Wektor zagrożenia - Wiktor Noczkin - ebook
Opis

Drugi tytuł z universum Survarium, który pojawia się w serii Fabryczna Zona. Serii, która podbiła serca i umysły tysiecy czytelników.

Włóczęga Aleks wbrew swej woli wplątuje się w poszukiwanie sekretów porzuconych laboratoriów naukowych. Naprzeciw siebie stają oddziały Czarnego Rynku oraz Armii Odrodzenia, chcące posiąść na własność odpowiedź na zagadkę z przeszłości… Ale tej samej odpowiedzi poszukuje też Szwed - przyjaciel Aleksa, któremu w nieznanych okolicznościach odebrano pamięć, pozostawiając tylko straszne blizny. Próbujący odnaleźć rozwiązanie towarzysze wpadają pomiędzy dwie gotujące się do boju frakcje.

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS
czytnikach certyfikowanych
przez Legimi
czytnikach Kindle™
(dla wybranych pakietów)
Windows
10
Windows
Phone

Liczba stron: 441

Odsłuch ebooka (TTS) dostepny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS

Popularność


Seria Fabryczna Zona:

Michał Gołkowski – Ołowiany świt

Michał Gołkowski – Drugi Brzeg

Michał Gołkowski – Droga donikąd

Michał Gołkowski – Sztywny (w przygotowaniu)

Wiktor Noczkin – Ślepa plama

Wiktor Noczkin – Czerep mutanta

Wiktor Noczkin – Wektor zagrożenia

Bartek Biedrzycki – Kompleks 7215

Andriej Lewicki – Łowca z Lasu

Od autora

Włóczęga Aleks wbrew swej woli wplątuje się w poszukiwanie sekretów porzuconych laboratoriów naukowych. Naprzeciw siebie stają oddziały Czarnego Rynku oraz Armii Odrodzenia, chcące zdobyć odpowiedź na zagadkę z przeszłości... Ale tej samej odpowiedzi poszukuje też Szwed – przyjaciel Aleksa, któremu w nieznanych okolicznościach odebrano pamięć, pozostawiając tylko straszne blizny. Próbujący odnaleźć rozwiązanie towarzysze wpadają pomiędzy dwie gotujące się do boju frakcje.

Rozdział pierwszyDomek pod Lasem

Zdechłe pająki mutanty ponabijane na pale – oto główna atrakcja Wysiółek. Wkopane w ziemię kije sterczały przed fasadą piętrowego budyneczku przy samym poboczu. Słońce wisiało nisko nad horyzontem, więc cienie pali z ponurymi ozdobami wyciągały się aż do samego środka drogi. Aleks odbił kawałek w bok, żeby nawet nie stąpnąć na te cienie – już na sam widok aż go wstrząsnęło. A miejscowi nic, przyzwyczaili się. Im tylko żywe pająki straszne.

Wielkie, jadowite stwory zagnieździły się w piwnicach budynku i miały chrapkę na górne pięterka, więc tubylcy zrobili takie ogrodzenie. Z jakiegoś powodu ocalałe pająki nie miały ochoty przełazić pomiędzy kijami, jakkolwiek w piwnicach nadal było ich od groma i ciut-ciut. Odwłok wielkości ludzkiej głowy, półmetrowe, włochate odnóża – paskudztwo. Nawet nasadzone na kije wyglądały okropnie, więc do włażenia w podziemie, nawet celem ostatecznego wytrzebienia ich rodu, nikomu się nie spieszyło. Budynek i tak nie nadawał się do zamieszkania, bo Las nazbyt zbliżył się do jego tylnej ściany.

Kiedyś zdarzyło się Aleksowi spenetrować parter i pięterko, polazł nawet do piwnicy z pająkami, ale nic ciekawego tam nie było. Stwory siedziały u siebie i nie wadziły nikomu, a Wysiółki odgrodziły się od nich palisadą. Ech, żeby tak można się od Lasu odgrodzić...

Placyk przed budynkiem nocami pustoszał, a teraz, za dnia, szumiał na nim ruchliwy ryneczek. Naprędce sklecone stragany, dwukółki, rozesłany na ziemi brezent – i gwar rozmów. Kilkadziesiąt osób zażarcie targuje się, przekrzykuje nazwami towarów, cenami, przekopuje i przegląda plecaki, przerzuca sterty wystawionych na pokaz rzeczy.

Aleksiej wypatrzył Własowa, starostę Wysiółek, z ważną miną przechadzającego się pomiędzy wózkami i namiotami handlarzy.

– Bądź nam zdrów, władyko potężnej metropolii! Jak życie?

– Aleks, witaj! No, jakie życie niby w tej... hm... metropolii?

– Zapewne wesołe?

– Aha, jasna sprawa. Radość od rana do wieczora. A ty co, po ruinach łazisz? Stare graty zbierasz? Patrzę, plecak pełny... Co tam masz?

– A, w większości książki. No ale i na wymianę się coś niecoś znajdzie, jasne.

– Książki... No i po co się w to ładujesz? Aleks, słuchaj, a weź ty u nas, w Wysiółkach, zostań! Gospodarkę urządzisz, kobitkę ci znajdziemy... No? Gdzie tam ci wtedy do książek będzie?!

Podobną gadkę starosta zaczynał nie po raz pierwszy.

– Eee, nie, Własow. Nie lubię pająków.

– A co ci tam pająki? W piwnicy sobie siedzą, do nas nie lezą... Ejże, a co to za rejwach?

Pomiędzy stoiskami podniósł się rwetes, więc Własow ruszył w tamtą stronę, już po drodze ściągając śrutówkę z ramienia. Jakaś zażyła jejmość darła się wniebogłosy:

– Ukradli! Miskę jabłek całą zabrali!

– Sukienkę nową! – podłapała druga. – Spod samego nosa! Tfu, wstydu żadnego, sumienia! Złodziejskie nasienie, niech ich Las wytłucze!

– Cicho! Cicho, co to za krzyki...?! – zawołał Własow, a jejmość w mgnieniu oka ucichła. – Mówi pani spokojnie, kto co ukradł?

– A kręciła się tutaj swołocz jedna taka i ja...

– Żołnierze! – zakrzyknął ktoś od drogi. – Odrodzeńcy! Idą tutaj!

I wtedy zaczęło się prawdziwe zamieszanie. Pojawienie się żołnierzy Armii Odrodzenia nie wróżyło nic dobrego, jako że w tej okolicy nie byli u siebie i nawet nie starali się podtrzymywać poprawnych stosunków z rolnikami. Żołnierze rekwirowali żywność, a czasami nawet „werbowali” miejscowych – czyli po prostu zabierali ze sobą młodych mężczyzn, a czasem i chłopców, więc tych przy ich nadejściu zwyczajnie ukrywano. Teraz też matki od razu rzuciły się do zaganiania chłopaków do domów, zażywna przekupka zapomniała o jabłkach i zaczęła przeraźliwie wołać na swojego syna, który jednak nie odpowiadał. Jedni zaczęli pospiesznie zwijać kramy, inni pobiegli się chować, Własow wzywał co starszych mężczyzn – rzecz jasna, wszystkich pod bronią. Bliskość Lasu dyktowała własne prawa.

Na spotkanie z żołdakami Aleks nie miał szczególnej ochoty, ale był ciekaw, co też ich tu sprowadza... Wysiółki były jednak dość daleko od ich baz, tutaj to prędzej można by się spodziewać czarnorynkowców... A tu wojskowi. Niczego sobie odmiana!

Aleks pobiegł do „pajęczego” budyneczku. Wtulając głowę w ramiona, prześliznął się pomiędzy żerdziami z ponabijanymi truchłami mutantów, zanurkował w cień pod ścianą. Akurat chował się za węgłem, gdy na drodze pojawili się żołnierze. Szli niespiesznie, jak gdyby celowo dając czas miejscowym, żeby ci zdążyli się porządnie wystraszyć. Sześciu ludzi w hełmach, kamizelkach i pod bronią – robili o rząd wielkości większe wrażenie niż Własow i jego pospolite ruszenie.

Budynek dzieliło od ściany Lasu jakieś sto kroków – oplecione pędami zarośli ruiny, zarośnięte chwastami ulice, pordzewiałe wraki samochodów... Starą część wsi już na wpół pochłonęła zieleń, a to, co jeszcze zostało, niespecjalnie kusiło nowych osadników. Budyneczek niegdyś stał na peryferiach miasteczka, lecz teraz był granicą pomiędzy Lasem a nowymi Wysiółkami, pobudowanymi przez uciekinierów. Aleks przebiegł wzdłuż nagrzanej przez słońce ściany ku znajomemu wyłomowi. W środku było ciemno. Ledwo sięgające głębiej promienie słońca ginęły gdzieś pośród kołyszących się warstwami firan pajęczyny. Aleks zauważył, że ktoś musiał tędy niedawno iść – pajęczyna była porwana, jakby ktoś się przez nią przedzierał. Może dziś, a może kilka dni temu, trudno powiedzieć. Wyciągnął latarkę, na wszelki wypadek przygotował też pistolet.

