Ukojenie - Maggie Stiefvater - ebook
lub
Opis

Trzeci tom bestsellerowej powieści "Drżenie".

Zbliża się polowanie, czy ktoś uratuje wilki...? Współczesna powieść o wilkołakach? Tak! A w niej nie tylko wielka miłość, ale także pożegnania i śmierć, ból niezrozumienia i niemożność bycia razem. Grace i Sam spotykają się w „Drżeniu”. W „Niepokoju” walczą o to, żeby być razem. W „Ukojeniu” ich życiu zagraża prawdziwe niebezpieczeństwo. Stawka staje się coraz wyższa. Zaczyna się polowanie na wilki… Sam zrobi dla Grace wszystko. Ale czy jeden człowiek i jedna miłość mogą naprawdę zmienić wrogi świat? Przeszłość, teraźniejszość i przyszłość zderzają się ze sobą w jednej chwili – chwili śmierci lub powrotu do życia. Czy bohaterowie naszej sagi wreszcie odnajdą Ukojenie?

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi lub dowolnej aplikacji obsługującej format:

EPUB
MOBI

Liczba stron: 484


Maggie Stiefvater

UKOJENIE

przełożyła Ewa Kleszcz

Tytuł oryginału: Forever

Text copyright © 2011 by Maggie Stiefvater. All rights reserved.

Published by arrangement with Scholastic Inc., 557 Broadway, New York, NY 10012, USA

Copyright © for the Polish edition by Grupa Wydawnicza Foksal, Warszawa, MMXVI

Wydanie II

Warszawa, MMXVI

Prolog

Shelby

Potrafię poruszać się tak cicho. Bezszelestnie.

Pośpiech jest wrogiem ciszy. Niecierpliwość przeszkadza w polowaniu. Ja się nie śpieszę.

Bezgłośnie skradam się w ciemnościach. Pyłki kurzu niczym miriady gwiazd wirują w świetle księżyca, które smugami przebija się przez baldachim gałęzi.

Słyszę tylko swój oddech, gdy powoli wciągam powietrze poprzez obnażone kły. Poduszki moich łap miękko opadają na wilgotne leśne runo. Nozdrza mi drgają. Wsłuchuję się w bicie własnego serca, tłumiące szmer pobliskiego strumyka. Suchy patyk zaczyna pękać pod moją łapą.

Zamieram.

Czekam.

Mija dużo czasu, zanim znów ostrożnie unoszę łapę. „Cicho” – powtarzam sobie. Czuję kolejny zimny powiew powietrza. Żołądek mam ściśnięty i pusty. Nagle moją uwagę przykuwa jakiś szelest w pobliżu.

Ruszam dalej w mrok. Nadstawiam uszu. Ogarnięte paniką zwierzę jest blisko. Czy to jeleń? Przystaję znowu na dłuższą chwilę, której ciszę zakłóca jedynie brzęczenie nocnego owada i gwałtowne bicie mojego serca. Jak duże jest to zwierzę? Jeśli jest ranne, to nie będzie miało znaczenia, że poluję sama.

Coś ociera się o mój bark. Miękko. Czule.

Powstrzymuję przemożną potrzebę, żeby się wzdrygnąć, spojrzeć do tyłu i kłapnąć to coś zębami. Zamieram na długi, naprawdę długi moment, a potem odwracam głowę, żeby zobaczyć, co tak delikatnie niczym piórko ociera się o moje ucho.

Nie potrafię tego nazwać. To unosi się w powietrzu, dryfuje na wietrze, raz za razem dotykając mojego ucha. Umysł mi płonie i skręca się w bolesnej próbie odnalezienia właściwego określenia.

Papier…?

Nie rozumiem, dlaczego tam jest. Dlaczego zwisa z gałęzi, skoro nie jest liściem. Czuję się przez to nieswojo. Dokoła na ziemi walają się rzeczy przesycone nieznajomym, wrogim zapachem. Jest też skóra jakiegoś niebezpiecznego zwierzęcia, zdarta i pozostawiona samej sobie. Odsuwam się, obnażając zęby, i nagle dostrzegam swoją ofiarę.

Tylko że to nie jest jeleń.

To dziewczyna. Leży w błocie, orząc palcami ziemię, wijąc się i skomląc. W miejscach, gdzie pada światło księżyca, skóra nieznajomej wydaje się biała jak śnieg na tle czarnej gleby. Strach bije od niej falami i wypełnia moje nozdrza. Czuję niepokój. Futro na moim karku jeży się i unosi. Ona nie jest wilkiem, ale pachnie jak wilk.

Zbliżam się bezszelestnie.

Dziewczyna nie zauważa mojego nadejścia.

Kiedy otwiera oczy, stoję tuż przed nią. Nasze nosy niemal się stykają. Na mój widok jej gorący, dyszący oddech się urywa.

Mierzymy się wzrokiem.

Pod wpływem tego spojrzenia futro na moim karku i wzdłuż kręgosłupa jeży się coraz bardziej.

Jej palce gorączkowo grzebią w ziemi. Kiedy się porusza, pachnie mniej wilkiem, a bardziej człowiekiem. W mojej czaszce rozbrzmiewają sygnały ostrzegawcze.

Obnażam kły, wycofuję się. Potrafię myśleć tylko o ucieczce. Pragnę znaleźć się znów pośród drzew, z dala od niej. Ale nagle przypominam sobie papier zwisający z drzewa i skórę na ziemi. Czuję się osaczona – ta dziwna dziewczyna przede mną, ten dziwny i obcy liść za mną. Przykucam i zaczynam szorować brzuchem po poszyciu, z ogonem pomiędzy tylnymi łapami.

Warkot w moim gardle narasta tak powoli, że czuję jego wibracje na języku, zanim stanie się słyszalny.

Jestem uwięziona pomiędzy dziewczyną a tamtymi przedmiotami, które leżą na ziemi, tańczą wśród gałęzi i pachną jak ona. Nieznajoma patrzy mi prosto w oczy, rzuca mi wyzwanie, próbuje unieruchomić spojrzeniem. Jestem jej więźniem i nie mogę uciec.

Ale kiedy zaczyna krzyczeć, zabijam ją.

Rozdział pierwszy

Grace

Stałam się nie tylko wilkiem, lecz także złodziejką.

Ocknęłam się w ludzkiej postaci na granicy lasu Boundary. Gdzie dokładnie, nie wiedziałam – tutejsze lasy były ogromne, ciągnęły się kilometrami. Jako wilk przemierzałam je bez trudu, ale pokonywanie odległości w ciele dziewczyny sprawiało już więcej problemów. Był przyjemny, ciepły dzień – wspaniały jak na wiosnę w Minnesocie. O ile człowiek nie był zagubiony i nagi…

Wszystko mnie bolało. Czułam, jakby ktoś pomylił moje kości z wałeczkami ciastoliny i uparcie próbował uformować z nich wybrane kształty. Skóra mnie swędziała, zwłaszcza w okolicach kostek, kolan i łokci. W uchu mi dzwoniło. Miałam problemy z koncentracją i dziwne uczucie déjà vu.

Skrępowanie własną nagością pogłębiała świadomość, że znajdowałam się bardzo blisko cywilizacji. Muchy bzyczały leniwie, gdy podnosiłam się z ziemi, żeby się rozejrzeć. Przez rzadką ścianę drzew prześwitywały tylne podwórka kilku niewielkich domów. U moich stóp leżał rozdarty worek na śmieci, którego zawartość wysypała się na ziemię. Prawdopodobnie to było moje śniadanie. Uznałam, że lepiej będzie się nad tym nie zastanawiać.

Wolałam nie skupiać myśli na niczym konkretnym. Wspomnienia wracały do mnie falami, wypływając na powierzchnię świadomości niczym na wpół zapomniane sny. I w miarę jak się pojawiały, coraz wyraźniej uświadamiałam sobie, że nie przeżywam tego stanu po raz pierwszy. Niejednokrotnie przechodziłam już przez ten dezorientujący moment bycia nowo narodzonym człowiekiem. Doświadczałam tego wiele razy. W różnych miejscach. Powoli dotarło do mnie, że to po prostu kolejna przemiana w tym roku. I że znów zapomniałam o wszystkim, co się działo pomiędzy.

Cóż… prawie o wszystkim.

Zacisnęłam powieki. Zobaczyłam jego twarz, jego złotożółte oczy, jego ciemne włosy. Przypomniałam sobie, jak moja dłoń pasowała do jego dłoni. Widziałam we wspomnieniach, jak siedzę obok niego w samochodzie, który już nie istniał.

Ale nie byłam w stanie przypomnieć sobie jego imienia. Jak mogłam je zapomnieć?

Nagle usłyszałam warkot silnika samochodu, który rozległ się echem po okolicy. Hałas powoli ucichł, gdy auto się oddaliło, ale jeszcze wyraźniej uświadomił mi, jak blisko mnie znajduje się prawdziwy świat.

Znowu otworzyłam oczy. Nie powinnam teraz rozmyślać o tym chłopaku. Wiedziałam, że prędzej czy później wspomnienia do mnie wrócą, a tymczasem musiałam się skupić na bieżącej sytuacji.

Miałam do wyboru kilka opcji. Przede wszystkim: mogłam wrócić do ciepłych wiosennych lasów w nadziei, że wkrótce z powrotem przemienię się w wilka. Problem polegał jednak na tym, że w tej chwili czułam się człowiekiem i nic nie zwiastowało rychłej metamorfozy. Mogłam też zdać się na łaskę ludzi mieszkających w niebieskim domku, który znajdował się przede mną. Ostatecznie skorzystałam już z ich pomocy, najwyraźniej częstując się śmieciami – i to nie tylko ich, lecz także sąsiadów. Niestety, to rozwiązanie niosło ze sobą wiele komplikacji. Mimo że w tej chwili czułam się pewnie w ludzkiej skórze, nie miałam pojęcia, jak długo potrwa ten stan. Byłam też naga i zagubiona. Jak mogłabym to komuś wyjaśnić, nie trafiając przy okazji do szpitala psychiatrycznego albo na posterunek policji?

Sam.

