Wydawca: Filia Kategoria: Obyczajowe i romanse Język: polski Rok wydania: 2017

Uzyskaj dostęp do tej
i ponad 25000 książek
od 6,99 zł miesięcznie.

Wypróbuj przez
7 dni za darmo

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

e-czytniku (w tym Kindle) kup za 1 zł
tablecie  
smartfonie  
komputerze  
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Liczba stron: 289 Przeczytaj fragment ebooka

Odsłuch ebooka (TTS) dostępny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacji Legimi na:

Androida
iOS
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?

Ebooka przeczytasz na:

Kindlu MOBI
e-czytniku EPUB kup za 1 zł
tablecie EPUB
smartfonie EPUB
komputerze EPUB
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Zabezpieczenie: watermark Przeczytaj fragment ebooka

Opis ebooka Ułaskawienie - Emma Chase

Gdy Brent Mason patrzy na Kennedy Randolph, nie widzi zawstydzonej, słodkiej sąsiadki, z którą się wychowywał. Widzi pewną siebie, cudowną kobietę... która obcasem szpilki od Christiana Louboutina pragnie zmiażdżyć konkretne części jego ciała.

Brent nie pozwolił, by utrata nogi w wypadku samochodowym przed wielu laty miała wpływ na prowadzone przez niego satysfakcjonujące życie. Wysoko stawia sobie poprzeczkę, po czym pokonuje wszystkie przeszkody na drodze do celu.

A teraz jego celem jest Kennedy.

Z kolei kiedy ona patrzy na Brenta, widzi tylko zapatrzonego w siebie gogusia, który upokorzył ją w szkole średniej tylko po to, by wkraść się w łaski grupy popularnych dzieciaków, tych samych, które zamieniły jej licealne lata w piekło.

Kennedy nie jest już społecznym wyrzutkiem – jest prokuratorem w stolicy, ma na koncie pasmo sukcesów. Brent jest adwokatem obrony w jej nowym procesie, więc dawna koleżanka postanawia skorzystać z okazji i odpłacić mu się pięknym za nadobne.

Jednak sprawy nie do końca układają się po ich myśli.

Każda ostra wymiana zdań zmusza panią prawnik do zastanowienia się, czy Brent jest równie żywiołowy w sypialni, co na sali sądowej. Natomiast każdy jej argument i sprzeciw sprawiają, że młody obrońca pragnie Kennedy coraz bardziej.

W końcu nawet prawnicy mogą się zakochać… Werdykt serca swoją drogą, ale czy sąd udzieli im ułaskawienia?

Opinie o ebooku Ułaskawienie - Emma Chase

Fragment ebooka Ułaskawienie - Emma Chase

Dla wszystkich dziewczyn zsąsiedztwa

ichłopaków, którzy je kochają.

1

– Ty parszywy draniu!

Kennedy siada i patrzy na mnie, jakby w ogóle mnie nie poznawała. Co jest dziwaczne, biorąc pod uwagę, że jesteśmy nagusieńcy w moim łóżku. Jeszcze chwilę temu dogłębnie badaliśmy każdy centymetr naszych ciał.

Jednak najbardziej niepokoi mnie ton jej głosu – powściągliwy, zabarwiony ledwie powstrzymywanym gniewem zmieszanym z bólem. Jakbym skradł powietrze z jej płuc, jakbym uderzył ją w brzuch.

Słowa mnie nie martwią. Obelgi są naszym flirtem. Kłótnia – grą wstępną. Pewnego razu tak się zapędziła, że zamachnęła się na mnie, na co mój fiut zareagował niezaprzeczalną erekcją.

To nie jest aż tak pokręcone, jak się wam wydaje. W naszym przypadku się sprawdza.

Przynajmniej sprawdzało się jeszcze dziesięć sekund temu.

– Czekaj. Że co? – pytam, szczerze zaskoczony.

Myślałem, że będzie wdzięczna. Zadowolona. Może zaoferuje zrobienie mi loda, by okazać uznanie.

Oczy błyszczą jej niebezpiecznie, więc myśl o dopuszczeniu jej w okolice mojego krocza odpływaniczym mała rybka w wielkim akwarium. Tej kobiety nie wolno lekceważyć, jest siłą, z którą należy się liczyć. Łamie serca i miażdży jaja.

– Cały czas to planowałeś, prawda? Wkręcać mnie, usypiać fałszywym poczuciem bezpieczeństwa, bym przestała się pilnować po to, żebyś mógł wygrać ten proces – syczy.

Próbuje wstać, ale chwytam ją za rękę.

– Myślisz, że mam na tyle potężnego fiuta, by zmienić cię w kretynkę? Ooo, skarbie, naprawdę mi to schlebia, ale nie muszę się sprzedawać, by wygrywać w sądzie. Świrujesz bez powodu.

– Spieprzaj!

Kiedyś potrafiłem postępować z kobietami.

Jeśli do gry wchodziło słowo „pieprzyć”, zawsze słyszałem po nim „mnie”, uzupełniane wyrazami takimi jak: „mocniej”, „błagam” i, moi drodzy, „więcej”.