Aleks starał się podróżować bez obciążenia, bo też nic by mu nie przyszło z nieporęcznego karabinu – ale w nowym świecie broń była przedmiotem pierwszej potrzeby, więc miał przy sobie makarowa. Włączył latarkę, zanurkował w pełną kurzu, zapajęczynioną ciemność. Światełko latarki zapląsało po sieciach, zsunęło się w ciąg wybitych w ścianie otworów, będących przedłużeniem dziury, przez którą trafił tu sam Aleks. Na końcu tego swoistego tunelu ktoś się szamotał i chyba klął, choć słów nie dało się odróżnić. No tak, pajęczyna wydawała się na pierwszy rzut oka cienka i delikatna, ale jeśli człowiek zaplącze się w parę warstw naraz, to zaczynają się problemy.

Tkwiący w pułapce nieznajomy szarpnął się mocniej, błysnął odbitym światłem latarki pistolet. Lufa co prawda nie patrzyła w stronę Aleksa; chłopak prześledził wzrokiem kierunek, zobaczył pająka, powoli podkradającego się ku potencjalnej ofierze. Mutant nie był tak wyrośnięty jak jego tkwiący na palach pobratymcy, ale i tak niemały. Czyli pewnie już dorosły, jad też potrafił wytwarzać.

Przebierający włochatymi, cienkimi odnóżami pająk pełzł po nici, drgającej pod wpływem ruchów człowieka. Uwięziony nieszczęśnik był wątły i chudy, Aleks doszedł do wniosku, że to pewnie któryś z lokalnych dzieciaków – ot, próbował ukryć się najpierw przed rodzicami, a teraz żołnierzami Armii Odrodzenia, pewnie zdecydował, że z okienka podpiwniczenia będzie dobry widok.

– Nie strzelaj, żołnierze usłyszą.

Aleks ścisnął latarkę w zębach, wyciągnął z lepkich objęć pajęczyny kawałek spróchniałej deski i ruszył ku pająkowi. Pod wpływem światła stwór zamarł, podkulił pod siebie długaśne łapska i wściekle błysnął wszystkimi ośmioma oczami. Aleks miał już z tymi mutantami do czynienia, wiedział, że ta pasywność to tylko manewr – więc gdy pająk skoczył ku niemu, przebierając odnóżami, był już gotowy. Deska trzasnęła stwora we włochaty łeb, plasnęło, pająk odleciał w ciemność. Upewniwszy się, że zagrożenie minęło, odwrócił się do nieznajomego, który nadal nie był w stanie uwolnić się z pajęczej sieci.

– No i po co w to wlazłeś? – mruknął Aleks przez zęby, odrywając lepkie płaty. – Zawsze można się pomiędzy pajęczynami prześliznąć, sam sprawdzałem. Tylko się wydaje, że przejścia nie ma, a tak naprawdę zawsze się znajdzie.

– Dobra – zgodził się obcy wysokim, zachrypniętym głosem. – No i, ten... Dzięki, że pomogłeś. Faktycznie, strzelać źle by było. Jabłko chcesz?

W snopie światła pojawiła się chuda ręka trzymająca dorodny owoc.

Chrupiąc jabłkiem, Aleks przeszedł przez pomieszczenie, schylając się pod zasłonami pajęczyn. W końcu przed nim pojawiły się prostokąty okienek; od strony Wysiółek budynek schodził w grunt głębiej, więc pomieszczenie częściowo chowało się w ziemi, zmieniając parter w suterenę. Aleks zgasił latarkę, oparł się o parapet; nieznajomy stanął tuż obok. Przed nimi widać było rządek palików z truchłami, dalej ciągnęła się droga, na której stał Własow, rozmawiający z dowódcą odrodzeńców. Za plecami starszego wioski przestępowali z nogi na nogę jego poplecznicy, zaś żołnierze rozciągnęli się luźnym szeregiem i spoglądali leniwie spod hełmów z zasłonami. Dowódca oddziału mówił głośno i dobitnie, więc słychać było każde słowo:

– Nie, rekrutów teraz nie bierzemy. Armia Odrodzenia prowadzi operację w Kombinacie, potrzebujemy żywności.

– No a dużo? – zamruczał Własow. – Żywności tej?

Skoro wojskowi nie zamierzali zabierać młodych z Wysiółek, to już był to pewien sukces. Teraz starosta kombinował, jak by tu zminimalizować straty.

– Od was to ile się nie poprosi, zawsze będziecie jęczeć, że za dużo – uciął żołnierz. – Oczekujemy przybycia większej grupy, powierzono mi przygotowanie furażu. W Kombinacie będą pracować naukowcy, badania mają potrwać jakiś czas, bo nasi specjaliści muszą uzyskać pełny obraz sytuacji. Liczę więc na waszą daleko posuniętą współpracę.

– Współpraca, tak, oczywiście... – zacukał się Własow. – Do tego my zawsze gotowi, panie władzo. Ja bym tylko wiedzieć chciał, ile i na kiedy, a tak to zawsze gotowi.

Wojskowy zaczął wyliczać: mąka, mięso, owoce... Już wcześniej sobie oszacował, ile będzie można zedrzeć z Wysiółek, i teraz ciągnął po maksymalnej stawce. Aleksowi wydało się, że nawet stąd słyszy, jak stęka i jęczy gwałcone sknerstwo Własowa. Starosta był typem zachowawczym i skąpym, bo taki powinien być z założenia, ale i wojskowych nie chciał drażnić. Aleks dojadł jabłko, cisnął ogryzkiem w zwoje pajęczyny, popatrzył na stojącego tuż obok podrostka. W lejącym się przez pokryte kurzem firany pajęczyn świetle widać było tylko rękę z nadgryzionym jabłkiem i kędzierzawą czuprynę w nieładzie.

– Aha, czyli tak się sprawy mają – powiedział Aleks. – Będą waszych grabić nie tylko w ramach swojego pożal się Boże prawa, ale też jako przymusowych ochotników. No tak, czyli faktycznie odradza się cywilizacja. Może tylko trochę poprzerastana przez prawa dżungli... znaczy się Lasu.

– Patrz, tam się chyba coś stało! – Jego rozmówca pokazał palcem, zamiast odpowiedzieć. – Ale się ruszyli nagle...!

Rzeczywiście, na placyku pomiędzy straganami a wystawką mutantów na żerdziach coś się wydarzyło. Własow pobiegł ze swoimi ludźmi ku nagle zaniepokojonym mieszkańcom, żołnierze odwrócili się ku drodze.

– Silnik słychać – szepnął podrostek. – Ktoś jedzie.

Aleks też zdołał w końcu wyłuskać spomiędzy dźwięków warkot motoru. Transport samochodowy to teraz luksus nie dla każdego, tylko co silniejsze klany mogą pozwolić sobie na taki bajer, więc nie dziwota, że żołnierze się spięli. Aleks widział wyraźnie, że szykują się jak do bitwy – dowódca rzucał krótkie komendy, popierając każdą energicznym machnięciem ręką. Zbrojni roztasowali się na pozycjach ogniowych: część pochowała się między rachitycznymi drzewkami, jeden przyczaił się w rowie zarośniętym tak, że hełm ledwie pobłyskiwał spomiędzy zarośli.

Dowodzący wraz z przybocznym zajęli stanowisko za popękanymi betonowymi płytami, leżącymi kilka metrów od drogi. W tym czasie przekupnie pospiesznie zwijali towar i ładowali dobytek na wozy, przy czym najszybsi już odjeżdżali. Nikt nie miał ochoty znaleźć się w strefie walki.

Zza zakrętu wyjechał obity blachą ni to autobus, ni to ciężarówka – ciężko było określić, czym był niegdyś przedziwny pojazd, obwieszony od góry do dołu płytami, ale jego przynależność klanowa nie pozostawiała wątpliwości – wymalowane na czarno burty, na nich czaszki i rogate łby, oraz wielka głowa szablastego odyńca na przednim zderzaku.

– Ognia! – zawołał dowódca odrodzeńców. Huknęły karabiny, kule uderzyły o pancerz.

Autobus zakręcił gwałtownie, stanął w poprzek drogi, przez strzelnicę wysunęły się lufy. Bojownicy Czarnego Rynku odpowiedzieli ogniem. Za autobusem, nieco z tyłu, toczyły się furmanki, które teraz zaczęły stawać i wykręcać. W dalszym krańcu opancerzonego cielska otworzyły się drzwi, na drogę wyskoczyło kilku strzelców. Aleks odsunął się od okna o krok, ale nawet teraz doskonale widział, jak w cieniu pod blaszanymi płytami migają ciężkie buciory.

Druga grupa zbrojnych w czarnych kurtkach oderwała się od wozów i ruszyła biegiem, by wspomóc towarzyszy w boju. Jednego z nich dosięgła kula, bojownik wrzasnął, padł jak podcięty, zaczął się czołgać, zostawiając za sobą czerwony, rozmazany ślad na popękanym asfalcie... Ale pozostali strzelali tak gęsto, że żołnierze niemalże nie mieli kiedy się wychylić. Kule wyrywały małe fontanny ziemi wzdłuż rowu, w którym ukrył się samotny odrodzeniec. Osłaniające dowódcę oddziału płyty trzeszczały i jęczały, sypiąc się betonowym pyłem.

