Wydawca: Świat Książki Kategoria: Obyczajowe i romanse Język: polski

Uzyskaj dostęp do tej
i ponad 20000 książek
od 6,99 zł miesięcznie.

Wypróbuj przez
7 dni za darmo

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

e-czytniku (w tym Kindle) kup za 1 zł
tablecie  
smartfonie  
komputerze  
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Liczba stron: 391 Przeczytaj fragment ebooka

Odsłuch ebooka (TTS) dostępny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacji Legimi na:

Androida
iOS
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?

Ebooka przeczytasz na:

Kindlu MOBI
e-czytniku EPUB
tablecie EPUB
smartfonie EPUB
komputerze EPUB
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Zabezpieczenie: watermark Przeczytaj fragment ebooka

Opis ebooka Ulica Pogodna - Aleksandra Domańska

Czasem trzeba się nieco pogubić, aby trafić pod właściwy adres.

Powieść o współczesnej Śpiącej Królewnie, która chce się wreszcie zbudzić do życia.

Marta tkwi w pułapce dobrych wyborów. Ledwo skończyła trzydzieści lat, a już ma wszystko, na czym jej zależało: wyższe wykształcenie, wyjątkowego partnera i stałą pracę z przyzwoitą pensją.

Życie w okowach przyzwyczajeń zaczyna ją jednak uwierać. Marta pragnie zmiany, ale jednocześnie się jej boi.

Szuka więc podpowiedzi ze strony losu i rzuca mu wyzwanie, robiąc to, co wcześniej nie przyszłoby jej do głowy.

Pewnego dnia przypadkiem trafia na ulicę Pogodną, której próżno szukać na planie miasta. Mieszkają tam skromni, niezwykle oryginalni ludzie. Czy czegoś się od nich nauczy?

Aleksandra Domańska - z wykształcenia polonistka i reżyserka, realizatorka widowisk teatralnych i telewizyjnych, scenarzystka, eseistka. Ulica Pogodna jest jej debiutem powieściowym.

Opinie o ebooku Ulica Pogodna - Aleksandra Domańska

Cytaty z ebooka Ulica Pogodna - Aleksandra Domańska

sięgnęła do torebki po notes i  długopis. Ze zdenerwowania nie umiała bowiem policzyć w  myśli, a  koniecznie chciała wiedzieć, ile zapłaciłaby za rok takiej kuracji. Tygodni w  roku jest pięćdziesiąt dwa, czyli – jak szybko obliczyła na kartce – za możliwość pogadania z  panią psycholog musiałaby zapłacić dziesięć tysięcy czterysta złotych. Bez gwarancji. Wolę to wydać na lody – podsumowała z  rozdrażnieniem.
Ludzie zasługują na słońce, które ich ogrzewa latem, i  dom, który ich ogrzewa zimą, zasługują i  na przygodę, i  na spokój, na ryzyko i  na bezpieczeństwo, na emocje i  wyciszenie. To wszystko, co im się zdarza w  życiu, jest dostatecznie trudne, nawet bez doznawania krzywd ze strony innych – podobnych do nich – biedaków.

Fragment ebooka Ulica Pogodna - Aleksandra Domańska

Wydawca: GRAŻYNA SMOSNA
Redaktor prowadzący: KATARZYNA KRAWCZYK
Redakcja: AGNIESZKA TRZESZKOWSKA-BEREZA
Korekta: ELŻBIETA JAROSZUK, EWA GRABOWSKA
Łamanie: MAGiK
Copyright © by Aleksandra Domańska 2014 Copyright © by Świat Książki Sp. z o.o., Warszawa 2014
ISBN 978-83-7943-641-5
Świat Książki Sp. z o.o. 02-103 Warszawa, ul. Hankiewicza 2 Księgarnia internetowa: Fabryka.pl
Konwersja: eLitera s.c.

Zgubiła się.

W tej części miasta była chyba po raz pierwszy. Jeszcze za dnia odnalazła, choć nie bez trudu, drogę do starej willi, gdzie na parterze znajdował się prywatny gabinet dentystyczny polecony jej przez znajomych. Potem jednak, gdy go opuszczała, panowały już zupełne ciemności, więc straciła orientację. Co więcej, pogoda, przedtem znośna, teraz zepsuła się na dobre – padał zamarzający kapuśniaczek i wiał nieprzyjemny listopadowy wiatr. Nie pamiętała, czy do przystanku autobusowego powinna pójść w lewo, czy w prawo. Ruszyła w stronę, gdzie przez deszcz i mgłę majaczyły światła miasta. Wokół nie było żywego ducha.