To były czasy…

Wyszarpuje mi się i wyskakuje z łóżka, z furią zbierając porozrzucane po podłodze ubranie. A ponieważ robi to nago, pochylając się i kołysząc wszystkimi krągłymi kształtami, muszę patrzeć. Na jej tyłku widać ślady zębów – moich zębów. Skóra nie jest przecięta, zostały zaledwie różowe punkciki. Możliwe, że w nocy trochę mnie poniosło, ale jej tyłeczek jest cholernie słodki, okrągły i stworzony do gryzienia.

Biorę leżącą na stoliku nocnym protezę i zakładam ją na kikut lewej nogi. Tak, obcięto mi ją poniżej kolana, gdy byłem dzieckiem – amputacja podudzia, jeśli potrzebny wam medyczny termin. Wrócę do tego później, ponieważ kobieta nie chce czekać. Właściwie to w niej lubię – nigdy nie ustępuje. Nie myśli o tworzeniu specjalnych układów lub traktowaniu mnie inaczej niż w pełni sprawnego człowieka.

Najwyraźniej w tej właśnie chwili ma mnie za kompletnego kutasa.

Zapinam mocowanie protezy i wstaję w chwili, w której Kennedy znajduje swój but w kącie, dokładając go do trzymanego w rękach stosu.

– Uspokój się, kotku – mówię stonowanym głosem.

– Nie nazywaj mnie tak! – warczy. – Uzgodniliśmy, że nie będziemy mówić o procesie, taką zawarliśmy umowę.

Podchodzę, unosząc dłonie, co jest ogólnoświatowym znakiem pokoju.

– Zgodziliśmy się na wiele rzeczy, które nie są już aktualne, cukiereczku.

Jej nozdrza falują na to pieszczotliwe określenie. Najwyraźniej muszę dodać „cukiereczka” do listy wyrażeń zakazanych, a wielka szkoda. Pasuje do niej.

– Poruszyłem ten temat jedynie dlatego, że chciałem ci pomóc.

Postanowione: jestem pieprzonym kretynem. Ze wszystkich złych rzeczy, które mogły wyjść z moich ust, ta jest najgorsza.

– Myślisz, że potrzebuję twojej pomocy, protekcjonalny obciągaczu?!

Odwraca się w kierunku drzwi, ale chwytam ją za rękę.

– Puszczaj. Wychodzę.

Chciałbym odpowiedzieć starym, dobrym: „Jeszcze czego” lub bardziej bezpośrednim: „Nigdzie nie pójdziesz”, ale obydwa te zwroty mają bardzo rozkazujący wydźwięk. A nie chcę tego rozgrywać w ten sposób.

Zamiast tego wyrywam jej ubranie z rąk i podchodzę do okna.

– Co ty…? Nie!

Za późno.

Jej spódnica od projektanta, jedwabna bluzka bez rękawów i czerwona koronkowa bielizna unoszą się przez chwilę, po czym spadają na pobliską ulicę. Biustonosz zaczepia się o antenę przejeżdżającego samochodu i powiewa majestatycznie, oddalając się od nas, niczym flaga na pojeździe dyplomaty pochodzącego z niesamowitego kraju zwanego Cyckolandią.

Czuję, że powinien zasalutować.

Zamykam okno, krzyżuję ręce na piersi i się uśmiecham.

– Jeśli teraz wyjdziesz, biedny Harrison zostanie naznaczony na całe życie. – Harrison to mój lokaj. Ponownie – wrócę do tego później.

– Ty sukinsynu!

Pięści kierują się w stronę mojej twarzy. Te wszystkie lata nauki baletu dodały jej szybkości, zwinności i gracji. Jednak, mimo że jest szybka i ma silną osobowość, mierzy również jedynie nieco ponad metr pięćdziesiąt. Zatem, zanim może wyprowadzić cios lub pomyśleć, by wbić kolano w mój nabiał, z łatwością rzucam ją na łóżko. Siadam na niej okrakiem, pochylając się, by przytrzymać jej ręce nad głową. Mój członek, gorący i twardy, ociera się o jej gładką skórę tuż pod piersiami, co przywodzi mi na myśl kilka cudownych pomysłów – jednak one również będą musiały poczekać.

Szkoda.

Spoglądam na nią.

– A teraz, pączuszku, pozwól, że dokończymy naszą rozmowę.

To przezwisko również jej pasuje. Jej skóra jest miękka i kremowa niczym pączek w lukrze. A jej zapach, Jezu, smak – słodki i delikatny – przywodzi na myśl świeżego pączka z cukierni.

Kosmyki blond włosów prześlizgują się po jej obojczyku, gdy rzuca się pode mną, poddając mojemu fiutowi jeszcze kilka ciekawych pomysłów.

– Pieprz się! Skończyłam z gadaniem.

– Dobrze. Może więc zamkniesz śliczne usteczka i posłuchasz? Zawsze mogę cię zakneblować.

I tak mógłbym użyć knebla, ale tylko dla zabawy. Prawdopodobnie mógłbym w tym celu wykorzystać jej majtki.

– Nienawidzę cię!

Parskam śmiechem.

– Nie, wcale nie.

Piorunuje mnie spojrzeniem brązowych oczu, zupełnie jak lata temu.

– Nie powinnam ci ponownie zaufać.