Czarny Rynek miał poważną przewagę liczebną, więc żołnierze chcąc nie chcąc zaczęli się wycofywać. Dowódca i jego towarzysz skoczyli przez drogę, ten pierwszy zdążył dopaść kryjówki, ale drugi nie miał tyle szczęścia, padł na samym środku. Bojownicy Czarnego Rynku rozciągnęli się szerokim półksiężycem, cały czas wspierani przez coraz to nowe posiłki. Ostrzeliwujący się krótkimi seriami żołnierze pojedynczo przebiegali ku gęstym zaroślom. Dalej ciągnęła się nielicha gęstwina – nie sam Las, który rósł po drugiej stronie od punktu obserwacyjnego Aleksa – tylko zwykłe krzaki i drzewa, ale na tyle gęste, by osłaniać odwrót.

– No to by było na tyle – mruknął Aleks w kierunku sterczącej pośród pajęczynowych zasłon zmierzwionej czupryny. – Możemy wychodzić.

Odpowiedzi nie było, bo podrostek zauważył niedużego pająka i właśnie sapał dosadnie, rozmaślając go obcasem po podłodze. Aleks miał przed sobą, jak i wcześniej, kędzierzawą potylicę oblepioną bladymi strzępami nici.

– No to ja idę – powtórzył Aleks. – Po co tu siedzieć.

– Aha... – Głowa pokiwała. – Ja zaraz za tobą.

Aleks przeszedł pomiędzy zwisającymi pajęczynami, jako pierwszy wychynął na słońce. Przeciągnął się i nie czekając na towarzysza, ruszył wzdłuż ściany domku.

Na placu rynkowym powoli wyglądali z kryjówek ci, którzy nie zdążyli dać drapaka przed potyczką. Ludzie nieufnie zerkali na nowych, równie nieoczekiwanych gości. Własow szedł już ku drodze, na której powoli, ostrożnie wykręcał tyłem opancerzony autobus, otoczony przez dobre kilka tuzinów bojowników w czarnych kurtkach. Jeden z nich gorączkował się, pokrzykiwał na kierowcę maszyny, machał rękoma i w ogóle dawał dobre rady, a reszta rozglądała się po okolicy. Jakieś dwie dziesiątki bojowników szło śladem rejterujących odrodzeńców, zza krzaków od czasu do czasu rozlegały się krótkie serie.

Koczownikami dowodził postawny, łysiejący mężczyzna z imponującymi, sumiastymi wąsami. To ku niemu podchodził Własow, więc i Aleks ruszył w tamtą stronę, aby podsłuchać, jak przebiegają negocjacje.

– Nu, a my nie bandyci żadni przecież – tłumaczył wąsacz. – Armia nowego świata my, a na grabież ludności miejscowej pozwolić nie mogli.

– Słusznie, bardzo słusznie – potakiwał Własow. – Popieram całym sobą. Dziękuję w imieniu wszystkich, że odrodzeńców pognaliście... A oddział ten wasz to do nas na długo, hę?

– Aż z wojskowymi sprawa zakończy się.

– Tamci na Kombinacie się rozłożyli. – Własow pokiwał głową. – Tutaj do nas tylko zwiad zaglądał, a tam ich więcej siedzi. No, na Kombinacie, mówię. I jeszcze na posiłki czekają, tak dowódca ichni mówił.

– Z tymi, co na Kombinacie, to my policzymy się. Chan nie pozwoli, żeby na naszą ziemię Armia miała pchać się. Nu, a z waszej strony na współpracę liczymy...

Własow znów pokiwał:

– Ależ naturalnie, wspomożemy na miarę możliwości. Wyposażyć i... nakarmić.

– A to i dobrze – uśmiechnął się wąsaty. – Słusznie, że sami proponujecie.

Z zarośli zaczęli wychodzić czarnorynkowcy, najwyraźniej zakończyli pościg za wojskowymi.

– Nu, i co tam? – zwrócił się do nich ataman.

Jeden z bojowników rozłożył ręce:

– Krzywego straciliśmy. Aj, biegają żołnierzyki jak zające, Ojczulku. Nie dogonili my ich.

– No i trudno, na Kombinacie wszystkich za jednym zamachem dopadnie się. A wielu ich tam, jak myślisz pan?

To ostatnie pytanie skierowane już było do Własowa, który wzruszył tylko ramionami:

– A skądże miałbym wiedzieć? Żarcia chcieli dużo, ale ich porucznik mówił: to dla tych, co potem dojadą. Teraz może i mało, kto wie? Ja tak myślę, że wam by trzeba z nimi jak najszybciej skończyć, dopóki posiłki nie przyszły.

– Czekają tam na grupę specjalistów – wtrącił się Aleks. – Uczonych jakichś czy coś. A przy tamtych to ochrony pełno będzie.

– O, to, to! – Aż dziw, że kiwającemu Własowowi nie odpadła jeszcze głowa. – Odrodzeńców jak najszybciej trzeba wykurzyć! Najlepiej teraz zaraz, póki ich mało.

Widać było, że chciał jak najszybciej spławić oddział Czarnego Rynku; w końcu najlepszym dla starosty układem byłoby, gdyby obydwie grupy nawzajem wyrżnęły się na Kombinacie, a teraz główkował, jak tylko mógł, żeby poszczuć jednych na drugich.

Autobus ryczał silnikiem i pluł siwymi kłębami spalin, ale w końcu dał radę nawet dość zgrabnie wykręcić; z tyłu już najeżdżały go wozy czarnorynkowców. Wokół Własowa i wąsatego Ojczulka zebrał się spory tłumek – miejscowi też przyszli posłuchać, skoro już się przekonali, że koczownicy nie mają złych zamiarów. Ktoś przypomniał sobie na głos, że z Kombinatem było coś nie w porządku – rzekomo stwory z Lasu zaczęły tam chadzać.

– Niedźwiedzia widzieli, wielkiego-ogromniastego!

– I wilki, wilki się tam kręcą!

– A nocą jaka łuna nad Kombinatem! Zielona, straszna!

– Tak, tak, coś jest na rzeczy!

– Las tam już był, a teraz wraca!

Wszyscy zaczęli przekrzykiwać się wzajemnie, ktoś wtrącił, że wojskowi wspominali o korpusie siedemnastym.

Ojczulek spochmurniał:

– Nu, prawda, siedemnasty! Tak i Chan powiedział mi: w siedemnastym szukać czegoś będą. A z obroną tam jak, a? Nu, ludzie, kto co wie?

– Podejść nie będzie łatwo – zdecydował się wtrącić swoje trzy grosze Aleks.

– A ty skąd wiesz niby? – zdziwił się Własow. – Coś ty, tam też łaziłeś?

– A mnie opowiadał Szwed. Mówił, że ten korpus tak na uboczu stoi, oddzielnie. I ogrodzenie jest, siedemnasty oddziela od reszty fabryki. No ale to Szwed, to on chodził! On potrafi, ja nie ryzykowałem.

– Prawda! – ucieszył się Własow. – Faktycznie, teraz mi się przypomniało! Wam Szwed potrzebny jest. On się chwalił, że wie, jak można potajemnie do siedemnastego trafić. Pod ziemią!

– A co on za jeden, ten Szwed? – zaciekawił się Ojczulek. – Pod ziemią to w ogóle nieciekawie tak... Ale jeśli jeden przeszedł, znaczy, że można?

Własow zaczął opowiadać, nie potrzebując więcej zachęty – ujrzał możliwość wysterowania koczowników z miasteczka, a do tego jeszcze można naraić im Szweda na przewodnika. Nie daj Las, chcieliby zamiast tego brać kogoś z miejscowych, a swoich starosta pilnował zazdrośnie.

– Szwed to do rzeczy facet. Chodzi niby sam, a w takie miejsca włazi, że i oddziałem pod bronią by ciężko było. Z głową ma coś nie ten teges, ale to na robotę nie wpływa, a na robocie Szwed się zna jak mało który.

– Ale, ale... Jak to, że z głową nie tak? – wyraził wątpliwość jeden z przybocznych Ojczulka. – Że co, świr? Świra na przewodnika nam nie trzeba, nic z tych rzeczy.

– Dziwny trochę jest – odezwał się Aleks. – No i dlatego sam mieszka, pod Lasem.

– Tak, dokładnie – podłapał Własow i znów zaciągnął śpiewkę: – A zresztą, tutaj to go Aleks najlepiej zna. Aleks, ty przecież dziś sam do Szweda zajrzeć chciałeś, prawda? Weź od razu ludzi zaprowadź, co? Przecież i tak po drodze... Że dziwny, to wcale nie znaczy, że głupi – zwrócił się do Ojczulka. – U niego, jak by tu powiedzieć, myśli zupełnie inaczej biegną, ale w końcu trafiają tam, gdzie trzeba. Bajeczki jakieś opowiada tylko, obraża się strasznie, jak mu ktoś nie wierzy. A na Kombinacie bywał, za to ja rękę dam uciąć. Stamtąd jakieś swoje znaleziska przynosił, widzieli wszyscy, a takie rzeczy tylko z Kombinatu by mógł wziąć. Aleks, no weź powiedz...

