Wydawca: Amber Kategoria: Obyczajowe i romanse Język: polski Rok wydania: 2013

Uzyskaj dostęp do tej
i ponad 20000 książek
od 6,99 zł miesięcznie.

Wypróbuj przez
7 dni za darmo

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

e-czytniku kup za 1 zł
tablecie  
smartfonie  
komputerze  
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Liczba stron: 405 Przeczytaj fragment ebooka

Odsłuch ebooka (TTS) dostępny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacji Legimi na:

Androida
iOS
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?

Ebooka przeczytasz na:

Kindlu MOBI
e-czytniku EPUB
tablecie EPUB
smartfonie EPUB
komputerze EPUB
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Zabezpieczenie: watermark Przeczytaj fragment ebooka

Opis ebooka Ukoić duszę dżentelmena - Shana Galen

 

Armand, hrabia de Valère, spędził dwanaście długich lat we francuskim więzieniu. Okrutna niewola niemal pozbawiła go człowieczeństwa. Teraz jego matka postanawia przywrócić go światu i salonom. Zatrudnia… guwernantkę.

Piękna Felicity od pierwszej chwili poprzysięga sobie, że zrobi wszystko, by uwolnić młodego hrabiego od dręczących go demonów. Lecz ona sama także ucieka przed przeszłością. Bezpieczna czuje się jedynie w objęciach Armanda, lecz wie, jak ulotne może być ich szczęście. Jeśli na jaw wyjdzie od dawna skrywany sekret, Felicity nie zdoła ukoić cierpieńArmanda. A sama nie uniknie straszliwego losu…

Opinie o ebooku Ukoić duszę dżentelmena - Shana Galen

Fragment ebooka Ukoić duszę dżentelmena - Shana Galen

Strona redakcyjna

Redakcja stylistyczna

Barbara Nowak

Korekta

Elżbieta Szelest

Renata Kuk

Projekt graficzny okładki

Małgorzata Cebo-Foniok

Zdjęcie na okładce

© Zbigniew Foniok

Tytuł oryginału

Making of a Gentleman

Copyright © 2010 by Shana Galen

All rights reserved

For the Polish edition

Copyright © 2013 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-4729-8

Warszawa 2013. Wydanie I

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-952 Warszawa, ul. Wiertnicza 63

tel. 620 40 13, 620 81 62

www.wydawnictwoamber.pl

Publikację elektroniczną przygotował:

Mojej córeczce, która dotrzymywała mi towarzystwa

przez cały czas pisania tej książki swoimi kopnięciami,

czknięciami, przewrotami, czknięciami, drgnięciami

i (czy już o tym wspominałam?) czknięciami.

Dla ciebie, Bellaboo.

1

Francja, lipiec 1789 roku

Jedenastoletni Armand Harcourt, hrabia de Valere, powinien już spać. Była późna noc. Doskonale wiedział, że nic nie rozgniewa jego niani bardziej niż stwierdzenie, że on wciąż jeszcze nie śpi. Armand nie uważał zamiłowania do lektury za wadę, lecz madame St. Cyr miała na ten temat inne zdanie.

Dlatego, zerkając to na książkę, to na drzwi, Armand, pochylony nad świecą, czytał z zachłannością równą tej, jaką przejawiały wygłodniałe wilki opisywane w powieści. Wiedział, że powinien pójść spać, zanim zostanie przyłapany przez nianię, ale bestie właśnie miały zaatakować małą dziewczynkę. Jakże mógłby w takiej chwili oderwać się od książki?

Oczy Armanda żarłocznie pochłaniały słowa. W połowie strony zaczął cicho nucić. Melodia brzmiała patriotycznie i dziwnie znajomo. Przewrócił stronę, wciąż nucąc, i zdał sobie sprawę, że dźwięki stają się coraz głośniejsze.

Uniósł głowę i książka wysunęła mu się z palców. Czyżby naprawdę słyszał dochodzący skądś śpiew?

Przechylił głowę na bok, prawie nie zauważając głuchego odgłosu upadku książki na pluszowy dywanik przy łóżku.

Czując, jak wali mu serce, Armand zdmuchnął świeczkę i ukląkł na łóżku. Palce lekko mu drżały, kiedy rozsunął zasłony w oknie.

W pierwszej chwili nie widział nic. Na trawniku w dole było ciemno i cicho. Gwiazdy na niebie skrzyły się i migotały. Wtedy spojrzał dalej, na pola. Plamki pomarańczowego światła poruszały się i przybliżały. Były coraz bliżej.

Śpiew przybierał na sile, a ze snującej się nisko nad ziemią mgły zaczęły się wyłaniać sylwetki. Kilkadziesiąt mężczyzn i kobiet z pochodniami w ręku maszerowało w nierównym szeregu w stronę zamku.

Armand, zaskoczony, opuścił zasłony.

Przez długich pięć uderzeń serca siedział jak skamieniały. Nie wiedział, jakie mają zamiary idący w jego kierunku wieśniacy, ale bał się. Czyż jego ojciec, książę de Valere, nie wywiózł rodziny z Paryża właśnie z powodu buntu pospólstwa?

Ale przecież coś takiego nie może się zdarzyć tutaj. Zamek zawsze był dla Armanda spokojną, bezpieczną przystanią.

Lecz śpiew rozbrzmiewał coraz głośniej i groźniej.

Mort a l’aristocratie!

Śmierć arystokracji!

Ogarnęło go przerażenie. Zrobiło mu się zimno i zaczął drżeć. Wyszedł z łóżka, potykając się o książki i zabawki leżące na podłodze jego pokoju.

Bastien. Bastien będzie wiedział, co robić.

Ciężkie drewniane drzwi w przeciwległej ścianie prowadziły do pokoju brata i Armand popędził do nich co sił. Uderzył o nie całym ciężarem ciała, chwycił zimny metal klamki i otworzył.

Potykając się, wszedł do pokoju brata.

— Bastien! — wyszeptał. — Bastien, obudź się.

Pokój był ciemny jak bezgwiezdna noc i Armand szedł po omacku, aż dotarł do łóżka.

— Bastien! — rozgarniał pościel, lecz łóżko było puste

Jego bliźniaczego brata tu nie było.

Armand zaklął i natychmiast zasłonił usta dłońmi. Madame St. Cyr urwałaby mu głowę, gdyby to usłyszała.

Madame St. Cyr! Oczywiście! Ona będzie wiedziała, co robić.

Pobiegł do drzwi prowadzących na korytarz, otworzył je i wyszedł w półmrok.

Natychmiast zaczął kasłać, gdy dym podrażnił jego nozdrza i wypełnił płuca.

Rozejrzał się, zdezorientowany. Dym? Skąd tu się wziął dym?

Przed jego oczyma stanął obraz wieśniaków niosących pochodnie i zakręciło mu się w głowie. Nie chciał zaakceptować tego, o czym wiedział, że musi być prawdą: wieśniacy podpalili zamek.

