając ubrania z szafy. Próbowała odwrócić uwagę policjanta od starego kufra. Wolała, by się nim zanadto nie interesował.

– Moja matka okropnie wstydziła się tego, że jest córką aktorki. Przez całe życie swym nienagannym zachowaniem usiłowała zataić skandaliczną przeszłość babci.

Hitchins spojrzał na zegarek.

– Zostało pani dziesięć minut.

– Bardzo dziękuję, panie Hitchins! – Zmusiła się do uśmiechu. – Jest pan ogromnie pomocny!

Policjant okazał się nieczuły na sarkazm. Cóż, człowiek jego profesji słyszał z pewnością od swych rozmówców mniej zawoalowane obelgi.

Otworzyła oporną szufladę i wyjęła z niej starannie poskładaną bieliznę.

– Nie chciałabym wprawiać pana w zakłopotanie… Może wolałby się pan odwrócić?

Hitchins miał tyle przyzwoitości, by nie gapić się na jej dzienne i nocne koszule. Kiedy jednak sięgnęła po niewielki zegar stojący na nocnym stoliku, zacisnął wargi.

– Nie wolno pani zabrać stąd niczego prócz ubrań, panno Lodge – powiedział ostro.

– Ach tak! Oczywiście! Jak mogłam o tym zapomnieć!

Nie udało się zabrać zegara. Szkoda! W lombardzie daliby za ten drobiazg kilka funtów.

Zamknęła wieko kufra i pospiesznie obróciła kluczyk w zamku. Dreszcz satysfakcji przeleciał jej wzdłuż kręgosłupa. Agent z Bow Street nie zainteresował się babcinym kufrem!

– Podobno wyglądam kropka w kropkę jak ona, gdy była w moim wieku – oznajmiła lekkim tonem.

– Kto taki, panno Lodge?

– Moja babka. Aktorka.

– Doprawdy? – Hitchins wzruszył ramionami. – Jest już pani gotowa?

– Tak. Czy mógłby mi pan to znieść ze schodów?

– Oczywiście, proszę pani.

Dźwignął kufer i nie tylko zniósł go do frontowego holu, ale załadował na czekającą przed domem furmankę.

Jeden z wierzycieli zastąpił drogę Eleonorze, gdy chciała pójść za Hitchinsem.

– Chwileczkę, panno Lodge! – rzucił. – Proszę oddać pierścionek!

– Ależ oczywiście!

Powoli zdjęła pierścionek i upuściła go dokładnie w tym momencie, gdy wierzyciel wyciągnął łapę. Złote kółeczko potoczyło się po podłodze.

– Psiakrew!

Irytujący mały człowieczek schylił się po błyskotkę. Kiedy stał tak zgięty wpół, jakby żegnał ją uniżonym pokłonem, Eleonora wyminęła go i zeszła ze schodów. Agata Knight zawsze podkreślała, że najważniejsze jest efektowne wyjście.

Hitchins z nieoczekiwaną uprzejmością pomógł jej wsiąść na furę.

– Bardzo panu dziękuję – mruknęła Eleonora, siadając na twardą drewnianą ławeczkę z taką gracją i pewnością siebie, jakby to było wyściełane poduszkami wnętrze karety.

W oczach policjanta dostrzegła błysk podziwu.

– Życzę powodzenia, panno Lodge. – Zerknął na wielki kufer, doskonale widoczny w tyle wozu. – Nie jestem pewien, czy wspomniałem w czasie naszej pogawędki, że mój wujek także należał do wędrownej trupy aktorskiej…

Eleonora znieruchomiała.

– Nie wspominał pan o tym.

– Wujek miał kufer bardzo podobny do tego. Mówił, że nieraz mu się przydał i że zawsze warto w nim mieć… żelazną rezerwę. Na wszelki wypadek, gdyby nagle trzeba było wyjechać.

Eleonora z trudem przełknęła ślinę.

– Moja babcia też mi to doradzała.

– Mam nadzieję, że poszła pani za jej radą, panno Lodge?

– Owszem, panie Hitchins.

– Słusznie pani postąpiła, panno Lodge. Dzielna z pani dziewczyna!

Mrugnął do niej porozumiewawczo, uchylił kapelusza i wrócił do pary oszustów.

Eleonora odetchnęła z ulgą. Potem energicznym ruchem otworzyła kolorową parasolkę i uniosła ją dumnie niczym bojowy sztandar. Wóz ruszył.

Eleonora ani razu nie obejrzała się na dom, w którym się urodziła i spędziła całe życie.

Śmierć ojczyma nie była dla niej szokiem ani nie okryła jej żałobą. Gdy jej matka wyszła za Samuela Jonesa, Eleonora miała szesnaście lat. Ojczym spędzał na wsi niewiele czasu; wolał siedzieć w Londynie, angażując się w podejrzane interesy. Od trzech lat, od śmierci żony, prawie się nie pokazywał w jej wiejskiej posiadłości.