Trzymając jej ręce nad głową, pochylam się nieco i rozkoszuję widokiem.

– Gówno prawda. To najlepsza decyzja, jaką kiedykolwiek podjęłaś. A teraz słuchaj, kwiatuszku…

Wyznaję wszystko, co powinienem powiedzieć wiele dni temu. Nie – lat…

Miesiąc wcześniej

– Miałem wczoraj dziwny sen. – Chodzę za kanapą, ściskając piłeczkę tenisową. Kiedy docieram do końca, odbijam piłkę o ścianę, chwytam ją jedną ręką, po czym zawracam i idę w drugą stronę. W ruchu lepiej mi się mówi i myśli. – Byłem na plaży… Przynajmniej wydaje mi się, że to była plaża, bo nie pamiętam wody. Ale był piasek, kopałem w piasku…

Odbicie, chwyt, obrót.

Niektórzy uważają spotkania z psychoanalitykiem za oznakę słabości – jednak nie mogliby mylić się bardziej. Trzeba mieć wielkie, stalowe jaja, by odkryć przed kimś swoje myśli. Obawy, błędy, zboczone pragnienia. To niczym siłownia dla duszy. Zmusza do zobaczenia samego siebie – swojego prawdziwego ja.

Uważam, że w tym tkwi problem – większość ludzi nie chce poznawać samych siebie. Wolą wierzyć, że są osobami, za które uważają ich inni, a nie samolubnym, zboczonym palantem, który naprawdę w nich żyje.

– Piasek był wyschnięty, biały, beżowy i czarny, ale kopałem dalej. Nie wiedziałem, czego szukam, ale gdy to znalazłem, wiedziałem, że to właśnie to.

Odbicie, chwyt, obrót.

– To był rubin. Rubin zakopany w piasku. Ale to nie była najdziwniejsza rzecz. Kiedy próbowałem go podnieść, wciąż wymykał mi się z palców. Bez względu na to, jak mocno się starałem, jak bardzo je zaciskałem, nie potrafiłem go podnieść. Cholernie popieprzone, co, Waldo?

Mój terapeuta nazywa się Waldo Bingingham. To cichy, zamyślony gość, kilka lat przed emeryturą. Inni pacjenci nazywają go doktoremBinginghamem lub, w skrócie, doktorem Bingiem, ale ja lubię jego imię. To najbardziej wypasione imię, jakie ktokolwiek mógłby nosić. Jeśli nazwiecie syna Waldo, będziecie musieli zapytać, jak w tej grze: „Gdzie jest Waldo?”. A to szalenie zabawne.

Mężczyzna przygląda mi się cierpliwie. Zdejmuje staromodne okulary w grubej ciemnej oprawie i chusteczką powoli czyści ich szkła. Od lat, odkąd do niego przychodzę, stosuje tę samą strategię. Czeka, dając mi czas, bym sam sobie odpowiedział.

Odbicie, chwyt, obrót.

Ale tym razem jestem zdeterminowany, by usłyszeć jego profesjonalną odpowiedź. Co, do cholery, oznacza ten sen, Waldo?

W końcu mruga.

– Myślałem, że będziemy rozmawiać o tym, dlaczego wykorzystujesz seks, by uniknąć intymności.

Przewracam oczami.

– Seks, seks, seks, tylko o tym wy, wyznawcy Freuda, chcecie rozmawiać. Tylko tym dla ciebie jestem? Kawałkiem mięsa? Fiutem na dwóch nogach? Cóż… – Śmieję się, stukając w plastikową protezę. – …na jednej nodze. Żona znów ci nie daje?

Pisze coś na trzymanej na kolanach podkładce.

– Możemy dodać również to, w jaki sposób wykorzystujesz sprośny humor do odwrócenia uwagi od rzeczy, które cię onieśmielają, do listy przyszłych tematów, które powinniśmy omówić.

Odbicie, chwyt, obrót.

– Nie, po prostu taki ze mnie żartowniś. Życie jest zbyt poważne, nie mam zamiaru mu się poddać. Poza tym myślę, że mylisz się co do tej intymności. Pieprzenie z natury jest intymne.

– Nie w sposób, w jaki ty to robisz.

– Osądzasz mnie, Waldo?

Tak, musiałem ponownie wypowiedzieć jego imię.

– Chcesz, żebym cię osądzał, Brent?

– Uważasz, że powinienem chcieć, żebyś mnie osądzał?

Chodzę na terapię od dziesiątego roku życia – mogę tak kluczyć przez cały dzień.

– Myślę, że wykorzystujesz sen, by odsunąć rozmowę o tym, że za pomocą seksu unikasz intymności.

– Nie, to tylko namieszało mi w głowie. Chcę wiedzieć, co oznacza.

Odbicie, chwyt, obrót.

Waldo wzdycha. Poddaje się i mówi:

– Sny są odbiciem naszej podświadomości. Wyrazem uczuć i pragnień umysłu, do których nie chcemy się przyznać. Nie ma znaczenia, co oznacza dany sen, liczy się jedynie to, co oznacza dla ciebie. Jak sam uważasz?

