Wydawca: Filia Kategoria: Obyczajowe i romanse Język: polski Rok wydania: 2016

Uzyskaj dostęp do tej
i ponad 25000 książek
od 6,99 zł miesięcznie.

Wypróbuj przez
7 dni za darmo

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

e-czytniku (w tym Kindle) kup za 1 zł
tablecie  
smartfonie  
komputerze  
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Liczba stron: 386 Przeczytaj fragment ebooka

Odsłuch ebooka (TTS) dostępny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacji Legimi na:

Androida
iOS
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?

Ebooka przeczytasz na:

Kindlu MOBI
e-czytniku EPUB kup za 1 zł
tablecie EPUB
smartfonie EPUB
komputerze EPUB
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Zabezpieczenie: watermark Przeczytaj fragment ebooka

Opis ebooka Weranda na Czarcim Cyplu - Liliana Fabisińska

Sąsiedzi przyzwyczaili się już, że Natalia jest uroczą, nieco ekscentryczną starą panną, hodującą ziółka na parapecie. Nie dziwią się nawet, że rozwija swoją firmę i zaczyna pisać doktorat, zamiast wreszcie przejść na emeryturę. Gdy wraca z sanatorium z psem, który na kilometr rozpoznaje kłamstwo i zdradę małżeńską, są nieco zaskoczeni. A kiedy w ślad za psem przyjeżdża pewien żeglarz, całujący Natalię namiętnie na środku deptaku, a ona sama zaczyna nosić mini i malować usta na czerwono, na Półwyspie Helskim podnosi się wrzawa.

Nina ma problem odwrotny: jej narzeczony zniknął bez śladu, suknia ślubna, której usiłuje się pozbyć, wciąż wraca do jej szafy, a wszyscy wokół usiłują ją swatać z nieodpowiednimi mężczyznami. I choćby nawet chciała zrobić coś, czego nie wypada – nie bardzo miałaby z kim. W dodatku firma, którą do tej pory prowadziła twardą ręką, wymyka jej się spod kontroli, a trzy młodsze siostry nagle zaczynają zachowywać się kompletnie nieprzewidywalnie.

Obraz holenderskiego mistrza, mroczne sekrety z odległej przeszłości Helu i niewinne ziółka o śmiertelnej mocy, to mieszanka wybuchowa, z którą Nina i Natalia muszą zmierzyć się wspólnie – jeżeli nie chcą spędzić w więzieniu reszty swoich dni. Podejrzane o morderstwo z premedytacją mogą liczyć tylko na siebie. I na pewnego policjanta o rybim nazwisku, który – wbrew poszlakom i zdrowemu rozsądkowi – nieoczekiwanie staje po ich stronie.

Opinie o ebooku Weranda na Czarcim Cyplu - Liliana Fabisińska

Fragment ebooka Weranda na Czarcim Cyplu - Liliana Fabisińska

CZĘŚĆ I

NINA

ROZDZIAŁ 1

TRAFIŁA KOSA NA KAMIEŃ

Wzięłam głęboki oddech i jednym szybkim ruchem otworzyłam szafę. Wisiała tam, gdzie ją zostawiłam. Dramatycznie rozdarta i zakrwawiona po lewej stronie, trochę powyżej talii.

Patrzyłam na nią bez słowa. Powoli wyciągnęłam rękę i dotknęłam perełek przy dekolcie.

„Perły niosą pecha, ból, śmierć” – głos Genowefy Drop, z domu Kozłowskiej, znowu zabrzęczał mi w głowie.

Nie, nie, nikt nie umarł. Nie dajmy sobie wmówić takich zabobonów.

– Mogę wreszcie oddać ją do pralni i sprzedać? – Czarna Mańka wbiła we mnie swoje świdrujące atramentowe oczy.

Uśmiechnęłam się pod nosem, wyobrażając sobie, jak spektakularnie wybuchnie, jeśli powiem „nie”. Ataki szału najstarszej z moich trzech młodszych sióstr cieszyły się w pełni zasłużoną sławą, sięgającą daleko poza granice Polski.

– Mogę?

O, proszę, jej głos już zaczął charakterystycznie skrzypieć, a czarne oczy wyraźnie się zwęziły. Lada chwila zaczną z nich strzelać lodowate iskry.

Policzyłam do dziesięciu, zanim odpowiedziałam.

Czyżby w tym sanatorium obudziły się we mnie jakieś sadystyczne skłonności? Nie mogłam sobie odmówić patrzenia, jak zaczyna kipieć.

Jej białe policzki stały się jeszcze bielsze. A potem pojawiły się na nich purpurowe rumieńce, jak zawsze u niej tylko w jednym miejscu, na kościach policzkowych.

Czarna Mańka w niczym nie była podobna do mnie, Kostki i do Lutki. Nasza trójka urodziła się wściekle ruda i piegowata. I raczej introwertyczna. Mańka odziedziczyła po babci Krysi urodę Królewny Śnieżki (Jak to było w tej książce z lakierowaną okładką, o którą zawsze się biłyśmy? „Piękna królowa urodziła pewnej nocy dziewczynkę o skórze białej jak śnieg, rumieńcach czerwonych jak krew i włosach czarnych jak heban”. Jakoś tak…). No i miała temperamencik godny królowej nożowników. Złościła się zawsze i o wszystko. Pod byle pretekstem.

Zwykle robiłam, co mogłam, żeby zejść jej z drogi. Nie prowokować lwicy, nie dać się pokąsać… Ale dziś miałam ochotę tę dziką bestię trochę podrażnić, diabli wiedzą dlaczego. Psycholog powiedziałby pewnie, że podświadomie obwiniam ją za ten wypadek… Za to, że trzeba było odwołać ślub, a teraz sprzedać suknię… W końcu wszystko stało się w atelier jej znajomej, słynnej fotografki. I to Mańka uparła się, żeby zrobić „sesję z prawdziwego zdarzenia”. Tak więc, może to milczenie i patrzenie jej wyzywająco w oczy było moją małą zemstą?

A może po prostu miałam taki głupkowaty nastrój? Człowiek, który pcha kijek między kraty odgradzające go od wybiegu dla lwów, rzadko przecież umie wyjaśnić, dlaczego to robi…

Mańka zacisnęła dłonie na skórzanym pasku przytrzymującym na jej wąskich biodrach trawiaste dżinsy.

Dziewięć i pół…

Wyraźnie zaczynała sapać.

Dziewięć i trzy czwarte…

Usta, pociągnięte jej ukochanym czereśniowym błyszczykiem, rozciągnęły się złowieszczo.

Dziesięć!