Strach odbierał mu siły. Ugięły się pod nim kolana, lecz siłą woli utrzymał się na nogach. Zerknął przez ramię na bezpieczną przystań swojego pokoju. Ile czasu minie, zanim dym... zanim wieśniacy wedrą się do tego ostatniego azylu?

Musi się stąd wydostać, musi uciec z zamku.

Okna jego pokoju są za wysoko, a wieśniacy na pewno stoją już przy wszystkich drzwiach. W takim razie zostaje tylko sekretny tunel.

Bastien ciągle z niego korzystał. Raz po raz wymykał się z zamku, by wyruszyć na jakąś nową przygodę. Często zabierał ze sobą Juliena, ich starszego brata.

Armand nie protestował, że go zostawiali. Wolał przygody rozgrywające się na kartach powieści.

Ale teraz książki nie mogły mu zapewnić bezpieczeństwa. Musi uciekać, zanim...

Mocno zacisnął powieki.

Nie, nie będzie o tym myślał.

— Wy idźcie tam. Ja pójdę tędy.

Armand otworzył oczy i błyskawicznie odwrócił się w kierunku nieznajomych głosów.

— Jeśli znajdziecie jakichś arystokratów, zabijcie ich.

Zakrył usta dłonią, żeby stłumić krzyk.

Londyn, rok 1801

Armand wyprostował się gwałtownie, a echo jego krzyku wciąż rozbrzmiewało w pokoju.

Zacisnął zęby — aż zabolała go szczęka — by stłumić ten dźwięk, ale było już za późno. Obudził cały dom.

Znowu.

Niechętnie podniósł się z podłogi, na której spał, i stanął w samych bryczesach, boso, z nagą piersią. Już słyszał zbliżające się szybko kroki i zmusił się, by nie zacisnąć pięści. Nikt nie przychodzi tu po to, by go bić. Przychodzą go pocieszyć.

W myślach widział rękę, która sięga ku niemu, dotyka jego ramienia i poklepuje delikatnie. Wzdrygnął się. Własna słabość budziła w nim wstręt.

Chciał zawołać, zatrzymać ich, ale nie mógł.

Gdzieś głęboko w zakamarkach umysłu wiedział, jak się mówi. Niejasno pamiętał nawet brzmienie swojego głosu. Wiedział, co znaczy krzyczeć, znał radosną ulgę, jaką czuł, kiedy to czynił. Ale słowa, które by to opisały? Nawet jeśli czasami potrafił o tym myśleć, usta nie układały się do formułowania słów. Przez lata jego przeżycie zależało od milczenia. Teraz najwyraźniej jego usta nie pamiętały, jak wypowiadać sylaby, słowa, zrozumiałe dźwięki.

To była jedna z wielu rzeczy, których nie potrafił sobie przypomnieć. A może po prostu nie chciał mówić. Może bał się tego, co mógłby wyjawić — tych przerażających spraw, które ukrył w najgłębszych zakątkach umysłu.

Drzwi do pokoju otworzyły się z hukiem i wszedł jego brat Julien. Julien coś mówił, lecz Armand na próżno próbował się skupić. Słowa brzmiały jak ciche brzęczenie i Armand wpatrywał się w brata pustym wzrokiem.

Julien zmarszczył brwi i szarpnął szlafrok zasłaniający jego nagą pierś. Włosy miał niesforne i splątane, a twarz pokrytą zarostem.

Ten mężczyzna — wysoki, imponujący i władczy — był zupełnie niepodobny do chłopca, którego Armand zaczynał sobie przypominać. Nie, to nie całkiem tak. Tamten Julien w zamglonych, wyblakłych wspomnieniach także był władczy.

Ale im bardziej usilnie Armand starał się uchwycić wspomnienia, tym szybciej one umykały. Zrozpaczony zacisnął pięści, pragnąc, aby wspomnienia z dzieciństwa pozostały. Ale nie miał na to żadnego wpływu...

Julien rozejrzał się dookoła i zamrugał, oślepiony jasnym światłem. Armand przez całą noc miał zapalonych kilka lamp, ogień płonący w kominku i pół tuzina palących się świec. Nie znosił ciemnych, zamkniętych pomieszczeń. Dlatego, mimo że na zewnątrz panował przenikliwy chłód, okno było szeroko otwarte, a szeroko rozsunięte zasłony powiewały poruszane wiatrem.

— Armand?

Tym razem Armand zmusił się, by słuchać, by skupić uwagę.

— Dobrze się czujesz?

Armand patrzył na brata i usilnie starał się zrozumieć sens jego słów. Dawno temu przestał nawet próbować zrozumieć, co inni do niego mówią. Tak było lepiej, bezpieczniej. Teraz musiał codziennie walczyć, by na nowo posiąść tę umiejętność. W dzieciństwie bez trudu dobierał słowa ze swojego bogatego słownika. Teraz te same słowa umykały mu, zanim zdążył je uchwycić.

Brat najwyraźniej nie spodziewał się usłyszeć odpowiedzi i rozglądał się badawczo po pokoju. Armand widział, jak jego wzrok zatrzymywał się na rozsuniętych zasłonach, na świecach. Lecz Julien nie znajdzie niczego niepokojącego. Koszmary nie zostawiają śladów.

W końcu Julien, najwyraźniej zadowolony z tego, co zobaczył, spojrzał znowu na Armanda.

— Wszystko w porządku?

Tym razem Armand skinął głową. Znał to pytanie. Słyszał je tak wiele razy. Mógłby odpowiedzieć, ale wiedział, że zamiast słów z jego ust wydobędą się tylko niezrozumiałe pomruki.

Skinienie Armanda było odpowiedzią na zadane przez brata pytanie, ale nie rozwiało obawy, widocznej we wzroku Juliena. Armand cierpiał, że to on jest przyczyną braterskiej troski, że jest przyczyną aż nazbyt częstych nocnych wizyt w jego sypialni. Cierpiał z powodu niemożliwości porozumienia i traktowania go jak dziecko albo głupca. Nie był idiotą i nie był słaby na umyśle. Już nie.

— Julien?

Jej obraz pojawił się szybciej niż słowa. Kobieta. Delikatna. Kobieta Juliena.

I wreszcie imię: Sara. Armand westchnął. Zapowiada się kolejna wizya.

Kobieta Juliena stanęła w drzwiach. Biały szlafrok miała zapięty pod szyję, brązowe włosy opadały jej na ramiona. Była żoną Juliena. A lekkie zaokrąglenie brzucha wskazywało, że będzie także matką jego dziecka.

Julien odwrócił się do kobiety.

— Nic mu nie jest, Saro — spojrzał na Armanda. — Znowu koszmarny sen?

Armand nie odpowiedział. Wiedział, że nie oczekiwano tego od niego. Był zawstydzony. Zawstydzony tym, że ich tu ściągnął. Zawstydzony tym, że nie potrafił przetrwać nocy bez koszmarów.