Jego imię powróciło nagle, a wraz z nim tysiące innych wspomnień: wiersze szeptane niepewnie do mojego ucha, gitara w jego dłoniach, kształt cienia pod obojczykiem, sposób, w jaki palce gładziły strony książki, kiedy czytał. Kolor ścian księgarni. Brzmienie jego głosu, gdy leżał obok i szeptał coś z głową wtuloną w moją poduszkę. Lista postanowień noworocznych spisanych dla każdego z nas. I cała reszta też: Rachel, Isabel, Olivia. Tom Culpeper rzucający mi pod nogi martwego wilka.

Moi rodzice. Boże, moi rodzice! Przypomniałam sobie, jak stałam w kuchni, czując wypełzającego ze mnie wilka, i kłóciłam się z nimi o Sama. Przypomniałam sobie, jak wepchnęłam ubrania do plecaka i uciekłam do domu Becka. Jak dławiłam się własną krwią…

Grace Brisbane.

Zapomniałam o tym wszystkim jako wilk. I znowu o tym zapomnę.

Zachwiałam się i przykucnęłam, obejmując nogi ramionami. Brązowy pająk przebiegł mi po stopie, zanim zdążyłam zareagować. W górze śpiewały ptaki. Drgające cętki słonecznego światła obdarzały podszycie lasu gorącymi pocałunkami. Wiosenny wietrzyk szumiał pośród świeżych jasnozielonych liści zdobiących gałęzie. Las wokół mnie oddychał głęboko raz za razem, ponownie budząc się do życia. Wszystko wokół niewzruszenie toczyło się stałym rytmem, wyznaczonym przez Matkę Naturę. A ja byłam jej wybrykiem i nie wiedziałam już, do którego świata przynależę i co powinnam zrobić.

W tym momencie kolejny ciepły podmuch wiatru, niosący ze sobą nieznośnie cudowny zapach serowych ciasteczek, potargał mi włosy i podsunął jeszcze jedno rozwiązanie. Mieszkańcy ceglanego domu, wyraźnie optymistycznie nastawieni do zwodniczej wiosennej pogody, rozwiesili na zewnątrz pranie do wysuszenia. Powiewające na wietrze ubrania przykuły moją uwagę. Sznur pełen schludnie poprzypinanych możliwości. Właścicielka strojów była co najmniej kilka rozmiarów większa ode mnie, ale jedna z sukienek miała pasek, więc mogło się udać. Starałam się nie myśleć o tym, że będę musiała kogoś okraść.

Zdarzało mi się już robić rzeczy, które ktoś mógłby uznać za niezbyt uczciwe, ale nigdy niczego nie ukradłam. A teraz miałam zamiar zabrać komuś najładniejszą sukienkę, zapewne upraną ręcznie, a następnie troskliwie rozwieszoną do wyschnięcia. Na sznurze suszyły się też bielizna, skarpetki i poszewki na poduszki, więc mieszkańców prawdopodobnie nie było stać na suszarkę. Czy naprawdę chciałam ukraść czyjąś odświętną sukienkę, żeby mieć szansę na powrót do Mercy Falls? Czy naprawdę taką osobą teraz byłam?

Zwrócę ją. Kiedy już będzie po wszystkim.

Zaczęłam się skradać wzdłuż linii drzew, żeby lepiej przyjrzeć się swojemu celowi. Aromat serowych ciasteczek, który prawdopodobnie przyciągnął mnie tu jeszcze jako wilka, sugerował czyjąś obecność w domu. Nikt nie potrafiłby przejść obojętnie obok takiego zapachu. Odkąd dotarła do mnie ta cudna woń, ciężko mi było skupić się na czymkolwiek innym. Zmusiłam się jednak do myślenia o ważniejszych problemach. Czy mieszkańcy domu mogą mnie zauważyć? A ich sąsiedzi? Jeśli będę sprytna, być może uda mi się pozostać poza zasięgiem ich wzroku przez większość czasu.

Podwórko mojej pechowej ofiary było podobne do wielu innych znajdujących się w obrębie lasu Boundary – zaśmiecone puszkami po pomidorach, ze starannie wykopanym dołem do barbecue oraz anteną telewizyjną z kablami prowadzącymi donikąd. Stała tam kosiarka do trawy na wpół przykryta brezentem, popękany dziecięcy basenik wypełniony nieświeżo wyglądającym piaskiem i zestaw mebli ogrodowych z plastikowymi pokrowcami ozdobionymi nadrukiem w słoneczniki. Nic, co dałoby mi osłonę.

Z drugiej strony mieszkańcy domu nie zauważyli nawet, że wilk porwał im z ganku torbę ze śmieciami. Miałam więc nadzieję, że pozostaną równie nieświadomi obecności nagiej licealistki kradnącej sukienkę z ich sznura na bieliznę.

Odetchnęłam głęboko, żałując, że nie mogę wziąć udziału w łatwiejszym przedsięwzięciu – na przykład wystartować w olimpiadzie matematycznej albo zerwać plaster z nieogolonej nogi – i jak strzała pomknęłam na podwórko. W pobliżu zaczął ujadać pies. Dopadłam do sukienki, chwyciłam ją, po czym uciekłam. Ani się obejrzałam, a już było po wszystkim. Schowałam się w zaroślach, krzewy wyglądały jak sumak jadowity. Ściskając zdobycz w dłoni, próbowałam uspokoić oddech.

Ktoś krzyknął na ujadającego psa: „Zamknij się, bo wywalę cię razem ze śmieciami!”.

Poczekałam, aż serce przestanie mi walić jak oszalałe. Potem, z wyrzutami sumienia, ale też z poczuciem triumfu, włożyłam sukienkę. Była ładna, niebieska, w kwiatki, choć tak naprawdę zbyt lekka jak na tę porę roku i wciąż odrobinę wilgotna. Prezentowałam się w niej chyba całkiem przyzwoicie, mimo że musiałam ją mocno związać w pasie, żeby na mnie nie wisiała.

Piętnaście minut później z ganku innego domu podwędziłam parę chodaków – jeden miał psią kupę na obcasie i pewnie dlatego buty zostały wystawione na zewnątrz – i ruszyłam wzdłuż drogi, swobodnie, jakbym mieszkała w okolicy. Dzięki naukom Sama, używając wilczych zmysłów i poddając się napływającym zewsząd bodźcom, potrafiłam stworzyć sobie w głowie znacznie bardziej szczegółowy obraz otaczającego mnie terenu niż za pomocą samego wzroku.

Ale pomimo wszystkich tych dodatkowych informacji tak naprawdę nie miałam pojęcia, gdzie jestem. Wiedziałam tylko, że nie znajdowałam się w pobliżu Mercy Falls. Ale miałam plan. Wydostać się stąd, zanim ktoś rozpozna na mnie swoją sukienkę lub buty. Znaleźć jakiś sklep albo firmę, jakikolwiek punkt orientacyjny, który pomoże mi określić położenie, zanim cudze chodaki zafundują mi odciski. A potem skontaktować się z Samem.

To nie był plan idealny, ale tylko takim dysponowałam.

Rozdział drugi

Isabel

Odmierzałam czas, licząc wtorki.

Trzy wtorki do początku ferii wiosennych.

Siedem wtorków, od kiedy Grace zniknęła ze szpitala.

Pięćdziesiąt dziewięć wtorków do końca liceum i opuszczenia tej dziury – Mercy Falls w Minnesocie.

Sześć wtorków, od kiedy po raz ostatni widziałam Cole’a  St. Claira.

Wtorki od zawsze były najgorszym dniem tygodnia w domu Culpeperów. To był dzień kłótni. Wprawdzie u nas właściwie każdy dzień mógł pretendować do tego miana, ale we wtorki kłótnia była gwarantowana. Zbliżała się pierwsza rocznica śmierci mojego brata Jacka i po trwającym dwie godziny rodzinnym krzykatonie, który objął zasięgiem trzy piętra rezydencji i zakończył się groźbą rozwodu ze strony matki, ojciec znowu zaczął z nami chodzić na terapię grupową. A to oznaczało, że w każdą środę mama się perfumowała, tata na chwilę odkładał telefon, a ja wsiadałam do gigantycznego niebieskiego SUV-a ojca, starając się udawać, że tył auta nie śmierdzi martwym wilkiem.

W środy wszyscy zachowywali się wzorowo. Kilka godzin po terapii upływało w spokoju i doskonałej harmonii: obiad w St. Paul, odmóżdżające zakupy lub wspólny seans w kinie. A potem, godzina po godzinie, zaczynaliśmy się oddalać od tego ideału – aż do następnego wtorku, kiedy to dochodziło do kolejnych eksplozji oraz walki na pięści.

We wtorki zazwyczaj starałam się wymykać z domu.

Tego konkretnego dnia stałam się jednak ofiarą własnego niezdecydowania. Po powrocie ze szkoły nie mogłam się zebrać, żeby zadzwonić do Taylor albo Madison i umówić się na wyjście. W zeszłym tygodniu pojechałam z nimi i z ich kolegami do Duluth. Wydałam dwieście dolców na buty dla mojej matki, sto na koszulkę dla siebie i pozwoliłam chłopakom wydać jedną trzecią tej samej kwoty na lody, których nawet nie zjedliśmy. Nie widziałam sensu w odtwarzaniu tego scenariusza, chyba żeby zależało mi na zaszokowaniu Madison szastaniem kartą kredytową – buty pewnie poniewierały się gdzieś przy łóżku mamy, koszulka dziwnie na mnie leżała, a ja nie potrafiłam nawet przypomnieć sobie imion tamtych chłopaków. Jedno chyba zaczynało się na „j”.

Mogłam się też zadowolić moją drugą ulubioną rozrywką – wsiąść do SUV-a, pojechać dokądś, włączyć muzykę na cały regulator, odpłynąć myślami i udawać, że jestem daleko. Zwykle potrafiłam zająć sobie w ten sposób tak dużo czasu, żeby wrócić do domu już po finale kłótni rodziców. Jak na ironię – gdy mieszkałam w Kalifornii, w ogóle tego nie potrzebowałam; miałam milion razy więcej możliwości na spędzenie dnia poza domem.

Tak naprawdę chciałam zadzwonić do Grace i powłóczyć się z nią po mieście albo poleżeć na jej łóżku, kiedy będzie odrabiała pracę domową. Nie wiedziałam, czy to jeszcze kiedykolwiek będzie możliwe.