Przy jakimś skrzyżowaniu znów się zawahała. Skręciła w prawo, a potem w lewo. Albo w lewo, a potem w prawo. Po chwili nie wiedziała, gdzie jest i dokąd ma iść. Zachowywała się jak wiatr, który też ciągle zmieniał kierunek.

Zaraz zamienię się w sopel lodu – pomyślała, zlewana potężniejącym deszczem i owiewana mroźnym wiatrem.

Gładki dotąd chodnik właśnie się skończył, teraz iść trzeba było dziurawym, pełnym kałuż asfaltem. Światła miasta, ku którym podążała, zdawały się już tylko mirażem.

Raptem tuż przed nią skrzypnęła furtka. Odskoczyła jak oparzona, wydając z siebie nieartykułowany dźwięk.

– Kto tu? – usłyszała.

W ciemnościach zamajaczyła sylwetka mężczyzny, który wyszedł zza furtki.

– Szukam przystanku autobusowego – rzuciła w mrok.

– Tutaj? – zdziwił się mężczyzna.

– Gdziekolwiek – odpowiedziała.

– Niech pani idzie ze mną, bo tutaj go nie ma.

Mężczyzna ruszył w stronę, z której przyszła. W kierunku przeciwnym niż światła miasta. Poczuła niepokój. Sama, w nieznanym miejscu, z nieznajomym mężczyzną o nieznanych zamiarach. Musiała jednak komuś zaufać.

Szli chwilę w ciemności. Wiatr nieco przycichł, słychać więc było chlupotanie nóg po kałużach. Chcąc uniknąć najgłębszych, patrzyła pod nogi. Naraz wydało jej się, że spod jej stóp poderwało się coś czarniejszego od mroku.

Ki diabeł? – pomyślała przestraszona.

I wpadła w kałużę po kostki.

Raptem drzwi mijanego przez nich domku otworzyły się na oścież, wypuszczając ze środka smugę słabego światła.

– Mateusz? – rozległ się tubalny głos.

– Jestem, jestem! – wykrzyknął w odpowiedzi jej przewodnik.

Po chwili z wnętrza wyłonił się jakiś zwalisty kształt, przesłaniając sobą światło, a zaraz potem ciemność przeszył mocny snop światła latarki skierowany w ich stronę. Wędrował przez moment po omacku, aby nagle wydobyć z mroku twarz mężczyzny, z którym szła.

W całkowitej ciemności tylko ta jasna twarz otoczona bladą, mglistą poświatą.

Tak na długi czas zapamiętała Marta Mateusza.

– Nie oślepiaj – poprosił ten, którego imię już znała.

Światło przemknęło w bok i zahaczyło o jej sylwetkę.

– A to kto? – huknęło wielkie, zwaliste chłopisko z progu swego domku.

– Zgubiłam się – powiedziała.

– Ba, nie pani jedna – padła filozoficznie brzmiąca odpowiedź.

– Odprowadzę tylko panią do przystanku i zaraz wracam – oznajmił Mateusz.

Naraz tuż obok Marty rozległo się krótkie szczeknięcie.

Ki diabeł – pomyślała znowu. – Najpierw był kształt bez głosu, teraz głos bez kształtu.

Tymczasem snop światła latarki zawisł tuż nad jej głową.

– Nie ruszajcie się przez chwilę – poprosił wielkolud – i posłuchajcie tylko, jak śnieg rośnie.

Jak można cokolwiek usłyszeć, gdy ktoś tak dudni – przemknęło jej przez głowę, zanim zapadła całkowita cisza.

Nawet wiatr zastosował się do dyrektyw i zupełnie ucichł. Tyle że ta cisza wydawała się dziwnie gęsta. Jakby się na coś zanosiło. Marta mimowolnie wpatrzyła się w nieruchomy promień światła. W jego blasku iskrzyły się malutkie drobinki.

– Ale to przecież deszcz pada – powiedziała, przerywając ciszę.

– Niech pani cierpliwie poczeka – zadudniło w odpowiedzi i znów na dłużej zapanowało milczenie.

Stali tak bez ruchu i czekali.

A śnieg rósł. Chwilę później deszcz zaczął się przekształcać w małe białe płatki.

