Umarli nie kłamią - J. T. Ellison - ebook
Opis

Detektyw wydziału zabójstw, Taylor Jackson, wraca do zdrowia po ciężkim postrzale. Odzyskuje siły w starym szkockim zamku, u swojego dobrego przyjaciela Jamesa Highsmythe’a. Przeglądając z nudów papiery gospodarza, trafia na sprawę, która budzi jej wątpliwości. Czy żona Jamesa naprawdę zginęła w wypadku samochodowym, czy może została z rozmysłem zamordowana? Jeżeli to James zlecił zabójstwo, Taylor znalazła się w śmiertelnym niebezpieczeństwie. Z dala od ludzi i cywilizacji, zdana tylko na siebie, pod jednym dachem z bezwzględnym mordercą…

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS
czytnikach certyfikowanych
przez Legimi
czytnikach Kindle™
(dla wybranych pakietów)
Windows
10
Windows
Phone

Liczba stron: 361

Odsłuch ebooka (TTS) dostepny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacjach Legimi na:

Androidzie
iOS

Popularność


J.T. Ellison

Umarli nie kłamią

Tłumaczenie:

ROZDZIAŁ PIERWSZY

Szkocja

Region Highlands

Zamek Dulsie

22 grudnia

Kochana Sam,

Myślę, że każdy człowiek podczas wędrówki przez życie dociera do takiego momentu, kiedy powtórnie zostaje ukształtowany i zdefiniowany jego charakter, zupełnie jakby został ulepiony z nowej gliny. Coś takiego przytrafiło się również mnie. Zmieniłam się, i to nieodwracalnie.

Sam, nie mam już cienia wątpliwości. Tracę rozum. Tamta strzelanina mnie prześladuje. Koszmarna świadomość straty, którą poniosłaś, bolesna świadomość tego, kim się stałam… To po prostu mnie wykańcza! Nie wiem, jak długo jeszcze wytrzymam. Czuję się potwornie zagubiona, z dala od wszystkich, w obcym świecie, niczym motyl uwięziony pod szklanym kloszem.

Czy wiesz, że tutaj ściany mówią? Czasami budzi to we mnie niepokój, ale niekiedy przynosi pociechę. Na sklepieniach tańczy blask płomieni świec, a posadzki migocą i drżą pod moimi stopami. Uciekam wtedy na zewnątrz, ale co tam napotykam? Tylko mgłę, opary i wałęsające się owce. Aha, tutejsze krowy mają łagodne, o ciekawskim spojrzeniu oczy, a psy odznaczają się specyficznym poczuciem humoru, to znaczy są wesolutkie i rozszczekane, ale łatwo poznać, że w razie czego błyskawicznie dobrałyby ci się do skóry. Przynajmniej ja bez trudu to rozpoznaję, bo spotykałam takich ludzi… Natomiast sarny są cierpliwe, wyciszone i smutne, widomy znak, że pogodziły się z rolą ofiary. Za to kruki są głośne i napastliwe. A mewy? Och, to straszne głupole, a w każdym razie tak się zachowują. Nieustannie zadziwiają mnie, gdy na tle górskiego łańcucha uganiają się za czymś bez sensu. Kury są wielkie i nabzdyczone, ciągle się indyczą, a szkockie kuropatwy muszą mieć mnóstwo spraw na swych łebkach, bo wiecznie gdzieś się śpieszą.

Mgła otula górskie grzbiety niczym chłodny szal, a droga, którą idę, zbliża się ku mnie, jakby planowała wyjawić mi tajemnicę.

Tajemnice… Och, Sam, doskonale wiem, że nie ma tu nikogo, a zarazem są wszyscy! Wyczuwam ich obecność, tłoczą się wokół mnie. Zaginieni i zmarli. Za dnia ich nie widzę, tylko głęboką późną nocą, kiedy już dawno powinnam spać. Wtedy pchają się do mnie ze wszystkich stron i kradną powietrze, którym oddycham. W pokoju robi się zimno, pojawiają się… ostrzeżenia.

Sam, muszę to wyrazić jasno, bez ogródek: to prawda, wciąż mam kontakt z lekarzami, ale żaden nie potrafi mi pomóc. Jeśli chcę wyzdrowieć, muszę znaleźć w sobie ogromne pokłady siły, by wykonać to gigantyczne zadanie. Stare porzekadło głosi: „Lekarzu, lecz się sam”. Zgadzam się z nim, lecz dla moich potrzeb muszę je trochę zmodyfikować: „Poruczniku, rozkazuj sobie sam”.

Kochana Sam, błagam, wybacz mi. To wszystko moja wina. Teraz już to wiem.

W tych chwilach, kiedy nawiedza mnie prawdziwy spokój – przy wspaniałym posągu Ateny, gdy spoglądam na sad i ogród lub obserwuję zwierzęta na pastwiskach – wyczuwam twój smutek. Wreszcie zrozumiałam, co straciłaś, bo to także moja strata. Nie sądzę, żeby powrót był możliwy. Wątpię, czy w naszym… a w każdym razie wciąż jeszcze naszym świecie nadal jest dla mnie miejsce.

Dzieje się tu ze mną coś dziwnego. Nawiedzają mnie przodkowie Memphisa. Nie podoba im się, że tu przebywam.

Postąpiłam najlepiej, jak umiałam, ale zepsułam wszystko i nie wiem, czy uda mi się to naprawić.

Uściskaj bliźniaki. Baśniowa matka chrzestna ich kocha. Kocham też ciebie. To wszystko.

Taylor

Taylor zamknęła pokrywę laptopa. Znów czuła mdłości i zawroty głowy. Ból za oczami stawał się coraz bardziej nieznośny. Mogła tylko położyć się z zaciśniętymi powiekami i wznosić modły, by przeszedł. Albo zażyć kolejną tabletkę percocetu. Niestety pigułki, którymi ją faszerowali, przestały działać. Zapadnięcie nocy było sygnałem dla mózgu, że ma się wyłączyć, oddać rządy bólowi i wątpliwościom. Dla Taylor były to godziny słabości. Dopiero poranki przynosiły poczucie bezpieczeństwa i odwagę.