Zacisnął zęby i poczuł, że zaciskają mu się pięści. Instynkt podpowiadał mu, by posłać ich wszystkich z powrotem do łóżek. Mógł krzyczeć i miotać się, wybić dziurę w ścianie. Spojrzał na dziury, które zrobił wcześniej.

Nie, to tchórzowskie zachowanie, tak jak ukrywanie się.

Kobieta stała w drzwiach i przyglądała się Armandowi. Jej ciemne oczy patrzyły na niego zamyślone i łagodne. Zawsze okazywała mu dobroć. Gdy wreszcie znalazł się w Londynie, zaprowadziła go do jego matki, mieszkającej w tym właśnie domu. Myślał, że matka to tylko marzenie, które wyśnił w zatęchłej celi, w której gnił latami.

Wszystkie lata zlały się w jedno, podobnie jak wspomnienia i marzenia. Armand sam już nie wiedział, co jest prawdą, a co fantazją. Własny umysł go oszukiwał. Nie mógł się od tych oszustw uwolnić; co doprowadzało go na skraj szaleństwa.

Ale matka nie była fantazją ani snem. Była prawdziwa, choć nie dokładnie taka, jaką zapamiętał.

Nic nie było takie, jak zapamiętał.

Sara weszła teraz do pokoju. Jej drobna biała dłoń wciąż ściskała szlafrok pod szyją. Podeszła do Armanda i stanęła obok niego. Armand zerknął na brata. Julien z czułością patrzył na swoją kobietę. Armand chciał mu powiedzieć, że nigdy nie skrzywdziłby Sary, ale jego próby powiedzenia czegokolwiek tylko by ją wystraszyły.

Wyciągnęła rękę i ujęła jego dłoń. Armand spiął się.

Przez myśl przemknął mu obraz ognia. Gorąco. Boli. Nie!

Tylko dlatego, że Julien ich czujnie obserwował, Armand zniósł ból i pozwolił jej trzymać się za rękę. Wiedział, że to miało go pocieszyć, ale sprawiło tylko, że zacisnął zęby. Jej bliskość, bliskość kogokolwiek — była dziwna i niemal nie do zniesienia.

— Armandzie — powiedziała cicho.

Zerknął na nią i niemal natychmiast na brata.

— Armandzie, Julien i ja rozmawialiśmy o tym — mówiła łagodnie Sara — i sądzimy, że mogłoby ci pomóc dojść do siebie, gdybyś miał opiekę.

Spojrzał na nią.

Opiekę?

To słowo brzmiało znajomo. Nie potrafił sobie przypomnieć, kiedy je ostatnio słyszał, ale było to słowo, które lubił. Opieka, powtórzył w myślach, jakby zamierzał powiedzieć je na głos. Opieka.

Ścisnęła delikatnie jego dłoń, znowu przyprawiając go o kolejną falę cierpienia.

— Chciałbyś mieć nauczyciela? Kogoś, kto pomógłby ci przypomnieć sobie, jak się mówi?

Patrzyła na niego, a on patrzył na nią. Julien stał teraz za nią, trzymając rękę na jej ramieniu. Jej włosy opadały na jego dłoń, a Armand zastanawiał się, czy są tak miękkie, na jakie wyglądają. Kiedyś miał w swojej celi szczura i oswoił go. Jego futerko było miękkie i brązowe, jak włosy Sary.

— Armandzie, pamiętasz monsieur Grenoble’a? — spytał Julien. — Był twoim guwernerem w Paryżu.

Coś w tym nazwisku sprawiło, że serce Armanda zaczęło bić szybciej. Nie wiedział, kim albo czym był monsieur Grenoble, ale to wspomnienie było przyjemne.

Przedtem.

Ten Grenoble... to było coś sprzed lat piekła. Przed ciemnym więzieniem, częstym biciem. Przed tym, jak zostawiono go, by umarł.

Sara uśmiechnęła się.

— Sądzę, że go pamięta — powiedziała do Juliena, odwracając głowę, by spojrzeć na niego przez ramię. — Widzisz, jak oczy mu rozbłysły?

Armand zdawał sobie sprawę, że mówią o nim. Często tak robili, a on tego nie znosił.

Wyrwał dłoń z uścisku Sary, a ona odwróciła się do niego.

— Jutro zacznę szukać — powiedziała, poklepując go po ramieniu. — Znajdziemy kogoś wyjątkowego.

Stanęła na palcach, by pocałować go w skroń, a Armand wbił sobie paznokcie w uda. Tym razem to nie jej dotyk sprawił mu ból, lecz jej zapach. Pachniała słodko, jak jabłka albo brzoskwinie, a jej kobiecy zapach był czymś, z czym jego zmysły niemal nie były w stanie sobie poradzić.

Gdy się odsunęła, mógł znowu oddychać.

— Dobranoc, Armandzie.

Julien przyglądał mu się jeszcze przez chwilę, po czym wyszedł za żoną.

Drzwi zamknęły się za nimi i Armand rozejrzał się po pokoju o pomalowanych na biało ścianach. Chodził po nim tam i z powrotem i wiedział, że ten pokój jest trzykrotnie większy od jego celi w więzieniu; jasny i słoneczny w ciągu dnia, a ciemny, lecz niegroźny, nocą. Na ścianach wisiały obrazy, pomiędzy dziurami, które zostawiła jego pięść.

Kwiaty. Pole. Kolory.

Nie potrafił sobie przypomnieć nazw wszystkich kolorów.

Pomyślał, że powinien położyć się i spróbować zasnąć, lecz tej nocy odgłosy śpiewu wieśniaków były zbyt wyraźne. Odbijały się echem w jego głowie i Armand zamknął oczy, by powstrzymać wspomnienia tamtej nocy sprzed lat.

Ale śpiewu nie dało się uciszyć, a nawet kiedy otworzył oczy i wpatrywał się w migotliwy płomień świecy, nie mógł pozbyć się tych wizji. Płomień rozpalał się i przygasał, tańczył przed jego oczami, syczał i dymił, tak jak płomień tańczący na nocnym niebie przed laty.

Ogień tańczył, kiedy obróciło się w popiół całe życie Armanda.

2

Felicity Bennett stała w parku w centrum Berkeley Square i patrzyła na ogromny dom, który miała przed sobą. Nigdy dotąd nie widziała budynku, który miałby tak wiele okien, a w tym szarym, posępnym mieście nie widziała domu tak białego jak ten. Poranna londyńska mgła jeszcze nie opadła i unosiła się wokół innych domów, spowijając je ponurym półmrokiem. Ale nawet mgła nie odważyła się dotknąć tego domu. Jego biała fasada lśniła w promieniach słońca, które właśnie wyłaniało się zza twierdzy nisko wiszących chmur.