Spędziłam tyle czasu na rozważaniu możliwych opcji, że przegapiłam szansę na ucieczkę. Stałam właśnie w holu z telefonem w dłoni, kiedy mój ojciec zbiegł hałaśliwie po schodach, a w drzwiach salonu na dole pojawiła się matka. Utknęłam pomiędzy dwoma frontami pogodowymi. Mogłam tylko przygotować się na najgorsze i mieć nadzieję, że wichura nie porwie krasnala ogrodowego.

Napięłam wszystkie mięśnie.

Mój ojciec poklepał mnie po głowie.

– Hej, ptysiu – rzucił.

Ptysiu?

Zamrugałam, gdy mnie mijał: efektowny i wpływowy, olbrzym na swoich włościach. Zupełnie jakbym cofnęła się w czasie o rok.

Gapiłam się jeszcze na niego, gdy stanął w drzwiach przy mojej matce. Czekałam, aż wymienią przytyki. Zamiast tego wymienili pocałunek.

– Co zrobiliście z moimi rodzicami? – zapytałam.

– Ha! – zawołał ojciec głosem, który można by opisać jako jowialny. – Byłbym wdzięczny, gdybyś włożyła coś zakrywającego brzuch, zanim Marshall tu dotrze. Chyba że będziesz siedzieć cały czas na górze.

Mama obdarzyła mnie spojrzeniem typu: „A nie mówiłam”, mimo że w żaden sposób nie skomentowała mojego stroju, gdy wróciłam ze szkoły.

– Kongresmen Marshall? – zapytałam zdziwiona. Wielu kumpli mojego ojca z college’u obejmowało teraz wysokie stanowiska. Ale od śmierci Jacka tata nie spędzał z nimi za dużo czasu. Co nie zmienia faktu, że słyszałam sporo pikantnych historii na ich temat, zwłaszcza kiedy dorośli powtarzali je przy zakrapianych alkoholem spotkaniach. – Grzybek Marshall? – upewniłam się. – Ten, który bzykał mamę, zanim zaczęliście być razem?

– Dla ciebie to „pan Landy” – upomniał mnie ojciec, ale nie wyglądał na zirytowanego. – Nie bądź niegrzeczna wobec matki – dodał, przechodząc do kuchni.

Matka podążyła za nim. Słyszałam, jak rozmawiają. W którymś momencie mama nawet się zaśmiała.

We wtorek…

Był wtorek, a ona się śmiała.

– Dlaczego on tu przychodzi? – zapytałam podejrzliwie, dołączając do nich.

Spojrzałam na kuchenny blat. Połowę jego powierzchni pokrywały torebki z czipsami i warzywa, na drugiej leżały podkładki do pisania, teczki z dokumentami i zabazgrane notatniki.

– Jeszcze się nie przebrałaś – zauważyła mama.

– Wychodzę – wyjaśniłam, podejmując decyzję dokładnie w tym momencie. Wszyscy kumple taty uważali, że są wyjątkowo zabawni, a byli wyjątkowo nudni, więc nie miałam wyboru. – Po co przychodzi tu Marshall?

– Pan Landy – uparcie poprawił mnie ojciec. – Będziemy omawiać pewne istotne kwestie prawne, a potem nadrabiać zaległości.

– Jakiś proces sądowy? – Coś przykuło mój wzrok, więc powoli przesunęłam się w kierunku pokrytej papierami części blatu. Słowo „wilki” było wszędzie.

Na widok dokumentów zadrżałam. W zeszłym roku, zanim poznałam Grace, przeszyłby mnie dreszcz ekscytacji na myśl o tym, że ktoś wreszcie zemści się na wilkach za śmierć Jacka. Teraz, o dziwo, czułam tylko strach.

– To przepisy dotyczące ochrony wilków w Minnesocie… – zaczęłam.

– Prawdopodobnie wkrótce się zmienią – oświadczył ojciec. – Landy ma kilka pomysłów. Może uda nam się pozbyć całej sfory.

To dlatego był taki szczęśliwy! On, Landy i mama spotykają się, żeby zaplanować eksterminację wilków! Nie mogłam uwierzyć, że naprawdę uważa, iż to pomoże mu się uporać ze śmiercią Jacka.

Grace była w tych lasach. W tej chwili. On o tym nie wiedział, ale właśnie planował jej morderstwo.

– Fantastycznie – podsumowałam. – Zmywam się stąd.

– Dokąd idziesz? – zapytała mama.

– Do Madison.

Mama zamarła w połowie otwierania paczki czipsów. Miała wystarczająco dużo jedzenia, żeby wykarmić cały kongres Stanów Zjednoczonych.

– Naprawdę do niej idziesz czy mówisz mi tak tylko dlatego, że wiesz, iż będę zbyt zajęta, żeby to sprawdzić?

– Okej – przyznałam. – Idę do Kenny’s, ale nie wiem jeszcze z kim. Zadowolona?

– Wniebowzięta – rzuciła mama.

Nagle zauważyłam, że ma na sobie buty, które jej kupiłam. Poczułam się dziwnie. Mama założyła prezent ode mnie, rodzice się uśmiechali, a ja się zastanawiałam, czy uda im się zastrzelić moją przyjaciółkę.

Złapałam torebkę i wyszłam. Wsiadłam do swojego SUV-a i zamknęłam się w dusznym wnętrzu. Nie przekręcałam kluczyka w stacyjce, tylko siedziałam przez chwilę z telefonem w dłoniach i próbowałam wykombinować, co dalej. Wiedziałam, co powinnam zrobić, ale nie wiedziałam, czy tego chcę. Minęło sześć wtorków, od kiedy z nim rozmawiałam. Może to Sam odbierze telefon. Z Samem mogłabym pogadać.

Nie, ja wręcz musiałam porozmawiać z Samem. Bo kongresmen Marshall Landy i mój ojciec naprawdę mogą coś uknuć podczas tej napędzanej czipsami narady wojennej. Nie miałam wyboru.

Zagryzłam wargę i wybrałam numer domu Becka.

– Da?

Głos w słuchawce był nieskończenie znajomy, a nerwowe szepty w moim żołądku zamieniły się w wycie.

To nie był Sam.

– Cole, to ja. – Mój głos bezwiednie zabrzmiał lodowato, choć tego nie chciałam.

– Och – odpowiedział chłopak i się rozłączył.

Rozdział trzeci

Grace

Burczało mi w brzuchu. Minęła wieczność, zanim zebrałam się na odwagę, żeby wejść do środka. Szary budynek ukryty pośród drzew wyglądał tak, jakby wyrósł z otaczającej go błotnistej ziemi. Do sklepu wędkarskiego Ben’s Fish and Tackle prowadził pełen dziur żwirowany parking zalany roztopionym śniegiem i deszczówką. Znak nad klamką informował, że jeśli chcę tu pozostawić wynajętą gdzieś indziej ciężarówkę, to kluczyki do pojazdu powinnam wrzucić do skrzynki znajdującej się po drugiej stronie budynku. Na kolejnym ogłoszeniu właściciele lokalu zawiadamiali o tym, że mają na sprzedaż szczenięta rasy beagle. Dwa pieski i jedną suczkę.

Położyłam dłoń na gałce. Zanim ją obróciłam, raz jeszcze powtórzyłam w myślach historyjkę, którą ułożyłam sobie wcześniej. Zawsze przecież istniało ryzyko, że ktoś mnie rozpozna. Przeżyłam lekki wstrząs, gdy uświadomiłam sobie, że tak naprawdę nie mam pojęcia, ile czasu minęło, od kiedy po raz pierwszy przemieniłam się w wilka, ani jak głośno zrobiło się po moim zniknięciu. A przecież w Mercy Falls nawet problem z zatkaną ubikacją mógł trafić na czołówki gazet.

Weszłam do sklepu i zamknęłam za sobą drzwi. Skrzywiłam się, bo w środku było niewiarygodnie gorąco i śmierdziało starym potem. Minęłam półki ze sprzętem wędkarskim, trutką na szczury i folią bąbelkową i dotarłam do lady, za którą stał zgarbiony niski mężczyzna w starszym wieku. To właśnie on i jego koszula w paski byli źródłem wszechobecnego nieprzyjemnego zapachu.

– Chcesz wypożyczyć ciężarówkę?

Mężczyzna wyprostował się i spojrzał na mnie przez kwadratowe okulary. Na tablicy za jego plecami wisiały rolki szerokiej taśmy klejącej. Starałam się oddychać przez usta.

– Dzień dobry – przywitałam się. – Nie chcę wynająć ciężarówki. – Nabrałam powietrza w płuca, przybrałam lekko tragiczny wyraz twarzy i zaczęłam kłamać jak z nut. – Chodzi o to, że ja i moja przyjaciółka właśnie strasznie się pokłóciłyśmy i ona wyrzuciła mnie z samochodu. Nie mam torebki ani komórki… Czy mogłabym skorzystać z waszego telefonu?

Mężczyzna ściągnął brwi, przyglądając mi się nieufnie, a ja zaczęłam się zastanawiać, jak bardzo jestem pokryta błotem i w jakim stanie są moje włosy. Przygładziłam je na wszelki wypadek.

– Jak to…? Teraz? – odezwał się w końcu.

Powtórzyłam swoją historyjkę, pilnując, żeby nie zmieniać szczegółów i zachowywać smutny wyraz twarzy. A że czułam się dość tragicznie, nie było to trudne. Właściciel sklepu wciąż patrzył na mnie z powątpiewaniem, więc dodałam:

– Chciałabym zadzwonić do kogoś, kto by po mnie przyjechał.

– No cóż – powiedział. – Zamiejscowa?

A więc jest nadzieja. Nie miałam pojęcia, czy to będzie rozmowa zamiejscowa, czy nie, więc odpowiedziałam:

– Mercy Falls.

– Ha! – rzucił, nie rozwiewając moich wątpliwości. – No cóż.

Upłynęła kolejna dobijająca minuta. Usłyszałam, jak na zapleczu ktoś wybucha głośnym, przypominającym szczekanie śmiechem.

– Moja żona rozmawia właśnie przez telefon – wyjaśnił wreszcie mężczyzna. – Ale kiedy skończy, chyba będziesz mogła skorzystać.

