Wydawca: Świat Książki Kategoria: Literatura faktu, reportaże, biografie Język: polski

Uzyskaj dostęp do tej
i ponad 20000 książek
od 6,99 zł miesięcznie.

Wypróbuj przez
7 dni za darmo

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

e-czytniku (w tym Kindle) kup za 1 zł
tablecie  
smartfonie  
komputerze  
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Liczba stron: 180 Przeczytaj fragment ebooka

Odsłuch ebooka (TTS) dostępny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacji Legimi na:

Androida
iOS
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?

Ebooka przeczytasz na:

Kindlu MOBI
e-czytniku EPUB
tablecie EPUB
smartfonie EPUB
komputerze EPUB
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Zabezpieczenie: watermark Przeczytaj fragment ebooka

Opis ebooka W Japonii, czyli w domu - Rebecca Otowa

„Obowiązkowa lektura dla wszystkich interesujących się japońską kulturą”

The Japan Times

Wyobraźcie sobie, jakby to było zamieszkać w Japonii, pozostawiając za sobą wszystkich i wszystko, co dawniej było wam bliskie.

"W Japonii, czyli w domu" to historia Amerykanki, która przeniosła się z rodzinnej Kalifornii na japońską prowincję i tam wyszła za mąż, stając się częścią japońskiej rodziny o długim, liczącym ponad 350 lat rodowodzie. Zamieszkała w rodzinnej posiadłości męża i poświęciła się prowadzeniu domu. W swej książce opowiada o tym, czego odwiedzający Japonię turyści zazwyczaj nie mają szans dostrzec i doświadczyć: o codziennym życiu w zgodzie z wielowiekową tradycją, rodzinnych i sąsiedzkich relacjach, swoistej japońskiej przyrodzie i… duchach, z którymi przyszło jej dzielić nowy dom. Wspominając najważniejsze zdarzenia ze swojego pobytu w Japonii, pokazuje zarazem jak zmieniło się jej dotychczasowe postrzeganie świata i jakie zmiany zaszły w sposobie życia współczesnych Japończyków.

Błyskotliwa, pełna ciekawostek opowieść o prawdziwej Japonii i jej mieszkańcach, gdzie liczy się harmonia i niezmienne od wieków zasady współżycia pod jednym dachem. To także frapująca rzecz o asymilacji kulturowej, nie do końca jednak możliwej…

Opinie o ebooku W Japonii, czyli w domu - Rebecca Otowa

Fragment ebooka W Japonii, czyli w domu - Rebecca Otowa

Tytuł oryginałuAT HOME IN JAPAN

WydawcaDaria Kielan

Redaktor prowadzącyBeata Kołodziejska

RedakcjaJoannaPopiołek

Redakcja technicznaLidia Lamparska

KorektaMaciejKorbasiński Ewa Grabowska

Copyright © 2010 by Rebecca Otowa First published in the English language by Tuttle Publishing Copyright © for the Polish translation by Świat Książki Sp. Z o.o., Warszawa 2013

Świat Książki Warszawa 2013

Świat Książki Sp. z o.o. 02-103 Warszawa, ul. Hankiewicza 2

Księgarnia internetowa: Fabryka.pl

Skład Plus 2 Witold Kuśmierczyk

Dystrybucja Firma Księgarska Olesiejuk sp. z o.o., sp. k.a. 05-850 Ożarów Mazowiecki, ul. Poznańska 91 email: hurt@olesiejuk.pl tel. 022 721 30 00www.olesiejuk.pl

