Wydawca: Amber Kategoria: Literatura faktu, reportaże, biografie Język: polski Rok wydania: 2013

Uzyskaj dostęp do tej
i ponad 20000 książek
od 6,99 zł miesięcznie.

Wypróbuj przez
7 dni za darmo

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

e-czytniku kup za 1 zł
tablecie  
smartfonie  
komputerze  
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Liczba stron: 265 Przeczytaj fragment ebooka

Odsłuch ebooka (TTS) dostępny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacji Legimi na:

Androida
iOS
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?

Ebooka przeczytasz na:

Kindlu MOBI
e-czytniku EPUB
tablecie EPUB
smartfonie EPUB
komputerze EPUB
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Zabezpieczenie: watermark Przeczytaj fragment ebooka

Opis ebooka Wszystko pamiętam tatusiu - Katie Matthews

Paniczny strach – to najwcześniejsze wspomnienie Katie. Czuła go za każdym razem, gdy ojciec brutalnie chwytał ją za ramię. Gdy słyszała krzyk matki, którą katował, zadając wymyślne tortury. Jak wtedy, kiedy zamknął dwuletnią Katie na cały weekend w pokoju bez jedzenia i picia. Albo tej nocy, gdy sprowadził do domu kobietę, i wyrzucił Katie i jej matkę na śnieg w samych tylko nocnych koszulach…

 

Żeby mieć możliwość wejść w dorosłe życie, Katie musiała odciąć się od dzieciństwa. Zapomnieć je. Wyprzeć z pamięci.

Urodziła synka. Chciała żyć normalnie. Lecz wtedy ojciec powrócił. Co noc nawiedzał ją w sennych koszmarach. Co noc budziła się zlana potem, myśląc, że znów jest dzieckiem. W niektórych snach ukrywała się w szafie, wstrzymywała oddech i nasłuchiwała powolnych, ciężkich kroków zbliżających się w jej stronę. I słyszała skrzypienie otwierających się drzwi...

Ale to nie sny miały okazać się najgorsze. Terapia, jakiej poddała się dwudziestoczteroletnia Katie, otworzyła szeroko drzwi do jej pamięci. Wizje wzbogacały się o coraz bardziej drastyczne szczegóły, wspomnienia stawały się coraz bardziej potworne.W każdym z nich pojawiała się zła, wykrzywiona twarz ojca. Jego szept: „Jeśli coś piśniesz, zabiję cię.” Jego obleśny rechot i słowa rzucane do kumpla: „Możesz ją mieć za dychę…”

Opinie o ebooku Wszystko pamiętam tatusiu - Katie Matthews

Fragment ebooka Wszystko pamiętam tatusiu - Katie Matthews

Strona redakcyjna

Redaktor serii

Małgorzata Cebo-Foniok

Redakcja stylistyczna

Joanna Egert-Romanowska

Korekta

Renata Kuk

Magdalena Stachowicz

Zdjęcie na okładce

© Renee Keith/E+/Getty Images/Flash Press Media

Tytuł oryginału

I Remember, Daddy

The harrowing true story of a daughter haunted by memories

too terrible to forget

Originally published in the English language by HarperCollins

Publishers Ltd. under the title I Remember, Daddy:

The harrowing true story of a daughter haunted by memories

too terrible to forget

Copyright © Katie Matthews 2011

All rights reserved.

For the Polish edition

Copyright © 2013 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-4901-8

Warszawa 2013. Wydanie I

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-952 Warszawa, ul. Wiertnicza 63

tel. 620 40 13, 620 81 62

www.wydawnictwoamber.pl

Publikację elektroniczną przygotował:

Rozdział 1

Śmiech Jackie dobiegał do mnie z oddali jak stłumione echo, a kiedy usiłowałam skupić wzrok na jej twarzy, pokój zaczął wirować. Nagle poczułam ostry ból w brzuchu, jakby ktoś dźgnął mnie rozpalonym do czerwoności nożem, i głośno jęknęłam.

— Katie, wszystko w porządku?

Głos Jackie napływał falami, jakby ktoś manipulował przy głośnikach radia. Próbowałam odpowiedzieć, ale język mi spuchł i zatykał gardło, tak że ledwie mogłam oddychać. Całe moje ciało zrobiło się bardzo ciężkie i kiedy wyciągnęłam rękę, żeby uchwycić się lady w recepcji, wszystko wokół zalała ciemność, a ja runęłam na podłogę jak kukiełka, której nagle odcięto wszystkie sznurki.

Nie wiem, jak długo leżałam na podłodze, nim otworzyłam oczy i zobaczyłam rozmazaną twarz zaniepokojonej Jackie. Pochylała się nade mną i poruszała ustami, ale słyszałam tylko głośne tętnienie krwi w uszach. Próbowałam usiąść, ale silna ręka delikatnie mnie powstrzymała i głos nienależący do Jackie powiedział:

— Nie wstawaj, Katie. Paskudnie upadłaś. Poleż jeszcze chwilę.