Felicity wzięła głęboki oddech. To było do niej niepodobne, żeby czuła się onieśmielona, a jeśli zaraz nie zbierze się na odwagę, nie przejdzie przez park i nie zastuka do drzwi — tych ogromnych drzwi ze złotą kołatką w kształcie lwiej głowy — spóźni się na umówione spotkanie.

Spóźni się już pierwszego dnia pracy.

A to nie byłoby dobrze, zwłaszcza że tak bardzo starała się zdążyć na czas. Najpierw godzinę szła z probostwa do gospody, potem przez osiem godzin jechała dyliżansem, wciśnięta między tęgą kobietę i mężczyznę, który kasłał, jakby za chwilę miał wypluć płuca, a wreszcie niemiłosiernie trzęsącą dorożką dotarła tutaj.

Podróżowała całą noc bez chwili snu, mając do jedzenia tylko kawałek sera i trochę trzydniowego chleba. Bolały ją wszystkie mięśnie i ściskało w żołądku, ale nie zamierzała dać po sobie poznać zmęczenia i głodu. Stłumiła je i skupiła się na uciekającym czasie.

Jej ojciec zawsze powtarzał, że nie ma innego czasu poza czasem obecnym i Felicity zawsze przyznawała mu rację. Ale było tak, ponieważ nie miała nic przeciwko gotowaniu obiadu, uczeniu się matematyki albo zamiataniu. Zupełnie natomiast nie podobała się jej perspektywa pracowania dla jakichś nadętych arystokratów, którzy — jeśli są tacy sami jak wszyscy, których znała — okażą się protekcjonalnymi hipokrytami. Krótko mówiąc, Felicity nie miała ochoty spędzić życia na służbie.

Ale, mówiąc szczerze, jaki miała wybór? Cóż, alternatywą było...

Niemal podskoczyła, kiedy dostrzegła czyjąś obecność na prawo od siebie. Odwróciła się gwałtownie. Jakiś mężczyzna w obcisłych bryczesach, dobrze dopasowanym płaszczu z delikatnej granatowej tkaniny i wykrochmalonej białej koszuli z idealnie zawiązanym fularem wyłonił się zza jednego z drzew w parku i skinął na nią. Felicity spojrzała na niego i zamrugała, pewna, że to tylko złudzenie. Miała nadzieję, że to tylko złudzenie. Czy powinna go zignorować? Udać, że go nie zauważyła?

Skinął ponownie, tym razem dodając zniecierpliwione spojrzenie, toteż zerknęła ukradkiem na wielki dom i pospieszyła w stronę mężczyzny.

— Co tu robisz? — szepnęła, stając za drzewem i mając nadzieję, że nie widać jej z domu. — Nie powinno cię tu być.

— Moja narzeczona w końcu przybywa do Londynu, a ja nie mogę się z nią zobaczyć? Bzdura. — Mówił tylko odrobinę niewyraźnie, co było dobrym znakiem.

Kolejnym zaś jego eleganckie ubranie. Może zaczął wygrywać przy karcianych stolikach? Może zostawi ją w spokoju?

— Skąd wiedziałeś, gdzie będę? Jeszcze nie spotkałam się z rodziną mojego podopiecznego ani nie dostałam posady.

Mrugnął do niej.

— Mam pewne koneksje — poklepał modny kapelusz, który trzymał pod pachą. — Nie zapominaj o tym.

Wyciągnął rękę, najwyraźniej zamierzając złapać ją za ramię, lecz ona gwałtownie odsunęła się od niego.

Parsknął śmiechem i obrzucił przeciągłym spojrzeniem, które sprawiło, że szczelniej otuliła się płaszczem.

— Spodobasz im się — skinął głową. — A oni są bogaci. Bardzo bogaci. Dokładnie tacy, jakich szukamy.

Jej kryteria były zupełnie inne, ale nie zaprzeczyła mu.

— Mam tylko nadzieję, że płaca będzie odpowiednia. Ile jesteś winien swoim wierzycielom?

Wyszczerzył zęby w uśmiechu.

— Bardzo chcesz się mnie pozbyć, co? — Pochylił się bliżej i wyczuła zapach alkoholu w jego oddechu. — Powiem ci. Za dwadzieścia pięć funtów zapomnę o naszym małym układzie.

Strzelił palcami, a ona mimowolnie drgnęła.

— Jeśli nie dasz rady zapłacić przed początkiem roku, to... cóż, szykuj się na zapowiedzi, kochanie.

Wzdrygnęła się. Kiedyś pomysł poślubienia Charlesa St. Johna był jej ulubioną fantazją. Teraz chciałaby tego uniknąć za wszelką cenę. Dlaczego jej ojciec go nie przejrzał? Dlaczego ona się na nim nie poznała? Dwadzieścia pięć funtów równie dobrze mogłoby być milionem, ale musiała znaleźć jakiś sposób, żeby je zdobyć.

— Zrozumiałam warunki. A ty trzymaj się z dala od tego domu — wskazała na wielki budynek za nimi. — Jeśli zobaczą cię ze mną...

— Tak, tak — machnął lekceważąco ręką. — Przypomnij mi, kim masz zostać? — spojrzał na nią spod przymrużonych powiek.

— Guwernantką — wycedziła przez zaciśnięte zęby. Kiedyż on w końcu sobie pójdzie!

— Nowa guwernantka nie powinna być zaręczona. Wyższe sfery tego nie lubią — znowu pochylił się ku niej, a ona wstrzymała oddech. — Wyższe sfery mnie też nie polubią. Zapłać albo pewnego dnia zapukam do drzwi i się przedstawię. Zobaczymy, jak długo zachowasz wtedy swoją posadę.

— Jestem pewna, że to nie będzie konieczne — powiedziała, ale on już się oddalał.

— Znajdę sposób, żeby wkrótce z tobą porozmawiać. Wyślę ci liścik albo będę się kręcił koło ogrodu.

— Charles, nie... — on jednak był już za daleko, żeby ją usłyszeć.

Westchnęła i przełknęła łzy frustracji, które napłynęły jej do oczu. Jakże pragnęła, żeby ojciec jeszcze żył. Jakże chciałaby być z nim przed jego śmiercią, odsunąć pióro ojca, zrobić coś, cokolwiek, żeby nie dopuścić do jej zaręczyn z tym... nie potrafiła wymyślić wystarczająco paskudnego określenia.