ISBN 978-83-7943-343-8 Nr 90083247

Podziękowania

Książka ta powstawała powoli i w ciągu sześciu lat, odkąd rozpoczęłam nad nią pracę, przeszła wiele znaczących zmian. Czasami ogarniało mnie zwątpienie, czy w ogóle zdołam ją skończyć, ale szczęśliwie w takich chwilach zawsze pojawiał się ktoś, kto sprowadzał mnie z powrotem na właściwą ścieżkę. Jestem wdzięczna, zarówno jeśli chodzi o moje życie, jak i pracę twórczą, za nieocenione wsparcie Stowarzyszenia Japońskich Żon Cudzoziemek. Wiele dawnych i obecnych jego członkiń pomagało mi w pisaniu, a zwłaszcza Kathy Ono (dziękuję za korektę, komentarze i niezachwiane wsparcie), Deirdre Marrell (dziękuję za koleżeńskie sugestie i nieocenione kontakty), Wanda Miyata (dziękuję za to, że była przy mnie), a także Winnie Inui, Pam Uchida, Jessica Goodfellow i Daya Oka (dziękuję za wsparcie koleżance po piórze) oraz wiele innych osób. Jeśli kogoś pominęłam, to jest to moje „chybienie”, jak mówimy w Japonii. Serdeczne podziękowania pragnę skierować do Sandry Kimball, mojej mentorki, która w trudnych chwilach podtrzymywała moją wiarę w siebie. Wyrazy wdzięczności niech przyjmą: Eric Oey – za wiarę w to przedsięwzięcie – oraz Bob Graham, Gennie Manaog i Levi Christian – za niestrudzone redagowanie moich esejów i czułe traktowanie delikatnych starych zdjęć. Na koniec chciałabym podziękować mojemu mężowi, który odegrał rolę jednoosobowej grupy dopingującej, zawsze mi kibicując i zachęcając mnie do spróbowania każdej nowej rzeczy.

Wprowadzenie

Od prawie trzech dziesięcioleci jestem gospodynią, opiekunką i panią liczącego trzysta pięćdziesiąt lat domu położonego na japońskiej wsi. Zarówno dom, jak i Japonia są nierozerwalnie związane z moim życiem, które całkowicie im poświęciłam.

Przyjechałam do Japonii w 1978 roku jako studentka. Początkowo, jak wszyscy młodzi ludzie, byłam zapatrzona w siebie, odczuwałam przesadną wiarę w swój niewielki zasób wiedzy, którą jednak nieco tonowało przypuszczenie, że tak naprawdę wiem o wiele mniej, niż mi się wydaje. Istotnie, im więcej się uczyłam, tym bardziej rosło moje przeświadczenie o własnej ignorancji. Przez kolejne lata, już jako żona właściciela domu, synowa, matka kolejnego pokolenia właścicieli i odpowiedzialna członkini wiejskiej społeczności, przyswajałam sobie w skoncentrowanej dawce kulturę oraz reguły społeczne i wzorce osobowościowe obowiązujące w Japonii. Japonia ze wszystkich stron napierała na mnie, przymuszając, abym się przystosowała, niekiedy nie szczędząc razów. Bywały okresy bólu wywołanego usiłowaniem wpasowania mnie w japoński szablon, który wydawał mi się zupełnie nie dla mnie, oraz nieustanne próby uświadomienia mi, że jestem zaledwie małym ogniwem w długim, liczącym kilka stuleci łańcuchu pokoleń mojej japońskiej rodziny. Odkąd zamieszkałam na japońskiej prowincji, moje myśli i poglądy wyniesione z dzieciństwa były każdego dnia kwestionowane, na przykład pojęcie czasu i przestrzeni, poczucie piękna i prawdy, znaczenie słów, gestów oraz wyrażeń, przeświadczenie o własnej wartości i podstawowe prawo do bycia tym, kim chce się być. W jaki sposób ja, produkt młodego i wolnego społeczeństwa, mogłam to wszystko wytrzymać? Wiele razy zadawałam sobie to pytanie, a jedynymi sensownymi wyjaśnieniami mojej determinacji były złożona przysięga i przeznaczenie. I mimo bólu i cierpienia, jakich doświadczyłam, fakt, że podjęłam wyzwanie i potrafiłam stawić mu czoło, przywrócił mi wiarę w prawdę, piękno, sens słów i wartości, wiarę, która wydawała mi się bezpowrotnie utracona.