Eleonorze bardzo to odpowiadało. Nie lubiła Jonesa i cieszyła się, że nie musi przebywać w jego towarzystwie. Potem jednak odkryła, że doradca prawny ojczyma zadbał o to, by cały jej spadek po babce (włącznie z domem rodzinnym i otaczającymi go gruntami) dostał się oficjalnie pod opiekę Samuela Jonesa.

A teraz wszystko przepadło.

No, nie całkiem! – pomyślała z ponurą satysfakcją. Wierzyciele ojczyma nie mieli pojęcia o babcinej broszy z pereł i złota oraz parze kolczyków, które ukryła w starym teatralnym kufrze. Miał podwójne dno.

Agata Knight dała te klejnoty wnuczce, kiedy córka wyszła za Samuela Jonesa. Zrobiła to w tajemnicy. Poleciła Eleonorze schować broszkę i kolczyki do starego kufra i nie wspominać o tym matce.

Jak się okazało, intuicja nie zawiodła sędziwej aktorki; jej przeczucia co do Jonesa sprawdziły się w całości.

Obaj wierzyciele nie wiedzieli również o dwudziestu funtach, które Eleonora także ukryła w kufrze. Udało jej się odłożyć tę sumkę ze sprzedaży zbiorów. Wetknęła banknoty do schowka, gdy się przekonała, że ojczym zagarnął całą resztę majątku.

Co się stało, to się nie odstanie! – pomyślała. Lepiej zastanowić się nad przyszłością. W tej chwili spadły na nią kłopoty, ale nie była przecież sama! Miała narzeczonego, prawdziwego dżentelmena; niebawem wezmą ślub. Kiedy Jeremy Clyde dowie się, jakie nieszczęście ją spotkało, z pewnością jej pomoże i będzie nalegał, by pobrali się jak najszybciej.

O tak! – marzyła Eleonora. Nim upłynie miesiąc, zapomnę o tym przykrym incydencie. Będę mężatką krzątającą się po własnym, nowym domu.

Ta myśl ogromnie ją podniosła na duchu.

Eleonora miała wrodzone zdolności organizacyjne; idealnie wywiązywała się z licznych obowiązków gospodarskich. Znała się na opłacalnej sprzedaży płodów rolnych, prowadzeniu ksiąg rachunkowych, naprawie zabudowań gospodarczych, wynajmie siły roboczej, a nawet na przyrządzaniu skutecznych leków w domowej apteczce.

Może nie powinna się chwalić… ale będzie dla Jeremy’ego idealną żoną!

Wieczorem tego samego dnia Jeremy Clyde wjechał galopem na dziedziniec gospody. Eleonora pouczała właśnie żonę oberżysty, że należy zawsze dbać o to, by bielizna pościelowa była świeżo wyprana.

Gdy zobaczyła przez okno, że przyjechał, przerwała wykład i zbiegła na dół.

Wpadła prosto w ramiona Jeremy’ego.

– Najdroższa! – Przygarnął ją do siebie, ale zaraz łagodnie odsunął. Na jego przystojnej twarzy widać było niepokój. – Przyjechałem natychmiast, gdy tylko się dowiedziałem. Jakie to musi być dla ciebie straszne! Wierzyciele twojego ojczyma zagarnęli wszystko? Dom?… Całą posiadłość?…

Westchnęła.

– Niestety, wszystko.

– Cóż za straszliwy cios, moja droga! Doprawdy, nie wiem, co powiedzieć…

Okazało się jednak, że Jeremy miał jej coś do powiedzenia, i to bardzo ważnego. Nie mógł zdobyć się na to od razu, kluczył, zapewniał, że serce mu pęka… ale nie ma innego wyjścia.

W końcu okazało się, że sprawa jest bardzo prosta. Ponieważ Eleonora nie była już posażną dziedziczką, Jeremy musiał zerwać zaręczyny. Natychmiast.

Zaraz potem odjechał – równie szybko, jak przybył.

Eleonora dotarła do swej klitki na piętrze i kazała sobie przynieść butelkę najtańszego wina. Kiedy je dostarczono, zamknęła się na klucz, zapaliła świecę i nalała sobie pełną szklankę tego leku.

Długo siedziała zapatrzona w nocne niebo, popijając kiepskie wino i zastanawiając się, co robić dalej.

Teraz naprawdę była sama. Cóż za dziwna, niepokojąca myśl! Całe jej dotychczasowe życie – uporządkowane, starannie zaplanowane – legło w gruzach.

Jeszcze przed kilkoma godzinami przyszłość jawiła się tak wyraźnie! Jeremy zamierzał po ślubie zamieszkać w jej domu. Eleonora chętnie rozmyślała o tym, jaką będzie dla niego dobrą żoną i towarzyszką życia; jak będzie prowadzić dom, wychowywać dzieci i pomagać mężowi w zarządzaniu majątkiem. Ale tęczowa bańka marzeń nagle pękła.