– Możesz sprzedać tę suknię – posłałam jej najsłodszy z moich uśmiechów. – Jeśli to dla ciebie takie ważne…

– Co takiego?! – rzuciła się w moją stronę jak czarna pantera. – Dla mnie? Ważne DLA MNIE? Ty chyba naprawdę całkiem zwariowałaś… Możesz sobie tę suknię trzymać w szafie choćby i do śmierci, jeżeli masz ochotę. Ale nie sądzę, żeby jej widok dobrze wpływał na twój stan psychiczny i na proces wychodzenia z żałoby.

– Nie jestem w żadnej cholernej żałobie – zaprotestowałam.

– Oczywiście, że jesteś i dobrze o tym wiesz. Opłakujesz Maksa jak wdowa, choć przecież wcale nie umarł.

Maks. Starałam się nie wymawiać tego imienia nawet w myślach. Nie przypominać sobie jego twarzy. A jednak wciąż miałam ją przed oczami.

W czasie mojego pobytu w szpitalu, i potem w sanatorium, Mańka, Lutka i Kostka usunęły starannie wszystkie ślady jego obecności w tym domu. Zdjęcia, ubrania, pamiątki z podróży, notesy, książki, szczotki do włosów, zębów, paznokci, butów i diabli wiedzą, czego jeszcze. A może to on pofatygował się tutaj osobiście i zabrał każdy najmniejszy drobiazg, który do niego należał?

Nie miałam pojęcia. Moje ukochane siostrzyczki nie odpowiadały na żadne pytania. Powtarzały tylko: „Zapomnij o nim” i próbowały zmienić temat.

A sam Maks? Chyba zmienił numer telefonu… I najwyraźniej nie miał mi już nic do powiedzenia.

Od chwili, gdy spadłam z drabiny, czyli kilkanaście godzin przed planowanym ślubem, właściwie go nie widziałam.

Podobno był przy mnie w szpitalu… Wtedy, kiedy leżałam nieprzytomna.

Podobno przejął się tak bardzo, że musiał wyjść do łazienki. Na mniej więcej trzy dni… Ostre problemy gastryczne wywołane przewlekłym, bardzo silnym stresem czy coś w tym stylu… Czyli, mówiąc po ludzku, megabiegunka. Być może połączona nawet z wymiotami.

Potem dwa czy trzy razy przysłał mi bukiet kwiatów. Przynajmniej tak twierdziły moje siostry. Nie widziałam tych bukietów, tylko gówniane bileciki z logo kwiaciarni internetowej i wydrukowaną uniwersalną czcionką wiadomością, którą wpisano przy składaniu zamówienia na stronie WWW: „Wracaj szybko do zdrowia”, „Kocham i tęsknię” czy coś równie niepowtarzalnego.

– Przecież wiesz, że jest na konferencji w Londynie.

– Przecież musi pracować. Sama chciałaś, żeby znalazł zajęcie, które będzie go fascynować. I właśnie to zajęcie, akurat w tym tygodniu, zmusiło go do wyjazdu do Frankfurtu.

– Jasne, że wolałby być z tobą, ale nie mógł rzucić wszystkiego, żeby siedzieć w szpitalu przy twoim łóżku.

Tak, tak. Moje trzy młodsze siostry naprawdę stawały na głowie, żeby mnie przekonać, że nie mam absolutnie żadnych powodów do obaw. Oczywiście poza moim kręgosłupem i tym, czy kiedykolwiek będę jeszcze chodzić.

– Gdybyś widziała ten bukiet, który kurier przyniósł dziś rano… – przewracała oczami Lutka.

Nie widziałam.

Ponoć był zbyt pachnący i pielęgniarki nie pozwoliły wnieść go na oddział.

– Alergeny – wyjaśniła krótko Kostka.

– Nie chcesz chyba zabić połowy pacjentów jakąś głupią wiązanką we wszystkich odcieniach różu i kremu? – Mańka patrzyła na mnie z wyrzutem.

Nie, oczywiście, że nie. Ja w ogóle nie chciałam żadnych bukietów, bilecików zadrukowanych uniwersalną i wielofunkcyjną czcionką Calibri 11, której sama używałam zwykle w korespondencji służbowej. Chciałam tylko, żeby Maks był przy mnie. Żeby siedział przy moim łóżku, trzymał mnie za rękę i zapewniał, że wszystko będzie dobrze.

– Przecież siedział tu całą noc. Nie pamiętasz? – Czarna Mańka patrzyła na mnie z niedowierzaniem.

– Nie pamiętam – przyznałam po chwili milczenia.

Chyba nie było w tym nic szczególnie dziwnego? Wybudziłam się wtedy z narkozy po drugiej operacji. Z trudem przypomniałam sobie, jak mam na imię, a najmłodszą z moich sióstr wzięłam za salową, która przyszła zmienić mi pościel.

Dlaczego więc miałabym pamiętać, że Maks czuwał przy mnie akurat tamtej nocy?

Mogłam nie pamiętać, nie upieram się.

Ale dlaczego to była tylko ta jedna noc?! Przecież powinien być przy mnie przez cały czas! Połamałam kręgosłup na przedślubnej sesji zdjęciowej, w jego ramionach. To chyba wystarczający powód, żeby siedzieć kołkiem przy moim łóżku w szpitalu całymi tygodniami, zamiast latać do Londynu, Paryża, Wiednia czy Frankfurtu. A w końcu do Południowej Afryki!

– Byłoby głupio stracić tyle kasy wyłożonej na waszą podróż poślubną – mówiła Mańka, bardzo zresztą rozsądnie.

Wykorzystując swoje znajomości, próbowała przełożyć nasz wyjazd na później. I nawet jej się udało. Tyle tylko, że to „później” okazało się być stanowczo zbyt wcześnie dla mojego kręgosłupa. Trzynastogodzinny lot do Południowej Afryki (z przesiadką w Amsterdamie!) na wózku inwalidzkim, w gorsecie ortopedycznym, z zastępem pielęgniarek, raczej nie wchodził w grę. Odwiedzanie dziewięciu parków narodowych i jeżdżenie po nich jeeepem o wschodzie słońca oraz latanie balonem, żeby zobaczyć słonie i zebry przy wodopoju – tym bardziej nie. Maks wyruszył więc w naszą niedoszłą podróż poślubną z… kolegą, którego widziałam dwa razy w życiu. A ja sama go do tego namawiałam, pisząc SMS-y i nagrywając wiadomości na pocztę głosową. Ta ostatnia, która podobno go przekonała do wyjazdu, brzmiała mniej więcej tak:

Na świecie jest ponad dwieście krajów. I tak nie odwiedzimy wszystkich. Leć, baw się dobrze, a jeśli uznasz, że naprawdę warto, w prawdziwą podróż poślubną pojedziemy tam razem.

Poleciał, tak jak prosiłam. I chyba bawił się bardzo dobrze, bo niemal do mnie nie pisał.

– Myślałam, że wpadnie się pożegnać – jęczałam Kostce, najmłodszej i najbardziej empatycznej z moich młodszych sióstr. – Że będzie przynajmniej udawał, że jest mu bardzo przykro, że jedzie beze mnie.

