Wydawca: Akurat Kategoria: Kryminał Język: polski

Uzyskaj dostęp do tej
i ponad 20000 książek
od 6,99 zł miesięcznie.

Wypróbuj przez
7 dni za darmo

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

e-czytniku kup za 1 zł
tablecie  
smartfonie  
komputerze  
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Liczba stron: 329 Przeczytaj fragment ebooka

Odsłuch ebooka (TTS) dostępny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacji Legimi na:

Androida
iOS
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?

Ebooka przeczytasz na:

Kindlu MOBI
e-czytniku EPUB
tablecie EPUB
smartfonie EPUB
komputerze EPUB
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Zabezpieczenie: watermark Przeczytaj fragment ebooka

Opis ebooka Twardzielka - Mariusz Zielke

Pierwszy kryminał o polskim show-businessie. Mocna historia o zepsuciu i zbrodni w świecie pełnym kłamstw.

Sześć dziewczyn: pięć trupów, jedna zaginiona. Ktoś brutalnie morduje piękne modelki. Ściągnięta ze szpitala psychiatrycznego agentka o specyficznej urodzie i poszarpanym życiorysie musi wyjaśnić tajemnicę, mierząc się także z własną, pełną sekretów przeszłością. W świecie okrutnych zbrodni, perwersyjnego seksu, luksusowej prostytucji, dziwacznych wynaturzeń zepsutego show-businessu rozegra się gra o najwyższą stawkę.

 

"Twardzielka" to bezkompromisowy thriller, którego akcja ukazuje prawdziwe oblicze cynicznego świata wielkich pieniędzy, gwiazd, mediów i salonów. Mocna lektura, pełna napięcia i dramatycznych wydarzeń.

Opinie o ebooku Twardzielka - Mariusz Zielke

Fragment ebooka Twardzielka - Mariusz Zielke

Projekt okładki: Paweł Panczakiewicz/PANCZAKIEWICZ ART.DESIGN

Redakcja: Maria Śleszyńska

Redakcja techniczna: Karolina Bendykowska

Skład wersji elektronicznej: Robert Fritzkowski

Korekta: Jadwiga Piller, Maria Śleszyńska

Wszystkie postacie i wydarzenia opisane w książce są fikcyjne, a wszelkie podobieństwo do osób żyjących jest przypadkowe.

Zdjęcie na okładce:

© Tim Robinson/Arcangel Images

© for the text by Mariusz Zielke

© for this edition by MUZA SA, Warszawa 2014

ISBN 978-83-7758-693-8

Wydawnictwo Akurat

Warszawa 2014

Wydanie I

Jak to możliwe, dziwna dziewczyno,

że jesteś tak wieloma kobietami

dla tylu ludzi?

Sylvia Plath, Dzienniki 1950–1962

Pewnego wieczoru wziąłem na kolana Piękno.

I przekonałem się, że jest gorzkie.

Arthur Rimbaud, Sezon w piekle. Iluminacje

Prolog

wrzesień,

ubiegły rok

Za Wolinem skręcili w prawo na Warnowo. Michał nie zareagował na nieśmiałe protesty przyjaciół i zwolnił, podziwiając malowniczą okolicę. Wąska dróżka bieg­ła pomiędzy żegnającymi już lato drzewami, ogromnymi połaciami brudnozielonych pól i pastwisk ogrodzonych popękanymi belkami, z rzadka tylko pilnowanymi przez stare, czerwone mury domostw. Mimo końcówki września wciąż było ciepło i słonecznie. Otworzył szeroko okno, wdychając świeże powietrze, specyficzny zapach gospodarstw i zagród wymieszany z wyczuwalnym z daleka dymem z palenisk, który szybko ustąpił mocnej woni sosen, buków i dębów wspaniałej kniei, ciągnącej się kilometrami aż do nadmorskich piaszczystych plaż niemal pustych w tym miejscu i o tej porze roku.

– Ależ powietrze. To nie Warszawa, chłopcy.

– Nad morzem wóda wchodzi mi jak mleko. Na co jesteśmy przygotowani, prawda, panowie? – Paweł podsunął mu pod nos butelkę single malta, zapakowaną w papierową torbę. Michał pomyślał, że picie z gwinta trzydziestoletniego bimbru po pięćset dolców za butelkę trzeba uznać za profanację, nawet jeśli ma się go całą skrzynkę w bagażniku i pewność darmowego uzupełnienia zapasu w razie konieczności.

– Prowadzę. – Odsunął ramię z butelką i zawołał do tyłu: – Budź się, młody!

Artur, który w proteście przeciw zmianie trasy udawał, że śpi, westchnął głośno i zażartował:

– Już niedziela?

Przyjaciele roześmiali się gromko. Rozumieli się bez słów. Każdy głupi żart, kaprys, problem. Byli najlepszymi przyjaciółmi, znali się niemal jak kochankowie. Trzy wspólne lata w Szkole Głównej Hand­lowej, rok na wymianie na Uniwersytecie w Sussex oraz wizyty na uczelniach w Chinach i Brazylii wzmocniły więzi przyjaźni i stanowiły solidny fundament na przyszłość.

– Dlaczego nie jedziemy przez Międzyzdroje? – zaprotestował Artur.

– Chcesz spotkać mojego starego? – odparł Michał.

Artur spojrzał w okno. Ojciec Michała nie przepadał za nim i chłopak chyba zdawał sobie z tego sprawę, choć udawał, że się tym nie przejmuje.

– Aaa, zapomniałem. – Pokiwał głową. – Szkoda. Tamtejsze dziewczyny…

– Powinieneś raczej spieszyć się do Grodna.

Znów ten porozumiewawczy śmiech. Tak, powinniśmy spieszyć się do dziewczyn z Grodna. Tam nie będzie żadnych niedopowiedzeń, niepotrzebnych fochów, min i wybiegów. Jasna, prosta sytuacja. Słono zapłacili za ogień, który ich czekał. Ale warto było.

– Ciekawe, co tym razem przygotowała nam Sonia? – Paweł pociągnął porządny łyk z butli. – Ją też bym chętnie przeleciał.

– A kogo ty byś nie przeleciał – zadrwił Artur i klepnął przyjaciela w kark. – Pamiętasz tę paskudę z akademika?

– To nie byłem ja…

– No tak, zapomniałem, że po drugiej butelce przechodzisz w trzeci wymiar…

Michał pokręcił głową z zadumą. Ktoś, kto wymyślił mu życie, naprawdę powinien dostać medal. Miał najwspanialszych przyjaciół na świecie, najpiękniejszą dziewczynę pod słońcem, świetnego staruszka z otwartym na wszystkie zachcianki portfelem, kasę i wielką przyszłość. Stała przed nim otworem, rozwierała ramiona, czekała na niego. Tyle dróg do wyboru. Tyle moż­liwości.

Świetne życie.

Jak to powiedziała ta wróżka w Chinach? „Czeka cię życie pełne wrażeń, tylko takie się liczy”.

Wrażenia.

A tych dzisiejszego wieczoru nie zabraknie. Już Sonia się o to postara. Jeszcze nigdy się na niej nie zawiedli. Dziewczyny zawsze spełniały wszystkie zachcianki, były piękne, niezwykłe, cudowne. I wcale nie przypominały kurewek. Normalne laski, tyle że z załadowanym do mózgów odpowiednim oprogramowaniem. Żadnych narzekań, wykonywanie poleceń bez mrug­nięcia okiem, wieczny uśmiech na pięknych buziach i sterczące cycki. Nie zmuszały się, były chętne i radośnie uczynne. Inicjatywa własna mile widziana, podobnie jak nieudawane orgazmy. Miejcie z tego trochę przyjemności. Wasi klienci są tego warci. Są bogaci, zadbani, czyści, nawet jeśli starsi, to na szczycie drabiny społecznej. A z takimi jak Michał i jego przyjaciele… Sama przyjemność.

Michał popatrzył po przyjaciołach. Smukłe, umięśnione, opalone ciała. Sympatyczne twarze nigdy niepoddane ekstremalnym próbom, które zostawiają rysy w oczach i charakterze. Silni, wspaniali, władczy. Przyszli panowie świata.

Z takimi to naprawdę sama przyjemność.

Nawet dla takich cudownych kobiet jak one.

Gwiazdy. Były prawdziwymi gwiazdami.

– Może dziś będę miał przyszłą królową sceny? – westchnął teatralnie Artur.