Patrzyła, jak Charles St. John się oddala, w kapeluszu zawadiacko nasadzonym na głowę, i starała się udawać, że to wszystko nie zakończy się katastrofą. Oczywiście nie miała czasu na rozmyślania przed wejściem do tej eleganckiej rezydencji. Musiała być pewna siebie. Skupiając się tylko na tym, podniosła swoją niewielką walizkę, wyprostowała ramiona i ruszyła w kierunku ogromnego budynku. Im bliżej podchodziła, tym stawał się większy, wznosząc się nad nią niczym alabastrowy dąb. Serce zaczęło jej bić jak szalone, nogi trzęsły się jak galareta, ale zacisnęła zęby i szła dalej. Nie jestem tchórzem — powtarzała sobie, nie odrywając wzroku od złotej kołatki. W końcu stanęła przed nią i spojrzała prosto w oczy złotego lwa. Wyglądał przyjaźnie, na swój drapieżny, wygłodniały sposób. Sięgnęła ręką do otwartej paszczy uzbrojonej w ostre złote kły, chwyciła zwisające z niej złote kółko i zastukała trzy razy. Mocno.

Opuściła rękę i zbyt późno pomyślała, że dobrze byłoby mieć miskę z wodą, żeby zmyć brud z twarzy. Ale chyba nie mogła wyglądać aż tak źle, jak się czuła...

Nieważne. Bogaci i utytułowani rzadko zwracają uwagę na kogoś takiego jak ona — córka biednego pastora. Usłyszała szczęk otwieranego zamka, drzwi uchyliły się i stanął w nich wysoki, dystyngowany mężczyzna ubrany na czarno.

— Dzień dobry — powiedział. Jego głos brzmiał równie przyjaźnie, jak wyglądały zęby złotego lwa.

— Dzień dobry — z gardła Felicity wydobył się skrzek i odruchowo odchrząknęła. — To znaczy... dzień dobry. Jestem Felicity Bennett. Przyszłam...

O Boże. Jak się nazywa pani domu? Spotkanie z Charlesem tak ją rozproszyło, że i teraz nie mogła sobie przypomnieć szczegółów. Można by sądzić, że wszystko powinno zapaść jej w pamięć, zważywszy, ile razy czytała list z propozycją pracy, ale ten jeden maleńki detal — nazwisko pani — najwyraźniej jej umknął.

Lokaj uniósł brwi, a Felicity uśmiechnęła się nerwowo.

— Jestem umówiona na spotkanie z panią... — przeciągnęła ostatnie słowo, mając nadzieję, że przypomni sobie nazwisko. Ale nie, jej umysł pozostał czystą kartą.

A niech to!

— Księżną — poprawił lokaj, a Felicity natychmiast sobie przypomniała. — Księżną de Valere — dodał z namaszczeniem.

— Felicity Bennett — nerwowy uśmiech ani na chwilę nie zszedł z jej twarzy. Zapewne nie była tak służalcza i przymilna, jak większość gości w tym domu, ale nie była też idiotką. Znała odpowiednie formy grzecznościowe. — Przyszłam spotkać się z Jej Wysokością.

Lokaj skinął głową, a jego twarz nie wyrażała zupełnie nic.

— Jej Wysokość oczekuje pani.

Usunął się na bok i otworzył szerzej drzwi, odsłaniając przestronny westybul, cały wyłożony białym i czarnym marmurem, wielki jak plebania, która była jej domem. Przed sobą widziała wdzięczny łuk szerokich schodów prowadzących na piętro. Wnętrze było dokładnie tak imponujące i piękne, jak obiecywała fasada, a westybul skrzył się światłem. Promienie słońca sączyły się przez niewielkie okno nad drzwiami, rozświetlając kryształki żyrandola i malując tęczę iskier na morzu lśniącego marmuru.

Widok był tak piękny, że Felicity weszła, jakby przyciągana jego magią.

— Proszę zostawić tutaj walizkę — lokaj wskazał miejsce obok drzwi. — Czy to cały pani bagaż?

Felicity zamrugała gwałtownie; jego głos wyrwał ją z krainy lśniących tęcz. Uświadomiła sobie, że oczekiwała, iż dom będzie wyglądał jarmarcznie i pretensjonalnie, ale wystrój wcale taki nie był. Wszystko — od wyrzeźbionej z marmuru statuetki starożytnej Greczynki na piedestale po stojące w rogu krzesło Sheratona z kremowym obiciem — było miłe dla oka i wysmakowane.

Wszystko oprócz lokaja, który nadal badawczo się jej przyglądał.

— Przepraszam? Och nie, moje kufry powinny dotrzeć jeszcze dzisiaj albo jutro — postawiła walizkę na gładkim marmurze. Miała w niej zapakowane ubranie na zmianę i wszystko, co jej było drogie — portret ojca, Biblię matki i nuty. Zdjęła kapelusz i położyła go na walizce.

Może powinna była zabrać jeszcze jedną zmianę ubrania, ale nie potrafiła się rozstać ze swoją ulubioną muzyką, nawet jeśli nie miała jej na czym zagrać. Poza tym nie wierzyła, że mężczyźni, których zatrudniła do transportu kufrów, nie zgubią czegoś albo nie zniszczą.

Nie, ostatecznie doszła do wniosku, że lepiej będzie poświęcić garderobę niż bezcenną muzykę. A poza tym nie będzie miało żadnego znaczenia to, jak się ubierze, pomyślała, gdy lokaj dał jej znak, by poszła za nim na piętro. Jego czarna liberia była o wiele droższa od jej niedzielnej sukni.

W domu, w Hampshire, piękny biały muślin sukni z bufiastymi rękawami zawsze ściągał komplementy, zwłaszcza zestawiony z ciemnoniebieskim płaszczem, który teraz miała na sobie. Odcień płaszcza pasował do jej oczu i ładnie kontrastował z jasnymi włosami. Jednak sądząc ze wszystkiego, co dzisiaj widziała, jej strój dawno już wyszedł z mody.

Ale to i tak nie miało większego znaczenia. Nikt nie przejmuje się tym, co ma na sobie guwernantka. Nie zamierzała chodzić na bale i przyjęcia. Będzie uczyła małego chłopca. Chłopcy lubią bawić się w ziemi i biegać po ogrodzie. Może więc i lepiej, jeśli jej stroje będą raczej praktyczne niż modne.

Gdy stanęli u szczytu schodów, Felicity przyjrzała się wiszącym w korytarzu portretom, szukając wśród nich chłopca. Jego imię zapamiętała: Armand. To było urocze imię, przywodzące na myśl miękkie brązowe włosy, miły uśmiech i różowe wargi. Księżna de Valere w swoim liście dość niejasno wyrażała się na temat jego wieku, lecz Felicity wyobrażała sobie, że ma on sześć lub siedem lat.

Lokaj zapukał głośno do wielkich białych drzwi salonu, po czym otworzył je.

— Panna Felicity Bennett — oznajmił.

Jakaś kobieta stała pośrodku salonu, obok pokrytej jaskrawożółtym perkalem sofy, naprzeciwko pięknego fortepianu. Odwróciła się, słysząc głos lokaja, i ku zaskoczeniu Felicity jej uśmiech okazał się miły i ciepły. Co więcej, wydawał się szczery.

— Dziękuję ci, Grimsby. Czy mógłbyś poprosić panią Eggers, żeby przysłała herbatę?

