Wydawca: Amber Kategoria: Obyczajowe i romanse Język: polski Rok wydania: 2016

Uzyskaj dostęp do tej
i ponad 60000 książek
od 6,99 zł miesięcznie.

Wypróbuj przez
7 dni za darmo

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

e-czytniku (w tym Kindle) kup za 1 zł
tablecie  
smartfonie  
komputerze  
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Liczba stron: 420 Przeczytaj fragment ebooka

Odsłuch ebooka (TTS) dostępny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacji Legimi na:

Androida
iOS
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?

Ebooka przeczytasz na:

Kindlu MOBI
e-czytniku EPUB kup za 1 zł
tablecie EPUB
smartfonie EPUB
komputerze EPUB
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Zabezpieczenie: watermark Przeczytaj fragment ebooka

Opis ebooka Uwodziciel bez szans - Sarah MacLean

On myśli, że ona chce go usidlić.
Ona nie chce mieć z nim do czynienia.
Lecz wspólna podróż sprawi, że pękną bariery, a przeciwieństwa zaczną się niebezpiecznie przyciągać...


Gdy Sophie Talbot publicznie wpycha do sadzawki swego szwagra, który zdradza jej siostrę, odwraca się od niej całe towarzystwo. Jedynym wyjściem jest ucieczka z Londynu. Lecz powóz, do którego Sophie zakrada się w przebraniu, powiezie ją w zupełnie niespodziewanym kierunku...
King, markiz Eversley, słynie ze skandali i reputacji uwodziciela. Wezwany nagle do rodzinnej posiadłości niechętnie rusza w długą, nudną drogę. Gdy okazuje się, że w jego powozie ukryła się piękna dziewczyna, podróż staje się ekscytująca…

Opinie o ebooku Uwodziciel bez szans - Sarah MacLean

Fragment ebooka Uwodziciel bez szans - Sarah MacLean

Korekta

Agnieszka Deja

Renata Kuk

Projekt graficzny okładki

Małgorzata Cebo-Foniok

Zdjęcie na okładce

© pixalot/iStock

Tytuł oryginału

The Rogue Not Taken

Copyright © 2015 by Sarah Trabucchi

Published by arrangement with HarperCollins Publishers.

All rights reserved.

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Żadna część tej publikacji nie może być reprodukowana

ani przekazywana w jakiejkolwiek formie zapisu

bez zgody właściciela praw autorskich.

For the Polish edition

Copyright © 2016 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-5889-8

Warszawa 2016. Wydanie I

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-954 Warszawa, ul. Królowej Marysieńki 58

tel. 620 40 13, 620 81 62

www.wydawnictwoamber.pl

Konwersja do wydania elektronicznego

P.U. OPCJA

1. Wzburzone fale socjety

Londyn, czerwiec 1833

Gdyby hrabina Liverpool nie była taką miłośniczką wodnych stworzeń, może wszystko ułożyłoby się inaczej.

Nie byłoby świadków wielkiego skandalu, który wydarzył się trzynastego czerwca na ostatnim, legendarnym ogrodowym przyjęciu tego sezonu. Socjeta powsiadałaby do miliona podróżnych powozów i rozpierzchłaby się po brytyjskiej prowincji jak chmara chrząszczy, spragnionych letniej idylli.

Niestety, rok wcześniej hrabina dostała w prezencie pół tuzina ślicznych, pomarańczowo-białych rybek, podobno pochodzących w prostej linii od stadka hodowanego przez szoguna Japonii. Sophie uważała, że to bzdura, bo Japonia kompletnie odseparowała się od reszty świata, ale lady Liverpool była niezwykle dumna ze swoich ulubieńców i opiekowała się nimi z wielkim oddaniem. Z szóstki zrobiły się dwa tuziny, przeniesiono je więc ze szklanej kuli do akwarium wielkości małego stawu.

Rybki niezmiennie pobudzały wyobraźnię hrabiny, dlatego tematem jej ogrodowego przyjęcia miały być Chiny. Wydawało się to trochę zaskakujące, bo gospodyni wiedziała o Chinach jeszcze mniej niż o Japonii. Tłumaczyła więc gościom, witając ich w pięknej szacie z biało-pomarańczowego, lśniącego jedwabiu, wyraźnie przypominającego jej ulubione rybki:

– Wiecie przecież, że nikt nie ma zielonego pojęcia o Japonii, więc japońskie przyjęcie nie miałoby sensu. Zresztą, Chiny są tak blisko, że praktycznie na jedno wychodzi.

Kiedy Sophie oświadczyła, że wręcz przeciwnie, hrabina wybuchnęła perlistym śmiechem i machnęła ręką, migocąc jedwabnymi rękawami jak płetwami:

– Nie przejmuj się, moja droga, w Chinach też pewnie mają rybki.

Sophie posłała matce znaczące spojrzenie, ale bez odpowiedzi. Od tygodni tłumaczyła wszystkim, że Chiny i Japonia to nie to samo, ale nikt nie słuchał. Matka była zachwycona, że zaproszono je na tak niezwykłe przyjęcie. Dzięki temu siostry Talbot mogły ubrać się jeszcze bardziej ekstrawagancko niż zazwyczaj. Podobnie jak reszta arystokracji, przyodziały się w czerwienie i złoto, przebogate brokaty i oszałamiające kapelusze, które bez wątpienia przysporzyły mnóstwa pracy legionom londyńskich modystek.

Tylko Sophie oparła się naciskom matki, odmówiła udziału w tej farsie i ku ogólnemu niesmakowi pojawiła się w zwyczajnej, bladożółtej sukni.

Tak więc, owego pięknego czerwcowego dnia lady Liverpool zlitowała się nad biedną, nieciekawą Sophie, która pomimo że należała do rodziny Talbotów, nie potrafiła prowadzić zabawnej konwersacji, kiepsko grała na pianinie i w dodatku nie była zbyt ładna. Zaproponowała jej spacer nad sadzawkę.

Sophie z przyjemnością przyjęła zaproszenie, zadowolona, że wymknie się z tłumu rozbawionych arystokratów, którzy starannie omijali wzrokiem całą jej rodzinę. To było nawet gorsze od pełnych wyższości spojrzeń, które stale towarzyszyły jej siostrom od chwili wejścia w towarzystwo. Każda z nich była mniej popularna od poprzedniej. Z każdym rokiem coraz rzadziej zapraszano je na przyjęcia.

Sophie szczerze żałowała, że matka uparła się zapewnić jej siostrom popularność towarzyską. Efekt był odwrotny od oczekiwanego i w konsekwencji musiała teraz kryć się w ogrodzie hrabiny, udając, że nie słyszy plotek na temat całej czwórki – niegdyś powtarzanych szeptem, a teraz całkiem otwarcie.

Z ulgą ruszyła więc za hrabiną do jej sławetnej oranżerii, olbrzymiej szklanej konstrukcji wypełnionej wspaniałymi okazami roślin i wolnej od plotkarzy.

Szukając sadzawki, błądziła między drzewkami cytrynowymi w donicach i ogromnymi paprociami. W pewnym momencie do jej uszu dobiegł dziwny odgłos, jakby rytmiczny jęk, sugerujący, że w gęstwinie rododendronów ktoś znęca się nad żywym stworzeniem.