Pierwsze przychodzi mi na myśl, że umysł podświadomie sugeruje, że potrzebne mi są wakacje. Wyjazd w jakieś ciepłe, tropikalne miejsce, gdzie znajdę drinki z parasolkami i kobiety w skąpych bikini.

Albo, jeszcze lepiej, toples.

To za proste. Sen był inny. Wydawał się… ważny.

– Chyba oznacza to, że czegoś szukam.

Waldo zakłada okulary.

– I?

– I kiedy to znajdę, nie będę w stanie tego zatrzymać.

Przytakuje. Niczym dumny ojciec.

– Uważam, że masz rację.

Odbicie, chwyt, obrót.

Właśnie z tego powodu terapia jest zajebista. Przez te cztery słowa pochwały czuję się silny – pewny siebie i kompetentny. Może nie wiem, co mnie czeka, ale jestem pewien, że cokolwiek to będzie, dam sobie z tym radę.

– A teraz… wracając do twoich problemów z intymnością.

Jęczę gardłowo – marudząc jak dzieciak, który musi siedzieć przy biurku i odrabiać zadanie domowe. Siadam na kanapie i zarzucam jedną rękę na jej oparcie.

– Dobra. Dawaj, mistrzu.

Tłumiąc uśmiech, zerka w swoje notatki.

– Wspominałeś, że Tatianna wróciła w zeszłym tygodniu do miasta. Widziałeś się z nią?

Tatianna to stara przyjaciółka. W biblijnym znaczeniu tego słowa. Jest również prawdziwą księżniczką. Gdyby Disney kiedykolwiek kręcił porno, Tatianna byłaby jego muzą. Nie stoi na czele kolejki do tronu, ale jej krew z pewnością jest błękitna. A jedyne, co potrafią wyższe sfery, to imprezować.

– Widzieliśmy się, tak.

– I jak było?

Zakładam ręce za głowę i strzelam karkiem.

– Przyszła. Wyszła.

Właściwie w międzyczasie przeżyliśmy gorące chwile. W łóżku, w kuchni, w ogrodowym jacuzzi. Było fajnie.

Waldo kiwa głową.

– Mówiłeś, że Tatianna jest zaręczona?

– Zgadza się. Następnym razem, gdy odwiedzi Amerykę, będzie miała tytuł księżnej.

W dzisiejszych czasach jedynym obowiązkiem wysoko urodzonych jest pilnowanie, by fortuna została w rodzinie – produkowanie dziedziców i dziedziczek, którzy mogliby przejąć spadek. Co, niestety, dla mnie i Tatianny oznacza koniec zabawy.

– Twój partner w interesach, pan Becker, również się zaręczył?

– Tak, trzy miesiące temu. Nie postradał jeszcze wszystkich zmysłów, ale jest cholernie blisko.

Niewiele jest na tym świecie śmieszniejszych rzeczy, niż przyglądanie się, jak Jake Becker – wielki, silny typ – zostaje zmuszony do wybierania kwiatowych aranżacji na stół na swoje zbliżające się wesele.

– A pozostali partnerzy, pan Shaw i pani Santos spodziewają się narodzin pierwszego dziecka?

Ponownie przytakuję.

– Tak, chłopca. Małego Beckera Masona Santosa Shawa.

To nazwa naszej kancelarii prawnej – w której wszyscy jesteśmy partnerami, obrońcami w sprawach karnych. Uważam, że pierwsze dziecko urodzone w nowej firmie powinno nazywać się jak ona. Nie przekonałem do tego jeszcze Sofii i Stantona, ale pracuję nad tym.

Chociaż, jeśli się nad tym zastanowić, może woleliby imię Waldo?

– Jak się z tym czujesz, Brent? Tylu ludzi w twoim najbliższym otoczeniu bierze ślub, ma dzieci, rozwija się w życiu.

– Uważam, że to super. Cieszę się z ich powodu. To znaczy, jeszcze w tamtym roku Jake był zatwardziałym kawalerem, Mrocznym Rycerzem, samotnym w swojej nietoperzowej jaskini, w dodatku bez Vicki Vale. Ale w tej chwili ma wspaniałą kobietę i chatę pełną dzieciaków. Jest szczęśliwszy niż kiedykolwiek przedtem.

Waldo zapisuje coś na podkładce.

– A ty chciałbyś tego w życiu? Żony, dzieci?

Mrużę oczy.

– Moja matka znowu do ciebie dzwoniła?

– Jak co miesiąc. – Waldo wzdycha i pociera czoło. – Ale wiesz, że nie rozmawiam z nią o naszych sesjach.

Mamuńcia prawdopodobnie sama powinna umówić się na terapię – biorąc pod uwagę to, że w zeszłym miesiącu poprosiła swojego lokaja Hendersona, by zgromadził informacje na temat tego, jak ma adoptować wnuka, ponieważ ja – jej jedyny syn – ociągam się w obowiązku zapewnienia jej potomka. Nie ma to jak jazda na wyrzutach sumienia.

Pochylam się, opierając łokcie na kolanach.