Bardzo późno w nocy, gdy butelka była już prawie pusta, Eleonora uświadomiła sobie, że teraz jest wolna. Po raz pierwszy w życiu nie ciążyły na niej żadne zobowiązania. Nie musiała się o nikogo troszczyć – ani o dzierżawców, ani o służbę. Nikt jej nie potrzebował i zapewne nikt się nie przejmie, choćby stoczyła się na dno, zhańbiła nazwisko Lodge’ów i wywołała wielki skandal jak jej babka.

Mogła rozpocząć nowe życie – według własnego planu.

W bladym świetle rodzącego się dnia ujrzała olśniewającą wizję własnego losu.

W tym nowym życiu nie będzie się stosować do krępujących, niezłomnych zasad, które tak ograniczały jej swobodę, gdy żyła na wsi. W tym nowym życiu sama będzie zarządzać swoim majątkiem i dbać o swoje finanse.

W swoim wspaniałym, nowym świecie poważy się na to wszystko, na co dawniej nigdy by się nie zdobyła. Może nawet zakosztuje tych rozkoszy, które – według zapewnień babki – można znaleźć w ramionach mężczyzny, o ile dokona się właściwego wyboru. Nie zamierzała jednak płacić za te rozkosze wieczną niewolą.

Nie musi przecież wychodzić za mąż. Jeśli zejdzie na złą drogę, nikt się tym nie przejmie.

Tak, przyszłość zapowiadała się wspaniale!

Musi się tylko dowiedzieć, jaką cenę przyjdzie jej zapłacić za te wspaniałości.

1

Upiorna, blada twarz wyłoniła się z ciemności niczym demon strzegący zazdrośnie swoich tajemnic. Światło latarni otaczało piekielną aureolą te nieruchome rysy i wpatrujące się w niego martwe oczy…

Mężczyzna w niewielkiej łódce krzyknął na widok potwornej zjawy, ale nikt go nie słyszał.

Jego przeraźliwy krzyk odbijał się echem od prastarych kamiennych ścian, otaczających go zewsząd w tunelu wiecznego mroku. Przestraszony podróżnik omal nie upadł. Nie mógł utrzymać się na nogach, a niewielka łódź chybotała się na czarnej powierzchni wody.

Serce waliło mu jak oszalałe i w jednej chwili oblał się zimnym potem.

Odruchowo uchwycił się żerdzi, którą odpychał się od dna, zmuszając łódkę do posuwania się w górę leniwie płynącej rzeki. Za wszelką cenę musi odzyskać równowagę!

Na szczęście koniec żerdzi wbił się mocno w dno rzeki, unieruchamiając łódź do chwili, gdy umilkły ostatnie echa straszliwego krzyku.

Znów zapadła niesamowita cisza. Odzyskał dech. Wpatrywał się nadal w upiorną głowę; była nieco większa od ludzkiej. Ręce wciąż mu drżały.

To tylko starożytna rzeźba! Wiele potrzaskanych posągów, niczym poćwiartowane trupy, leżało na brzegach podziemnej rzeki. Poznał po szyszaku, że to głowa Minerwy.

Nie był to pierwszy posąg, na który natknął się podczas tej niezwykłej wyprawy, ale z pewnością był najbardziej przerażający. Przypominał do złudzenia odciętą ludzką głowę, którą oprawca cisnął niedbale w błoto.

Mężczyzna znowu zadrżał, zacisnął palce na żerdzi i z całej siły odepchnął się od dna. Rozwścieczyła go własna reakcja na fragment rzeźby. Co mu się stało? Przecież nie może folgować nerwom ktoś, kogo wiedzie ręka przeznaczenia!

Łódź nagle ożyła. Marmurowa głowa została w tyle.

Kolejne zakole rzeki. W świetle latarni ukazał się jeden z nisko sklepionych, łukowatych mostków, które w różnych miejscach łączyły ze sobą brzegi. Oba końce mostu dotykały ścian tunelu, który otaczał rzekę ze wszystkich stron. Mężczyzna w łódce schylił się, by nie uderzyć głową w niskie sklepienie.

Strach wreszcie zniknął; czuł znowu narastające podniecenie. Wszystko zgadzało się z opisem w dzienniku jego poprzednika. Rzeka, o której wszyscy zapomnieli, naprawdę istniała; tajemniczy, zamurowany kręty trakt wodny pod miastem.

Autor dziennika doszedł do wniosku, że to Rzymianie pierwsi postanowili otoczyć rzekę kamiennym pancerzem, który miał ją na zawsze ujarzmić. W tym miejscu w świetle latarni można było dostrzec ślady typowo rzymskiej obróbki kamienia. Jednak w innych miejscach podziemnego tunelu, wewnątrz którego płynęła rzeka, charakter sklepienia wyraźnie świadczył o tym, że powstał w średniowieczu.