Kostka mruknęła pod nosem coś o tym, że pewnie wolał nie przychodzić, żeby się nie rozkleić, ale nie brzmiało to zbyt przekonująco.

Wtedy nie zwróciłam na to uwagi. A może zwróciłam, ale nie byłam gotowa, żeby zastanowić się, co to znaczy. Dopiero kilka tygodni później, gdy komórka Maksa przestała odpowiadać, a moje siostry uznały za coś najnormalniejszego na świecie fakt, że przedłużył pobyt w Afryce… mniej więcej o pół roku, spojrzałam prawdzie w oczy. Mój narzeczony był chamem, zdrajcą i oszustem. I z całą pewnością nie był już moim narzeczonym.

Na szczęście ta świadomość nie dopadła mnie w szpitalu, w domu ani nawet w pracy, gdzie mogłabym z wrażenia zawalić najważniejsze negocjacje sezonu albo podpisać kosztorys, którego zdecydowanie podpisywać nie należało. Byłam wtedy w sanatorium w Ciechocinku z najbardziej niezwykłą kobietą, jaką kiedykolwiek poznałam. Przy Natalii nie mogłam popaść w czarną rozpacz i gapić się w ścianę, choć miałam na to wielką ochotę. Przy niej życie pędziło jak rollercoaster, a ja pędziłam razem z nim. Siedząc w ostatnim wagoniku z niezapiętym pasem. I, o zgrozo, nawet mi się to podobało.

No, ale Natalia była teraz prawie pięćset kilometrów od Warszawy, w swoim sielskim zakładzie fotograficznym „Mewa”, ze swoim niezwykłym, mądrym psem i z romantycznym kochankiem, poderwanym w sanatorium.

Ja nikogo nie poderwałam. I siedziałam sama jak palec w swojej sypialni, patrząc na zakrwawioną suknię ślubną.

Mańka miała ją zabrać w poniedziałek rano. I całe szczęście! Miała rację: muszę się jej pozbyć, żeby przestać myśleć o Maksie i znowu prowadzić normalne życie.

Naprawdę miała rację.

Jeszcze tylko trzydzieści jeden godzin i suknia zniknie na dobre.

– Zabierz ją teraz – poprosiłam przez telefon dziesięć sekund później. – Naprawdę nie chcę czekać do poniedziałku.

– Ninka, czy ty wiesz, która jest godzina?!

– Druga czterdzieści siedem – odparłam, patrząc na zegarek. – Nigdy nie sypiasz o tej porze.

– SYPIAM – głos Mańki był wściekły. I rozbawiony jednocześnie. – Nie śpię, ale sypiam. Z kimś całkiem atrakcyjnym. Zamknij więc szafę, zgaś światło i połóż się do łóżka. I przestań rujnować mi kolejną randkę.

Kolejną? A niby kiedy już jakąś jej zrujnowałam?!

Nie zdążyłam o to zapytać. Mańka rozłączyła się bez pożegnania. Mogłam się założyć, że rzuciła telefonem o ścianę. Bez żadnej szkody dla telefonu. Moja siostra dokładnie znała swój temperamencik i zawsze wybierała telefony z oferty dla podróżników lub himalaistów. Takie, które nie rozpadają się nawet zrzucone w przepaść z tysiąca metrów. Ostatni aparat sprowadziła chyba dzięki pośrednictwu naszego konsultanta z Oslo. Oferta specjalna dla skandynawskich wielorybników. Nie musiałam się martwić o to, czy wciąż działa. Martwiłam się tylko o ścianę.

Ale może ta randka nie odbywała się wcale w naszym biurze?

Ani w mieszkaniu Mańki?

Może to była anonimowa ściana w hotelu, gotowa na zniewagi? Może ryzyko wybitych dziur i odpadających tynków zostało wliczone w rachunek? Znając Mańkę, raczej wysoki i – jakże by inaczej! – wrzucony w koszty reprezentacyjne SIS-4…

Suknia wyjechała z mojego przedpokoju o szóstej czterdzieści, zabrana przez bardzo zaspanego i bardzo sympatycznego kuriera. Nie mam pojęcia, jakim cudem Mańka zdołała zamówić go w nocy z soboty na niedzielę.

Ale przecież ona zna wszystkich i nawet sprawy niemożliwe nie stanowią dla niej żadnego problemu. Przez pół liceum i całe studia (oraz dwa czy trzy lata po dyplomie) pracowała jako niania na godziny na najbardziej luksusowym osiedlu w Wilanowie. Poznała rodzinne sekrety ministrów, właścicieli wielkich koncernów, kreatorek mody i… pani prezes międzynarodowego banku. Mijały lata, a siatka kontaktów Mańki była coraz bardziej rozbudowana. Ludzie, którym kiedyś bawiła dzieci, wciąż otwierali jej nowe drzwi. A ona robiła z tego mądry użytek.

Kiedyś, jeszcze całkiem niedawno uważałam, że SIS-4 istnieje wyłącznie dzięki mnie. Byłam absolutnie przekonana, że firma padnie, gdy tylko wyłączę komputer na dłużej niż dwanaście godzin.

Pobyt w szpitalu, a potem w sanatorium, kazał mi błyskawicznie zrewidować te przekonania. Moje młodsze siostry były mądre, pomysłowe, odważne… Zamiast doprowadzić firmę na skraj bankructwa, podpisały nowe, świetne kontrakty, sprawiły, że otworzyły się dla nas nowe rynki. Myślały nieszablonowo, chwilami wariacko. Gdy dowiedziałam się o fabrykach, które kupiły, przez moment było mi słabo. A potem popłakałam się z ulgi. One naprawdę sobie poradziły! Mańka uruchomiła wszystkie kontakty, Lutka okazała się niebywale twardą negocjatorką, a Kostka – choć z firmą nie chciała do niedawna mieć nic wspólnego, skupiona na hodowaniu dziwacznych, autystycznych kotów rasy ragdoll – fantastycznie sprawdziła się jako autorka i redaktorka dwuznacznych komunikatów, wypuszczanych potem przez Mańkę w formie kontrolowanych przecieków. Podgrzewały one atmosferę w mediach i sprawiały, że o marce SIS-4 mówiono w całej Europie.

Tylko dlaczego knuły to wszystko w tajemnicy przede mną?

– Nigdy nam nie pozwalałaś podjąć żadnej decyzji – tłumaczyła Lutka, czerwieniąc się i wyłamując nerwowo palce. – Nie zgodziłabyś się nawet, żebyśmy same spróbowały zrobić symulację kosztów takiego zakupu, nie mówiąc już o przygotowaniu prawdziwej dokumentacji ofertowej…

Miała rację. SIS-4 to było moje ukochane dziecko. Poświęciłam wiele, żeby firma się rozwijała, żeby moje siostry były zabezpieczone na przyszłość. Czułam się odpowiedzialna za każdy szczegół. Żaden dokument nie wychodził z biura, zanim nie obejrzałam go trzy razy. Wszystkie maile miały być przesyłane do mojej wiadomości.