Jej umysł składał się z zawiasów przytrzymujących obrazy, o których istnieniu zdecydowanie wolałaby nie wiedzieć. Gdy się nie pilnowała, demony brały w posiadanie jej myśli.

Walcząc z bólem głowy, podeszła do okna i popatrzyła na góry. Łagodne stoki spowijał welon nocnego mroku. W śnieżnej pokrywie odbijał się zarys majestatycznych sosen. Kompletna pustka, idealne odosobnienie, szkockie odludzie, doskonałe miejsce na kryjówkę.

Łatwo mogła udawać przed światem, że wszystko z nią w porządku. Po prostu zasłużyła na wakacje, więc wpadła tu na jakiś czas, jak lubili powtarzać otaczający ją Brytole.

Tak naprawdę uciekła od ludzi, którzy znali jej prawdziwą sytuację. Uciekła od najlepszej przyjaciółki, doktor Sam Loughley, i od doktora Johna Baldwina, z którym była zaręczona. Udało jej się nawet odsunąć od Memphisa Highsmythe’a, przyjaciela, który chciał od niej znacznie więcej, niż mogła mu ofiarować.

Odgarnęła włosy z ramion i oparła się o framugę. Poczuła kojący chłód, gdy przytknęła skroń do szyby. Nieduża pomarszczona blizna, jaskraworóżowy ślad po odniesionej w krwawym starciu ranie, niemal całkiem się zagoiła i wreszcie zaczynała blednąć. Taylor nie nosiła już rzucającego się w oczy piętna po zabójcy o pseudonimie Naśladowca. W każdym razie nie nosiła go na ciele, bo przecież Naśladowca zrujnował i okradł jej psychikę, pozbawił czegoś cennego, czego nie potrafiła odzyskać.

Obecnie była tylko w połowie kobietą, w połowie sobą. Zwariowaną małą dziewczynką, która została zamknięta w zamku i jest zbyt zmęczona, by bawić się w księżniczkę.

Kątem oka pochwyciła jakiś ruch nad górami. Po chwili dotarło do niej, że zmienił się kierunek porywistego wiatru, dlatego bure chmury przemknęły nad dolinę i jezioro, po czym rozwarły się szeroko i gradowe pociski zaczęły wybijać bezlitosny rytm na stwardniałym gruncie.

Serce Taylor waliło do taktu tak natarczywie, jakby ktoś stukał pięścią w drzwi, a ból głowy przeszedł w migrenę i stał się nie do zniesienia. Ciężkie wiktoriańskie meble zgromadzone w sypialni zalśniły na znak rozpoczęcia conocnego danse macabre.

Poczuła się pokonana. Zaciągnęła zasłony, udała się do łazienki i wysypała na dłoń dwie grube białe tabletki percocetu. Połknęła je, popijając wodą z kranu. Miała nadzieję, że pomogą.

Po powrocie do sypialni spostrzegła, że laptop jest otwarty. Nie rozłączyła się z internetem? Cóż, nie powinna tyle pić. Znowu czuła się chora. Alkohol, lekarstwa, ból tworzyły piekielną mieszankę, której na imię Cierpienie. Wielkie Cierpienie.

Prawda.

Ciężkie cienie zawłaszczały ją, skubały w bose stopy. Po omacku trafiła do łóżka, położyła się na wzorzystej narzucie i poddała bólowi, strachowi i skręcającemu wnętrzności przerażeniu, które wypełniały ją całą noc po nocy. Widziała jedynie mroczki tańczące przed oczami i perłowy zarys ducha, który przyszedł, żeby ją pochłonąć. Zacisnęła powieki. Może dzisiejszej nocy zostawi ją w spokoju?

Nie.

Był tutaj.

Poczuła na policzku zimny, pieszczotliwy powiew, lekki dotyk opuszków na czole i tam, gdzie kula wtargnęła w ciało. Blizna zapiekła lodowato. Jednak Taylor nawet nie drgnęła, nie wrzasnęła ze strachu. Zjawa uwielbiała jej lęk, a wskutek nawiedzającej ją odrazy, gdy duchy przeszłości i teraźniejszości mieszały się w powietrzu, którym Taylor oddychała, jej głos powracał w całej mocy i brzmieniu. Wtedy i tylko wtedy. Za pierwszym razem, gdy poczuła zimny dotyk, popełniła błąd i krzyknęła. Nigdy więcej nie da zjawie tej satysfakcji.

Mroźne palce przesunęły się niżej, do dawno zagojonej rany ciętej na szyi. Następnym razem nie będzie miała tyle szczęścia. Dotyk był ostrzeżeniem. Znakiem.

A potem to się skończyło. Leżała bezwładna i roztrzęsiona, łkając bezgłośnie.

POCZĄTKI

Tydzień wcześniej

Bądź milczący, bądź nieruchomy jak pęknięty dzwon. Poznaj bezruch wolności, gdzie dążenie zamiera.

Budda

ROZDZIAŁ DRUGI

Nashville, Tennessee

Grudzień

– Świetnie ci idzie.

Doktor Benedict trzymał laryngoskop głęboko w gardle Taylor Jackson. Zaaplikowany przed badaniem środek znieczulający w spreju o smaku gorzkiego metalu sprawił, że język ścierpł. Do licha, przydałby tu się kunszt połykacza mieczy. Badanie było obrzydliwie inwazyjne. Chociaż Taylor nie czuła bólu, miała pełną świadomość, że wepchnęli jej coś do gardła. Na samą myśl dostała odruchu wymiotnego. Lekarz spostrzegł ruch krtani i zamruczał cicho, łagodnie, lekko dotykając jej ramienia, jakby uspokajał konia.

– Cii, już dobrze. Prawie skończyłem. Jeszcze tylko minutka.

Miała ochotę dać mu w prezencie stoper. Już po raz trzeci obiecywał, że właśnie kończy. Próbowała zająć czymś myśli, czymkolwiek, co odwróciłoby jej uwagę. Czuła rosnącą panikę, klaustrofobiczne uczucie, że zbyt długo ma otwarte usta, wiedziała, że jest coś…

– Dobrze, a teraz spróbuj zakasłać.

Nareszcie.

Metal wysunął się z ust. Poczuła się jak kosmitka, która zwraca wyjątkowo niestrawny posiłek. Ale przynajmniej znów mogła oddychać.

