Opis

Słoneczny, lipcowy dzień. W powietrzu czuć ekscytację, trwają największe morskie regaty w Europie Północnej.

W pewnej chwili płynący na czele jacht nagle traci kurs. Okazuje się, że zostaje zastrzelony sternik. Ofiarą jest Oscar Juliander, adwokat, wiceprezes klubu jachtowego i szanowany ojciec rodziny. Wkrótce wychodzi na jaw, że za jego idealnym wizerunkiem kryją się tajemnice i kłamstwa.

Niebawem zamordowany zostaje kolejny członek klubu jachtowego…

Powieść jest ekscytująca od pierwszej do ostatniej strony, doskonała lektura! - „Skaraborgs Allehanda”

Viveca Sten od dzieciństwa spędza lato w Sandhamn, gdzie jej rodzina ma dom. Wiosną 2008 roku zadebiutowała powieścią „I de lugnaste vatten”, wydaną przez Forum, która dzięki mieszance kryminalnej intrygi i malowniczego przedstawienia szkierów i codziennego życia na nich odniosła wielki sukces. W przyszłym roku powieść ukaże się również w Niemczech i Danii. Viveca pracuje jak główny prawnik Poczty. Mieszka pod Sztokholmem z mężem i trójką dzieci.

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS
czytnikach certyfikowanych
przez Legimi
Windows
10
Windows
Phone

Liczba stron: 386

Odsłuch ebooka (TTS) dostepny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS

Popularność


Tytuł oryginału: I DEN INNERSTA KRETSEN

Redakcja: Krystyna Podhajska

Projekt okładki: Anna Sadowska

Zdjęcia na okładce: © Tuan_Azizi © Skreidzeleu

Zdjęcie autorki: © Anna-Lena Ahlström

Korekta: Piotr Królak, Elżbieta Steglińska

Copyright © Viveca Sten 2009 First published by Forum, Sweden. Published by arrangement with Nordin Agency AB, Sweden. Copyright for the Polish edition © by Wydawnictwo Czarna Owca, 2015

ISBN 978-83-7554-878-5

Wydawnictwo Czarna Owca Sp. z o.o. ul. Alzacka 15a, 03-972 Warszawawww.czarnaowca.pl Redakcja: tel. 22 616 29 20; e-mail: [email protected] Dział handlowy: tel. 22 616 29 36; e-mail: [email protected] Księgarnia i sklep internetowy: tel. 22 616 12 72; e-mail: [email protected]

Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer.

ajmilszemu na świecie Alexandrowi

Niedziela

1

Kobiecy głos powoli odliczał na kanale szesnastym krótkofalówki.

– Dziesięć, dziewięć, osiem…

Na morzu roiło się od jachtów. Wielkie pełnomorskie jachty regatowe o ogromnych żaglach i lśniących kadłubach tłoczyły się na linii startu kilka mil morskich od Sandhamn. Poza obszarem startowym manewrowały jachty widzów walczących o jak najlepszą pozycję. Tłum z lornetkami w dłoniach z przejęciem śledził spektakl.

Wielka łódź sędziowska, poławiacz min wypożyczony od marynarki wojennej, ustawiła się sterburtą do linii startu. Rozwinięto wielkie żagle, by w pełni wykorzystać słabą bryzę.

Warunki do ekscytujących zawodów były idealne.

Głos kontynuował odliczanie.

– …siedem, sześć…

Załogi zręcznie nawigowały, by zająć dobre pozycje. To, że jachty regatowe się ze sobą nie zderzały, graniczyło z cudem. Czasem w tej walce o najlepsze miejsce dzieliło je zaledwie jakieś dziesięć centymetrów. Celem było znalezienie się jak najbliżej pomarańczowej boi po nawietrznej.

– …pięć, cztery…

Gdy do rozpoczęcia pozostaną trzy sekundy, padnie wystrzał z pistoletu startowego. Zanim załogi usłyszą ten dźwięk, minie kilka sekund.

Oscar Juliander, pierwszy wiceprezes KSSS, Szwedzkiego Królewskiego Klubu Jachtowego, stał pewny siebie na szeroko rozstawionych nogach za kołem sterowym pięknego swana, eleganckiego jachtu ochrzczonego imieniem „Emerald Gin”. Łódź mierzyła sześćdziesiąt jeden stóp i mieściła piętnastoosobową załogę. Kosztowała niemało. W stoczni Nautor w Finlandii Juliander zapłacił za nią ponad dwanaście milionów.

Ale była warta każdej korony. Nie wiadomo, co by się musiało stać, żeby dziś nie przecięła jako pierwsza linii startu. Tego lata zamierzał przywieźć do domu zwycięstwo w regatach Gotland Runt bez względu na jego cenę.

Czuł pulsującą w żyłach adrenalinę. Boże, jak on uwielbiał żeglować!

Szybko zerknął w górę i z zadowoleniem dostrzegł krążący śmigłowiec telewizji. Zapewne w kilku miejscach ukażą się dobre zdjęcia „Emerald Gin”, gdy jako pierwszy będzie przecinać linię startu.

Jak zwykle nie miał nic przeciw temu, że pojawi się w mediach, a media nie miały nic przeciw temu, żeby go pokazywać. Musiał tylko do ostatniej chwili utrzymać się wysoko po nawietrznej. O tę pozycję walczyli wszyscy.

Zacisnął ręce. Już niedługo, całkiem niedługo będą żeglować w stronę Gotlandii.

Woda w kilwaterze pieniła się, gdy pruli fale zaledwie kilka metrów od linii startu. Nie mogli minąć jej za wcześnie, bo wtedy byliby zmuszeni startować jeszcze raz. Błąd, który oznaczałby utratę cennych minut i mógł decydować o wyniku całych zawodów.

Wstrzymał oddech, gdy odliczano ostatnie sekundy. Teraz byli tak blisko, że mógłby niemal dotknąć boi startowej.

Na niebie pojawiła się smuga dymu po wystrzale z pistoletu startowego. W następnej chwili nad wodą dał się słyszeć huk wystrzału.

Pierwszy wiceprezes Oscar Juliander powoli osunął się do przodu. Jego ręce puściły koło sterowe, na piersi ukazała się plama krwi. Niewidzącymi oczyma nie mógł zauważyć rozpoczęcia regat. Zanim jego ciało ciężko upadło na pokład, był już nieprzytomny.

Wystrzał, który zabił Oscara Juliandera, był idealnie zgrany w czasie z tym, który sygnalizował załogom, że mogą ruszać.

„Emerald Gin” przeciął linię startu jako pierwszy w swojej klasie.

2

– Co oni wyprawiają? – zdziwił się komisarz policji kryminalnej Thomas Andreasson.

Razem z Peterem Lagerlöfem, swoim najlepszym przyjacielem z policji wodnej, znajdował się na pokładzie jednej z najpiękniejszych jednostek policyjnej floty, łodzi CB90, która mierzyła prawie szesnaście metrów i wyciągała szesnaście węzłów.

Thomas sam nią dowodził, gdy pracował w policji wodnej. Ale teraz kapitanem był Peter, ponieważ Thomas kilka lat temu przeniósł się do wydziału policji kryminalnej na posterunku w Nacka.

Gdy Peter zapytał go, czy ma ochotę obejrzeć z nim start do regat Gotland Runt, odpowiedź była oczywista. Nie odmawiało się, jeżeli można było spędzić dzień na morzu. Zwłaszcza że chodziło o największe regaty pełnomorskie w północnej Europie.

Teraz wyćwiczonym policyjnym okiem zauważył, że coś się musiało stać na linii startu. Okazały Swan 601, który miał najlepszą pozycję w swojej klasie, nagle odpadł od wiatru i znalazł się poza obszarem startowym. Dziwny i niewytłumaczalny manewr – w tej chwili jacht powinien trzymać kurs na mieliznę Almagrundet w drodze na Gotlandię.

– Proszę, daj mi lornetkę – powiedział i wyciągnął rękę.

Uniósł do oczu czarny przyrząd Zeissa i wychylił się, jak tylko mógł, żeby lepiej widzieć.

Swan stawał do wiatru poza linią startu. Do tej pory powinien przepłynąć kilkaset metrów. Zamiast tego jako jedyny pozostał w rejonie startu. Pozostałe łodzie szybko się od niego oddalały.

Jeden z członków załogi stał na dziobie i machał obiema rękoma wysoko nad głową.

Na morzu to sygnał, że ktoś wzywa pomocy.

Thomas przez lornetkę widział zrozpaczoną twarz tego człowieka. Poczuł, jak ściska mu się żołądek. Na pokładzie jachtu coś było mocno nie tak.

– Co widzisz? – zapytał Peter, mrużąc oczy w ostrym słońcu.

– Wygląda to tak, jakby coś się stało w kokpicie. Kilka osób stoi przy kole sterowym.

Thomas podregulował lornetkę, by poprawić ostrość.

– Wydaje mi się – dodał powoli – że na pokładzie ktoś leży nieruchomo na brzuchu. Ale trudno powiedzieć, bo stojący zasłaniają mi widok.

Peter szybko zwrócił się do policjanta sterującego łodzią:

– Podpłyń do tego swana.

Błyskawicznie wykonano polecenie.

– Ktoś postrzelił kapitana! – krzyknął młody mężczyzna na dziobie, gdy znaleźli się bliżej.

Gestykulował jak szalony.

– Kurwa, ktoś do nas strzela!

Umilkł, jakby właśnie zdał sobie sprawę, że mogą paść kolejne strzały. Skulił się wystraszony i przysunął jak najbliżej do wysokiego masztu. W jego szeroko otwartych oczach malowały się strach i dezorientacja.

Thomas rozejrzał się, nie do końca wiedząc, czego szuka. W tym roju jachtów nie sposób było zlokalizować zagrożenia.

Tłum widzów najprawdopodobniej nie był niczego świadomy. Większość z nich całkowicie pochłaniało patrzenie na oddalające się jachty regatowe. Słoneczne refleksy tańczyły na powierzchni wody, dalej piętrzyła się wielka łódź sędziowska, za nią majaczyły zarysy Sandhamn i Korsö Torn.

Thomas natychmiast zrozumiał powagę sytuacji.

Popełniono morderstwo na jego oczach. Na oczach setek widzów i zawodników. Podczas jednej z najważniejszych imprez żeglarskich.

W mediach rozpęta się burza.

Zbliżał się do nich ogromny jacht Storebro 500: niecałe siedemnaście metrów długości, wysoki pokład, wypolerowany mahoń lśniący w słońcu, a na samej górze duży flybridge. W drżącym z gorąca powietrzu Thomas widział grupkę mężczyzn i kobiet spoglądających na nich z góry.

Przy kole sterowym stał mężczyzna po czterdziestce w czapce kapitańskiej i koszulce z godłem KSSS. Gdy jacht dzieliło od łodzi policyjnej zaledwie kilkanaście metrów, mężczyzna wychylił się w ich stronę.

– Stało się coś? – zawołał.

– Zachowaj dystans – automatycznie odkrzyknął Peter.

Niełatwo było manewrować tak, by nie zbliżyć się za bardzo do swana i by nie zniosło ich w stronę storebro. W tej sytuacji kolizja była ostatnią rzeczą, jakiej potrzebowali.

– Mamy na pokładzie żonę Juliandera. Co z jej mężem? – zapytał ten w czapce kapitańskiej.

Nagle w kokpicie „Emerald Gin” stanął siwowłosy pięćdziesięciopięciolatek w okularach. Wydawał się zamroczony i zszokowany, jakby nie do końca wierzył w to, co przed chwilą zobaczył. Na koszulce miał czerwoną plamę.

– Ktoś zastrzelił Oscara – krzyknął do mężczyzny w czapce kapitańskiej. – Oscar nie żyje!