Nawet wypadek nie zmusił mnie do zwolnienia tempa. Pracowałam, leżąc plackiem w szpitalu, z komputerem na specjalnej konstrukcji przy łóżku. W sanatorium urządzałam telekonferencje z Kanadą i Japonią, choćby i w środku nocy, nie przejmując się ani trochę tym, że budzę współlokatorkę. Liczyło się tylko SIS-4.

– Fajnie, że teraz trochę wyluzowałaś – powiedziała ostatnio Kostka, niezdarnie się do mnie przytulając.

Najbardziej nieśmiała, małomówna i zestresowana z naszej czwórki. Moja mała siostrzyczka… Nie lubię mówić o uczuciach, dla niej jednak zrobiłam wyjątek. Oczywiście bez żadnych łzawych wyznań.

– Droga pani Konstancjo Drop, bardzo się cieszę, że znowu zaangażowała się pani w sprawy firmy – powiedziałam niby żartem i uścisnęłam jej dłoń.

– Dziękuję za zaufanie, pani prezes – odparła, natychmiast wchodząc w rolę. A potem przykucnęła i dygnęła przede mną nisko, jak przed królową.

Może niewiele pożytecznych umiejętności udało nam się wynieść z rodzinnego domu, ale królewski dyg opanowałyśmy do perfekcji wszystkie cztery…

ROZDZIAŁ 2

MAŁA RZECZ, A CIESZY

Z rozkoszą zmywałam z siebie wszystkie stresy długiego, ciężkiego dnia. Przez siedem godzin negocjowałam dostawy z Japończykami – jedynymi, którzy nie przyjęli do wiadomości, że sytuacja w firmie trochę się zmieniła i Lutka oraz Mańka mają teraz takie same uprawnienia jak ja. I taką samą wiedzę. Byłam dla nich jedyną prawdziwą panią prezes i nawet mi to pochlebiało.

Gorący prysznic zdołał nieco rozluźnić moje napięte do granic mięśnie karku. Potrzebowałam masażu. Cudownego, długiego masażu u pani Weroniki… Wcierając odżywkę we włosy, obiecałam sobie, że zaraz do niej zadzwonię i umówię się na jutro.

Balsamowałam nogi i zastanawiałam się, czy nie zdołam ściągnąć jej do siebie, jeszcze dzisiaj. Zapłacę podwójną stawkę, żeby tylko nie wychodzić z domu. Naprawdę potrzebowałam jej magicznych sztuczek, żeby jakoś dojść do siebie po maratonie japońskich uprzejmości i po tym, co wyprawiały od rana moje siostrzyczki. Zwłaszcza Lutka, zwykle spokojna i małomówna, przechodziła samą siebie.

– Jak mogłaś zwolnić Krystiana? – prawie krzyczała, oparta o moje biurko. – Zatrudniłam go dopiero sześć tygodni temu. Ja go zatrudniłam, nie ty!

– Oczywiście – zgodziłam się od razu. – Ja nigdy bym tego nie zrobiła.

– Nie rozumiem, co masz mu do zarzucenia – była purpurowa ze złości. – Świetnie się wywiązał z wszystkich zadań, które mu powierzyłam. Nie wiem, dlaczego…

– Ależ wiesz – uśmiechnęłam się do niej pobłażliwie. – Wiesz doskonale. Krystian jest partnerem Małgosi z naszej fabryki pod Białymstokiem.

– Byłym partnerem – poprawiła. – Nigdy tego nie ukrywał…

– Trudno byłoby mu to ukryć – pokręciłam głową. – Zgłosiła przecież do dodatkowego ubezpieczenia dwójkę swoich dzieci, a jako ich ojciec figuruje w papierach Krystian.

– Znasz na pamięć wszystkie papiery z kadr? Ze wszystkich fabryk? – patrzyła na mnie jak na kosmitkę.

Uśmiechnęłam się do niej tajemniczo. Nie musiała wiedzieć, że to przypadek. Nazwisko Krystiana jest dość charakterystyczne. Zapamiętałam je. A poza tym… Lubię brać pod lupę nowych pracowników, zwłaszcza tych, których nie zatrudniałam osobiście. Buszuję po branżowych portalach, przeglądam ich profile na Faceboooku, sprawdzam, z czym wyszukiwarka łączy ich adres mailowy i numer telefonu. Ale tych szczegółów nie musiałam podawać nawet Lutce.

– Znam zasady – mruknęła po chwili milczenia. – W SIS-4 nie mogą pracować małżeństwa ani osoby, które pozostają ze sobą w stałym związku. Bez żadnych wyjątków – spojrzała na mnie z wyrzutem.

Uważała, że przesadziłam, usuwając z firmy własnego narzeczonego, jeszcze zanim został narzeczonym. Firma dopiero wtedy raczkowała, mój związek z Maksem też. Kilka sekund przed pierwszym pocałunkiem poprosiłam go, żeby poszukał sobie innej pracy. A on zgodził się bez wahania, utwierdzając mnie w przekonaniu, że warto pójść z nim do kina. Oraz nie czekać ani chwili dłużej z tym pocałunkiem.

– Łączenie pracy z życiem prywatnym po prostu się nie sprawdza – powiedziałam do Lutki jak do nieco ociężałego umysłowo dziecka. – Rozmawiałyśmy już o tym tyle razy…

– Ja wiem, ja to wszystko doskonale rozumiem – zamachała przed twarzą rękami, jakby odganiała od siebie stado natrętnych much. – Ale oni już nie są parą, i to chyba od czterech lat. Małgosia ma nowego narzeczonego, a Krystian nawet żonę i maleńkie dziecko.

Przewróciłam oczami. Maleńkie dziecko! Naprawdę, świetny materiał na oddanego naszej firmie pracownika. Będzie przysypiał na zebraniach i brał nieoczekiwanie zwolnienia lekarskie w najbardziej niespodziewanych momentach.

Nigdy nie powiedziałam tego głośno (gdyby ktoś usłyszał, mogłabym skończyć w sądzie pracy), wolałam jednak nie zatrudniać ludzi z małymi dziećmi. Albo tych świeżo po ślubie, którym dziecko mogło urodzić się w każdej chwili.

– Nie są już parą, ale mają wspólne dzieci – powiedziałam, zmęczona tą rozmową. – To jeszcze gorzej. Konflikty w takiej sytuacji są nieuniknione. Uwierz mi: one pojawią się wcześniej czy później. Jak nie o alimenty, to o to, do jakiej szkoły wysłać dziecko albo u kogo powinno spędzić święta. Nie potrzebujemy w firmie takich sytuacji.