W głowie wściekle mi dudniło, tak że poczułam mdłości i kompletnie zdezorientowana, z ulgą opadłam na twardą podłogę, którą czułam pod szorstkim dywanem. Zamknęłam oczy, a kiedy otworzyłam je ponownie, pokój wreszcie przestał wirować i zobaczyłam twarze Jackie i kolegi z pracy, który klęczał obok niej.

Stopniowo wracała mi świadomość i poczułam wilgotne ciepło z tyłu sukienki. Pamiętałam, że wcześniej stałam obok Jackie i rozmawiałyśmy. Powiedziała coś śmiesznego, co nas rozbawiło, a ja trzymałam w ręce kubek z kawą, która się pewnie rozlała, kiedy zemdlałam.

Ktoś okrył mnie płaszczem jak kocem, usiłowałam namacać jego krawędź i chciałam wypowiedzieć słowo „kawa”, ale z mojego gardła wydobył się jedynie schrypnięty, niezrozumiały szept. Przełknęłam ślinę i spróbowałam jeszcze raz. Wtedy Jackie pochyliła się nade mną, delikatnie przykryła mi rękę płaszczem i powiedziała:

— Nie, Katie, nie możesz teraz dostać kawy. Zaczekaj, aż dojdziesz do siebie.

Spróbowałam pokręcić głową, ale młotek znów w niej zadudnił, i musiałam przez chwilę pozostać w bezruchu, żeby odpłynęła fala mdłości, która mnie zalała. Później przesunęłam ramię tak, żeby sięgnąć do rąbka sukienki, i dotknęłam mokrej plamy na nodze. Upadając, musiałam uderzyć ręką o ladę, bo przedramię przeszył mi ostry ból. Znów zamarłam i czekałam, aż najgorsze minie. Potem ostrożnie wyjęłam rękę spod płaszcza i przysunęłam do oczu.

Na początku nie potrafiłam zidentyfikować ciemnej cieczy. Nie były to kawa ani mocz, choć przez chwilę się tego bałam. Wreszcie uświadomiłam sobie, że to krew. Przeraziłam się i serce zaczęło mi walić jak młotem. Nagle poczułam wszechogarniające zmęczenie. Położyłam dłoń wnętrzem do góry na płaszczu, który mnie okrywał, i wyszeptałam imię Jackie.

— Tak, kochanie? — odpowiedziała natychmiast, pochyliła się nade mną i uśmiechnęła, dodając mi otuchy. — Jestem tu.

W tym momencie ktoś musiał zauważyć krew na moich palcach, bo jakaś ręka powoli uniosła płaszcz, a potem usłyszałam gwałtowne wciągnięcie powietrza i męski głos:

— O mój Boże, tu jest pełno krwi! Ma zakrwawione całe nogi. Gdzie ta cholerna karetka?

Ktoś go uciszył, a Jackie położyła rękę na moim ramieniu.

— Wszystko dobrze, Katie — uspokajała. — Pewnie przy upadku rozcięłaś nogę. Myślę, że zaczepiłaś o kant biurka. Wezwaliśmy karetkę na wszelki wypadek, żeby sprawdzili, czy nic nie złamałaś. Ale nie martw się, wszystko będzie dobrze. — A jednak widziałam w jej oczach panikę. Pogłaskała mnie po ręce i dodała: — Ktoś poszedł poszukać Toma. Będzie tu za chwilę. Nic się nie martw.

Chciałam jej powiedzieć, że nie znajdą Toma, mojego chłopaka, bo pojechał z dostawą, ale nagle poczułam się przytłoczona ogromnym ciężarem, który wyduszał ze mnie ostatnie okruchy mocy. Zamiast mówić, zamknęłam oczy, a spod rzęs wypłynęły mi gorące łzy.

Nie zdołali się skontaktować z Tomem przed przyjazdem karetki, więc do szpitala pojechałam sama. Gdy leżałam w izbie przyjęć, gapiąc się na farbę odłażącą z sufitu, próbowałam opanować panikę.

Wydawało mi się, że dziesięć osób mówi jednocześnie, a potem ktoś położył na moim ramieniu dłoń o długich palcach i powiedział powoli i wyraźnie:

— Przykro mi, Katherine, ale może pani stracić dziecko.

W końcu coś, na czym mogłam się skupić. Rozumiałam pojedyncze słowa, jakie wypowiedział do mnie lekarz, ale nie mogłam pojąć ich sensu. Otarłam dłonią oczy, osuszyłam część łez, które moczyły mi włosy i poduszkę pod głową, i dopiero wtedy spojrzałam na lekarza.