Thomas zauważył, że jakaś kobieta o ciemnoblond włosach zasłoniła twarz dłońmi. Zniknęła mu z pola widzenia. Późniejsze próby porozumienia się udaremnił huk wirników śmigłowca telewizji.

3

Nora Linden położyła rękę na żeliwnej klamce i ostrożnie ją nacisnęła. Biała staromodna furtka natychmiast się otworzyła na piękny, lecz trochę zdziczały ogród.

Nora zatrzymała się przy schodach prowadzących do drzwi wejściowych willi Brandów, chyba najpiękniejszego domu w Sandhamn. Był położony na szczycie Kvarnberget, dokładnie przed wejściem do portu na wyspie. Roztaczał się z niego widok na wszystkie strony świata. W dali, w cieśninie, widać było biały prom z Waxholm zmierzający ku przystani. Oczywiście był pełen turystów – przecież to szczyt sezonu. Podekscytowani pasażerowie opierali się o reling i spoglądali w stronę Sandhamn.

Jasne włosy Nory, które przez zimę urosły i teraz sięgały ramion, falowały w lekkiej bryzie. Sprawnie zebrała je w kucyk i związała gumką.

Ze swoją chłopięcą figurą i długimi opalonymi nogami wyglądała z daleka jak nastolatka. Dopiero z bliska można było zauważyć, że jest dojrzałą kobietą. A jednak jasnoniebieska koszulka na ramiączkach nie opinała jej się na brzuchu.

Niedawno skończyła trzydzieści dziewięć lat i wokół jej oczu pojawiło się kilka zmarszczek. W rudoblond włosach można było dostrzec kilka siwych pasemek, ale na lekko zadartym nosie miała słoneczne piegi.

Szare oczy Nory pociemniały z lęku.

Obawiała się tego przez cały dzień. Warczała na Henrika i nakrzyczała na chłopców. W końcu Simon, który miał dopiero siedem lat, zapytał, czy ktoś był dla niej niedobry, bo jest taka zła. A stojący obok niego Adam pokiwał głową.

To ją zabolało.

Wzięła wtedy głęboki oddech i obiecała sobie, że nie pozwoli, by to miało na nią taki wpływ. Albo że przynajmniej nie będzie odreagowywać stresu na swojej rodzinie.

Minęło pierwsze zaskoczenie tym, że Signe Brand, przyszywana babcia Nory, zapisała jej w testamencie willę Brandów. Ale ból z powodu tego, co zrobiła Signe, wciąż był świeży i silny.

Ubiegłego lata wyszło na jaw, że starsza pani zabiła swojego bratanka i jego kuzynkę, gdy zażądali od niej części tego wielkiego domu. Nora sama niemal umarła wskutek szoku insulinowego, gdy Signe, nie zdając sobie sprawy z zagrożenia, zamknęła ją w latarni morskiej na wyspie Grönskär. Gdyby nie to, że Henrik i jej najlepszy przyjaciel Thomas znaleźli Norę dosłownie w ostatniej chwili, ona również straciłaby życie.

Nora wzdrygnęła się mimowolnie.

Głęboko wciągnęła powietrze i próbowała wziąć się w garść. Ucisk w żołądku nie chciał ustąpić, ale przyszła pora, żeby wejść do środka. Musi podjąć decyzję, co zrobi z tym domem. Dziś był na to równie dobry moment jak każdego innego dnia.

Powoli wspięła się po schodach i wsunęła klucz do zamka. Chodził ciężko – nic niezwykłego w tak starym domu. Ale potem drzwi się otworzyły. Zobaczyła znajomy widok, wnętrze, w którym bywała od dziecka.

Przestronny przedpokój prowadził do dużej jadalni z widokiem na morze, które zdawało się być tak blisko, że niemal czuło się jego zapach. W wysokich oknach wisiały piękne koronkowe firanki. W końcu pokoju królował ogromny piec kaflowy. Kafle były ciemnozielone w złote wzory.

Z jadalnią sąsiadował duży salon ze staromodną sofą. Szerokie drzwi prowadziły na przeszkloną werandę ze szczeblinowymi oknami. To tutaj znaleziono Signe tuż przed śmiercią, po tym jak wzięła morfinę wymieszaną z dużą dawką tabletek przeciwbólowych.

W domu panowała absolutna cisza. Było za cicho.

Nora zdała sobie sprawę, czego brakuje. Stary zegar Mora w jadalni przestał tykać. Signe zawsze pamiętała, by go nakręcać. Ten zegar Alarik Brand, jej dziadek, kupił pod koniec dziewiętnastego wieku.

Nora podeszła do szarego kredensu w kącie pokoju i wyjęła klucz. Wiedziała dokładnie, gdzie trzymała go Signe. W górnej lewej szufladzie. Ostrożnie otworzyła szklaną obudowę i nakręciła zegar. Znajome tykanie sprawiło, że na jej twarzy pojawił się uśmiech, ale równocześnie do oczu napłynęły łzy.

Szybko zamrugała, żeby je powstrzymać. Musi sobie z tym poradzić.

Wczoraj ona i Henrik niemal skoczyli sobie do oczu. Henrik uważał, że powinna wystawić willę Brandów na sprzedaż. Jak najszybciej pozbyć się jej, żeby mogli pójść dalej i zostawić to wszystko za sobą.

Chłopcy dawno zasnęli, a oni leżeli w łóżku i rozmawiali. Nora podparła ręką podbródek i słuchała Henrika. Paliła się tylko jedna lampka na stoliku nocnym, rzucając długie cienie na tapety w niebieskie wzory. Oba okna były otwarte na oścież z powodu upału, ale w sypialni mimo to było duszno.

Przystojna twarz Henrika była poważna, a jego brązowe oczy wyrażały troskę. Gdy mu się tak przyglądała, uderzyło ją, jak dobrze wciąż się prezentuje. Gęste ciemne włosy z nielicznymi pasemkami siwizny nie zaczęły się przerzedzać tak jak u wielu ich znajomych. Uczesanie z przedziałkiem dobrze pasowało do jego wyrazistej twarzy.

Nora wciąż czasami się dziwiła, że tak atrakcyjny i towarzyski człowiek jak Henrik kiedyś się w niej zakochał.

Sama była raczej zamknięta w sobie i nieśmiała. Brakowało jej pewności siebie, której on miał pod dostatkiem. Podziwiała jego zdolność odnajdywania się w każdej sytuacji. Z całkowitą swobodą stawał się duszą każdej imprezy, podczas gdy ona najczęściej zadowalała się słuchaniem ożywionych dyskusji. Ale uwielbiała stać obok niego, widzieć, jak ich przyjaciele śmieją się z jego żartów i dowcipnych uwag.

Gdy mówił, przesunęła palcami po jego ręce. Poczuła zapach tak dobrze jej znany od piętnastu lat.

– Prawie umarłaś, Noro – powiedział. – Gdybyśmy nie dostali się do tej latarni, nie udałoby ci się. Mogłaś mieć poważne uszkodzenia mózgu. Jak po czymś takim możesz chcieć mieszkać w jej domu?

Gdyby to było takie proste, pomyślała z westchnieniem Nora.

Wyszła z jadalni i ruszyła w górę po schodach. Niemal całe piętro zajmowały cztery duże sypialnie. Piątą przerobiono dawno temu na łazienkę z wielką wanną na lwich łapach.

Ponieważ Signe od tak dawna mieszkała w domu sama, korzystała tylko z południowej sypialni. Pozostałe nie były używane, odkąd Nora sięga pamięcią. Stały w nich meble z początku dwudziestego wieku, czyli z czasów, gdy Signe dorastała. Mimo że staromodne i ciężkie, idealnie pasowały do otoczenia. Wiele z nich wykonano ręcznie – zasługiwały na miano dzieł sztuki.

W jednej z sypialni przyciągała uwagę fantastyczna stara sofa ze snycerskimi zdobieniami, obita czarnym aksamitem. Signe opowiadała, że jej brat Helge pewnego razu przez ten mebel niemal zginął. Położył się spać, a sofa nieoczekiwanie się zatrzasnęła. Przed uduszeniem uratowała go matka, która usłyszała przerażone krzyki i przybiegła na pomoc. Potem Helge nie chciał spać na sofie. Cała rodzina wybrała się do Gustavsberg, żeby kupić mu łóżko.

Nora przystanęła przy portrecie rodziców Signe. Zgodnie z dawną manierą spoglądali z powagą prosto w obiektyw. Ubrana na czarno matka Signe siedziała w fotelu. Ojciec stał za nią z miną kogoś ważnego. W tle widać było piękny piec kaflowy z jadalni.

Teraz Nora nie była w stanie dłużej powstrzymywać łez. Myśl, że Signe nie żyje, była nie do zniesienia. I powody, dla których tak się stało.

Przytłoczyła ją tęsknota. Musi postanowić, co zrobi z domem. Nadeszła pora, by podjąć decyzję.

4

– Podczas startu do regat Gotland Runt zamordowany został jeden z uczestników, adwokat Oscar Juliander, który był również wiceprezesem Szwedzkiego Królewskiego Klubu Jachtowego.

Telewizyjny prezenter ściszonym głosem opisywał przebieg wydarzeń. W tym czasie kamera przesuwała się nad lśniącym morzem i jachtami regatowymi płynącymi w stronę Gotlandii.

– Oscar Juliander był znanym wspólnikiem Kancelarii Adwokackiej Kalling, jednego z większych biur adwokackich w Szwecji. Na przestrzeni lat zasłynął jako jeden z najczęściej angażowanych w Szwecji syndyków masy upadłościowej.

Kamera pokazała zbliżenie mężczyzny w wieku około sześćdziesięciu lat, który z poważną miną zza okularów sztywno spoglądał w obiektyw. Miał na sobie granatową koszulkę polo. Zaczerwienione czoło świadczyło o tym, że przebywał na morzu, w palącym słońcu.

– Oczywiście, jesteśmy wstrząśnięci – powiedział mężczyzna, który według małego podpisu u dołu ekranu był prezesem KSSS, Hansem Rosensjöö. – Oczywiście w tej trudnej chwili nasze myśli kierują się przede wszystkim do jego żony Sylvii oraz ich dzieci.

– Co może pan powiedzieć o zmarłym? – zapytał reporter, podsuwając prezesowi mikrofon pod sam nos.

Hans Rosensjöö wydawał się urażony, jakby pytanie było niestosowne.

– Oscar był prawdziwym żeglarzem i bardzo cenionym kolegą. W KSSS bardzo ubolewamy nad tym, że nie ma go już wśród nas.

– Ma pan jakieś podejrzenia, kto mógł go zamordować? – pytał dalej reporter.

– Znalezienie odpowiedzi na to pytanie to chyba sprawa policji – spróbował zakończyć rozmowę Rosensjöö.

Zrobił krok do tyłu, jakby próbował się bronić.

– Czy w zaistniałej sytuacji odwołają państwo regaty? – wypytywał podekscytowanym tonem reporter. – Czy w tych okolicznościach będą mieli państwo odwagę, by je kontynuować? Teraz, kiedy morderca jest na wolności, gdzieś na otwartym morzu?

– Zawody odbędą się zgodnie z planem. Właśnie tego pragnąłby Oscar. Poza tym nie mam nic do dodania – stwierdził Hans Rosensjöö, nie próbując nawet ukryć irytacji.

Reporter wskazał na port, gdzie przy pomostach stały obok siebie motorówki i jachty.

– Tu, w samym sercu szkierowego raju, uczestnicy i żeglarze zastanawiają się, czy ryzykują życie, kontynuując regaty. Policja nie przedstawiła jeszcze żadnej teorii na temat przyczyn tego morderstwa, ale mieszkańcy Sandhamn są wstrząśnięci. Fale spekulacji uderzają o brzegi wyspy z wielką siłą.