Jako osoba obdarzona współczuciem ruszyła na pomoc. Niestety, gdy dotarła do źródła dźwięków, okazało się, że wydająca je dama zdecydowanie nie potrzebowała opieki. Ktoś już zajmował się nią ze szczególnym oddaniem. Tym kimś był szwagier Sophie. Natomiast kobieta wcale nie była jej siostrą.

Dlatego też Sophie, otrząsnąwszy się z szoku, uznała, że powinna interweniować.

– Wasza Wysokość – powiedziała podniesionym głosem pełnym pogardy dla tego człowieka i dla świata, który obdarzył go władzą i pozycją społeczną.

Para znieruchomiała. Zza ramienia mężczyzny wychyliła się śliczna blond główka, ozdobiona czerwonym, jedwabnym kapeluszem w kształcie pagody, ze złotymi frędzelkami na każdym rogu. Zamrugały wielkie, błękitne oczęta.

Książę Haven nawet nie raczył spojrzeć na Sophie.

– Idź stąd.

Sophie nienawidziła arystokracji nade wszystko.

– Sophie? Mama cię szuka… Zaciągnęła kapitana Culbertha na boisko do krykieta i poklepuje biedaka tym swoim ogromnym wachlarzem. Idź go ratować.

Sophie zamknęła oczy, próbując siłą ducha skierować siostrę w inną stronę. Obróciła się na pięcie, żeby ją zatrzymać.

– Sera, nie…

– Och.

Seraphina, księżna Haven z domu Talbot, zatrzymała się jak wryta na skraju zagajnika doniczkowych roślin. Ogarnęła wzrokiem całą scenę i instynktownie osłoniła rękami wystający nieco brzuch, w którym rozwijał się przyszły książę Haven.

– Och – powtórzyła. Sophie dostrzegła w jej oczach zaskoczenie, smutek, a potem lodowaty spokój.

Książę nawet nie drgnął. Nawet nie spojrzał na żonę, matkę jego pierworodnego dziecka. Wsunął palce we włosy kochanki i warknął prosto w jej szyję.

– Powiedziałem, wynoście się stąd.

Sophie spojrzała na Seraphinę, wysoką, silną, doskonale maskującą emocje, które na pewno nią targały. Ogarnęło ją współczucie. Czekała, aż siostra coś powie. Zacznie walczyć o siebie, o swoje nienarodzone dziecko.

Seraphina odwróciła się, by odejść.

Sophie nie wytrzymała.

– Sera! Nic mu nie powiesz?

Najstarsza z sióstr Talbot pokręciła głową. Ten pełen rezygnacji gest sprawił, że Sophie wybuchnęła gniewem i urazą. Spojrzała na swego szwagra.

– Ona milczy, ale ja nie zamierzam. Jesteś odrażający. Nadęty, wstrętny i ohydny.

Książę spojrzał na nią z pogardą.

– Mam mówić dalej? – rzuciła.

– Coś podobnego! Zwracać się w ten sposób do księcia! Co za brak szacunku! – Zgorszyła się blondynka w jego ramionach.

Sophie z trudem pohamowała się, by nie zedrzeć jej z głowy tego durnego kapelusza i nie zdzielić nim obojga po twarzach.

– Och, jasne. Co za nietakt z mojej strony.

– Sophie – powiedziała Seraphina cicho, ale z naciskiem, chcąc przerwać tę scenę.

Książę westchnął cierpiętniczo, odsunął się od swej flamy, opuścił jej spódnicę i zdjął ją ze stołu, na którym siedziała.

– Zmykaj.

– Ale…

– Powiedziałem, idź stąd.

Kobieta zrozumiała, że jej szansa minęła i spełniła polecenie. Po drodze poprawiła kapelusz i wygładziła spódnicę.

Książę odwrócił się do nich, nie przerywając zapinania spodni. Jego żona odwróciła wzrok, ale Sophie twardo wpatrywała się w niego. Zasłoniła sobą siostrę, jakby chciała jej bronić.

– Oszczędź sobie tych sprośności, nie zastraszysz nas nimi.

Uniósł brew.

– Oczywiście, że nie. Przecież to specjalność waszej rodziny.

Te słowa miały ją zranić i nie chybiły celu.

Przecież to Talbotowie byli największymi skandalistami wśród arystokracji.

Ojciec Sophie ledwie dziesięć lat temu otrzymał tytuł earla od ówczesnego króla. Choć nigdy tego nie potwierdził, prawdopodobnie plotkarze mieli rację: kupił go za pieniądze uzyskane z handlu węglem. Niektórzy twierdzili, że wygrał go w karty, inni, że dostał w nagrodę za spłacenie jakiegoś wyjątkowo kłopotliwego królewskiego długu. Sophie wolała w to nie wnikać. Nie obchodził ją ani tytuł, ani cały ten arystokratyczny światek.

Gdyby miała wybór, na pewno nie chciałaby żyć wśród ludzi, którzy tak niesprawiedliwie oceniali jej siostry i tak niegodziwie je traktowali.

Uniosła podbródek i spojrzała na szwagra.

– Ale naszymi pieniędzmi jakoś się nie brzydzisz.

– Sophie – powtórzyła siostra karcąco.

Odwróciła się do niej.

– Nie będziesz chyba go bronić. Przecież to prawda! Zanim się z tobą związał, był zubożały. Po co komu księstwo, jeśli leży w ruinie? Powinien ci na kolanach dziękować za to, że uratowałaś jego nazwisko.

– Uratowała moje nazwisko? Czyżby? – Książę strzepnął pyłek z rękawa surduta. – Nie masz pojęcia, jak to było. Poleciłem twojego ojca wszystkim arystokratycznym inwestorom. Jego interes rozwija się tylko dzięki mnie. A ja z przyjemnością wydaję należne mi pieniądze. – Splunął. – Bo przez małżeństwo z tą ladacznicą, twoją siostrą, stałem się pośmiewiskiem.

Sophie zagryzła wargi na tę obelgę.

Znała wszystkie plotki o tym, jak jej siostra zdobyła księcia. Widziała, że matka aż piała z dumy, jaką napełniło ją książęce małżeństwo pierworodnej córki. Ale to nie powód, żeby znosić obelgi.

– Przecież nosi twoje dziecko.

– To ona tak twierdzi. – Odsunął je, kierując się do wyjścia z oranżerii.

– Nie wierzysz, że jest w ciąży? – zawołała, zdziwiona. Spojrzała szeroko otwartymi oczyma na siostrę, która wpatrywała się w swoje dłonie, obejmujące brzuch.

Dopiero wtedy Sophie zrozumiała sens jego słów.

Pobiegła za księciem.

– Nie wątpisz chyba, że to twoje dziecko?

Obrócił się na pięcie. Wzrok miał lodowaty, pełen pogardy.

Ale nie patrzył na Sophie, tylko na swoją żonę.

– Nie dowierzam ani jednemu słowu, które padnie z tych kłamliwych warg. – Odwrócił się znowu. Sophie spojrzała na siostrę, dumnie wyprostowaną i pełną chłodnej rezerwy. Tylko jedna jedyna, spływająca po policzku łza zdradzała jej emocje.