— Jakie dziecko? Nie ma żadnego dziecka. Ja nie... — Zaszlochałam gwałtownie i dokończyłam szeptem: — W wieku osiemnastu lat zostałam zgwałcona i... Nie mogę mieć dzieci.

— Przykro mi. — Lekarz znów dotknął mojego ramienia, a ja zaczęłam się zastanawiać, czy jest mu przykro z powodu gwałtu, czy z powodu pomyłki z dzieckiem, którego nie mogę mieć. — Jednak z całą pewnością jest pani w ciąży. Musimy zabrać panią do sali operacyjnej i sprawdzić, co się dzieje.

Poczułam, że panika, która tkwiła w moim żołądku jak bryłka ołowiu, zaczyna się rozprzestrzeniać i kłujące przerażenie dotarło do piersi, a potem rozeszło się gorzkim smakiem w ustach. Przycisnęłam twarz do poduszki i przez chwilę myślałam, że mogłabym się poddać tej strasznej słabości, która usiłowała mną zawładnąć, i po prostu zasnąć. Zamiast tego odwróciłam się do lekarza, chwyciłam biały rękaw jego fartucha i poprosiłam:

— Niech pan spróbuje uratować moje dziecko.

Kiedy obudziłam się z narkozy, przy łóżku siedział Tom, trzymał mnie za rękę, a w jego oczach wyczytałam, że rzeczywiście miałam dziecko, którego nie udało się uratować. Doznałam niemal fizycznego bólu z powodu straty, która dotyczyła czegoś, o czym do niedawna nie miałam pojęcia. Gdy Tom się nachylił i dotknął palcami mojego policzka, rozpłakałam się i łkałam tak, jakby pękało mi serce.

Rozdział 2

Tom pracował w dziale transportu w firmie, gdzie byłam zatrudniona od kilku miesięcy. Zakochaliśmy się w sobie niemal od pierwszego wejrzenia i po kilku tygodniach wprowadziłam się do domu, w którym mieszkał z rodzicami. Tak wówczas funkcjonowałam: byłam porywcza, szybko podejmowałam decyzje, chciałam przeżyć życie jak najpełniej i angażowałam całą energię w to, co sprawiało mi przyjemność. Nie uznawałam kompromisów i wiem, jakie to szczęście, że trafiłam na Toma. Był nieśmiały, uroczy i miał dużą, kochającą się rodzinę, która zastąpiła mi własną, bo nigdy jej nie miałam.

Do tego dnia, kiedy zemdlałam w pracy, byliśmy razem niecałe trzy miesiące. Nie zabezpieczaliśmy się, bo wyznałam mu, że w wieku osiemnastu lat zostałam zgwałcona i wówczas lekarz powiedział mi, że z powodu urazów wewnętrznych prawdopodobnie nie będę mogła mieć dzieci. Wydawało mi się, że to przebolałam, Tom też zdawał się akceptować ten fakt. Jednak gdy poroniłam i straciliśmy dziecko, widziałam, że było mu trudniej się z tym pogodzić, niż zapewniał.

Kiedy trafiłam do szpitala po omdleniu w pracy, lekarz wyjaśnił:

— Była pani w ósmym tygodniu ciąży. Niestety, była to ciąża pozamaciczna, płód rozwijał się w niewłaściwym miejscu. Obawiam się, że i tak nie było szans na szczęśliwy koniec.

Przeżyłam szok, dowiedziawszy się, że mimo wszystko mogę zajść w ciążę, chociaż istniało zagrożenie, że nie będę w stanie jej donosić. Zdumiał mnie też rozmiar mojej rozpaczy po utracie dziecka, o którego istnieniu wiedziałam zaledwie od kilku minut. Moja reakcja wynikała głównie z żalu nad sobą, a tego uczucia mój ojciec nie aprobował. Nikt nie lubi mazgajów, usłyszałam od niego więcej razy, niż potrafię zliczyć. Nauczyłam się brać w garść, kiedy coś mi nie wychodziło, panować nad sobą i zaczynać od nowa. Teraz jednak czułam, że doznałam straty, która rozrywa mi serce. Stresująca i deprymująca była też myśl, że będę musiała zrewidować poglądy na to, kim byłam i kim mogę zostać w przyszłości.

Teraz znacznie pilniejszy był problem antykoncepcji. Sześć tygodni po utracie dziecka, które skrycie rosło we mnie, pojechaliśmy z Tomem do kliniki planowania rodziny.

Nawet kiedy byłam w dobrej formie psychicznej, nie znosiłam rozmawiać o seksie, więc myśl o tym, że ktoś obcy będzie mi zadawał intymne pytania, przyprawiała mnie o mdłości. Nie chciałam, żeby Tom mi towarzyszył, a kiedy poprosiłam go, żeby zaczekał na zewnątrz, chyba mu trochę ulżyło.