Oko kamery przesunęło się nad wodą i na chwilę zatrzymało nad Lökholmen, dużym portem położonym naprzeciw Sandhamn. Po lewej stronie widać było zarysy Telegrafholmen, która zamykała wejście do portu i chroniła od wiatru ten słynny ośrodek żeglarski. Później kamera pokazała swana należącego do Oscara Juliandera; jacht stał samotnie na końcu jednego z pomostów, jego zielony kadłub lśnił w słońcu. Jacht wydawał się zabłąkany i opuszczony jak koń wyścigowy, którego zapomniano wyprowadzić ze stajni tuż przed rozpoczęciem gonitwy.

Ostatni odcinek pomostu odgrodzono biało-niebieską policyjną taśmą. „Wstęp wzbroniony” – głosił napis na żółto-czerwonej tabliczce, na której powoływano się na paragraf zabraniający ciekawskim zbliżania się do wyznaczonego miejsca. Na dalszym planie widać było łódź policyjną kołyszącą się lekko na falach.

Reportaż zakończył się ostatnim panoramicznym ujęciem ceglastoczerwonego budynku KSSS i flag opuszczonych do połowy masztu.

– Słyszałeś, Ingmarze? – zapytała męża Isabelle von Hahne, odwracając się od telewizora w apartamencie w Hotelu Żeglarskim. – Kiepsko to wyszło naszemu drogiemu Hansowi. Staremu prykowi nie zaszkodziłoby trochę obycia z mediami.

Zerknęła z roztargnieniem na widok z balkonu i pilotem wyłączyła telewizor.

Jej obcięte na pazia jasne włosy były jak zwykle idealnie ułożone. Rozświetlały je urocze jaśniejsze pasemka. Na małym palcu lewej dłoni miała złoto-niebieski pierścień z herbem nadbałtyckiego rodu szlacheckiego. Zauważyła mimochodem, że przydałoby się go wyczyścić. Podobnie zresztą jak wysadzane brylantami obrączki. Potem wzruszyła ramionami i zaczęła energicznie wertować jakieś czasopismo.

Ingmar von Hahne pokręcił głową.

– A czego się spodziewasz w takim dniu jak ten? Po takim wydarzeniu?

Podszedł do barku i wyjął z niego miniaturową butelkę whisky.

– Musisz teraz pić? – skrzywiła się Isabelle.

Ingmar popatrzył na kobietę, która od ponad trzydziestu lat była jego żoną, i powstrzymał się od odpowiedzi. Uznał, że pytanie było retoryczne.

– Dziś wieczorem mamy specjalne spotkanie zarządu – powiedział. – Hans poprosił mnie, żebym obdzwonił członków i ściągnął tylu, ilu się da. Musimy wypracować komunikat dla prasy i przedyskutować, jak sobie poradzimy z tą tragiczną sytuacją.

– Nie ma sekretarki, która mogłaby to zrobić?

– Ja jestem sekretarzem klubu – przypomniał żonie Ingmar. – Coś takiego należy do moich obowiązków. Zwłaszcza w takiej kryzysowej sytuacji.

Otworzył buteleczkę i wlał jej zawartość do szklanki.

– Mamy się spotkać o ósmej. W pomieszczeniu klubowym. Będziesz musiała sama zjeść kolację, ale dziś wieczorem i tak nie byłbym wesołym towarzystwem. Może mogłabyś zjeść z Brittą?

Isabelle westchnęła i demonstracyjnie znów włączyła telewizor.

– Jedyne, o czym potrafi rozmawiać Britta Rosensjöö, to jej wnuki.

Ingmar upił łyk whisky.

– A tak w ogóle, to czy ktoś rozmawiał z Sylvią, kiedy zeszła na ląd? – spytała.

Jej mąż pokręcił głową.

– Nic mi o tym nie wiadomo – odparł. – Ale przypuszczam, że Hans zadbał, by dostała coś na uspokojenie. Miał zadzwonić do dzieci. Na pewno są w drodze, o ile już nie przyjechały.

– W każdym razie te, o których wiadomo – mruknęła Isabelle.

Ingmar zerknął na nią szybko.

– Wiem, że Oscar nie był aniołem, na coś takiego jednak sobie nie zasłużył.

Przypomniał sobie swoją ostatnią rozmowę z Oscarem. To było poprzedniego dnia na spotkaniu załogi. W sobotę o osiemnastej. Zebrali się wtedy wszyscy na końcowe podsumowanie warunków panujących podczas regat.

Oscar z szerokim uśmiechem na ustach stał obok masztu flagowego przy dużym pomoście. Jak zwykle był mocno opalony. Gęste jasne włosy, które nie zdążyły jeszcze całkiem posiwieć, spłowiały od słońca. Podobnie zresztą jak jego żeglarskie szorty, które z jasnoczerwonego zmieniły kolor na jasnoróżowy. Był w wyśmienitym humorze. Energiczny i pełen zapału. Żartował i śmiał się z załogą.

Ingmar Hahne znów podszedł do barku.

– Noro, słyszałaś, co się stało?

Henrik wszedł do domu z podekscytowaną miną. Nora jakiś czas temu zasnęła na sofie. Napięcie związane z wizytą w domu Signe zupełnie ją wyczerpało.

Spojrzała na niego nie do końca rozbudzona.

– Co takiego?

– Ktoś zastrzelił Oscara Juliandera.

– Co?

– Tego adwokata. Wiceprezesa KSSS. Został zamordowany dokładnie w chwili startu.

– Naprawdę?

– Pamiętasz, wczoraj oglądaliśmy jego łódź. Nazywa się „Emerald Gin”. To ten swan, który stał przy największym pomoście w porcie.

– Ten zielony?

– Właśnie.

Myśli Nory natychmiast wróciły do wydarzeń z ubiegłego lata. Kolejne morderstwo w Sandhamn. Poczuła ściskanie w żołądku. Nie chciała, żeby Henrik miał rację.

– Jesteś pewien?

– Tak, przecież mówię. Na pewno mówili o tym w wiadomościach.

Wziął do ręki pilota i włączył telegazetę.

– Spójrz tylko.

Zielone litery lśniły na czarnym tle. Rzeczowo opisywały, co się stało w ciągu dnia.

Nora poczuła, że do oczu napływają jej łzy. Nagle wróciły wszystkie straszne wspomnienia.

– Cholera, co za historia – ciągnął Henrik, nie zauważając jej reakcji.

Sięgnął po telefon.

– Muszę zadzwonić do rodziców. Domek letniskowy Juliandera jest tuż obok ich domku na Ingarö.

Wyszedł do kuchni i Nora usłyszała, że zaczął rozmawiać.

Opadła z powrotem na sofę. Nie chciała wierzyć, że to prawda.

5

– Co jest nie tak z ludźmi z tej wyspy?

Göran Persson, szef policji kryminalnej z Nacka, na co dzień bardziej znany jako Dziadek, nie potrafił powstrzymać złości.

Było w pół do siódmej w niedzielny wieczór. Thomas zdążył wrócić na stały ląd. Towarzyszyli mu młodsi koledzy Kalle Lidwall i Erik Blom, których pospiesznie wezwano na spotkanie. Obok nich siedziała Carina Persson, córka Dziadka, która przez ostatnie dwa lata pracowała jako asystentka administracyjna i równocześnie próbowała się dostać do wyższej szkoły policyjnej. Jesienią miała wreszcie rozpocząć naukę.

– Ubiegłego lata mieliśmy jakąś stukniętą babę, która zabijała ludzi na prawo i lewo z powodu jakiegoś starego domu. A teraz ktoś strzela do uczestnika regat na otwartym morzu. Dziennikarze oszaleli. Macie w ogóle pojęcie, ilu już dzwoniło?

Dziadek poczerwieniał na twarzy, na jego czole pojawił się pot. Wielkie cielsko ledwie mieściło się na krześle.

Gdzieś w oddali zagrzmiało, słońce znikło i niebo pokrywały teraz szaroniebieskie chmury.

– Kolejne lato pójdzie w diabły, bo jakiś szalony sukinsyn nie potrafi zapanować nad łapami.

To nie twoje lato poszło w diabły, pomyślała z rezygnacją inspektor policji kryminalnej Margit Grankvist, upijając łyk dość podłej kawy, którą przed chwilą przyniosła sobie z automatu.

Wciąż miała świeżo w pamięci nieudany urlop ubiegłego lata. Była wtedy zmuszona zostawić męża i nastoletnie córki na zachodnim wybrzeżu, żeby uczestniczyć w śledztwie w sprawie morderstwa w Sandhamn.

W tym roku, nauczona doświadczeniem, wynajęła domek na Djurö, trzy kwadranse jazdy samochodem od posterunku. Do tej decyzji przyczynił się też w pewnym stopniu fakt, że dzięki temu jej córki będą dalej od gangu motorowerowego, którego członków poznały w Halland.

Po trzech tygodniach urlopu miała opaleniznę, która łagodziła rysy jej chudej twarzy. Twarzy, na której pozostawiły piętno lata pracy w policji oraz liczne nadgodziny. Głęboko osadzone oczy Margit były czujne. To, że w tym roku lepiej zaplanowała wakacje, bynajmniej nie było zasługą Dziadka.

– Thomas, byłeś na miejscu przestępstwa. Co nam możesz powiedzieć? – spytał Dziadek.

Thomas podniósł wzrok znad notatek i popatrzył na kolegów.

On również się opalił, włosy na jego skroniach wydawały się niemal białe. Zmarszczki w kącikach oczu tworzyły jaśniejsze smużki na śniadej skórze. Miał na sobie jasnoniebieską koszulę z podwiniętymi rękawami i dżinsy z rozepchaną przez portfel tylną kieszenią. Choć z powodu morderstwa relaks na morzu zamienił się w intensywną pracę, Thomas wyglądał świeżo i wydawał się wypoczęty.

Przeciągnął się i spróbował podsumować wydarzenia, które miały miejsce wcześniej tego dnia.

Zanim odprowadzili jacht do portu i wezwali lekarzy oraz techników policyjnych, upłynęło niemal pół dnia. Zwłoki Oscara Juliandera przewieziono do zakładu medycyny sądowej na obdukcję i dalsze badania. Jacht stał w porcie w Sandhamn. Miał zostać zarekwirowany i odholowany do stoczni policyjnej. Trzeba było przeprowadzić jego oględziny, dokładniejsze niż te, których dokonano na miejscu.

Thomas i Peter wynajęli salę konferencyjną w hotelu. Tam przeprowadzili szybkie przesłuchania wstępne naocznych świadków, którzy znajdowali się na pokładzie „Emerald Gin”.

Nikt za dużo nie widział ani nie słyszał. Według Fredrika Winbergha, członka załogi, który stał najbliżej Juliandera, wszystko wydarzyło się błyskawicznie. Wszyscy skupili się na tym, by jacht jako pierwszy przekroczył linię startu, a tu niespodziewanie martwe ciało runęło na pokład.

– Czy Winbergh może być sprawcą? – spytała Margit.

– Na tym etapie niczego nie możemy wykluczyć – odparł Thomas. – Ale na pokładzie było ponad piętnaście osób. Kilka tuż przed startem znajdowało się w pobliżu kokpitu.

– Mało prawdopodobne, żeby któraś z nich wyjęła pistolet i strzeliła na oczach świadków – odpowiedziała na swoje pytanie Margit.

– Mądrzej byłoby zaczekać na jakąś nocną wachtę. Albo na zejście na ląd – wtrącił Erik. – Po co przysparzać sobie problemów?