– Zwolniłaś go tylko dlatego, że ma dzieci z Małgosią pracującą ponad dwieście kilometrów stąd? – Lutka patrzyła na mnie z niedowierzaniem.

Pokiwałam głową.

– To jest niezgodne z polityką firmy. Nie mogłam zwolnić Małgosi. Pracuje w SIS-4 od prawie trzech lat i z tego, co wyczytałam w jej karcie kariery, naprawdę nieźle sobie radzi i nigdy nie sprawiała żadnych kłopotów. Zwolnienie jej byłoby nie w porządku.

– Nie w porządku? – krzyknęła Lutka, przechylając się przez moje biurko. – A ty to niby jesteś w porządku? Cholerna mistrzyni fair play, ze swoją polityką firmy! Czasami jest mi wstyd, że nazywam się tak, jak ty… I że prowadzę tę firmę razem z tobą!

Nie wiem, dlaczego aż tak się uniosła. Chyba nie zakochała się w tym całym Krystianie? Sama mówiła, że ma żonę i małe dziecko… Może więc po prostu uważała, że go skrzywdziłam? Nie rozumiała, że robię to dla niej… dla nas. Ta firma była przecież wszystkim, co miałyśmy. Ona miała zapewnić mnie i moim siostrom spokojną przyszłość.

Trochę się rozkleiłam w tej łazience. Trochę? Rozkleiłam się tak bardzo, że wtarłam właśnie w lewą nogę drugą porcję balsamu, nie wiadomo po co. Nie wchłonął się do końca, tworząc wokół mojej kostki delikatną, lśniącą obrączkę.

Westchnęłam ciężko i postanowiłam nałożyć na twarz maseczkę z mango, moją ulubioną. Ten zapach zawsze doskonale poprawiał mi nastrój…

Otworzyłam opakowanie i starannie rozprowadziłam żółtą papkę, omijając okolice oczu.

I oczywiście w tym momencie zabrzęczał dzwonek interkomu.

– Halo? – starałam się trzymać słuchawkę tak, żeby nie pokryła się cała moją maseczką.

Bardzo grzeczny i trochę wystraszony ochroniarz, mający nocną zmianę przy bramie osiedla, informował, że przyszedł do mnie właśnie kurier z jakąś paczką.

– Kurier? O tej porze?!

– Podobno to przesyłka ekspresowa.

– Niech zostawi u pana, odbiorę jutro rano – mruknęłam. Nie przyjmę przecież kuriera z maseczką na twarzy i turbanem na włosach! Oraz obrączką z balsamu nad lewą kostką.

– Mówi, że mu nie wolno. Że to nie powinno czekać…

Zastanowiłam się przez moment, co może być aż tak pilne. Do głowy przyszło mi tylko sushi. W jego przypadku faktycznie liczą się godziny…

Ale ja nie zamawiałam sushi, cennych trufli ani nawet zwyczajnej pizzy. Transportu żywych homarów też się tej nocy nie spodziewałam.

– Naprawdę nic się nie stanie, jeśli to poczeka do rana – oświadczyłam stanowczo.

– Ale… Ja przepraszam… Ten pan mówi, że musi dostarczyć przesyłkę do rąk własnych… – Ochroniarz wyraźnie omdlewał przy telefonie. Pewnie słyszał od kolegów, że bywam niemiła. Może nawet kiedyś doświadczył tego osobiście? Jeżeli tak, to na pewno nie bez powodu. Nie bywam niemiła, dopóki ktoś nie nadepnie mi na odcisk…

– Proszę dać mi tego kuriera do telefonu – syknęłam.

Negocjacje były krótkie i skończyły się moją porażką. Nie może zostawić ochroniarzom. Nie może wrócić jutro. Ma zlecenie ekspresowe. Musi mi oddać, i to natychmiast.

– Proszę wejść – skapitulowałam mniej więcej po dziewięćdziesięciu sekundach. – Tylko niech pan na mnie nie patrzy…

Paczka była leciutka jak piórko. Zbyt lekka jak na swoją wielkość.

– Co w niej jest? – zapytałam kuriera.

Wzruszył ramionami.

– Poduszka wypełniona pierzem? – zażartowałam.

Potrząsnął krótką jasną grzywką.

– Jeszcze jeden podpis, na samym dole – stuknął palcem w prostokątne pole w rogu kartki.

Już nie próbowałam dowcipkować. Najwyraźniej nie miał poczucia humoru. A może tak zadziałała na niego żółta maź na mojej twarzy, wytarta tylko częściowo w czasie, gdy przemierzał odległość od bramy wjazdowej do moich drzwi?

Burknął coś na pożegnanie i wyszedł.

Zostałam sama z podejrzaną przesyłką. Zerknęłam na imię i nazwisko nadawcy. Nic mi nie mówiło. Justyna Nadrożna? Na pewno nie znałam nikogo takiego.

Znalazłam maleńką rubryczkę z napisem: „Zawartość”. Z wysiłkiem odczytałam niewyraźne litery: „Materiały tekstylne”.

Co takiego? Czyżbym znowu dostała paczkę pełną włóczki? Swego czasu moje ukochane siostrzyczki przysłały mi taką do sanatorium. Wśród kolorowych motków ukryte były umowy zakupu dwóch fabryk, polskiej i ukraińskiej. Taka niespodzianka, no i dowód ich nietypowego poczucia humoru.

Wyszło im tak sobie, bo zniechęciłam się po obejrzeniu pierwszych trzech motków, nie przeszukałam dokładnie paczki i nie miałam pojęcia, że coś kupiły… Że podjęły tę decyzję beze mnie, po raz pierwszy robiąc coś samodzielnie w imieniu SIS-4. Nie byłam wtedy pewna, czy się na nie wściekać, czy raczej dziękować. Zrobiłam więc jedno i drugie.

Czyżby w tej paczce kryła się znowu jakaś koperta z dokumentami w kilku językach?

Rozcięłam grubą taśmę, rozerwałam paznokciami papier.

W pudełku nie było kolorowych kłębuszków wełny. Było za to mnóstwo białego tiulu. I trochę koronki.

– Co to jest, do cholery ciężkiej? – na usta cisnęły mi się jeszcze gorsze przekleństwa. Nie zdążyłam jednak wyrzucić z siebie głośno żadnego z nich, bo nagle zrozumiałam, na co patrzę.

To była moja suknia ślubna. Ta, którą kurier zabrał kilka dni temu o szóstej czterdzieści. Kurier był inny, ale suknia ta sama, bez cienia wątpliwości.

Między warstwy tiulu wsunięta była żółta karteczka z delikatnymi kwiatkami namalowanymi w narożniku. Odręcznie napisano na niej kilka zdań:

Dziękuję bardzo i przepraszam. Suknia jest piękna, z pewnością przyniesie komuś wielką radość. Niestety, ja za cztery miesiące na pewno się w nią nie zmieszczę… Nie ma więc sensu, żeby u mnie leżała.