– Dziękuję – powiedziałam. – A tak na marginesie, gdzie dokładnie jesteśmy? Żebym mogła powiedzieć mojemu chłopakowi, dokąd ma po mnie przyjechać.

– No cóż – powtórzył znowu. Ta fraza chyba nie miała dla niego żadnego znaczenia. Po prostu powtarzał ją, kiedy się nad czymś zastanawiał. – Powiedz mu, że jesteśmy dwie mile za Burntside.

Burntside. Prawie trzydzieści minut jazdy od Mercy Falls. Ogarnął mnie niepokój na myśl o tym, że pokonałam cały ten dystans nieświadomie, jak lunatyczka.

– Dzięki. – Uśmiechnęłam się.

– Chyba wdepnęłaś w psie gówno – dodał sklepikarz uprzejmie. – Czuję je.

Udałam, że patrzę na but.

– Ojej, chyba tak.

– To jeszcze trochę potrwa – ostrzegł mnie.

Dopiero po chwili uświadomiłam sobie, że ma na myśli żonę wiszącą na telefonie. Zrozumiałam aluzję.

– Rozejrzę się. – Kiwnęłam na półki za sobą, a jemu wyraźnie ulżyło, jakby czuł się zobowiązany, żeby zabawiać konwersacją każdego, kto stoi przy ladzie.

Gdy tylko odeszłam, żeby przyjrzeć się wiszącym na ścianie przynętom, usłyszałam, że znów zaczął myszkować po szufladach. Jego żona wciąż się śmiała tym swoim dziwnym szczekającym śmiechem, a sklep niezmiennie cuchnął ludzkim potem.

Obejrzałam wędki, głowę jelenia ozdobioną różową bejsbolówką oraz sztuczne sowy służące do odstraszania ptaków z ogrodu. W rogu stały pojemniki z żywymi larwami. Mój żołądek zaczął się buntować, a ja nie wiedziałam, czy to z powodu obrzydliwego widoku, czy też był to sygnał zbliżającej się przemiany.

Drzwi otworzyły się i do środka wszedł mężczyzna w czapeczce z daszkiem. Przywitał właściciela uściskiem dłoni. Przesunęłam palcem po krawędzi jaskrawopomarańczowej obroży dla psa myśliwskiego. Koncentrowałam się na podszeptach własnego ciała, usiłując przewidzieć, czy dzisiaj znowu się przemienię, gdy rozmowa mężczyzn nagle przykuła moją uwagę.

Nieznajomy w czapeczce powiedział właśnie:

– To znaczy, wiesz, coś w końcu powinno zostać zrobione. Jeden z nich porwał mi dziś ze schodów torbę ze śmieciami. Żona myślała, że to sprawka jakiegoś psa, ale przyjrzałem się odciskom łap – były za duże.

Wilki. Oni rozmawiali o wilkach.

O mnie…

Skuliłam się, kucając tuż przy ziemi i udając, że oglądam torby z suchą karmą dla psów stojące na najniższej metalowej półce.

Starszy mężczyzna rzucił:

– Słyszałem, że Culpeper próbuje coś zdziałać.

Koleś w czapce prychnął pogardliwie.

– Tak jak w zeszłym roku? Tamto polowanie gówno pomogło. Tylko połaskotał im brzuszki. Czy licencje wędkarskie naprawdę kosztują aż tyle w tym roku?

– Tak – odpowiedział właściciel, po czym wrócił do tematu. – Ale tym razem on próbuje je załatwić na dobre, tak jak to zrobili w Idaho. Z helikopterami i tymi… no… zabójcami. Nie, to nie to słowo. Ze snajperami, o! Próbuje to załatwić legalnie.

Żołądek znowu wywrócił mi się do góry nogami. Miałam wrażenie, jakby wszystko wciąż sprowadzało się do Toma Culpepera. Postrzał Sama. Potem śmierć Victora. Kiedy ten człowiek będzie miał wreszcie dość?

– Życzę mu powodzenia z przeforsowaniem tego planu przy tych wszystkich zwariowanych ekologach – skomentował sceptycznie Czapeczka. – Wilki są chronione czy coś. Mój kuzyn wpakował się w niezłe bagno, gdy potrącił jednego kilka lat temu. A do tego rozwalił samochód. Culpepera czeka niezła przeprawa.

Właściciel milczał chwilę, szeleszcząc czymś za ladą.

– Chcesz trochę? Nie? No cóż, w końcu to prawnik z wielkiego miasta. A wilki zabiły mu dzieciaka. Jeśli ktoś ma coś zdziałać, to właśnie on. W Idaho wybili całą sforę. A może to było w Wyoming… Gdzieś tam.

Całą sforę?

– Ale nie za buszowanie po śmietnikach – zauważył Czapeczka.

– Za owce. Ale myślę sobie, że tu jest znacznie gorzej, skoro wilki zabijają nasze dzieciaki. Więc może uda mu się to przeforsować, kto wie…? – przerwał. – Hej, panienko! Panienko!! Telefon jest wolny.

Poczułam kolejne szarpnięcie w żołądku. Wstałam, z ramionami skrzyżowanymi na piersi, mając nadzieję i modląc się, żeby Czapeczka nie rozpoznał skradzionej przeze mnie sukienki, ale on tylko obrzucił mnie obojętnym spojrzeniem. Nie wyglądał na faceta, który zwracałby uwagę na niuanse kobiecych strojów. Podeszłam do lady, a starszy mężczyzna podał mi słuchawkę.

– To zajmie tylko chwilkę – obiecałam.

Właściciel nawet nie zarejestrował, że coś do niego powiedziałam, więc wycofałam się w kąt sklepu. Mężczyźni dalej rozmawiali, ale już nie o wilkach.

Stojąc z telefonem w dłoni, uświadomiłam sobie, że mogę zadzwonić pod trzy numery. Sam. Isabel. Rodzice.

Nie. Rodziców nie ma na liście.

Do nich nie zadzwonię.

Wystukałam więc numer Sama. Nabrałam głęboko powietrza i zamknęłam oczy, rozpaczliwie pragnąc, żeby to on podniósł słuchawkę. Pragnęłam tego bardziej, niż chciałam się przyznać przed samą sobą. Łzy zakłuły mnie pod powiekami, więc zamrugałam gwałtownie.

Telefon dzwonił uparcie. Dwa sygnały. Trzy. Sześć. Siedem. Może należało się pogodzić z myślą, że Sam nie odbierze.

– Halo?

Na dźwięk jego głosu kolana ugięły się pode mną. Musiałam przyklęknąć i przytrzymać się półki, żeby nie stracić równowagi. Dół mojej kradzionej sukienki opadł na podłogę niczym rozwarty kielich kwiatu.

– Sam – wyszeptałam.

Po drugiej stronie linii panowała cisza. Trwała tak długo, że bałam się, iż nas rozłączyło.

– Jesteś tam? – zapytałam.

Zaśmiał się dziwnym drżącym śmiechem.

– Ja… nie mogę uwierzyć, że to naprawdę ty. Nie wierzę, że to ty…

Pomyślałam o tym, co będzie, gdy się wreszcie spotkamy, jak weźmie mnie w ramiona i będę znowu bezpieczna, będę znowu sobą, jak będę udawać, że nie muszę go znowu opuścić. Pragnęłam tego tak bardzo, że aż rozbolał mnie brzuch.

– Przyjedziesz po mnie? – zapytałam.

– Gdzie jesteś?

– W sklepie wędkarskim Ben’s Fish and Tackle. W Burntside.

– Jezu… Już jadę. Będę za dwadzieścia minut. Już jadę.

– Czekam na parkingu – szepnęłam i otarłam łzę, której udało się wymknąć spod mojej powieki.

– Grace… – zamilkł.

– Wiem – szepnęłam. – Ja też.

Sam

Bez Grace moje myśli krążyły po wielu światach, omijając ten, w którym się znajdowałem. Każdą sekundę wypełniałem muzyką stworzoną przez kogoś innego albo książkami, których wcześniej nie czytałem. Pracą. Pieczeniem chleba. Czymkolwiek, co mogło zająć mój umysł. Bawiłem się w normalność, udając, że muszę wytrzymać bez niej jeszcze tylko jeden dzień, a nazajutrz zobaczę, jak przekracza mój próg i życie znowu zacznie płynąć normalnie.

Bez Grace byłem maszyną w wiecznym ruchu, napędzaną przez bezsenność i strach przed myślami, które mogłyby skumulować się w mojej głowie, gdybym im na to pozwolił. Każda noc była kopią poprzedzającego ją dnia, a każdy dzień był kopią minionej nocy. Wszystko było nie tak: dom wypełniony po brzegi obecnością Cole’a St. Claira i nikogo innego; moje wspomnienia przesycone obrazami Grace zbryzganej własną krwią, przemieniającej się w wilka; mnie pozostającego człowiekiem, niezależnie od pory roku. Czekałem na pociąg, który nigdy nie zatrzymywał się na mojej stacji. Ale nie mogłem przestać czekać, bo kim bym się wtedy stał? Obserwowałem mój świat odbity w lustrze.

Rilke powiedział: To się zwie losem: być w obliczu, wobec, i nic prócz tego, zawsze tylko wobec1.

Gdy Grace odeszła, pozostały mi tylko piosenki o jej głosie i o echu, w którym ten głos wciąż pobrzmiewał, gdy ona zamilkła.

Aż w końcu zadzwoniła.

Gdy to się stało, na dworze było ciepło. Szorowałem właśnie volkswagena po trwającej całą wieczność zimie, zdrapując z karoserii resztki soli i piasku. Opuściłem szyby, żeby móc słuchać muzyki podczas pracy. Leciał akurat ogłuszający gitarowy kawałek, który później już zawsze kojarzyłem z tym momentem, kiedy zadzwoniła i zapytała: „Przyjedziesz po mnie?”.

Cały samochód był pokryty mydlinami, tak samo jak moje ręce, ale spłukiwanie czegokolwiek nie przeszło mi nawet przez myśl. Wskoczyłem do auta, rzuciłem telefon na siedzenie pasażera i przekręciłem kluczyk w stacyjce. Wycofywałem samochód z podwórza w takim pośpiechu, że bez zatrzymania wrzuciłem pierwszy bieg i prawie rozwaliłem silnik. Mokra podeszwa ślizgała się na sprzęgle. Ryk auta wtórował biciu mego serca.