Lokaj skinął głową i dystyngowanym ruchem zamknął drzwi.

— A więc to pani jest panną Bennett — powiedziała kobieta i zbliżyła się do Felicity, wyciągając ręce. Ten gest był zupełnie niespodziewany i zaskakujący. Ta kobieta witała ją jak starą przyjaciółkę.

— Tak. — Felicity zawahała się tylko przez moment, zanim zbliżyła się do niej i podała jej obie ręce. Dłonie kobiety były smukłe i miękkie, ale silne. Podprowadziła Felicity do sofy, gestem zaprosiła, by usiadła, po czym sama zajęła kremowy fotel naprzeciwko.

Felicity usiadła, z opóźnieniem zdając sobie sprawę, że powinna była dygnąć. Ich powitanie było stanowczo zbyt nieoficjalne. Ale może to nie jest księżna. Felicity zmrużyła oczy. Beżowa suknia owej kobiety była uszyta z najlepszego materiału i w najmodniejszym stylu, ale prosta i bezpretensjonalna. Zupełnie nie taka, jakiej można by oczekiwać po księżnej.

Prawdę mówiąc, wcale nie wyglądała na księżnę. Niewątpliwie była piękna. Miała wielkie brązowe oczy i błyszczące brązowe włosy, uczesane elegancko, lecz skromnie. Twarz miała otwartą i szczerą, o wysokich kościach policzkowych i pełnych ustach.

Wygląda na zupełnie normalną osobę, doszła do wniosku Felicity. Z pewnością to nie jest egzotyczna księżna de Valere, żona jednego z najbogatszych i najbardziej tajemniczych książąt w całej Anglii. Tym bardziej tajemniczego, że jego tytuł i pochodzenie były francuskie.

— Nie wyglądam na księżnę, nieprawdaż? — odezwała się kobieta, a serce Felicity zamarło. Czyżby ta kobieta czytała w jej myślach? — Jestem księżną od niedawna, zaledwie od siedmiu miesięcy. Zanim poślubiłam księcia, moja pozycja była taka, jaką będzie pani. Byłam guwernantką.

— Och! — Felicity starała się nie sprawiać wrażenia zaskoczonej, ale przecież nie codziennie książę żeni się z guwernantką. Felicity próbowała sobie wyobrazić, jak by to było poślubić księcia. Być żoną człowieka, do którego należy to wszystko. Rozejrzała się ukradkiem po pokoju z lśniącym drewnianym parkietem, grubymi dywanami, ciężkimi draperiami i kosztownymi dziełami sztuki. Wcale nie była pewna, czy chciałaby być odpowiedzialna za to wszystko.

Z wyjątkiem fortepianu. Ten przyciągał jej spojrzenie. Ile to już czasu minęło, odkąd miała okazję grać na instrumencie tej klasy? Może nigdy nie grała na instrumencie tej klasy, ale stanowczo zbyt dużo czasu upłynęło, odkąd ostatnio w ogóle grała.

— Trochę tego za dużo, prawda?

Felicity spojrzała na księżnę, niepewna, jak zareagować. To był najpiękniejszy pokój, w jakim kiedykolwiek się znalazła, ale za jeden porcelanowy talerz na stoliku niektórzy z jej uboższych sąsiadów w Selborne mogliby się wyżywić przez miesiąc albo i dłużej. Gdyby posiadała choć niewielki ułamek bogactwa widocznego tylko w tym jednym pokoju, nie byłaby teraz tutaj, bez grosza przy duszy, bez domu, z niemal całym dobytkiem spakowanym do małej walizki stojącej przy drzwiach wejściowych.

— To jest piękne.

I jak bardzo świerzbiły ją palce, by usiąść przy fortepianie. Prawie słyszała w myślach muzykę.

— Ale onieśmielające — uśmiechnęła się księżna. — Gdy pierwszy raz weszłam do tego pokoju, byłam tak zdenerwowana, że zwymiotowałam.

Felicity otworzyła szeroko oczy ze zdumienia.

— Och.

— W obecności księcia.

— Och! — Felicity zasłoniła usta dłonią, żeby nie wybuchnąć śmiechem.

— Bardzo dobrze. Chciałam, żeby się pani roześmiała.

Rozległo się pukanie do drzwi i weszła służąca z serwisem do herbaty. Kiedy księżna mówiła, służąca rozstawiła na stoliku piękne porcelanowe filiżanki, nalała herbatę i podała Felicity dużą porcję czegoś, co wyglądało na nieprzyzwoicie pyszne ciasto. Felicity przyjęła ciasto i nabiła na widelczyk spory kawałek. Smakowało wanilią i cynamonem, a kiedy Felicity przełknęła, jej żołądek zaburczał z zadowolenia. Zastanawiała się, czy byłoby bardzo nieuprzejmie poprosić o dokładkę. Zerkając na ciasto, ostrożnie sączyła herbatę. Może dzięki temu ciasto wystarczy na dłużej.

— Chcę, żeby pani wiedziała — kontynuowała księżna — że rozumiem, jakie to wszystko może się wydawać onieśmielające — wskazała ręką salon. — Proszę bez wahania przychodzić do mnie, jeśli będzie pani potrzebowała otuchy lub wsparcia. Obawiam się, że pani zadanie nie będzie łatwe, ale chętnie pomogę w każdy możliwy sposób.

Służąca zniknęła bezszelestnie i Felicity doszła do wniosku, że nadszedł odpowiedni moment, by zadać pytanie.

— Czy może pani powiedzieć mi coś więcej na temat hrabiego de Valere? Jakie będą moje obowiązki jako guwernantki?

Księżna zmarszczyła lekko brwi i Felicity zaczęła się zastanawiać, czy powiedziała coś nie tak.

— Nie powiedziałam, że będzie pani guwernantką. Raczej opiekunką. Hrabia nie potrzebuje już nadzoru.

— Rozumiem.

Felicity najwyraźniej myliła się, wyobrażając sobie, że mały Armand jest aż tak młody. Sądziła jednak, że utytułowani wysyłają swoich synów do Eton, kiedy już nieco podrosną. Ale widocznie obecna księżna jest drugą żoną księcia. A w takim razie chłopiec może być kilkunastolatkiem.

— Rozumiem, że ma pani doświadczenie w edukacji — rzekła księżna. — Pani ciotka, która panią poleciła, mówiła, że uczyła pani w szkole parafialnej niedaleko swojego domu. We wsi Selborne. Czy tak?

— Tak. Mój ojciec był pastorem metodystą i wierzył w edukację ubogich. Zebrał pieniądze na darmową szkołę parafialną, a potem przeznaczył większość własnej pensji, by ją wyposażyć w książki i inne potrzebne rzeczy.

— To godne podziwu. Pani ciotka powiedziała, że niedawno umarł.

Felicity spuściła wzrok, mając nadzieję, że nagłe kłucie pod powiekami nie przerodzi się w potok łez.