Justyna Nadrożna.

PS Tak jak się umawiałyśmy telefonicznie, proszę zwrócić pieniądze na konto, z którego robiłam przelew. Zależy mi na czasie, muszę poszukać innej sukienki, dlatego też odsyłam suknię przesyłką ekspresową.

Umawiałyśmy się telefonicznie?! Z nikim i na nic się nie umawiałam!

Wybrałam numer Mańki.

– Nieważne, z kim leżysz teraz w łóżku – zawołałam bez żadnych wstępów. – Przeproś pana na moment i wyjaśnij mi łaskawie, co to wszystko znaczy! Dlaczego jakaś Justyna odsyła mi suknię ślubną i żąda ode mnie zwrotu pieniędzy?

– Jesteś na głośnomówiącym – odezwała się Mańka po cichu. – Właśnie odbieram pana Pietrone z lotniska.

Cholera ciężka! Pan Pietrone był Włochem bardzo starej daty. Domagał się nie tyle szacunku, co nabożnego uwielbienia. Sprzedał nam swoją fabryczkę bandaży tylko pod warunkiem, że nie zmienimy profilu produkcji, nie zwolnimy personelu… i damy mu wgląd we wszystko, co się tam dzieje, przez co najmniej pięć lat.

Fabryczka była nieduża, porządnie zarządzana, nie zamierzałyśmy wprowadzać tam dużych zmian, tak więc zgodziłyśmy się na jego warunki. Bardzo potrzebowałyśmy takiego zakładu właśnie w tej części Europy.

Niestety, natychmiast po finalizacji umowy pan Pietrone zaczął się zachowywać jak książę. Zupełnie jakby nie sprzedał nam fabryczki, tylko kupił nas i całe SIS-4 na targu niewolników…

Chwilowo musiałyśmy się na to godzić, bo miał jeszcze dwa zakłady produkcyjne, na które ostrzyłyśmy sobie zęby. Zwłaszcza ten na Sycylii, na ogromnym terenie, gdzie dałoby się bez trudu dostawić jeszcze cztery hale… Miał też patent na opatrunki żelowe, jakich nie robił nikt w Europie.

Stanowczo nie powinnam wrzeszczeć przy Pietrone na własną siostrę.

– Buona sera, signor Pietrone! – zawołałam do słuchawki radosnym tonem.

– Sera – odpowiedział łaskawie Włoch.

– Zadzwoń do mnie, jak tylko dojedziesz do hotelu – szepnęłam do Mańki. – Kurier przyniósł mi suknię… Nie mam pojęcia, o co chodzi.

– Dziewczyna, która ją kupiła, wczoraj zorientowała się, że jest w ciąży – wyjaśniła mi szybko nerwowym szeptem. – Ślub bierze dopiero jesienią, a więc nie zmieści się w twoją sukienkę. Zgodziłam się, żeby ją oddała… Nie miałam chyba wyjścia. Tylko cholera, pięć razy mówiłam, żeby wysłała na adres firmy, a nie na twój, domowy! Dobra, porozmawiamy potem, nie martw się niczym. Odeślę pieniądze i sprzedam suknię do jakiegoś salonu ślubnego. A teraz muszę… Si, si, signor Pietrone. Subito!

Jeszcze przez chwilę słuchałam, jak płaszczy się przed tym siwym kurduplem ze złotym sygnetem i wielkim brzuchem.

A potem wepchnęłam pudło z białą zawartością na dno szafy, zamknęłam garderobę na klucz, jakby w obawie, że suknia wydostanie się w nocy i zacznie spacerować po mieszkaniu. Zmyłam starannie resztki maseczki, nalałam sobie duży kieliszek białego wina i… zaraz wylałam go do zlewu.

Nie zamierzałam koić nerwów alkoholem. Zbyt dobrze wiedziałam, jak to się kończy.

Stanowczo potrzebowałam masażu. Na telefon do pani Weroniki zrobiło się jednak za późno.

Mogłam tylko położyć się do łóżka, licząc na to, że wcześniej czy później uda mi się zasnąć. Albo usiąść do biurka, włączyć komputer i zrobić coś pożytecznego dla SIS-4.

Wybrałam oczywiście to drugie rozwiązanie.

I siedziałam do świtu nad dokumentacją naszego nowego przeboju mającego podbić rynek niemiecki i kanadyjski: wzmacnianych kurtek ochronnych dla pracowników budowlanych. Wystarczyło lekko przebranżowić fabryki kupione za bezcen przez moje siostrzyczki, żeby wypuścić naprawdę niezwykły produkt, o parametrach zbliżonych do kamizelek kuloodpornych lub ochraniaczy dla jeźdźców skaczących konno przez przeszkody.

Hmm… Może powinnyśmy się rozejrzeć za nowymi możliwościami także w segmencie sportowym?

Ten pomysł sprawił, że zaczęłam oddychać nieco szybciej. I nareszcie w ogóle nie myślałam o Maksie.

Nigdy nie rozmawiałam z siostrami o odwoływaniu gości weselnych, odsyłaniu prezentów i informowaniu wszystkich, których poinformować należało, że ślubu nie ma i nie było.

Na pewno miały pełne ręce roboty.

Wiedziały, że dostanę szału, jeżeli ktoś zadzwoni z gratulacjami, poprosi o pokazanie zdjęć ślubnych albo zapyta, jak udała się podróż do Afryki. Uprzedziły wszystkich pracowników, byłych i obecnych… A także kontrahentów, klientów, dostawców, nawet tych, którzy zjawiali się u nas raz do roku. Chwilami miałam wrażenie, że rozesłały tę wiadomość po całej kuli ziemskiej – a także, być może, na kilka planet ościennych.

A jednak nie zdołały przewidzieć wszystkiego.

– Nareszcie państwo wrócili z tej Afryki! – zawołał ktoś za moimi plecami, gdy wychodziłam z gabinetu pani Weroniki, cudownie zrelaksowana po jej masażu. Mój kręgosłup potrzebował tych magicznych dłoni bardziej niż kolejnej operacji i bardziej niż codziennych sesji u rehabilitantki wyciskającej ze mnie siódme poty. Nareszcie czułam się prawie normalnie. Przez sekundę myślałam nawet o założeniu butów na obcasie (na bardzo malutkim obcasie) zamiast upiornych ortopedycznych „pantofelków” sprowadzonych z pracowni w Mediolanie. Jedynych, które wyglądały jak buty, a nie prawidła dla kulawego ogra.

Nie miałam pojęcia, do kogo należał ten głos. Słowo „państwo” zwiastowało jednak trudną rozmowę. Mańka, Lutka i Kostka musiały kogoś przegapić podczas kolportowania informacji o odwołanym ślubie. Jak rodzice Śpiącej Królewny, którzy zapomnieli o staruszce z wrzecionem, siedzącej cicho na najwyższej zamkowej wieży.