Uwięziona w ten sposób rzeka służyła mieszkańcom wznoszącego się ponad nią wielkiego miasta za ściek odprowadzający do Tamizy nadmiar deszczówki i miejskie brudy. Okropnie tu cuchnęło. W tej krainie wiecznej nocy panowała taka cisza, że płynący łodzią mężczyzna wyraźnie słyszał chrobot pazurków na kamieniach. Na obu wąskich brzegach roiło się od szczurów i innych szkodników.

Już niedaleko! – pomyślał. Jeśli wskazówki w dzienniku były dokładne, wkrótce powinien dotrzeć do kamiennej krypty. Tam właśnie znajdowało się wejście do podziemnego laboratorium jego poprzednika. Musi znaleźć tę niezwykłą machinę tam, gdzie została porzucona i czekała na niego przez te wszystkie lata!

Człowiek, który przed nim pokonywał tę drogę, musiał porzucić swe wielkie dzieło, gdyż nie potrafił rozwikłać ostatniej z zagadek zawartych w starożytnym lapidarium. Ale mężczyzna w łódce wiedział, że pokonał przeszkodę, która zmusiła jego poprzednika do kapitulacji. Zdołał rozszyfrować instrukcje starego alchemika i był pewien, że potrafi doprowadzić dzieło do końca.

Jeśli szczęście mu dopisze i odnajdzie machinę, trzeba będzie załatwić kilka spraw, nim ją uruchomi. Musi odnaleźć pozostałe kamienie i pozbyć się dwóch staruchów, którzy znają zbyt wiele dawnych sekretów. Nie powinien mieć jednak z tym większych trudności.

Podstawą sukcesu jest zdobycie i umiejętne wykorzystanie informacji, a on dobrze wiedział, gdzie ich szukać. Obracał się w towarzystwie, nawiązał kontakty w wielkim świecie. Prócz tego, zgodnie ze swym planem, spędzał wiele czasu w podejrzanych domach gry i w burdelach. I tu, i tam dżentelmeni z najlepszego towarzystwa często zaspokajali swe niewybredne zachcianki. Przekonał się, że w tego rodzaju miejscach można się wiele dowiedzieć.

Tylko jedna osoba znała go tak dobrze, że mogłaby domyślić się, co zamierza. Nie stanowiła jednak zagrożenia. Kochała go i ufała mu tak dalece, że mógł nią bez trudu manipulować.

Jeśli tej nocy odnajdzie machinę, nic go już nie powstrzyma. Przeznaczenie musi się spełnić.

Jego poprzednika uznano za szaleńca, bo nie doceniono, jakim był geniuszem. Ale tym razem sprawy wezmą całkiem inny obrót!

Kiedy zakończy pracę nad śmiercionośną machiną i zademonstruje jej straszliwą moc, cała Anglia… nie, cała Europa będzie musiała uznać geniusz drugiego Newtona i paść na kolana przed swym władcą.

2

Ta się też nie nadaje. Zanadto strachliwa. Zbyt potulna. – Artur zerknął na drzwi, które zamknęły się za kandydatką, z którą skończył rozmawiać. – Sądziłem, że wyrażam się jasno: potrzebuję osoby pełnej życia, o ujmującej powierzchowności. Nie szukam typowej zahukanej damy do towarzystwa. Proszę wprowadzić następną kandydatkę.

Pani Goodhew wymieniła znaczące spojrzenie ze swą wspólniczką, panią Willis. Artur podejrzewał, że obu damom kończy się cierpliwość. W przeciągu półtorej godziny odbył rozmowy z siedmioma kandydatkami. Żadna z tych zalęknionych, kompletnie pozbawionych szyku kobiet, wybranych ze spisu agencji Goodhew & Willis, nie nadawała się do roli, którą jej wyznaczył.

Nie dziwiło go zniecierpliwienie obu wspólniczek; sam był już nie tylko zniecierpliwiony, ale i zdesperowany.

Pani Goodhew odchrząknęła, złożyła swe duże, zręczne dłonie na blacie biurka i zmierzyła Artura surowym spojrzeniem.

– Bardzo mi przykro, panie hrabio, ale na tym kończy się lista odpowiednich kandydatek.

– Niemożliwe! Z pewnością macie jeszcze kogoś!

Musi znaleźć odpowiednią kobietę. Bez niej nie zrealizuje swojego planu.

Pani Goodhew i pani Willis spoglądały na niego nieprzyjaznym wzrokiem zza swych bliźniaczych biurek. Obie wzbudzały szacunek i lęk. Pani Goodhew była wysoka, dobrze zbudowana; jej twarz mogłaby z powodzeniem widnieć na antycznej monecie. Zaś jej wspólniczka była chuda, miała ostre rysy i nieprzyjemny głos.