Być może najważniejsza nauka, jaką stąd wyniosłam, to przekonanie, że rozwój jest zawsze wynikiem gotowości do zmiany poglądów i brania pod uwagę innego punktu widzenia. Japonia pomogła mi w rozwoju, wpłynęła też w sposób zasadniczy na proces mojego dorastania. Kiedy opisuję w tej książce swój dom, wioskę i styl życia, wymieniam również własne problemy, nieporozumienia, kompromisy i pomyłki. Jestem wdzięczna losowi za tak bogate, intensywne i różnorodne doświadczenie, jakie zdobyłam, żyjąc w japońskim mikrokosmosie. Jestem wdzięczna również sobie za te wszystkie lata pokory i cierpliwości, które skłoniły mnie do refleksji i przyniosły wreszcie wyczekiwaną nagrodę. Na koniec chciałabym oddać cześć swojemu domowi, unoszącemu się niczym arka na oceanie czasu, a także przodkom, którzy o niego dbali i przekazali następnym pokoleniom, i wreszcie tym wszystkim, którzy odnajdują dziś radość w podążaniu śladami przeszłości i tradycji.

W książce zataczam krąg, przedstawiając najpierw najważniejsze szczegóły życia w domu i na wsi, relacje z rodziną i sąsiadami, a następnie prezentując współmieszkańców ze świata przyrody, jak również istoty nadprzyrodzone, z którymi przyszło mi dzielić to miejsce. Następnie wracam do świata przeżyć wewnętrznych, ujawniając przełomowe wspomnienia z mojego życia w Japonii oraz pokazując nowe spojrzenie na świat, aby w końcu odsłonić zmiany, jakie zaszły we mnie pod wpływem tutejszego życia, jak również miejsca w moim sercu, które pozostały niezmienione. Każdy temat dostarczył mi wielu chwil zadumy nad moją „japońskością” – jak silnie Japonia na mnie wpłynęła, gdzie i kiedy proces przemian się zatrzymał, czy może trwa do dziś?

Moje doświadczenia nie są wyjątkowe, być może nie są nawet bardziej niezwykłe od doświadczeń innych ludzi. Mam jednak nadzieję, że wśród czytelników tej książki znajdą się również tacy, którzy znając Japonię, będą mogli odnaleźć w niej coś, co kochają, a ci, którzy marzą o zamieszkaniu w innym kraju i zanurzeniu się w inną kulturę, będą mogli ujrzeć schematyczną mapę, którą być może sami noszą w sercu, oraz zyskają odwagę, by podjąć wyzwanie.

Witaj w moim świecie, w moim domu i w moim życiu!

Dom

Pierwszy raz ujrzałam swój dom na starej czarno-białej fotografii. Stanowił tło dla całej rodziny – surowego ojca, zaabsorbowanej matki, nieśmiałych dzieci. Mój chłopak Toshirō pokazał mi album ze zdjęciami z dzieciństwa. Dom był członkiem rodziny. Rozpościerał skrzydła życzliwości i bezpieczeństwa nad głowami ludzi na zdjęciu.

Niebawem zostałam zaproszona do domu po raz pierwszy. Znałam Toshirō zaledwie trzy miesiące, studiowaliśmy razem w Kioto, mieście oddalonym o godzinę jazdy samochodem. Usiedliśmy na tatami (maty ze słomy ryżowej układane na podłodze) w zimnym, ciemnym, przestronnym pokoju, przez którego szeroko otwarte drzwi wpadały do środka dokuczliwe owady, brzęczące jak biały szum i zielone jak Azja. Matka Toshirō zachowywała się swobodnie, była przecież u siebie. Siedziała na podłodze z wygodnie wyciągniętymi nogami, rozmawiała z nami wesoło, używając lokalnego dialektu. Poszliśmy następnie na pole, gdzie ojciec Toshirō zerwał arbuza. Pływaliśmy w stawie i wypisywaliśmy swoje marzenia na kamieniach, które wrzucaliśmy później do wody. Marzyłam, by zamieszkać w tym domu i wyjść za mąż za tego mężczyznę.

Dom, położony na dużej działce, lekko wznoszącej się nad drogą, skierowany jest frontem na południe. Kilka chaotycznie ustawionych budynków otacza duży warzywnik z przodu, mały ogródek ziołowy z tyłu i trzy tradycyjne ogrody. Najstarszą część domu stanowi kwadrat utworzony z czterech pokoi i drewnianej werandy z oszklonymi drzwiami, przykrytej szerokim daszkiem. Do tej głównej konstrukcji przylegają dobudowane później inne pokoje. Wszystkie budynki stoją na palach, a przestrzeń między nimi i ziemią pozwala na wentylację. Biorąc pod uwagę wielkość domu, prawdziwych ścian jest niewiele. Większość pokoi dzielą ściany z papieru i drewna oraz przesuwane oszklone drzwi. Możliwe jest ich łatwe usunięcie w celu uzyskania większej przestrzeni.