Stół do badania znajdował się blisko ściany. Oparła się o nią plecami i obserwowała, jak lekarz chowa narzędzia. Stetoskop stuknął głucho o metalową tacę, porzucony i poniżony, przez ten lekceważący gest odarty z medycznej funkcji, zwykły kawałek materii, za którym nic się nie kryło.

Lekarz ponownie poklepał ją po ramieniu.

– Ubierz się, proszę, i przyjdź do mojego gabinetu. Tam porozmawiamy.

Próbowała zignorować fakt, że skrzywił się przy słowie „porozmawiamy”.

Ostatnio niewiele mówiła.

Ubrała się i wyrzuciła do kosza cienką papierową koszulę. Dlaczego musiała się rozbierać do pasa podczas badania gardła, było dla niej tajemnicą.

W drzwiach czekał na nią John Baldwin, jej narzeczony. Dobrze odczytał minę Taylor, bo skomentował z uśmiechem:

– Jesteś rozebrana, żeby lekarz mógł natychmiast przystąpić do akcji, gdyby wystąpiła niepożądana reakcja na środek znieczulający albo pojawił się inny problem.

Skinęła głową, bo wyjaśnienie brzmiało sensownie. Z drugiej jednak strony taka rozbierana procedura nadal jej się nie podobała.

Obserwowała Baldwina, który też bacznie się jej przyglądał. W zielonych oczach połyskiwała troska, czarne włosy były w lekkim nieładzie, choć szpakowate skronie gładko przyczesał. Był barczysty, miał prawie dwa metry wzrostu. Nigdy nie nazwała go przystojnym. Był piękny! Owszem, to niezbyt stosowne określenie dla mężczyzny, ale do Baldwina pasowało jak ulał. Wspaniały okaz faceta! Proporcjonalnie zbudowany, o ładnie wykrojonych, roześmianych ustach, wysokich kościach policzkowych i wydatnej szczęce. Był dla niej wszystkim.

Był. Kiedyś. Nie wiedzieć czemu myślała o nim w czasie przeszłym dokonanym, a przecież nadal istnieli na tej ziemi i nadal byli ze sobą. Dotykali się, trzymali za ręce. Lecz fizyczna bliskość nic już nie znaczy, kiedy twój świat nagle stanął na głowie.

Przepełniał ją lęk nie tylko o fizyczne, widoczne gołym okiem rany. Z tym wcześniej czy później sobie poradzi, po prostu tak zazwyczaj się dzieje. Za to panicznie bała się niewidocznych urazów, a już zwłaszcza tego, co stało się z jej sercem. Pękło, rozpadło się, i już nic go nie sklei. Tak, to było naprawdę groźne. Baldwin okłamał ją na temat swojej przeszłości. Prosiła go tylko o jedno, o lojalność, a on boleśnie ją zawiódł.

– Pozwól, że ci pomogę. – Uścisnął jej rękę.

Pozwoliła mu poprowadzić się korytarzem. Od strzelaniny nie upłynął jeszcze miesiąc i wciąż nie czuła się pewnie na nogach. Rany postrzałowe głowy wywołują taką reakcję. Od tygodni wszyscy jej to powtarzali jak mantrę.

Zignorowała strapiony wzrok Baldwina. Tym spojrzeniem błagał, żeby znów dopuściła go do siebie, jakby doskonale znał jej myśli. Potrafił to. Nie zawsze tak się działo, ale czasami kradł jej myśli prosto z głowy.

Chciałaby to wykrzyczeć, ale tylko bezgłośnie poruszyła ustami. Ktoś, kto umie czytać z ruchu warg, odczytałby:

– Och, Baldwin, co ty z nami zrobiłeś?

Doktor Benedict pozostawił otwarte drzwi, które Baldwin przytrzymał przed Taylor, po czym wszedł za nią do gabinetu. Pokój prezentował się typowo: dużo ciemnego drewna, masywne biurko, na ścianach oprawione w ramki fotografie i dyplomy. Taylor usiadła na jednym z dwóch krzeseł ustawionych naprzeciw biurka i spojrzała wyczekująco na lekarza.

Benedict odchrząknął.

– Okej, Taylor, zacznijmy zatem od dobrych wiadomości. Nie widzę żadnych objawów wskazujących na trwałe upośledzenie funkcji mowy. Dysfonia reaguje na zastrzyki z botuliny, a choć struny głosowe są nadal lekko ugięte, to zaczynają przywodzić na odcinku środkowym i kiedy kaszlesz. Nie widać oznak polipów ani guzów. To naprawdę dobre wieści. Struny głosowe są sprawne i działają. Po postrzale prawdopodobnie upadłaś i uderzyłaś o coś krtanią. Szok po silnym uderzeniu wywołał dysfonię, ale ta dysfunkcja nie powstała ani wskutek postrzału, ani operacji chirurgicznej. Miałaś wielkie szczęście. Z czasem powinnaś odzyskać głos.

Potrząsnęła głową, palcem wskazując gardło.

– Taylor, nie wiem. Na pewno mogę powiedzieć tylko tyle, że natura problemu nie jest już czysto fizyczna. Kula nie uszkodziła ośrodka mowy w mózgu, bo gdyby tak było, wykazałyby to badania neurologiczne, a ich wyniki na szczęście są w normie. Rana ładnie się zagoiła. Zważywszy na okoliczności, twój stan jest wyjątkowo dobry. Możesz jeść i spać. Czy bóle głowy nadal ci dokuczają?

Skinęła potakująco. Ból czasami był tak straszny, że aż nie mogła oddychać.

– Należało się tego spodziewać. Z czasem zaczną słabnąć. Odpoczynek i brak stresu powinny pomóc. Natomiast głos…

Urwał, a Taylor przygotowała się na najgorsze. W swojej pracy zdobyła duże doświadczenie w przekazywaniu złych wiadomości. Była pewna, że teraz sama usłyszy coś takiego.

– Przypuszczam, że możesz doświadczać histerii konwersyjnej.