– Dzieciaki ci nie uwierzą, jak opowiesz, kogo w młodości posuwałeś.

– Nie zamierzam mieć dzieci.

– Dzieci to tylko problemy, prawda, Hades?

Hades, ksywka Michała od dnia, gdy zdobył tytuł króla nocy klubu Hades. Mimo że kojarzyła mu się tylko z dobrymi rzeczami, nie lubił jej. Może dlatego, że w przeciwieństwie do przyjaciół był zadeklarowanym optymistą. Nawet gdy się waliło i paliło, on dostrzegał blask słońca, światełko w mroku.

„Nie poddawaj się, nie jesteś słabeuszem, zawsze walcz do końca” – tak mawiał jego ojciec.

Hades. Naprawdę kiepska ksywka dla niego.

Wtedy, tamtego wieczoru w Hadesie, poznał Łucję. Łucję o pięknym imieniu i jeszcze wspanialszym ciele, włosach jak marzenie, rozkoszy wymalowanej na twarzy. Kobietę, z którą każdy normalny facet… chciałby mieć dzieci.

Tak, on zupełnie poważnie o tym myślał.

Myślał o dzieciach z Łucją.

– Co tam, Hades? Masz odpowiednie zabezpieczenie? – Artur pomachał mu paczką prezerwatyw przed nosem. – Wszystkie kolory tęczy i na deser wielka czerń. Big Daddy, jak pseudonim tego słynnego boksera. Chciałbyś mieć taką pałę, co nie…?

Nie słuchał ich. Wyłączył się. Mógłby teraz przymknąć oczy i byłby tylko on, wiatr, morsko-leśny zapach wczesnej jesieni, powoli wpadające w żółć i czerwień kolory liści… I Łucja. Jej wspaniała, roześmiana buzia. Ta jedyna. Ciekawe, jak zareagują przyjaciele, gdy im o tym powie? Gdy wyjawi, że w końcu się zdecydował. Że to właśnie ona, ta jedyna.

Dzieci. Tak, chcę mieć z nią dzieci.

Już widział te miny. Rozdziawione w zdumieniu gęby. Podręcznikowy przykład osłupienia.

Ale pomiędzy nami nic się nie zmieni, nie bójcie się, wszystko zostanie po staremu. Piwo co czwartek, niedzielny basen, weekendowy brydż do rana przy dobrej butelce. Ojciec będzie dostarczał single malty jak dziś. Dużo ich dostaje, nie zbiednieje od utraconej skrzyneczki. Tak, tak. I rowery, narty, bungie, tenis. Wszystko zostanie po staremu.

A dziewczyny?

To też się nie zmieni? Nie będziesz już szukał dla nas Soni i jej anielic? Diablic raczej. Nie będzie ci żal? Rzeczywiście potrafisz to urwać? Łucja zastąpi ci je wszystkie? Naprawdę jest taka dobra? Opowiedz nam.

Nie uniknie takich pytań.

Zacisnął mocno szczękę.

Będzie bronić jej honoru. Łatwe dziewczyny to inny temat. Ja też nie chcę rozmawiać o waszych dziewczynach. Bo ich nie mamy. W takim razie nie będę chciał. Nie będę wypytywał. Wy też musicie ją uszanować. Bo ona jest inna, wyjątkowa. Zapamiętajcie to słowo: wyjątkowa.

A widzisz, coś jednak się zmieni.

Pierwsza zmiana, potem druga.

Trzecia.

Czwarta.

Potem już poleci. Będzie z górki.

Zapomnisz o piątkowym piwku, na narty pojedziesz z nią, a nie z nami, wybierzesz plaże na Bora Bora zamiast nurkowania z orkami w norweskich fiordach. Powoli zaczniesz odpuszczać. Zamienisz wyzwania na ciepłą kołderkę. Wejdziesz pod kapciuch, zapomnisz. Zapomnisz o nas.

Bzdura. Łucja lubi orki, polubi was, wy polubicie ją.

To twarda baba, nie mimoza.

Ale… macie rację.

Nic nie będzie takie jak kiedyś.

– Coś się tak zamyślił? Nie możesz się doczekać?

Wyjechali na chwilę z lasu, a potem ciągnęli mozolnie na trójce wąską dróżką przez ciemne, gęste ostępy parku narodowego aż do samego Grodna. Duży luksusowy jeep bez trudu pokonał ostatnią część trasy z resztkami asfaltu i wielkimi dziurami w nawierzchni. Michał zaparkował przed bramą wjazdową, na której widniał napis:

Woliński Park Narodowy Grodno Kompleks edukacyjny

Dyżurka – jak zawsze – była pusta. Nikt nie musiał pilnować tego zadupia. Otworzył bramę i wrócił do samochodu. Obaj przyjaciele wystawiali już łby przez szyby.

– Boże, ależ tu cudnie. Niesamowite – szepnął Artur.

– Twój stary ma naprawdę niezłe chody – dodał Paweł.

– Mojemu staremu nic do tego – fuknął Michał. Nie lubił, gdy jego własne sukcesy próbowano powiązać ze znajomościami ojca. To on wynalazł tę willę i sam załat­wił wszystkie formalności związane z dzierżawą. Nawet pierwszą ratę i wadium wpłacił ze swojego konta. Ojciec w niczym mu nie pomógł.

– Nie wściekaj się, tylko żartuję.

– Znajdź sobie inny obiekt do kpin.

– Chyba wiem jaki, zobaczcie.

Na parkingu przed głównym budynkiem byłej rządowej willi stał samochód Soni.

– Ciekawe, czy udało jej się spełnić wszystkie nasze oczekiwania.

– A kiedyś się nie udało?

Zaparkowali obok, chwycili worki z rzeczami oraz prowiantem i ruszyli do najbliższego budynku. Drzwi były otwarte. Pusta recepcja sprawiała niesamowite wrażenie.

– Czuję się jak w Czarnobylu – szepnął Paweł. – Wymarłe miasto w wersji mini. Stara pieprzona komuna, relikt przeszłości, przeżarty przez czas.

Usłyszeli chichot dziewczyn na górze i spojrzeli po sobie.

– Nie mogę się doczekać. – Artur oblizał wargi.

– Spokojnie, najpierw się przygotujemy.

– Ech, te wasze niespodzianki.

Weszli do przeznaczonej dla nich części budynku, rozpakowali rzeczy, wykąpali się i włożyli garnitury.

– Jak nie ty – ocenił Michała Paweł. – Hades w gajerku.

– Prosiłem cię, żebyś mnie tak nie nazywał.

– Dobrze, już dobrze. – Paweł wyjrzał przez okno w samą porę, by zobaczyć odjeżdżający samochód Soni. Zgodnie z umową miała pojawić się dopiero jutro rano, by odebrać dziewczyny.

Pierwszy szedł Artur, chwiejąc się wesoło na boki z butelką wina w ręku, za nim Paweł, na końcu Michał. Zwykle to on prowadził. Dziś jednak wolał poczekać. To ostatni raz. Więcej już nie będzie. Zostanie tylko Łucja.

Stanęli przed drzwiami i Paweł wyjął paczkę z koką.

– Kto chce na zachętę?

Michał zwykle odmawiał, ale tym razem wciągnął trochę białego proszku, czując nagły przypływ mocy. Ostatni raz. Ostatni raz.

Słońce rozbłysło i eksplodowało.

Znów był bogiem.

Ostatni raz.

Niech zatem będzie wyjątkowy.

– Daj jeszcze jedną działkę. Moc.

Pociągnął i poczuł gwałtowny przypływ adrenaliny. Aż nim wstrząsnęło. Wspaniale. Jak młody bóg. Sprawię, że trafisz na Olimp, królowo, kimkolwiek jesteś. Nie miałaś lepszego kochanka. Czeka cię pół godziny jazdy bez trzymanki na moim byku o demonicznym kształcie. Prawdziwa czysta rozkosz. Zobaczysz. Przekonasz się.

Drzwi wolno się otwierały.

Artur wszedł, wesoło pogwizdując i kołysząc się na boki kanciastymi, szybkimi ruchami. Chodził tak, jak się kochał i bił – szybko, ostro, gwałtownie. Był znacznie bardziej ekspresyjny niż Paweł, ale Michał czasem nakrywał go na chwilach refleksji, i wydawał się wówczas zupełnie innym człowiekiem.