Z zachodu, północy i ze wschodu posiadłość otacza wysoki żywopłot, który pozwala na dostęp tylko od strony południowej, gdzie z drzwi wejściowych rozciąga się widok na drogę przechodzącą nad rzeką i skręcającą dalej w stronę zagajnika. Chociaż mamy sąsiadów z trzech stron, brak okien uniemożliwia bezpośredni widok na ich domy. Poczucie odosobnienia jest duże, mimo że nasz dom jest jednym z ponad stu w wiosce.

Dom szczyci się długą historią, odegrał też znaczącą rolę w ochronie rodziny mieszkającej w nim od piętnastu pokoleń. Mój mąż urodził się tutaj, w salonie, na tatami, i po raz pierwszy zobaczył twarz swojej matki na tle kotary zawieszonej nad drewnianymi drzwiami. Teraz dom powitał mnie, obcą kobietę, i rozpostarł swoje opiekuńcze skrzydła również nade mną. Nigdy nie odczułam niechęci z jego strony, chociaż byłam cudzoziemką, niewiele wiedzącą o tutejszym życiu. Znałam swoje serce, a po kilkunastu latach poznałam serce domu. Jest przyjazne i akceptuje mnie.

Życie w domu

Początki

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Biesiadowanie

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Kuchnia

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

W łazience

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Kanalizacja

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Wygoda

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Spanie

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Rodzina i sąsiedzi

Podróż sentymentalna

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Dla chłopców

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Skrzynia pełna skarbów

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Warzywnik

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Letni taniec

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Do biegu, gotowi, start!

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Wiejskie zgromadzenia

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Dom przemówił

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Historia rodziny

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Wymiana drzwi

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Żniwa

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Bóstwa domowego ogniska

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Powrót duchów przodków

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Pory roku

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Wielki chłód

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Kwitnące kwiaty

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Bliskie spotkania

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Bambus

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Jesienne liście

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Wspomnienia

Zdjęcie przedstawiające mojego męża i mnie podczas ceremonii ślubnej

Ideogramy

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Ślub

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Dopasowanie

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Macierzyństwo

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Nauka z książek

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Śmierć w rodzinie

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Japońska dusza

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Herbata

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Rzemieślnicy

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

3D, czyli trzy wymiary kimona

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Słodycze

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Podziwianie Księżyca

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Ciało

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Dawanie i branie

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Proces uczenia się

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Proces zakorzeniania

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Dzieło całego życia

Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.

Słownik terminów japońskich

A

amae — uczucie wygodnego uzależnienia, zależności

amai — słodki, łatwy

Atagoko — grupa rodzin związanych ze świątynią Atago w Kioto

B

bengara — pigment z tlenku żelaza nadający drewnu rdzawy kolor

bon odori — letnie tańce z okazji święta zmarłych Obon, zazwyczaj wykonywane nocą na dworze

butsudan — domowy ołtarz buddyjski

D

daifuku mochi — okrągłe ciasteczka ryżowe wypełnione słodką pastą z fasoli lub owocami

Daruma — figurka bodhisatwy Bodhidharmy mająca przynosić szczęście

deshi — następca, uczeń

F

~fū — sposób robienia czegoś

fue — tradycyjny japoński flet prosty

fureai — związki, relacje międzyludzkie

furumai — zachowanie

fūshū — zwyczaje, obyczaje

fusuma — wewnętrzne drzwi drewniane oklejone z dwóch stron grubym papierem

G

gaijin — obcokrajowiec, obcy

goen — moneta pięciojenowa; również szczęście, pomyślność

gochisō — święto; potrawy serwowane gościom

gyōgi — zasady zachowania, decorum

H

hana — kwiat; szczególnie odnosi się do wiśni

hanafuda — karty kwiatowe, tradycyjna japońska gra karciana

hanami dango — kolorowe okrągłe ciasteczka ryżowe, przygotowywane na święto Hanami (podziwiania kwiatów wiśni)