Niebo nad moją głową było ogromne, niebieskie i pokryte białymi chmurami uformowanymi z delikatnych lodowych kryształków, które unosiły się zbyt wysoko nad ziemią, żebym mógł wyczuć ich chłód. Po dziesięciu minutach jazdy uświadomiłem sobie, że nie podniosłem szyb. Pęd powietrza osuszył mydliny na moich ramionach, pozostawiając na skórze białe smugi. Wyprzedziłem inny samochód na odcinku, gdzie było to zakazane.

Za dziesięć minut Grace będzie siedziała na miejscu pasażera. Wszystko będzie dobrze. Już czułem jej palce splecione z moimi, jej policzek dociśnięty do mojej szyi. Miałem wrażenie, jakby minęły lata, od kiedy po raz ostatni miałem ją w ramionach. Wieki, od kiedy ostatnio ją całowałem. Miliony lat, od kiedy słyszałem jej śmiech.

Ciężar nadziei sprawiał mi niemal fizyczny ból. Skupiłem myśli na niewiarygodnie błahych rozważaniach na temat tego, że przez ostatnie dwa miesiące Cole i ja żywiliśmy się kanapkami z masłem orzechowym i galaretką, tuńczykiem z puszki i mrożonymi burritos. Kiedy Grace wróci, zacznie nam się wieść lepiej. Pomyślałem, że mamy słoik sosu do spaghetti i trochę makaronu. Przygotowanie odpowiedniej kolacji na jej powrót wydawało mi się niezmiernie ważnym zadaniem.

Z każdą minutą byłem coraz bliżej niej. Ale wciąż dręczyły mnie obawy. Te największe dotyczyły rodziców Grace. Oboje uważali, że mam coś wspólnego ze zniknięciem ich córki, ponieważ tuż przed przemianą pokłóciła się z nimi o mnie. W ciągu dwóch miesięcy jej nieobecności policja przesłuchała mnie kilka razy i przeszukała mój samochód. Matka Grace ciągle znajdowała nowe wymówki, żeby pojawiać się w pobliżu księgarni w moich godzinach pracy. Zaglądała przez okna do sklepu, myśląc, że tego nie widzę. W lokalnej gazecie pojawiły się artykuły na temat zaginięcia Grace i Olivii. Autorzy snuli przypuszczenia, że mam z tymi zdarzeniami coś wspólnego, choć nikt nie wymienił mojego nazwiska.

W głębi duszy wiedziałem, że te okoliczności – Grace w ciele wilka, jej wrogo nastawieni rodzice, ja w ludzkiej postaci – to węzeł gordyjski, niemożliwy do rozplątania. Ale wierzyłem, że dzięki obecności Grace wszystko się jakoś ułoży.

Byłem tak zamyślony, że prawie przegapiłem sklep wędkarski, niepozorny budynek niemal całkowicie ukryty za skarłowaciałymi sosnami. Volkswagen szarpnął, kiedy wjeżdżałem na parking. Wyboje w żwirze były głębokie i wypełnione błotnistą wodą, która rozpryskiwała się na podwoziu. Zwolniłem, omiatając wzrokiem teren. Za budynkiem stało zaparkowanych kilka ciężarówek do wynajęcia. A nieopodal, w pobliżu linii drzew…

Zatrzymałem wóz przy krawędzi placu i wysiadłem, nie wyłączając silnika. Przeszedłem nad drewnianym podkładem kolejowym i zamarłem. U moich stóp, na mokrej trawie, leżała porzucona sukienka w kwiaty, a kilka metrów od niej – chodak. Drugi but do pary leżał dalej, na boku. Odetchnąłem głęboko, a potem przykucnąłem, żeby zabrać ubranie. Zmiąłem w dłoni sukienkę – materiał delikatnie pachniał Grace. Wyprostowałem się i przełknąłem ślinę.

Zobaczyłem bok volkswagena pokryty brudem z parkingu. Poranne mycie poszło na marne.

Usiadłem z powrotem za kółkiem i rzuciłem sukienkę na tylne siedzenie. Ukryłem twarz w dłoniach i oddychałem głęboko raz za razem, z łokciami opartymi o kierownicę. Siedziałem tak dość długo, spoglądając ponad deską rozdzielczą na porzucone w trawie buty.

Było o wiele łatwiej, kiedy to ja byłem wilkiem.

Rozdział czwarty

Cole

Byłem wilkiem. Byłem Cole’em St. Clairem. Dawnym wokalistą NARKOTIKI.

Myślałem, że po wyeliminowaniu z życia dudniących basów, wrzasków tysięcy fanek i kalendarza wypełnionego trasami koncertowymi nic ze mnie nie zostanie, ale okazało się, że pod zdrapanym przeze mnie strupem znajduje się świeża skóra. Teraz cieszyłem się małymi przyjemnościami: zapiekanymi tostami z serem bez śladów spalenizny na skórce, dżinsami, które nie uciskały moich najbardziej szlachetnych części ciała, odrobiną wódki, dziesięcioma czy dwunastoma godzinami snu.

Nie byłem pewien, jak do tego wszystkiego pasowałaby Isabel.

Potrafiłem przeżyć większość tygodnia, nie myśląc o tostach z serem i wódce, ale nie bez uporczywego myślenia o tej dziewczynie.

Nie śniłem o niej na jawie, nie fantazjowałem. Ona była jak swędząca wysypka. Gdy byłem naprawdę zajęty, niemal o niej zapominałem, ale kiedy tylko przestawałem coś robić, myśl o niej zaczynała mnie dobijać.

Prawie dwa miesiące i ani słowa od Isabel, pomimo wielu wyjątkowo zabawnych wiadomości, jakie zostawiłem na jej poczcie głosowej.

Wiadomość numer jeden: „Cześć, Isabel Culpeper. Leżę sobie na łóżku i gapię się w sufit. Nie mam nic na sobie. Myślę o… twojej matce. Zadzwoń do mnie”.

Czy zadzwoniła? Nic z tego.

Nie potrafiłem usiedzieć w domu, gdzie milczący telefon wyraźnie ze mnie drwił. Włożyłem więc buty i wyszedłem na zewnątrz. Od kiedy Grace stała się wilkiem, drążyłem temat, próbując odkryć, co zamienia nas w te istoty. Tutaj, w dziczy, nie mogłem obejrzeć naszych komórek pod mikroskopem w celu uzyskania konkretnych odpowiedzi, ale zaplanowałem kilka eksperymentów, które nie wymagały korzystania z laboratorium. Przeprowadzałem je na sobie, więc potrzebowałem tylko odwagi i odrobiny szczęścia.

Wiedziałem, że niektóre dałyby lepszy rezultat, gdybym dostał w swoje ręce któregoś z pozostałych wilków – robiłem więc wypady do lasu. Nazywałem je rekonesansami. Tak Victor mówił o naszych nocnych wycieczkach do sklepu w poszukiwaniu szybkich posiłków złożonych z plastiku i dodatków smakowych w postaci sproszkowanego sera. Teraz, w imię nauki, przeprowadzałem rekonesanse w lesie Boundary. Czułem się zobowiązany, żeby zakończyć to, co zacząłem.

Wiadomość głosowa numer dwa – pierwsza minuta i trzydzieści sekund piosenki Bee Gees pod tytułem I’ve Gotta Get a Message to You.

Dziś było ciepło i mogłem wyczuć zapach wszystkich stworzeń, które kiedykolwiek sikały w tych lasach. Podążałem swoją zwyczajową trasą.

„Cole, to ja”.

Boże, to doprowadzało mnie do szału. Kiedy nie prześladował mnie głos Isabel, męczył mnie głos Victora. W mojej głowie robiło się trochę ciasno. W chwilach, gdy nie wyobrażałem sobie, jak zdejmuję Isabel stanik, pragnąłem, żeby zadzwoniła. Albo przypominałem sobie, jak jej ojciec rzucił martwe ciało Victora na podjazd domu Becka. Jeśli dodać do tego postać Sama, żyłem na co dzień z trzema duchami.

Wiadomość głosowa numer trzy: „Nudzę się. Potrzebuję rozrywki. Sam jest wkurzający. Mam ochotę zatłuc go jego własną gitarą. Przynajmniej miałbym coś do roboty, a on może wreszcie by się odezwał. Dwie pieczenie na jednym ogniu! Hej, czy Sam z tobą rozmawia? Do mnie nic nie mówi. Boże, nudzę się. Zadzwoń do mnie”.

Dosyć! Muszę się skupić na eksperymentach. Przede wszystkim sidła. Złapanie wilka okazało się niewiarygodnie skomplikowane. Używając przedmiotów znalezionych w piwnicy domu Becka, skleciłem masę pułapek, skrzyń i przynęt. Schwytałem w nie sporo zwierzyny, ale ani jednego przedstawiciela gatunku Canis lupus. Ciężko orzec, co było bardziej irytujące – złapanie kolejnego bezużytecznego stworzenia czy kombinowanie, jak uwolnić je z sideł bez utraty ręki lub oka. Robiłem się coraz szybszy.

„Cole, to ja”.

Nie mogłem uwierzyć, że po takim czasie w końcu oddzwoniła, a jej pierwsze słowa nie były przeprosinami. Może ta część miała nastąpić później, a ja ją przegapiłem, bo się rozłączyłem…

Wiadomość głosowa numer cztery: Hotel California zespołu Eagles, w całości. Ze słowem „California” zastąpionym w całym tekście przez „Minnesota”.

Kopnąłem próchniejący pień. Obserwowałem, jak strzela mnóstwem czarnych odłamków po przesiąkniętym deszczem leśnym poszyciu. Tak, odmówiłem przespania się z Isabel. Zachowałem się przyzwoicie po raz pierwszy od kilku lat. Ale żaden dobry uczynek nie uchodzi bezkarnie, jak mawiała moja matka. To było jej motto. Prawdopodobnie teraz też tak sobie myśli, wspominając, jak zmieniała mi pieluchy.