– Zebraliśmy odzież załogi swana, żeby poszukać śladów prochu oraz innych dowodów mogących świadczyć o tym, że strzelano z bliska – powiedział Thomas.

– Jaka jest alternatywa? – spytała Margit. – Że sprawca był na pokładzie jakiegoś innego jachtu? Może nawet biorącego udział w regatach?

Thomas pokiwał głową.

– W takim wypadku to by było jak szukanie igły w stogu siana.

Thomas nie miał nic do zarzucenia uwadze Margit. Ale sprawdzenie setek łodzi, które znajdowały się w tym rejonie, było niewykonalne. Morderca mógł strzelać z którejkolwiek z nich.

Znów zajrzał do notesu.

– Winbergh pomyślał najpierw, że Juliander miał udar – ciągnął dalej. – Dopiero po chwili zobaczył krew na jego piersi. Ale nawet wtedy nie do końca dotarło do niego, że Juliander został zastrzelony.

– A co z widzami? – zapytała Margit. – Czy ktoś zauważył, jak to się stało?

Thomas pokręcił głową.

– Nie za bardzo. Rozmawialiśmy krótko z dużą grupą członków KSSS, którzy obserwowali regaty z pokładu storebro. W chwili gdy Juliander został zastrzelony, znajdowali się blisko linii startu. Jutro musimy ich porządnie przesłuchać, dziś nie mieliśmy na to czasu.

Przeczytał z notatek:

– Jest wśród nich żona zabitego, Sylvia. Była w szoku, więc nie dało się jej przesłuchać. Jest też niejaki Hans Rosensjöö z żoną.

– Czy to nie prezes KSSS? – spytał Dziadek.

– Zgadza się. Jest dyrektorem banku. Jego żona ma na imię Britta. Rosensjöö twierdzi, że w chwili startu był zajęty sprawdzaniem żagla, a nie tym, co się działo w kokpicie na łodzi Juliandera.

– Kto jeszcze tam był? – spytała Margit.

– Zobaczmy – odparł Thomas. – Kolejne małżeństwo, Ingmar i Isabelle von Hahne.

– Oczywiście, pieprzona śmietanka – mruknął do siebie Dziadek.

– Właściciel tego storebro nazywa się Axel Bjärring i jest lekarzem – ciągnął Thomas, nie pozwalając sobie przerwać. – Lena, jego żona, również. To ona weszła na pokład swana i stwierdziła, że Juliander nie żyje. Była z nimi ich nastoletnia córka. Na stole stały kieliszki z winem, więc towarzystwo nie było całkiem trzeźwe.

– Co jeszcze wiemy na temat denata? – spytała Margit. – Wiele razy widziałam go w telewizji. To dość znana postać.

– W tych regatach był faworytem – odparł Thomas. – Według Winbergha facet ponad piętnaście razy brał udział w Gotland Runt. W tym roku miał nowego swana z Finlandii, czyli zrobił wszystko, żeby wygrać. Był grubą rybą w KSSS i aktywnie działał w środowisku żeglarskim.

– Miał jakichś wrogów? – chciał wiedzieć Erik.

– Tak znany adwokat musiał narobić sobie wrogów – odparł Thomas. – Pozostaje tylko pytanie, czy strzelał któryś z nich.

– Mimo wszystko zabicie adwokata jest rzeczą dość niezwykłą – stwierdziła Margit. – I sposób postępowania: spektakularny, jeśli można tak to ująć. Cholernie zwracający uwagę.

Kalle, który do tej pory milczał, mruknął, że się z tym zgadza.

– Mamy jakiś oczywisty motyw? – spytał Dziadek.

Thomas pokręcił głową. Śledztwo jeszcze się na dobre nie rozpoczęło. Ale można przecież pospekulować.

– Miłość, nienawiść albo pieniądze – mruknęła Margit.

– Odzywali się z zakładu medycyny sądowej? – zmienił temat Dziadek.

– Potraktowali nas priorytetowo – powiedziała Margit z zadowoleniem w głosie. – Prawdopodobnie zdążą się nim zająć już we wtorek.

Zerknęła na Thomasa, który z uznaniem pokiwał głową. Domyślił się, że Margit musiała nalegać, żeby uzyskać taki termin.

Od czasu śledztwa w sprawie morderstwa popełnionego ubiegłego lata Thomas i Margit stali się partnerami. Zaczęli się dogadywać. Poza tym odkryli, że dobrze się uzupełniają.

Thomas cierpliwie wysłuchiwał, gdy Margit skarżyła się na swoje nastoletnie córki oraz ich niekończące się dyskusje. W zamian za to Margit miała Thomasa na oku i próbowała nie dopuścić do tego, żeby spędzał zbyt wiele godzin w pracy.

– Gdy tylko żona Juliandera będzie w stanie rozmawiać, musimy ją przesłuchać – powiedział Thomas. – Oczywiście musimy też porozmawiać z jego kolegami z kancelarii i z kierownictwem klubu. Wszyscy są w Sandhamn w związku z Gotland Runt, więc wybierzemy się tam jutro rano.

Zwrócił się do Cariny:

– Zadzwoń do telewizji i poproś, żeby dostarczyli nam ten film ze startu. Może nam się przydać.

– Oczywiście, jak tylko skończymy.

Dziadek siedział zamyślony. Wyglądał tak, jakby właśnie podjął jakąś decyzję.

– Tym razem zamierzam poprosić naczelnika policji hrabstwa, żeby dał nam rzecznika prasowego. Potrzebujemy kogoś, kto umie sobie radzić z mediami, w przeciwnym razie nie będziemy mogli spokojnie pracować. To duża sprawa, chyba rozumiecie.

Nikt nie zaprotestował. Wszyscy pamiętali, jak szalały media ubiegłego lata. Teraz wielkie czarne nagłówki, które już trąbiły o tym, co się wydarzyło, potwierdzały słuszność decyzji Dziadka.

– A Rikskrim? – spytała Margit. – Włączymy ich do sprawy?

– Na razie zatrzymamy to w rodzinie – odpowiedź była zwięzła.

– No to zrobimy tak – podsumował Dziadek. – Margit i Thomas są odpowiedzialni za śledztwo. Margit będzie się kontaktować z prokuratorem. Nie wiem jeszcze, którego nam dadzą. Kalle i Erik wam pomogą. Taki układ ubiegłego lata przecież się sprawdził.

Jego wzrok wędrował między Margit a Thomasem.

– Chyba nie macie nic przeciwko temu, żeby w tym roku też przełożyć urlopy? – pozwolił sobie na ironię. – Powtórka z rozrywki, że tak powiem. Kolejny letni pobyt w ekskluzywnym Sandhamn.

Margit, która oprócz trzytygodniowego urlopu planowała wycieczkę na Wyspy Kanaryjskie w sierpniu, uśmiechnęła się jak gdyby nigdy nic.

6

Upał w pokoju był nie do wytrzymania, choć minęła ósma wieczorem. Gdzieś w oddali zagrzmiało.

Hans Rosensjöö wyjął białą bawełnianą chustkę i dyskretnie otarł czoło. Jego koszulka polo była wilgotna na plecach, choć dopiero wyszedł spod prysznica.

Miejsce po jego lewej stronie, na którym zwykle siedział pierwszy wiceprezes zarządu, ziało pustką.

Przy podłużnym stole w pośpiechu zestawionym z kilku mniejszych siedziało jedenastu z piętnastu członków zarządu.

Nie najgorzej, jak na tak pospiesznie zwołane spotkanie, pomyślał Rosensjöö. Ale z drugiej strony większość i tak przebywała w Sandhamn w związku z regatami. Były to największe zawody organizowane przez klub, stanowiące ważne źródło dochodów na działalność statutową.

Hans Rosensjöö pamiętał, że jako mały chłopiec jeździł z ojcem do Sandhamn, by obejrzeć uroczyste rozdanie nagród. Wtedy w Gotland Runt uczestniczyły potężne mahoniowe jachty. Nosiły godne imiona: „Refanut”, „Barracuda”, „Beatrice Aurore”. Dziś wszystkim nadawano imiona sponsorów, dlatego co drugi nazywał się „Ericsson” albo „Volvo”. Hans Rosensjöö prychnął. Co to za imię dla jachtu regatowego?

W dawnych dobrych czasach sofy w kajutach pokrywał ciemnoczerwony aksamit, a wokół szypra unosiła się słaba woń cygar. Obiady z trzech dań i mały sznaps były na porządku dziennym. Podobnie jak dobre wino.

W tej chwili wnętrza wielkich pełnomorskich jachtów najczęściej są pustymi skorupami, pomyślał Rosensjöö. Nie ma nawet miejsc do spania dla wszystkich, bo zawsze ktoś ma wachtę.

Uczestnicy regat rozgrywanych niedługo po wojnie nawigowali za pomocą zegara, echosondy i zwykłych przyrządów. Dzisiejsze maszyny regatowe mają sprzęt elektroniczny i komputery zaawansowane tak jak te na pokładzie samolotu. Oraz specjalnie zaprojektowane żagle. Za pomocą komputera można zrobić niemal wszystko, ale to nie oznacza, że urządzenie zna się na sztuce żeglowania.

Obecnie Gotland Runt są wielką imprezą, obroty przez nią generowane sięgają milionów koron. W chwili jej rozpoczęcia, czyli w pierwszą niedzielę po przesileniu letnim, uwaga całego żeglarskiego świata skupiła się na Sandhamn. Miejsca dla widzów poza obszarem startu – na południowy wschód od wyspy – wypełniły się sponsorami, turystami i innymi gośćmi. Tłoczyły się tam ekskluzywne jachty i małe motorówki. Wszyscy chcieli brać udział w imprezie bez względu na to, czy wznosili toasty szampanem, czy jedli kanapki z serem.

Festyn ludowy. Dziś te słowa brzmiały jak kpina.

Hans Rosensjöö był w ponurym nastroju, wręcz zrozpaczony. Mimo wszystko z typową dla siebie determinacją spędził dzień, próbując zapanować nad chaosem, jaki rozpętał się po morderstwie. Bez przerwy dzwoniły telefony. Jeśli nie atakował go jakiś dziennikarz domagający się odpowiedzi na pytania, to zgłaszali się zszokowani członkowie klubu i wykonujący swoje obowiązki funkcjonariusze policji.

Rosensjöö był mężczyzną starej daty. Prawym, wiernym mottu starego króla: „Obowiązek przede wszystkim”. Uzyskał stopień kapitana marynarki wojennej jako oficer rezerwy. Był znany jako człowiek solidny i honorowy, o wysokim morale. Jako wiceprezes lojalnie służył szefom koncernów, którzy przychodzili i odchodzili. Wkrótce miał przejść na emeryturę i odebrać podziękowania od swoich kolegów.

Nigdy by nie przypuszczał, że na długie lata jego prezesury w KSSS rzuci cień popełnione z zimną krwią zabójstwo kogoś, kto miał go zastąpić.

Nigdy wcześniej nie czuł takiej bezsilności i niechęci, kiedy otwierał spotkanie. Wziął staromodny drewniany młoteczek i zastukał nim w stół.

Na prawo od niego siedział sekretarz i jednocześnie drugi wiceprezes zarządu Ingmar von Hahne. Ułożył przed sobą notes i dwa naostrzone ołówki. Siedział ze spuszczoną głową. Wzrok wbił w biały papier. Na małym palcu jego lewej dłoni lśnił sygnet z herbem.

Oto człowiek, którego największymi atutami są umiejętność znalezienia się w towarzystwie oraz świetne pochodzenie, pomyślał kwaśno Rosensjöö. Nikt tak elegancko jak Ingmar nie zabawiał dam. Nikt nie tańczył tak dobrze. To on był faworytem królowej na imprezach organizowanych przez rozmaite kluby królewskie. Nie był jednak człowiekiem dość silnym, by zająć miejsce Oscara.