– Dobra, chodzi o to, że cieszę się z ich powodu, ale myślę też, że zostali uwięzieni. Związani przez odpowiedzialność. A ja, mimo iż mocno angażuję się w pracę, wciąż mogę lecieć do Szwajcarii poskakać na bungee, czy połowić ryby na muchę w Nowej Zelandii. Za pomocą jednej rozmowy telefonicznej mogę umówić się z dwiema dziedziczkami hotelowej fortuny na seks na wszystkie sposoby, po czym odpoczywać, obserwując, jak zajmują się sobą.

Dla waszej wiedzy: w gabinecie psychoterapeuty termin „za dużo informacji” nie obowiązuje.

– Gdyby nie obowiązek wobec rodziny, całe życie mógłbym wpadać do domów przyjaciół i być ulubionym wujkiem ich dzieci. – Otwieram szeroko ręce, by podkreślić geniusz mojej teorii. – Same plusy, zero minusów. Życie jest krótkie, chcę je wykorzystać. I naprawdę lubię wolność.

Waldo zastanawia się przez chwilę, po czym mówi:

– Mmm…

I cisza.

– „Mmm” co? – pytam. – Wydawało mi się, że już dawno skończyliśmy z „mmm”, Waldo.

Bębni końcem długopisu o wargi.

– Cóż, to oczywiste, że wierzysz w to, co mówisz. Uważasz, że pragniesz tego egoistycznego, wolnego od odpowiedzialności stylu życia. Podobnie jak Pinokio chciał odciąć swoje sznurki i stać się prawdziwym chłopcem.

– Ale?

Zawsze jest jakieś „ale”.

– Ale w duchu zastanawiam się, czy nie wyolbrzymiasz tej teorii. Czy przypadkiem, w głębi serca, nie pragniesz od życia czegoś więcej. Zobowiązanie nie zawsze jest ciężarem, Brent. Może być również źródłem niewyobrażalnej radości i satysfakcji.

Oczyszczam umysł i przeszukuję go – w sposób, w który Luke Skywalker robił to, gdy Obi-Wan uczył go o Mocy.

Nie – nic nie ma.

– Mylisz się w tym przypadku.

Wzrusza ramionami.

– Zatem zapytaj samego siebie: czy według ciebie twoi „związani” przyjaciele śnią o zakopanych w piasku rubinach?

Wspominałem już, że Waldo potrafi być też przebiegłym sukinsynem?

2

Widywałem swoje nazwisko na bibliotekach, szpitalach i tego typu instytucjach, ale szczególną radość odczuwam, widząc je nad drzwiami kancelarii prawnej Becker, Mason, Santos & Shaw. Ponieważ jest moje, nie rodzinne, i sam na to zapracowałem. Kiedy dorastacie w cieniu dokonań waszych przodków, osiągnięcie czegoś samemu jest naprawdę znaczące.

Jessica, nasza wakacyjna pomocnica – znana także jako stażystka – wita mnie z błyszczącymi oczami i stosem wiadomości.

– Dzień dobry, panie Mason.

Biorę korespondencję, unikając kontaktu wzrokowego i pilnując neutralnej miny. To wypraktykowane posunięcie. Ponieważ stażystki są nienasycone, chętne i gotowe zaatakować od tyłu.

I to prawda w przypadku Jessiki.

Sposób, w jaki patrzy, w jaki niechcący ociera się piersiami o moje ramię i w jaki wchodzi do mojego gabinetu, gdy pracuję do późna, podpowiada mi, że jest gotowa służyć w każdy możliwy sposób. A Jessica nie jest przeciętnie wyglądającą stażystką. Jest wysoka, ruda i ma biodra, które każdy mężczyzna chciałby trzymać w pozycji na pieska. Jest seksowna.

Ma też dwadzieścia cztery lata.

Nie wiem, od kiedy dwadzieścia cztery to za mało – po prostu tak jest.

– Dziękuję, Jessiko.

Wchodzę schodami na górę. Ciemne drewniane podłogi, eleganckie listwy wykończeniowe i stonowane zasłony dodają temu miejscu profesjonalnego wyglądu, jak i historycznej elegancji. Dwa biurka – jedno zajęte przez sekretarkę, panią Higgens, a drugie przez naszą asystentkę – są ustawione przy przeciwległych ścianach, podobnie jak dwie długie brązowe skórzane kanapy dla gości stojące naprzeciwko siebie.

Kiwam głową pani Higgens i idę do siebie popracować przez resztę popołudnia.

O szesnastej wysuwam głowę zza drzwi, by poprosić do środka klienta, Justina Longhorna. Jest typowym lalusiem – ma zmierzwione brązowe włosy, poszarpane rurki i stylizowaną na starą koszulkę z logo Nirvany, a jego kciuk nieustannie przesuwa się po ekranie najnowszego iPhone’a.

Zanim mam szansę się z nim przywitać, zauważam w korytarzu szesnastoletnią Riley McQuaid. Podczas wakacji pracuje u nas w niepełnym wymiarze godzin jako pomocnica. Riley jest najstarsza z sześciorga dzieciaków McQuaidów.

Dzieciaków McQuaidów Jake’a.

Jeśli jeszcze nie rozumiecie, za chwilę się połapiecie, ponieważ następna scena przypomina oglądanie wypadku samochodowego w zwolnionym tempie.