– To nie żadne bajeczki – zaoponował Aleks – tylko mitologia skandynawska. I on w to wszystko wierzy, tak naprawdę. Albo bardzo mocno chciałby wierzyć. Ja tak myślę, że był jakimś naukowcem, zanim pamięć stracił. No bo jak się nazywa... to znaczy nazywał, nie pamięta. Szwedem go tutaj ochrzcili, bo legendy opowiada, sagi ichnie. Sprawdzałem z książkami, to co do słowa normalnie z pamięci zasuwa.

– A co kogo obchodzi, co on tam opowiada! – Własow zamachał rękami. – Ważne jest to, że mówił, że tam stare przejścia są pod Kombinatem. No, nie tylko, że kanalizacja i burzowce, ale i pomieszczenia duże. Schrony czy coś...

– Ano, w radzieckich czasach tak faktycznie się budowało – potwierdził jeden ze starszych koczowników, o twarzy porytej bruzdami zmarszczek. – Każdy poważniejszy obiekt obowiązkowo robili ze schronem atomowym i własną infrastrukturą. No a taki jak fabryka Lenina to w pierwszej kolejności! – Przymknął oczy z wyrazem rozmarzenia na twarzy. – Ech, wtedy to porządek był...

– No już, już, Mironow – zwrócił się do niego Ojczulek. – Skoro tak dobrze znasz się, to grupę razem z tym Szwedem weźmiesz. Najpierw na zwiad nam poczekać trzeba, a potem zdecydujemy, jak i co. A ty szykuj się tutaj, kogo weźmiesz ze sobą, pomyśl.

Mironow otrzeźwiał w try miga, nie próbując nawet oponować. Zapytał tylko, ilu ludzi wziąć na rajd.

– Zwiadowcy wrócą, wtedy tobie powiem ja. Nu, tak myślę, tuzina starczy. Nawet za dużo na skryte podejście. Sześciu akurat będzie. A ja teraz przejdę się, popatrzę, co tu jeszcze ciekawego poza pająkami na kijach mają.

Ojczulek otaksował wzrokiem ustawione rządkiem pale, potem spojrzał na Aleksa.

– A ty, bratku, na widoku trzymaj się. Skoro już ciebie starosta pokazał, to i ty moich mołojców do tego Szweda prowadzić będziesz.

Aleks i tak zamierzał dziś odwiedzić starego druha, ale dla zasady, żeby nie wyglądać na nazbyt spolegliwego, wydął policzki i oświadczył, że nie jest mieszkańcem Wysiółek, więc pod Własowa nie podlega. Ot, niech swoim starosta każe.

– Aleee-ksik – błagalnie zajęczał Własow. – Gdzie ja bym ci kazał. Ja proszę, po starej przyjaźni.

– A nabojów do makarowa podrzucisz? Tak po starej przyjaźni?

– Dwa magazynki!

Ojczulek nie słuchał już ich przepychanek, mając pewność, że tak czy inaczej, starosta zapewni przewodnika do domu Szweda. Przywódca koczowników ruszył wzdłuż pustych kramów w kierunku starego traktu na Wysiółki, rozcierając po drodze krzyż – widać musiał się zasiedzieć w swoim pancernym pekaesie. Niespecjalnie było na co w Wysiółkach popatrzeć, ot, podwórka ogrodzone lichymi opłotkami, nad każdą zagrodą na sztycy wiatrak, plątanina kabli... Własow urządził tu lokalną sieć elektryczną, zmusił każdego do postawienia turbiny, a same kable, generatory i łożyska swego czasu ściągał Aleks ze swoich wypraw po ruinach.

A poza tym – ot, zwykła osada włóczęgów. W sumie poza pająkami nasadzonymi na żerdzie nic ciekawszego się tu nie znajdzie.

Aleks popatrzył za Ojczulkiem, potem zerknął na bojowników Czarnego Rynku, którzy zebrali się przy swoim transporterze w grupkę i już z czegoś się zaśmiewali. Trzech ich towarzyszy kopało na poboczu podłużną jamę, kolejni ciągnęli w jej kierunku zastrzelonego żołnierza, rozebranego już do bielizny. Dobrych humorów nikomu to nie psuło... Podczas gdy Aleks się rozglądał, krok po kroczku zaczął podchodzić coraz bliżej i bliżej ku niemu starosta. W końcu Własow stanął tuż obok i zaszeptał konspiracyjnie, patrząc na spacerującego po dróżce Ojczulka:

– Aleksik, Aleksunio, wyprowadź ich stąd, co? Szwedowi też wyjaśnij, że najlepiej, żeby już w ogóle nie wrócili... No? A ja się odwdzięczę, przecież wiesz.

– Własow, no coś ty? Jak ja ci ich wyprowadzę tak, żeby nie wrócili? A poza tym tamci na posiłki czekają. Jak nie jedni, to drudzy się tutaj i tak umoszczą.

– No dobrze, dobrze, ale grunt, pamiętaj, żebyś Szweda przekonał, niech on ich tym podziemiem na Kombinat wyprowadzi. Tam teraz, na Kombinacie, dziwne się rzeczy dzieją. Słusznie ludzie gadają: tam ostatnimi czasy z Lasu mutanty ciągną. I niech tam już ich Las zeżre. Niech się tam powyrzynają, byleby tutaj u nas, we Wysiółkach, nie siedzieli. A niech się o ten swój korpus biją, byle stąd daleko. Rozumiesz, jeśli Szwed odmówi, to wszystko się przeciągnie, a wtedy i Armia, i Rynek – bodajby ich Las wytłukł! – zaczną tutaj swoje oddziały wysyłać, wojnę nam tu urządzą... A my wtedy też po łbie dostaniemy przy okazji. Niech się tam na Kombinacie leją, byle nie tutaj. No, zrobisz tak?

– Co się da, to i zrobię. O amunicji tylko tak gadałeś czy dasz faktycznie?

– Już, małego wysłałem, zaraz przyniesie...

Od strony drogi znów dobiegł warkot silnika, stojący przy autobusie bojownicy poruszyli się. Nie wyglądali na zaniepokojonych – wręcz przeciwnie, dźwięk był im chyba znany. Aleks zauważył kątem oka, że Ojczulek – podobnie jak wcześniej niespiesznym krokiem, założywszy ręce za plecami – spacerkiem idzie z powrotem.

– A to co znowu? – burknął Własow. – Znowu kogoś licho leśne niesie? No co za dzień, powiedz mi! Najpierw tamci przyleźli, teraz ci... Jeszcze tylko ze Skraju by kogoś brakowało. A może, słuchaj, i ci przyjadą? Żeby już mieć pełny zestaw nieszczęść.

Okazało się, że był to tylko samotny koczownik. Podjechał na motorynce – wymalowanej, rzecz jasna, w barwy klanowe. Motor nie zgasł jeszcze na dobre, gdy tamten już zaczął wołać Ojczulka, który przechodząc akurat obok Aleksa, machnął zapraszająco ręką: chodź, idziemy.

Nowo przybyły, od stóp do głów pokryty kurzem, przesunął na czoło gogle, przez co jego oczy zamieniły się w dwie białe plamy pośród zachlapanej brudem twarzy.

– Ojczulku! – zawołał jeszcze z daleka. – Pod Kombinatem samym na odrodzeńców trafiliśmy!

Jeden z czarnorynkowców puknął go w ramię, pokazał na hełm po zastrzelonym żołnierzu:

– Nie drzyj się. Tutaj też byli, Pietruchę nam utłukli.

– Mów, co i jak – zarządził Ojczulek, podchodząc do grupki.

Bajker przełknął ślinę, odezwał się spokojniej, bez zbytniej ekscytacji. Aleks nie mógł oprzeć się wrażeniu, że tamten, gdyby mógł, to opisując bitwę pod Kombinatem, krzyczałby na całe gardło i machał rękami, ale chłodne oczy Ojczulka wymuszały na nim spokój. Z opowieści wyłaniał się obraz iście epickiej batalii, w której dzielni koczownicy stawili czoła bez mała batalionowi... lecz Aleks nie miał wątpliwości, że scenariusz pewnie niewiele odbiegał od tego, co miało miejsce w Wysiółkach, tylko tam przewagę miała Armia. To znaczy straż przednia Czarnego Rynku wzięła nogi za pas, ratując się przed okrążeniem. Ojczulek zapewne musiał rozumować podobnie, bo w pewnej chwili przerwał opowiadającemu i zapytał o sam siedemnasty korpus.

– Niezła miejscówka. Wielka – odpowiedział koczownik po chwili namysłu. – Płot marny, nawet dwóch metrów nie będzie, ale z okien mają go jak na dłoni. Jak będziemy przełazić, wybiją nas jak kaczki. Do bramy była droga, ale tam Las nieźle sobie pohulał, wszędzie wystają korzenie, miejscami w ogóle połamało asfalt. Naszym hulaj-gruchotem na wprost nie podjedziemy, trzeba będzie kręcić, dziury wymijać...

– Odrodzeńców ilu naliczyli?