Miałem nadzieję, że Isabel wciąż gapi się na swój telefon. Miałem nadzieję, że próbowała się do mnie dodzwonić ze sto razy, po tym jak wyszedłem. Miałem nadzieję, że czuje się źle, tak samo jak ja.

Wiadomość głosowa numer pięć: „Cześć, tu Cole St. Clair. Powiedzieć ci coś? Po pierwsze, nigdy nie odbierasz tego telefonu. Po drugie, ja nigdy nie przestanę zostawiać ci na poczcie długich wiadomości. To jest jak terapia. Trzeba przecież mieć do kogo się odezwać. Hej, wiesz, co dzisiaj zrozumiałem? Że Victor nie żyje. Zrozumiałem to samo również wczoraj. Każdego dnia dociera to do mnie na nowo. Nie mam pojęcia, co tutaj robię. Czuję się tak, jakbym nie miał nikogo, z kim mógłbym…”.

Sprawdziłem wnyki. Wszystkie były pokryte błotem po ulewnych deszczach, które trzymały mnie w domu przez ostatnich kilka dni. Ziemia pod stopami była śliska, a moje konstrukcje okazały się bezużyteczne. W wąwozie nie było nic, do pułapki w pobliżu drogi złapał się jedynie szop pracz, a sidła w pobliżu szopy – zupełnie nowy rodzaj – były całkowicie zdemolowane: kołki powyrywane z ziemi, druty sterczące na wszystkie strony, drzewka połamane, cała przynęta wyjedzona. Wyglądało to tak, jakbym próbował złapać Cthulhu2.

Powinienem myśleć jak wilk, ale to było niezwykle trudne, kiedy akurat nim nie byłem.

Zebrałem resztki zniszczonych sideł i ruszyłem do szopy, żeby zobaczyć, czy znajdę narzędzia do ich odbudowy. Zwykłe szczypce do cięcia drutu mogły naprawić dosłownie wszystko.

„Cole, to ja”.

Nie zamierzałem do niej oddzwaniać.

Wyczuwałem w powietrzu coś martwego. To coś jeszcze nie gniło, ale wkrótce miało zacząć.

Nie zrobiłem nic złego. Isabel mogła zadzwonić do mnie co najmniej dwadzieścia razy. W końcu ja tyle razy zadzwoniłem do niej.

Wiadomość głosowa numer sześć: „Tak więc… no… przepraszam. Tamta ostatnia wiadomość była nieco nietrafiona. Lubisz to wyrażenie? Sam użył go ostatnio. Hej, przymierz się do tej teorii: myślę, że on jest reinkarnacją brytyjskiej kury domowej w ciele Beatlesa. Wiesz, znałem taki zespół, którego członkowie udawali brytyjski akcent w trakcie występów. O rany! Pomijając fakt, że byli dupkami, byli naprawdę beznadziejni. Nie pamiętam teraz ich nazwy. Albo mam demencję starczą, albo już tak uszkodziłem sobie mózg, że wspomnienia z niego wypadają. To niezbyt fair z mojej strony, że mówię tylko o sobie, prawda? A więc jak się masz, Isabel Rosemary Culpeper? Uśmiechałaś się ostatnio? Hot Toddies. Tak się nazywał ten zespół. The Hot Toddies. Co za nazwa!”.

Zakląłem, kiedy przeciąłem sobie wnętrze dłoni kawałkiem drutu z sideł. Dopiero po dłuższej chwili uwolniłem się z plątaniny metalu i drewna. Upuściłem konstrukcję na ziemię i spojrzałem na nią z wyrzutem. Ta kupa złomu do niczego mi się już nie przyda. Powinienem po prostu zostawić to wszystko. Nikt mnie nie prosił, żebym się bawił w pana naukowca.

Mógłbym po prostu się zmyć. Zamienię się w wilka dopiero następnej zimy i do tej pory powinienem być setki kilometrów stąd. Mógłbym nawet wrócić do rodziców. Tyle że ich dom był po prostu miejscem, gdzie stał zaparkowany mój czarny mustang. Należałem do ich miejsca mniej więcej tak samo jak do tego tutaj, do domu Becka.

Pomyślałem sobie o szczerym uśmiechu Grace. O tym, że Sam zaufał mojej teorii. O tym, że Grace przeżyła dzięki mnie. Świadomość, że moje życie ma jakiś cel, była niezwykle przyjemna.

Przyłożyłem zakrwawione wnętrze dłoni do ust i przyssałem się do rozcięcia. Potem pochyliłem się i znowu zebrałem resztki sideł.

Wiadomość głosowa numer dwadzieścia: „Naprawdę chciałbym, żebyś odebrała”.

Rozdział piąty

Grace

Obserwowałam go.

Leżałam na wilgotnym poszyciu, z podkulonym ogonem, obolała i czujna. Nie potrafiłam odejść i go tu zostawić. Słońce obniżyło się na horyzoncie, jego promienie pełzały po liściach dokoła mnie, a on wciąż tu tkwił. Jego gniewne okrzyki i moja głęboka fascynacja jego osobą wprawiały mnie w drżenie. Oparłam głowę na przednich łapach, położyłam uszy po sobie. Słaby wietrzyk przyniósł mi jego zapach. Znałam go. Znałam go całą sobą.

Chciałam zostać odnaleziona.

Musiałam uciekać.

Jego głos oddalał się, zbliżał, a potem znowu oddalał. Chwilami chłopak był tak daleko, że niemal go nie słyszałam. Uniosłam się odrobinę, chcąc za nim podążyć, ale on wtedy znów się zbliżył, ptaki ucichły, a ja w pośpiechu ukryłam się pośród liści. Zataczał szersze kręgi. Odstępy czasu między tym, gdy nadchodził i odchodził, wydłużały się. Robiłam się coraz bardziej niespokojna.

Czy mogłam pójść za nim?

Wrócił znowu, po długim okresie ciszy. Tym razem był tak blisko, że widziałam go z miejsca, w którym leżałam w bezruchu. Przez chwilę wydawało mi się, że mnie zobaczył, ale jego wzrok pozostał skupiony na jakimś punkcie za mną. Widok tych znajomych oczu sprawił, że mój żołądek zadrżał niepewnie. Coś w moim wnętrzu ciągnęło i szarpało boleśnie. Chłopak przyłożył dłonie do ust i znowu zaczął wołać w las.

Gdybym wstała, z pewnością by mnie zauważył. Pragnęłam tego tak bardzo. Tak bardzo chciałam się do niego zbliżyć, że aż zaskomliłam bezgłośnie. Niemal wiedziałam, czego chciał. Niemal wiedziałam…

– Grace!

To słowo przeszyło mnie na wskroś.

Chłopak wciąż mnie nie widział. Po prostu posyłał swój głos w pustkę, czekając na odpowiedź.

Za bardzo się bałam. Instynkt przyszpilał mnie do ziemi. „Grace”. To słowo odbijało się echem wewnątrz mnie, tracąc znaczenie z każdym powtórzeniem.

Chłopak odwrócił się, zwieszając głowę, i powoli zaczął się oddalać w kierunku światła oznaczającego skraj lasu. Zaczęła mnie ogarniać panika. „Grace”. Traciłam kształt tego słowa. Traciłam coś. Byłam zagubiona. Ja…

Wstałam. Gdyby się odwrócił, od razu by mnie dostrzegł – szarego wilka na tle czarnych drzew. Chciałam, żeby został. Gdyby został, może to straszne uczucie rozbicia by zniknęło. Stałam tam, na widoku, tak blisko niego. Poczułam, że nogi pode mną zadrżały.

Wystarczyłoby, żeby się odwrócił.

Nie zrobił tego. Oddalał się ode mnie coraz bardziej, zabierając ze sobą tę cząstkę mnie, którą odzyskałam na chwilę, gdy tu był, znaczenie tamtego słowa – „Grace”.

Nie wiedział, jak bardzo był blisko.

Stałam jak sparaliżowana. W milczeniu obserwowałam, jak znika.

Rozdział szósty

Sam

Żyłem w strefie wojennej.

Kiedy zatrzymałem się na podjeździe, w okna mojego samochodu uderzyła muzyka. W przestrzeni wokół domu dudniły basy, jakby cały budynek był jednym wielkim głośnikiem. Najbliżsi sąsiedzi mieszkali całe akry dalej, więc nie byli narażeni na symptomy zaburzeń psychicznych, jakie regularnie serwował Cole St. Clair. Jego ego było tak wielkie, że po prostu nie mieściło się w czterech ścianach. Krwawiło przez okna, ryczało ze stereo, krzyczało w środku nocy. Mimo braku dostępu do sceny chłopak wciąż był gwiazdą rocka.

Od kiedy Cole zamieszkał w domu Becka – czyli w moim domu – przeistoczył go nie do poznania. Zupełnie jakby nie mógł się powstrzymać od niszczenia wszystkiego, co stanęło mu na drodze. Chaos stanowił efekt uboczny samej jego obecności w pokoju. Cole rozrzucał opakowania od płyt CD po podłodze w salonie, zostawiał telewizor włączony na telezakupach, przypalał dziwne lepkie substancje na dnie patelni i porzucał brudne naczynia na kuchence. Panele podłogowe w korytarzu na dole były poryte śladami pazurów, które wilczym szyfrem prowadziły z pokoju Cole’a do łazienki i z powrotem. Z niewiadomych przyczyn chłopak wyjął wszystkie szklanki z szafek kuchennych (drzwiczki zostawił pootwierane) i uszeregował je według wielkości na blacie. Obejrzał także z tuzin filmów z lat osiemdziesiątych i zostawił niespakowane do pudełek płyty na podłodze przed odtwarzaczem, który znalazł gdzieś w piwnicy.

Kiedy po raz pierwszy wróciłem do domu i zobaczyłem panujący w nim bałagan, popełniłem błąd, biorąc całe sprzątanie na siebie.

Minęło wiele tygodni, zanim uświadomiłem sobie, że jego problemy mnie nie dotyczą. Są jego. W życiu Cole’a  wszystko kręciło się wyłącznie wokół jego osoby.