W tym momencie Sophie nie wytrzymała. Nienawidziła tych zasad, pogardy i tego okropnego świata, w którym się znalazła wbrew swej woli i który znienawidziła.

Gnana żądzą zemsty, ruszyła za swoim szwagrem.

Odwrócił się, słysząc rozpaczliwy krzyk Seraphiny i dziki, gniewny okrzyk Sophie, która nie mogła już dłużej znieść napięcia.

Popchnęła go z całej siły.

Gdyby nie to, że właśnie się odwracał i stracił równowagę…

Gdyby nie to, że Sophie zaatakowała z rozpędu…

Gdyby ścieżka nie była taka śliska, bo ogrodnicy rano starannie podlali rośliny…

Gdyby hrabina Liverpool mniej dbała o swoje rybki…

– Ty gadzino! – wrzasnął książę, lądując w środku sadzawki. Włosy przylepiły mu się do czaszki, oczy rzucały iskry z gniewu. – Zniszczę was! – syknął. Zresztą nie musiał tego mówić na głos, to było oczywiste.

Sophie wzięła głęboki wdech. Nagle zdała sobie sprawę, że skoro zabrnęła już tak daleko, może sobie teraz pozwolić na wszystko.

Skrzyżowała ramiona i stanęła nad sadzawką, spoglądając z góry na swego szwagra.

– Spróbuj – odpowiedziała z uśmiechem.

– Sophie. – W głosie siostry dźwięczały przerażenie, żal i smutek.

– Och, Sera. – Odwróciła się do niej, nie dbając o pełne wściekłości posapywanie mężczyzny. – To było piękne. Nie mów, że ci się nie podobało.

Od przyjazdu do Londynu nie była tak zadowolona z siebie.

– Owszem – przyznała cicho siostra. – Niestety, nie tylko mnie.

Wskazała ręką za siebie. Sophie odwróciła się i ku swemu przerażeniu ujrzała całą londyńską socjetę wpatrującą się w nią przez olbrzymią, szklaną ścianę oranżerii.

Napiętnowano ją niemal natychmiast. Nieważne, że jej szwagier zasługiwał na każdą kroplę wody, która zniszczyła jego nieskazitelne odzienie i skórzane buty. Nieważne, że człowiek, który nie krył swych romansów przed ciężarną żoną i jej siostrą, był odrażającym bydlakiem. Nieważne, że skandal wywołało jego naganne zachowanie.

Książąt skandale się nie imały.

Natomiast do sióstr Talbot lgnęły jak muchy do miodu.

Gdy tylko Jack Talbot został earlem Wight i cały Londyn zwrócił swoje pogardliwe oczy na nieokrzesaną, prostacką, nowobogacką rodzinę, skandal zadomowił się u nich na stałe. Fortuna nowo mianowanego earla pochodziła z handlu węglem, więc żartom nie było końca. Dziewczęta przezwano Smoluchami. Sophie uznała, że to sprytne, bo imiona całej piątki zaczynały się też na literę S: Seraphina, Sesily, Seleste, Seline i Sophie, według starszeństwa.

Szczerze mówiąc, wolała je od tego drugiego, mniej pochlebnego, które szeptano w salach balowych, w herbaciarniach, a szczególnie w męskich klubach. Było zasłużone, co do tego nie miała złudzeń. Od kiedy Seraphina usidliła swego księcia, wszyscy zaczęli być wobec nich ostrożni. Wiadomo: pieniądze mogą kupić tytuł, dom w eleganckiej dzielnicy Mayfair, piękne – choć ekstrawaganckie – suknie, najlepsze konie, przesadnie pozłacane powozy, ale nigdy nie kupią prawdziwego pochodzenia, więc dziewczęta będą próbowały znaleźć mężów z arystokracji i w ten sposób wejść do socjety.

Feralne Siostry.

Od tej pory nazywano tak jej trzy pozostałe, niezamężne starsze siostry, do których zalecali się niesłychanie ekstrawaganccy kawalerowie. Tyle że ich stałość ciągle była pod znakiem zapytania. Sesily była ogólnie znana jako muza Dereka Hawkinsa, znanego artysty, właściciela i gwiazdora Teatru Hawkinsa. Nie mógł się pochwalić tytułem, ale chwalił się wszystkim innym i to wystarczyło, by podbić serce Sesily. Sophie nie miała pojęcia, co jej siostra widzi w tym nieznośnym człowieku.

Seleste uwikłała się w emocjonalny i szeroko komentowany związek z niesłychanie przystojnym i bardzo zubożałym earlem Clare. Trudno było wyobrazić sobie bardziej dramatyczną parę: kłótnie przed całą salą balową na przemian z padaniem sobie w ramiona. Seline, czwarta z kolei, została wybranką Marka Landry’ego, właściciela domu aukcyjnego Landry’s Bloodstock, zajmującego się zwierzętami hodowlanymi i konkurującego z samym Tattersallem. Landry był prostacki, głośny i nie miał nic wspólnego z arystokracją, ale gdyby poślubił Seline – co wydawało się bardzo prawdopodobne – stałaby się najbogatszą ze wszystkich sióstr.

Zaloty skupiały na sobie uwagę całej socjety, komentowano je szeroko, a wszystkie siostry rozkoszowały się skandalami, starając się, by pisano o nich w gazetach. Matka była niepocieszona. Każdy komentarz, każde pełne dezaprobaty spojrzenie przyzwoitki zachęcało je do nowych wyskoków. Wszystkie, z wyjątkiem Sophie. Miała już dwadzieścia jeden lat i jak do tej pory nie wywołała ani jednego skandalu. Pewnie dlatego, że nie dbała o socjetę, jej dyktaty i opinię, a socjeta jakimś cudem to zrozumiała.

Ale w chwili, gdy książę Haven wygramolił się z sadzawki, ozdobiony wodną roślinnością czepiającą się jego nieskazitelnych do niedawna pantalonów, socjeta skupiła uwagę na Sophie Talbot, do tej pory znanej jako „ta najspokojniejsza” z Feralnych Sióstr.

Z płonącymi policzkami, unosząc wysoko głowę, Sophie wyszła z oranżerii. Zatrzymała się na progu, mierząc wzrokiem tłum gości. Nie brakowało nikogo. Księżne, markizy i hrabiny wpatrywały się w nią zza leniwie poruszających się wachlarzy. Ich szepty brzmiały jak cykady w letni wieczór. Nagle powiało chłodem. Reakcja dam nie była niczym niezwykłym. Sophie nieraz widziała damy plotkujące i odgrzewające skandale sprzed lat.

Najgorsi byli mężczyźni.

Jak wiadomo, londyńscy dżentelmeni nie zajmowali się plotkami, zostawiając je swoim żonom. Woleli męskie rozrywki. Ale – jak się okazało – nie w przypadku, gdy zaatakowano jednego z nich. Oni także mierzyli Sophie spojrzeniami – earlowie, markizowie i książęta, jeden bardziej szacowny od drugiego. W ich oczach było coś więcej niż zgorszenie.