Nigdy wcześniej Marta nie zaobserwowała takiej przemiany. A teraz patrzyła w zachwycie na przełom jesieni i zimy oświetlony drgającym w potężnych łapach wielkoluda blaskiem latarki.

Po chwili malutkie jak krople płatki zaczęły ogromnieć. Na to, co się działo, nie można było znaleźć lepszego określenia – śnieg cały czas rósł. Teraz były to już potężne, białe, mokre płaty, przyklejające się do ubrania i wdzierające w każdą jego szczelinę. W okamgnieniu Marta i jej towarzysze zamienili się w masywne białe niedźwiedzie. Nie było ani trochę przyjemniej, ale było piękniej.

– Chodźmy już, podprowadzę panią – usłyszała głos przewodnika.

Ruszyli w ciemność. Najpierw powrócił chodnik, potem doszli do jakiegoś skrzyżowania, a przy nim po chwili wyrosła zadaszona wiata przystanku autobusowego.

– Tu panią zostawię – oznajmił przewodnik.

– Bardzo panu dziękuję – odrzekła uprzejmie.

Mężczyzna odwrócił się na pięcie i ruszył z powrotem. Marta odprowadziła go wzrokiem, a potem spojrzała w głąb ulicy, którą przed chwilą przyszli. Za sprawą wielkiego, mokrego, chciałoby się powiedzieć, „rosłego” już śniegu przypominała scenerię jak z baśni. Białe chodniki, białe dachy, białe drzewa i krzewy, bielą przysypane błoto i kałuże. I absolutna cisza.

– Proszę pana, jak się nazywa ta ulica? – krzyknęła w mrok.

– Pogodna! – usłyszała już z daleka wykrzyczaną odpowiedź.

Zanim na dobre odwróciła wzrok od tego urzekającego widoku, znów spostrzegła coś, co przebiegło przez chodnik i ruszyło w głąb ulicy.

Ki diabeł? – pomyślała po raz trzeci, zanim oślepiły ją reflektory zbliżającego się miejskiego autobusu.

On też miał na sobie białą czapę z pierwszego tej zimy śniegu.

***

A potem wróciła do domu i zajęła się tym, co ostatnio najbardziej ją zaprzątało – odganianiem od siebie smutku. W pracy nie miała do tego głowy, zbyt wiele bowiem się działo. W domu jednak panowała cisza, można więc było spokojnie się tym zajmować, bo smutek lubi ciszę.

Stefan, jej mąż, jak zwykle siedział przy biurku i pracował. Wydawało się, że nie zauważył jej przyjścia, tak samo jak przedtem nie zauważył jej nieobecności. Nie było to może niegrzeczne, lecz nieuważne, i wynikało ze skupienia na innych sprawach.

– Zima przyszła – powiedziała, żeby przerwać ciszę.

Wiedziała, że jeśli ona się nie odezwie, cisza będzie trwać.

Chciała opowiedzieć o swojej przygodzie na ulicy Pogodnej, a zwłaszcza o śniegu wyczarowanym ze słów tajemniczego wielkoluda – określenie, że „śnieg rośnie”, musiałoby się spodobać Stefanowi, który jest poetą. Zlękła się jednak, że on tę historię uzna za pretensjonalną, więc zadała bezpieczne pytanie, czy coś zje.

– Chętnie – odpowiedział.

Wypakowała zakupy, które po drodze zdążyła jeszcze zrobić, i zabrała się do przygotowywania kolacji. Jej ambicją było wieczorem podać coś pysznego, choć od pewnego czasu zaczęła tracić zapał. Niegdyś, starając się przypodobać Stefanowi, szybko poznała jego kulinarne upodobania i niepostrzeżenie zaczęła lubić to samo. Przedtem potrawy doprawiała entuzjazmem, teraz zapanowała rutyna i nuda.

I w ogóle coś było nie tak, choć wszystko było w porządku.