„No tak, robi z siebie głupka na pokaz” – myślał Michał.

Z kolei Paweł ciągle wydawał się taki sam. Cichy, wyważony, spokojny. Tylko kiedy ktoś go naprawdę zdenerwował, wpadał w furię. Wtedy lepiej być daleko.

Artur postawił butelkę z winem na stole i zagwizdał, tym razem głośno i ostentacyjnie, chcąc okazać, jak bardzo podoba mu się wybór Soni. Zgodnie z zamówieniem dziewczyny były trzy. Brunetka, ruda i blondynka. Artur chciał z początku Murzynkę, ale w ostatniej chwili wycofał się i zmienił wytyczne. Paweł jak zawsze poprosił o rudą.

Ale żeby była inna niż ostatnio. Nie to, żeby mu tamta nie pasowała…

„Po prostu nie wchodzi się dwa razy do tej samej rzeki” – powiedział, siląc się na dowcip, choć wyraźnie nie o to chodziło.

Może mu nie wyszło albo wstydził się czegoś innego?

„A ty?” – zapytała wówczas Michała Sonia.

Przymknął oczy i wyrecytował: „Metr siedemdziesiąt pięć, średni biust, proste blond włosy za ramiona, zielone oczy. Ma być piękna. Włosy mogą być sztuczne. Ale oczy… mają być… prawdziwe. I cycki. Muszą sterczeć, wyzywać, prowokować. Ma mieć ładne cycki”.

I oto stała przed nim. Dokładnie taka, jak ją opisał. Metr siedemdziesiąt pięć, zielone oczy, włosy blond i proste. Bez peruki. Pod wieczorową suknią o perłowym kolorze sterczące cycki. Świeża letnia opalenizna gratis, bez zamówienia. Twarz jakby trochę rozmazana, jak na starym zdjęciu.

Ideał. Ideał piękna.

Zacisnął mocno zęby, by nie dać po sobie poznać wstrząsu, jakiego doznał.

Aż za bliska ideału.

Koka już działała. Po fali mocy i euforycznego uniesienia wzrok, jeszcze przed chwilą wyjątkowo wyostrzony, zaczął płatać mu figle. Kontury się rozmazały. Dziewczyna przed nim urosła o parę centymetrów, stała się wielką bezkształtną masą, a potem wszystko wróciło do normy.

Uff. Mocny towar.

Artur i Paweł dość szybko zabrali się do roboty, a oni tylko na siebie patrzyli. Zakłopotani, zdziwieni, zszokowani tym, że mogli na siebie trafić, tak dobrze dobrani, jakby byli dwiema połówkami tego samego jabłka.

– Nic nie powiesz? – Uśmiechnęła się.

Wzruszył ramionami.

Co miał mówić? Nie chciał tu przyjeżdżać. Zrobił to tylko dla przyjaciół. Nie chciał korzystać. W takim razie dlaczego przyjechał? Dlaczego opisał Soni swoje wymagania, a gdy spełniła je co do joty, stracił na wszystko ochotę?

Artur zniknął w pokoju obok ze swoją dziewczyną, a Paweł z rudą przysiedli się do nich.

– Co takie smuty? Poradzimy coś na to? – Paweł podał wszystkim kolejną działkę kokainy.

Obie dziewczyny wciągnęły bez protestów.

– Jesteście modelkami? A może śpiewacie? Chórki? Macie już na koncie jakąś płytę? Nie, ciebie to chyba widziałem w serialu. Grasz też na scenie?

Ruda pokręciła karcąco palcem. Nie, nie, nie. Nie bawimy się w takie pytania. Porządne z nas kurwy. Nie rozmawiamy o naszym prawdziwym życiu i nie wypytujemy o wasze.

– Mam ochotę na whisky. – Michał wstał i wyszedł.

Czarna jęczała już pod Arturem. Łomotał jak zawsze ostro, bez przystanku. Mocne, porządne rżnięcie. Tak robi prawdziwy mężczyzna, tłumaczył kiedyś Michałowi, one właśnie tego potrzebują, dużej, twardej pały, maszyny z dobrze naoliwionymi mechanizmami, siłą i wigorem. Na głaskanie i ciepłe słówka przychodzi czas później. Chcesz, nauczę cię. Nie, dzięki, sam potrafię. Też tak potrafię.

Zamknął drzwi, wszedł do swojego pokoju i wygrzebał z bałaganu torbę z łyskaczem. Nagle do drzwi zapukała ona. Przyszła za nim. To dobrze czy źle? Może i dobrze? A może źle.

– Idę się przejść.

– Mogę pójść z tobą?

Wzruszył ramionami.

Szli przez las w kierunku plaży. Ośrodek miał własną, długą linię wybrzeża, na którym o tej porze roku nikogo nie było.

– Może zrobimy to na plaży?

– Jak ci na imię?

– A jak chcesz?

– Łucja – wypalił. Skoro jesteś kopią Łucji, czemu nie miałabyś mieć tak samo na imię. – Może być?

– Jak sobie życzysz.

Wyszli na plażę i Michał usiadł, oparłszy się o łachę piachu. Łucja usiadła obok. Pił w milczeniu. Ona także się nie odzywała. Wyglądali jak para starych, znudzonych sobą kochanków.

– Upijesz się?

– Zamierzam.

– Wtedy… może ci się nie udać.

– Nie zależy mi.

– Z koką to niebezpieczne. Niebezpiecznie łączyć alkohol i narkotyki.

– Lubię niebezpieczeństwo. Ty nie?

– To zależy, z kim je dzielę.

– A ze mną?

– Z tobą byłoby… wspaniale. – Próbowała zetrzeć mu drobinki piasku z policzka, które nagle rzucił im w twarze powiew wiatru, ale odsunął gwałtownie głowę i odtrącił jej dłoń. Nie, ze mną nie będzie.

– Dlaczego? Nie podobam ci się?

Milczał. Dopiero po paru sekundach powiedział:

– Jesteś piękna.

– No więc dlaczego mnie nie chcesz?

Spojrzał na nią. Ta piękna, wspaniała, niezwykła buzia. Niemal taka sama jak buzia Łucji w jego wyobraźni.

– Zakochałem się – powiedział.

– I to jest powód do picia?

– Zakochani nie różnią się wiele od alkoholików. Cały czas są na rauszu.

– Naprawdę ją kochasz?

Pokiwał głową. Naprawdę.

– Nie musimy tego robić. Możemy po prostu posiedzieć.

Znowu skinął głową, a potem gwałtownie wstał i się zatoczył. Miała rację. Alkohol z koką nie zadziałały za dobrze; był mocno zrobiony.

– Poczekaj, pomogę ci.

Wstała, lecz on odskoczył, jakby zobaczył potwora. Potknął się, przewrócił, poderwał się i cofał drobnymi kroczkami, z rosnącym przerażeniem w spojrzeniu. Patrzył na nią szeroko otwartymi oczami, błyszczącymi jak gwiazdy. Nie, choć może tak się wydawało, on nie patrzył na nią. Patrzył… za nią. Bo ciemność nagle wybrzuszyła się, zawirowała i wypluła falującą istotę, której nie był w stanie opisać. Potwora, przerażającego demona o bladej twarzy i drgających jak rój os oczodołach. Szedł powolnym krokiem w ich stronę, a ona go nie widziała, nie rozumiała tego rosnącego w Michale przerażenia. Nie dostrzegała niebezpieczeństwa.

Blisko, coraz bliżej.

Czerń o bladym obliczu już była tuż za nią i… dopiero wtedy Łucja się odwróciła i odskoczyła przerażona.

Ale nie zdążyła krzyknąć.

Postać chwyciła ją w ramiona i zacisnęła czarny szal na jej szyi, ustach, a potem pożarła, pochłonęła w całości, pokryła mrocznym cieniem, gęstniejącym mrokiem.

Zniknęli. Nie było już nic.

Tylko ciemność.

Nie czekał dłużej.

Coś kazało mu biec. Uciec od tej fałszywej projekcji i kłamliwej wizji Łucji. Nie pozwolić jej się oszukać, skusić, wystraszyć. Biegł coraz szybciej, nie słysząc nawoływań i próśb. Poczekaj, nie uciekaj, nie zostawiaj mnie tu samej.

To nie był głos Łucji.

Głos potwora.

Prześmiewczo piskliwy, złowrogi chichot demonicznego karła.