Pielęgniarka zadała mi pytania, jakich się spodziewałam: o zdrowie i życie seksualne, oraz takie, które całkiem mnie zaskoczyło: czy jest możliwe, że jestem w ciąży.

— Nie — odpowiedziałam, lekko wzruszyłam ramionami i zaczęłam się zastanawiać, czy ona w ogóle słuchała, co mówiłam wcześniej. — Proszę pani, dopiero poroniłam!

Spojrzała na mnie, jej długopis zawisł nad kartką formularza leżącego na biurku, przekrzywiła lekko głowę i uniosła brew. Potem powiedziała powoli:

— Nie ma lepszego momentu do zajścia w ciążę niż zaraz po poronieniu.

— Nikt mi o tym nie powiedział! — obruszyłam się.

— Ile masz lat? — Zaczęła przekładać papiery na biurku.

— Dwadzieścia trzy — odparłam i nagle poczułam się niewiarygodnie i zawstydzająco naiwna.

— Więc zrobimy błyskawiczny test ciążowy, dobrze? — Odchrząknęła i popatrzyła na mnie z krzepiącym uśmiechem.

— Ale ja przyszłam po pigułki — zaprotestowałam.

— Wiem. Oczywiście, najpierw jednak musimy się upewnić, że wszystko jest w porządku. — Wstała, zebrała papiery i otworzyła drzwi, a ja potulnie poszłam za nią korytarzem.

Po półgodzinie opuściłam klinikę, poszłam na parking, otworzyłam drzwi vana i usiadłam na miejscu pasażera.

— Siedzisz? — spytałam Toma niezbyt mądrze.

— Oczywiście, że siedzę! — Odwrócił się do mnie z pytającym wyrazem twarzy. — Co się stało, Katie?

— Jestem w ciąży — odparłam. Wyglądałam przez przednią szybę, ale nic nie widziałam.

— Co? Dziecko wciąż tam jest? — Niepokój w jego głosie skłonił mnie w końcu do spojrzenia na niego. Kiedy sięgał po moją dłoń, zobaczyłam w jego oczach łzy. — Ale przecież je straciłaś. Nic nie rozumiem.

— To inne dziecko — oznajmiłam ze smutkiem. — Znów jestem w ciąży.

Siedzieliśmy przez chwilę w milczeniu i staraliśmy się przetrawić wiadomość, która wydawała się nie do pojęcia.

— To wspaniale — powiedział w końcu Tom i szybko otarł policzki wierzchem dłoni. — To cudowna wiadomość. Moi rodzice będą zachwyceni.

— To wcale nie jest wspaniałe! — prawie krzyknęłam. — Nie mogę tego zrobić. Nie mogę być w ciąży. Jestem popsuta w środku. A co, jeśli to dziecko też stracę? Nie zniosę tego. Nie jestem przygotowana na takie ryzyko.

Co do jednego Tom miał rację: jego rodzice byli przeszczęśliwi, kiedy się dowiedzieli. Ale gdy poinformowałam ich, że mam zamiar poddać się aborcji, załamali się.

— Proszę — błagała mnie matka Toma. — Wiem, że to twoje życie, Katie, i rozumiem, że nie przebolałaś jeszcze straty, ale... — Zawahała się, a potem wzięła głęboki wdech i dokończyła: — A co, jeśli to jedyna twoja szansa na dziecko? Nie odrzucaj jej. Proszę. To byłby nasz pierwszy wnuk. Nie wiesz nawet, od jak dawna o tym marzyliśmy. Pomożemy ci, obiecuję.

Już i tak gnębiło mnie ogromne poczucie winy wobec dziecka, które nie dostało szansy, by przyjść na świat, a teraz jeszcze czułam się winna, że sprawiam zawód rodzicom Toma, tak zawsze dla mnie serdecznych i dobrych. Wiedziałam jednak, że nie przeżyję ciąży. Nawiedzały mnie obsesyjne myśli o tym, że czuję, jak dziecko się we mnie rozwija i rośnie, a potem moje ciało odrzuca je i zabija, zamiast pielęgnować i żywić. Działo się jeszcze coś, co mnie martwiło. Często wracały wspomnienia z dzieciństwa. Były tak ulotne, że nigdy nie zdążyłam odczytać ich prawdziwego sensu, ale wiedziałam, że jakimś cudem wiążą się ze strachem przed odpowiedzialnością za własne dziecko.

Poszłam na obowiązkową sesję terapeutyczną i zapisałam się na aborcję. Ale kiedy obudziłam się wyznaczonego dnia rano, zadzwoniłam do kliniki i powiedziałam, że zmieniłam zdanie, nie przyjdę. Nie mogłam.