Wzruszyła ramionami. Lekarz dumał o czymś przez chwilę, po czym dodał:

– Przeżyłaś wielką traumę, zarówno fizyczną, jak i psychiczną, jednak szybko dochodzisz do zdrowia, dlatego przypuszczam, że podłoże dysfonii nie jest organiczne, ale jej przyczyn należy szukać w psychice. Chodzi o brak równowagi emocjonalnej, mówiąc najprościej. Myślę, że należałoby zastosować inną psychoterapię, wspomagając się lekami antydepresyjnymi. Taka zmiana może mieć dodatkowy plus, a mianowicie pomoże ci przetrwać stres związany z tym wszystkim… co się wydarzyło. – Zatoczył dłonią koło.

Czy możesz odpędzić ode mnie złe moce, doktorze? – pomyślała Taylor. Machnąć czarodziejską różdżką i sprawić, że wyzdrowieję?

To, co się wydarzyło… Bandyta strzelił jej prosto w głowę. Utrzymywano ją tydzień w śpiączce farmakologicznej w oczekiwaniu na ustąpienie obrzęku mózgu, a kiedy działanie leków się skończyło, wystraszyła wszystkich śmiertelnie, gdy nie wybudzała się przez kolejny tydzień.

Kiedy wreszcie otworzyła oczy, ujrzała nad sobą zatroskanego Baldwina. Nie była w stanie mówić… Nie mogła mu powiedzieć, jak bardzo go kocha, a zarazem nienawidzi. W jej mózgu zagnieździł się Naśladowca, atakując ją w snach i nawiedzając za dnia. Brak równowagi emocjonalnej. Cóż za doskonałe określenie stanu jej uczuć! Poza tym była wściekła i przestraszona. To wszystko nie mogło, po prostu nie mogło zmieścić się w jej głowie! Za dużo, za ostro… A może jednak?

Wyjęła z kieszeni notes, otworzyła na czystej stronie, nagryzmoliła coś nerwowo i pokazała lekarzowi.

Uniósł ręce w obronnym geście.

– Mój Boże, Taylor, wcale nie mówię, że zwariowałaś! Absolutnie. Masz objawy histerii konwersyjnej, nic więcej. To schorzenie da się wyleczyć.

Baldwin poruszył się na krześle, spojrzał na nią i przemówił niskim, poważnym głosem:

– Kochanie, on ma rację. Masz wszystkie objawy histerii konwersyjnej, to pasuje do całego obrazu twojej choroby. Zastanawialiśmy się z doktorem Benedictem, czy nie cierpisz na zespół stresu pourazowego. Gdybyś mogła zobaczyć, jak się zachowujesz we śnie. Jęczysz, krzyczysz i wołasz, rzucasz się w łóżku przez całą noc. Nie ulega wątpliwości, że na nowo przeżywasz tamtą chwilę, gdy zostałaś postrzelona.

Potrząsnęła gwałtownie głową i błyskawicznie napisała:

Nieprawda!

Po czym podsunęła notes Benedictowi. Nie chciała, żeby się dowiedział, jak bardzo czuje się słaba. Położyła Baldwinowi rękę na ramieniu i zgromiła go wzrokiem. Najwyraźniej postanowił jej dzisiaj zaszkodzić.

Oczywiście, że wciąż i wciąż przeżywała tamten moment. Codziennie, w każdej sekundzie. Ten film miała zapętlony w głowie.

– Taylor, musisz mi o tym opowiedzieć. – Benedict zmarszczył groźnie brwi. – Ostatnim razem przepisałem ci ativan, ale nie bierzesz go regularnie, prawda?

Zaprzeczyła. Po ativanie czuła się ospała.

– Nieustannie jej powtarzam, że musi brać lekarstwa.

Nienawidziła, gdy Baldwin tworzył z lekarzem wspólny front przeciwko niej. Czy nie mógł po prostu stać po jej stronie i przestać się tak cholernie troszczyć i wymądrzać?

A może naprawdę powoli wariuję? – pomyślała. Nie mogę mówić. Nie mogę pracować. Komunikuję się za pomocą notesu. Ale wszystko cacy, wszystko będzie ze mną dobrze… Akurat!

Tęskniła za dawnym życiem. Brakowało jej kolegów z zespołu, detektywów Wydziału Zabójstw Departamentu Policji w Nashville: Lincolna Rossa, Marcusa Wade’a, Renna McKenziego. Sierżanta Pete’a Fitzgeralda, doktor Sam Loughley, policyjnej patolog, którą zawsze otaczała niewidoczna chmurka o zapachu formaliny. Komendantki Huston. Każdego. Tęskniła nawet za Baldwinem, choć nadal była na niego wściekła z powodu kłamstw, którymi ją uraczył, a uraza była wszystkim, co pozostało. Lecz nie miała pojęcia, jak mogłaby stanąć przed nimi twarzą w twarz. Przed każdym z osobna i przed wszystkimi naraz.

Oddychała coraz szybciej, jednak Baldwin wyrwał ją z zamyślenia.

– Taylor? Co się dzieje? – spytał z niepokojem.

Musiała stąd wyjść, i to natychmiast. Przeszyła narzeczonego i doktora morderczym spojrzeniem, po czym wstała i wymaszerowała z gabinetu.

Doszła do westybulu, gdzie znajdowały się windy. Dalej nie było sensu uciekać, bo Baldwin miał kluczyki do auta.

Spróbowała głośno wypowiedzieć słowa, które paliły jej wargi i krtań, ale wtedy zaatakowały ją obrazy z niedawnej przeszłości: drewniany parkiet pokryty kurzem, który łaskotał ją w nos, porażająco głośne bicie serca, czerń, która wzięła się stąd, że krew zalała jej oczy. Mnóstwo krwi. Krzyk Baldwina, zakrwawiona Sam, Naśladowca skulony tuż przy niej. Wbijał w nią wzrok, oczy miał szeroko otwarte, natomiast ona ze wszystkich sił starała się nie stracić przytomności – i poniosła porażkę.

Znowu umierała.

Oddech stał się spazmatyczny, przyśpieszony. Dostała ataku pieprzonej paniki, i to w publicznym miejscu, na oczach obcych ludzi. Dziko potoczyła wokół wzrokiem, szukając miejsca, gdzie mogłaby się ukryć.