– No, ze trzy dziesiątki spokojnie.

Ojczulek kiwnął głową, zamyślił się. Aleksowi nietrudno było pojąć, nad czym zastanawia się dowódca: szturm zapowiadał się niełatwo. Hulaj-gruchotem nazywali pewnie opancerzony autobus, który rzeczywiście nie miał szans podjechać pod korpus.

Bojownicy zebrali się dookoła, czekając, co powie Ojczulek. Ten potargał długie wąsiska, w końcu orzekł:

– Nu, to teraz do Chana zasuwaj ty, opowiedz jemu słowo w słowo, co z Kombinatem. Tak jak mnie mówiłeś, tak i jemu. Powtórz mu, że Ojczulek korpus odrodzeńcom wydrze, ale do tamtych idzie duża grupa z uczonymi jakimiś. Ja na tamtych czekać nie będę, co da się, to zabiorę, a potem odchodzimy. Albo niech Chan posiłki przysyła. Zrozumiał ty?

Potem dowódca popatrzył po swoich, szukając wzrokiem Mironowa.

– Nu, teraz ty. Ty pomyślał, kogo brać będziesz? – I w tej samej chwili, nawet bez pół sekundy przerwy, warknął na gońca: – A ty tu czego jeszcze stoisz? Nie zrozumiał coś, a?

Bojownik, mamrocząc: „No zrozumiał, zrozumiał”, wytoczył motorynkę, odpalił silnik. Do Aleksa dotarło: Ojczulka się bali! Niby nie podnosił głosu, nie wyglądał jakoś szczególnie groźnie, ale wystarczyło, że coś powiedział, a każdy z podwładnych podrywał się i leciał na złamanie karku wykonywać rozkazy. Ten tutaj, goniec, pewnie liczył na to, że da radę odsapnąć po boju i jeździe po bezdrożach. Ojczulek nadal tym samym spokojnym, cichym głosem klarował:

– Mironow, tobie ot, jakie zadanie będzie. Weźmiesz tego o, małego. – Pokazał palcem na Aleksa. – On zaprowadzi ciebie do człowieka, co go Szwedem wołają. Z tamtym ustalisz, że ma przeprowadzić twoich pod ziemią do korpusu. Dziś nocą ruszycie, jutro w południe na miejscu powinniście być. My tymczasem też ruszać będziemy, że niby do ataku. Odrodzeńcy się nami zajmą, a wy wtedy od tyłu uderzycie na nich. Jak my strzelaninę w środku usłyszymy, to dam znak na szturm pełną siłą. I pamiętaj, swoim wytłumacz, żeby niczego nie brali. Tam, w siedemnastym korpusie, jest coś, co Armii mocno potrzebne. A znaczy, i Chanowi potrzebne. Jak popsujecie albo uszkodzicie, to Chan będzie zły. Nu, zrozumiał ty? Do żołnierzy celnym ogniem strzelać, a poza tym nic nie psuć, nie zabierać, a najlepiej nie widzieć w ogóle. Co z oczu, to z serca, spać potem lżej. A ja potem sam popatrzę, co Chanowi potrzeba, i sam brać będę. Jasne? No to ruszacie do Szweda.

– Szweda teraz w domu nie będzie – wtrącił się Aleks, świadom ryzyka. – Pod wieczór powinien się zjawić.

– A to nie szkodzi, my na miejscu poczekamy – odezwał się nagle spłoszony Mironow. – Wszystko zrozumiałem, Ojczulku, rozkaz wykonamy co do joty.

Po czym zaczął wymieniać imiona i przydomki sześciu ludzi, których wyznaczył do zadania. Akurat podszedł Własow z obiecanymi magazynkami, przy czym podając je Aleksowi, spojrzał na niego tak błagalnie, że ten nie mógł powstrzymać uśmiechu. Na nieszczęsnego starostę w ciągu jednego dnia spadło tyle zmartwień – a przecież żyły sobie Wysiółki spokojnie, nikomu nie wadziły ani nie były potrzebne, a tu masz! Armia Odrodzenia, Czarny Rynek i do tego jeszcze jakaś tajemnica w Kombinacie. Ale niby co mógł poradzić prosty włóczęga? Aleks rozłożył tylko ręce.

– Nie zapomniałem, Własow, nie zapomniałem. Co się da, to...

Mironow nie dał mu dokończyć:

– Dosyć gadek, chłopczyku. Rozkaz słyszałeś? Ojczulek nie lubi, jak ktoś próbuje zwlekać.

Aleks machnął głową, pokazując koczownikom, żeby szli za nim, podczas gdy sam ruszył wokół budyneczku z pająkami. Mironow najpierw oglądał się nerwowo – jak tam dowódca? Czy nie patrzy przypadkiem za nimi? Dopiero gdy cały oddział minął zrujnowany dom i wyszli na ugór ogrodzony z jednej strony ciemną ścianą Lasu, zapytał nerwowo:

– E, a ty dokąd prowadzisz? Tam przecież Las!

– Zaraz będziemy skręcać – uspokoił go Aleks. – Wzdłuż skraju pójdziemy. Chcę, żeby ten dom, o tam, był między tobą a Ojczulkiem, bo nic, tylko się oglądasz za siebie. Niewygodnie ci musi być tak iść... Boisz się go?

– Ojczulek to doskonały dowódca – mruknął surowo Mironow, krzywiąc się tak, że zmarszczki na jego twarzy stały się głębokie jak wąwozy. – Jego rozkazy trzeba wypełniać bez wahania.

– Prawda – przytaknął idący za nimi wielkolud, niosący na ramieniu czołgową wersję cekaemu Kałasznikowa z doczepionym samorobnym dwójnogiem. Do tego dźwigał jeszcze kilka skrzynek amunicji, ale na takim bydlaku wyróżniały się nie bardziej niż kabura przy pasie Aleksa. – Ojczulek, on taki jest, że...

Tego z kolei zwali Buhaj, i przyznać trzeba, że ksywka do niego pasowała. Poza nim w skład szóstki Mironowa wchodziło dwóch uderzająco podobnych do siebie rudych piegusów, siwy weteran i jeszcze jeden koczownik, w skórzanym bezrękawniku, z ramionami całkowicie pokrytymi tatuażami. Ten ostatni milczał jak zaklęty, lecz Aleksowi od razu się nie spodobał – nieprzyjemny typ, wręcz zdawało się, że roztacza wokół siebie aurę ciągłej złości. Na głowę nasadził sobie hełm po zabitym żołnierzu, ale nadal bardziej wyglądał na zabijakę-wyrzutka niż bojownika skądinąd silnego klanu. Z kolei siwy weteran o przezwisku Rdzawy od razu bardziej Aleksowi podpasował – spokojny, stonowany. Rudzielcy byli braćmi, nazywali się Siomka i Paszka, ale nie sposób było zapamiętać, który jest który.

Koczownicy jak jeden mąż zerkali spod oka na widniejący za ruinami ciemny, wyniosły Las. Nie chcąc drażnić ich niepotrzebnie, Aleks skręcił od razu, żeby przejść po resztce ulicy. Po lewej i prawej wznosiły się góry gruzu, niegdyś będące domami; nawierzchnia zamieniła się w pas ziemi, porosły wysokimi po pas chwastami.

Aby nie tracić czasu, od razu zaczął wyjaśniać Mironowowi, do kogo w ogóle idą.

– Szweda lepiej nie drażnijcie, to niełatwy typek. Jeżeli się w sobie zamknie, to go nie przekonam.

– To my go przekonamy – burknął koczownik w wojskowym hełmie. Głos też miał zły, pasujący do wyglądu.

– No i właśnie tego bym wolał uniknąć – odparł Aleks. – Nie ma co go denerwować. Szwed będzie różne dziwne rzeczy opowiadać, coś może wam się wydać śmieszne, ale tak naprawdę to on mówi z sensem. Jakby co, to puszczajcie mimo uszu i tyle. I nie dyskutujcie, tak będzie lepiej.

– Słyszałeś, Żyła? – powiedział surowo Mironow. – Przewodnika nie denerwuj, już ja cię znam! Mnie jest potrzebny, niech sobie gada, co chce.

– Dobra – burknął wytatuowany Żyła. – Niech nas na Kombinat zaprowadzi, po drodze będę cicho. Jak dojdziemy, to się wyśmieję.

– Aha, i jeszcze jedno... – mówił dalej Aleks. – Za wcześnie przyjdziemy, Szweda nie będzie na miejscu. Tak się spieszyliście, więc podejdziemy pod jego domek, a tam będzie trzeba czekać. Tylko do chaty nie włazić! Szweda już nie raz i nie dwa próbowali okraść, bo on rzadko w domu bywa, więc od czasu do czasu jakiś bystrzak wpada na genialny pomysł, żeby pod nieobecność gospodarza skorzystać. Zły pomysł.

– Bo niby co? – zaciekawił się Paszka. A może Siomka.

– Bo jak wychodzi, to pułapki zastawia. Przecież mówię, że dziwnie będzie gadać, ale poza tym jest... no, mocno zasadniczy. Za mojej pamięci pięć albo sześć razy ktoś do niego próbował włazić, któregoś razu sam pomagałem Szwedowi wyciągać trupy. W ogóle róbcie tak, jak ja powiem. Szweda nie wkurzajcie, a ja się postaram go przekonać.