Często mówi się, że pogarda jest zimna. Tego wieczoru paliła żywym ogniem. Sophie zasłoniła się ręką jak przed powiewem gorąca.

– Sophie! – Nadbiegła matka z szerokim uśmiechem, zagłuszając szepty zgorszonych gości. Miała na sobie szkarłatną suknię, wystarczająco skandaliczną nawet bez koszmarnego kapelusza tej samej barwy, który górował nad jej drobną postacią w – podobno – prawdziwie chińskim stylu.

Ale teraz lady Wight w ogóle nie myślała o swoim kapeluszu. We wzroku, jakim zmierzyła najmłodszą córkę, tliła się panika. Trzy siostry szły jej śladem jak dziwacznie przyozdobione kaczęta.

– Sophie! – syknęła. – Co to za sceny!

– W końcu dołączyłaś do nas – skomentowała sucho Sesily. Jej obfity biust wylewał się z dekoltu niezwykle dopasowanej, kiczowatej sukni. Jakimś cudem wyglądała w niej niezwykle kusząco. – Haven miał minę, jakby chciał cię zamordować.

Zniszczę was.

– Pewnie by to zrobił, gdyby nikt nie widział – odparła Sophie.

– Niestety, widzieli to wszyscy – warknęła matka.

Sesily uniosła brew i strzepnęła niewidzialny pyłek z dekoltu.

– I gdyby nie był taki mokry.

– Nie musisz tak eksponować swojego biustu, Sesily. Każda z nas ma taki – mruknęła sucho Seleste zza złocistego welonu, który spływał spod umocowanej na głowie złocistej tiary.

Seline prychnęła pogardliwie.

– Dziewczęta! – syknęła hrabina.

– Doskonale ci poszło, Sophie – stwierdziła Seline. – Kto by pomyślał, że siedzi w tobie coś takiego?

Sophie zmierzyła ją morderczym spojrzeniem.

– Co chcesz przez to powiedzieć?

– Nie teraz, dziewczęta – wtrąciła się matka. – Nie rozumiecie, że to może nas zrujnować?

– Bzdura – odparła Sesily. – Kiedy ty wreszcie uwierzysz, że jesteśmy jak koty?

– Nawet kot ma tylko dziewięć żywotów. Musimy naprawić tę szkodę. Natychmiast – powiedziała hrabina Wight. Nagle uświadomiła sobie, że słucha ich cała londyńska socjeta i dodała na cały głos: – Wszyscy widzieliśmy, co się tu stało. Biedny książę!

Sophie zamarła ze zdziwienia.

– Biedny?

– Ależ oczywiście! – Głos księżnej wzniósł się wyżej o całą oktawę, choć wydało się to niemożliwe.

Sophie zamrugała.

– Lepiej się z tym pogódź – poradziła jej Seline. Siostry otoczyły ją jak wielkie, pozłacane kormorany, trzepocąc wachlarzami i kołysząc frędzlami. – Bo inaczej mama umrze ze strachu przed wygnaniem.

– Nie ma strachu – stwierdziła Seleste. – Nikt nas nie wygania. Do tej pory z nami wytrzymywali.

Sesily skinęła głową.

– Dokładnie tak. Uwielbiają nasze niegodziwe przedstawienia. Co oni by robili, gdyby nie my?

Miała całkiem sporo racji.

– I tak wylądujemy dużo lepiej niż większość z nich. Popatrz na Seraphinę.

– Tylko że ona wyszła za kompletnego dupka – stwierdziła Sophie.

– Sophie! Jak ty się wyrażasz! – Matka o mało nie zemdlała ze strachu.

Siostry przytaknęły.

– Trzeba będzie zwrócić na to większą uwagę – przyznała Sesily.

– Wszyscy widzieli, że się pośliznął i wpadł do sadzawki! – zawołała matka rozpaczliwie, wybałuszając oczy tak, że o mało nie wyszły z orbit. Przez chwilę Sophie widziała oczyma duszy, jak matka maca po trawniku w poszukiwaniu gałek ocznych, a kapelusz spada jej z głowy pod własnym ciężarem.

To by dopiero była scena.

Teraz z kolei ona prychnęła śmiechem.

– Sophie! – zasyczała hrabina przez zęby. – Ani mi się waż!

Prychnięcie przeszło w chichot.

Hrabina Wight piała dalej, kładąc dłoń na sercu.

– O, nieszczęsny Haven!

Sophie w końcu nie wytrzymała. Nie wybuchnęła śmiechem tylko dlatego, że zdławił ją gniew. Od nadania tytułu jej rodzina kompletnie się zmieniła. Arystokracja musiała zaakceptować ich w swoim kręgu ze względu na tytuł i niezmierne bogactwo. I nagle kobiety, których nigdy by nie podejrzewała o fascynację blichtrem i pieniędzmi, zaczęły się tym wszystkim przejmować. Nie docierała do nich prosta prawda, że Talbotówny mogą poślubić nawet książąt krwi, a i tak nigdy nie zostaną zaakceptowane przez socjetę. Arystokraci znoszą ich obecność, bo potrzebna jest im wiedza i przemyślność nowo mianowanego earla albo pieniądze, wnoszone w wianie przez jego córki. Przecież zawieranie małżeństw to jedna z kluczowych gałęzi brytyjskiej gospodarki.

Rodzina Sophie doskonale o tym wiedziała.

Wyżywali się w tej grze i we wszystkich manipulacjach.

Sophie nie życzyła sobie brać w niej udziału. Nigdy. Przez pierwszych dziesięć lat dzieciństwa żyła w idyllicznym świecie bogatych, nieutytułowanych ludzi. Biegała po zielonych wzgórzach Mossband. Piekła z babcią ciasta w wielkiej kuchni rodzinnego domu Talbotów, bo ojciec uwielbiał je do herbaty. Jeździła konno do miasta po mięso od rzeźnika i ser od serowara. Nawet nie marzyła o utytułowanym mężu. Zaplanowała sobie sensowne, realistyczne życie u boku syna piekarza.

Wtedy ojciec został earlem i wszystko się zmieniło. Od dziesięciu lat nie była w Mossband, bo matka zamknęła dom i przeniosła się do Mayfair. Babka zmarła w rok po ich przeprowadzce. Ciasteczka były zbyt prostackie dla earlów. Rzeźnik i serowar dostarczali swoje wyroby kuchennymi drzwiami pięknej londyńskiej kamienicy. A syn piekarza…

Stał się odległym, zamglony wspomnieniem.

Pozostali członkowie rodziny świetnie dostosowali się do świata, w którym Sophie nigdy nie chciała być. O który nigdy nie prosiła. Nikogo nie obchodziło, jak bardzo go nienawidzi.

Właśnie tam, w ogrodach Liverpoolów, przed całą londyńską śmietanką towarzyską, Sophie przestała udawać, że należy do towarzystwa. Do tego miejsca i tych ludzi. I że pragnie ich akceptacji.

Miała pieniądze. I wszędzie mogła dojść na własnych nogach.

Popatrzyła na siostry, pewne siebie i przekonane, że kiedyś będą rządzić tym światem. Uświadomiła sobie, że nigdy taka nie będzie. Nie będą ją bawić skandale. Ma dosyć tego świata i jego blichtru.