W ich przypadku cena za tę nieuwagę była naprawdę słona. Stuletni sen… Miałam nadzieję, że mnie czeka nieco łagodniejszy wymiar kary.

– Gdzie się państwo podziewali tyle czasu? Już myślałam, że się przeprowadziliście. A ja co rano trzymam do dziesiątej dla pana Maksymiliana bułeczki, te jego ulubione…

Cholera ciężka, ekspedientka! Z tej małej piekarenki, do której z mojego domu jest zupełnie nie po drodze. Maks jednak kochał maleńkie bułeczki z czarnuszką, a sześćdziesięcioletnia ekspedientka z drobniutkimi loczkami w kolorze jajecznicy najwyraźniej kochała jego.

Wpadał tam często w drodze do pracy. Ze mną był tylko raz czy dwa. Nic dziwnego, że moje siostry przegapiły to miejsce i nie zaniosły uroczej ekspedientce hiobowych wieści.

– Maksymiliana na razie nie ma w Warszawie – mruknęłam, nie czując się na siłach opowiadać z detalami (albo i bez detali) o tym, co się zdarzyło.

– Tak właśnie przypuszczałam! Gdyby był, nie przeżyłby przecież ani tygodnia bez moich bułeczek! – Sprzedawczyni była najwyraźniej bardzo pewna siebie. – Wiele razy powtarzał, że przyjedzie po nie choćby z Krakowa albo ze Szczecina, bo bardzo przypominają mu szczęśliwe chwile, gdy podróżował z plecakiem po Indiach, niemal przez cały rok. Wiedziała pani, że hindusi bardzo lubią czarnuszkę i często dodają ją do tych swoich placków?

– Nie miałam pojęcia – jęknęłam.

Nie miałam pojęcia, że Maks miał za sobą taką podróż! Nigdy nie wspominał o Indiach i o tym, że wyjeżdżał z Polski na tyle miesięcy.

Ciekawe, kiedy tam był? I z kim?

Nie, nieprawda. Nieciekawe. Zupełnie nieciekawe. To przecież nie ma już żadnego znaczenia i w ogóle nie powinno mnie obchodzić.

– Do widzenia – z najwyższym trudem rozciągnęłam usta w czymś choć trochę podobnym do uśmiechu. Mój kręgosłup rwał nawet przy najlżejszym ruchu. Pieniądze wydane na masaż u złotorękiej Weroniki i na codzienne wizyty u rehabilitantki mogłam równie dobrze wyrzucić w błoto. Stres zabijał natychmiast wszystkie efekty.

– Niech pani pójdzie ze mną! – sprzedawczyni chwyciła mnie za rękę i pociągnęła w boczną uliczkę.

Zawyłam z bólu.

– Przepraszam, miałam wypadek… – wyjaśniłam z wysiłkiem, widząc jej przerażoną twarz.

– O, Boże, nie wiedziałam. Pan Maksymilian nic mi nie mówił. Przed ślubem czy po?

– Przed. Dzień przed… – mruknęłam, marząc tylko o tym, żeby zakończyć tę rozmowę i położyć się na podłodze, w pozycji, której nauczyłam się w Ciechocinku. Jeszcze chwila, a przyjmę kształt embriona tutaj, na środku chodnika!

Ale przecież ta kobieta nie była niczemu winna. Tryskała życzliwością, entuzjazmem i naprawdę piekła cholernie smaczne bułeczki.

– Mam coś specjalnie dla pani… – Już mnie nie szarpała, tylko wskazywała drogę dłonią. – To przecież tylko kawałeczek stąd. Może ja pobiegnę i przyniosę, a pani usiądzie na ławeczce i odpocznie?

Z wdzięcznością przystałam na tę propozycję.

Ławeczki nie było, ale przedsiębiorcza ekspedientka zaprowadziła mnie do sklepu obuwniczego w zielonej bramie i usadziła ostrożnie na foteliku tuż przy kasie.

– Tylko na sekundkę, Magdusiu. Pani musi odsapnąć, jest po wypadku – przesłała promienny uśmiech zaskoczonej dziewczynie ustawiającej na półkach czerwone szpilki wykonane z czegoś, co miało imitować wężową skórę.

Faktycznie, nie było jej tylko kilka minut.

Powoli doszłam do siebie i nawet udało mi się wstać i przejść wzdłuż regału, niemal nie czując bólu.

Nie dam się wyprowadzić z równowagi żadnym głupim bułeczkom z czarnuszką!

– Proszę bardzo – zaróżowiona, lekko zdyszana sprzedawczyni z piekarni potrząsnęła jajecznymi loczkami i wysunęła w moją stronę dużą błękitną torbę z nadrukiem w serduszka. – Niech pani otworzy! To prezent ślubny, ale tak naprawdę jest tylko dla pani… Trzymałam w szufladzie już tyle czasu! Tak się martwiłam, że państwa nie odszukam…

– Ale ja nie mogę, naprawdę… – uznałam, że czas jednak wyjaśnić, że nie było żadnego ślubu. – Zaszło pewne nieporozumienie…

– Nie ma mowy o nieporozumieniu! – Miałam wrażenie, że zaraz zacznie fruwać w powietrzu z radości, że przyniosła dla mnie coś tak wspaniałego. – Proszę tylko popatrzeć!

Nie czekała już dłużej, aż zajrzę do paczki. Sama wyciągnęła ze środka jakieś naczynie i kartkę papieru, zwiniętą w rulon i przewiązaną różową wstążeczką.

– Co to jest? – zbaraniałam, kiedy zaczęła nią machać mi tuż przed nosem.

– Przepis – wyrzuciła z siebie nareszcie z wielką dumą. – Nasz tajny przepis na bułeczki z czarnuszką! Musiałam przez miesiąc błagać szefa, żeby go udostępnił dla stałego klienta, kupującego ten nasz przysmak regularnie, od lat. No i jest! A do niego foremka na dwanaście bułeczek. Pan Maksymilian zwykle kupuje sześć sztuk, więc będzie miał jeszcze drugie tyle na kolację, po powrocie do domu.

Dla mnie najwyraźniej nie przewidziano ani jednej małej bułeczki. Pan Maksymilian miał za to pożerać tuzin dziennie, wypiekany moimi rękami, pewnie jeszcze zanim się obudzi. Cudowny prezent dla młodej pary, nie ma co! Spychający żonę do kuchni każdego poranka.