Albo taniec godowy młodych strusi. Na YouTubemożna znaleźć naprawdę dziwne rzeczy.

Para ocenia się wzrokiem, wodzi spojrzeniami od czubka głowy, aż po okryte podobnymi Conversami stopy.

Justin unosi podbródek.

– Cześć.

Riley zakłada brązowe loki za ucho.

– Cześć.

Nie może wyjść z tego nic dobrego. I nie ja jeden tak uważam.

– Czeeeść – mówi Jake niskim, groźnym głosem z drzwi swojego gabinetu, stojąc ze skrzyżowanymi na piersi rękoma i błyskiem w szarych oczach.

Jake Becker to kawał faceta i jeden z moich najbliższych kumpli. Potrafi też być cholernie nadopiekuńczym sukinkotem, jeśli tego zechce. Gniewne spojrzenie, jakie posyła mojemu klientowi, mogłoby doprowadzić do łez dużo starszych, większych mężczyzn.

Jednak Justin go nie zauważa – ponieważ jest zbyt zajęty obczajaniem Riley.

– Mam dla ciebie robotę, Riley. – Jake wskazuje palcem przez ramię. – W moim gabinecie.

– Dobrze. Już idę. – Ale się nie rusza, przynajmniej nie od razu. Przygryza najpierw dolną wargę, patrząc na Justina, po czym rzuca klasyczne: – Na razie.

Justin kiwa głową.

– Z pewnością.

Ha. Nigdy nie podejrzewałem Justina o skłonności samobójcze. Jednak najwyraźniej je ma.

Riley przechodzi obok Jake’a, wchodząc do gabinetu, jednak mężczyzna się nie rusza, nadal piorunuje chłopaka lodowatym spojrzeniem. Młody najwidoczniej nie ma silnego instynktu samozachowawczego, ponieważ unosi podbródek i pyta tępo:

– Co tam?

Twarz Jake’a jest przyjazna jak cegła.

Czuję się odpowiedzialny za Justina. Jest moim klientem, więc moim zadaniem jest utrzymywanie go z dala od pudła i krat – no i wiecie – przy życiu.

– Jake, zajmę się tym. Wyjaśnię… pewne sprawy.

– Będę wdzięczny – mówi cierpko, po czym znika u siebie bez kolejnego spojrzenia w kierunku Justina.

Wprowadzam nastolatka do swojego gabinetu i zamykam za nim drzwi.

– Kto to… – zaczyna pytać.

– Nie – ostrzegam. Wskazuję fotel. – Siadaj.

– Ale…

– Przestań – grzmię, przyciągając jego uwagę. Na co dzień jestem wesoły, beztroski i wyluzowany. Ale czasami mi przechodzi. Kiedy to następuje, dostaję to, czego chcę. Justin siada.

Zajmuję miejsce za biurkiem.

– Oglądasz Grę o tron, Justin?

– Tak, jasne – odpowiada, ściągając brwi.

– Pamiętasz odcinek, w którym jeden gość zmiażdżył głowę drugiego gołymi rękami?

– Noo…?

Wskazuję na drzwi.

– Myśl dalej o tej dziewczynie w sposób, w jaki robiłeś to jeszcze chwilę temu, a taka właśnie czeka cię przyszłość.

Opiera się na krześle, rozważając moje słowa i prawdopodobnie wyobrażając sobie niesamowicie brutalną scenę, która śmiertelnie przeraziła widzów na całym świecie.

Jednak chłopak jest nieustępliwy, muszę mu to przyznać, bo nadal próbuje:

– Ale ja…

– Jesteś siedemnastoletnim hakerem, który został oskarżony przez federalnych o kradzież, wirtualne oszustwo i szereg innych rzeczy. Bądźmy szczerzy, Justin, jesteś cholernie winny. – Ponownie wskazuję na drzwi. – Ta dziewczyna to córka mojego partnera. Najstarsza córka. Chwytasz? – Kładę ręce na biurku, po czym powoli zaciskam je w pięści. – Wyciśnie cię jak cytrynę.

Justin nie jest złym dzieciakiem. Jest bystry, zabawny. Przypomina mi Matthew Brodericka z Gier wojennych – nie zdawał sobie sprawy, że wpadł w gówno po uszy, aż było za późno. Ale Riley jest moją przybraną bratanicą, więc żaden dzieciak, który „może być sądzony jak dorosły” w żadnej chwili jej życia nie będzie mógł się do niej zbliżyć.

Przechodzę od razu do ostatecznego ostrzeżenia:

– A zanim wpadniesz na jakieś pomysły zaczerpnięte rodem z Gwiazd naszych wina, pamiętaj,Romeo i Julia to nie romans. To tragedia. Oboje umierają.

Jeszcze raz zerka na drzwi, po czym wyraźnie przytakuje.

– Kumam, szefie.

– Dobrze. – Przysuwam fotel. – A teraz porozmawiajmy o twojej sprawie. Gdzie twoja matka?

Justin wzrusza jednym kościstym ramieniem.

– Zadzwonił jej prawnik i musiała jechać. Wrócę do domu autobusem.