Żyła splunął – to też udało mu się zrobić z widoczną złością. Mironow popatrzył na podkomendnego, ale tamten nie odezwał się słowem. Aleks w zasadzie zdecydował już, że musi uprzedzić Szweda przed tym typkiem, bo po takich jak on zawsze można było spodziewać się najgorszego.

Wyszli spomiędzy ruin, ale zarośla nadal majaczyły ciemną gęstwiną po lewej stronie. Mironow zapytał:

– Dlaczego idziemy wzdłuż Lasu? Tędy właśnie do Szweda?

– Właśnie tędy – odrzekł Aleks. – Szwed na samiusieńkim skraju się urządził. Za ludźmi nie przepada, ciągle sam. Las blisko, to mało kto mu przeszkadza.

– A ty niby z nim się przyjaźnisz? – zapytał Siomka. (А może Paszka?)

– Przyjaźń to chyba za dużo powiedziane. Książki mu noszę. – Aleks poklepał swój plecak, powypychany ostrymi rogami okładek. – Czasem na dyskusję zejdzie. Z kim tu jeszcze o książkach pomówić?

– Czyli ty też dziwak jesteś – zauważył drugi rudzielec.

– Ja też dziwak – zgodził się Aleks.

Pamięć od razu usłużnie podsunęła mu obrazy zamierzchłej przeszłości: cała jego klasa z internatu idzie na wycieczkę do dużej biblioteki. To tam, w podziemnym archiwum, Aleksiej po raz pierwszy zobaczył tyle książek naraz. Począwszy od nowiutkich, w jaskrawych, miękkich okładkach, do tych najstarszych, oprawionych w pociemniałe deszczułki z metalowymi zapięciami. Gdzie spojrzeć, wszędzie były książki, książki, książki... A każda książka to przecież cały świat, który woła, wzywa do siebie... Małego Aleksa strasznie poruszyła ta wycieczka. Poruszyła na całe życie. Koledzy z klasy poszli się uczyć, studiować, zostawać menedżerami i rozchwytywanymi rzemieślnikami; sześciu trafiło za kratki w ciągu roku po maturze, taka to kompania była... Natomiast Aleks poszedł na bibliotekoznawstwo, bo chciał zostać archiwistą. Dziwak, nie da się zaprzeczyć.

Bibliotekarz – nie, to nie to. Słowo nie oddawało głębi uczuć, jakie wchłonął Aleks patrzący na to książkowe królestwo. Jemu po głowie chodziło zupełnie co innego – archiwista. Ot, pouczył się jeden semestr, a potem zaczęła się Pandemia.

– Dziwak jestem – powtórzył. – A więc poza mną raczej nikt Szweda nie przekona. Zrozumcie, nie chodzi o to, że podbijam cenę, bo swoje od Własowa już dostałem. Ja tylko chcę pomóc.

Wiedział dobrze, że jeśli zamieszanie w Kombinacie miałoby się przeciągnąć, to i Wysiółek nie zostawią w spokoju. Obydwie strony będą chciały zamienić osadę w swoją bazę przerzutową, więc walki przeniosą się i tam. Jedynym sposobem na pomoc Własowowi, a zatem i jego krajanom, było załatwienie sprawy tak, żeby koczownicy jak najszybciej przejęli laboratorium, a swoją zdobycz wywieźli jak najdalej, do samego Chana. Więc jeżeli wojsko miałoby się doczekać przyjazdu swoich uczonych i rozpoczęcia poważnych prac, to wszystko się przeciągnie.

Rozmyślania przerwał mu głos Żyły:

– A ty nas tak wzdłuż Lasu prowadzić będziesz?

– Daleko nie jest. Pół godziny, nie więcej.

– Ile? Skręcaj, ale to już! Lepiej drogi nadłożyć, byle tylko dalej od... od tego!

Aleks nie oponował. Ostatecznie i tak mieli być sporo za wcześnie. Szweda jeszcze nie zastaną w domu. Jednym z dziwactw odludka była jego punktualność. Jeśli powiedział, że wróci do domu o zachodzie słońca, to nie było co przychodzić wcześniej. Właśnie dlatego Aleks posłusznie skręcił, prowadząc oddziałek Mironowa dużym łukiem. Skoro Lasu boją się prawie tak samo jak Ojczulka... I tak będą musieli ponownie zbliżyć się do ściany zieleni.

Domek Szweda stał dosłownie pod samym Lasem. „Domek” to złe słowo – ustawione z potężnych betonowych płyt pudło z jednospadowym, również betonowym dachem. Małe okienka zasłaniały grube stalowe pręty, trochę już podrdzewiałe, ale nadal solidne. Drzwi obite blachą, głęboko wpuszczone w futrynę.

Kiedyś budynek musiał być częścią większego kompleksu, jako że zaraz obok stały resztki ceglanych ścian, ginące w gęstwinie krzewów tam, gdzie dotarł Las. Aleks nie miał pojęcia, czego i przed czym miały chronić te mury ani dlaczego Las przestał się rozrastać i zamarł na tej właśnie granicy. Są tajemnice, które chyba nigdy nie doczekają się wyjaśnienia... Można tylko żyć na wyciągnięcie ręki od nich i nie myśleć za dużo. Szwed dokładnie tak zrobił, osiedlając się na samej granicy nieznanego.

– Okno jest otwarte – zauważył Żyła. – А ty mówiłeś, że go nie będzie.

– No i co, że okno? Choćbyś zdechł, nie przeleziesz – mruknął Rdzawy. – Zobacz, jaka krata! Nie masz szans, żeby się zmieścić.

– Poczekajcie, zapukam – uciął dyskusję Aleks.

Podszedł do drzwi i delikatnie zastukał. Dźwięk rozległ się wyraźnie pośród ciszy... Coś zaszurało w środku, ale nikt się nie odezwał. Aleks zastukał raz jeszcze, nieco mocniej.

– Szwed, to ja, Aleks! Ludzie do ciebie przyszli, z Czarnego Rynku! – Za drzwiami znów coś zaszurało, więc dodał: – Sprawę ważną mają!

– Już, zaraz, zaraz... – odburknął ktoś ze środka. Wysoki, nieco zachrypnięty głos nijak nie pasował do gospodarza.

Szczęknął zamek, drzwi uchyliły się – przez szczelinę wyjrzała dziewczyna. Szczupła, drobna, z pociągłą twarzą i wielkimi czarnymi oczami, krótko ostrzyżona. Jej skołtuniona czupryna była dokładnie na wysokości oczu Aleksa.

– Tatka nie ma w domu – rzuciła. – Potem przyjdźcie.

O żadnej córce nigdy w życiu Szwed nie mówił. O ile Aleks pamiętał, to tamten zawsze mieszkał samotnie, wiele razy narzekając, że nie pamięta zupełnie nic ze swej przeszłości. Szwed najbardziej martwił się, że mógł mieć kiedyś rodzinę, a teraz nawet nie ma jak jej szukać... A tutaj taka niespodzianka. W dodatku głos „córeczki” wydał się Aleksowi znajomy.

– To ci z Czarnego Rynku. – Aleks odsunął się na bok i wskazał ręką na gości, przestępujących za nim z nogi na nogę. – I tak sobie nie pójdą, muszą się ze Szwedem zobaczyć.

– No doobra... – burknęła dziewczyna, nadal z dużą niechęcią. – Wchodźcie, jak trzeba. Tylko uważać mi tam, dopiero co wróciłam, nie zdążyłam poskładać pułapek. Tutaj jest potykacz, więc przejść dużym krokiem. I na tę deskę nie wchodzić. A tutaj się schylić.

Goście jeden po drugim przeciskali się obok dziewczyny, rozglądając się i ostrożnie stawiając nogi tam, gdzie kazała.

– Jeszcze niżej! – krzyknęła na Paszkę. A może to był Siomka? – Przecież się nie złamiesz! Tam, o, dalej przechodzić, i nic nie ruszać. Czekajcie, jabłek wam przyniosę.

Przechodząc obok gospodyni, Żyła spróbował przycisnąć się do niej nieco bardziej, ale nadział się na wystawiony łokieć, zmylił krok i potknął się.

– Gdzie te łapy... – warknęła dziewczyna.

– A niby co? – Drapieżną twarz Żyły przeciął uśmiech. – Tatusiowi się poskarżysz?

– Po co? Sama dam radę. Tylko cię popchnę, a wleziesz prosto w potrzask. O, tam leży, pod szmatką.

Niegościnna gospodyni leciutko kopnęła Żyłę w kostkę, ten podskoczył z przestrachu, po czym szybciutko zmył się do pokoju.