Uciekł. Dobiegł do domu, pokonał schody, przeskakując po trzy stopnie naraz, i zatrzasnął za sobą drzwi sypialni. Położył się i zamknął oczy, drżąc w alkoholowo­-kokainowej delirce.

Łucji tu nie było. To był tylko sen.

Tylko zły sen.

Część pierwsza – Wyzwanie

dziesięć miesięcy później,

lipiec, teraz

1

Sala była pogrążona w mroku. Dziewczyna otwierała i zamykała oczy, próbując przebić wzrokiem nieustępliwe ciemności. Zadrżała, gdy z czarnej mazi i szarawych chropowatości wyłowiła zarys pierwszej twarzy. Bladej, świecącej, jakby pokrytej jakąś lepką substancją. Sekundę później zobaczyła kolejną i jeszcze jedną. Wszystkie były jasne i miały identyczne rysy. Maski. Nagle zrozumiała, że to tylko maski.

Maski zabójców.

Gdzieś w oddali rozbłysła pierwsza świeca, na chwilę ją oślepiając. Przymknęła oczy, a kiedy je otworzyła, mrok nie był już jedynym władcą pomieszczenia. Otaczały ją. Demony, cały legion demonów. Dziesiątki, setki okutanych w satynowe peleryny postaci. Maski z czarnymi otworami, w których kryły się oczy i usta. Niewidzialne, ukrywające przed światem podniecenie i rozkosz.

Była pewna, że te oczy błyszczą pożądliwie, usta ociekają śliną i łaknieniem, łykają gorączkowo powietrze, którego coraz więcej żąda rozpędzone serce.

Jej serce także biło jak szalone.

Podobno pierwszy raz zawsze tak jest.

Serce bije mocno z niepewności. Nie wie, co je czeka.

„Śmierć zawsze wywołuje przyspieszone bicie serca – wyjaśniła jej kobieta, którą nazywali Matką. – Przynajmniej za pierwszym razem”. Potem umiera się dużo łatwiej. Wszystko staje się prostsze.

Dziś miała umrzeć po raz pierwszy.

Postacie otoczyły kamienne łoże ciasnym kręgiem. Znów poczuła zimno i niewygodę. Nieoczekiwanie zawstydziła ją jej nagość.

Oczy zebranych, mimo że ukryte w cieniu masek, wwiercały się w każdy zakamarek jej intymności. Oblizywały obleśnie jej duże piersi, wklęsły brzuch i mocne środkowoeuropejskie biodra. Wnikały w zagłębienia i cienie obnażonego bezwstydnie łona. Paliły skórę i wnętrzności, jeszcze mocniej poganiając serce.

Nigdy tak się nie czuła. Nawet w klubie, podczas prywatnych sesji w pokoju na górze, gdzie zgadzała się na wszystko, gdzie podtykała swoją kobiecość pod nos bogatych chętnych, gdzie nie miała prawa do żadnej intymności i władzy nad ciałem.

Nawet wówczas.

Była silną kobietą. Jak każda Słowianka. Nie podda się. Nie da im się wystraszyć. Nie okaże lęku. Nie jest tchórzem.

Spojrzała hardo i zacisnęła usta, by nie krzyknąć.

Przez salę przeszedł szmer podziwu.

Dawno nie mieli na stole kogoś tak odważnego i tak pięknego.

Nawet mężczyźni przywiązani do ofiarnego stołu okazywali strach.

Zamknęła oczy, by nie zepsuć wszystkiego w ostatniej chwili, i wtedy usłyszała kolejny głośny szmer.

Nadchodził.

Nadchodziło nieuniknione.

Usłyszała jakieś zaklęcia w nieznanym języku, z trudem rozpoznając głos Matki.

– Aba uhali marma tham…

Tłum odpowiedział głośniejszym pomrukiem.

– Aba uhali marma tham…

Matka mówiła coraz głośniej, by ostatnie słowo niemal wykrzyczeć.

– …marma tham…– odpowiedział tłum grzmiąco.

Matka nabrała powietrza i zakrzyknęła:

– Aba uhali marma tham…!

Tłum odpowiedział krzykiem i wtedy nie wytrzymała. Musiała spojrzeć, musiała go zobaczyć, choć Matka ją przestrzegała. Najlepiej zamknąć oczy, nie patrzeć, czekać na niego, czekać na przyjemność, na rozkosz, na śmierć. Śmierć najlepiej powitać w intymności zamkniętych oczu. Taka jest najprzyjemniejsza.

Taka da ci najwięcej rozkoszy.

Stał już przed nią. Potężny, z obnażonym torsem i nabrzmiałą męskością. Szeroki tors i muskularne ramiona pokrywały gęste kręcone czarne włosy. Mocarne barki i kark błyszczały naoliwione, krótką szyję zamiast głowy wieńczył łeb byka. Rogaty i paskudny, sprawiał wrażenie prawdziwej głowy zwierzęcia. Był jednak mniejszy. To musiała być dobrze zrobiona maska. Chyba że postać przed nią nie była człowiekiem.

– Aba uhali marma tham…

Człowiek byk zaryczał i wszedł na nią. Poczuła dziwny zapach. Mieszankę mężczyzny, olejków i kadzideł. Zacisnęła powieki, nie chcąc widzieć nic więcej. Łatwiej znosić okropności, gdy się ich nie widzi. Nie da im satysfakcji, nie będzie błagać o litość, płakać i krzyczeć.

Nie myślała o swojej seksualności i upokarzającym akcie. Bała się trochę bólu, który musiał nastąpić, ale postanowiła, że wytrwa, pokaże im swoją siłę i moc.

Czekała z zamkniętymi oczami, aż w nią wniknie, posiądzie ją i upokorzy, gdy nagle wszystko ucichło, zamarło. Wciąż czuła jego zapach, słyszała oddech, wiedziała, że jest nad nią, a cała zamaskowana publika nie znikła, nie okazała się iluzją. Nic się nie zmieniło, a jednak niezwykła cisza sprawiła, że gdzieś w głębi duszy pojawiła się nadzieja. Nic więcej jej nie zrobią. Koniec upokorzenia. Nie dojdzie do żadnego aktu. Śmierć okaże się żartem.

Czekała, myśląc o tym, jak to się stało, że znalazła się w tym miejscu.

„Myśl o czymś przyjemnym – doradziła jej Matka. – Gdy będzie ci to robił, myśl o czymś przyjemnym. Będzie łatwiej”.

Nie miała przyjemnych wspomnień.

Nawet gdy myślała o Marice, jej dusza się nie radowała.

Mariko, gdzie jesteś? Dlaczego mnie zostawiłaś? Dlaczego o mnie zapomniałaś?

Dziewczyna zacisnęła mocno zęby i otworzyła oczy.

Potwór nie zniknął.

Wciąż był nad nią i napawał się jej rosnącym w oczach przerażeniem.

A potem, mimo wszystkich obietnic i zarzekań, dziewczyna krzyknęła.

Głośno, ile tylko miała sił.

Gdzieś w jej głowie Matka uśmiechnęła się ciepło i powiedziała to, co przed godziną: „Jeśli będziesz musiała, nie krępuj się. Krzycz. Krzycz głośno”.

I tak nikt cię nie usłyszy.

2

Ciało znalazł biegacz. Jak co rano przed pracą robił przebieżkę po parku, a potem trochę wygłupiał się nad rzeką. Na pytanie mundurowych, co dokładnie robił, miauknął jak kot, wyrzucił jedną rękę nad głowę, drugą do przodu z zaciśniętą pięścią i powiedział: „Udawałem Bruce’a Lee”. Był bez wątpienia lekko szurnięty i poza podejrzeniem.

Po spisaniu jego danych i zeznań policjanci odesłali go do domu. Potem obejrzeli dziewczynę, upewniając się, że na pewno nie żyje, zabezpieczyli teren wokół miejsca zbrodni i czekali na śledczych oraz techników. Ci pojawili się dopiero po półgodzinie. Dużo klęli, schodząc w dół po skarpie, do rzeki. Jeden z nich ciągle poprawiał opadające spodnie i mówił przez zęby, że wszystkiemu winny jest niski poziom wody. Brudne, stalowe odmęty powoli, jednostajnie toczyły się w nieuregulowanym korycie, niosąc śmieci, gałęzie, stare deski, wirując koło mielizn, powalonych konarów i piaszczystych łach. Gdy posterunkowy zapytał, w czym lepszy jest wyższy poziom, tamten odparł niegrzecznie:

– Przykryłby twoją głupotę.