Wysiadłem z volkswagena i ruszyłem w kierunku drzwi. Nie zamierzałem zostać w domu na tyle długo, żeby natężenie dźwięku miało mi przeszkadzać. Miałem do skompletowania bardzo konkretną listę przedmiotów: latarka, benadryl, druciana klatka z garażu. Po drodze kupiłem trochę mielonej wołowiny, żeby włożyć do niej lek.

Próbowałem ustalić, czy wilk wciąż może mieć wolną wolę. Zastanawiałem się, jak straszną jestem osobą, skoro zamierzam otumanić lekami swoją dziewczynę i przetrzymywać ją w piwnicy… Jednak jako wilk mogła umrzeć na tyle sposobów: jedna sekunda za długo na autostradzie, kilka dni bez udanego polowania, jeden krok za daleko na podwórku pijanego wieśniaka ze strzelbą.

Bałam się, że ją stracę. Nie wytrzymałbym kolejnej nocy, myśląc o zagrożeniach, które na nią czyhają.

Kiedy otworzyłem tylne drzwi, linia basów zmieniła się w muzykę. Piosenkarz, z głosem zniekształconym przez głośność, krzyczał do mnie: „Suffocate suffocate suffocate”. Tembr głosu wydawał mi się znajomy i nagle uświadomiłem sobie, że to była NARKOTIKA, puszczona tak głośno, że pomyliłem pulsujący elektroniczny beat z biciem własnego serca. Wszystko we mnie wibrowało w rytm piosenki.

Nawet nie zawracałem sobie głowy nawoływaniem Cole’a. I tak by mnie nie usłyszał. Światła, które zostawił pozapalane, zdradzały historię jego ruchów: przez kuchnię, korytarzem do jego pokoju, do łazienki na dole i do salonu, gdzie stały wieża i głośniki.

Przez chwilę rozważałem, czy go odszukać, ale nie miałem czasu, żeby polować na niego i na Grace. Znalazłem latarkę w szafce przy lodówce, chwyciłem banana i ruszyłem w kierunku hallu. Natychmiast potknąłem się o porzucone w przejściu buty Cole’a, pokryte skorupą błota. Dopiero teraz zauważyłem, że podłoga kuchenna była pokryta warstwą ziemi. Matowe żółte światło zalewało brudną wężową ścieżkę kroków chłopaka wydeptaną przed szafkami.

Zanurzyłem dłoń we włosach i niepewnie potarłem palcami skórę głowy. Miałem ochotę zakląć, ale się powstrzymałem. Co Beck zrobiłby z Cole’em?

Nagle przypomniałem sobie psa, którego Ulrik przyprowadził kiedyś po pracy do domu. Był to prawie dorosły rottweiler, z niewiadomych przyczyn wabiący się Szofer. Ważył tyle co ja, był pokryty świerzbem w okolicach bioder i przejawiał bardzo przyjacielskie usposobienie. Ulrik był cały w skowronkach, mówił o psach stróżujących i Schutzhund3, i o tym, że pokochał Szofera jak brata. W ciągu godziny od swego przybycia pies zjadł prawie dwa kilo mielonej wołowiny, odgryzł okładkę z biografii Margaret Thatcher – myślę, że zjadł też większość pierwszego rozdziału – i zostawił parującą kupę na kanapie. „Zabierz stąd tego cholernego langoliera4” – zażądał kategorycznie Beck.

Ulrik określił Becka mianem Wichser5, zgarnął psa i wyszedł. Beck powiedział mi, żebym nie powtarzał tego słowa, bo właśnie takiego określenia używają nieokrzesani Niemcy, kiedy wiedzą, że nie mają racji. Kilka godzin później Ulrik wrócił bez Szofera i było jak dawniej. Ale nigdy już nie usiadłem po tamtej stronie kanapy.

Ja nie mogłem wyrzucić Cole’a. On przecież nie miał gdzie się podziać. Poza tym nie chodziło o to, że chłopak był nieznośny z natury. Stawał się taki dopiero wtedy, gdy był nierozcieńczony, spożywany bez dodatków, które mogłyby stłumić wyraźny smak jego ego.

Ten dom był zupełnie inny, kiedy wypełniali go ludzie.

Piosenka dobiegła końca, a w salonie na moment zapadła cisza. Potem z głośników ryknął kolejny utwór NARKOTIKI. Głos Cole’a eksplodował w korytarzu. Był głośniejszy i bardziej przenikliwy niż w codziennym życiu:

Połam mnie na kawałki

wystarczająco małe, by

zmieściły się we wnętrzu twej dłoni, kochanie.

Nigdy nie myślałem, że mnie ocalisz.

Odłam kawałek

dla swoich przyjaciół,

odłam kawałek

dla siebie na szczęście,

odłam kawałek

i sprzedaj, sprzedaj,

połam mnieeee…

Mój słuch nie był tak wrażliwy jak wtedy, kiedy przemieniałem się w wilka, ale wciąż był lepszy niż u większości ludzi. Ta muzyka wydała mi się agresywna niczym napaść, prawie namacalna.

Szybko przeciąłem pusty salon – postanowiłem, że wyłączę wieżę w drodze powrotnej – i dotarłem do schodów. Wiedziałem, że w łazience na dole znajdę całe mnóstwo lekarstw, ale nie potrafiłem tam wejść. Widok wanny wciąż przywoływał złe wspomnienia. Na szczęście Beck, pamiętając o mojej przeszłości, trzymał dodatkowy zapas lekarstw w łazience na górze, gdzie był tylko prysznic.

Także tutaj czułem pod stopami wibrujące basy. Zamknąłem za sobą drzwi, na chwilę odłożyłem banana i latarkę, a następnie opłukałem ramiona z zaschniętych mydlin. Potem otworzyłem szafkę z lustrem na drzwiczkach. Jak większość wspólnych mebli łazienkowych była pełna nieco obrzydliwych dowodów bytności innych ludzi: maści i tubek z pastą do zębów, pigułek na już nieaktualne dolegliwości, szczotek pokrytych włosami nie mojego koloru, płynów do płukania jamy ustnej, których data ważności upłynęła około dwóch lat wcześniej. Powinienem tu posprzątać. Kiedyś się do tego zabiorę.

Ostrożnie wyjąłem benadryl. Kiedy zamknąłem szafkę, zobaczyłem w lustrze swoje odbicie. Włosy miałem dłuższe niż kiedykolwiek, a moje złotożółte tęczówki wydawały się jaśniejsze niż zwykle w kontraście z sińcami pod oczami. Ale coś innego przykuło moją uwagę. Coś w wyrazie mojej twarzy, coś, czego nie rozpoznawałem. Jakaś bezradność, a jednocześnie poczucie poniesionej porażki. Kimkolwiek był ten Sam, nie znałem go.

Złapałem latarkę i banana z brzegu umywalki. Nie było na co czekać. Prawdopodobnie z każdą minutą Grace oddalała się ode mnie coraz bardziej.

Zbiegłem po schodach, pokonując po dwa stopnie naraz, i znowu wpadłem w sam środek kipiącej złością muzyki. Salon wciąż był pusty, więc podszedłem do wieży, żeby ją wyłączyć. Nie było tu nikogo, kto słuchałby tej furii eksplodującej z głośników. Lampy stojące przy sofach w szkocką kratę rzucały cienie w każdym kierunku. To właśnie one, bardziej niż cokolwiek innego, sprawiły, że poczułem się nieswojo. Były odrobinę niedopasowane do wystroju, z ciemnymi drewnianymi podstawami i kremowymi abażurami. Beck przyniósł je któregoś dnia, a Paul oświadczył, że teraz już cały dom prezentuje się tak, jakby urządziła go jego babcia. Może to z tego powodu nigdy ich nie używaliśmy. Zawsze decydowaliśmy się na jaśniejsze oświetlenie sufitowe, które sprawiało, że wyblakłe czerwienie na kanapach stawały się mniej smutne, i zatrzymywało noc na zewnątrz. Ale teraz bliźniacze kałuże światła rzucane przez lampy przypominały reflektory punktowe na scenie.

Wbrew temu, co myślałem, salon nie był pusty.

Obok mebla leżał wilk. Drżał i szarpał się. Miał odsłonięte zęby. Rozpoznałem kolor futra i przenikliwe zielone oczy – to był Cole w trakcie transformacji.

Doświadczenie podpowiadało mi, że chłopak musiał się właśnie przemieniać. Nie wiedziałem, czy była to przemiana z wilka w człowieka, czy odwrotnie, ale czułem się nieswojo. Obserwowałem go przez minutę, żeby sprawdzić, czy będę musiał wypuścić go na zewnątrz.

Dudniąca muzyka zamilkła wraz z końcem kolejnej piosenki, ale echa beatów wciąż drgały w moich uszach. Upuściłem zebrane przedmioty na kanapę obok, czując, jak jeżą mi się włosy na karku. Przy drugiej kanapie wilk wciąż wił się w spazmach, raz za razem rzucając łbem na boki, nieprzytomnie, gwałtownie i mechanicznie. Łapy sztywno wyciągnął przed sobą. Z jego rozwartych szczęk ciekła ślina.

To nie była przemiana. To był atak padaczki.

Wzdrygnąłem się, zaskoczony, gdy powolny akord pianina rozdzwonił się tuż obok mojego ucha, ale to był tylko początek następnej piosenki na płycie.

Obszedłem kanapę i ukląkłem przy wilku. Para spodni leżała na dywanie obok. Kawałek dalej walała się na wpół dociśnięta strzykawka.

– Cole – wyszeptałem – co ty sobie zrobiłeś?

Wilk wciąż rzucał głową na boki.

Cole śpiewał z głośników. Jego głos był powolny i niepewny w zestawieniu z rzadkimi nutami samotnego pianina. Takiego Cole’a jeszcze nie słyszałem:

Skoro jestem Hannibalem,

gdzie są moje Alpy?

Nie było nikogo, do kogo mógłbym się zwrócić o pomoc. Nie mogłem przecież zadzwonić pod 911. Także Beck nie wchodził w grę. Wyjaśnienie wszystkiego Karyn, mojej szefowej z księgarni, trwałoby za długo, nawet jeśli mógłbym jej zaufać, że dochowa tajemnicy. Grace pewnie wiedziałaby, co robić, ale nawet ona była daleko w lesie, ukryta przede mną.