Dlaczego ma tańczyć, tak jak jej zagrają?

Po tym, co się wydarzyło, i tak nikt nie będzie chciał mieć z nią do czynienia. Dlaczego więc nie pójść o krok dalej i raz w życiu nie powiedzieć im prawdy prosto w oczy?

Ojciec lubił powtarzać, że „jak się powiedziało A, trzeba powiedzieć B”.

Omiotła wszystkich spojrzeniem.

– Oczywiście. Nieszczęsny książę, który zhańbił naszą siostrę tak, że musiałam pomścić jej honor, bo żaden z tak zwanych dżentelmenów nawet palcem nie kiwnął – odparła, podnosząc głos tak, żeby cały Londyn ją słyszał. – Nieszczęsny książę, wychowany w świecie, który łudzi się, że tytuł jest równoznaczny ze szlachetnością, a w rzeczywistości jest pełen arystokratycznych chamów. A nawet gorzej.

Matka otworzyła szeroko oczy.

– Sophie! Damy nie mówią takich rzeczy!

Ile razy napominano ją, że nie zachowuje się jak dama? Ile razy próbowano wtłoczyć ją w idealną formę, choć ten arystokratyczny świat i tak nie chciał jej zaakceptować? I nigdy nie przyjmie żadnej z nich, chyba że za pieniądze?

– Nie zawracaj sobie tym głowy – odpowiedziała przed całym Londynem. – Oni i tak nie uważają nas za damy.

Siostry znieruchomiały.

– Sophie – odezwała się Seline z niedowierzaniem i całkiem sporą dozą szacunku.

– Tego nikt się nie spodziewał – zawtórowała jej Sesily.

Hrabina ściszyła głos do szeptu.

– Co ja ci mówiłam o wygłaszaniu własnego zdania? Zrujnujesz się! I swoje siostry przy okazji. Będziesz potem żałować!

Sophie odpowiedziała pełnym głosem.

– Żałuję tylko jednego: że ta sadzawka była za płytka. I że nie było w niej rekinów.

Nie wiedziała, jakiej reakcji powinna się spodziewać. Może odezwą się zgorszone westchnienia. Albo szepty. Przenikliwe damskie piski. Albo basowe pochrząkiwanie mężczyzn.

Dobrze byłoby, żeby parę osób zemdlało.

Nie spodziewała się tylko ciszy.

Odpowiedziała jej chłodna, wykalkulowana obojętność. Do głowy jej nie przyszło, że wszyscy goście po prostu odwrócą się i odejdą, jakby nie odezwała się ani słowem. Jakby jej nie było.

Albo jakby nigdy nie istniała.

Więc i jej łatwo przyszło odwrócić się do nich plecami i odejść.

2. Ucieczka Eversleya. Hrabia wściekły z powodu despektu

Sophie wkrótce się zorientowała, że odwrócenie się plecami do arystokracji podczas przyjęcia ma pewne wady. Poza zrujnowaną reputacją, co było oczywiste, zaczynają się całkiem praktyczne trudności. Niemile widziany gość powinien niezwłocznie wyjść i udać się do domu, najlepiej na własną rękę, bo ukrywanie się w rodzinnym powozie trudno nazwać pełnym godności odwrotem.

Zresztą, gdyby matka zastała ją w powozie, pewnie popełniłaby dzieciobójstwo. Trzeba będzie samej znaleźć drogę ucieczki i trzymać się z daleka od rodziny, dopóki nie zdecyduje się na przeprosiny.

Jeżeli w ogóle kiedykolwiek to zrobi.

Nienawidziła całego świata, ludzi i ich docinków na temat prostactwa Talbotów, ich pieniędzy, kupionego tytułu i małżeństwa siostry. Nienawidziła tych wszystkich zadowolonych z siebie twarzy, ich złośliwości i stylu życia. Zachowywali się, jakby byli pępkiem świata.

Co gorsza, jej rodzinie wcale to nie przeszkadzało. Wręcz przeciwnie, świetnie się z tym czuli. Nie miała ochoty przepraszać za słowa prawdy. Ani wysłuchiwać z ust sióstr peanów na cześć arystokracji.

Nie ukryła się więc w powozie, tylko w odległym końcu ogrodu, zastanawiając się, co dalej począć. Nagle, tuż obok jej głowy przeleciał wielki, czarny but. Podniosła głowę i tylko dzięki temu uchyliła się przed następnym skórzanym pociskiem. Z niejakim zdziwieniem obserwowała, jak z okna na drugim piętrze śladem obuwia wylatują grafitowy surdut i długi, płócienny fontaź. Spadając, zaplątał się w pędach róż wspinających się po drewnianym trejażu na ścianie domu.

W chwilę potem pojawił się mężczyzna.

Sophie szeroko otwartymi oczyma obserwowała, jak długa, odziana w rajtuzy noga wysuwa się z okna, stopa w skarpetce znajduje oparcie na kratownicy, a potem zza framugi wychyla się tors odziany w płócienną koszulę. Mężczyzna siadł okrakiem na parapecie. Sophie ujrzała muskularne, imponujące naprężone udo, a na nim równie imponujące coś, czego zdecydowanie nie powinna dostrzec.

Nad parapetem śmignęła druga noga i mężczyzna zszedł na dół tak sprawnie, jakby całe życie niczego innego nie robił. Nic dziwnego, z takim wyglądem na pewno przeżył niejedną romantyczną eskapadę.

Zeskoczył na ziemię odwrócony do niej plecami i schylił się, żeby pozbierać rozrzucone części odzieży. W tym momencie drugi mężczyzna wychylił się przez okno. Sophie ze zdziwieniem rozpoznała w nim earla Newsom.

– Ty łajdaku! Skrócę cię o głowę!

– Nie masz szans i dobrze o tym wiesz – odpowiedział ten drugi i wyprostował się na całą długość, trzymając w rękach ubranie i but. Sięgnął po fontaź. – Ale pewnie musiałeś to powiedzieć na głos.

Jego przeciwnik zakrztusił się ze złości i zniknął, wydając niezrozumiałe odgłosy.

– Tchórz – mruknął uciekinier, potrząsnął głową i zaczął szukać drugiego buta.

Sophie go uprzedziła, bo solidny trzewik leżał tuż u jej stóp. Kiedy się wyprostowała, mężczyzna stał na wprost niej, przyglądając się jej na poły z ciekawością, na poły z rozbawieniem.

Westchnęła z irytacją.

Jasne, któż mógłby uciekać po różanym trejażu z magnackiej willi, jak nie markiz Eversley. Jak widać, nie bez powodu zwano go nicponiem królewskiej krwi.

– To pan – powiedziała obcesowo, pewnie pod wpływem pełnych napięcia wydarzeń tego wieczoru.

– Jak widać – odpowiedział z szerokim uśmiechem i wykwintnym ukłonem. Pewnie z powodu swej ogólnie znanej arogancji.

Przycisnęła but do piersi.

– Czym pan sobie zasłużył na tę defenestrację? – spytała, ruchem głowy wskazując drugie piętro.

Uniósł brwi.

– Co takiego?