Aleks zauważył, że dziewczyna niemalże w oczach nabierała pewności siebie. Dosłownie jakby z minuty na minutę rozkręcała się w roli, przekonując samą siebie, że nikt nie odkryje jej drobnego oszustwa. Poszedł za nią do kuchni, otaksował wzrokiem: ubrana była w nowiuśką sukienkę, zdecydowanie dla niej za długą i wiszącą jak worek, z zakasanymi rękawami. Najwyraźniej dopiero co świśniętą, jeszcze nawet niedopasowaną. Buty dla odmiany stare, rozchodzone i brudne. Podczas gdy Aleks się przyglądał, dziewczyna przesypywała do miski jabłka ze starego plecaka – i wtedy chłopak zauważył kilka półprzezroczystych włókien zlepiających jej włosy. Od razu wszystko się poukładało: cudza sukienka, jabłka, pajęczyna...

Na wszelki wypadek położył dłoń na chwycie pistoletu, odzywając się ostrożnie:

– Wiesz co, bo Szwed to naprawdę niedługo się zjawi. Jeśli nic nie zdążyłaś zabrać, to po dobroci się zawiń, co? Nikomu nic nie powiem.

Dziewczyna akurat odwróciła się do niego z miską pełną jabłek – ręce miała zajęte, więc nie byłaby w stanie szybko sięgnąć po ukrytą broń. Popatrzyła Aleksowi głęboko w oczy, przez chwilę chyba zamierzała zaoponować... a potem zmieniła zdanie, burknąwszy:

– А ty jak się domyśliłeś?

– No przecież ja z tobą siedziałem w tamtym domu koło bazaru! A tam o złodziejce krzyczeli, ty sukienkę masz nową, widać, że nie twoja, i jeszcze te jabłka.

– W domu? Ty, ze mną?

– No i z pająkami.

– А, no faktycznie.

Dziewczyna zagryzła wargę, raz jeszcze popatrzyła na Aleksa w zadumie. W końcu pokiwała głową.

– Nic nie wzięłam, słowo. Jeszcze swoje jabłka teraz dam. No...?

– No to spadaj, tylko tą samą drogą, co weszłaś. Ciekaw jestem, jak ci się udało, bo Szweda do tej pory nikt jeszcze nie okradł. Nigdy się nie zdarzyło, żeby coś nie zadziałało.

– A ja wszędzie i do każdego wlezę, jak chcę – odpowiedziała dziewucha wyzywająco. – I nigdy nic nie zadziała. Patrz sam.

Jednym ruchem ściągnęła sukienkę przez głowę. Aleks w pierwszej chwili cofnął się o krok, ale oczu zamykać nie musiał, jako że spod sukienki wyjrzały zmięte i zabłocone spodnie oraz kurtka, idealnie pasujące do buciorów. Złodziejka rzuciła skradziony ciuch Aleksowi i zaczęła przeciskać się pomiędzy prętami w oknie, przez które, jak twierdził Rdzawy, nikt nie przejdzie. Z pewnym trudem wcisnęła pomiędzy nie głowę, potem przekręciła się bokiem i jednym płynnym ruchem wyśliznęła na dwór; tylko sprzączka paska brzęknęła o metal. Aleks podał jej sukienkę i wciąż pachnący jabłkami plecaczek, do którego włożył z powrotem kilka owoców.

– Dajesz do pieca... – tylko tyle dał radę wykrztusić. Potem z lekkim opóźnieniem dodał: – Mam na imię Aleksiej.

– Jestem Jana – dobiegł szept odpowiedzi. – No, bywaj! Może się jeszcze spotkamy.

Dziewczyna chyłkiem przesunęła się pod ścianą, a Aleks dopiero teraz zauważył przyczynę jej pośpiechu: przez łąkę raźnym krokiem szedł Szwed. Na razie był jeszcze daleko, zachodzące słońce obrysowywało purpurowymi refleksami jego sylwetkę.

Aleks zaniósł jabłka ludziom Mironowa, po czym wrócił do okna w kuchni. Ślad po Janie już ostygł, zaś Szwed stał przed domem. Patrzył ponuro na uchylone okno i gładził długą brodę, drugą rękę trzymając na karabinie. Przy jego pasie wisiały upolowane króliki, a wiatr poruszał ich szarym futerkiem.

– Szwed! – zawołał Aleks. – Nie denerwuj się! To ja! My... No więc gości masz, tak jakoś wyszło! Ale wszystko w porządku, ja wyjaśnię! Wejdziesz?

Szwed pomyślał chwilę, skinął głową. Wyjaśnienia przyszło składać w przedpokoju, żeby nie słyszeli ich koczownicy. Aleks pospiesznie opowiedział, że do domu dostała się złodziejka, ale spłoszyli ją nadchodzący goście, więc uciekła, nie zdążywszy nic zabrać. A przecież Mironow i jego oddział mieli do Szweda sprawę, i to bardzo poważną.

– Nie zabrała? Sprawdzę. Niedobrze wyszło.

Szwed rozejrzał się, a potem ruszył do gości, siedzących w dużym pokoju.

– Przedstawiła się jako twoja córka – rzucił za nim Aleks. – Tamci niczego się nie domyślili, więc i ty siedź cicho. W końcu nie chcesz chyba, żeby ludzie zaczęli gadać, że można do ciebie wleźć?

Szwed nie odpowiedział, wszedł tylko do pokoju i popatrzył na gości.

– Ode mnie czegoś chcą, tak? No dobra, ale najpierw zeżreć coś trzeba. Skoro już przyszli, to goście znaczy się. Aleks, weź chodź ze mną, pomożesz króle sprawić.

– A gdzie ta...? – zaczął Żyła, ale Szwed już poszedł do kuchni.

Podczas gdy szykowali mięso, Aleks wyłożył, o co chodzi, od razu przekazując prośby Własowa. Szwed nie odpowiadał, lecz Aleks wiedział, że samotnik zawsze dłuższy czas obmyśla wszystkie poważne kwestie. Albo to utrata pamięci sprawiła, że stał się tak ostrożny i niespieszny w decyzjach, albo był taki zawsze.

Gdy zasiedli do kolacji i Mironow zaczął opowiadać o zadaniu, Szwed przerwał mu:

– Poczekaj. Najpierw zjemy, potem odpowiem.

Mogłoby się wydawać, że w postaci Szweda nie było niczego aż tak szczególnego – ot, taki sobie zwykły facet, tylko te dziwne okrągłe blizny na skroniach. Niby włóczęga jakich wielu. A mimo to Aleks przyzwyczaił się już do tego, że gdy Szwed mówi, to zawsze znajduje posłuch. Była w nim samym... jakaś pewność siebie. Teraz też bojownicy Ordy jedli, pili i czekali cierpliwie, aż gospodarz odezwie się pierwszy.

Najwięcej gadał za stołem Żyła, w szczególności gdy doszło do degustacji samogonu Szweda. Wywody tego pierwszego sprowadzały się głównie do konieczności ponownych odwiedzin w Wysiółkach, skoro taką tu gorzałę pędzą... Mironow jednak popatrzył na niego złym wzrokiem, po czym gadatliwy koczownik ucichł.

Nareszcie, gdy rozprawili się z jadłem, odezwał się Szwed:

– Chodziłem ja na Kombinat, nie przeczę. Siedemnasty korpus widziałem. Wiem, którędy tam pod ziemią przejść, to też prawda. Ale teraz niebezpiecznie się tam pchać.

– A co tam niebezpieczne może być?! – rozindyczył się od razu Żyła, który po alkoholu zrobił się jeszcze bardziej nachalny. – A my tych wojaczków przecież... Raz-dwa!

– Ci wasi żołnierze to betka – wycedził Szwed. – Tam poważna sprawa jest.

Żyła zamilkł. Szwed dobrą minutę patrzył wprost na niego, potem kontynuował:

– Od tego czasu, jak ostatni raz byłem na Kombinacie, pozmieniało się tam. Las język wyciągnął, teraz wcześniejszą drogą się nie przejdzie.

– No ale pod ziemią przecież... – zauważył nieśmiało Siomka.

– Nawet pod ziemią, nie ma znaczenia. Las wszędzie sięga. Nowy język Lasu wyciągnął się nad tym kolektorem, przez który chodziłem, więc teraz jest niebezpiecznie. Jeżeli Las jest na powierzchni, to i na dole może być wszystko inaczej. Zbyt niebezpiecznie. Nie pójdę...

Szwed włożył do ust kawałek mięsa, przeżuł dokładnie, przełknął i dokończył:

– ...bez poważnej przyczyny.

– Przyczyny? – podskoczył Żyła. – Przecież my...!

– Chan rzekł – zadudnił Buhaj.

Podczas całej kolacji ten wielkolud nie uronił ani słowa, bo i usta miał zajęte czym innym. Buhaj przerobił bez mała tyle jedzenia, co reszta kompanii, a teraz wreszcie się odezwał.

– Chan rzekł – powtórzył Mironow. – Rozumiesz, co to znaczy? Chan rzekł! Jesteśmy koczownikami, jesteśmy nową Złotą Ordą, przejdziemy przez ten świat, podbijając i w proch rozdeptując wszystko, co nam na drodze stanie! My jesteśmy władzą, my jesteśmy siłą! Chan to pan ponad pany, władza najwyższa! Jego słowo jest prawem!