Odczułem bolesne ukłucie, przeczucie nieuchronnie zbliżającej się straty. Czułem, jakby moje płuca z każdym wdechem natykały się na papier ścierny.

Ciało Cole’a przeszywały kolejne spazmy, wilcza głowa odskakiwała w drgawkach raz za razem. Było coś niepokojącego w tym, że jedynym dźwiękiem towarzyszącym tym gwałtownym ruchom było tarcie łba o dywan, podczas gdy z głośników płynął głos, którym Cole już nie dysponował. Wyciągnąłem telefon. Tylko do jednej osoby mogłem zadzwonić. Wybrałem numer.

– Romulus – rzuciła Isabel, odbierając po zaledwie dwóch dzwonkach. W tle usłyszałem ryk silnika i szum samochodów na drodze. – Myślałam o tym, żeby do ciebie zadzwonić.

– Isabel – zacząłem. Z jakiegoś powodu nie potrafiłem przybrać odpowiednio poważnego tonu. Mój głos brzmiał tak, jakbyśmy rozmawiali o pogodzie. – Myślę, że Cole ma atak padaczki. Nie wiem, co robić.

Nawet się nie zawahała.

– Przekręć go na bok, żeby nie udławił się własną śliną.

– Ale on jest wilkiem.

Cole wciąż walczył. W jego ślinie pojawiły się drobinki krwi. Pomyślałem, że chyba ugryzł się w język.

– Oczywiście – warknęła. Była wyraźnie wkurzona. To oznaczało, że naprawdę obchodzi ją, co się z nami dzieje. – Gdzie jesteście?

– W domu.

– No to do zobaczenia za chwilę.

– Czy ty…?

– Przecież ci powiedziałam – oświadczyła Isabel – że myślałam o tym, żeby do ciebie zadzwonić.

Po dwóch minutach SUV zatrzymał się na podjeździe.

Dwadzieścia sekund później zdałem sobie sprawę z tego, że Cole nie oddycha.

Rozdział siódmy

Sam

Isabel weszła do salonu. Rozmawiała przez telefon. Rzuciła torebkę na kanapę, ledwie patrząc na mnie i Cole’a.

– Jak już mówiłam, mój pies ma atak padaczki – tłumaczyła rozmówcy. – Nie mam pod ręką samochodu. Jak mogę mu sama pomóc? Nie, nie chodzi o Chloe.

Spojrzała na mnie, wysłuchując odpowiedzi. Przez chwilę gapiliśmy się na siebie nawzajem. W ciągu ostatnich dwóch miesięcy Isabel też się zmieniła. Włosy miała dłuższe, ale podobnie jak w moim przypadku różnica tkwiła w wyrazie twarzy. Wyglądała obco. Byłem ciekaw, czy pomyślała tak samo o mnie.

Po drugiej stronie linii ktoś zadał pytanie.

– Od jak dawna to trwa? – zwróciła się do mnie.

Zerknąłem na zegarek. Dłonie miałem lodowate.

– Eee… jakieś sześć minut, od kiedy go znalazłem. Nie oddycha.

Isabel spojrzała na Cole’a, którego ciało wciąż przeszywały fale drgawek, choć jego klatka piersiowa pozostawała nieruchoma. Wyglądał niczym reanimowane zwłoki. Kiedy zobaczyła strzykawkę, powieki jej zadrgały. Odsunęła telefon od ust i szepnęła:

– Mówią, żeby przyłożyć mu lód. Do karku.

Wyjąłem dwie torebki z frytkami z zamrażarki. Gdy wróciłem, Isabel już nie rozmawiała przez komórkę. Kucała przed Cole’em – ryzykowna poza w jej wysokich obcasach. Było coś uderzającego w jej postawie, w przechyleniu jej głowy. Wyglądała niczym piękne i samotne dzieło sztuki, czarujące, ale niedostępne.

Ukląkłem po drugiej stronie Cole’a i przycisnąłem torebki do jego karku. Czułem bezsilność. Musiałem walczyć ze śmiercią, a jedyną bronią, jaką dysponowałem, były mrożone frytki.

– Teraz – wyrecytowała Isabel – zawierają trzydzieści procent mniej sodu.

Dopiero po chwili dotarło do mnie, że po prostu przeczytała napis na opakowaniu.

Głos Cole’a popłynął z głośników, seksowny i sarkastyczny. Jestem zbędny – zaśpiewał.

– Co on sobie zrobił? – zapytała, odwracając wzrok od strzykawki.

– Nie wiem – przyznałem. – Nie było mnie tu.

Isabel wyciągnęła dłoń, żeby zabrać jedną z torebek.

– Głupi gnój.

Zauważyłem, że drgawki stają się coraz słabsze.

– Uspokaja się – powiedziałem. A ponieważ czułem, że nadmierny optymizm mógłby oznaczać kuszenie losu, dodałem: – Albo jest martwy.

– On żyje – zaprotestowała Isabel, jednak w jej głosie brakowało przekonania.

Wilk leżał nieruchomo, z głową odrzuconą do tyłu pod groteskowym kątem. Moje palce były jaskrawoczerwone z zimna. Trwaliśmy tak w kompletnej ciszy.

Grace była już pewnie daleko od miejsca, z którego do mnie dzwoniła. Schwytanie jej wydawało się teraz równie mało prawdopodobne jak uratowanie życia Cole’a za pomocą torby mrożonych frytek.

Klatka piersiowa wilka nadal była nieruchoma. Nie wiedziałem, jak dużo czasu minęło, od kiedy po raz ostatni zaczerpnął tchu.

– Cóż – mruknąłem cicho. – Cholera.

Isabel zacisnęła dłonie leżące na kolanach w pięści.

Ciało wilka wygięło się w kolejnym gwałtownym spazmie. Zwierzę zamłóciło łapami w powietrzu.

– Lód! – warknęła Isabel. – Sam, obudź się!

Ale ja się nie poruszyłem. Byłem zaskoczony tym, jaką ulgę odczułem, gdy ciało Cole’a zaczęło drgać i nabrzmiewać. Rozpoznawałem ten nowy ból – to była przemiana. Wilk szarpał się i trząsł. Futro w jakiś sposób zamieniło się w skórę, łapy przeistoczyły się w palce, ramiona zafalowały i rozszerzyły się, a kręgosłup wygiął w łuk. Ciało wilka rozciągnęło się w niemożliwy sposób, mięśnie pulsowały pod skórą, kości tarły o siebie nawzajem.

Po chwili Cole w ludzkiej postaci leżał na podłodze, dysząc ciężko, z ustami zabarwionymi błękitem, a jego palce kurczowo chwytały powietrze. Wciąż widziałem, jak jego skóra się rozciąga i formuje na nowo wokół żeber. Zielone oczy chłopaka pod wpółprzymkniętymi powiekami poruszały się powoli, niemal niedostrzegalnie.

Usłyszałem, jak Isabel głośno wciąga powietrze. Pomyślałem, że powinienem ją ostrzec, żeby odwróciła wzrok. Położyłem jej rękę na ramieniu. Wzdrygnęła się.

– Dobrze się czujesz? – zapytałem.

– Świetnie – odpowiedziała zbyt szybko, żeby to mogła być prawda.

Nikt nie mógłby się czuć świetnie po zobaczeniu czegoś takiego.

Z głośników popłynęła jedna z najpopularniejszych piosenek NARKOTIKI, a Cole zaśmiał się cicho, śmiechem kompletnie pozbawionym poczucia humoru.

Isabel wstała, z wściekłym wyrazem twarzy, jakby ten śmiech stanowił dla niej policzek.

– Zrobiłam swoje. Pójdę już.

Cole złapał ją za kostkę. Jego głos był bełkotliwy.

– Ishbel Culprepr. – Zamknął oczy, a potem znowu je otworzył. Źrenice miał wąskie jak szparki. – Wiszcorobić – przerwał. – Po sygnale. Biip.

Spojrzałem na Isabel. W tle Victor pośmiertnie uderzał w perkusję.

– Następnym razem spróbuj się zabić na zewnątrz – rzuciła do Cole’a. – Sam będzie miał mniej sprzątania.

– Isabel! – zareagowałem ostro.

Ale Cole’a najwyraźniej to nie obeszło.

– Ja tylko… – zaczął powoli, ale przerwał. Jego usta wreszcie odzyskały normalną barwę. – Ja tylko próbowałem znaleźć…

Umilkł i zamknął oczy. Mięsień na jego łopatce wciąż drgał, jakby żył własnym życiem.

Isabel przestąpiła nad nim i porwała torebkę z kanapy. Ściągnęła brwi i wlepiła wzrok w banana, którego tam zostawiłem, jakby to była najbardziej niewytłumaczalna rzecz, jaką dzisiaj widziała.

Myśl o zostaniu teraz sam na sam z Cole’em, a do tego z Cole’em w takim stanie, wydała mi się nieznośna.

– Isabel! – zawołałem. Zawahałem się jednak. – Nie musisz iść.

Znowu spojrzała na Cole’a i zacisnęła usta w cienką bezwzględną linijkę. Na jej długich rzęsach zalśniło coś wilgotnego.

– Przykro mi, Sam – powiedziała.

Wyszła, zatrzaskując za sobą drzwi wystarczająco mocno, żeby zadźwięczały wszystkie szklanki pozostawione przez Cole’a na blacie w kuchni.

Rozdział ósmy

Isabel

Tak długo, jak utrzymywałam strzałkę prędkościomierza na poziomie ponad stu pięćdziesięciu kilometrów na godzinę, koncentrowałam się tylko na trasie.

Po zmroku krajobraz okolic Mercy Falls wszędzie wyglądał tak samo. Wysokie drzewa, potem niższe, potem krowy, potem znowu wysokie i niskie drzewa, i krowy. I tak w kółko. Ścinałam zakręty, pokonywałam identyczne proste odcinki. W jeden zakręt weszłam tak szybko, że mój pusty kubek termiczny wyleciał z uchwytu, uderzył o drzwi od strony pasażera, a potem poturlał się po podłodze, podczas gdy ścinałam kolejny zakręt. Wciąż miałam wrażenie, że nie jadę wystarczająco szybko.

Musiałam przemieszczać się szybciej niż dręczące mnie pytanie: „A co, gdybyś została?”.