Westchnęła.

– Defenestrację. Wyrzucenie przedmiotu przez okno.

Po mistrzowsku wiązał fontaź. Długie pasma tkaniny migały mu w dłoniach. Zdziwiło ją, że radzi z tym sobie bez lokaja ani lustra.

– Po pierwsze, nikt mnie nie wyrzucił – odparł po chwili. – Wyszedłem z własnej woli. Po drugie, kobieta, która jest na tyle inteligentna, by używać takich słów jak „defenestracja”, bez trudu odgadnie, co robiłem przed opuszczeniem tego budynku.

Rzeczywiście był taki, jak mówiono. Typowy skandalista. Rozpustnik. Kompletny nicpoń. Budził zgorszenie socjety, na równi z jej podziwem. Tak samo jak jej szwagier. I w ogóle wszyscy arystokraci. Typowy mieszkaniec świata, w którym kazano jej żyć.

Znienawidziła go w jednej chwili.

Wyciągnął rękę po but. Cofnęła się o krok.

– Więc plotkarskie pisma mówią prawdę.

Przechylił głowę.

– Nie czytuję tych szmatławców, ale gwarantuję, że w plotkach na mój temat nie ma ani krzty prawdy.

– Piszą, że rujnuje pan małżeństwa.

Wygładził rękawy.

– Kłamstwo. Mężatek nie tykam.

W tym momencie z okna wychyliła się utrefiona główka damy.

– Zszedł na dół!

Na to ostrzeżenie markiz zaczął zbierać się do odwrotu.

Wyciągnął rękę do Sophie.

– Miło było panią poznać, milady. Poproszę mój but.

Sophie przycisnęła but mocniej i spojrzała w górę.

– To przecież Marcella Latham!

Narzeczona – a raczej była narzeczona – earla Newsom pomachała jej wesoło ręką.

– Dziękuję ci, Eversley!

Puścił do niej oczko.

– Cała przyjemność po mojej stronie, złotko. Baw się dobrze.

– Mogę powiedzieć przyjaciółkom, prawda?

– Mam nadzieję, że się wkrótce do mnie odezwą.

Lady Marcella zniknęła z okna. Ich rozmowa była dziwnie przyjazna i koleżeńska jak na osoby przyłapane w niedwuznacznej sytuacji przez utytułowanego, bogatego narzeczonego damy.

– Milady – przypomniał się markiz Eversley.

Sophie spojrzała na niego.

– Zniweczył pan ich małżeństwo.

– Raczej zaręczyny. – Wyciągnął rękę. – A teraz oddaj mi but, słonko. Bardzo cię proszę.

Zignorowała go.

– Zatem interesują pana wyłącznie narzeczone.

– Tak jest.

– A to pewnie wielka różnica.

Czy wśród arystokracji nie znajdzie się ani jedna sensowna osoba?

– Łajdak z pana.

– Tak mówią.

– Niegodziwiec.

– To też mówią – potwierdził, wpatrując się uważnie w coś ponad jej ramieniem.

– Bez żadnych skrupułów.

W końcu coś do niego dotarło.

Popatrzył na nią, jakby dopiero teraz ją zauważył.

– Wyglądasz, jakbyś stanęła nos w nos z jakimś ogromnym robalem.

Zdała sobie sprawę, że marszczy nos.

– Przepraszam – skłamała.

– Nie szkodzi.

Nagle, przyglądając się temu eleganckiemu, tylko częściowo obutemu mężczyźnie, oświeciło ją, że mimo że jest taki podły, może jej się bardzo przydać. Podwiezie ją do domu, choć będzie trzeba wytrzymać w jego niemiłym towarzystwie niemal całą godzinę.

– Powinien się pan stąd w miarę szybko zabrać, jeśli nie chce pan konfrontacji z lordem Newsomem.

– Niezmiernie się cieszę, że pani to w końcu zrozumiała. Jeśli odda mi pani but, wszystko pójdzie dużo szybciej. – Znowu wyciągnął rękę. Postąpiła kolejny krok do tyłu. – Milady – zaczął twardo.

– Zdaje mi się, że znalazł się pan w szczególnej sytuacji – odparła. – Ja zresztą też.

Zmrużył oczy.

– O co chodzi?

– Możemy ponegocjować.

Za rogiem rozległ się donośny okrzyk i markiz spojrzał w tamtą stronę, spodziewając się nadejścia swego przeciwnika. Korzystając z okazji, Sophie umknęła na tyły domu, gdzie za szpalerem drzew i krzewów krył się niski, kamienny murek a za nim lśnił rząd powozów, czekających na swoich właścicieli.

Ruszył za nią. Musiał, bo przecież miała jego but.

A on miał powóz.

Idealna sytuacja. Gdy znaleźli się za zasłoną drzew, odwróciła się do niego.

– Chcę panu coś zaproponować, lordzie Eversley.

Uniósł brwi.

– Dziś już nie przyjmuję żadnych propozycji, lady Sophie. Poza tym, nawet ja nie odważę się pokazywać publicznie z jedną z Feralnych Sióstr.

A więc ją poznał.

Zarumieniła się z gniewu i wstydu. Gniew wziął górę.

– Przecież, gdyby pan był kobietą, już dawno zostałby pan wygnany z towarzystwa.

– Tak, tylko że nie jestem kobietą. Dzięki Bogu.

– To prawda, niektórzy z nas nie mają tego szczęścia. Inni znowu mają mniej swobody niż pan.

Spojrzał na nią, poważniejąc w jednej chwili.

– Nie ma pani bladego pojęcia, czym jest swoboda.

Nie dała się zbić z tropu.

– Wiem, że ma jej pan dużo więcej, niż ja będę miała kiedykolwiek w życiu. I wiem też, że bez tej swobody muszę się uciec do… – Zabrakło jej słów.

– Niegodziwości? – podrzucił. Jego powaga zniknęła w jednej chwili, tak szybko, że Sophie niemal nie zwróciła na to uwagi. Przypomniała sobie natychmiast, że nie powinna sobie zawracać głowy nastrojami tego irytującego człowieka.

– Nie ma w tym nic niegodziwego.

– Jesteśmy na osobności, milady. Jeśli zamierza mnie pani wykorzystać w taki sposób, jak pani sławetna siostra wykorzystała swego ówczesnego narzeczonego, a obecnie małżonka, będzie to niegodziwość.

Co za bezczelność. Tupnęła nogą w gęste poszycie porastające ziemię.

– Mam dosyć wysłuchiwania historii nieszczęsnego Havena usidlonego przez moją siostrę.

– Wcale nie zamierzał się w to pakować.

– To po co otwierał pudełko? – zdenerwowała się.

Wybuchnął śmiechem, a Sophie zmieniła zdanie na jego temat. Nie był irytujący. Był po prostu koszmarny.

– Uważa pan, że to zabawne?

Przycisnął dłoń do piersi.

– Proszę mi wybaczyć. – Prychnął i znowu się roześmiał. – Po co otwierał pudełko!

Skrzywiła się.

– To było pana porównanie.

– Ale pani zrobiła z niego prawdziwe cacko. Słowo honoru, gdyby zrozumiała pani podtekst, zgodziłaby się pani ze mną w całej rozciągłości.