Aleks patrzył z mieszaniną zaskoczenia i przerażenia, jak na jego oczach zmienia się człowiek – Mironow mówił mocno, twardo i wyraźnie, dźwięcznym i pewnym siebie głosem, na zrytych zmarszczkami policzkach wystąpiły rumieńce... A jego ludzie nagle wbili oczy w ziemię.

– Chan rzecze, a dzisiaj jeszcze wyżeniemy odrodzeńców z Kombinatu, a jutro przejedziemy się po brzuchach ich towarzyszy na bazach, pojutrze rozniesiemy w pył Skraj, zegniemy karki włóczęgów, cała ziemia stanie się naszą! Tako rzecze wielki Chan i takie jego słowo! Innych przyczyn nie ma i być nie może...!

– A teraz weź mnie posłuchaj – przerwał mu w pół słowa Szwed, na którym płomienna mowa nie zrobiła chyba najmniejszego wrażenia. – Aleks was pewnie uprzedził, że mam we łbie nierówno, co?

– Powiedziałem tylko, że dziwny jesteś – usprawiedliwił się Aleks, ale chyba nikt go nie słuchał.

– No to teraz posłuchajcie, dlaczego tak powiedział – ciągnął Szwed. – Bo ja jestem człowiekiem jak ci, co drzewiej żyli. Ja wszystko pamiętam, a wy wszystko zapomnieliście. Kiedyś, dawniej, ludzie prawdę znali. Moi ludzie z Północy przez całą ziemię przeszli, tak jak mówisz dokładnie: w proch i pył, i karki zginali, i cała reszta. Od Afryki aż po Brytanię, wszystko do nich należało. A wiesz dlaczego? Bo silni byli i troszczyli się, żeby dobrze zginąć. A dobrze znaczy w boju. Dlatego więcej od innych o tym świecie wiedzieli. Oni prawdę znali, więc dali radę. A wy nie znacie.

– No i co to niby za prawda? – parsknął Żyła.

– Że nasz świat jest na śmierci zbudowany. Odyn i jego bracia bogowie ubili olbrzyma Ymira, pierwszą żywą istotę na całym świecie. Ziemi wtedy jeszcze nie było ani morza nie było, i nic nie było w ogóle, tylko Ymir ogromny. I z jego ciała bogowie stworzyli ziemię, z jego krwi zrobili oceany, czaszkę Ymira postawili nad nami za sklepienie niebieskie. Z jego kości bogowie ulepili góry, z włosów drzewa, a zęby przerobili na kamienie. Nasz świat jest martwym olbrzymem. Teraz czas bogów ponownie nadszedł, a Ymir odrodził się i zbiera swoje ciało z porozrzucanych kawałków. Trzęsienia ziemi, burze i epidemie to znaki jego przebudzenia. Gdy ocknie się i powstanie Ymir, znów niczego innego nie będzie. I was nie będzie, i Ordy waszej nie stanie, i Chan zniknie. Niczego nie będzie, bo wszyscy zginą. I ja też. Jedna rzecz nam tylko w życiu pozostanie: jak umrzeć właściwie. Pójdę ja z wami na Kombinat i pewnie jak pies tam zdechnę. I co, dobra to śmierć będzie? Nie, niedobra, bo głupia i bez sensu, żeby w nie swojej sprawie kulę dostać albo w anomalię wleźć. Po co mam was na Kombinat prowadzić, ha? Pomyśl teraz sam i powiedz.

– А jak my ciebie zaraz... – Żyła zaczął się podnosić.

– A może ja was? – obojętnym głosem odpowiedział Szwed.

Mironow położył Żyle rękę na ramieniu, usadził na ławie. Widać było, że jego poryw już minął.

– No dobrze, dość już tej gry w zgadywanki – zwrócił się do Szweda. – Mów lepiej, czego konkretnie chcesz.

– Na początek karabin maszynowy. Tego napakowanego, co z nim przyszedł, ten kaem chcę dostać. I naboje wszystkie, ile tylko macie.

– He... to moje... – odezwał się Buhaj niepewnie, zerkając na dowódcę. – Mironow, weź mu coś powiedz.

– Karabin dostaniesz, jak skończymy na Kombinacie – uciął Mironow.

– A amunicja?

– Dostaniesz.

– A po drugie Aleks idzie z nami.

Ten aż podskoczył z zaskoczenia.

– А ja to z jakiej paki?

– Pokręcisz się przy mnie, pokażesz, co potrafisz. Już dawno chciałem popatrzeć, jak sobie radę dajesz – odpowiedział Szwed spokojnie. – A tutaj akurat towarzystwo jak znalazł. Pod ochroną pójdziemy. A teraz pomóż lepiej naczynia pozbierać.

Gdy wynieśli górę misek do kuchni, Aleks z przekąsem powiedział:

– A ja tobie „Heimskringlę” przyniosłem! I do tego „Sagę o Swerrirze”! A tyś mnie w taką awanturę wkręcił!

– Jaką awanturę? Sam mnie wkręciłeś, mądralo. A co, ja ich tutaj sprowadziłem? Ordę ich niedorobioną?

– Własow z nimi gadał, o tobie mu się wyrwało. Nawet gdyby nie ja, to kto inny by im drogę pokazał.

– Gdyby nie ty, to nawet bym z nimi nie rozmawiał. Ale skoro już ty, to i rozmowa inna. Aleks, doceń: tobie nie odmawiam.

Aleks westchnął. Szwed faktycznie miał częściowo rację...

– Nie panikuj. Dopóki nie dojdziemy do Kombinatu, nie ma się czego bać – pocieszył go Szwed. – Twoje lajkoniki nas przypilnują.

– А potem?

– Zobaczysz.

– Wiesz co, ciekaw jestem, jak zmusisz tego pakera, żeby ci swój karabin oddał, co?

– Mówię: zobaczysz. No dobra, dobra, już tak na mnie nie patrz. Ten kaem nie jest mi wcale potrzebny, po prostu nic cennego przy nich nie zobaczyłem. A ja sam chcę iść na Kombinat, bo ostatnim razem coś ciekawego tam widziałem, ale nie zorientowałem się od razu. Myślałem sobie, że przy kolejnym podejściu lepiej się rozejrzę, ale potem się Las ruszył, więc sam nie chciałem ryzykować. Popatrz, jak się złożyło, pół zagonu tatarskiego nam dali do ochrony. Nie wypadało, żebym się za łatwo zgodził, boby zaczęli coś podejrzewać. Dobry partner nie zaszkodzi, żeby pleców pilnował, akurat się nadasz. No i... sam chętnie pogrzebiesz tam, gdzie ja chcę dotrzeć.

– Niepotrzebnie im o tym Ymirze nagadałeś – odparł Aleks po chwili zastanowienia.

– Trudno. Niech myślą, że mam korbę.

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Rozdział drugiKombinat

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Rozdział trzeciV jak „Vektor”

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Rozdział czwartyOddech Ymira

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Rozdział piątyObyczaje przodków

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Rozdział szóstyDylematy Grzesznika

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Rozdział siódmyBój o Jelizarowkę

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Rozdział ósmyRozpoznanie bojem

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Rozdział dziewiątyMutanty małe i duże

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Rozdział dziesiątyCzłowiek w jutowej masce

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Rozdział jedenastyKot w worku

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Rozdział dwunastyOgień krzyżowy

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Rozdział trzynastyDrzewiej inaczej bywało...

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Rozdział czternastyWisiorek z trupią czachą

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Rozdział piętnastyWilcze łowy

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Rozdział szesnastyWilczy pościg

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Rozdział siedemnastyWilcza śmierć

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Rozdział osiemnastySamozniszczenie

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

copyright© Vostok Games, Survarium Inc., 2014copyright © by Fabryka Słów sp. z o.o., lublin 2015 copyright © for translation by Michał Gołkowski, 2015 copyright © for illustrations by Vostok Games, Survarium Inc.,2014

tytuł oryginałuВектор угрозы

wydanie i

isbn 978-83-7964-009-6

Wszelkie prawa zastrzeżone All rights reserved

Książka ani żadna jej część nie może być przedrukowywana ani w jakikolwiek inny sposób reprodukowana czy powielana mechanicznie, fotooptycznie, zapisywana elektronicznie lub magnetycznie, ani odczytywana w środkach publicznego przekazu bez pisemnej zgody wydawcy.

projekt i adiustacja autorska wydania Eryk Górski, Robert Łakuta

projekt okładki black gear Paweł Zaręba

redakcja Ewa Białołęcka

korekta Magdalena Byrska, Agnieszka Pawlikowska

opracowanie okładki „Grafficon” Konrad Kućmiński

skład wersji elektronicznej pan@drewnianyrower.com

sprzedaż internetowa

zamówienia hurtoweFirma Księgarska Olesiejuk sp. z o.o. sp.j. 05-850 Ożarów Mazowiecki, ul. Poznańska 91 tel./faks: 22 721 30 00 www.olesiejuk.pl, e-mail: hurt@olesiejuk.pl

wydawnictwoFabryka Słów sp. z o.o. 20-834 Lublin, ul. Irysowa 25a tel.: 81 524 08 88, faks: 81 524 08 91www.fabrykaslow.com.pl e-mail: biuro@fabrykaslow.com.plwww.facebook.com/fabryka