Obejrzeli pospiesznie ciało, podrapali się po głowach, a potem poszli na kawę i pączki. Byli fanami amerykańskich filmów, które chłonęli wcześniej na wspólnych seansach wideo, a ostatnio na HBO.

Ktoś kompetentny przyjechał dopiero o ósmej, kiedy było już naprawdę ciepło i co niektórzy zaczęli się martwić, czy ciało nie zacznie jeszcze gorzej cuchnąć.

Posterunkowy osłaniał oczy dłonią przed słońcem, patrząc w górę.

Wysoki, bardzo chudy i trochę nieforemnie zbudowany mężczyzna miał na sobie starą marynarkę i spodnie z cienkiego materiału. Wyglądał dokładnie tak, jak powinien wyglądać detektyw. Przepity, wypalony, zniszczony, przegrany.

Ciężkie powieki niemal przykrywały oczy nieokreślonego koloru, bruzdy i gęsta siatka zmarszczek zachodziły na siebie, postarzając twarz. Wyblakła i zszarzała cera, zniechęcająca postura i jakiś przerażający smutek w oczach sprawiały, że od lat nie obejrzała się za nim żadna kobieta.

Nazywał się Rodzki i nie wierzył w sprawiedliwość. Złapał już tylu drani, a oni ciągle wracali i ponownie wpadali w jego ręce. Jedyne, co go naprawdę wkurzało, to przemoc wobec kobiet. Miał córkę i w każdej ofierze w pewnym momencie ją dostrzegał, jak gdyby jego pokręcony, wypalony umysł prowokował go, by wreszcie dał sobie spokój, przystawił pistolet do głowy i skończył z tym raz na zawsze.

Obejrzał miejsce zbrodni nieco dokładniej niż pozostali, pogadał z technikami, zapytał o spóźnionego lekarza sądowego, a potem dołączył do tych, co poszli na ka­wę i pączki. Zamówił jednak tylko colę light i poprosił o popielniczkę.

– Tu nie wolno palić. Ustawa…

– Daj popielniczkę i nie pierdol.

Barman był wystarczająco zmęczony po nocy, by się kłócić. Gliny przyszły, gdy sprzątał i zamierzał zamykać. Skoro chcieli jarać, to przecież nie dadzą mu mandatu. Niech jarają.

– Co tam u twojej starej, Rodzki? – zapytał niegrzecznie ten od opadających spodni.

Rodzki udał, że nie słyszy. Usiadł przy stoliku obok, ignorując zapraszające gesty.

Po co tracić energię na słowa, które nawet nie mogą zaboleć, gdyż ich zwyczajnie nie pojmą. Nie tykaj gówna, bo będzie gorzej śmierdzieć.

Poszli i zostawili go samego.

Rodzki odszukał komórkę i zadzwonił do córki.

– Co jest, tato, znowu znalazłeś jakąś dziewczynę?

– Dziewczynę?

– Trupa – sprecyzowała. – Jak znajdujesz trupa młodej dziewczyny, dzwonisz do mnie.

– Ach tak. Nie, nie znalazłem trupa.

Nie uwierzyła. Za dobrze go znała.

– Będzie o tym w telewizji?

– W telewizji pewnie nie. Może w gazetach.

– Gazet już nikt nie czyta. Puść farbę w necie.

– Farbę?

– No, daj cynk cwelom z portali sieczkarskich.

– Jakich?

– Ech, tato…

Wyjął notes i wpisał:

„wtorek 2 lipca pierdolony upał chyba ze trzydzieści pięć stopni ósma rano a nie da się wytrzymać. Trup dziewczyna młoda ładna. Nie pojadę dziś do szpitala”.

Nie stosował przecinków, rzadko stawiał kropki.

Kaszlnął, zapalił papierosa i dopił colę light.

Przy skarpie parkowały już dwa nowe samochody. Nad ciałem nachylała się gromadka nowych staruchów. Gliny krążyły, zbierając dowody, fotografując, mierząc ślady butów i odległość psich kup. Kurewska robota.

Rodzki chciał się już zmyć, gdy usłyszał głośne nawoływania.

– Halo, panie nadkomisarzu! Tutaj, proszę do nas.

Kutasiński? Ty tutaj? Od kiedy to ruszasz dupę do jakiejś dziwki? Przecież ciebie interesuje tylko ładowanie się bez wazeliny w tyłek komendanta głównego i doglądanie przetargów, przy których może coś skapnąć i dla ciebie. No i telewizja. Lubisz chodzić do telewizora i mądrzyć się, jakimi to profesjonalistami jesteśmy. Tak, w mądrzeniu jesteś superprofesjonalistą. Tak jak w obstawianiu wyjazdów służbowych i szkoleń w Ameryce. Praca nie dla ciebie. Co tu robisz, kutasie?

– Inspektorze Kulasiński. – Rodzki podszedł i grzecznie się ukłonił.

– Przestań z tym inspektorem, Tadzik. Co myślisz?

Rodzki wzruszył ramionami.

– Poczekajmy, co tam powie doktor po sekcji. Nie ma co się spieszyć.

– Wiesz, o co mi chodzi. To znowu on?

Rodzki chciał odpowiedzieć od razu, ale poszedł za radą doświadczenia. Odczekaj chwilę, policz do dziesięciu i oceń, co ci się bardziej opłaca.

– Nie wiem – mruknął.

– Ostatnim razem zrobiłeś awanturę, że powinniśmy potraktować to poważnie i dać przeciek do mediów. Może zrobiliśmy błąd…

– Może. Pójdę już…

Inspektor nie odpowiedział, więc Rodzki odszedł, powłócząc nogami. Dopiero gdy wsiadał do starej, wysłużonej kii z siedmioletnią gwarancją i serwisem w policyjnych zakładach, za które ktoś już poszedł siedzieć z powodu niegospodarności czy korupcji, inspektor go zawołał.

– Rodzki. U nas nie ma seryjnych. Zapamiętaj to sobie. Oni nie istnieją.

Tia…

Trzy godziny później Kulasiński wezwał go do swojego gabinetu. Nie był sam. W pokoju przy szafce z medalami i pucharami stał drugi mężczyzna – młody, wysoki i postawny. Miał starannie przystrzyżone jasne włosy uczesane na bok, pucołowatą twarz i mały nos. Oczy o szmaragdowym odcieniu patrzyły odważnie i czujnie.

– Nadkomisarz Rodzki, porucznik Lisicki – przedstawił ich inspektor. – Porucznik Lisicki będzie koordynował nasze śledztwo z pracami prowadzonymi przez ABW.

– Nasze śledztwo?

– W sprawie seryjnego zabójcy kobiet – dokończył jak gdyby nigdy nic Kulasiński. – Wiem, co zamierzasz powiedzieć, Tadzik, ale dobrze ci radzę, nie mów tego. Tak jak mówiłem to wielokrotnie w mediach: seryjni zdarzają się niezwykle rzadko, praktycznie się nie zdarzają. To zupełnie odosobnione, rzadkie przypadki.

Rzadkie to jest gówno po zjedzeniu zbyt wielu cze­reśni – miał ochotę odpowiedzieć Rodzki, patrząc na nieco nadpsute owoce leżące w pucharze na stole, ale zrezygnował.

Lepiej milcz, milczenie bardziej go zaboli.

No tak, tyle że trzeba jeszcze umieć trzymać język za zębami.

Trzeba umieć…

– Przeszło ci już? – zapytał inspektora.

– Co takiego?

Rodzki uśmiechnął się znacząco do Lisickiego.

– Rozwolnienie. Cały komisariat się martwi, że szef ma rozwolnienie. Nawet Kaśka. A może ona najbardziej…

Kulasiński zbladł, a potem poczerwieniał. Ciekawe, czy z powodu rozwolnienia, czy Kaśki. A może jednego i drugiego. Czyżby buc naprawdę nie słyszał tych żartów o nim i o Kaśce? Trzeba było nie dać się nakryć w kiblu na harcach, to by nie było kawałów o sraczce i lodzikach, a także dziwnych ulotek z karykaturą przedstawiającą opasłego, gburowatego szefa w rozpiętym mundurze i przyklejoną doń kobiecą postacią na kolanach, która mówiła:

OMÓWMY JESZCZE KWESTIĘ NAGRÓD I PREMII.