– Wątpię.

– Niechże pani przyzna mi rację. Bo pomyślę, że jest pani niezabawna.

– Jestem zabawna! – zdenerwowała się.

– Jak to, przecież pani jest Sophie, najmłodsza Talbotówna, prawda?

– Prawda.

– Ta niezabawna.

Aż się wyprostowała na te słowa. A więc tak ją określano? Co za przygnębiające słowo. Sugeruje smutek, wahanie, a nawet cień obawy. Niestety, jest w tym trochę racji.

– Nie ma takiego słowa jak „niezabawny”.

– Tak samo pięć minut temu nie było takiego słowa jak „defenestracja”.

– Oczywiście, że było! – wykrzyknęła.

Zakołysał się na piętach.

– To pani tak twierdzi.

– To prawdziwe słowo – nadęła się i dopiero wtedy zauważyła przekorny błysk w jego oku. – Aha. Rozumiem.

Rozłożył szeroko ręce na potwierdzenie swojej teorii.

– Niezabawna – ogłosił światu.

– Jestem bardzo zabawna – upierała się bez przekonania.

– Obawiam się, że nie. Niech pani spojrzy na siebie. Ani jednego orientalnego akcentu.

Skrzywiła się.

– To idiotyczny temat przyjęcia, którego goście nie mają pojęcia o Chinach i w ogóle się nimi nie interesują.

– Niech pani uważa, żeby to nie dotarło do lady Liverpool.

Wyprostowała się.

– Ponieważ rzeczona lady Liverpool przebrała się za japońskiego karpia, podejrzewam, że moja opinia w ogóle ją nie obejdzie.

Uniósł brwi.

– Czy to miała być drwina, lady Sophie?

– Tylko uwaga.

Cmoknął z dezaprobatą.

– No właśnie. Jednak, mimo wszystko, niezabawna.

– A pan jest niemiły. I to jest prawdziwe słowo.

– Pani pierwsza mi to mówi.

– Niemożliwe. Czyżbym była pierwszą rozsądną kobietą, z którą pan rozmawia?

Zaśmiał się ciepło i dziwnie zapraszająco. Miło. Z aprobatą.

Odsunęła tę myśl od siebie. Nie obchodziła go jej aprobata. Ani to, co o niej myślał. I co myślał o niej cały jego okropny, pusty, arystokratyczny światek. Uważają, że jest niezabawna? Niech tak myślą, jej to nie obchodzi. Ten człowiek miał być tylko środkiem do celu.

– Wystarczy tego – stwierdziła. Nieraz obserwowała ojca podczas negocjacji i wiedziała, kiedy trzeba przejść do konkretów i załatwić sprawę. – Rozumiem, że zamierza pan wyjść wcześniej z przyjęcia?

Pytanie zaskoczyło Eversleya.

– Owszem, tak.

– Proszę mnie ze sobą zabrać.

Wyraźnie go zatkało.

– Och. Nic z tego.

– Dlaczego nie?

– Z wielu powodów, słonko. Między innymi dlatego, że nie zamierzam się wrobić w małżeństwo ze Smoluchem.

Zesztywniała na to przezwisko. Używano go tylko za ich plecami, ale po tym okropnym człowieku można się było spodziewać wszystkiego.

– Nie zamierzam pana łapać na męża, lordzie Eversley. Zapewniam pana, nawet gdybym miała taki zamiar, nasza rozmowa by mnie od niego odwiodła raz na zawsze – odparła, machając dłonią. Wzięła głęboki oddech. – Potrzebuję się stąd szybko wydostać. Musi pan to zrozumieć. Jest pan w tej samej sytuacji.

Popatrzył na nią.

– Co się stało?

Odwróciła wzrok na wspomnienie zimnych spojrzeń socjety.

– Nieważne.

Uniósł brwi.

– Jeśli siedzisz tu ze mną w krzakach, moja miła, raczej było to ważne.

– To zwykły zagajnik, nie żadne krzaki.

– Jak na kogoś, kto mnie potrzebuje, za bardzo się stawiasz.

– Nie potrzebuję pana.

– To proszę oddać mi but i zaraz mnie tu nie będzie.

Zacisnęła mocniej dłonie na cholewce.

– Potrzebuję powozu. Tylko o to mi chodzi.

– Powóz będzie mi potrzebny do czego innego – odparł.

– Proszę mnie po prostu podwieźć do domu.

– Ma pani cztery siostry, matkę i ojca. Proszę jechać z nimi.

– Nie mogę.

– Dlaczego?

Duma mi nie pozwala.

No, tego na pewno mu nie powie.

– Będzie pan musiał mi uwierzyć.

– Reputacja, jaką cieszą się damy z pani rodziny, nie zachęca do zaufania.

Nie udawała, że go nie rozumie.

– Aha, a pan jest ideałem szacownego obywatela.

Uśmiechnął się.

– Ale ja nie handluję reputacją.

Nienawidziła go coraz bardziej.

Skinęła głową.

– Trudno. Nie zostawia mi pan innego wyboru. Muszę iść na całość.

Uniósł brwi.

– Proszę mnie zawieźć do domu, bo straci pan but.

Obserwował ją z uwagą przez dłuższą chwilę. Zmusiła się do spokoju. Starała się nie zauważać, jakie ma piękne, zielone oczy, prosty, arystokratyczny nos i pełne, wygięte wargi. W szczególności wargi.

Na myśl o nich przełknęła ślinę, a jego wzrok natychmiast powędrował ku podstawie jej szyi.

– Niech pani go sobie weźmie.

Drgnęła, przypominając sobie, o czym właściwie rozmawiali.

Zanim zdążyła odparować, wszedł między drzewa, przeskoczył przez mur i ruszył ku pojazdom.

Gdy dobiegła do muru, stał już przy swoim wielkim, eleganckim powozie. Przyglądała mu się przez moment w nadziei, że w coś wdepnie nieobutą nogą. Wydawało jej się, że przeprzęga konie, sprawdza coś przy uprzęży i przy lejcach. Dziwne, miał przecież ludzi od tego.

Kiedy obejrzał całą szóstkę, wsiadł do powozu. Sophie obserwowała, jak młody foryś w liberii zamyka drzwi i rusza przodem, by utorować drogę wśród innych pojazdów, kompletnie zastawiających przejazd.

Westchnęła.

Markiz Eversley nie miał pojęcia, że jako bogaty mężczyzna cieszył się niezwykłą wolnością. Wyobrażała sobie, jak padł na poduszki swego luksusowego powozu, niby uosobienie arystokratycznej swobody, i zastanawiał się nad drzemką, by wypocząć po trudach wieczoru.

Leniwy, nieporuszony.

Na pewno już o niej zapomniał. Pewnie nikim nie zawracał sobie zbytnio głowy. W jego życiu było aż za dużo kobiet. Twarzy służby też pewnie nie pamiętał.

Musnęła wzrokiem postać drugiego służącego – dzieciucha, który był za młody na forysia, a co dopiero na lokaja. Nadawał się chyba tylko na pazia. Stał na uboczu, patrząc, jak stangreci powoli wracają na kozły i zaczynają manewrować powozami, żeby zrobić drogę dla zaprzęgu Eversleya. W dłoni zaciążyła jej torebka, w której miała pieniądze.