Chwyciły ją silne ramiona. Wyczuła cedr, charakterystyczny zapach wody po goleniu używanej przez Baldwina.

– Oddychaj, maleńka. Oddychaj głęboko przez nos. Nic ci nie jest, pamiętaj.

Miała szczerze dość tych wszystkich ludzi, którzy zapewniali, że nic jej nie jest. Przecież była chora, i to poważnie!

Ciężko oparła się na Baldwinie, pozwalając, żeby ją podtrzymywał. Ile razy powtarzali to w ciągu ostatnich kilku tygodni? Cztery? Dziesięć? Pięćdziesiąt?

Atak paniki przechodził, poczuła się odrobinę lepiej. Ativan miał przeciwdziałać takim problemom, a w każdym razie je łagodzić. Może jednak powinna do niego wrócić, tyle że nie cierpiała przyznawać się do porażki. Wciąż miała nadzieję, że sama sobie z tym poradzi.

– Kochanie, wróć ze mną do gabinetu. Doktor Benedict chciałby skończyć rozmowę.

Walczyła, żeby głośno wypowiedzieć słowa „Pieprzyć doktora Benedicta!”, ale bezskutecznie. Wobec tego zacisnęła wargi i poszła za Baldwinem. Zajęli poprzednie miejsca.

Benedict udawał, że nic nie zaszło. Przechylił głowę i spytał:

– Więc jak?

Odpisała:

Zgadzam się.

Lekarz klasnął w ręce.

– Świetnie. Zawiadomię doktor Willig, że umówisz się z nią na wizytę w najbliższym możliwym terminie. Ma duże doświadczenie w leczeniu histerii konwersyjnej, nie mógłbym sobie życzyć współpracy z lepszym specjalistą. Zobaczymy się za dwa tygodnie, ale gdyby wystąpiły bóle, kłopoty z przełykaniem lub krwawienie, natychmiast się do mnie zgłoś, dobrze?

Gdy wstali, doktor Benedict odprowadził ich do drzwi. W pocieszającym geście położył doń na plecach Taylor i powiedział:

– Proszę, bądź cierpliwa. Nastąpi poprawa, sama się przekonasz. Nie zapominaj, że czas leczy wszystkie rany.

Boże, gdybyż to była prawda, pomyślała smętnie.

– Wiem, że jest ci ciężko i masz już wszystkiego dość. Choroby, kuracji i personelu medycznego na czele ze mną. – Uśmiechnął się lekko. – Nieważne, czy jesteś gotowa to przyznać, czy nie, ale prawda jest taka, że przeżyłaś niewyobrażalny szok, i już samo to wystarczy, żeby wywołać histerię konwersyjną. – Przerwał na moment. – Choć zarazem muszę dodać, że miałaś niewiarygodnie dużo szczęścia przy tym postrzale, nawet jeśli słówko „szczęście” kompletnie ci tu nie pasuje. – Znów przerwał na moment. – Tak czy inaczej, proszę cię, potraktuj z całą powagą moją propozycję, a ja ze swej strony dodam coś, co powinno cię zmotywować. Ty zaczniesz chodzić do Victorii… tylko regularnie, pamiętaj… a ja porozmawiam z komendantką Huston o przywróceniu cię do pracy. Według mojej oceny za kilka tygodni mogłabyś objąć w biurze jakieś stanowisko nieoperacyjne. Nie widzę żadnych przeciwskazań, jeśli dopełnisz swojej części umowy.

Jak długo Baldwin musiał przekonywać do tego doktora? Nawet praca przy biurku to coś nieporównywalnie lepszego od siedzenia w domu i czekania. Czekania na powrót głosu i na to, by gniew wyciszył się, zbladł. Na przebaczenie Sam. Na to, by Baldwin zgodził się wreszcie porozmawiać o poszukiwaniu syna.

– Zgoda?

Kiwnęła głową i podała lekarzowi rękę.

Była gotowa zrobić niemal wszystko, byle tylko wrócić do normalnego życia, nawet jeśli oznaczałoby to nudzenie się za biurkiem. Rozwiązywanie dramatycznych zagadek, dochodzenie do prawdy, kto i dlaczego zamordował, to było całe jej życie, po to się narodziła. Gdyby jej to odebrano, zostałaby z niej pusta skorupa. Gdyby na zawsze odebrano jej głos, z czasem całkowicie zamknęłaby się w sobie, tam, gdzie rezydują tylko demony. Demony Taylor Jackson. Oto stosowna kara za grzechy, których się dopuściła. Kawałek piekła na ziemi. Zastanawiała się tylko, jak długo to potrwa.

ROZDZIAŁ TRZECI

Opuszczając szpital, Taylor nie była już w tak beznadziejnie pesymistycznym nastroju. Owszem, wciąż czuła złość do Baldwina i doktora Benedicta, jednak ożywiała ją myśl o wizycie u psychologa. Wreszcie miała plan ataku na swoje fatalne przypadłości, a to bez porównania lepsze od nieustannego wyczekiwania.

– Jesteś głodna? – spytał Baldwin.

Kiwnęła głową. Umierała z głodu. Napisała w notesie:

U Prince’a.

– Pieczony kurczak? O dziewiątej rano?

Na samą myśl pociekła jej ślinka. Kiedy wraz z upływem lat systematycznie pięła się po szczeblach kariery, ciężko i rzetelnie pracując w policji, podczas nocnych dyżurów mieli zwyczaj wpadać do tej knajpy około trzeciej nad ranem. Obłędnie gorący i przyprawiony na ostro pieczony kurczak był specjalnością Nashville. Każdy kęs sprawiał, że oczy napełniały się łzami. Niejeden twardy gliniarz po szczególnie ciężkiej nocy skrywał prawdziwe łzy, udając, że to wina ostrej papryczki.

– Niech będzie. – Baldwin z uśmiechem skręcił w Charlotte.