W ich ubiorze widać było dyskretną elegancję. Siwe pasma we włosach i wyraz inteligentnych oczu świadczyły o długoletnim doświadczeniu.

Z tabliczki na drzwiach frontowych Artur dowiedział się, że agencja Goodhew & Willis od piętnastu lat pełni funkcję pośrednika, ułatwiając swym szacownym klientom znalezienie odpowiednich dam do towarzystwa i guwernantek o wysokich kwalifikacjach. Sam fakt, że te dwie kobiety powołały do życia agencję, która pod ich kierownictwem sprawnie działała i przynosiła spory zysk, świadczył o ich przedsiębiorczości.

Artur wpatrywał się w zdeterminowane twarze obu pań i zastanawiał, co ma teraz zrobić. Zanim trafił do agencji Goodhew & Willis, odwiedził dwa inne biura pośrednictwa, które zapewniały, że mogą zaprezentować dużą grupę dobrze urodzonych, idealnych dam do towarzystwa. W obu wypadkach przedstawiono mu kilka wyjątkowo nieciekawych kandydatek. Na widok każdej z nich Arturowi serce się ściskało. Zdawał sobie sprawę, że tylko skrajna nędza zmusiła te biedactwa do ubiegania się o taką posadę. On jednak nie szukał pożałowania godnej istoty, lecz kobiety, która budzi uczucia zgoła odmienne od litości.

Założył ręce za plecy, wielkimi krokami przemierzył pokój i spod przeciwległej ściany zwrócił się do obu wspólniczek.

– Jeśli wyczerpał się zapas odpowiednich kandydatek – powiedział – rozwiązanie jest proste: proszę mi przedstawić nieodpowiednią.

Obie damy spojrzały na niego takim wzrokiem, jakby postradał zmysły.

Pani Willis pierwsza odzyskała mowę.

– To jest przyzwoita firma, panie hrabio. Nie umieszczamy w naszej kartotece nieodpowiednich osób – oznajmiła ostrym głosem. – Wszystkie nasze kandydatki mają nieskazitelną reputację i bez zarzutu referencje.

– Może powinien się pan zwrócić do innej agencji – podpowiedziała pani Goodhew wzgardliwym tonem.

– Nie mam czasu na szukanie innej agencji.

Nie mógł uwierzyć, że jego starannie opracowany plan nie powiedzie się tylko dlatego, że nie znalazł odpowiedniej kobiety. Zakładał, że będzie to najprostsze z czekających go zadań!

– Jak już paniom mówiłem, muszę natychmiast znaleźć…

Za jego plecami ktoś gwałtownie otworzył drzwi i zatrzasnął je z takim hukiem, że koniec zdania przepadł.

Podobnie jak pani Goodhew oraz pani Willis Artur odwrócił się i ujrzał kobietę, która wtargnęła do gabinetu niczym huragan.

Dostrzegł natychmiast, że jest to osoba o niezwykłej powierzchowności, której strój i fryzura z rozmysłem, zamiast podkreślać, tuszowała jej oryginalną urodę. Okulary w metalowej ramce częściowo przesłaniały roziskrzone, bursztynowozłote oczy. Czarne jak noc, lśniące włosy ściągnięto do tyłu; takie uczesanie – pruderyjne i nietwarzowe – pasowało raczej do starszej gospodyni lub służącej.

Ubrana była w „praktyczną” suknię ze źle układającej się, zmatowiałej tkaniny w wyjątkowo paskudnym odcieniu szarości.

Dżentelmeni z wyższych sfer, uchodzący za znawców urody i elegancji, albo natrętni dandysi, włóczący się po Bond Street i strzelający oczami do dam, które wybrały się tam na zakupy, nie zwróciliby na tę kobietę uwagi. Nic dziwnego! Przecież to głupcy, którzy widzą jedynie pozory; nie potrafią dostrzec tego, co kryje się w głębi – myślał Artur.

Zwrócił uwagę na ruchy nieznajomej. Były zdecydowane, a zarazem pełne wdzięku. Ani śladu strachu czy niepewności. W niezwykłych oczach błyszczała inteligencja. Z całej postaci emanowała witalność i siła charakteru.

Starając się zachować obiektywizm, hrabia uznał, że dziewczyna nie odznacza się efektowną, choć mało oryginalną doskonałością rysów, dzięki której rzekomi znawcy okrzyczeliby ją „brylantem czystej wody”. Niemniej było w niej coś niesłychanie pociągającego; otaczała ją niewidzialna aura energii. W odpowiednim stroju z pewnością zostałaby dostrzeżona w sali balowej.

– Panno Lodge, bardzo proszę!… Nie powinna tu pani wchodzić… – Wyraźnie udręczona niewiasta, siedząca dotychczas w sekretariacie, zaglądała teraz niepewnie do gabinetu. – Mówiłam przecież, że pani Goodhew i pani Willis mają spotkanie.