Gdy powiadomiłam rodziców Toma, że odwołałam wizytę, jego ojciec oschle wymamrotał coś uprzejmego i poklepał mnie po ramieniu, ale matka gorąco przycisnęła mnie do piersi i ze łzami w oczach zapewniła, że pomogą nam w każdy możliwy sposób. Wówczas żadne z nas tego nie wiedziało, ale miał nadejść dzień, w którym będę za tę obietnicę dozgonnie wdzięczna. Ciąża przebiegała z komplikacjami i w czwartym miesiącu znów zemdlałam. Tym razem Tom był ze mną i zawiózł mnie do szpitala. Przedzierał się przez korki uliczne i trąbił tak głośno jak jeszcze nigdy. Mimo jego wysiłków, kiedy dotarliśmy do szpitala, krwawiłam i lekarz powiedział, że zaczął się przedwczesny poród. Urzeczywistniały się moje najstraszniejsze koszmary. Tak bardzo bałam się ciąży i macierzyństwa, że niemal zdecydowałam się na aborcję. Zmieniłam zdanie, bo ze strachu nie byłam w stanie znaleźć powodu, który usprawiedliwiałby przerwanie życia, które właśnie zaczęło się rozwijać. Gdy podjęłam decyzję, że utrzymam ciążę, zdałam sobie sprawę, jak desperacko pragnę dziecka, które rośnie we mnie. Wiedziałam, że Tom też go pragnie i pogodzenie się z tym, że może nigdy nie będzie miał syna albo córki, wynikało z miłości do mnie.

Co gorsza, miałam świadomość, że kończył się najbardziej ryzykowny etap ciąży, i zaczynałam dopuszczać do siebie myśl, że uda mi się donosić dziecko. Przez ostatnich kilka tygodni było mi stale niedobrze i często wymiotowałam. Chociaż było to trudne do zniesienia, wmawiałam sobie, że to dobre oznaki, bo moje hormony robią co w ich mocy, żeby wykonać swoje zadanie.

W szpitalu dostałam leki na powstrzymanie akcji porodowej. Wiedziałam, że dziecko urodzone w czwartym miesiącu nie ma szans na przeżycie, więc lekarze nie robili wielkiej nadziei. Jednak stał się cud i skurcze stopniowo zanikły, a następnego dnia zostałam wypisana do domu.

Po tym wydarzeniu wszystko się uspokoiło. Reszta ciąży przebiegła bez większych zakłóceń i w rezultacie poród zaczął się dwa tygodnie po terminie.

Był koszmarny. Tom trzymał mnie za rękę, ocierał pot, który wypływał każdym porem mojej skóry, i odliczał:

— Wdech, dwa, trzy, wydech, dwa, trzy, cztery.

Starałam się wraz z oddechem usunąć ból i stłumić panikę. Wkrótce stało się jednak jasne, że ani wydechy, ani parcie nie wypchną ze mnie dziecka, i dostałam znieczulenie podpajęczynówkowe, żeby można było użyć kleszczy. O ironio, Tom wkrótce zapomniał o oddechach, które tak skwapliwie liczył, stracił przytomność i musiał zostać wyniesiony z sali. Niestety, z tego powodu nie widział, jak nasze dziecko przychodzi na świat, i nie słyszał jego pierwszego, słabiutkiego płaczu.

Natychmiast po urodzeniu dziecko zabrano w kąt sali porodowej, a ja zostałam w łóżku, wyczerpana i wyczekująca bardziej dziarskiego płaczu syna. Wiedziałam, że nastąpi, kiedy małe płucka wypełnią się powietrzem.

Mijały sekundy, potem minuty, a ja słyszałam tylko ściszone głosy lekarza i jednej z pielęgniarek. W końcu podniosłam głowę, żeby zobaczyć, co robią, a ponieważ z jakiegoś powodu nikt mnie o niczym nie informował, spytałam:

— To chłopiec czy dziewczynka?

Najpierw nikt nie odpowiadał. Potem pielęgniarka podeszła do mnie, położyła mi na piersi ciasno zapakowane zawiniątko i oświadczyła:

— Chłopiec.

A ja po raz pierwszy spojrzałam w duże błękitne oczy mojego syna i na jego pomarszczoną, siną buzię.

Podszedł lekarz i stanął przy łóżku.

— Ma problemy z oddychaniem. Musimy go zabrać na intensywną terapię.

Pochylił się i wyjął dziecko z moich ramion. Zdążyłam tylko musnąć policzek syna i szepnąć „cześć”, zanim w pośpiechu go wyniesiono.

Z powodu znieczulenia podpajęczynówkowego, które dostałam, musiałam leżeć płasko na plecach przez następne dwadzieścia cztery godziny, co oznaczało, że nie mogłam wstać z łóżka i się umyć. Kiedy przyszła matka, na widok moich splątanych i przetłuszczonych włosów wykrzyknęła:

— Jak ty wyglądasz!