Wzrok Hansa Rosensjöö wędrował wzdłuż stołu i zatrzymał się na Martinie Nyrénie, przewodniczącym komitetu nadzorczego, który siedział i rysował coś w swoim notatniku. Obok niego miejsce zajął Arvid Welin. Korpulentny mężczyzna znany w branży finansowej, który był przewodniczącym komitetu klubowego. Obaj mieli zawzięte miny.

Hans Rosensjöö odchrząknął.

– Zacznijmy od uczczenia minutą ciszy naszego zmarłego kolegi Oscara Juliandera – powiedział i spuścił wzrok.

Wytrzymał czterdzieści pięć sekund; to musiało wystarczyć.

– Dziękuję, że wszyscy zjawiliście się w tak krótkim czasie – zaczął. – Na tę sytuację jesteśmy zupełnie nieprzygotowani.

Umilkł i milczał kilka sekund, próbując znaleźć właściwe słowa.

– Przede wszystkim musimy myśleć o kontynuowaniu regat oraz o dobrym imieniu KSSS. Trzeba podjąć kilka decyzji.

Znów odchrząknął.

– Czy wszyscy zgadzamy się co do tego, że regaty powinny się odbyć jak zwykle? I że uczcimy pamięć Oscara, doprowadziwszy je do końca?

Wszyscy w pokoju pokiwali głowami na znak zgody. Nikt się nie odezwał. Ta cisza mu przeszkadzała, chociaż nie wiedział dlaczego.

– Myślę, że tego właśnie pragnąłby Oscar – dodał niepewnie.

Potem wziął głęboki oddech i spojrzał na członków zarządu.

– Chyba nie muszę wspominać, że powinniśmy jak najlepiej współpracować z policją.

– Panie przewodniczący – przerwał mu Arvid Welin z łysiną lśniącą od potu. – Kto zostanie wybrany na pańskiego następcę po dorocznym zebraniu we wrześniu? Miał nim zostać Oscar. Pan nie może zostać powtórnie wybrany.

Hans Rosensjöö poczuł narastającą irytację. Arvid był takim formalistą! Jakie to miało znaczenie w taki dzień jak ten?

– Rozwiążemy to – zbył pytanie. – Po kolei.

Miał siedem lat, gdy po raz pierwszy i jedyny wrócił zapłakany do domu podczas przerwy na lunch. Poszedł do pierwszej klasy w szkole Broms na Östermalm, niedaleko od ich wielkiego reprezentacyjnego mieszkania położonego zaledwie kilkaset metrów od Karlaplan.

Zrozpaczony rzucił się w objęcia matki, gdy otworzyła mu drzwi. Jego drobnym ciałem wstrząsał szloch.

Nagle zobaczył w przedpokoju ojca. Zesztywniał. Dlaczego ojciec był w domu w porze lunchu?

Wysoki, w ciemnym garniturze spoglądał na niego z niechęcią.

– Dlaczego płaczesz, chłopcze? – głos był zimny i pełen rezerwy.

Przez łzy spróbował wyjaśnić, że jeden z większych chłopaków zabrał jego ulubioną kulkę, tę z niebieskiego szkła, kiedy bawili się na szkolnym podwórku.

– I co zrobiłeś? – zapytał ojciec.

Jąkając się, powiedział, że sobie poszedł. Nie było sensu stawiać się Willemu Bonnevierowi, który chodził do trzeciej klasy. Nie odważył się nic zrobić, po prostu opuścił szkolne podwórko.

Uderzenie w twarz niemal go przewróciło. Szok sprawił, że przestał płakać. Na jego lewym policzku pojawiła się czerwona plama.

Wszyscy milczeli.

Próbował pochwycić spojrzenie matki, ale odwróciła głowę. W drzwiach do kuchni stała jego ukochana niania Elsa. Również nie odważyła się zaprotestować.

Gdy dyrektor był w takim humorze, nikt się nie odzywał.

Elsa załamała ręce. Serce jej się krajało, gdy patrzyła na chłopca, który, drżąc, stał przed ojcem.

– Teraz pójdziesz do szkoły i odbierzesz kulkę. W naszej rodzinie czegoś takiego nie akceptujemy. Pamiętaj, kim jesteśmy. I natychmiast przestań płakać!

– Tak, ojcze – zabrzmiały ledwo słyszalne słowa.

Spuścił głowę. Włożył kurtkę. Na próżno jeszcze raz próbował pochwycić spojrzenie matki. Powoli zszedł po zielonych marmurowych schodach i otworzył ciężką bramę.

Lęk przed tym, że ojciec będzie niezadowolony, był większy niż strach przed starszymi kolegami.

Gdy zażądał oddania kulki, było mu niedobrze ze strachu, ale dostał ją od razu. Nigdy się nie dowiedział, czy Wille był zaskoczony, że w ten sposób mu się postawił, czy po prostu stracił zainteresowanie łupem.

Wieczorem, gdy ojciec wrócił do domu, nie zapytał go o kulkę.

Tamtej nocy znowu zsikał się w łóżko.

Poniedziałek, pierwszy tydzień

7

Czerwona taksówka wodna właśnie odbijała od kei w Stavsnäs, gdy Thomas i Margit przybiegli z zatłoczonego parkingu. Z trudem udało im się wcisnąć volvo Thomasa w małą lukę na lewym skraju. Nie było wątpliwości, że to środek lata. Setki przyjezdnych spędzających wakacje na południowych szkierach niemal biły się o miejsce dla swoich samochodów.

Szyper ich zauważył, zlitował się i zawrócił, żeby mogli wskoczyć na pokład.

– Dzięki – wysapał Thomas, kiwając mu głową.

Zeszli po schodach do pomieszczenia dla pasażerów. Usiedli przy jednym ze stolików w salonie, który nie był nawet do połowy pełen. Thomas podszedł do lady, która pełniła również funkcję kafeterii, żeby kupić dwa bilety. Z tostera cudownie pachniało. Poczuł, jak bardzo jest głodny.

– Co tak pięknie pachnie? – zapytał wesołą kobietę za ladą.

– Tosty. Chce pan jednego? Są naprawdę smaczne, jeśli wolno mi tak powiedzieć.

Podsunęła talerz, żeby sam mógł ocenić przekąskę.

Thomasa nie trzeba było długo namawiać. Zamówił po toście dla siebie i Margit. Do tego po niskoprocentowym piwie. Wziął butelki i dwa kufle. Wrócił z tym wszystkim do Margit.

– Proszę.

Podał jej małą plastikową kartę, która stanowiła dowód, że zapłacił za podróż Margit do Sandhamn.

– Wziąłeś paragon? – spytała z niewinną miną.

– Tym razem dla odmiany pamiętałem. Ale dzięki, że pytasz.

Thomas nigdy nie pamiętał o paragonach i dla jego kolegów było to tematem nieustannych żartów.

Nagle usłyszał znajomy głos.

– To przecież nie może być Thomas. Cześć!

Thomas podniósł wzrok i rozpoznał Hassego Petterssona, jednego ze swoich sąsiadów z Harö. Był to ogorzały mężczyzna około siedemdziesiątki, który od przejścia na emeryturę spędzał większość czasu na Harö, gdzie dorastał. Na wytartych dżinsach Hasse miał wielką tłustą plamę pokrywającą całe udo. Tego, czego nie wiedział o silnikach, nie warto było wiedzieć. Jako najlepsza złota rączka w okolicy chętnie pomagał wszystkim, którym coś się popsuło. Oczywiście bez paragonu.

– Pettersson! Cześć! – Thomas wstał, żeby uścisnąć mu dłoń. – Jak leci?

– W porządku, dzięki. Czy to przypadkiem nie pora, żeby wybrać się na urlop? Kilka dni temu widziałem twojego starego. Mówił, że niedługo wyrwiesz się z roboty.

– Niezupełnie. – Thomas pokręcił głową. – Właśnie wybieram się do Sandhamn. Służbowo. Słyszałeś pewnie, że wczoraj ktoś zastrzelił człowieka? Wybieramy się tam, żeby porozmawiać z paroma ludźmi, którzy przy tym byli.

– Oscar Juliander. Adwokat – Pettersson niemal wypluł z siebie te słowa. – Jeśli o mnie chodzi, żadna wielka strata. Ten cały Juliander to był paskudny typ.

Z przekonaniem pokiwał głową, włożył do ust porcję tabaki i przysiadł się do ich stolika ze swoją kawą.

– Spotkał go pan? – spytała Margit.

– Kilka razy. Kiedyś próbował mnie okantować. I to całkiem porządnie.

Pettersson prychnął, by podkreślić swoje niezadowolenie, i wepchnął puszkę z tabaką do tylnej kieszeni. Nałóg pozostawił ślady na jego dłoniach. Palec wskazujący prawej był lekko zażółcony od nikotyny, pod paznokieć wbiły się ciemne okruchy tabaki.

– Co ma pan na myśli? – zapytała Margit.

Odgryzła kęs tosta, który jej właśnie podano. Po chwili odgryzła jeszcze jeden, choć pierwszego nie zdążyła przełknąć. Tost był naprawdę pyszny.

– Próbował kupić ode mnie działkę na Runmarö. Była objęta zakazem zabudowy z powodu ochrony wybrzeża, więc w sumie mało przydatna. Odezwał się do mnie i chciał ją kupić za jakieś śmieszne grosze.

– A to dlaczego? – chciał wiedzieć Thomas.

– Chciał mieć działkę drzewną.

– Działkę drzewną? – zdziwiła się Margit. – Co to takiego?

– Teren, z którego można zbierać drewno i tak dalej – wyjaśnił Thomas. – Ale nie wolno tam niczego budować.

– I co się stało? – spytała Margit.

– No właśnie, o tym chciałem powiedzieć. Okazało się, że gmina mimo wszystko postanowiła wydać parę pozwoleń na budowę. Ktoś złożył skargę, o ile dobrze zrozumiałem. Jakiś uparty sukinsyn, który nie chciał się zadowolić pustą działką nad samym morzem.

– Z tym się na pewno nie liczyli w urzędzie gminy – stwierdził Thomas.

Pettersson otarł usta grzbietem dłoni i pokiwał głową.

– Taka działka z prawem do zabudowy jest warta kilka milionów – ciągnął. – Nie jakieś nędzne sto pięćdziesiąt tysięcy, które proponował mi Juliander.

Odwrócił się i wypluł tabakę do szarego plastikowego kosza na śmieci stojącego obok sofy. Bez mrugnięcia wyjął puszkę i wsunął do ust kolejną porcję. Zakończył cały rytuał, wypijając resztę kawy.

– Sprzedałeś mu? – spytał Thomas.

Pettersson uśmiechnął się z zadowoleniem.

– Prawie. Ale na szczęście mój chłopak uznał, że w tym wszystkim jest coś dziwnego.

– Trudno się dziwić – stwierdziła Margit.

– Tak – zarechotał Pettersson. – Po co jakiś mieszczuch, bogaty adwokat, miałby zbierać drewno nad morzem? To zastanowiło mojego dzieciaka. Więc pogadał z kolegą z gminy, który mu powiedział, o co chodzi. Wtedy tak jakoś przeszła mi ochota, żeby ją sprzedawać panu adwokatowi.

– Dał sobie spokój? – zaciekawiła się Margit.

Pettersson pokręcił głową.

– Próbował wszystkich możliwych sztuczek. Najpierw twierdził, że przyklepaliśmy tę sprzedaż. Potem powiedział, że umowa ustna, jak ją nazwał, jest tak samo wiążąca jak pisemna. W końcu podniósł cenę. Zaproponował pół miliona od ręki. Ale go olałem. Kazałem mu spadać. Potem już się nie odzywał.