Lisicki popatrzył bez zainteresowania w twarz jednego i drugiego, po czym wyszedł bez słowa.

– Powinien się nazywać „Kutasiński” – powiedział, gdy już znaleźli się sami w korytarzu.

Rodzki uśmiechnął się szeroko. Już cię lubię, młody. Naprawdę wiesz, jak zdobyć serce takiego starego drania jak ja.

Wystarczyło jednak pięć minut w pokoju Rodzkiego, by zmienił zdanie.

Lisicki był jeszcze większym kutasem.

Może największym, jakiego Rodzki miał okazję poznać w swoim długim życiu.

3

Niebieski odcień i przesuwające się przez ekran pasy trochę przeszkadzały. Jednak jak na kamerę przemysłową obraz był dość wyraźny. Przez parę pierwszych sekund nic się nie działo i Rodzki spojrzał ze zniecierp­liwieniem na zegarek. Nie przyszli tu podziwiać szpitalne widoczki. Lekarz uspokajająco uniósł dłoń i pokiwał głową, jakby chciał powiedzieć: „Spokojnie, zaraz się zacznie”.

I miał rację.

Przez ekran przetoczyły się trzy postaci. Dwie miały białe kitle, trzecia była prawie nagą kobietą. Mężczyźni w kitlach wyraźnie nie trzymali pionu, sprawiając wrażenie wstawionych i rozochoconych. Kobieta także wyglądała na rozbawioną. Zniknęli, by po trzech sekundach wrócić na ekran w przedziwnej konstelacji. Jeden miał już zdjęte do kolan spodnie. Kobieta chyba go całowała. Drugi przyciskał się do jej pleców. I wtedy nagle scena miłosna zamieniła się w pełen okrucieństwa balet. Kobieta uderzyła łokciem tego z tyłu, jednocześ­nie częstując kolanem drugiego z mężczyzn. Złamał się jak scyzoryk i upadł na kolana. Kobieta ruszyła za tym trafionym łokciem, znikając z pola widzenia kamery.

Rodzki znów zerknął na zegarek. Facet trafiony w jądra dobre piętnaście sekund skręcał się przed ich oczami. Wtedy wróciła do niego. Chwyciła go lewą ręką za włosy i zaczęła obijać twarz krótkimi, pozornie lekkimi ciosami prostymi. Gdy leżał już całkowicie pokonany i zniechęcony, użyła jeszcze kolana. A potem nogi.

Lekarz wyłączył wideo.

Nazywał się Krapp. Rodzki zastanawiał się, czy to jakieś niemieckie, a może żydowskie nazwisko, ale nie zapytał o to.

– Temu drugiemu złamała nos i rękę. Chłopak ma zaburzenia widzenia. Biła tak, żeby zostawić jak najwięcej śladów. Potem powiedziała, że chciała zrobić im krzywdę. Dużą krzywdę, żeby ją zapamiętali.

– I twierdzi pan, że nie miała powodu? – zapytał Lisicki.

– Lubi zadawać ból, to jej odpowiedź.

– Ale jednak coś musieli jej zrobić?

– Nie. – Pokręcił głową. – To wzorowi pracownicy.

Rodzki westchnął.

– Jak pan wytłumaczy, że wzorowi pracownicy, jak widzieliśmy, dopuścili się kontaktów cielesnych z pacjentką?

– Sprowokowała ich.

– Wszyscy pańscy wzorowi pracownicy ulegają takim prowokacjom?

Lekarz przełknął ślinę. Lisicki uśmiechnął się wesoło, jak przystało na sadystę. Lubił patrzeć na cierpienie innych.

– Marika jest wyjątkowo przebiegła.

– I to jest wytłumaczenie?

– Nie – przyznał. – Niemniej jednak proszę zrozumieć moje obiekcje. Ta pacjentka powinna zostać pod ścisłym nadzorem i w zamknięciu. W przeciwnym razie…

– Tak?

– Nie ręczę za… jej zachowania.

Lekarz oddał mu kartkę papieru z kilkoma pieczątkami.

– Mam nadzieję, że panowie to przemyślicie.

Lisicki oblizał usta i uprzedził Rodzkiego, odbierając kartkę od lekarza. Spojrzał na nią, jakby upewniał się, że jest to ten sam dokument, który już znał.

– Jeśli się nie mylę, jest tu wyraźnie napisane, co pan ma zrobić?

– Tak, ale dyrektor i minister zapewne nie wiedzieli o omawianych wypadkach. Nie mogę uwolnić tak niebezpiecznej osoby.

– My ją przejmujemy.

– Jednakże…

Lisicki wstał i podszedł do lekarza na tyle blisko, że ich nosy niemal się stykały. Byli podobnego wzrostu.

– Albo pan się tu podpisze, albo to ja podpiszę się za pana.

Mierzyli się wzrokiem, w końcu lekarz odpuścił.

– Jak pan chce. Nie ręczę…

Lisicki wyrwał mu podpisaną karteczkę i ruszył do wyjścia. W innych okolicznościach Rodzki by mu pogratulował, a tak tylko dołączył do agenta, starając się dotrzymać mu kroku. Lisicki szedł na pewniaka, jakby dob­rze znał rozkład pokoi w szpitalu.

Izolatki były w drugim segmencie, za pokojem pielęg­niarek, a tuż obok kanciapy sanitariuszy. Marika leżała w pierwszej. Lisicki pokazał dokument sanitariuszowi i nakazał mu otwarcie drzwi. Patrzyli przez chwilę na leżącą na łóżku kobietę.

– Dlaczego jest przywiązana? – zapytał Lisicki.

– Hm, robiła sobie krzywdę – rzucił pielęgniarz. – Wie pan, drapała do krwi i tak dalej.

– …i tak dalej? To gdzie są rany?

– Nie dopuściliśmy, by się poraniła. – Na twarzy pielęgniarza wykwitł drwiący grymas.

Rodzki myślał, że Lisicki poczęstuje chłopaka z główki, ale tylko spojrzał na niego karcąco.

– Uwolnij ją, a potem wyjdź.

Pielęgniarz wzruszył ramionami, po czym uwolnił najpierw nogi dziewczyny, a potem ręce, starając się pozostać poza ich zasięgiem. Na koniec odskoczył, uniemożliwiając ewentualny atak, i ruszył do wyjścia. Rodzki w ostatniej chwili, niby od niechcenia, pod­stawił mu nogę. Chłopak potknął się i ledwie zdążył osłonić głowę ramieniem, uderzając w ścianę przy drzwiach.

– Co jest, kurwa…

– Chciałeś coś powiedzieć, chłopcze? – Rodzki błys­kawicznie stanął naprzeciwko z opuszczonymi rękami i czekał z najbardziej potulną miną, na jaką był w stanie się zdobyć. No proszę, błagam, uderz mnie. Nie jestem groźny. Tylko tak ci się wydaje. Z pewnością mnie pokonasz. Spróbuj mnie uderzyć, błagam.

Ale szczeniak nie był aż taki głupi. Oczy Rodzkiego nie kłamały. Mógł udawać całym ciałem, ale jedno spojrzenie wystarczyło, by wystraszyć najtwardszych motocyklistów z baru dla harleyowców, a co dopiero takiego gogusia.

Pielęgniarz wyszedł bez słowa, trzaskając drzwiami.

Marika usiadła na łóżku i potarła przeguby dłoni.

– Co to za przedstawienie? Jesteście z cyrku?

Rodzki roześmiał się.

– Jesteśmy glinami – powiedział cicho. – A właściwie ja jestem gliną, a ten obok nazywa siebie agentem. Jest z ABW.

– ABW?

Lisicki skinął głową. Podstawił krzesełko i usiadł. Rodzki oparł się o ścianę, pogmerał w poszukiwaniu papierosów, namacał paczkę, lecz nie wyjął jej z kieszeni. „Wytrzymam do wyjścia” – pomyślał.

– I pewnie uważasz się za najlepszego z najlepszych?

Lisicki wzruszył ramionami.

– W pewnych sprawach…

– Krętactwach, oszustwach czy wrabianiu niewinnych? Wy to nazywacie…

– …bezpieczeństwo narodowe – uzupełnił Rodzki z wyraźnym rozbawieniem. Podobała mu się coraz bardziej ta dziwaczna dziewczyna o niebywale chudych ramionach i nogach, chłopięcych biodrach i kipiącej w całym ciele energii. Miał przeczucie, że mu się spodoba, i nie pomylił się.