– Nic mnie to nie obchodzi, pani McNab, choćby dyskutowały na temat własnego pochówku! Muszę się z nimi rozmówić, i to niezwłocznie! Mam już dość tych idiotyzmów!

Panna Lodge zatrzymała się na wprost bliźniaczych biurek. Artur zorientował się, że go nie dostrzegła. Stał z tyłu, w ciemnym kącie. Gęsta mgła za oknami też się do tego przyczyniła – przebijał się przez nią jedynie blady cień słonecznego światła. Przy takim oświetleniu niewiele można było dostrzec.

Pani Willis westchnęła ciężko.

Pani Goodhew zerwała się na równe nogi.

– Cóż to ma znaczyć, panno Lodge?! Jakim prawem wdziera się tu pani i przerywa nam ważne spotkanie?

– Bo straciłam przez was mnóstwo czasu! Po jakiego diabła posyłacie mnie do pijaczki i obrzydliwego rozpustnika?! – Oczy panny Lodge błyszczały gniewem. – Nie owijajmy w bawełnę: potrzebuję pracy. Od zaraz! A wy posyłacie mnie na spotkania z takimi „ewentualnymi pracodawcami”! Też coś! Za żadne skarby nie skorzystałabym z podobnej ewentualności!

– Porozmawiamy o tym później, panno Lodge – ucięła pani Goodhew.

– Porozmawiamy o tym teraz! Właśnie wracam ze spotkania, na które mnie namówiłyście… i zapewniam, że nie skorzystałabym tej oferty, nawet gdybym wiedziała, że nie macie już dla mnie nic innego!

Pani Goodhew uśmiechnęła się mściwie.

– Tak się składa, panno Lodge, że była to rzeczywiście ostatnia oferta ze strony naszej agencji.

Panna Lodge zmarszczyła brwi.

– Proszę nie mówić głupstw! Wszystkie straciłyśmy cierpliwość, ale nie ma rady, musimy szukać dalej.

Obie wspólniczki wymieniły znaczące spojrzenia. Pani Goodhew zwróciła się znowu do panny Lodge.

– Jestem odmiennego zdania – stwierdziła lodowatym tonem. – Organizowanie dla pani następnego spotkania byłoby bezcelowe.

– Czy pani mnie w ogóle słucha, pani Goodhew?! – warknęła panna Lodge. – Powiedziałam, że muszę natychmiast znaleźć jakąś pracę! Moja obecna pracodawczyni pojutrze wyjeżdża z Londynu do przyjaciółki. Była tak dobra, że zgodziła się, bym do tej pory została pod jej dachem… ale potem muszę sobie znaleźć nowe mieszkanie. Panie najlepiej wiedzą, jakie grosze zarabia dama do towarzystwa, prawda? Mnie po prostu nie stać na wynajęcie czegoś w Londynie!

Pani Willis pokręciła głową. Można by przysiąc, że jest szczerze zasmucona.

– Zrobiłyśmy co w naszej mocy, by zapewnić pani jakąś posadę, panno Lodge. W ciągu trzech dni odbyła pani pięć spotkań z pięcioma różnymi klientami. Niestety, za każdym razem wywarła pani niekorzystne wrażenie.

– To nie ja zrobiłam na nich złe wrażenie, tylko oni na mnie! – Panna Lodge uniosła do góry dłoń w rękawiczce i zaczęła wyliczać na palcach. – Pani Tibbett była już nieźle wstawiona, kiedy się u niej zjawiłam, a i potem pociągała zdrowo z butelki; w końcu zwaliła się na kanapę i zasnęła jak kamień. Nie pojmuję, po co jej dama do towarzystwa?! Nie jest w stanie sklecić paru sensownych zdań!

– Dość tego, panno Lodge! – syknęła pani Goodhew.

– Pani Oxby nie odezwała się ani słowem przez cały czas. Dała synowi wolną rękę. – Panna Lodge wzdrygnęła się na samo wspomnienie. – Od razu się zorientowałam, że to jeden z tych nikczemników, którzy we własnym domu narzucają się bezbronnym i zależnym od nich kobietom. To było absolutnie nie do przyjęcia! Nigdy bym nie zamieszkała pod jednym dachem z takim potworem!

– Panno Lodge, tego już za wiele!

Pani Goodhew chwyciła przycisk do papieru i walnęła nim w biurko.

Panna Lodge nie zwróciła na to uwagi.

– Potem przyszła kolej na panią Stanbridge. Jest tak chora, że nie może podnieść się z łóżka. Nasza rozmowa odbyła się w jej sypialni. Na pierwszy rzut oka widać, że nie pożyje dłużej niż dwa tygodnie. Krewni już się dzielą spadkiem. Nie mogą się doczekać, kiedy to biedactwo wyciągnie nogi, a oni dobiorą się do jej majątku! Od razu sobie pomyślałam: z tych sępów nie wycisnę ani grosza z moich ciężko zapracowanych pieniędzy!