– A potem ktoś go zastrzelił – dodała Margit.

Staruszek wyszczerzył zęby.

– Może próbował okantować kogoś, kto nie był już tak wyrozumiały jak ja.

– No i znów tu jesteśmy – stwierdziła Margit z krzywym uśmiechem, gdy dopłynęli do Sandhamn i stanęli na pomoście. – A może należałoby powiedzieć: powtórka z rozrywki?

Rozejrzała się po porcie, omiotła spojrzeniem stłoczone tam żaglówki i łodzie motorowe. Jak zwykle przy kiosku stał stojak z pierwszymi stronami popołudniówek.

W tytułach artykułów dominowało morderstwo podczas regat Gotland Runt. Wielkie krzykliwe nagłówki spekulowały na temat przyczyn śmierci znanego adwokata.

Naprzeciw kwitł handel, choć zanosiło się na deszcz. Przed Sommarboden, jednym z miejscowych sklepów odzieżowych, stało mnóstwo turystów. Oglądali ubrania wiszące na wieszakach. Obok dwie ławeczki zajmowali emeryci. Odpoczywali i przyglądali się ludziom.

Odkąd Thomas pamiętał, te ławeczki zawsze okupowali jacyś starsi mieszkańcy Sandhamn i wymieniali uwagi na temat przechodniów. Było to równie stałym elementem krajobrazu jak białe promy z Waxholm. Na chwilę czas się zatrzymał. Thomas przypomniał sobie, jak jako mały chłopiec czekał niecierpliwie, aż jego tata przestanie gadać z jakimś przesiadującym tam dziadkiem.

– Chodź już – ponaglił Margit, ruszając w stronę Hotelu Żeglarskiego. – Przygotowali dla nas salę konferencyjną w hotelu. Lepiej zacznijmy jak najszybciej. I tak spotkanie ze wszystkimi, z którymi musimy porozmawiać, zajmie nam co najmniej resztę dnia.

8

Długa sala konferencyjna nie różniła się niczym szczególnym od innych, w których bywał Thomas, ale widok stąd był jak obraz i ciągnął się całymi milami na wschód.

Thomas i Margit usiedli po jednej stronie stołu. Naprzeciw nich stało krzesło dla przesłuchiwanych.

Hans Rosensjöö był pierwszy. Ogólnie rzecz biorąc, potwierdził wypowiedzi, które Thomas słyszał podczas wczorajszych krótkich przesłuchań. Wszyscy znajdujący się na pokładzie jachtu Axela Bjärringa w chwili gdy zastrzelono Oscara Juliandera, opowiadali mniej więcej tę samą historię. Podobnie jak inni Hans Rosensjöö nie potrafił sobie przypomnieć, jakie jachty znajdowały się w pobliżu „Emerald Gin” w chwili startu. Sposób mówienia świadczył o tym, że był w szoku. I zapewne też pod wpływem wypitego wina.

Ponieważ start odbywał się na otwartym morzu, sprawca musiał znajdować się na jachcie. Juliandera albo kogoś innego. To w każdym razie nie budziło wątpliwości.

Thomas sięgał właśnie po butelkę wody mineralnej, gdy uderzyła go pewna myśl. Jeżeli uda im się dowiedzieć od świadków, z której strony padł strzał, będzie możliwe ograniczenie zakresu poszukiwań do kilku łodzi. Uniknie się wtedy sprawdzania wszystkich, które były w pobliżu.

Od razu poprawiło mu to nastrój. Uśmiechnął się przyjaźnie do Britty Rosensjöö wchodzącej do sali.

Wyglądała jak wystraszona nauczycielka wezwana do dyrektora z powodu jakiegoś przewinienia, o którym nic nie wiedziała. Jej cienkie jasne włosy przeplecione pasemkami siwizny były obcięte na pazia. Niezbyt dobrze wyglądała w tej fryzurze. Widać było, że spędziła dużo czasu na wodzie, bo miała opaloną twarz, suchą i pomarszczoną. Thomas dałby jej około sześćdziesięciu lat, ale równie dobrze mogła mieć sześćdziesiąt pięć albo więcej.

Podeszła do krzesła, które przed chwilą zajmował jej mąż, i niepewnie usiadła.

– Co pani pamięta z wczorajszego dnia? Może nam pani o tym opowiedzieć? – zaczęła Margit.

Oczy Britty Rosensjöö natychmiast napełniły się łzami.

Thomas mimowolnie pomyślał o wczorajszej nieudanej próbie porozmawiania z nią. Wpadła wtedy w histerię, dokładnie tak jak Sylvia Juliander. Miał nadzieję, że teraz weźmie się jednak w garść, by mieli szansę dokładnie ją wypytać.

Wyjęła z kieszeni haftowaną chustkę do nosa i otarła łzy spływające po policzkach.

– Może napije się pani wody? – spytała przyjaźnie Margit, podając jej pełną szklankę.

– Przepraszam – westchnęła Britta Rosensjöö. – Po prostu nie mogę zrozumieć, że ktoś zastrzelił Oscara na naszych oczach, a my nic nie mogliśmy zrobić. To wszystko jest takie straszne.

Znów wyglądała, jakby się miała rozpłakać, ale przełknęła ślinę i kontynuowała.

– Właśnie sfotografowałam „Emerald Gin”, jak przecina linię startu, i wtedy to się stało. Nie mieści mi się to w głowie.

Otarła chustką kolejną łzę.

Thomas z zainteresowaniem pochylił się nad stołem.

– Sfotografowała pani?

– Tak, często zabieram aparat, kiedy chodzę z Hansem na imprezy. W domu mam kilka tuzinów albumów z różnych regat, na których byliśmy na przestrzeni lat.

– Moglibyśmy obejrzeć te zdjęcia? – poprosiła Margit.

Britta wydawała się zmartwiona.

– Chętnie bym je wam dała, ale aparat zniknął. Musiałam go gdzieś zapodziać. Pewnie leży gdzieś między innymi rzeczami – uśmiechnęła się przepraszająco. – Bywam trochę roztargniona. Ale na pewno jest gdzieś w Hotelu Żeglarskim. Mieszkamy na drugim piętrze, w jednym z apartamentów z widokiem na port.

– Musimy go na jakiś czas pożyczyć – łagodnie tłumaczył Thomas. – Albo, dokładniej mówiąc, pożyczyć kartę pamięci, gdy tylko aparat się znajdzie.

Britta Rosensjöö znów uśmiechnęła się do nich zakłopotana.

– Niestety, to nie jest taki nowoczesny aparat cyfrowy. To dobry, stary aparat z filmem. Nigdy się nie nauczyłam obsługiwać tych nowoczesnych gadżetów.

– Nic nie szkodzi. W takim razie chcielibyśmy pożyczyć film. Bardzo by nam pomógł. Mogłaby pani jeszcze raz dokładnie poszukać?

Bez słowa pokiwała głową.

– Fotografowała pani coś jeszcze tego dnia? – chciała wiedzieć Margit.

– Zrobiłam całe mnóstwo zdjęć. Zwłaszcza wielkich jachtów regatowych. To taki cudowny widok. W tym roku też tak było, póki nie dotarło do nas, że Oscar nie żyje.

Umilkła i westchnęła ciężko.

– Nie potrafię przestać myśleć o biednej Sylvii. Jak ona sobie teraz poradzi?

Spuściła wzrok, jej oczy po raz kolejny wypełniły się łzami. Haftowana chusteczka była zupełnie mokra.

– Wiem, że Oscar miał swoje wady, ale znałam jego i Sylvię od trzydziestu lat.

– Jak pani ocenia ich małżeństwo? – zapytała Margit.

– Byli ze sobą od dawna, mieli troje dzieci.

Umilkła, zapatrzyła się gdzieś za okno.

– Myślę, że Oscar chyba czasami zaniedbywał Sylvię.

– Zaniedbywał? Co pani ma na myśli? – zdziwiła się Margit.

– Bardzo często go przecież nie było. I nie zawsze pamiętał, że ma żonę, o ile rozumie pani, co mam na myśli.

Uśmiechnęła się do Margit z zażenowaniem.

– Nie chcę mówić źle o zmarłych, ale Oscar bardzo lubił kobiety. To nie tajemnica. Wiele razy zdarzyło mu się zaszaleć.

– Jego żona o tym wiedziała?

Britta unikała wzroku Margit.

– Nie wiem – odparła w końcu. – Pewnie tak.

A więc motywem mogła być zazdrość, pomyślał Thomas. Jak wściekła musi być kobieta, żeby zabić swojego kochanka? I jak często się zdarza, że go zastrzeli? Z broni długiej, stojąc na jachcie na otwartym morzu?

Thomas wiedział, że na niespełna sto pięćdziesiąt morderstw popełnianych każdego roku w Szwecji zaledwie jedną dziesiątą popełniają kobiety. I że najczęściej narzędziem zbrodni jest wtedy broń krótka lub nóż. Zwykle chodzi o obronę własną lub działanie w afekcie.

Kobiety zabijały przede wszystkim dlatego, że je źle traktowano. Sytuacja często ciągnęła się latami, aż w końcu stawała się tak nie do zniesienia, że nie było już innego wyjścia. Takie morderstwa rzadko planowano. Dowodziły raczej skrajnej determinacji wywołanej brakiem alternatywy.

Sposób popełnienia przestępstwa oraz dostępne dane statystyczne przemawiały zatem przeciwko odtrąconej kochance działającej w napadzie wściekłości. A także przeciwko zdradzanej żonie.

Chodzi raczej o dobrze zorganizowaną i opanowaną osobę, pomyślał Thomas. O mordercę, który jest doświadczonym strzelcem, potrafi oddać strzał z łodzi, a przede wszystkim ma dostęp do broni długiej i do łodzi motorowej.

I miał cholernie ważny motyw, żeby zadać sobie aż tyle trudu.

9

– Gdzie się podziewałeś? – chciała wiedzieć Margit.

Po rozmowie z Brittą Rosensjöö Thomas zniknął na dziesięć minut. Teraz wrócił do sali konferencyjnej z rulonem papieru w ręce.

Przeniosła wzrok na rulon.

– Co tam masz?

– Mapę morską.

Rozwinął arkusz na stole konferencyjnym. Była to duża mapa morska. Thomas wziął cztery butelki wody mineralnej z tacy i ustawił je na rogach arkusza, żeby się nie zwijał.

Margit pochyliła się, by lepiej widzieć. Jachty niespecjalnie ją interesowały i dlatego nie umiała odczytywać symboli nawigacyjnych.

– I co tu mamy?

– To rejon startu do regat Gotland Runt. Dostałem tę mapę od dziewczyn z kapitanatu portu. Spójrz tutaj. – Thomas wskazał na punkt w górnej części mapy. – Tu masz Sandhamn. Na południowy wschód od Sandhamn znajduje się latarnia morska Revengegrundet. W jej pobliżu miał miejsce start.

– Czyli na otwartym morzu?

– Właśnie.

Thomas wyjął ołówek i narysował dwa małe krzyżyki.

– Tu masz linię startu w dniu, w którym zamordowano Juliandera – ciągnął. – Lewy krzyżyk to boja od nawietrznej, prawy to boja od zawietrznej. W chwili startu jachty próbują być jak najbliżej nawietrznej.

– A to dlaczego?

– Bo wtedy dostają najwięcej wiatru. Zawsze wieje od nawietrznej.

Margit pokiwała głową, ale wciąż wydawała się lekko zdezorientowana. Ktoś zapukał do drzwi. Siwowłosy mężczyzna wsunął głowę do środka.

– Och, przepraszam. Przeszkadzam?