„Nigdy nie wychodź z domu bez broni i to takiej, żebyś z każdym wygrała”, powtarzał im ojciec do znudzenia, choć było mało prawdopodobne, by arystokratyczne damy wdawały się w bójki.

Sophie nie była głupia i dobrze wiedziała, że chodziło mu o londyńskie potyczki towarzyskie. Na pewno uznałby, że dobrze robi, wydając pieniądze, by zapewnić sobie ucieczkę z tego przyjęcia.

Podeszła do lokajczyka.

– Przepraszam na chwilę.

Odwrócił się i zamarł, zaskoczony widokiem młodej lady z męskim butem w dłoni. Skłonił się pospiesznie.

– P…panienko?

Był rzeczywiście bardzo młody. Młodszy od niej.

Sophie odmówiła krótką modlitwę dziękczynną do Stwórcy.

– Kiedy stąd odjedziecie? – spytała, starając się, by zabrzmiało to beztrosko.

Był wyraźnie wdzięczny za to proste pytanie.

– Za kwadrans, milady. Nie dłużej.

Trzeba było się pospieszyć.

– Pracujesz u markiza?

Skinął głową, muskając przelotnym spojrzeniem but w jej dłoni.

– Dzisiaj jeszcze tak.

Schowała but za siebie, nie kryjąc zdziwienia w głosie.

– Tylko dzisiaj?

Pokręcił głową.

– Wysyłają mnie na nową posadę. Gdzieś na północ.

Posmutniał. Czyżby czegoś żałował?

Chwyciła się tego. Wpadła na pewien pomysł, choć nie przemyślała go zbyt dokładnie.

– A ty chciałbyś zostać w Londynie?

Chłopak zaczął sobie uświadamiać, że nie powinien rozmawiać z arystokratką na takie tematy.

– Z radością będę służył markizowi wszędzie, gdzie mnie wyśle, milady.

Skinęła głową. Służbę ciągle przenoszono z jednego majątku do drugiego. Eversley na pewno nie zastanawiał się, czy jego ludzie chcą pracować tu, czy tam. Kierował się własnymi kaprysami. Tacy jak on nigdy nie myślą o innych.

Sophie bez większych wyrzutów sumienia zaczęła wprowadzać swój plan w życie.

– To może wolałbyś służyć u hrabiego?

Otworzył szeroko oczy.

– Milady?

– Mój ojciec to hrabia Wight.

Zamrugał.

– Pracowałbyś tu, w Londynie.

Chłopiec wyraźnie oniemiał na tę propozycję. Nic dziwnego. Sophie podejrzewała, że paziom rzadko zdarzają się propozycje nowej pracy w takich okolicznościach.

Naciskała dalej.

– Najpierw pracował przy węglu brunatnym. Jak jego ojciec i dziadek. Nie jest takim zwykłym arystokratą.

Żadnego efektu. Sophie zaczęła z innej beczki.

– Bardzo dobrze płaci służbie. Dostaniesz dwa razy tyle, co u markiza. – Zamilkła na moment, a potem podwyższyła stawkę. – Albo więcej.

Chłopak przechylił głowę.

– I zostaniesz w Londynie – dodała.

Ściągnął brwi.

– Dlaczego akurat ja?

Uśmiechnęła się.

– Jak masz na imię?

– Matthew, milady.

– Może po prostu masz szczęście, Matthew. Co ty na to?

Nie przekonała go, ale widać było, że rozważa ofertę. Spojrzał przez ramię na powóz markiza i spytał:

– Dwa razy tyle, panienko?

Skinęła głową.

– Podobno pokoje dla służby w Wight Manor są najlepsze w całym Londynie – mruknął. Udało się.

Pochyliła się ku niemu.

– Możesz sam sprawdzić. Już dzisiaj.

Zmrużył oczy.

– Zajdź tam wieczorem, po balu. Powiedz, że chcesz rozmawiać z panem Grimesem. To sekretarz mojego ojca. Powiedz, że to ja cię przysłałam. Ja to potwierdzę.

Sięgnęła do torebki, wyjęła kartkę, ołówek, a potem napisała na niej adres pałacyku w Mayfair i prośbę, żeby go przyjęto. Jeszcze raz sięgnęła do torebki i wyjęła dwie monety.

Podała mu kartkę i pieniądze.

– Masz tu dwie korony.

Spojrzał na nią z otwartą gębą.

– Taką forsę płacą za miesiąc roboty!

– Ojciec zapłaci ci więcej. Obiecuję.

Zacisnął wargi.

– Nie wierzysz mi – powiedziała.

– Mam wierzyć babie?

Pominęła milczeniem grubiańskie słowa i spojrzała mu w oczy.

– Za ile byś mi uwierzył? – Ściągnął brwi, więc zaproponowała sama: – Za funciaka?

To była ogromna kwota, ale Sophie aż za dobrze wiedziała, jaką moc mają pieniądze. Sięgnęła do torebki i wyjęła resztę pieniędzy. Bez wahania zapłaciła chłopcu, pewna, że za chwilę będzie w domu i uzupełni zapas gotówki.

Zacisnął monety w pięści. Udało się.

– Tylko musisz zrobić dla mnie jedną rzecz – powiedziała z lekkim poczuciem winy.

– Wszystko, co panienka zechce.

– Wszystko? – spytała, nie potrafiąc ukryć nadziei.

– Wszystko – przytaknął.

Wzięła głęboki oddech, wiedząc, że kiedy zacznie realizować swój plan, nie będzie już odwrotu. I że jeśli ją ktoś przyłapie, będzie skompromitowana.

Spojrzała za siebie. Pałac wznosił się nad drzewami jak bramy piekieł. Z żalem i goryczą przypomniała sobie, co się zdarzyło na przyjęciu. Oranżeria. Ten bydlak, jej szwagier. I cały Londyn po jego stronie. Przeciwko niej. Odwrócili się od niej. Okryła się wstydem.

Musiała się stąd wynieść. I to szybko. Zanim się zorientują, jak bardzo ją to zabolało. Był na to tylko jeden sposób.

Odwróciła się do Matthew.

– Potrzebna mi będzie twoja liberia.

3. Znaleziono suknię lady Sophie! Rodzina obawia się najgorszego

Sophie za późno się zorientowała, że powóz wcale nie kieruje się do Mayfair.

Gdyby wiedziała o tym, zanim wcisnęła się w liberię i ukryła włosy pod kapeluszem Matthew, może starczyłoby jej siły ducha, by zeskoczyć. A już na pewno przyjęłaby zaproszenie stangreta, by siąść obok niego na koźle.

Niestety, nie wpadła na to, pomimo uniesionych brwi starszego mężczyzny i jego sceptycznych słów:

– A rób se, jak chcesz!

Wskoczyła więc na schodek z tyłu powozu i złapała się mocno uchwytu, w całkiem wesołym nastroju.

Nie zorientowała się nawet na końcu długiego podjazdu do pałacu, gdy powóz skręcił w lewo, a nie w prawo.