haru — wiosna

hashioki — podstawka pod pałeczki

higanbana — kwiat równonocy

higashi — suche ciasteczka serwowane podczas ceremonii herbaty

honne — prawdziwe uczucia, okazywane w intymnych relacjach

hotokesama — Budda lub osoba zmarła

I

isogashii — zajęty

J

jimi — stonowany, spokojny (np. kolor stroju)

jugyō — lekcje, zajęcia

K

kamidana — domowy ołtarz shintoistyczny

kanarazu — koniecznie, bez wątpienia

kanten — agar, substancja żelująca pochodzenia roślinnego

kasutera — ciasto biszkoptowe pochodzące z Portugalii

kata — forma, wzór, wzorzec

kawaiku nai — niemiły, niesłodki

kawa no ji — sposób spania matki, małego dziecka i ojca podobny do znaku rzeki (kawa)

koban — złota moneta przypominająca kształtem snopek ryżu, używana w czasach feudalnych

kokeshi — drewniana lalka

kokoro — serce, dusza, wnętrze

kokoro o komete — wkładanie serca w coś, angażowanie się

komainu — pół lew, pół pies, bóstwo opiekuńcze w świątyniach wywodzące się z Chin

konpeito — kolorowe landrynki pochodzące z Portugalii

koromogae — zmiana strojów z letnich na zimowe lub odwrotnie, również sezonowa wymiana drzwi w domu

korosu — zabijać

kotatsu — niski stoliczek, czasami wbudowany w podłogę, z piecykiem pod spodem, nakrywany kołdrą

koto — tradycyjny instrument szarpany, rodzaj cytry

kotobuki — znak długiego życia, używany podczas składania gratulacji

kuruma — pojazd na kołach

kyōiku — edukacja, kształcenie

kyūdō — tradycyjne japońskie łucznictwo, tzw. droga łuku

M

mainichi benkyō — codzienne uczenie się

mainishi shaken — codzienny egzamin

maru — koło, okrąg; pomyślność

maruarai — odświeżanie japońskiego materaca zwanego futonem

meibutsugashi — słodycze związane z daną miejscowością

mi ni tsuku — przyswajać, uczyć się

miso — sfermentowana słona pasta z ryżu i soi, używana w kuchni japońskiej

miyabi — japońska kategoria estetyczna oznaczająca elegancję, dworskość

momijigari — podziwianie na jesieni czerwonych liści klonu

mono no aware — japońska kategoria estetyczna oznaczająca piękno przemijania, piękno smutku

N

naginata — długi miecz używany głównie przez kobiety

nanakorobi yaoki — „przewrócisz się siedem razy, a osiem razy wstaniesz”, motto Darumy

O

(prefiks o na początku każdego wyrazu ma funkcje honoryfikatywne)

obachan — babcia, ciocia, czuły sposób zwracania się do starszych kobiet

Obon — letnie święto zmarłych, kiedy odwiedzają oni żyjących

ofuro — kąpiel

Ojizō — święty, patron podróżujących i dzieci; jego świątynie są zazwyczaj położone na obrzeżach wiosek

okaeri nasai — „witaj w domu”, przywitanie skierowane do powracających

okane — „szanowne pieniądze”, pieniądze w gotówce okorinbō osoba nerwowa, z dużym temperamentem omamori talizman na szczęście (np. w podróży)

omochi — ciasteczko z mąki ryżowej używane w ceremoniach

omogashi — „główne słodycze”, świeże ciasteczka podawane podczas ceremonii herbaty

omotenashi — gościnność

oshiruko — gorąca, słodkawa w smaku zupa z czerwonej fasoli

Otsukimi — nazwa święta, podziwianie pełni Księżyca

owaru — kończyć, zakończyć

oyagawari — osoba, która pełni w zastępstwie funkcję rodzica podczas jakiejś ceremonii

ozōni — noworoczna zupa z różnymi dodatkami, w zależności od regionu Japonii, ale zawsze zawierająca ciasteczka ryżowe omochi