Rodzice Justina właśnie się rozwodzą. Tak na poważnie. Nie potrafią przebywać w tym samympomieszczeniu, ani nawet uczestniczyć w konferencji telefonicznej. Jego matka jest zgorzkniała, a ojciec to gnojek. Oboje są egoistami, zaskakująco niezainteresowanymi niczym, co dotyczy ich syna.

Co odpowiada na pytanie, dlaczego młody włamał się do międzynarodowego systemu bankowego. Mądry dzieciak plus beznadziejni rodzice to na bank kłopoty.

I nawet jeśli jego proces startuje za kilka dni, głowy jego starych wciąż tkwią w ich własnych tyłkach. To smutne.

– Do twojej sprawy został przydzielony jakiś nowy oskarżyciel. – Spoglądam na dokumenty leżące na biurku. – K.S. Randolph. Nigdy o nim nie słyszałem, ale mam zamiar się z nim spotkać, by omówić warunki ugody.

Justin kiwa głową, ręce trzyma złożone na brzuchu.

– Zawiasy, prawda? Ponieważ to moje pierwsze przewinienie.

– Zgadza się. I dlatego, że nie wydałeś pieniędzy, które zabrałeś. Nie chcę, żebyś się martwił, Justin. Nie wejdziesz nawet na salę rozpraw, okej?

– Dzięki, Brent. – Wypuszcza powietrze i się pochyla. – Serio. Nie mówiłem wcześniej, ale jesteś dla mnie… superbohaterem. Dziękuję.

Pierwszy komiks kupił mi tata. Przywiózł go do szpitala po wypadku samochodowym, po którym amputowano mi połowę lewej nogi. Był to pierwszy numer Supermana, wart w tym czasie jakiś milion dolców. Pokazał mi go, rozerwał foliową torebkę, która chroniła jego wartość, i przeczytaliśmy go razem.

Ponieważ, jak powiedział, czytanie go wraz ze mną było dla niego cenniejsze niż ten milion.

Stałem się więc nałogowym czytelnikiem i kolekcjonerem. W miesiącach zaraz po operacji czas szybciej leciał właśnie dzięki komiksom, ponieważ mogłem skupiać się na czymś innym niż ból i strata. I – tak między nami – bohaterowie w tych komiksach przemawiali do mnie. Rozumiałem, skąd się brali. Ponieważ każdy z nich przeżył coś strasznego, okropnego. Ale wyszli z tego, nie tylko czując się dobrze, ale też stali się dzięki temu lepsi.

Właśnie tego chciałem dla siebie. Właśnie w ten sposób postanowiłem potraktować utratę kończyny. Była to rzecz, dzięki której byłem lepszy, niż gdyby wypadek w ogóle nie miał miejsca.

Zatem myśl, że Justin nawet nie wie, ile znaczą dla mnie jego słowa, jest dla mnie czymś naprawdę wielkim.

– Dlatego tu jestem, młody.

Kiedy byłem mały – jeszcze przed wypadkiem – cechował mnie nadmiar energii. Największą karą, jaką mogła wymyślić mi niania, było siedzenie nieruchomo w kącie. Nie mając na co patrzeć. Co robić. Czułem się wtedy jak małpa laboratoryjna w klatce i dostawałem szału.

Ta sama cecha towarzyszy mi również w dorosłym życiu. Właśnie dlatego codziennie biegam po piętnaście kilometrów, dlatego od razu po wyjściu z łóżka robię pompki i przysiady. Dlatego też mam w pracy w biurku przyrządy do ćwiczenia palców, które ściskam, gdy dyktuję jakieś pismo, czy rozmawiam przez telefon. Dzięki temu mam mocne, twarde ciało i niebywałą wytrzymałość.

Kobiety naprawdę cieszą obie te rzeczy i, o rany, potrafią to docenić.

Również dlatego, choć mam lokaja, który jest jednocześnie moim szoferem, każdego dnia chodzę do pracy na piechotę.

Jest ciemno, gdy przestępuję próg swojego domu, urządzonego dość pretensjonalnie i, choć mikroskopijnego w porównaniu z posiadłością, w której się wychowywałem, będącego w sam raz dla kawalera, znajdującego się przy ulicy, przy której mieszkają sami młodzi profesjonaliści jeżdżący BMW i hybrydowymi leksusami.

Cóż, jestem kawalerem, a lokaj jest moim wiernym towarzyszem.

Jestem na tyle męski, by nie wstydzić się zawołać:

– Kochanie, wróciłem.

Tylko po to, by go wkurzyć.

Ponieważ, Brytyjczyk czy też nie, Harrison jest poważniejszy niż jakikolwiek dwudziestodwulatek być powinien. To syn lokaja moich rodziców, Hendersona. Kiedy postanowił pójść w ślady ojca – i ponieważ moja matka nadal mdleje na myśl o tym, że miałbym mieszkać sam – z przyjemnością wziąłem dzieciaka pod swoje skrzydła. A teraz, gdy jest ze mną, mam nadzieję go rozkręcić.

Harrison bierze ode mnie aktówkę.

– Witam w domu, sir.

Unoszę brwi, czując się dokładnie jak rodzic, który po raz setny musi przeprowadzić tę samą rozmowę ze swoim nastoletnim dzieckiem. Zastrzelcie mnie, gdy nadejdzie dzień, kiedy pozwolę komukolwiek nazywać mnie „sir”.