— Długo chorował.

— A więc to nie było całkiem niespodziewane — głos księżny brzmiał łagodnie i jego czuły ton chwycił Felicity za serce.

— Nie.

Śmierć ojca nie była niespodziewana przynajmniej dla niego. Musiał wiedzieć, jak ciężko jest chory i że zostało mu już niewiele czasu. Ona jednak zawsze sądziła, że ten kaszel minie. To trwało zbyt długo, ale tylko dlatego, że ojciec przemęczał się i nie wypoczywał wystarczająco. Gdyby tylko więcej odpoczywał...

Gdyby powiedział jej, jak poważna jest jego choroba i jakie ma wobec niej plany, ona nie zgodziłaby się pojechać z wizytą do ciotki. Byłaby z nim aż do końca i być może dałoby się uniknąć całej tej sprawy z Charlesem St. Johnem.

Stan ich finansów był żałosny, ale rozwiązanie, jakie wymyślił ojciec, żeby zabezpieczyć jej przyszłość, jeszcze gorsze. Niestety, musiał nie wiedzieć, że Charles St. John sam ma długi, że jest notorycznym pijakiem i hazardzistą. Jak ojciec mógł o tym nie wiedzieć? Charles umiał oszukać każdego. Niewiedzę mogła wybaczyć, ale trudniej było jej się pogodzić z tym, że ojciec podpisał kontrakt zaręczynowy, nawet nie zapytawszy jej o zdanie. Jak mógł oddać własną córkę, jakby była częścią majątku?

Tak oto znalazła się tutaj, w tym bogato zdobionym salonie, i siedziała naprzeciwko księżny, popijając herbatę.

Mimo wszystko życie mogło chyba być gorsze.

Znacznie gorsze.

— Cóż, cieszymy się, że jest pani z nami. Pani ciotka blisko przyjaźni się z kobietą, która jest dla mnie jak matka. Skoro ona panią poleca, wiem, że muszę panią zatrudnić. I to wielkie szczęście dla nas, że mogła pani przybyć tak szybko. Chcielibyśmy, żeby zaczęła pani natych. O co chodzi, Grimsby?

Felicity odwróciła się i ujrzała małomównego lokaja stojącego w drzwiach.

— Wasza Wysokość, pytanie do pani.

— O co chodzi?

— Obawiam się, że to od robotników w pokojach dziecinnych.

— Ach. Czy możesz im powiedzieć, żeby poczekali?

— Tak, Wasza Wysokość — lokaj cofnął się o krok i zatrzymał. — Chociaż mówią, że to raczej pilna sprawa.

Księżna westchnęła głośno i wstała z fotela. Felicity pospiesznie poszła w jej ślady i zauważyła lekkie zaokrąglenie pod lekko opiętą na brzuchu suknią księżny. Księżna była przy nadziei.

— Przepraszam — księżna rozłożyła bezradnie ręce. — Jestem pewna, że to zajmie najwyżej chwilę.

— Oczywiście.

Felicity usiadła z powrotem na sofie i próbowała dopić herbatę. Była bardzo dobra, o wiele lepsza od tej, do której przywykła w domu. Oczywiście ona i ojciec powinni się cieszyć, że mogli pijać herbatę, upomniała sama siebie. Jej ciotka Robbins miała sześcioro dzieci, co dawało osiem osób do wykarmienia, więc herbata była ostatnią rzeczą, jaką przejmowali się kuzyni.

Felicity uśmiechnęła się na myśl o ciotce, wuju i ich wielkiej, szczęśliwej rodzinie. Gdy umarł ojciec Felicity, ciotka zaproponowała jej miejsce u siebie, ale Felicity nie chciała być dla nich ciężarem. A potem, kiedy pojawił się Charles, wymachując tym kontraktem, jej możliwości stały się jeszcze bardziej ograniczone. Tylko pieniądze mogły sprawić, że on i ten wstrętny dokument znikną. Och, mogła odmówić poślubienia go, ale wtedy byłaby w jeszcze gorszej sytuacji niż teraz. Z czego by żyła? Żaden godny szacunku mężczyzna nie poślubiłby tak skompromitowanej kobiety. A kto zatrudniłby kogoś o takiej reputacji? Ciotka, widząc tragiczną sytuację Felicity, pomogła jej zdobyć tę posadę.

Felicity rozejrzała się jeszcze raz, podziwiając salon. Kto by pomyślał, że znajdzie się w takim miejscu?

Jej wzrok spoczął na jednym z imponujących obrazów. Przesunęła dłonią po kosztownym obiciu sofy, ale tak naprawdę najbardziej pragnęła zagrać na tym pięknym fortepianie. I tak się złożyło, że została całkiem sama. A instrument tylko czekał, żeby na nim zagrać.

Przechyliła się, żeby lepiej go widzieć. Był wspaniały. Stanowczo znacznie lepszy niż cokolwiek, na czym miała okazję grać. O wiele lepszy niż ten, na którym się uczyła — stary fortepian, który należał kiedyś do jej matki.

Jej matka też uczyła. Dawno temu. Teraz nie było już ani matki, ani tamtego fortepianu. Matka umarła na suchoty, a fortepian został sprzedany przed dwoma laty dla spłacenia jakiegoś długu.

Zegar na kominku odmierzał kolejne minuty, a księżna wciąż nie wracała. Im dłużej Felicity patrzyła na fortepian, tym bardziej swędziały ją palce.

Przecież to nikomu nie zaszkodzi, jeśli obejrzy go troszkę dokładniej.

Wstała, zerkając to na drzwi salonu, to na fortepian. A gdy była tuż przy nim, musnęła palcami struny i uniesioną pokrywę. Drewno było gładkie i chłodne w dotyku. Kiedy cofnęła palce, nie został na nich nawet najmniejszy pyłek.

Ostrożnie okrążyła instrument, podziwiając go, ale równocześnie uważnie obserwując drzwi salonu. Nie przypuszczała, żeby księżna miała coś przeciwko temu, że tylko popatrzy na instrument.

Ale zagrać... cóż, to zupełnie inna sprawa, pomyślała Felicity, siadając na pluszowym taborecie przed rzędem czarnych i białych klawiszy. Granie na cudzym instrumencie bez zapytania o pozwolenie uważano za niegrzeczne.

Felicity pogładziła klawisze, dotykając jednego po drugim. W myślach słyszała dźwięk, jaki wydawał każdy z nich, i tak, nie naciskając klawiszy, zaczęła grać swoją ulubioną sonatę. Nie była nawet pewna, jaki tytuł ma ten utwór. Było to coś, co lubiła grać jej matka, i czego Felicity od dawna nie słyszała.

Delikatnie zwiększyła nacisk na klawisze, aż muzyka zabrzmiała niewiele głośniej, niż brzmiał w jej uszach wytwór wyobraźni. Naciskała leciutko, głusząc tony, które słyszała, lecz to nie miało znaczenia. Muzyka była piękna.