– Pan Maksymilian jest w Afryce – oświadczyłam, sapiąc ze złości i z bólu, który znowu trzymał mnie mocno w swoich szponach. – Ślubu nie było i nie będzie. Nie mam z nim kontaktu. Ale jeżeli kiedykolwiek się odezwie, on albo jego adwokat… – Nie mam pojęcia, co mi strzeliło do głowy, żeby w to wmieszać adwokata! – to na pewno natychmiast przekażę, że jego nowa wybranka serca powinna zgłosić się do pani po foremki i tajny przepis. Żeby do śmierci każdego poranka wypiekać ukochanemu dwanaście bułek!

Loczki w kolorze jajecznicy z każdym moim słowem opadały coraz smętniej w dół. Dziewczyna układająca buty na półkach wychylała się za to coraz mocniej zza sterty kartonów, starając się nie uronić ani jednego słowa.

Pewnie nigdy jeszcze w tym sklepie nie rozgrywały się podobne sceny.

– Dziękuję – powiedziałam w przestrzeń nie wiadomo do kogo i, zaciskając zęby z bólu, wyszłam na ulicę.

Zrobiłam kilka kroków, oparłam się o ścianę i z trudem wyjęłam z torebki telefon.

Bardzo chciałam wypłakać się komuś bez udawania silniejszej niż jestem.

Do głowy przyszła mi tylko jedna osoba. Tylko ona naprawdę mogłaby tego wszystkiego wysłuchać i może nawet powiedzieć coś, dzięki czemu poczułabym się choć trochę lepiej.

– Bardzo mi ciebie brakuje, Natalio – wychlipałam, kiedy po siedmiu sygnałach odezwała się automatyczna sekretarka. – Nawet nie wiesz, jak bardzo…

ROZDZIAŁ 3

NA GÓRZE RÓŻE, NA DOLE FIOŁKI…

Rafał pojawił się równie nagle i niespodziewanie, jak przesyłka z suknią.

Punktualnie o ósmej weszłam do biura, a on po prostu tam siedział, w fotelu koło sali konferencyjnej, i uśmiechał się do mnie równymi, białymi zębami.

Wściekłam się w ułamku sekundy.

– Kto pana wpuścił? Gdzie jest Lutka, to znaczy… no… pani prezes Ludwika Drop? – mówiłam ciut za głośno w nadziei, że ktoś przyjdzie mi z pomocą.

Nikogo jednak nie było. Nawet Lutki, choć zawsze przychodzi pierwsza, dużo wcześniej niż pozostali.

– Nie pamiętasz mnie? – młody mężczyzna patrzył mi wyzywająco w oczy, a w kącikach jego ust błądziło coś, co przypominało bezczelny uśmiech. – Byłem z tobą i z Mańką na obozie harcerskim, kiedy skończyłaś piątą klasę.

Ukryłam twarz w dłoniach i zaczęłam się śmiać jak opętana. Harcerz sprzed dwudziestu lat wpadł nagle, żeby przypomnieć mi o swoim istnieniu.

– Rafał? – Nie, nie przypomniałam sobie jego twarzy. Po prostu takim imieniem się przedstawił, kiedy dostrzegł mój pytający wzrok, od razu przy wejściu do firmy.

– Rafał – potwierdził z tym swoim głupim uśmiechem. – Na pewno mnie pamiętasz…

– Na tym obozie nie było żadnego Rafała – darłam się na Czarną Mańkę wieczorem. – Przejrzałam wszystkie zdjęcia, pamiętnik, który wtedy pisałam, i drugi, ten w twardej okładce, do którego wpisywali się wszyscy znajomi.

– Na górze róże, na dole fiołki? – Mańka patrzyła na mnie rozbawiona. – Ciągle go przechowujesz?

Nie odpowiedziałam. Wyliczałam dalej, jednym tchem:

– Znalazłam też notes z numerami telefonów, którymi się wymienialiśmy, i zdjęcie grupowe z ostatniego dnia, z podpisami dzieciaków na drugiej stronie… Nie było Rafała i już! To jest jakiś wariat albo oszust. Nie powinnyście w ogóle wpuszczać go do naszego biura!

Milczała przez moment, a jej czarne oczy zrobiły się jeszcze ciemniejsze.

– Chłopak potrzebuje pracy. Jest naprawdę niezły. A po tamtej aferze z Krystianem wolałyśmy, żebyś sama podjęła decyzję…

– Czyj to narzeczony? – zapytałam konkretnie. – Kto prosił was o pomoc?

Mańka westchnęła ciężko, jak zwykle kiedy udawało mi się przejrzeć jej sprytne plany, a potem spuściła wzrok i szepnęła:

– Nie jest niczyim narzeczonym. To znajomy Kostki.

– Hodowca kotów? – zażartowałam, chociaż wcale nie chciało mi się śmiać.

– Żaden hodowca. On… No wiesz, jest wolontariuszem w tym nowym schronisku – powiedziała Mańka jeszcze ciszej.

No oczywiście, jak mogłam od razu się nie domyślić. Najmłodsza z moich sióstr pół życia spędzała w schroniskach, przytuliskach i fundacjach. Wciąż przewoziła jakieś bezpańskie kocury z ulicy do domów tymczasowych, z tymczasowych do stałych… Na liście kontaktów w komórce oprócz najbliższej rodziny miała właściwie tylko kociarzy. Prowadziła w domu hodowlę okropnych, dziwacznych i koszmarnie drogich kotów rasy ragdoll. Wyglądały jak nakręcane zabawki, nie wskakiwały na meble, nie umiały się bronić, nie drapały… Nie można ich było nawet zostawić w ogrodzie, bo zdarzały się przypadki porwania tych bezwolnych, głupkowatych kulek sierści przez jastrzębia.

Nie umiałam ich polubić. Patrzyły szklanym, nieobecnym wzrokiem, jak pacjenci szpitala psychiatrycznego po podwójnej dawce leków.

Dużo większą sympatię budziły we mnie te wszystkie bure, zapchlone dachowce, wyłapywane przez kumpli Kostki na śmietnikach i ratowane od śmierci głodowej gdzieś na działkach… Zastanowiłam się przez moment, jak wyglądały dłonie Rafała czekającego na mnie grzecznie na foteliku przy wejściu do biura. Na pewno je widziałam… Na pewno! Przymknęłam oczy i zobaczyłam wyraźnie szczupłe palce, z perfekcyjnie opiłowanymi paznokciami.

Te ręce nie były podrapane.

– On nie jest żadnym wolontariuszem – mruknęłam, zaskoczona intrygą, którą knuły moje siostrzyczki. – Czy mogłabyś wreszcie powiedzieć mi prawdę na jego temat? I zabierz proszę tę suknię, nie chcę już na nią patrzeć.

Mańka wzięła pudło z trefną zawartością, wyniosła je do samochodu i nie wracała chyba przez dziesięć minut. Nabrałam już podejrzeń, że pojechała do domu, nie mogąc znieść faktu, że zdemaskowałam ich kłamstwo.

Wreszcie przyszła z powrotem, z rozkosznie zaróżowionymi policzkami Królewny Śnieżki.