Taylor patrzyła przed siebie, żałując, że nie może pojechać prosto do wydziału, zgłosić swojej gotowości i zabrać się do pierwszej z brzegu sprawy. Komendantce Huston bardzo by się to nie spodobało, jako że wydała ścisłe instrukcje dotyczące długości urlopu zdrowotnego porucznik Jackson. Wszyscy litowali się nad Taylor, uważali, że powinna się kurować i odpoczywać, i nikomu nie przyszło do głowy, że trochę pracy bardzo by jej pomogło. Umysł miała sprawny, panowała nad emocjami, rany się wygoiły, z bólami głowy sobie radziła. Jedyne, co odbiegało od normy, to niedający się ukryć fakt, że nie mogła mówić. Ale nie jest to zasadniczą przeszkodą, prawda?

Owszem, nie jest, ale pod jednym warunkiem: wszyscy muszą uwierzyć, że nic więcej jej nie dolega.

Baldwin postukiwał kciukami w kierownicę.

– Zatem nie masz nic przeciwko wizycie u doktor Willig?

Skinęła głową, wzruszając przy tym ramionami.

Zdjął dłoń z kierownicy i delikatnie ujął nadgarstek Taylor.

– Kochanie, pamiętaj, że wiem, jak to jest przeżywać koszmar wciąż na nowo. Mieć poczucie klęski, nawet jeśli wina spoczywa na kimś innym, nie na tobie.

Poczuła pieczenie w kącikach oczu. Takie pocieszanie przynosiło odwrotny skutek. Radziła sobie prawie ze wszystkim – z gniewem, strachem, bólem, troską, ale doprowadzało ją do szału, gdy ktoś okazywał jej współczucie. Do jasnej cholery, była zbyt silna, żeby się nad nią litować!

Lecz Baldwin nie ustępował, choć każde jego słowo było jak stąpanie po rozżarzonym węglu. W oczach Taylor pojawiły się wrogie błyski.

– Możemy o tym porozmawiać, kiedy tylko zechcesz. Pragnę ci pomóc. Pozwól mi na to, proszę.

Odpowiedziała mu rozdzierającym westchnieniem, które mogło oznaczać tylko jedno: „Zostaw mnie w spokoju”.

Jechali w pełnym napięcia milczeniu aż do wielkiej przyczepy, w której mieściła się knajpa. Taylor miała nadzieję, że ostre przyprawy rozluźnią zasznurowaną krtań niczym gorąca herbata. Wprawdzie jak dotąd metoda nie zadziałała, ale była gotowa spróbować wszystkiego.

Gdy parkowali samochód, zadzwoniła komórka Taylor. Na wyświetlaczu pokazał się numer recepcji doktora Benedicta. Przekazała aparat Baldwinowi, który przez chwilę odpowiadał monosylabami, po czym spytał:

– Wizyta u Willig dzisiaj o trzynastej?

Potaknęła ruchem głowy. Im szybciej, tym lepiej.

Gdy wysiedli z auta, owionął ich chłodny wiaterek. Z bocznych drzwi przyczepy doleciał strumień ciepłego powietrza, tak szczelnie otulając Taylor, że prawie zapomniała o zimie.

Zamówili kurczaki – dla niej superostry, dla niego średni – po czym usiedli przy piknikowym stole, czekając na podanie jedzenia.

– Chcesz pogadać? – spytał cicho Baldwin.

Zobaczyła w jego czystych zielonych oczach współczucie i zamknęła się w sobie. Znowu to robił, emanował empatią, zamiast się obruszyć, fuknąć, krzyknąć jak normalny facet, wściec się na nią, że tak chłodno go traktuje. Niech to szlag, okazywał jej zbyt wiele zrozumienia.

Napisała:

Może ty zaczniesz? Byłoby fajnie, gdybyś ujawnił kilka szczegółów o twoim synu. Jak tam sprawa adopcji?

Baldwin skulił się, jakby go uderzyła. Cudownie. Odpłaciła mu pięknym za nadobne.

Wpatrywał się w nią przez chwilę, zaciskając usta i usiłując stłumić wrzący w nim gniew. Potem odetchnął głęboko i pokręcił głową, nie dając się sprowokować.

Był cierpliwy, tak cholernie cierpliwy, że zaczynała mieć już tego dość. Potrzebowali porządnej kłótni, wywalenia bebechów, oczyszczenia atmosfery, co pozwoliłoby im odnaleźć drogę do siebie. Taylor wiele razy prowokowała Baldwina, ale na próżno. Unikał poważnej rozmowy i jakichkolwiek wyjaśnień, co jeszcze mocniej ją rozjuszało. Chciała się z nim pokłócić, nawet jeśli nie była w stanie na niego nawrzeszczeć.

Zapatrzyła się w przestrzeń. Cóż, sytuacja była trudna. Kłopoty zdrowotne i ciągłe zmiany nastrojów to jedno, nie one sprawiały, że czerpała złośliwą satysfakcję z ranienia Baldwina. To była niezależna i silna potrzeba, co źle wróżyło ich wspólnej przyszłości. Obróciła na palcu pierścionek zaręczynowy z diamentem, który zalśnił w słońcu niczym symbol nadziei. Gdyby tylko potrafiła odpuścić, chociaż raz zachować się inaczej niż zwykle i pozwolić, by sytuacja wróciła do normy.

Nigdy dotąd nie była w takim położeniu, zapewne dlatego, że kończyła każdy związek, gdy tylko zaczynał się psuć. Uważała, że nie ma sensu pracować nad relacjami, gdy trzeszczały w posadach. Jednak tym razem było inaczej, a to dlatego, że Baldwin był inny. Musiała się zastanowić, czego od niego oczekuje, a on powinien zrobić to samo. Nie mogli dłużej owijać różnych spraw w bawełnę, przy okazji raniąc się do żywego. Owszem, rany goiły się, ale gdy wreszcie któraś z nich pozostanie rozjątrzona i krwawiąca, będzie to koniec ich związku. Mimo wszystko Taylor tego by nie chciała.

Baldwin podał jej colę, którą popiła percocet. W skroniach zaczynało nieprzyjemnie pulsować, a miała przed sobą jeszcze cały dzień. Przypuszczała, że to dopiero pierwsza tabletka. Do wieczora będzie ich jeszcze wiele.