A przecież odkąd była ze Stefanem, miała poczucie, że zamieszkała w bajce. Gdy rozpoczynała dorosłe życie, nie mogła marzyć o niczym więcej. Dojrzały, sporo starszy od niej mężczyzna, ceniony poeta, popularny wykładowca akademicki, bywalec salonów, niegdyś mąż pięknych i wykształconych kobiet, po rozstaniach z tamtymi zainteresował się nią – skromną studentką pochodzącą ze wsi. I to jak się zainteresował! Nawet kilka wierszy dla niej napisał, co parokrotnie publicznie podkreślił. I tak ze studentki stała się magistrantką, z magistrantki – kochanką, a z kochanki – żoną. Nic dziwnego zatem, że gotowa była za to uczynić bardzo wiele. Tym bardziej że małżeństwo ze Stefanem rozwiązało wszystkie jej życiowe problemy – zyskała u niego dach nad głową i pracę, również przez niego załatwioną, w dziekanacie ich wydziału, gdzie wprawdzie sortowała tylko jakieś papiery, ale za to miała stałą pensję. Wiedziała, z jakimi przeciwnościami losu zmagają się jej koleżanki ze studiów, nieraz więc, budząc się obok Stefana, szczypała się w policzek, nie wierząc własnemu szczęściu.

A teraz coś było nie tak, choć wszystko było w porządku.

Z rozmyślań, jakie wiodła nad marchewką i selerem, wyrwał ją dźwięk telefonu. Dzwoniła Misia-Monisia, trzynastoletnia córka Stefana z jednego z jego poprzednich małżeństw.

– Opowiesz mi, co dziś było w szkole? – spytała Marta najcieplejszym z tonów.

– Nie, pragnę porozmawiać z tatusiem – odparło kwiecistym stylem i chłodnym tonem dziecko.

Marta nie zawołała Stefana, aby odebrał telefon, tylko jak zwykle zaniosła mu słuchawkę do gabinetu, a potem zamknęła za sobą drzwi, żeby mógł swobodnie porozmawiać.

Wróciła do kuchni i otworzyła wino. Wypiła lampkę.

Wkrótce mogła już zawołać męża na kolację. Jej paplanina o pracy, o koleżankach z dziekanatu, o okropnej szefowej skutecznie wypełniła ciszę.

Potem Stefan poszedł się położyć. Ona zaś została z butelką i ze smutkiem, który chciała w niej utopić.

Wciąż brzmiały jej w uszach słowa rzucone przez Stefana kilka dni wcześniej. „Musisz wreszcie znaleźć sobie coś własnego” – rzekł znienacka, bez złych intencji, bo nie w gniewie, ale jakby z irytacją czy znużeniem. Ktoś inny powiedziałby po prostu: „Odczep się ode mnie”, ale nie Stefan, poeta...

Strasznie ją to zabolało. Podporządkowała swoje życie jego życiu świadomie i ofiarnie, z wdzięczności za to wszystko, co od niego otrzymała – czerpiąc radość z tego, że może być z nim, i bez reszty wpisując się w jego pejzaż. Nie miała dylematów, gdy rezygnowała z resztek niezależności. Podzielała jego upodobania, przebywała z jego znajomymi, rezygnując z kontaktów z własnymi, jako że Stefana krępowało to, iż są to jego uczniowie.

Co więc miałoby znaczyć „Musisz wreszcie znaleźć sobie coś własnego”? Każda zmiana równałaby się rezygnacji – z małżeństwa, z pracy zarobkowej, z dachu nad głową, towarzyskiego splendoru. Takiej wolności Marta nie pragnęła. A nade wszystko w jej duszy wciąż odzywały się echa dawnego uwielbienia dla mistrza, mentora, przewodnika. Kochała Stefana, jeszcze go kochała...

Wino zadziałało i podsunęło jej pewną myśl. Marta udała się do sypialni, gdzie Stefan czytał przed snem, usiadła obok niego i zablefowała.

– Co byś powiedział, gdybym była w ciąży?

– Jak to możliwe? – spytał głupkowato, wyraźnie zaskoczony.

– Czyżbyś nie wiedział, skąd się biorą dzieci? – zażartowała, sama niezbyt rozbawiona.

Rzeczywiście, nieczęsto ostatnio zdarzało im się przylgnąć do siebie, ale jej potrzeba czułości nocami bywała silniejsza od jego lenistwa.

Marta wiedziała, że ojcostwo to nie jest ulubiona rola Stefana, ale nagle wydało jej się, że apelując do niej o „coś własnego”, może to miał na myśli. A poza tym to był dobry test na temperaturę ich uczuć. Powiało chłodem.

– Żartowałam, oczywiście – bąknęła.

Gdyby była trzeźwa, z pewnością nie wygłupiłaby się tak.