A potem się rozpłakała. Nie było to może powitanie, jakiego oczekiwałam, ale myślę, że martwiła się o mnie i o dziecko bardziej, niż sądziłam.

Następnych kilka minut poświęciła na doprowadzenie mnie do porządku. Prawdopodobnie w ten sposób pragnęła wyrazić gwałtowną ulgę i emocje, jakich doznawała.

Gdy tylko wolno mi było wstać z łóżka, umyłam się i czekałam, aż przyniosą mi syna, żebym mogła go nakarmić. Kiedy pielęgniarka mi go podawała, byłam zdenerwowana i podniecona. Odwinęłam brzeg kocyka, w który noworodek był zawinięty, i ujrzałam wielką jak księżyc w pełni twarz, okoloną burzą rudych włosów.

— To nie jest moje dziecko! — zawołałam.

— Oczywiście, że pani! — odparła sztucznie radosnym i pieszczotliwym tonem, jakby mówiła do przedszkolaka albo niedorozwiniętego dorosłego. Potem wydała nerwowy chichot, poklepała mnie po ramieniu i dodała: — Czyje ma być, skoro to skóra zdarta z ojca?

— Nie wiem — odpowiedziałam. — Bardzo możliwe, że wygląda dokładnie jak jego ojciec. — Mówiłam powoli, starając się zapanować nad histerią i paniką, które we mnie narastały. — Ale nigdy nie widziałam jego ojca, bo to nie jest moje dziecko. Moje dziecko nie ma rudych włosów i jest o połowę mniejsze.

— No już, już. — Pielęgniarka zachowywała tak niewzruszony spokój, że zapragnęłam cisnąć w nią tym obcym bachorem. Patrzyła na mnie z niepokojem, klepała mnie po ramieniu i zapewniała: — To pani dziecko. Nie ma co do tego wątpliwości.

Nagle ból, zmęczenie i zmartwienia ostatnich godzin uderzyły we mnie ze zdwojoną siłą i wybuchłam płaczem. Nie miałam siły się z nią kłócić, ale wiedziałam, że jeśli tego nie zrobię, wrócę do domu z cudzym dzieckiem. A co gorsza, ktoś wróci do domu z moim.

W tym momencie na oddziale pojawiła się kolejna pielęgniarka i szła prosto do nas, niosąc w ramionach małe zawiniątko.

— Już jesteśmy, mamusiu! — oznajmiła głupim głosem przedszkolanki. — Oto twój maluszek, gotowy do pierwszego karmienia.

Mówiąc to, wyciągnęła ręce i niemal wyrwała mi z objęć rudowłosego potwora, a na jego miejsce położyła mojego syna. Potem obydwie kobiety odwróciły się w miejscu i odeszły, a ja po raz drugi zajrzałam do becika. Tym razem spojrzałam na moje dziecko i nie mogłam uwierzyć, jakie jest piękne.

Kiedy Tom przyszedł później do szpitala, zachowywał się jak kot, który dostał do wylizania śmietankę. Byłam poruszona uczuciem do syna, które narodziło się w nim tak szybko, i jego wdzięcznością za to, że dałam mu dziecko, którego bardzo pragnął, co mógł przyznać dopiero teraz.

Przez następnych kilka dni wybieraliśmy imię. Kiedy byłam w ciąży, wybór imion męskich zawęziliśmy do dwóch: Daniel albo Richard, jednak im dłużej patrzyliśmy na naszego synka, tym mniej te imiona do niego pasowały. W końcu zdecydowaliśmy się na Sama. Nie byłam pewna, czy on rzeczywiście wygląda jak Sam, ale wszyscy twierdzili, że tak. Imię mi się podobało, dla żadnego z nas nie miało negatywnych konotacji, więc chętnie na nie przystałam.

To dziwne, ale miałam wrażenie, że kiedy tylko Sam dostał imię, zyskał też osobowość. Z jakiegoś powodu od tej myśli bolało mnie serce. Potem zrozumiałam, że to nie ból, tylko lęk: bałam się ogromnej odpowiedzialności za życie, cenniejsze dla mnie niż jakiekolwiek inne, łącznie z moim własnym.

W porze odwiedzin podwójne drzwi na oddział otworzyły się i ujrzałam ojca kroczącego ku nam. Niemal nie było go widać zza gigantycznego bukietu kwiatów, a jego dziewczyna, Gillian, sunęła obok, niepewna i speszona.

Nerwowo zerknęłam na mamę i w myślach przeklęłam ojca za przyprowadzenie tu Gillian z pełną premedytacją, choć okazja była czysto rodzinna. Matka odeszła krok od łóżka i zaczęła grzebać w torebce, jakby zaznaczając, że nie ma zamiaru walczyć o miejsce przy korycie.