Zatrzymał się w drzwiach i czekał na odpowiedź.

Thomas pokręcił głową i wykonał zapraszający gest.

– Proszę wejść. Oglądamy mapę morską rejonu startu do regat. Potrzebujemy właśnie pana.

Fredrik Winbergh podszedł do stołu. Miał na sobie dżinsy i jasnoniebieską koszulkę polo, na ramiona narzucił granatowy sweter. Patrzył bystro i inteligentnie zza okularów w rogowych oprawkach.

Przywitał się z Thomasem i Margit, potem spojrzał pytająco na mapę.

– W czym mogę pomóc? – spytał ostrożnie.

Nie był tak wstrząśnięty jak poprzedniego dnia, ale wyraźnie przytłoczony tym, co się stało. Miał lekko zapuchnięte oczy.

Thomas uśmiechnął się do niego uspokajająco.

– Chciałbym, żeby pan narysował, gdzie znajdowaliście się w chwili startu. Potrafi pan oceniać odległość?

Fredrik Winbergh w milczeniu pokiwał głową i wziął ołówek z ręki Thomasa. Pochylił się nad mapą i pewną ręką naniósł na nią punkcik zaledwie kilka milimetrów od krzyżyka oznaczającego boję od nawietrznej. Potem uśmiechnął się smutno.

– Całe życie używam map morskich. To ja byłem nawigatorem na pokładzie. Tak jak zwykle: Oscar był kapitanem, a ja nawigatorem. Potrafię wytyczyć kąty i kursy nawet we śnie, gdyby zaszła taka potrzeba.

– Doskonale – stwierdził Thomas. – Teraz trudniejsze pytanie. Gdzie dokładnie się pan znajdował w odniesieniu do Juliandera?

Fredrik Winbergh pokiwał głową. Jego twarz pociemniała, jakby znów zobaczył, że jeden z jego najlepszych przyjaciół pada na pokład.

– Stałem mniej więcej metr na prawo od niego. Ale za nim; po skosie, nie obok niego.

– Jak dokładnie to pan pamięta? – chciała uściślić Margit.

– Jestem tego pewien. Opierałem prawe kolano o ławkę przy sterburcie. Miałem kiedyś uraz łękotki i przez to w pewnych pozycjach boli mnie kolano, na przykład kiedy trzeba kontrować ruch fal na morzu. Próbuję je jak najczęściej odciążać.

– Rozumiem – powiedziała Margit.

– Oscar stał lekko zwrócony w stronę boi od nawietrznej – relacjonował Winbergh. – Był skupiony na starcie. Równocześnie próbowaliśmy mieć na oku pozostałe jachty. Żeby się z nikim nie zderzyć.

– Zastanawiamy się, czy potrafiłby pan określić, skąd padł strzał – wyjaśnił Thomas. – Proszę się dobrze zastanowić. Najważniejsze jest to, czy przypomni pan sobie kąt, pod jakim się znajdowaliście względem boi startowej, i pana własną pozycję.

– To nie takie proste – mruknął Fredrik Winbergh, studiując mapę. – Mogę spróbować. Ale nie obiecuję, że to coś da.

– Wszystko, co pan sobie przypomni, jest dla nas cenne – zapewnił go Thomas. – Porównamy informacje od pana z analizami trajektorii pocisku dostarczonymi przez techników. To może zwiększyć szanse na znalezienie człowieka, który strzelał.

Spojrzał uważnie na Fredrika Winbergha i wskazał na mapę.

– Sprawdzamy, czy strzał padł z innego jachtu. Na razie nie natknęliśmy się na nic, co by świadczyło o tym, że było inaczej. Pytanie brzmi, jaką pozycję zajmował ten jacht w stosunku do waszego.

Thomas uśmiechnął się zachęcająco. Fredrik Winbergh przymknął oczy, jakby próbował odtworzyć w myślach obraz tych kluczowych minut, które zadecydowały o losie jego przyjaciela. Otworzył oczy, przyjrzał się dokładnie mapie i zdecydowanym ruchem ujął ołówek.

Pewną ręką powoli narysował odwróconą piramidę, której szczyt znajdował się w punkcie symbolizującym „Emerald Gin”. Podstawa piramidy rozszerzała się na prawo, w stronę rejonu dla widzów.

Odłożył ołówek. Spojrzał poważnie na Margit i Thomasa.

– Obawiam się, że lepiej nie potrafię. Ale strzał musiał paść z prawej strony.

– Dlaczego? – spytał Thomas.

– Wydało mi się, że czułem podmuch. A od bakburty, czyli po lewej stronie – wyjaśnił – byli tylko inni uczestnicy regat. Nie wierzę, żeby strzał padł z jachtu regatowego.

– Dlatego że… – podsunęła mu Margit.

– Jak komuś miałoby się coś takiego udać dokładnie w chwili startu? – spytał Winbergh. – Na oczach całej załogi?

Thomas z aprobatą pokiwał głową.

– Dziękuję. Jeśli to się zgodzi z analizami techników, wykluczymy pozostałych uczestników regat. Podobnie zresztą jak załogę waszego jachtu. To znacznie ograniczy liczbę podejrzanych.

– Macie jakiś trop? – zapytał Fredrik Winbergh.

Jego napięte rysy rozluźniły się nieco po ostatnich słowach Thomasa.

– Robimy, co w naszej mocy – zapewniła Margit.

– Właściwie dlaczego ten jacht nazywa się „Emerald Gin”? – palnął Thomas.

Fredrik Winbergh uśmiechnął się słabo.

– To cały Oscar. Uwielbiał wytrawne martini, pił je przy każdej pogodzie. Wiecie, jaki jest najlepszy gin na naprawdę dobrego drinka?

Thomas pokręcił głową. Wolał piwo.

– Tanqueray. Angielski, w zielonej butelce.

– Ach tak – mruknął z ociąganiem Thomas.

– Oscar zawarł umowę z producentem tego ginu. Zasponsorowali nam żagle, oczywiście zielone, i gin w nieograniczonych ilościach. Jacht został ochrzczony jako „Emerald Gin”, kadłub pomalowano na zielono. To zresztą ulubiony kolor Oscara.

– Rozumiem. – Thomas skinął głową.

– Wszyscy byli zadowoleni – zakończył Winbergh.

– Musimy panu zadać jeszcze jedno pytanie – odezwała się Margit. – Wie pan, czy Oscar miał jakichś wrogów?

Winbergh potrząsnął głową.

– Nic mi o tym nie wiadomo. Ale w jego fachu nietrudno o wrogów. Poza tym trzeba przyznać, że miał wiele romansów. Chyba powinniście to sprawdzić.

– Romansów, o których wiedziała jego żona? – dociekał Thomas.

– Trudno powiedzieć. Oscar z reguły był dyskretny, ale między nami, przyjaciółmi, to nie było żadną tajemnicą.

– Jest coś jeszcze, o czym według pana powinniśmy wiedzieć? Bardzo proszę się zastanowić. Na tym etapie wszystkie informacje są dla nas ważne.

Fredrik Winbergh, do tej pory pochylony nad stołem, usiadł na krześle. Jego ramiona lekko opadły, twarz przybrała udręczony wyraz.

Thomas i Margit wymienili spojrzenia.

– Proszę nam powiedzieć, co pan wie – zachęciła go Margit. – Jeśli mamy znaleźć sprawcę, powinniśmy dowiedzieć się jak najwięcej.

Winbergh wciąż wydawał się wahać, w końcu podjął decyzję.

– Wydaje mi się, że Oscar był zamieszany w coś nie do końca legalnego.

– Dlaczego pan tak sądzi? – chciała wiedzieć Margit.

– Bo w ostatnim czasie zrobił się niespokojny. Nakręcony. Zawsze łapał sto srok za ogon, ale ostatnio wydawał się jakiś zaszczuty. To było do niego niepodobne. Niemal zacząłem się zastanawiać, czy nie brał…

– Czego? – naciskał Thomas.

Chciał, żeby Winbergh powiedział to sam.

– Nie wiem. Może narkotyków… – w głosie Fredrika Winbergha słychać było zakłopotanie.

– Narkotyków? Co pan ma na myśli?

Winbergh niepewnie wzruszył ramionami.

– Oscar nie wylewał za kołnierz. Widziałem go pijanego dostatecznie często, żeby poznać, kiedy pił. I w tych sytuacjach, które mam na myśli, nie znajdował się pod wpływem alkoholu.

– Skąd może pan być tego taki pewny?

– Coś w jego osobowości się zmieniało, i to w inny sposób niż wtedy, gdy pił alkohol – Winbergh ze zmartwioną miną przesunął ręką po włosach. – Stawał się jeszcze bardziej sobą… nie wiem, jak to wyrazić. Strasznie gadatliwy, bardziej dominujący niż zwykle. Niemal maniakalny. A poza tym…

– Poza tym… – naciskała Margit.

Pochyliła się nad stołem i pochwyciła jego spojrzenie, by nie mógł odwrócić wzroku.

– Nie wiem… Może to tylko moja wyobraźnia, ale powiedział jedną rzecz kiedyś późnym wieczorem, gdy siedzieliśmy w kokpicie „Emerald Gin” – umilkł na chwilę. – Coś o tym, ile kosztuje utrzymanie tej łajby na chodzie. O wszystkich wydatkach… I że jest zmuszony znaleźć sposoby finansowania tego wszystkiego inne niż te, które podobają się państwu.

– To utkwiło panu w pamięci? – Margit była wyraźnie zaintrygowana.

Fredrik Winbergh niechętnie pokiwał głową, jakby nienawidził każdego słowa, które wypowiedział. A jednak nie mógł się powstrzymać przed wypowiedzeniem kolejnych:

– Tylko dlatego, że to było takie niepodobne do Oscara.

– W jaki sposób? – naciskała Margit.

– Był przecież adwokatem. Znał większość sztuczek i przekrętów. Potrafił opowiadać niesamowite historie o tym, co ludzie wymyślają, żeby wykręcić się od płacenia podatków albo zbyć wierzycieli. Sugerowanie, że się nad czymś takim zastanawia, zupełnie do niego nie pasowało. To był zupełnie nie ten człowiek, którego znałem.

– A co się stało potem?

– Nic. Było późno, sporo wypiliśmy. Następnego dnia rano nie pamiętaliśmy o rozmowie. Ale teraz… – sfrustrowany machnął ręką.

– Teraz to się panu przypomniało – stwierdziła cicho Margit.

– Tak. Wczoraj nie mogłem przestać o tym myśleć. Zastanawiałem się, czy mówił poważnie. Czy zrobił coś niezgodnego z prawem i czy to w związku z tym ktoś go zabił.

Spojrzał z nieszczęśliwą miną na Margit i Thomasa, rozdarty miedzy lojalnością wobec bliskiego przyjaciela a chęcią, by pomóc policji w odnalezieniu jego mordercy.

– Żeglowałem z Oscarem niemal trzydzieści pięć lat. Od czasów studenckich. I umarł dosłownie w moich ramionach.

Głos uwiązł mu w gardle. Fredrik Winbergh zacisnął pięści, próbując nie stracić panowania nad sobą.

– Stał za kołem sterowym pełen życia, z szerokim uśmiechem na twarzy. Niezwyciężony. A potem po prostu osunął się na pokład. Na moich oczach! Macie w ogóle pojęcie, jakie to uczucie?

Spojrzał w napięciu na Thomasa i uderzył pięścią w stół.

– Nigdy w całym swoim życiu nie byłem tak bezradny. Rozumie pan, jakie to uczucie?

Thomas spojrzał mu w oczy.

Trzymał kiedyś w ramionach martwe ciało swojej trzymiesięcznej córeczki i nie mógł zupełnie nic zrobić.