– Nadal sprzedajecie naszych obywateli Amerykanom? A może teraz też Ruskim?

Lisicki nie dał wyprowadzić się z równowagi. Zachował całkowicie niewzruszony wyraz twarzy.

– Masz na myśli Agencję Wywiadu, to inna… instytucja.

– Dobrze wiesz, o czym mówię. Mam na myśli ciebie i twoich kolesi.

– Skończyłaś?

– Mogłabym tak długo.

– Proszę bardzo, mamy czas.

Marika nabrała mocno powietrza, rozciągając wszystkie mięśnie. Naprężała je dodatkowo po kolei, badając niczym okręt wojenny zdolność bojową poszczególnych sektorów. Ramiona były w kiepskim stanie, ale za to wolne. Nogi lepiej, nie powinny jej zawieść. Mogłaby teraz doskoczyć do tego siedzącego i założyć mu trój­kąta na szyję. Nie, na to by nie pozwolił. No dobrze, to mogłabym zamarkować duszenie i sprzedać mu krótkiego kick-offa w pierś. Nie, lepiej w szczękę. Tak, żeby już nie wstał. Ten drugi pewnie by nawet się ucieszył, nie wyglądali na przyjaciół. Choć może tylko grali przed nią dobrego i złego glinę.

– Nawet nie próbuj, bo pożałujesz – syknął Lisicki.

Miał rację, po tych kilku dniach w izolatce była zbyt osłabiona. Mogła tylko narobić sobie kłopotu. Co prawda nie pierwszy i zapewne nie ostatni raz. W tej sytuacji atak byłby jednak zwykłą głupotą. A Marika nie była głupia.

– Dobra, mądralo. Mów, czego chcecie, bo chyba nie chodzi o tamtych dwóch typków?

– Jednego o mało nie zabiłaś, ma skomplikowane uszkodzenie mózgu – powiedział chłodno Rodzki.

– Gówno mnie obchodzi. Zasłużył.

– Co ci zrobili?

Marika spojrzała zaczepnie.

– Oni wiedzą, wystarczy. Sprawa zamknięta.

– Nie do końca. Możesz znów stanąć przed sądem.

– Mam to w dupie.

– To już cztery lata – oznajmił Lisicki. – Nie tęsknisz za wolnością?

Rodzki uznał, że jeśli ma się udać, powinien się włączyć, bo Lisicki nie obrał dobrej strategii. Komisarz wyjął paczkę gitanesów, włożył jednego do ust i przypalił zapałką. Zaciągnął się mocno, tak jak lubił. Pierwszy dymek zawsze jest najlepszy. Nawet w przypadku takiego świństwa jak gitanesy.

Skutecznie odwrócił uwagę Mariki od Lisickiego.

– Zapalisz? – zapytał.

Nie czekając na odpowiedź, podszedł do Mariki i podał jej paczkę z papierosami. Może był głupi, a może tylko odważny, ale nie zachował żadnych środków ostrożności. Mogła go teraz obezwładnić, zabrać broń i zastrzelić ich obu. Naprawdę uważasz, że nie jestem do tego zdolna? Naprawdę myślisz, że dam się kupić za jednego papierosa?

– Palisz gitanesy? – zapytała, biorąc fajkę.

Przypalił jej, zanim odpowiedział.

– Nie. Ale wiem, że ty je lubisz.

Także zaciągnęła się mocno. Tak dawno nie paliła czegoś równie dobrego. A potem rzuciła papierosa na ziemię i przydeptała.

– Najpierw powiedzcie, o co chodzi.

– Jesteśmy twoją ostatnią szansą… – zaczął Lisicki.

Rodzki uśmiechnął się i przerwał mu bezceremonialnie:

– Potrzebujemy cię, Mariko. Bardzo cię potrzebujemy.

4

Mówił głównie Rodzki. Lisicki odzywał się tylko wówczas, jeśli uznał, że policjant zapomniał o jakimś bardziej istotnym szczególe. Marika słuchała, paląc jednego gitanesa za drugim. Po trzecim zebrało jej się na wymioty. Miała wielką ochotę zrobić im niespodziankę. Pusty żołądek jednak nie dał się sprowokować. Szkoda, twój gajerek nieźle by wyglądał tak naznaczony, poruczniku Li­sicki.

– Może coś zjesz? – zaproponował Rodzki.

Marika pokręciła głową.

– Zrzygałabym się.

– Musisz używać… takiego języka? – obruszył się Lisicki.

– A ty co? Ze szkółki niedzielnej?

– Nie traćmy czasu na głupoty – zaproponował Rodzki.

Marika westchnęła.

– Dobra, powiedzcie mi teraz, czy dobrze was zrozumiałam. Prowadzicie śledztwo w sprawie serii zabójstw młodych kobiet i chcecie, żebym wzięła w nim udział?

– Tak – potwierdzili obaj zgodnie. – Chcemy cię włączyć do zespołu, a dokładniej, żebyś przeniknęła do środowiska ofiar i pomogła nam złapać mordercę.

– Mam być wabikiem?

– Bardziej researcherem – dodał szybko Rodzki. – Ma­my duże trudności z pozyskaniem informacji.

– Dlaczego?

Rodzki stłumił ziewnięcie i spojrzał w ziemię. Marika zobaczyła przed sobą strasznie starego, zmęczonego człowieka. Czyżby chciał ją okłamać i dlatego unika jej wzroku?

– Niewiele wiemy o show-biznesie, a już szczególnie o agencjach modelek, fotografach czy biznesmenach działających w tej branży. Oni nie lubią glin, traktują nas jak wrogów. To zamknięty świat, który pilnie strzeże swoich tajemnic. Namiętności, wielkie pieniądze, antypatie mają pozostać za zamkniętymi drzwiami pałaców z kłamstw. Morderstwo nie jest w żaden sposób powodem, żeby te drzwi dla nas otworzono.

– Nawet seria morderstw?

– Odbijamy się od ściany, Mariko. Nikt nie chce składać zeznań, każdy myśli, że to jakaś ściema, a my szukamy brudów w ich szafach, haków i schowanych pod poduszkami brylantów, które ukryli przed urzędem skarbowym.

– Może mają dużo na sumieniu.

– Pewnie tak i trudno się dziwić, że nie chcą rozmawiać o swoich preferencjach seksualnych, fanaberiach, kaprysach i zabawach dla dorosłych. Pewien artysta gej zapytany o to, czy sypia też z kobietami, złożył przez swojego prawnika skargę i zażądał przeprosin za molestowanie i naruszenie godności. – Rodzki westchnął.

– Nie miał powodu?

Komisarz skrzywił się.

– Nie zrobiłem mu nic złego, chciałem tylko poznać prawdę. Od tego… incydentu mamy jednak same problemy. Wszyscy wzywani na przesłuchania migają się albo wysyłają do nas papugi. Takie drogie papugi w błyszczących lakierkach, garniturach szytych na zamówienie i z notesami popisanymi markowymi piórami, wystawiające rachunki od stu dolarów za godzinę. Znają się na swojej robocie, czyli utrudnianiu glinom życia. Wiesz, co się stało, gdy chcieliśmy przesłuchać pewnego znanego aktora, który spotkał się dzień przed morderstwem z jedną z ofiar?

– No?

– Przyszedł do nas w towarzystwie ochroniarzy z uprawnieniami, którzy chcieli sprawdzić, czy nie jesteśmy uzbrojeni.

– ABW też jest taka cienka? – zaśmiała się Marika.

Lisicki był niewzruszony. Siedział bez ruchu, czekając, aż Rodzki wykona swoje zadanie lub się podda. Ciekawe, jakich ty byś użył argumentów, pomyślała Marika. Jednak nie chciała tego sprawdzać. Rodzkiego zdążyła polubić. Drugi, śliski drań, był jej wrogiem. Czuła to.

– Te dziewczyny – zaczął Rodzki, ale nie dokończył, jakby czekał na pozwolenie Lisickiego na ujawnienie kolejnej partii informacji.

– Powiedz – poprosiła.

Lisicki skinął głową i Rodzki podjął:

– Z tego, co udało nam się ustalić, miały wielu partnerów seksualnych, często ich zmieniały, prowadziły się… dość lekko.