— No więc, jak go nazwaliście? — ryknął ojciec, pochylając się nade mną i nadstawiając policzek do pocałowania.

Cały oddział zamilkł. Nawet noworodki przestały mlaskać przy piersi, a te, które akurat nie jadły, przestały pomrukiwać. Oczy wszystkich zwróciły się na mojego ojca. Niektórzy patrzyli z nieskrywanym podziwem na jego hałaśliwą pewność siebie, inni zaś okazywali otwartą niechęć. Oczywiste jednak było, że na wszystkich zrobił wrażenie.

— Postanowiliśmy dać mu na imię Sam — poinformowałam ojca i podświadomie obronnym gestem położyłam rękę na stojącym obok łóżeczku.

— Sam! — Ojciec niemal splunął tym słowem, wypowiadając je z obrzydzeniem. — Co to za imię, na litość boską?! Jak dla jakiegoś pieprzonego psa! Myślałem, że będzie się nazywał Harold na cześć moją i mojego ojca! Nie ma z ciebie żadnego pożytku.

Potem, nie zerknąwszy nawet na pierworodnego wnuka, cisnął kuriozalnie ostentacyjny bukiet na łóżko, odwrócił się na pięcie, warknął „Gillian!” i wyszedł z sali noworodków, pozwalając, żeby trząsnęły za nim drzwi.

Zobaczył Sama dopiero po dziewięciu miesiącach. Jednak do tego momentu wszystko się zmieniło. Nic już nie miało być jak dawniej i z trudem znosiłam widok jego rąk na moim ukochanym synu.

Rozdział 3

Chociaż w ciągu ostatnich kilku lat prawie nie kontaktowałam się z ojcem i nie odgrywał w moim życiu żadnej roli, musiało upłynąć parę tygodni, zanim zdecydowałam się mu wyznać, że jestem w ciąży. Wiedziałam, że według niego Tom nie jest mnie godzien, co było o tyle zabawne, że sam pochodził ze znacznie uboższej rodziny. Różnica polegała na tym, że Tom dobrze się czuł w swojej skórze, a mój ojciec przez całe lata wspinał się po drabinie społecznej i z dumą wzniósł się ponad dzieciństwo spędzone w mieszkaniu komunalnym. Został zamożnym biznesmenem, odnoszącym sukcesy i mającym władzę. Dla niego liczyły się tylko status, pieniądze i wygląd, kiedy więc w końcu powiedziałam mu o ciąży, byłam zaskoczona, gdy oznajmił, że bardzo się cieszy i nie może się doczekać pierwszego wnuka. Niestety, wszelkie uczucia, jakie mogły w nim drzemać, wyparowały w dniu przybycia do szpitala, kiedy to imię mojego dziecka okazało się ważniejsze niż samo dziecko.

Tom i ja wzięliśmy kredyt i gdy byłam w czwartym miesiącu ciąży, kupiliśmy dom. Chociaż lubiłam mieszkać z rodzicami Toma, własny dom był dla mnie bardzo ważny. Pierwsze mieszkanie kupiłam w wieku zaledwie dwudziestu jeden lat. Pracowałam wtedy w sklepie i pensja ledwo starczała na czynsz, ale było warto. Wstawiłam do niego meble, które ojciec zamierzał wyrzucić, pomalowałam ściany, zawiesiłam zasłony w oknach i utrzymywałam nienaganny porządek. Byłam z tego mieszkania bardzo dumna między innymi dlatego, że stanowiło dowód na to, że poradziłam sobie z problemami, jakie miałam jako nastolatka, i pokazałam nauczycielom — i mojemu ojcu — że się mylili, bo jednak coś osiągnęłam. To było pierwsze miejsce, w którym czułam się bezpiecznie, bo mogłam zamknąć drzwi i samej decydować, kogo zapraszam do mojego domu i życia. Miałam potworne dzieciństwo i dopóki nie kupiłam tego mieszkania, nigdy nie dostałam szansy na podjęcie samodzielnej decyzji.

Kiedy byłam dzieckiem, każdy aspekt mojego życia był całkowicie kontrolowan; nawet jako osoba dorosła wciąż w wielu sytuacjach czułam wpływ ojca. Jego rodzice mieli bardzo mało pieniędzy, ale on ciężko pracował, żeby odnieść sukces jako biznesmen, a jego determinacja, żeby zostać kimś, była tak wielka, że nie zważał na trupy, po których deptał w drodze do celu.

Miał dwie natury. Dla przyjaciół — ekscentryczny, uwielbiający zabawę, ekscytujący i pociągający playboy i gospodarz niezliczonych ekstrawaganckich przyjęć. Dla rodziny — przerażający, skupiony na sobie, brutalny pijak, surowy służbista, który gardził kobietami, obcokrajowcami, katolikami, biedakami, bezdomnymi, ludźmi słabymi lub w jakiś sposób upośledzonymi, palaczami... Lista niemal nie miała końca.