Zjedli w milczeniu, wrócili do auta i pojechali do domu. Nie było sensu wałęsać się do trzynastej po mieście. Baldwin wjechał na podjazd, otworzył garaż i wszedł do środka, nie przerywając milczenia. Następnie przeprosił, że musi jeszcze wrócić do biura i załatwić kilka spraw. Taylor była na siebie zła za swoją uszczypliwość, a zarazem czuła z jej powodu satysfakcję. Było jej przykro, że Baldwin nie siedzi przy niej, a zarazem cieszyła się, że sobie poszedł. Wszystko naraz! I nie miała pojęcia, jak połączyć te sprzeczności.

Jeśli nic się nie zmieni, groziło jej, że oszaleje.

Musiała jakoś zabić czas. Mogłaby poczytać, ale od lektury głowa rozboli ją jeszcze bardziej. Albo poćwiczyć, tyle że rano, przed wizytą u Benedicta, wykonała już cały zestaw. Postanowiła sprawdzić pocztę i natychmiast pogratulowała sobie decyzji.

Dostała mejla od Memphisa, co na ogół świetnie rozpraszało złe myśli.

James „Memphis” Highsmythe, przezwany tak przez kolegów z Eton po tym, gdy wybrał się do Graceland w Tennessee, był przyjacielem i detektywem z londyńskiej policji. Ponadto był wicehrabią Dulsie i zagorzałym rozpustnikiem. Pracując z Baldwinem nad pewną sprawą, znalazł się w Nashville, potem ostro podrywał Taylor we Włoszech, a jeszcze później mocno ją zirytował, a także rozbawił, a ostatnio niósł jej wielką pociechę. Prawdziwy przyjaciel, który pragnął być kimś więcej.

Rubryka „Temat” była jak zwykle pusta. Memphis nie przywiązywał wagi do nieistotnych w jego mniemaniu drobiazgów. Taylor otworzyła mejla:

Francesco Stradivari ma dzisiaj urodziny. Wyobrażasz sobie, jakie to uczucie mieć ojca, którego dzieła podziwia cały świat? Czy wiedziałaś, że sfałszował jego podpis na kilku instrumentach w latach trzydziestych XVIII wieku? Dziś przypadają też urodziny mego ojca, więc obiecałem mu, że wyjdziemy gdzieś razem. O czwartej mam pociąg do Edynburga. A ciebie jakie czekają dziś cudowności?

Przeliczyła różnicę czasu. U Memphisa było o sześć godzin później, więc pewnie jechał już pociągiem. Często dla zabicia czasu pisywał do niej z podróży.

Byłam dzisiaj rano u lekarza. Niby wszystko w porządku, tyle że nadal nie mogę wydobyć z siebie głosu. Otrzymałam propozycję: jeśli pójdę do Victorii Willig, naszej psycholog, to za kilka tygodni dostanę od doktora Benedicta zgodę na powrót do pracy biurowej w niepełnym wymiarze godzin. Wybieram się do niej po południu. Gdzie zabierasz ojca na kolację?

Odpowiedź przyszła błyskawicznie. Nie myliła się, Memphis siedział w pociągu.

Otwórz czat.

Gdy tak zrobiła, Memphis już na nią czekał.

Jemy oczywiście w The Witchery, podają najlepsze jedzenie w Edynburgu. Smakuje nieziemsko. Chętnie bym cię tam kiedyś zabrał. Zjedlibyśmy wołowinę przyrządzoną według przepisu Wellingtona, a na deser tartę z mlecznym kremem.

Brzmi wspaniale. Ale jak to, nie zjecie haggisu?

A czy ty miałabyś ochotę na podroby baranie nadziewane kaszą? Zresztą haggis nieźle smakuje, tyle że wolę wykwintniejsze dania.

Fuj. Nie, dziękuję. Co jeszcze macie dzisiaj w planach?

Nic więcej. Ojciec wraca autem do posiadłości, a ja nocnym pociągiem do Londynu. Mam przeczucie, że w mojej sprawie wkrótce nastąpi przełom. Rano będę miał urwanie głowy.

Memphis już jej wspominał o sprawie, którą obecnie się zajmował. Dwie, a teraz już trzy dziewczyny zaginęły w Londynie. Taylor ceniła u detektywów instynkt, wiedziała, jak ważne bywają przeczucia. Prawdziwy policjant musiał mieć dobrego nosa.

Trzymaj się, długo na to czekałeś. Czy twoja matka nie zje z wami kolacji?

Hrabina? Nie, przebywa wraz z moim bratem w Afryce Południowej. Zaproponowała mu pomoc w rozwiązaniu kilku problemów, z którymi boryka się w swojej winnicy.

Czyżby hrabina znała się na uprawie winorośli i produkcji wina?

Liczba jej talentów jest niezmierzona. Przyjaźnię się z podobnie utalentowaną osobą.

Taylor nie skomentowała ostatniej uwagi. Od jakiegoś czasu nie czuła się szczególnie utalentowana. Nie pracując nad żadną sprawą, o niczym nie decydując, przestawała być sobą.

Memphis znowu napisał:

Pomyślałem, że jeśli potrzebujesz opinii psychologa, by wrócić do pracy, to czemu mnie nie odwiedzisz? Jedna z moich najserdeczniejszych przyjaciółek jest wziętą terapeutką. Mogłabyś zamieszkać w zamku, odpocząć, a ona przyjeżdżałaby do ciebie na wizyty. Wiesz, że okolica jest piękna. Wprawdzie teraz jest trochę zimno, ale odpowiednia odzież i buty załatwią sprawę. Dom został przygotowany na Boże Narodzenie, naprawdę jest ślicznie. Ojciec wybiera się na święta do matki do Afryki Południowej, więc nikogo nie będzie, będziesz mogła robić, co ci się żywnie podoba. Zejdziesz z oczu nachalnym dziennikarzom, którzy nie dają ci żyć. Co ty na to?

Taylor odchyliła się wraz z krzesłem, zapadając w głęboką zadumę. Święta w Szkocji… Innymi słowy, ucieczka od Nashville, od potępienia najbliższych osób, wreszcie od doskwierającej niemoty. Skoro będzie sama, jej milczenie nikogo nie rozdrażni ani w nikim nie wzbudzi litości. Nikt nie będzie wciąż zerkał na nią ukradkiem lub w jawny sposób czujnie obserwował, by wciąż od nowa sprawdzać, jak się czuje. Nie będzie szeptów za jej plecami, nie będzie musiała już udawać, że nie zauważa, jak traktują ją inni. Jakby była tykającą bombą zegarową.

