Wydawca: Armoryka Kategoria: Religia i duchowość Język: polski Rok wydania: 2013

Ebooka przeczytasz na:

Kindlu MOBI
e-czytniku EPUB
tablecie EPUB
smartfonie EPUB
komputerze EPUB
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Zabezpieczenie: watermark Przeczytaj fragment ebooka

Opis ebooka Wizja Arydeusza - George Robert Stowe Mead

Wizja Arydeusza Plutarcha jest nie tylko najbardziej szczegółową i obrazową wizją tego co się dzieje z człowiekiem po śmierci zachowaną ze starożytności ale i tą, która jest bogatsza niż Historia Era Platona, Sen Scypiona Cycerona, Wizje Kratesa czy też Wizje Zosimusa. Do zaskakujących wniosków możemy dojść po lekturze traktatu Plutarcha, którego tytuł dzieła w przekładzie brzmiałby: O Boskiej Zwłoce w Ukaraniu Nikczemnych lub O Zwłoce Boskiej Sprawiedliwości. Plutarch z Cheronei w Beocji, żył w ostatnim kwartale drugiego wieku (50-120 n.e.). Był jednym z najbardziej oświeconych autorów antycznych, biegłym w meandrach filozofii religijnej i innych naukach starożytnej Grecji, posiadał również zdolności krytyczne. Był też człowiekiem o szerokim poznaniu religijnym, piastując wysoki urząd w Delfach w posłudze Apolla. Miał do czynienia z dionizyjskimi obrządkami, posiadał również głęboką wiedzę na temat Misteriów Ozyryjskich. Edukację otrzymał w Atenach i Aleksandrii, wykładał zaś w Rzymie. Plutarch jest jednym z najwartościowszych źródeł informacji na temat filozofii greckiej i hellenistycznej, teozofii i mistagogii pierwszego wieku, jest więc zatem niezbędnym w każdej literaturze porównawczej gnozy.

Opinie o ebooku Wizja Arydeusza - George Robert Stowe Mead

Fragment ebooka Wizja Arydeusza - George Robert Stowe Mead

G. R. S. Mead

WIZJA ARYDEUSZA

przełożyła Angelika Tołysz

Seria: ŚWIĘTE KSIĘGI, ŚWIĘTE TEKSTY, Nr 10

Redaktor serii: Andrzej Sarwa

Redaktor tomu: Władysław Kot

Projekt okładki i opracowanie graficzne: Juliusz Susak

Autor: George Robert Stow Mead (1863-1933)

Tytuł oryginału angielskiego: THE VISION OF ARIDÆUS

Copyright © 2010, 2013 for the Polish edition by Wydawnictwo „Armoryka”

Copyright © 2010, 2013 by for the Polish translation by Angelika Tołysz

Wydawnictwo ARMORYKA

ul. Krucza 16

27-600 Sandomierz

tel 15 833 21 41

e-mail: wydawnictwo.armoryka@interia.pl

http://www.armoryka.strefa.pl/

Wstęp

Historia Arydeusza jest nie tylko najbardziej szczegółową i obrazową wizją Hadesu zachowaną ze starożytności ale i tą, która jest bogatsza niż "Historia Era" Platona, "Sen" Scypiona Cycerona, "Wizje" Kratesa czy też "Wizje" Zosimusa.

Do zaskakujących wniosków możemy dojść po lekturze traktatu Plutarcha, którego tytuł dzieła w przekładzie brzmiałby: "O Boskiej Zwłoce w Ukaraniu Nikczemnych", "O Zwłoce Boskiej Sprawiedliwości".

Plutarch z Cheronei w Beocji, żył w ostatnim kwartale drugiego wieku (50-120 n.e.?). Był jednym z najbardziej oświeconych autorów antycznych, biegłym w meandrach filozofii religijnej i innych naukach starożytnej Grecji, posiadał również zdolności krytyczne. Był też człowiekiem o szerokim poznaniu religijnym, piastując wysoki urząd w Delfach w posłudze Apolla. Miał do czynienia z dionizyjskimi obrządkami, posiadał również głęboką wiedzę na temat Misteriów Ozyryjskich. Edukację otrzymał w Atenach i Aleksandrii, wykładał zaś w Rzymie.

Plutarch jest jednym z najwartościowszych źródeł informacji na temat filozofii greckiej i hellenistycznej, teozofii i mistagogii pierwszego wieku, jest więc zatem niezbędnym w każdej literaturze porównawczej gnozy.

Nasz filozof klasyfikowany był jako platonik, neoplatonik, eklektyk, etyk, czy też synkretyk. Niezwykle trudno jest jednak przypisać Plutarcha do jednego nurtu. W swoim pouczającym eseju pt: Religia Plutarcha: Pogańska Wiara Czasów Apostolskich (Londyn, 1902), Dr. John Oaksmith stwierdza: „zasugerował on raczej ramy umysłu niż stworzył korpus wiary”. Plutarch był zatem sztandarowym przedstawicielem nurtu, który dziś nazywamy teozofią.