Stefan pogłaskał ją tylko po brzuchu jak weterynarz jałówkę.

Poszła do łazienki. Gdy wróciła, mąż już spał.

***

Sytuację dodatkowo komplikował fakt, że nadeszły święta, czas wymuszający rodzinną serdeczność.

Nie było dobrego rozwiązania. O tym, żeby pojechać do rodziny na wieś, nie mogło być mowy. Stefan stanowczo tego sobie nie życzył. Mieli więc w perspektywie Wigilię we dwójkę, bo wprawdzie mąż Marty był zawsze zagorzałym przeciwnikiem poprzedzającego Boże Narodzenie „geszeftu”, ale ona sama – ulegając handlowym hasłom „o magicznym czasie świąt” i czarowi wspomnień z dzieciństwa – nie wyobrażała sobie Wigilii bez jakiejś, choćby drobnej ceremonii. Chciała kogoś zaprosić, żeby nie siedzieli sami, ale nawet mała Misia-Monisia nie mogła albo nie chciała do nich przyjść.

To był smutny dzień. Tym razem, stawiając nakrycie dla nieoczekiwanego gościa, Marta pomyślała, że zaproszenie go do stołu, gdyby się zjawił, byłoby nie tyle uprzejmością wobec niego, ile wybawieniem dla nich.

Stefan uszanował starania żony. Gdy przyszedł wieczór, podzielił się opłatkiem, zjadł, co przygotowała, przyjął prezent, odwzajemnił się nawet, a potem zaczął oglądać telewizję.

A ona, po zmyciu naczyń, usiadła bezradnie. Znów przyszła pora odganiania smutku.

Nie wiedziała, co robić.

Wyszłabym gdzieś – pomyślała.

Wigilia nie jest czasem odwiedzin. Nocny spacer? Ale dokąd? I wtedy przypomniała sobie ulicę Pogodną.

Podeszła do regału, na którym Stefan gromadził mapy wykorzystywane podczas niedzielnych wędrówek wokół miasta. Chwilę potrwało, zanim przypomniała sobie adres willi, w której znajdował się gabinet dentystyczny. Pogodna musiała być gdzieś niedaleko. Zatoczyła palcem krąg wokół tego miejsca. Pogodnej nigdzie na mapie nie było.

Czyżbym aż tak daleko zaszła, szukając drogi? – pomyślała zdziwiona.

Przewróciła mapę na drugą stronę, gdzie w porządku alfabetycznym znajdował się wykaz wszystkich ulic. I tu też takiej nazwy nie znalazła. Nieprawdą więc było to, co usłyszała tamtej nocy od nieznajomego Mateusza. Ulica, na której się wtedy błąkała, nie nazywała się „Pogodna”.

Ki diabeł? – pomyślała, przypominając sobie tamte wydarzenia.

I zapragnęła znowu się tam znaleźć. Dziś mogła mieć dobry pretekst.

– Pójdę na pasterkę – zakomunikowała Stefanowi, zastając go już w łóżku.

Nie krył zdumienia jej decyzją, ale nie protestował.

Ubrała się ciepło i ruszyła na przystanek autobusowy. Wkrótce jednak zmieniła plany. Miała ochotę przejść się, nawet jeśli byłby to dłuższy marsz. Na szczęście nikt jej nie ponaglał.

Nikomu nic do tego – pomyślała.

Wieczór był cichy, dość mroźny. Kto żyw, spożywał wieczerzę lub zalegał w głębokim fotelu po spożyciu. Tylko świateł miasta było po stokroć więcej niż zwykle, bo pomnożone zostały o szaleństwo dekoracji świątecznych. Wszystko migotało, olśniewało, radowało oczy i kusiło: „Spójrz na mnie!”. Sklepy, urzędy, a nawet prywatne posesje oszałamiały tą świetlną pstrokacizną. Wszędzie pełno szopek elektrycznych i świętych mikołajów na saniach powożonych przez renifery, a w każdym oknie elektryczne, migające gwiazdki. Tak wyglądało śródmieście, podobnie ozdobiono też domy na peryferiach miasta, w okolicach gabinetu dentystycznego.

Zaczęła się rozglądać za ulicą ze wspomnień.

Dziś ta baśniowa ulica powinna tym się wyróżniać, że domki nie będą miały żadnych krzykliwych ozdób – pomyślała. – W przeciwnym razie nie będzie to ulica Pogodna.