Regularnie dręczył moją matkę zarówno psychicznie, jak i fizycznie, prześladował i bił brata i mnie; odcisnął na moim dzieciństwie piętno, którego nigdy do końca się nie pozbyłam. Zanim on i moja matka rozwiedli się, gdy miałam siedem lat, szkody były już nieodwracalne: stałam się nerwową, zdezorientowaną, przerażoną dziewczynką, która nie miała za grosz pewności siebie. Wyrosła z niej zagubiona nastolatka, pogrążona w głębokiej depresji.

Moja matka była ładną, nieśmiałą kobietą, która dojrzewała w cieplarnianych warunkach zamożnej rodziny i została wychowana na osobę naiwną i niepewną siebie. Mój ekstrawertyczny, pewny siebie i zawadiacki ojciec omotał ją całkowicie i zakochała się w nim do szaleństwa. Była zdruzgotana, kiedy w noc przed ślubem przyłapała go w łóżku z inną kobietą. On jednak potrafił wyjść cało z każdej sytuacji, choćby wydawało się, że nie ma szans na uniknięcie odpowiedzialności, ale ona naprawdę go kochała. Wybaczyła mu grzechy i ślub się odbył. Dopiero później zaczęło do niej docierać, że mężczyzna, który wydawał się tak kochający i troskliwy, był w rzeczywistości egoistycznym, agresywnym draniem z niemal nieograniczonym i perwersyjnym apetytem seksualnym.

Ojciec zawsze dużo pił i przechodził przez różne stadia upojenia. W pierwszej fazie był czarującym, czułym gawędziarzem, z którego opowieści wszyscy się zaśmiewali i powtarzali, jaki z niego świetny facet. Ale ostatnie stadium, które zazwyczaj zaczynało się już w domu, gdy był sam na sam z moją matką, wyglądało całkiem inaczej: stawał się wściekły, agresywny i przerażający.

Rodzice pobrali się we wczesnych latach sześćdziesiątych XX wieku i chociaż matka byłaby skłonna zebrać się na odwagę i odejść, kiedy zaczęło do niej docierać, jaki jej mąż był naprawdę, jej rodzice — i wszyscy ludzie, którzy ją znali — wydawali się porażeni wizją rozwodu. Niestety, to ojciec wykazywał bezwzględną determinację do robienia wszystkiego, czego chciał, i zdobywania tego, co mu się podobało, nie zważając na opinie innych. Matka zawsze starała się postępować właściwie i nie odważyłaby się sprowadzić wstydu na siebie i rodzinę.

Po ślubie pracowała, żeby ojciec mógł studiować. Nie zarabiała dużo, ale już cztery lata po skończeniu przez ojca uniwersytetu stać ich było na wprowadzenie się z nowo narodzonym synem do czteropiętrowego domu w najbardziej prestiżowej okolicy miasta. Mieszkali tam jeszcze, kiedy się urodziłam, kilka lat później.

W ogromnym domu na samym dole była staromodna kuchnia z dużą kuchenką gazową, wielką spiżarnią i przylegającą do niej pralnią. Wyżej, czyli na parterze, znajdowały się pokoje rodzinne, ale to jadalnie i salony na pierwszym piętrze były najbardziej imponujące. Umeblowano je pięknymi, wypolerowanymi antykami, a na ścianach wisiały olejne obrazy w bogato rzeźbionych i zdobionych ramach. Pomieszczenia miały wysokie sufity, a duże okna o doskonałych proporcjach wychodziły na zarośnięty drzewami plac po drugiej stronie ulicy.

Mój ojciec uwielbiał obrazy; dwa z nich zapamiętałam szczególnie dobrze. Jeden przedstawiał go jako siedmioletnie dziecko, drugi jego matkę. Portret ojca oprawiony był w ciężką, pozłacaną ramę, a na plakietce wygrawerowano imię, wiek i datę. Wisiał nad jednym ze staroświeckich kominków w salonie. W każdym innym domu, w jakimkolwiek ojciec mieszkał, malowidłu przypadało najbardziej zaszczytne miejsce. Nie wiem, czy naprawdę namalowano je, kiedy ojciec był dzieckiem. Pomijając już, że jego rodzice byli biedni, nie wydawali się ludźmi, którzy zamawialiby olejny portret syna bez względu na to, jak bardzo uwielbiała go matka. Być może ojciec sam zlecił namalowanie wizerunku, kiedy był już dorosły. Posiadanie olejnego portretu z dzieciństwa doskonale wpasowywało się w jego aspiracje, a przynajmniej w wyobrażenie tego, kim powinien był się urodzić.