Mimo, iż w jego obszernych dziełach nie ma jakiejkolwiek wzmianki na temat znajomości religii chrześcijańskiej, twierdzi się niejednokrotnie, że etyka i monoteistyczne idee Plutarcha wywodzą się z chrześcijaństwa.

Co ciekawe, Dr Charles Super w swojej rozprawie pt: "Między Pogaństwem a Chrześcijaństwem" (Chicago, 1889), mówi właśnie o traktacie Plutarcha, który zawiera naszą "Wizję" (razem z traktatem Seneki "O Opatrzności", wskazuje na bliskie kontakty między religo-filozofią tamtych czasów i Nową Religią.

Wykazaliśmy jednak w "Prolegomenonie" do po Trzykroć Największego Hermesa, iż doktryny teologii, teozofii i gnozy hellenistycznej były dobrze znane już w pierwszym wieku i w wielu przypadkach miały wiele wspólnego z księgami Nowego Testamentu, nie ma tu jednak mowy o żadnym plagiacie.

"Wizje Arydeusza" są interesujące pod wieloma względami i bez wątpienia byłyby jeszcze bardziej interesujące, jeżeli dalibyśmy się przekonać do zdania hrabiego Josepha de Maistre iż „można by przypuszczać, że Dante zapożyczył główną ideę piekła” z opisów kar z naszej "Wizji", jak to pisze Maistre w swoim tłumaczeniu traktatu (Paryż, 1856). Te sugestie, zostawię jednak uczonym badającym twórczość Dantego, z zaznaczeniem, iż nie jest dowiedzione, zwłaszcza w dziele Dr. J. E. Sandysa, że renesans nauk klasycznych rozpoczął się na długo przed oblężeniem Konstantynopola, w czasach Petrarki i Boccaccia.

Biorąc pod uwagę źródło i kompozycję "Wizji" oraz podejście Plutarcha do niej, można by wymienić wiele opinii na ten temat, tak jak to miało miejsce w przypadku "Wizji Era" Platona. Osobiście uważam jednak, że klucz do rozwiązania tej zagadki można odnaleźć w następującym stwierdzeniu naszego filozofia mistagoga: „Kiedy umiera człowiek, czuje on to samo co ci, którzy zwiększają swoją świadomość w misterium.” Stąd też pojęcie „teleuton”, oznaczające „umierać” oraz „teleithai”, co oznacza „być wtajemniczonym”, mamy więc zgodność w słowie i w tłumaczeniu.

„Najpierw są to wędrówki i męczące podróże, jak i ścieżki, na które spoglądamy z podejrzliwością, a ścieżki te zdają się nie mieć końca. Wtedy to, przed nastaniem końca nastaje terror, zgroza, spazmy i zamroczenie. Potem jednak wychodzi nam naprzeciw cudowne światło, witają nas czyste miejsca i rozległe równiny, z tańcem, śpiewem, powagą świętych dźwięków i boskich widoków. W takim stanie znalazł się ten, który został wtajemniczony, osiągnął przez to wolność, kroczy wybranymi ścieżkami, otrzymuje koronę i dokonuje swojego misterium we wspólnocie ze świętością i czystością. Patrzy on z góry na nieoczyszczoną masę niewtajemniczonych, którzy jeszcze żyją i kroczą po bagnach we mgle. Tłoczą się w lęku przed śmiercią i brakiem błogosławieństwa w życiu po śmierci.

Należy pamiętać, iż współistnienie i połączenie duszy i ciała jest niezgodne z naturą”. (Plutarch, "Fragmenty" ed. Didot).

Dalszą interpretacją tego stwierdzenia zajmiemy się po przedstawieniu Wizji.

Traktat jest w formie dialogu platonicznego, a osoby występujące w dialogu to: Plutarch, który jest głównym mówcą, Patrokles - jego zięć, Tymon - jego brat, oraz Olimpus - jego bliski przyjaciel.

Scena rozpoczyna się w przedsionku świątyni Apolla w Delfach. Traktat adresowany jest do niejakiego Kwintusa, który przypuszczalnie był Rzymianinem, ale o którym nic więcej nie wiadomo.

W trakcie dialogu Plutarch stwierdza, że żadna kara nie jest bardziej okrutna od tej, kiedy patrzymy na nasze dzieci, które cierpią z powodu naszych złych uczynków. I jeśli po śmierci dusza bezbożnego gwałciciela prawa ujrzy swoje dzieci, przyjaciół czy rodzinę w wielkim nieszczęściu z własnej winy, i kiedy dzieci te, przyjaciele i rodzina będą płacić za występki tej duszy, nikt jej więcej nie przekona, nawet kusząc ją bogactwami Zeusa, do bycia niesprawiedliwym czy rozpustnym podczas kolejnego pobytu na ziemi.

„Mógłbym opowiedzieć wam