Po jakimś czasie, zbliżając się już do granic miasta, znalazła jedną, na tyle ciemną, że mogła spełnić to kryterium. Prawie nieodśnieżona, z kilkoma ledwo żywymi latarniami, z których jedna migotała, jakby nadawała SOS, i z niewielką ilością łagodnych świateł w niektórych oknach, co świadczyło o tym, że i tu ludzie czuwają.

Skręciła. Innego dnia może by się trochę bała, ale dziś uznała, że nawet bandziory siedzą za stołem. Weszła w mrok. Pierwszy raz tego wieczoru mogła dostrzec gwiazdy. Odetchnęła z ulgą i dopiero teraz poczuła niezwykłą świąteczną atmosferę. Nigdy dotąd w Wigilię nie była tak zupełnie sama. Szła niespiesznie, rozglądając się wokół w nadziei, że dostrzeże coś znajomego, co jej przypomni wydarzenia tamtego wieczoru, a także spoglądając ku niebu, jakby tam spodziewała się ujrzeć jakieś znaki.

Nic nie wskazywało na to, że jest to tamta ulica Pogodna. Nic też nie było takie samo jak wtedy. Bo też wtedy prawie nic nie zobaczyła. Tylko deszcz i mgłę, i snopy światła z latarki. I śnieg, który rósł.

Minęła już ostatnie domki, zostawiając za sobą łunę świateł wielkiego miasta. Przed nią otwierała się pusta przestrzeń i majacząca na horyzoncie ciemna ściana lasu. Marta powinna już wracać, ale szła dalej jak zaklęta.

Wtedy w ciemności rozległo się głośne ujadanie. Idąc, nie spostrzegła znajdującego się trochę w głębi rozległego terenu ogrodzonego metalową siatką, teraz bronionego gorliwie przez dwa potężne rottweilery. To był jakiś plac budowy.

Już chciała zawrócić, gdy nagle psy ucichły. Uspokoił je widok zbliżającego się właściciela.

– Co pani tu robi? – padło pytanie w ciemności.

W głosie starego człowieka, który podszedł do ogrodzenia, słychać było zdziwienie.

A Marcie od razu przypomniało się tamto zdarzenie – wtedy też ktoś wychynął z ciemności, aby się na jej widok zdziwić.

– Przechodziłam – odpowiedziała.

– Ejże, paniusiu! Tutaj? O tej porze? W Wigilię? A może potrzebna pani pomoc? – Głos zmiękł nieco.

– Nie, nie, nie – zaprzeczyła gwałtownie Marta.

W tym momencie pojawiła się jeszcze jedna postać, drobniejsza. Kobieta trzymała psie miski.

– A może chce się pani ogrzać? – dopytywał tymczasem mężczyzna. – Zbłąkany wędrowiec w Wigilię to wielki dar! – dodał.

– Prosimy – powiedziała kobieta.

Jej głos był znacznie młodszy, a śpiewny akcent wskazywał przybyszkę zza wschodniej granicy.

– Ale gdzie się ogrzać? – spytała Marta, rozglądając się dokoła.

– Tam. – Kobieta wyciągnęła rękę, wskazując na ledwo widoczny obiekt.

To były dwa kontenery stojące jeden na drugim. Na dole było ciemno, a na górze, w malutkim okienku, tliło się leciutkie światełko.

Obecność kobiety ośmieliła Martę. Nabrała ochoty, aby zajrzeć do tego słabo oświetlonego, nieprzytulnego z zewnątrz pomieszczenia.

Nie odmówiła, więc stary człowiek podszedł do furtki, wyciągając z kieszeni klucze.

– Psów się nie bać – powiedział, otwierając bramę.

Rzeczywiście, rottweilery, widząc zachowanie swojego pana, z rozjuszonych brytanów zmieniły się w przyjazne pieszczochy.

– Ja tylko na chwilę – zapewniła nieśmiało Marta i weszła przez bramę na plac budowy, a potem schodami do wnętrza na piętrze.

W środku panowały brud, smród i ubóstwo.

– To takie służbowe, kawalerskie pomieszczenie – wyjaśnił mężczyzna, jakby zgadywał, o czym gość myśli.

W końcu zobaczyła jego twarz. Niemłoda, nieładna.

Ot, cieć – pomyślała.

– Napije się pani herbaty? – zapytała tymczasem kobieta, wyłaniając się z mroku.