Pani Goodhew wstała, dumnie wyprostowana i mocno rozwścieczona.

– Panno Lodge! Jeśli nie ma pani pracy, to nie z winy chlebodawców, tylko z własnej! Tak, to pani nie potrafi zapewnić sobie godziwej posady!

– Bzdura! Nie miałam najmniejszych trudności ze znalezieniem odpowiedniej pracy, kiedy sześć miesięcy temu zgłosiłam się po raz pierwszy do waszej agencji!

– Doszłyśmy z panią Willis do wniosku, że to był szczęśliwy zbieg okoliczności. Tak się akurat zdarzyło, że podczas pierwszego spotkania nasza klientka, uważana za ekscentryczkę, z jakichś niezrozumiałych powodów uznała, że jest pani zabawna.

– Ale tak się fatalnie składa, panno Lodge – dodała pani Willis ze złośliwą satysfakcją – że w chwili obecnej wśród naszych klientów nie ma ani jednego ekscentryka. Ogólnie rzecz biorąc, nie preferujemy tego rodzaju klienteli.

Artur zorientował się, że pod wpływem ogromnego napięcia obie dyrektorki zapomniały o jego obecności.

Panna Lodge poczerwieniała z gniewu.

– Pani Egan nie jest żadną ekscentryczką! To inteligentna, światowa kobieta o bardzo nowoczesnych poglądach!

– Dwadzieścia lat temu słynęła z tego, że ma niezliczonych… wielbicieli. Wspominano nawet o… wielbicielkach – odcięła się zjadliwie pani Goodhew. – Poglądy ma istotnie nowoczesne… zwłaszcza na temat postawy moralnej kobiet. Poza tym jest wegetarianką, pasjonuje się metafizyką i wszyscy wiedzą, że podróżowała po Egipcie w towarzystwie tylko dwóch służących.

– A na dodatek, jak wiemy, ubiera się wyłącznie w purpurę – podsumowała pani Willis. – Zapewniam panią, panno Lodge, że określenie „ekscentryczka” jest komplementem w porównaniu z innymi epitetami, na które w pełni zasługuje pani obecna pracodawczyni.

– Cóż za podłe oszczerstwo! – Oczy panny Lodge pałały oburzeniem. – Pani Egan to osoba godna szacunku! Nie pozwolę jej obrażać!

Artur był równocześnie ubawiony i zafascynowany żarliwą lojalnością panny Lodge względem kobiety, z którą prawie nic jej nie łączyło.

Pani Goodhew prychnęła pogardliwie.

– Nie jesteśmy tu po to, by dyskutować o charakterze pani Egan. Niech pani wreszcie zrozumie, panno Lodge, nie mamy pani nic więcej do zaoferowania.

– Nigdy w to nie uwierzę! – odparła panna Lodge.

Pani Willis zmarszczyła brwi.

– Jak możemy znaleźć posadę dla kogoś, kto nie chce dostosować się do wymagań klientów? Potrafią dobrze zapłacić damie do towarzystwa, jeśli znajdą w niej cenne zalety: ustępliwość, skromność, opanowanie. Tłumaczyłyśmy to pani setki razy!

– Przecież byłam ustępliwa i skromna! – Panna Lodge wydawała się szczerze urażona krytyką. – A co do opanowania… same panie widzą, jaka jestem spokojna i powściągliwa!

Pani Willis wzniosła oczy do sufitu, najwidoczniej oczekując wsparcia ze strony sił wyższych.

Pani Goodhew znowu prychnęła pogardliwie.

– Pani poglądy na temat właściwego zachowania różnią się od kryteriów obowiązujących w naszej agencji. Nie możemy nic więcej dla pani zrobić, panno Lodge.

Artur zauważył, że panna Lodge zaczynała się niepokoić. Jej mocno zarysowane, ale kształtne szczęki się zacisnęły. Pojął, że dziewczyna zdecydowała się na zmianę taktyki.

– Nie wyciągajmy zbyt pochopnych wniosków! – powiedziała spokojniejszym głosem. – Jestem pewna, że w waszej kartotece znajdą się inni potencjalni pracodawcy. – Nieoczekiwanie obdarzyła obie kobiety uśmiechem tak promiennym, że rozjaśniłby całą salę balową. – Gdybym tylko mogła ją przejrzeć, zaoszczędziłoby to nam mnóstwo czasu.

– Przejrzeć naszą kartotekę?! – Pani Willis nie mogła uwierzyć w to, co usłyszała. – Wykluczone! To są poufne informacje!

– Niech się pani uspokoi, nie mam zamiaru rozpowiadać plotek o waszych klientach – zapewniła ją panna Lodge. – Chcę tylko przejrzeć ich dane, bym mogła dokonać trafnego wyboru w sprawie przyszłej posady.

Pani Willis spojrzała na nią ponuro.