Zamknęła oczy i wyobraziła sobie dłonie matki na zużytych klawiszach instrumentu w domu. Wyobraziła sobie twarz pochłoniętej grą matki.

Tu następował trudny fragment. Matka zmarszczyła brwi w skupieniu.

A teraz żywszy. Matka uśmiechała się, a jej palce zdawały się płynąć po klawiszach.

Palce Felicity także zdawały się płynąć po klawiszach. Niejasno zdawała sobie sprawę, że teraz gra już całkiem głośno. Zdawała sobie sprawę, ale już się tym nie przejmowała. Nawet jeśli dostanie burę, będzie to niczym wobec piękna muzyki. Nie potrafiła myśleć o niczym innym. Nuty usidliły ją i zniewoliły. Musiała dokończyć tę sonatę. Nie mogłaby oddychać, gdyby nie usłyszała następnej nuty, a potem kolejnej.

Grała z zamkniętymi oczami. Znała tę sonatę tak dobrze, że nie musiała patrzeć na śmigające palce. I mimo wszystko ani razu się nie pomyliła. Kiedy raz usłyszała jakiś utwór, rzadko zdarzało jej się pomylić.

I nagle, gdy sonata niemal dobiegła końca, doznała wrażenia ukłucia. Otworzyła oczy i spojrzała prosto przed siebie.

Jakiś mężczyzna patrzył na nią. Stał tuż przy drzwiach do salonu, z opuszczonymi wzdłuż boków zaciśniętymi w pięści rękoma. Jego koszula i spodnie były najnowszej mody, ale nie nosił kamizelki ani fraka, a koszulę miał rozpiętą pod szyją. Co jeszcze bardziej zaskakujące, był bez butów i skarpetek. Ubranie miał czyste i schludne, lecz włosy w nieładzie, długie i niczym niezwiązane. Brązowe, opadające na ramiona loki były jednak czyste.

Ale to jego oczy sprawiły, że palce Felicity znieruchomiały. Były to najbardziej niebieskie oczy, jakie kiedykolwiek widziała, osłonięte długimi, gęstymi rzęsami i ciemnymi brwiami. W jego oczach było coś, co przyprawiło ją o dreszcz.

Lecz nie dreszcz strachu, chociaż mężczyzna ów był wysoki i na tyle potężnie zbudowany, że mógł stanowić zagrożenie, gdyby tylko zechciał.

Wstrząsnęło nią, gdy uświadomiła sobie, że ten mężczyzna kocha muzykę tak samo jak ona. Felicity czytała to z jego twarzy, z jego oczu. A widząc odzwierciedlenie własnej pasji, zamarła.

Muzyka ucichła i w salonie zapanowała cisza.

Felicity patrzyła na mężczyznę, a on patrzył na nią.

I wtedy zaczął wyć.

3

Armand wiedział, że ten dźwięk przestraszył dziewczynę, ale wydobył się z niego, zanim zdążył nad sobą zapanować. Był wściekły z powodu niespodziewanej ciszy.

Siedział w bibliotece brata, patrząc przez francuskie okno na ogród, kiedy rozległa się muzyka. Lubił ogród — świeże powietrze i otwartą przestrzeń. Często w nim pracował, pielęgnując krzewy lub kwiaty, lecz dzisiaj tylko patrzył, wyobrażając sobie, że jest poza miastem. Wolny od ograniczeń murów. Wolny od ograniczeń własnego umysłu. Musiał się skupić, by powstrzymać napływające obrazy.

Początkowo muzyka była cicha i pomyślał, że dobiega z sąsiedniego domu. Lecz stopniowo stawała się coraz głośniejsza, a wtedy Armand wstał i wyszedł z biblioteki do holu.

Musiał znaleźć źródło tego dźwięku i albo go powstrzymać, albo upewnić się, że będzie trwał. Stał pośrodku czarno-białego marmurowego holu i starał się sobie wyobrazić wszystkie pokoje w domu. Przywoływał w myślach obraz instrumentu, który wydaje te dźwięki, i próbował sobie przypomnieć, czy widział taki instrument w tym domu. Gdyby się postarał, mógłby sobie przypomnieć jego nazwę, ale słowa mogły być niebezpieczne. Jednak dźwięk był czymś znajomym.

W końcu w jego myślach rozbłysnął obraz salonu i stojącego w nim instrumentu. W jednej chwili był na schodach i przeskakiwał po dwa stopnie. Gdy dotarł do drzwi salonu, zatrzymał się.

Co będzie, jeśli otworzy drzwi, a muzyka ucichnie? Jeśli to wcale nie jest muzyka, tylko wytwór jego wyobraźni?

To zdarzało się już wcześniej. W więzieniu samotność powodowała bardzo realistyczne iluzje. Słyszał głosy, muzykę, widział nawet obrazy, które — mógłby przysiąc na własne życie — były prawdziwe. Ale kiedy próbował podejść bliżej, dotknąć, znikały, zamieniając się w zatęchłą celę.

Co będzie, jeśli ta muzyka także zniknie?

Armand stał z ręką na drzwiach i rozmyślał. Pokojówka, ścierająca w pobliżu kurze, obserwowała go. Zorientował się po tym, jak zdenerwowana odwróciła wzrok, gdy na nią spojrzał. Chciał spytać, czy ona także słyszy muzykę, lecz nie potrafił.

Za drzwiami muzyka rozbrzmiewała coraz głośniej i Armand nie mógł czekać już ani chwili dłużej. Przekręcił klamkę i wszedł do środka. Ku jego zaskoczeniu, muzyka nadal brzmiała. Teraz już widział, skąd dobiegała — jakaś kobieta siedziała przy instrumencie, który zobaczył w myślach. Miała...

Żółte. Żółte włosy.

To nie było odpowiednie słowo na określenie tego koloru, ale im mniej myślał o słowach, tym lepiej. Nie mógł ryzykować mówienia. Nie przeżyłby kolejnego pobytu w więzieniu — ciemności, smrodu, doprowadzającej do szaleństwa samotności. Prędzej by umarł.

Kobieta przed nim grała teraz gwałtownie, pochylając się nad klawiszami i kołysząc z boku na bok. Oczy miała zamknięte i nie widziała, jak wszedł.

Patrząc na nią, Armand zaczął oddychać wolniej, a jego myśli się skoncentrowały. Prawie jakby patrzył w ogień. Jakie to słowo? Oczarowanie? Ale nie tylko muzyka przykuła jego uwagę.

Ta kobieta. Nie mógł od niej oderwać wzroku.

Czy wszystkie kobiety mają policzki tak gładkie albo szyje tak długie? Nigdy wcześniej tego nie zauważył. A jej żółte włosy? Podobał mu się sposób, w jaki promienie słońca, zdało się, w nie wtapiały.