Wiedział dokładnie, jakie to uczucie.

10

Teraz przyszła kolej na małżonków von Hahne. Gdy Margit i Thomas zrobili sobie przerwę, ktoś posprzątał puste butelki po wodzie mineralnej i szklanki. Otworzono okno, żeby wywietrzyć salę, ale to nie pomogło. Wciąż było tu gorąco i wilgotno. Thomas czuł, jak podkoszulek klei mu się do pleców.

Ingmar von Hahne wyglądał, jakby upał nie robił na nim żadnego wrażenia. Ubrał się w koszulę z krótkimi rękawami i szorty khaki z zaprasowanymi kantami. Elokwentnie rozpoczął rozmowę. Wytłumaczył, że zajmuje się handlem dziełami sztuki ze szczególnym uwzględnieniem tych z początku dwudziestego wieku. Raz za razem odgarniał jasną grzywkę, która uparcie opadała mu na czoło.

– Jak dobrze znał pan Oscara Juliandera? – zapytał Thomas.

– Dość dobrze. Obracaliśmy się w tych samych kręgach, na przykład razem obchodziliśmy noc świętojańską. Obaj byliśmy też od kilku lat w zarządzie KSSS.

Lekko przeciągał słowa, miał wymowę typową dla wyższych sfer.

– Wie pan, czy miał z kimś zatarg?

– Nic mi o tym nie wiadomo. Oscar był człowiekiem lubianym, towarzyskim, zaangażowanym. Ale w zawodzie adwokata… W tej branży można ludziom na wiele sposobów nadepnąć na odcisk.

– Proszę nam opowiedzieć o zaangażowaniu w KSSS – poprosiła Margit.

– Och, to długa historia – odparł Ingmar von Hahne z uprzejmym uśmiechem. – Mój ojciec był aktywnym działaczem klubu. Tak się składa, że pełnił funkcję wiceprezesa. To było w czasach, gdy chodziło się w żeglarskich mundurach i zwracało do siebie per „drogi bracie”.

Mrugnął do Margit.

– Moja rodzina zawsze miała jakiś jacht i od dziecka brałem udział w regatach. Nie było ważne, ile człowiek wymiotował, kiedy kołysało; trzeba było zacisnąć zęby i płynąć dalej. Mój ojciec nie należał do osób tolerujących poddawanie się.

Lekko pokręcił głową na to wspomnienie.

– Dawno temu poproszono mnie, bym został członkiem jednego z komitetów. O ile pamiętam, komitetu klubowego. Tak to wygląda. Każdy musi dźwigać jakiś ciężar.

Te ostatnie słowa wypowiedział lekko kpiącym tonem.

– Teraz jest pan sekretarzem i drugim wiceprezesem – stwierdziła Margit.

– Pierwszym wiceprezesem był Oscar.

– A więc być może jest pan następcą Hansa Rosensjöö – wtrącił Thomas.

Ingmar von Hahne wzruszył ramionami.

– Niedługo ma się odbyć doroczny zjazd. Hans nie może zostać wybrany ponownie, bo był w zarządzie tak długo, jak tylko można. Nie jest to coś, do czego dążyłem, ale naturalnie, jeśli mnie o to poproszą, zrobię to. W tych okolicznościach chyba trzeba starać się jakoś pomóc, prawda?

Strzepnął z koszuli nieistniejący pyłek i usadowił się wygodniej.

Isabelle von Hahne uśmiechnęła się przyjaźnie do Margit i Thomasa, wchodząc do sali konferencyjnej. Blond włosy nie opadały jej na twarz tylko dzięki wielkim, ciemnym okularom przeciwsłonecznym. Na prawej ręce pobrzękiwało kilka ciężkich złotych bransoletek.

Tania w utrzymaniu to ona nie jest, pomyślał Thomas.

– W czym mogę pomóc? – spytała i usiadła na krześle po drugiej stronie stołu.

– Napije się pani czegoś? – zaproponowała Margit.

Isabelle von Hahne kiwnęła głową, a Margit nalała jej szklankę wody mineralnej.

– Czy może nam pani opowiedzieć o wczorajszym dniu? Była pani na pokładzie łodzi z widzami, jednej z tych, które znajdowały się najbliżej jachtu Juliandera w chwili, gdy padł strzał – powiedziała Margit.

– Tak, to był okropny dzień. To znaczy dlatego, że zamordowali Oscara. Ja i mój mąż, sekretarz zarządu KSSS, wybraliśmy się z rodziną Bjärringów, żeby obejrzeć start. Robimy tak od wielu lat; to się stało dla nas czymś w rodzaju tradycji. Zjadamy coś dobrego, pijemy trochę wina.

Spuściła oczy, gdy dotarło do niej, że w zaistniałych okolicznościach opisywanie tego dnia jako radosnej wycieczki jest trochę nie na miejscu.

– A potem stała się ta straszna rzecz – dodała.

– Co pani pamięta z samej chwili startu? – zapytała Margit.

Isabelle von Hahne napiła się wody. Wydawała się szukać w pamięci.

– Co pamiętam ze startu… Wszyscy byli skupieni na jachtach w pobliżu linii startu. Jestem pewna, że nie zaczęliśmy jeszcze jeść, zamierzaliśmy to zrobić, gdy jachty z największej klasy odpłyną. Lena wyjęła dobre włoskie wino, ledwie go skosztowaliśmy. Kilka osób patrzyło przez lornetki, żeby lepiej widzieć.

Umilkła i zaczęła obracać obrączkę na palcu.

– Oscar kupił sobie pięknego nowego swana, więc wszyscy chcieli się przekonać, czy pierwszy przekroczy linię startu. To było bardzo ekscytujące. Jest, a właściwie był, człowiekiem, który uwielbiał rywalizację. W tym roku chciał wygrać te regaty. Ostatnio tylko o tym mówił.

Uśmiechnęła się smutno.

– Gdzie się pani znajdowała w chwili startu?

– Byłam razem ze wszystkimi na flybridge. Jest tam dość dużo miejsca, pośrodku stoi stół. Ma się stamtąd wspaniały widok. Siedzi się wygodnie, nawet jeśli jest wiele osób. Mieliśmy świetne humory, śmialiśmy się i żartowaliśmy.

– Pozostawała tam pani przez cały czas? – uściślił Thomas.

– Oczywiście. Z wyjątkiem tej chwili, kiedy poszłam do toalety.

– Widziała pani stamtąd swana Juliandera?

– Naturalnie.

– Jak daleko od jachtu Juliandera się znajdowaliście?

Zastanawiała się, studiując swoje wypielęgnowane paznokcie.

– Jakieś siedemdziesiąt, osiemdziesiąt metrów. Może sto. Trudno powiedzieć na pewno.

– Pamięta pani coś jeszcze? – zapytała Margit.

– Oscar miał świetną pozycję, to pamiętam. Podziwiałam cały rejon startu, było tam przecież mnóstwo pięknych jachtów. Wielkie jachty regatowe są takie niesamowite.

– Kiedy dotarło do pani, że coś się stało?

Isabelle von Hahne przełknęła kilka łyków wody. Zmarszczyła brwi.

– Chyba wtedy, gdy „Emerald Gin” odpadł od wiatru i przestał płynąć. To było kompletnie niepojęte, że został w obszarze startu.

– Co wtedy zrobiliście?

– Axel wykonał zwrot, żeby podpłynąć bliżej i zobaczyć, co się stało. Potem podpłynął do łodzi policyjnej. Pan tam był na pokładzie, o ile dobrze pamiętam?

Spojrzała pytająco na Thomasa, który pokiwał głową na potwierdzenie.

– Co pani wtedy pomyślała? – zapytała Margit.

– Co pomyślałam? – powtórzyła Isabelle von Hahne.

Podparła podbródek dłonią.

Thomas przyglądał jej się uważnie.

– Nie wiem do końca – odparła wreszcie. – Chyba że na pokładzie coś się popsuło. Że coś jest nie tak ze sterem albo z jakimś ważnym żaglem. Coś, co uniemożliwia udział w regatach.

Wyprostowała się i spojrzała Thomasowi prosto w oczy.

– Nie miałam pojęcia, że ktoś zastrzelił Oscara.

11

Martell płynął powoli z ciężkiej butelki do kryształowej czarki. Gdy kieliszek był w połowie pełny, Martin Nyrén odstawił butelkę do barku. Po długim dniu pełnym telefonów od kolegów i znajomych z KSSS zdecydowanie zasłużył sobie na coś mocniejszego.

Jako przewodniczący komitetu nadzorczego obdzwonił wszystkich członków, by poinformować ich o zamordowaniu Oscara Juliandera. Informacja ta była im oczywiście znana z gazet, ale należało do dobrego tonu, by odezwać się osobiście.

Martin Nyrén się wzdrygnął.

Jaki chory typ mógł wymyślić coś takiego? Zastrzelić człowieka w jego najlepszej chwili…

Teraz żałował, że nie wziął urlopu od pierwszego lipca, tak jak większość ludzi. Uznał, że wypadałoby zostać jeszcze kilka tygodni, aż zamieszanie ucichnie i da się w spokoju przejrzeć sterty papierów. Poza tym w niczym to nie przeszkadzało, że ktoś z dyrekcji zostanie na parę tygodni w lipcu. Latem w Głównym Zarządzie Administracji i Służb Państwowych z reguły niewiele się działo, ale przecież nigdy nie wiadomo.

W każdym razie było za późno, by zmienić zdanie, a on już wkrótce znajdzie się na jachcie stojącym w Bullandö Marina. Ta łódź była jego oczkiem w głowie: piękna omega 36 z białym kadłubem. Gdy nikt z przyjaciół ani rodziny nie mógł mu dotrzymać towarzystwa, potrafił pływać nią sam.

Łyknął koniaku, rozkoszując się intensywnym aromatem. Poczuł ciepło rozlewające się po całym ciele. Rozluźnił się.

Z kieliszkiem w dłoni przeszedł do gabinetu, który w rzeczywistości był raczej wnęką w sypialni, i włączył komputer. Uwielbiał to przestronne trzypokojowe mieszkanie w Birkastaden, które kupił na początku lat dziewięćdziesiątych. Ceny nieruchomości były wtedy bardzo niskie. Jego pensja urzędnika państwowego wystarczyła na zakup mieszkania w samym centrum.

W zamyśleniu patrzył na kieliszek. Z Julianderem miał niewiele wspólnego. Oczywiście poza pracą w zarządzie. Praca w komitecie nadzorczym nie była tak prestiżowa jak praca w komitecie regat pełnomorskich Juliandera.

Zadaniem Nyréna było zarządzanie środkami trwałymi klubu oraz ich utrzymanie i konserwacja. To jego komitet dbał o to, by sprzęt na pomostach działał i by nieruchomości były we właściwym stanie. Nie było to zbyt interesujące, ale mu odpowiadało.

Komputer włączył się z szumem i Martin Nyrén zaczął szybko stukać w klawisze, by sprawdzić, czy dostał jakieś maile. Jako urzędnik państwowy uważał, by w pracy nie odbierać żadnych prywatnych wiadomości, bo wtedy wszystko, co wchodziło do jego skrzynki, mogło zostać potraktowane jako działanie publiczne. Odkąd Indio i on byli w związku, zachowywał szczególną ostrożność. Zainstalował nawet specjalne zabezpieczenia na swoim prywatnym komputerze.

Szybko przejrzał skrzynkę odbiorczą. Było w niej trochę reklamowego spamu. Jedna wiadomość od brata, który pytał, kiedy mogliby razem pożeglować. Druga została wysłana z sekretariatu i informowała o tragicznym odejściu Oscara.

Na myśl o tym znów się wzdrygnął.

Potworne.