– Jak widzę, nie uświadamia sobie pani sprawy zasadniczej, panno Lodge! Decyzję podejmuje klient; kandydatka nie ma nic do gadania.

– O nie! – Panna Lodge zbliżyła się do biurka pani Willis, lekko się pochyliła i oparła obie dłonie na błyszczącym blacie. – To pani nie uświadamia sobie sprawy zasadniczej: nie mogę tracić czasu na próżno! Przejrzenie kartoteki z pewnością ułatwi rozwiązanie problemu, w obliczu którego stanęłyśmy.

– My nie mamy żadnych problemów – odezwała się pani Goodhew, unosząc brwi. – To pani ma wiecznie jakieś kłopoty. Obawiam się, że od tej chwili musi się pani z nimi zmagać gdzie indziej.

– Wykluczone! – zwróciła się do niej panna Lodge. – Już wyjaśniłam, że nie mam czasu szukać innej agencji. Muszę znaleźć pracę, zanim pani Egan wyjedzie na wieś!

Artur podjął decyzję.

– Może więc rozważy pani, panno Lodge, jeszcze jedną ofertę, która wpłynęła do tej agencji?

3

Wydobywający się z mroku męski głos – tajemniczy, chłodny i opanowany – zatrwożył Eleonorę do tego stopnia, że omal nie upuściła torebki.

Ze stłumionym jękiem odwróciła się w stronę, skąd dobiegał ów głos. Przez kilka sekund nie mogła dojrzeć postaci, ale czuła instynktownie, że ten mężczyzna – kimkolwiek był – mógł okazać się niebezpieczny. Ogarnęło ją niezrozumiałe, niemal radosne podniecenie.

Żaden mężczyzna nie zrobił na niej takiego wrażenia. Z pewnością był to skutek panujących w pokoju ciemności. Mgła dosłownie oblepiała okna, a niewielkie lampki na biurkach pani Goodhew i pani Willis, zamiast rozświetlać mrok, budziły do życia niepokojące cienie.

Nagle Eleonora uświadomiła sobie, że nadal ma na nosie okulary pani Egan; wypożyczyła je, chcąc podczas spotkań z ewentualnymi pracodawcami wyglądać statecznie, jak przystało na damę do towarzystwa. Ściągnęła szybko okulary z nosa i zamrugała oczami, by odzyskać ostrość widzenia.

Teraz już wyraźnie widziała stojącego w cieniu mężczyznę, ale jej pierwsze wrażenie nie uległo zmianie. Niepokój i podniecenie nawet się nasiliły.

– Mój Boże! – odezwała się pani Willis. – Zupełnie zapomniałam o pańskiej obecności, panie hrabio! Stokrotnie przepraszam. Państwo się jeszcze nie znają, prawda? Panna Eleonora Lodge, hrabia St. Merryn.

Hrabia ledwo dostrzegalnie skinął głową.

– Miło mi panią poznać, panno Lodge.

Trudno go nazwać przystojnym, myślała Eleonora. Jego twarz świadczyła o sile, opanowaniu i niebezpiecznej inteligencji. Nie było miejsca na elegancję czy wyrafinowanie.

Miał ciemnobrązowe włosy, wydatny nos, wysokie kości policzkowe i mocno zarysowaną szczękę. Tajemnicze, jakby zasnute dymem, zielone oczy były tak głęboko osadzone, że miała wrażenie, iż jakiś drapieżnik obserwuje ją z wnętrza swej kryjówki.

Eleonora uświadomiła sobie nagle, że popuściła wodze wyobraźni. No cóż… to był wyjątkowo męczący dzień.

Wzięła się w garść i dygnęła.

– Czuję się zaszczycona, panie hrabio.

– Wygląda na to, że możemy sobie nawzajem pomóc, panno Lodge – powiedział, nie odrywając oczu od jej twarzy. – Pani szuka pracy, ja zaś potrzebuję damy do towarzystwa dla krewnej. To wdowa po moim kuzynie ze strony ojca. Zamierza spędzić kilka tygodni w Londynie i zatrzyma się w mojej rezydencji. Jeśli pani wybawi mnie z kłopotu, jestem gotów zapłacić trzy razy więcej, niż zazwyczaj otrzymuje dama do towarzystwa.

Trzy razy więcej?! Eleonorze zaparło dech w piersi.

Uspokój się! – mówiła sobie w duchu. Za wszelką cenę musisz zachować spokój i godność.

Czuła, że gdyby hrabia St. Merryn odkrył jej brak opanowania, zrezygnowałby z jej usług. Uniosła dumnie głowę i uśmiechnęła się do niego uprzejmie i chłodno.

– Chętnie dowiem się czegoś więcej na temat tej posady, panie hrabio.

Słyszała, że pani Goodhew i pani Willis coś do siebie szepczą, ale nie zwracała na to uwagi. Dostrzegła za to wyraźnie błysk satysfakcji w zagadkowych oczach hrabiego.