Zamyka brązowe oczy, po czym znów na mnie spogląda.

– Brent. Chciałem powiedzieć: „Witaj w domu, Brent”.

Z jasną cerą licznie usianą piegami Harrison wygląda młodziej – to coś, co nas łączy. Właśnie dlatego postanowiłem zapuścić brodę i mieć pełne policzki starannie przystrzyżonych ciemnych włosów.

Kobiety również to doceniają – ta szczecina nawet się przydaje.

– Jak ci minął dzień?

Klepię go w plecy.

– Świetnie. Umieram z głodu, co na obiad?

– Kurczak Cordon Bleu. Nakryłem do stołu na patio, wydaje się, że to idealny wieczór, by zjeśćna zewnątrz.

Kurczak Cordon Bleu Harrisona wymiata.

Mój niewielki ogródek jest profesjonalnie zaaranżowany. Ma biały płot gwarantujący prywatność. Był koniecznością, ponieważ nieładnie narażać sąsiadów na oglądanie, jak uprawiam seks. A to często się zdarza, biorąc pod uwagę wielkie jacuzzi z hydromasażem, zajmujące miejsce na oświetlonej platformie pośrodku. Jest też mały trawnik, jakieś krzewy, klika japońskich klonów i pachnące drzewko cytrynowe do kompletu.

Siadam przy niewielkim, nakrytym obrusem stole, Harrison zdejmuje pokrywę znajdującą się na moim gorącym talerzu.

– Twoja matka dzwoniła – wspomina, stając za mną. – W najbliższą sobotę kuzynka Mildred urządza córce pierwsze urodziny w posiadłości nad Potomakiem. Dokładne słowa pani Mason to: „Nalegam, by przybył, jeśli tak się nie stanie, osobiście po niego przyjadę”.

To właśnie moja matka – Jacqueline Bouvier Kennedy na zewnątrz, Brudny Harry w środku. Kiedy wydaje jakiś rozkaz, nikt nie śmie się sprzeciwiać, no chyba że ktoś jest szczęśliwym małym gnojkiem, ale gnojki nigdy nie są szczęśliwe.

Zanim zacznę jeść, pytam przez ramię:

– Dołączysz do mnie, Harrisonie?

To nie pierwszy raz, gdy go o to proszę, ale jego odpowiedź pozostaje niezmienna.

– Zaproszenie jest kuszące, ale gdybym je przyjął, ojciec by się mnie wyparł. Wolę, gdy mnie lubi.

Przytakuję.

– Więc idź i też zjedz. Nie będę cię już potrzebował.

Kłania się i wchodzi do domu.

Po kilku chwilach i kęsach mięsa otacza mnie cisza – nie słychać dziś nawet świerszczy. Nie lubię ciszy tak samo jak siedzenia nieruchomo.

Wcześniej często jadałem w towarzystwie przyjaciół po pracy. Obiad, drinki, czasami tańce. Ale ostatnio mają na głowie składanie kołysek, dzieciaki, które trzeba wszędzie wozić, i układanie weselnych planów. Są również inni ludzie, z którymi mógłbym spędzać czas, starzy kumple, znajomi ze szkoły, kobiety, które cieszyłyby się, gdybym do nich zadzwonił, ale nie wydaje mi się, żeby było to warte wysiłku.

Dusi mnie ta cisza, drażni niczym ciężki wełniany koc.

Wstaję więc, biorę talerz i wchodzę do domu. Chociaż mój ogródek jest niesamowity, kolacja przed telewizorem wydaje się lepszym rozwiązaniem.

3

W sobotę, godzinę po planowym rozpoczęciu imprezy, Harrison podwozi mnie do posiadłości rodziców. Ma jakieś sprawy do załatwienia, więc mówię, żeby jechał, ale daję wyraźne instrukcje, że ma mnie odebrać dokładnie za trzy godziny.

Nie żebym nie lubił swojej rodziny, są świetni, ale w małych dawkach. Jeśli spędzę z nimi za dużo czasu… Cóż, zobaczycie.

Moje kroki odbijają się echem w ogromnym marmurowym foyer. Mijam pokój muzyczny, bawialnię, oranżerię i bibliotekę, w której wisi portret, przedstawiający mnie jako pięciolatka, ubranego w niebieskie ogrodniczki i czapkę – wyglądałem jak dzieciak z holenderskiej reklamy farb, ale miałem ciemne włosy. Zaoferowałbym matce moje pierworodne dziecko, którego zapewne nigdy nie będę miał, by go zdjęła – ale jest nieugięta. Gdyby Stanton, Jake czy Sofia kiedykolwiek go zobaczyli, miałbym przerąbane.

Z tyłu domu, z kuchni emanuje nerwowa energia, którą można raczej poczuć, niż usłyszeć – kelnerzy uzupełniają tace z szampanem i kawiorem, dokładają lodu, by homary i ostrygi pozostały świeże.

Na zewnątrz rozłożone zostały namioty i stoły, jest tam również zespół muzyczny oraz dobrze zaopatrzony bar z dwoma barmanami. Nie ma jednak serpentyn i błyszczących balonów, klaunów i