Niestety, znowu dobrały się do niej media. W prasie pojawiały się kolejne artykuły i raporty o stanie jej zdrowia, wścibscy dziennikarze grzebali w jej przeszłości i spekulowali, co dalej z nią będzie. Nie było dnia bez co najmniej jednej prośby o udzielenie wywiadu. Napastowali ją mejlami i zapychali wiadomościami automatyczną sekretarkę. Czego od niej oczekiwali? Że wystąpi w telewizji i na migi opowie swoją historię? Odpada.

Taylor? Jesteś tam?

Do pracy pozwolą jej wrócić nie wcześniej niż za parę tygodni. Uważała, że zniknięcie z Nashville i udanie się na krótki odpoczynek w niczym nie może jej zaszkodzić. Gdyby znajoma lekarka Memphisa porozumiała się z doktorem Benedictem, być może zgodziłby się na takie rozwiązanie.

Był jednak mały szkopuł. Nie wiedziała, w jaki sposób Memphis zinterpretuje jej zgodę na zamieszkanie w jego posiadłości. Owszem, tylko na jakiś czas i tylko jako gość, ale prawda była taka, że Memphis niezmordowanie okazywał Taylor sympatię, celowo przeinaczając jej intencje. Zbywanie tych umizgów nie zawsze było takie łatwe, jak być powinno. Z drugiej strony ta nieustanna adoracja jej pochlebiała. Memphis różnił się od Baldwina. Baldwin ją kochał, a Memphis jej pragnął. Nie miała co do tego żadnych złudzeń.

Związek z Memphisem byłby… łatwiejszy. Pożądanie jest mniej skomplikowanym uczuciem niż miłość.

Uświadomiła sobie, że przyjaciel czeka na odpowiedź.

Jestem, przepraszam. Sama nie wiem, Memphis. Obiecałam, że pójdę do psycholog z Wydziału Zabójstw. Być może to nie jest najszczęśliwsza pora na wyjazd. Rozumiesz?

Najdroższa Taylor, oszalejesz, gdy będziesz kręcić się w pobliżu firmy, nie mogąc się zabrać do pracy. To jakaś farsa, że w ogóle ci to zaproponowali. Dlaczego nie zaczekasz, kiedy będziesz gotowa do prawdziwego powrotu, nie niepokojona przez tę małą usterkę? Przywrócimy cię do zdrowia. Wyleczymy. Jestem o tym przekonany.

Umiała sobie wyobrazić, jaką kurację Memphis zastosowałby najchętniej. Czy byłoby to z korzyścią dla niej, czy też raczej na odwrót? I czy z Baldwinem sprawy miały się już tak kiepsko, że kusiło ją, by znaleźć pocieszenie w ramionach innego mężczyzny? Odsunęła od siebie tę myśl, po prostu nie chciała się zapuszczać za daleko. Nie teraz. Nie po dzisiejszym poranku.

Jestem pewna, że Baldwin nie byłby zadowolony, gdybym właśnie teraz wyrwała się do Anglii. Musiałabym poprosić, żeby mi towarzyszył.

Nie, nie, nie. Przecież chodzi o coś biegunowo przeciwnego. Ucieczka, urlop oznaczają, że jest się z dala od wszystkiego i wszystkich.

Wliczając w to ciebie?

Tym razem to Memphis długo nie odpisywał.

Nie będę ci się narzucał podczas urlopu. Odwiozę cię do zamku, oprowadzę po nim i po okolicy, a potem wrócę do Londynu, do pracy. Serio, tak zrobię, gdy się zgodzisz, dlatego poważnie się zastanów nad moją propozycją. Odpoczynek z dala od trosk mógłby ci bardzo pomóc.

Zatem naprawdę byłaby sama. Kusząca propozycja. Szalenie kusząca.

Pomyślę o tym, obiecuję. Teraz muszę już lecieć, wkrótce mam spotkanie z psycholog. Życzę przyjemnej kolacji. Ukłony i życzenia pomyślności dla pana hrabiego. Smacznej kuropatwy.

Skąd wiedziałaś, że właśnie to zamierzam zamówić?

Zgadywałam. Cześć, Memphis.

Au revoir, ma chérie.

Okienko czatu znikło i Taylor została sama, zastanawiając się, dlaczego w ogóle rozważa ewentualne przyjęcie zaproszenia Memphisa. Było to jak igranie z ogniem. Baldwin nie zgodzi się na to nawet za milion lat. Choć może wyjazd z miasta pomoże? Rozstanie zawsze dobrze robi związkowi.

Lub ostatecznie go rozwala.

Tytuł oryginału:

Where All the Dead Lie

Pierwsze wydanie: MIRA Books, 2011

Opracowanie graficzne okładki:

Kuba Magierowski

Redaktor prowadzący:

Grażyna Ordęga

Opracowanie redakcyjne:

Władysław Ordęga

Korekta:

Sylwia Kozak-Śmiech

© 2011 by J.T. Ellison

© for the Polish edition by Harlequin Polska sp. z o.o., Warszawa 2014

Wszystkie prawa zastrzeżone, łącznie z prawem reprodukcji części lub całości dzieł w jakiejkolwiek formie.

Wydanie niniejsze zostało opublikowane w porozumieniu z Harlequin Enterprises II B. V.

Wszystkie postacie w tej książce są fikcyjne. Jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych – żywych lub umarłych – jest całkowicie przypadkowe.

Znak firmowy wydawnictwa Harlequin jest zastrzeżony.

Wyłącznym właścicielem nazwy i znaku firmowego wydawnictwa Harlequin jest Harlequin Enterprises Limited. Nazwa i znak firmowy nie mogą być wykorzystane bez zgody właściciela.

Ilustracja na okładce wykorzystana za zgodą Harlequin Books S.A.

Wszystkie prawa zastrzeżone.

Harlequin Polska sp. z o.o.

02-516 Warszawa, ul. Starościńska 1B lokal 24-25

www.harlequin.pl

ISBN: 978-83-238-9483-4

Konwersja do formatu EPUB: Legimi Sp. z o.o. | www.legimi.com