– Po co te ładne słówka? Były dziwkami – dorzucił Lisicki, patrząc wyzywająco Marice w oczy.

Rodzki starał się być delikatny. Czy to przez jej wcześ­niejsze doświadczenia? Ile o nich wiedział? A może zwyczajnie urabiał Marikę, starał się zagrać przyjaciela, żeby potem boleśnie zdradzić?

– Cóż, ja wolę ubierać prawdę w inne słowa…

– Brały za to pieniądze – warknął Lisicki. Jak już się powiedziało „a”, to trzeba było dojść do „c”. – Były kurwami, prostytutkami, nazywajcie to sobie, jak chcecie, ale taka jest prawda.

Marika nie pozwoliła ponieść się emocjom.

– Rozwiązłość to nie prostytucja – zaoponowała spokojnie.

– Porucznik może powiedział o kilka słów za dużo – rzekł pojednawczo Rodzki. – Nie mamy pewności, że ofiary pobierały pieniądze za usługi seksualne.

– Mamy – zaprzeczył Lisicki. Nadal grał tego złego. – Jedna miała na koncie prawie trzysta tysięcy, a zarobki z sesji czy wybiegów deklarowała na poziomie poniżej dziesięciu procent tej kwoty. Inne były mądrzejsze i czasem brały jakieś lewe umowy albo rozkładały pieniądze na inne konta czy inwestycje. Ale to były pieniądze za seks. Jesteśmy tego pewni. Jak widzisz, nie jesteś­my tacy ciency.

Czyżby…

– W każdym razie – przyznał Rodzki – to właśnie może być główny problem dla badania tej sprawy. Prostytucja to temat tabu, a już szczególnie jej luksusowa odmiana. Gdyby jedna z drugą miały po prostu kochanków, a nawet uczestniczyły w orgiach, sektach seksualnych, bawiły się jakimiś fetyszami, ludzie nie mieliby takich oporów, by o tym mówić. A płacenie za seks? Dżentelmeni nie rozmawiają o pieniądzach. Nikt się nie chce do tego przyznać, wszyscy drżą przed fałszywymi posądzeniami i wyciekiem informacji do tabloidów. To byłaby dopiero gratka dla mediów.

– Dlatego działamy ostrożnie i w najwyższej tajemnicy – dorzucił Lisicki. – Dlatego… nie ma nawet oficjalnego śledztwa, a ty będziesz działać pod przykryciem.

– Jeszcze się nie zgodziłam.

– Potrzebujemy cię, Mariko – powtórzył swoją śpiewkę Rodzki.

Marika przez dłuższą chwilę analizowała informacje. Wiedziała już, że się zgodzi, oni też to wiedzieli. Reszta pozostaje kwestią negocjacji szczegółów. Tylko tyle albo aż tyle. Zastanawiała się, do jakiego stopnia są skłonni do ustępstw, żeby ją pozyskać. I czy istotnie jest taka niezastąpiona, czy też po prostu była najbliżej.

– A to – wskazała na posiniaczone od więzów przeguby – wam nie przeszkadza?

– Nic a nic.

Sięgnęła po leżące na stoliku szpitalnym zdjęcia, które Rodzki rozłożył w trakcie rozmowy. Wszystkie przedstawiały młodziutkie i piękne kobiety. Fotografie były jak z żurnalu mody. W istocie mogłyby być. Fotki na drugim końcu stołu wyglądały już zupełnie inaczej. Te same kobiety w brudzie, krwi, z obitymi, wręcz zmasakrowanymi buziami i ciałami w rozkładzie.

– I za to chcecie mi zaoferować uwolnienie od wszystkich poprzednich win i możliwość powrotu do społeczeństwa, a nawet do policji?

– Do policji… nie do końca – sprostował Rodzki. – Nasza oferta obejmuje wolność i zatrudnienie cię w charakterze konsultanta. Tylko do czasu złapania mordercy. Potem możesz robić, co chcesz.

– Czyli do policji nie mam powrotu?

– Niestety.

– To może ABW się skusi? – rzuciła w kierunku Lisickiego.

– Może.

– Ale tego nie oferujecie?

– Nie.

– No dobra, mądrale, więc w końcu powiedzcie mi, o co tu naprawdę chodzi?

Spojrzeli po sobie.

– Co jeszcze macie w worku z tajemnicami? No już, czekam.

– Tak jak mówiłem – Rodzki wyszedł przed Lisickiego – potrzebujemy cię, Mariko. Nie znamy tego środowiska, wszelkie próby jego spenetrowania i zrozumienia zakończyły się porażką. Odbijamy się od ściany, bo nikt nam nie ufa, nie chce z nami szczerze rozmawiać. Mówiąc wprost: nic nie wiemy, poruszamy się po omacku, nie mamy nawet znikomego punktu zaczepienia i w żaden sposób nie możemy przebić się przez mur niechęci.

– I mnie ma się to udać?

– Bez agentki pod przykryciem sobie nie poradzimy, a ty jesteś do tego zadania idealna. Przenikniesz do środowiska show-biznesu i odegrasz podwójną rolę: wabika i researchera. Dzięki tobie złapiemy mordercę.

Lisicki uśmiechnął się pod nosem i dodał:

– I rozpoznamy środowisko dziwek i alfonsów.

Marika nie skomentowała jego słów i głupkowatej miny.

– Dlaczego ja? – zapytała.

– Spójrz na siebie i sama odpowiedz.

Wzięła lustro i zerknęła w swoje odbicie. Patrzył na nią wyniszczony wrak kobiety. Zapadnięta blada twarz, nierówno przycięte czarne włosy sterczące w nieładzie na wszystkie strony, wysokie czoło i głęboko osadzone, ogromne oczy. Czarne i błyszczące jak niezwykłe szlachetne kamienie. Tylko one wciąż były piękne. Tylko one świadczyły o tym, że się nie pomylili.

Kobieta z takimi oczami może wszystko.

– Patrzę i widzę kogoś po takich przejściach, że żaden rozsądny agent nie weźmie tego na poważnie. Poszukajcie kogoś w szkołach policyjnych.

– Nawet gdybyśmy znaleźli równie atrakcyjną kandydatkę, to nie miałaby twojego doświadczenia i umiejętności. Nie masz konkurencji i dobrze o tym wiemy.

– Nie podlizuj się.

– To prawda. – Rodzki wyciągnął z kieszeni inną fotografię. Przedstawiała Marikę sprzed czterech lat. Niesamowicie zgrabna, trochę zadziorna, drapieżna i harda dziewczyna patrzyła kusząco z diablikami w oczach. Miała na sobie kimono, a obok stał najlepszy ekspert od sambo, jakiego znała. Niestety i on trafił na lepszego od siebie. Zginął rok później od kuli. „Nigdy nie wygrasz z kulą, pamiętaj” – powtarzał, a sam padł jej ofiarą, bo myślał, że się uda. W tej branży jeden błąd jest zwykle ostatnim.

– To ty, pamiętasz? – podpowiedział komisarz. – Tak wyglądałaś i tak znowu możesz wyglądać.

Pokręciła głową przecząco.

– Nikt się na to nie nabierze.

– Spróbuj, zobaczysz. Poza tym…

– Tak?

Rodzki spojrzał na Lisickiego. Ten skinął głową, zezwalając na ujawnienie ich ostatniego argumentu.

– Jest jeszcze jeden powód, dla którego się do ciebie zwróciliśmy.

– Jaki?

Rodzki odetchnął głęboko, a potem przypalił kolejnego gitanesa. Lisicki zakaszlał z protestem.

– Mamy pięć trupów modelek, ale sądzimy, że jest jeszcze jedna ofiara.

– No i?

– Ta dziewczyna – Rodzki wyszukał zdjęcie trupa, a potem dopasował do niego twarz sympatycznej szatynki – zginęła jako przedostatnia. Miała na imię Katia i pochodziła z Wilna. Piękna, prawda?

– Do rzeczy.

– Katia z Wilna zginęła miesiąc temu. Ciało znaleziono w stanie rozkładu po tygodniu. Śledztwo wykazało, że Katia mieszkała razem z modelką z Polski.

Kap, kap, kap. Słowo do słowa. Cedzenie prawdy…

…lub kłamstw.

– Mów dalej – powiedziała z westchnieniem.

– Ta modelka… też zniknęła.

– No i?