R

rakugo — tradycyjny monolog satyryczny

reigi — zasady, reguły postępowania, decorum

S

sakaki — święte drzewo w shintoizmie, Cleyera japonica sake alkohol ryżowy

sakura — wiśnia japońska

sakura mochi — ciasteczka ryżowe owinięte w solone liście wiśni

sakura senzen — „front kwitnących wiśni”, termin używany do opisania zjawiska kwitnącej na wiosnę sakury, począwszy od rejonów południowych aż po północne

sashimi — plasterki surowej ryby

seken no me — „oko świata”, osąd społeczny działający jako zewnętrzny hamulec wobec indywidualnych zachowań

senbeibuton — stary, cienki i płaski futon, ironicznie nazywany futonem krakersem

sensei — nauczyciel, mistrz

shakuhachi — flet podłużny wykonany z bambusa

shikata ga nai — „nic nie da się zrobić”, „nic nie można poradzić”

shimaiburo — zażywać kąpieli w ostatniej kolejności

shimenawa — dekoracja noworoczna wykonana ze sznura ryżowego, zawieszana na drzwiach i niekiedy w samochodach

shitsuke — dyscyplina, wychowanie

shō, chiku, bai — sosna, bambus, śliwa, symbole pomyślności

shōji — przesuwane drzwi, na drewnianym rusztowaniu, z przyklejonym między szprosami cienkim papierem czerpanym

Shōki — bóstwo opiekuńcze

shūkan — zwyczaj, obyczaj

sumo — tradycyjne japońskie zapasy

T

ta — pole ryżowe

tabi — skarpetki z miejscem na duży palec, noszone do sandałów geta razem z kimonem

tadaima — „wróciłem”, „jestem w domu”, powitanie kierowane po powrocie do domowników

tagai — wzajemność, symetryczność

taihen desu ne — „to ciężkie”, „to trudne”, wyrażenie opisujące współczucie

takenoko — młode pędy bambusa, korzenie

tatami — gruba ryżowa mata układana na podłodze w pokoju

tategu — drzwi przesuwane

tatemae — „maska zewnętrzna”, twarz pokazywana na zewnątrz

Tekka Matsuri — miejscowy festyn upamiętniający rozpalaniem ognisk wydarzenia z 1619 roku, kiedy spór o ziemię rozwiązano przez przeprowadzenie próby ognia

tokonoma — alkowa w japońskim pokoju używana do dekorowania lub składania ofiar bóstwu

tonarigumi — grupa rodzin w wiosce lub mieście, miejscowa jednostka zarządzająca

torii — brama prowadząca do świątyni shinto

toshikoshisoba — „makaron na przekroczenie roku”, sylwestrowa potrawa z makaronu gryczanego

tsuru, kame — żuraw i żółw, symbole pomyślności

U

uma — koń

W

wa — harmonia

wabi, sabi — japońskie kategorie estetyczne, prostota, ubóstwo, patyna, nieregularność

warui kao — niesympatyczna twarz, zły wyraz twarzy

Y

yagura — zdobiona drewniana platforma lub wieża, na której występują muzycy i tancerze podczas miejscowych festiwali

yūgen — japońska kategoria estetyczna wyrażająca ukryte piękno, odosobnienie, samotność, inny wymiar

yukata — letnie bawełniane kimono

yuzu — owoc cytrusowy przypominający mandarynkę

Z

zōri — klapki ze słomy ryżowej (lub innego materiału) noszone do kimona

Mój dom widziany od strony południowo-zachodniej ze świątyni Ojizō. Podczas budowy frontowe podwórze zostało podwyższone w celu wyrównania stromego zbocza opadającego ku rzece i zabezpieczone od południa i zachodu murem ułożonym z kamieni.

Przed południowym wejściem rozciąga się wyłożone kamiennymi płytami podwórze, które jest równie stare jak dom. Przy drzwiach zewnętrznych znajduje się oficjalny ogród z prowadzącą do niego tradycyjną zadaszoną bramą.

Salon, czyli okunoma, mieści buddyjski ołtarz butsudan z posągami Buddy i podarunkami: kwiatami, kadzidłami, owocami, świecami i wodą. Obok znajduje się tokonoma (ceremonialna nisza) ze zwojami i dekoracjami.

Pozostałe zdjęcia w pełnej wersji eBooka.