– Proszę sobie nie robić kłopotu – odparła Marta.

– Żaden kłopot, czajnik jeszcze gorący – odrzekła łamaną polszczyzną i nie pytając, wlała parujący wrzątek do kubka.

Wzrok Marty zaczął powoli przyzwyczajać się do mroku rozświetlanego tylko starym piecykiem z mocno rozgrzaną grzałką w środku i kilkoma świeczkami umieszczonymi w słoikach.

– Proszę siadać – zaproponował mężczyzna, uwalniając krzesło stojące przy stoliku z jakichś szmat.

Usiadła. Dostrzegła resztki wieczerzy. Na plastikowych, jednorazowych talerzykach leżały napoczęte kawałki ryby, jakieś grzybki, niedojedzone pajdy chleba.

– Może pani coś zje? – zapytał mężczyzna.

– Niedawno wstałam od stołu – wyjaśniła.

– Ale wypić za nasze zdrowie się pani zgodzi. – Stary sięgnął po niedopitą butelkę.

– W żadnym razie! – zaprotestowała. – W Wigilię nie piję.

– To nie uchodzi – powiedział stary – odmawiać wszelkiej gościny.

Nalał wódki do plastikowych kubków. Skapitulowała.

– Za Jego narodziny! – mężczyzna wzniósł toast.

Niepodobna było nie wypić.

– Wesołych świąt – bąknęła Marta konwencjonalnie.

Zakrztusiła się i poczuła, jak ciepło rozlewa się po ciele. Wódka od razu uderzyła jej do głowy. Oboje gospodarze serdecznie się do niej uśmiechnęli.

– Pani patrzy – odezwała się kobieta.

Marta odwróciła się w stronę, którą wskazała gospodyni. A tam, okutane w wielką szmatę, prawie niewidoczne w mdłym świetle, spało niemowlę. Podeszła, pochyliła się nad nim. Gospodarze także się zbliżyli.

Jak on, taki stary, może być ojcem tego dziecka? – przebiegło Marcie przez głowę.

– Natasza przyplątała się zaraz po tym, jak mi żona umarła – wyjaśnił tymczasem szeptem mężczyzna, jakby znów zgadując jej myśli. – Przyjechała z Ukrainy, szczęścia u nas szukać. I oto jej szczęście – powiedział, wskazując na dziecko. – Spotkałem ją kiedyś, jeszcze z brzuchem, tułającą się tutaj jak – nie przymierzając – pani dzisiaj. No i przygarnąłem. Najpierw sypiała w kontenerze, a potem, jak już urodziła, zaproponowałem, żeby zamieszkała w moim domu. Sprząta, gotuje i jakoś sobie radzimy. A dziś powiedziała, że posiedzi ze mną w robocie – bo ja tu jako stróż pracuję – choć to przecież nie jej święto, bo prawosławna, ale w taki wieczór, powiada, nie powinienem być sam.

Dziecko poruszyło się lekko, zapewne wyczuwając ich obecność. A oni we trójkę pochylali się nad nim jak bydlęta z ludowych wizerunków szopki betlejemskiej.

W tym momencie rozdzwoniły się dzwony. Martę aż ciarki po plecach przeszły z wrażenia. Wzywano na pasterkę.

– Gdzieś tu niedaleko jest kościół? – spytała.

– Tak – odrzekł stary – ale ja nie mogę iść, a dla niej to nie święto.

– Ja pójdę – oznajmiła Marta i zaczęła się żegnać. – Wspaniale mnie państwo przyjęli.

– Wszystkiego dobrego – bąknął stary, po ojcowsku obejmując Ukrainkę.

Kobieta uśmiechnęła się, a niemowlę wymamrotało coś przez sen.

Kościelne dzwony wskazały Marcie drogę. Dotarła do świątyni nieco spóźniona. A tam tłum. Tyle że bardziej od kadzideł czuć było wewnątrz opary alkoholu, a na twarzach znużonych ludzi malowało się przejedzenie. Nie było podniosłego nastroju. Tego Marta doświadczyła bardziej w kontenerze na placu budowy.

Podczas nabożeństwa rozglądała się trochę, szukając kogoś ze wspomnień. W jednej z naw tyłem do niej stał człowiek wysoki, barczysty, masywniejszy od innych. Może to jego widziała wtedy na Pogodnej?

A że dziś była na tej ulicy, wydawało się niemal pewne...

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki