Wydawca: Amber Kategoria: Obyczajowe i romanse Język: polski Rok wydania: 2014

Uzyskaj dostęp do tej
i ponad 20000 książek
od 6,99 zł miesięcznie.

Wypróbuj przez
7 dni za darmo

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

e-czytniku kup za 1 zł
tablecie  
smartfonie  
komputerze  
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Liczba stron: 400 Przeczytaj fragment ebooka

Odsłuch ebooka (TTS) dostępny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacji Legimi na:

Androida
iOS
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?

Ebooka przeczytasz na:

Kindlu MOBI
e-czytniku EPUB
tablecie EPUB
smartfonie EPUB
komputerze EPUB
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Zabezpieczenie: watermark Przeczytaj fragment ebooka

Opis ebooka Tajemnice diamentów - Shana Galen

Miał idealnie uporządkowane życie…

William, książę Pelham, lubi swoje zorganizowane, przewidywalne życie. Dlaczego więc staje się nagle obiektem ataków? Plotkarska prasa przypisuje mu romans z Juliette, jedną z najpiękniejszych i najbardziej tajemniczych londyńskich kurtyzan. Wtedy poukładany świat Williama pogrąża się nieopisanym chaosie…

…dopóki nie pojawiła się ona

Juliette, zwana Księżną Zalotów, ma u swych stóp najpotężniejszych arystokratów. Trudno więc się dziwić, że nie jest zachwycona, że książę Pelham jako jej rzekomy kochanek odstrasza od niej wielbicieli.

Oboje muszą oczyścić swoje imię. A to oznacza, że odkryją swoje sekrety i narażą się na niebezpieczeństwo stokroć większe niż towarzyski skandal…

Opinie o ebooku Tajemnice diamentów - Shana Galen

Fragment ebooka Tajemnice diamentów - Shana Galen

Redakcja stylistyczna

Barbara Nowak

Korekta

Renata Kuk

Hanna Lachowska

Projekt graficzny okładki

Małgorzata Cebo-Foniok

Zdjęcia na okładce

© Zbigniew Foniok

Tytuł oryginału

When You Give a Duke a Diamond

Copyright © 2012 by Shana Galen

First published in English by Sourcebooks Casablanca,

an imprint of Sourcebooks, Inc. www.sourcebooks.com

All rights reserved.

For the Polish edition

Copyright © 2014 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-5023-6

Warszawa 2014. Wydanie I

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-952 Warszawa, ul. Wiertnicza 63

tel. 620

Książkę tę dedykuję tobie, Tero, dlatego że jesteś – mówię to całkiem serio – istnym geniuszem snucia powieściowej intrygi, jak również taką przyjaciółką, która dobrze wie, że owa

Plotka głosiła, że to sam książę regent nadał Trzem Diamentom ich przydomki. Każdy galant w Londynie utrzymywał, że był przy tym obecny. Jeden lub drugi, być może, mówił prawdę. Nikt jednak, nawet bulwarowe pisemka, które wolały nazywać te damy po swojemu, nie kwestionował wyboru regenta.

Najbardziej pożądane z londyńskich kurtyzan istotnie traktowano bowiem jak swoistą arystokrację. Było więc czymś właściwym, by tym diamentom czystej wody nadać tytuły odzwierciedlające ich status w półświatku.

Książę regent wyróżnił Juliette, niezwykle jasną blondynkę o błękitnych oczach, tytułem Księżnej Zalotów. Potrafiła złamać serce jednym uśmiechem i nigdy się zbytnio nie przejmowała ani początkiem, ani końcem jakiegoś romansu. Flirty Juliette były legendarne, a, jak twierdzili niektórzy, jej kochankowie mdleli, kiedy zaczynała się rozbierać.

Książę regent obdarzył zagadkową Fallon o ciemnych oczach i kruczych włosach tytułem Markizy Tajemnic. Odkąd tylko pojawiła się wśród londyńskiej socjety, rozliczne pogłoski oplotły jej osobę niczym aksamitna sieć. Nikt nie wiedział, skąd się wzięła, choć wielu wysuwało różne przypuszczenia. Miała być księżniczką z obcego kraju, cygańską królową, córką upadłego maharadży…

Była też jeszcze Lily – żywa, błyskotliwa i ognista niczym jej kasztanowate włosy. Książę regent obdarzył ją mianem Hrabiny Uroku. Jak niektórzy twierdzili, zauroczyła ona księcia do tego stopnia, że wyrugowała z jego łoża wszechwładną panią Fitzherbert. Inni z kolei utrzymywali, że okazała stanowczo zbyt wiele względów opasłemu regentowi, który zanadto lubił sobie dogadzać, pozwalając mu na wstęp do swego buduaru.

Cały beau monde ogromnie lubił plotkować i snuć domysły. Nic go zaś bardziej nie intrygowało niż Trzy Diamenty. Ani burzliwy romans Caroline Lamb z lordem Byronem, ani krój fraka Beau Brummella czy sposób, w jaki wiązał swój halsztuk, ani nawet ménage à trois, czyli małżeństwo we troje, księcia i księżny Devonshire oraz lady Elizabeth Foster.

Albowiem Trzy Diamenty świadome były czegoś, o czym owa olśniewająca i chciwa ich względów śmietanka towarzyska zapomniała: że jedyną rzeczą bardziej fascynującą od niedyskrecji jest dyskrecja.

Diament można przeciąć tylko innym diamentem.

1

Juliette, Księżna Zalotów, rozłożyła egzemplarz „Kroniki Porannej” i roześmiała się. Spojrzała najpierw, jak zawsze, na kolumnę Doniesień z Cytery. Na samej górze widniała jej podobizna tuż koło wizerunku księcia Pelham, a tekst zamieszczony poniżej, poświęcony ich potajemnemu romansowi, okazał się tak zachwycająco figlarny, że niemal zapragnęła, by był prawdziwy.

Przeciągnęła się na łóżku, tak że pofałdowane jedwabne prześcieradła rozpostarły się wokół niej niczym zamarznięte jezioro. Upiła łyk czekolady, odgryzła kęs bułeczki i przyjrzała się uważnie wizerunkowi księcia.

Nigdy nie została mu przedstawiona, choć czasami widywała go z daleka. Rysownik „Kroniki Porannej” znakomicie uchwycił aroganckie ciemnobłękitne oczy, lecz kasztanowate włosy były zbyt gładko uczesane. Za każdym razem, gdy widywała Pelhama, wyglądały na tak rozwichrzone, jakby dopiero co wstał z łóżka. Nos jednak – perfekcyjny rzymski nos – pięknie wyrzeźbione kości policzkowe i zaciśnięte wargi artysta oddał z absolutną trafnością.

Rzuciła znów okiem na tekst, świadoma, że zaspokoi on ciekawość tych członków socjety, którym nic nie spodobałoby się bardziej niż prawdziwy romans Księżnej Zalotów z Groźnym Księciem, zwanym tak, gdyż miał najbardziej chyba pogardliwe spojrzenie w całym Londynie, a może nawet w całej Anglii. Był bogaty, potężny i wpływowy. Jeśli sprzeciwił się jakiemuś innemu lordowi w parlamencie, ów lord tracił wszelkie poparcie. A jeśli potraktował jakichś członków towarzystwa z góry, już nikt się z nimi nie liczył, nieodwołalnie.

Spojrzała po raz drugi na podobiznę księcia. Artyście nie udało się uchwycić otaczającej księcia aury niebezpieczeństwa. Było to jednak coś, co raczej wyczuwało się w jego bliskości, niż widziało. Juliette przeszedł dreszcz. Lubiła ludzi władczych, bo zawsze coś ją do nich przyciągało. Tylko że rezultat nie zawsze okazywał się miły.

A jako że towarzystwo żądne było plotek na temat ich dwojga, romans między nią i księciem dostarczyłby tematów plotkarzom na całe tygodnie.

Juliette złożyła gazetę, a potem zajrzała do niej znowu, bo zapomniała przyjrzeć się własnej podobiznie. Zmarszczyła czoło na jej widok i tym razem odłożyła pismo definitywnie. Portrecista zrobił z niej królową lodu – zimną, bezwzględną i wyniosłą. Nie mogła zaprzeczyć, że na ilustracji uchwycono podobieństwo, lecz nie sądziła, by którakolwiek z jej przyjaciółek tak ją właśnie określiła. Znały przecież jej pogodne, beztroskie usposobienie.

Wstała z łóżka, zdjęła bieliznę i zanurzyła się w ciepłej kąpieli, która czekała na nią w gotowalni. Nie wylegiwała się w wodzie, tylko szybko umyła. Weszła Rosie, jej pokojówka, ubrana cała na biało. Żeńska służba nie nosiła wprawdzie liberii, ale Juliette wolała, by jej służące ubrane były jednakowo. Miały nosić strój pasujący barwą do tego, co było jej znakiem rozpoznawczym – czystą biel z jasnobłękitną lamówką. Wszystkie Trzy Diamenty ubierały swoje służące na biało, bo biel symbolizowała diamenty, ale ubiór ten miał odmienne akcenty kolorystyczne. Lily wybrała zieleń, Fallon zaś czerwień. Rosie podała Juliette szlafrok z błękitnego jedwabiu, a ona włożyła go i wróciła do sypialni. Służąca zerknęła na rozburzoną pościel.

– Czy coś ciekawego piszą dziś w gazetach, Księżno? – spytała, układając z wprawą szczotki, grzebienie i inne narzędzia tortur na toaletce.

Juliette zasiadła w zgrabnym foteliku krytym kremowym jedwabiem.

– Mam jakoby skandaliczny romans z księciem Pelham.

Rosie uniosła szczotkę i brwi jednocześnie.

– Naprawdę?

Pulchna, miła kobietka około czterdziestki ujęła jasne, sięgające Juliette do pasa włosy i zaczęła je szczotkować.

– O tak. Jego Wysokość zamierza uprowadzić mnie do Gretna Green.

– O rety. – Rosie spięła część włosów szpilką. – Czy mam przygotować strój podróżny i spakować sakwojaż?

– Jeszcze nie. Myślę, że powinnam poczekać, póki mnie nie przedstawią księciu.

– Rozsądna decyzja. – Rosie skinęła głową i umocniła szpilką drugie pasmo. – Co pani ma zamiar dziś robić, madame?

Juliette zamyśliła się. Było już niemal popołudnie. Poprzednią noc spędziła na raucie i wróciła do domu dopiero po czwartej rano. Miała kilka zaproszeń na ten wieczór, ale nie zdecydowała jeszcze, które wybierze. Wolałaby zostać w domu. Socjeta byłaby zdumiona, że najsławniejsza kurtyzana woli spokojny wieczór z książką od teatru i komedii muzycznych. Zdziwiliby się również, gdyby się dowiedzieli, jak rzadko jej łóżko służyło do czegoś innego niż zwykły sen.

Protektor Juliette, hrabia Sinclair – lepiej znany jako Grzeszny Hrabia – bawił akurat poza Londynem. Lady Sinclair, jego żona, zapadła na zdrowiu i nie mogła przyjechać do stolicy z ich wiejskiej posiadłości Somerville. Juliette nie dalej niż wczoraj otrzymała od niej list i zamierzała na niego teraz odpowiedzieć, zastanawiając się, kiedy mogłaby złożyć przyjaciółce wizytę. Wprawdzie nie byłoby rzeczą stosowną opuszczać teraz Londyn ze względu na socjetę, lecz Juliette nie przejmowała się zanadto. Wątpiła też, czy przejmują się tym Fallon i Lily. Obydwie chętnie by się tam wybrały razem z nią.

Gdyby socjeta wiedziała, co naprawdę łączy Trzy Diamenty z Grzesznym Hrabią!

Dzięki prezentom od wielbicieli i hrabiego Sinclair Juliette miała pieniądze, choć bynajmniej nie była bogata. Oczywiście, nie byłaby najsłynniejszą kurtyzaną Londynu, gdyby ich nie wydawała. Musiała przecież mieć najmodniejsze paryskie suknie, wspaniały powóz, dobrany zaprzęg i cały rój służby. No i, jak wszyscy w Londynie, żyła na kredyt. Modne krawcowe skwapliwie ją ubierały, bo chciały, by publicznie podziwiano ich dzieło, a wiedziały, że Juliette przyciąga wzrok. Każdy kupiec chlubił się tym, że to on dostarcza koni, karety lub precjozów Księżnej Zalotów. Niewielu dopominało się natarczywie o zapłatę, ale czuła ciężar swoich długów.

Nie mogła jednak żyć ciągle na kredyt. Zbliżała się do trzydziestki, a zawsze znalazły się jakieś inne, młodsze, ładniejsze, bardziej urocze. Sinclair nie mógł bez końca uchodzić za jej kochanka. Słabe zdrowie jego żony sprawiało, że rzadko się pokazywał w Londynie, a Juliette nie chciała innego protektora. Przyjmowała upominki od wielbicieli, którzy mieli nadzieję, że utorują sobie w ten sposób drogę do jej łóżka, i zastanawiała się nad tym, czy nie wziąć sobie jednego z nich jako przyjaciela. Nie chciała jednak doznawać pieszczot mężczyzny. Nie chciała zamykać oczu i udawać, że on i ona są kimś innym.

Pragnęła się zakochać.

Pragnęła męża. Sądziła, że jako rozwódka powinna się wyrzec małżeństwa na dobre. Zawsze jednak w duchu pozostawała optymistką.

Rosie patrzyła na nią wyczekująco, więc Juliette powiedziała:

– Myślę, że pojadę do Hyde Parku.

Tam bowiem najłatwiej spotkałaby Fallon i Lily, a pilno jej było porozmawiać z nimi na osobności – nie żeby Rotten Row o czwartej po południu był miejscem zapewniającym prywatność, ale przynajmniej mogłyby tam pogawędzić bez obawy, że je ktoś podsłucha. A dobre towarzystwo aż łykało ślinkę, by zyskać szansę ujrzenia Trzech Diamentów razem, zatopionych w poufnej rozmowie. Juliette uśmiechnęła się.

– Doskonale, Księżno – odparła Rosie. – A więc błękitny strój do jazdy konnej?

– Tak. I pamiętaj o kapeluszu do kompletu.

– Dobrze, Księżno. Wiem, jak najlepiej panią do niego uczesać. – I Rosie, zgodnie ze swoimi słowami, zabrała się do wyczarowywania odpowiedniej fryzury.

Kilka godzin później Juliette, wystrojona, upudrowana i uperfumowana, jechała dwukółką po South Carriage Drive na Rotten Row, pozdrawiając uprzejmie znajomych w Hyde Parku.

Niektórzy nawet odwzajemniali te pozdrowienia.

Starała się mijać obojętnie dżentelmenów, których znała, jeśli towarzyszyły im żony, siostry lub narzeczone. Nie byliby jej wdzięczni za spowodowanie małżeńskich lub rodzinnych kłótni. Parę razy zatrzymała się, by zamienić kilka słów z mężczyznami, którzy jechali samotnie. Przez cały czas czuła jednak na sobie nienawistne spojrzenia dam z socjety.

Nienawidziły jej, a ona rozumiała, z jakiego powodu. Z pewnością nie dlatego, że sypiała z ich mężami – bo nie sypiała. Powodem była siła, której one nie miały. Przyjmowano ją chętnie tam, gdzie ich obecność była wykluczona, mogła mówić wtedy, gdy one musiały milczeć, miała wiedzę, one zaś były ignorantkami.

Nienawidziły jej, bo nie wiedziały, gdzie pójdą ich mężowie, gdy się wieczorem z nimi pożegnają, a że tego nie wiedziały, nienawidziły Juliette, gdyż ona to wiedziała.

Ciekawa była, czy są świadome tego, jak wielu z tych mężczyzn po prostu chce z nią pogawędzić. Oczywiście pragnęli mieć wstęp do jej buduaru, lecz jeśli nawet nie zyskali względów jej samej, byli aż nadto zadowoleni, mogąc się swobodnie wygadać. Mówili o swoich żonach i dzieciach, o porażkach i sukcesach, o planach na przyszłość. Odpowiadały im te pogawędki, bo czuli, że mogą jej zaufać.

Była ich życzliwą przyjaciółką w czasach, gdy większość małżeństw aranżowano z góry. Właśnie ta życzliwość stanowiła prawdziwy sekret jej atrakcyjności jako kurtyzany.

Juliette wyprostowała się, gdy dostrzegła przyjaciółki otoczone, jak zwykle, przez admiratorów. Fallon, Markiza Tajemnic, i Lily, Hrabina Uroku, stały pod kępą drzew, manewrując otwartymi parasolkami tak, by można było dostrzec ich twarze.

Miały na sobie stroje amazonek, podobnie jak ona. Kostium Fallon był jaskrawoczerwony i podkreślał jej ciemną karnację, Lily – bladozielony, co harmonizowało z jej rudymi włosami. Gdy Juliette podjechała bliżej, przyjaciółki dojrzały ją i uśmiechnęły się ciepło. Kurtyzany rzadko się ze sobą szczerze przyjaźniły. Każdej z nich mogło zagrozić powodzenie rywalki. Juliette, Fallon i Lily były już jednak przyjaciółkami, nim zostały Trzema Diamentami.

A że wszystkie trzy były protegowanymi Grzesznego Hrabiego, łączyła je dodatkowa więź.

– Powinni cię przyjąć do Klubu Zaprzęgów Czterokonnych – rzekła Lily, mając na myśli klub dżentelmenów uznawanych za najlepszych powożących.

– Skądże. – Juliette machnęła ręką. – Nie zniosłabym paradowania w tym ich sztywnym, przepisowym stroju.

Wierzchowce Lily i Fallon skubały spokojnie trawę. Nieopodal lekki wiatr marszczył powierzchnię stawu Serpentine i kilka kaczek kwakało, kołysząc się na jego płytkiej wodzie. Wszystkie trzy kurtyzany wspaniale wyglądały na koniach. Gdy zbierało się na deszcz, dwie pozostałe wyjeżdżały raczej w powozach, powierzając ich prowadzenie stangretom, lecz Juliette radziła sobie z tym doskonale i lubiła przy dobrej pogodzie sama powozić swoją lekką dwukółką.

Zwolniła tempo i zawahała się nieco, widząc, że jednym ze stojących przy nich dżentelmenów jest hrabia Darlington, zwany Pieszczoszkiem Socjety z powodu miłej powierzchowności i uprzejmego obejścia. Darlington zalecał się do niej przez ostatnie pół roku i choć na wszelkie sposoby dawała mu do zrozumienia, że nic z tego nie będzie, nie poniechał jednak swoich wysiłków.

Drugim był niejaki Heyward, syn barona, znany z wydawania hucznych przyjęć. Juliette była na wielu jego rautach.

Nim jeszcze dwukołówka się zatrzymała, Darlington znalazł się tuż przy niej, gotów pomóc jej przy wysiadaniu.

– Księżno, miałem nadzieję spotkać tu panią!

– Dziękuję, lordzie Darlington. – Juliette przyjęła ofiarowaną jej dłoń i wysiadła z powoziku najprędzej, jak tylko mogła. Nie chciała ośmielać zanadto Darlingtona. Jeden z jego chłopców stajennych podszedł, ujął jej konia za uzdę i zaczął go powoli oprowadzać, by rozgrzane mięśnie końskie nie traciły ciepła.

Juliette rozejrzała się, rozłożyła parasolkę i przystanęła przy Fallon, która cofnęła się trochę, by zrobić dla niej miejsce. Obydwie zwykle trzymały się razem, gdyż pastelowy koloryt Juliette ładnie kontrastował z ciemnymi włosami Fallon i jej smagłą karnacją. Efekt był oszałamiający.

Lily, z rudymi włosami i zielonymi jak nefryt oczami, robiła oszałamiające wrażenie bez niczyjej pomocy.

– Dzień dobry, Księżno – przywitał ją Heyward, przykładając palec do brzegu kapelusza.

– Dzień dobry, panie Heyward, Fallon i Lily. – Juliette uśmiechnęła się do przyjaciółek. – Co za piękny wiosenny dzień! Nie pojmuję, jak ktoś może siedzieć w domu w taką pogodę.

– Całkowicie się z tobą zgadzam – odparła Fallon. Miała głęboki, gardłowy głos.

– Ach, jak ja lubię wiosnę – rzekła Lily, wystawiając twarz ku słońcu.

– Czy widziała pani „Kronikę Poranną”, Księżno? – spytał Heyward.

Juliette nabrała głęboko tchu, żeby się uspokoić przed odpowiedzią. Była pewna, że będzie o to pytana mnóstwo razy, nim jeszcze dzień się skończy.

– Widziałam.

Zaprzeczanie byłoby bezsensowne. Każdy by spostrzegł, że ona kłamie.

– Czy to prawda? – zapytał Heyward. Doprawdy, ten człowiek był bezwstydny.

Juliette uśmiechnęła się dyskretnie.

– Nie zdradzę.

– Oczywiście, że to nieprawda – odezwał się Darlington lekko zniecierpliwionym tonem. – Pelham przyjechał do Londynu dopiero wczorajszego wieczoru.

– Gazety donoszą, że Juliette i książę wycofali się na wieś – powiedziała Lily. Juliette zauważyła już, że Lily lubi przeciwstawiać się Darlingtonowi przy każdej okazji. – Pańskie słowa podsycą tylko plotki.

Darlington pokręcił przecząco głową. Kasztanowate włosy zwichrzyły mu się nad kołnierzem, halsztuk się przekrzywił, a Juliette pomyślała – nie po raz pierwszy zresztą – że bardziej mu potrzeba niańki niż kochanki.

– Każdy, kto zna Pelhama, wie, że to beznadziejny typ – stwierdził Darlington, podkreślając swoje słowa stuknięciem laski. – Przyjeżdża do Londynu dopiero na otwarcie obrad parlamentu. Nic go nie obchodzą żadne flirty, ucieczki, uprowadzenia ani w ogóle jakieś rozrywki. Jeśli pojawi się choć na jednym balu, gotów jestem stanąć na głowie.

– Wezmę pana za słowo, lordzie Darlington – odparła Juliette.

– Nie dopuszczam innej możliwości, Księżno. – Skłonił się.

– Z pewnością pojawi się jutro wieczór na balu u księcia regenta w Carlton House – powiedziała swoim niskim głosem Fallon, uprzedzając Heywarda, który chciał się wtrącić do rozmowy. – Ten bal otwiera cały sezon.

– Nie założyłbym się o to, Markizo.

– A ja tak, lordzie Darlington.

Darlington skłonił się ponownie, tym razem przed Lily.

– Do widzenia, Hrabino. – Ujął dłoń Juliette i ucałował ją przez rękawiczkę. – Do zobaczenia, Księżno.

Skinęła mu głową i cofnęła rękę, a potem patrzyła, jak idzie ku swemu wierzchowcowi – był to piękny, siwy wałach – dosiada go i odjeżdża. Dał przedtem znak swemu chłopakowi stajennemu, by nadal oprowadzał jej konia, i Juliette musiała przyznać, że Darlington jest człowiekiem dobrze wychowanym. Ciekawa była, czy zna on bliżej Pelhama. Nigdy nie miała żadnych zamiarów wobec księcia, choć nie byłaby przeciwna temu, by on się nią zainteresował. Socjeta koniecznie chciała uważać ich za parę, a ona chętnie przystałaby na to, czego ludzie z towarzystwa oczekiwali. Oczywiście, nic by z tego nie wyszło. Pelham nie poślubiłby kobiety z jej reputacją.

– Mam nadzieję, że ujrzę wszystkie trzy panie razem na jutrzejszym balu u księcia regenta – powiedział Heyward.

– Niewątpliwie – odparła Lily. – Proszę się przygotować na niespodziankę.

Heyward aż klasnął w dłonie.

– Naprawdę?

Lily skinęła głową, najwyraźniej z satysfakcją. Lubiła niespodzianki.

– Nie spodziewam się, że zdradzi mi pani sekret? – zastrzegł się Heyward.

– Za nic.

– Jest pani zbyt okrutna.

– Za to nas właśnie lubicie.

Gdy się pożegnał, Lily, Fallon i Juliette spojrzały na siebie porozumiewawczo.

– Czy twoja suknia jest już gotowa? – spytała Juliette, zwracając się do Fallon. Można się było założyć, że Lily, która uwielbiała modę i planowanie imponujących wejść, już od tygodnia ma suknię przygotowaną do włożenia.

– Czeka mnie jeszcze jedna przymiarka u madame Durand – odparła Fallon.

– Mnie również – powiedziała Juliette. Wzięła Fallon za rękę, a ta podała swoją Lily. Przechadzały się we trzy po trawniku, świadome wrażenia, jakie robią na widzach.

– Co myślisz o tej całej sprawie z Pelhamem? – spytała Lily. – Z pewnością wzbudziła zazdrość w Darlingtonie.

– O Boże – jęknęła Juliette. – Przecież to zupełny żółtodziób!

– Pelham nie jest żółtodziobem – stwierdziła Fallon, zatrzymując się, by uważnie obejrzeć jakiś polny kwiatek. – Gdybyś go zdołała złowić, byłby to największy wyczyn tego sezonu.

– Słyszałam, że ma się wkrótce zaręczyć – rzekła Lily.

Do Juliette nie dotarły żadne świadczące o tym pogłoski. Zmarszczyła brwi.

– Nieważne. – Fallon ścisnęła jej dłoń. – Kiedyż to mężczyźni są wierni narzeczonym, nie mówiąc o żonach?

Juliette doceniała wysiłki Fallon, żeby podtrzymać ją na duchu.

– Obydwie dobrze wiecie, że to tylko plotki. Nigdy mnie nawet nie przedstawiono Pelhamowi.

– Może to właśnie on rozsiewa te plotki – powiedziała Lily, uśmiechając się do markiza Cholmondeley, który nadjeżdżał na koniu.

Juliette zatrzymała się, gdy markiz podjechał bliżej.

– Wątpię. Już prędzej uwierzę, że gazety wymyśliły całą tę historię, by sprzedać więcej egzemplarzy.

– Cóż z tego? – spytała Fallon. Markiz przystanął, a one pożegnały się z Lily, wiedząc, że przyjaciółka chce z nim porozmawiać. Skinęła im dłonią skierowała się ku ścieżce, gdzie na nią czekał.

Fallon zwróciła głowę ku Juliette.

– Znasz moją teorię: wszystko, co piszą w prasie, to dobra prasa.

Juliette nie była tego pewna. Obawiała się, że wokół jej domniemanej zażyłości z księciem zrobiono zbyt wiele hałasu. Gdyby teraz rozczarowała socjetę, mogłaby wypaść z jej łask, a to utrudniłoby jej życie. Nie miała tyle pieniędzy, ile by chciała, i była winna spore sumy kilku krawcowym – w tym madame Durand – które szyły jej suknie na ten sezon.

Może powinna się rozejrzeć za innym protektorem?

– No, chodź. – Fallon obróciła ją ku sobie. – Czemu nie miałybyśmy pójść razem na przymiarkę? Przekonajmy się, czy plan Lily będzie tak spektakularny jak zwykle.

Juliette skinęła głową. Przymiarka sukni była dokładnie tym, czego potrzebowała, by uwolnić się od bliżej nieokreślonego niepokoju, który ją opanował.

William Henry Charles Arthur Cavington, wicehrabia Southerby, markiz Rothingham i książę Pelham, wszedł do swego klubu dokładnie dwadzieścia po szóstej. Lubił jeść tam posiłek wpół do siódmej. Jak na londyńskie standardy, była to wczesna kolacja, ale Pelham wcale o to nie dbał. Zawsze jadał o wpół do siódmej, był zgłodniały o wpół do siódmej i nie miał zamiaru czekać na bardziej odpowiednią porę.

– Ten sam stolik, co zwykle, Wasza Wysokość? – spytał Harrow, klubowy zarządca, gdy tylko Pelham pojawił się w drzwiach klubu White’a na ulicy St. James 37/38.

– Tak, proszę. – Podał Harrowowi rękawiczki, laskę i cylinder, zarządca przekazał je lokajowi, ten zaś innemu lokajowi. Harrow asystował przy zdejmowaniu przez Pelhama płaszcza, po czym powtórzył się cały rytuał przekazywania sobie jego odzieży przez mężczyzn z obsługi. Pelham rozchylił poły granatowego fraka, by sprawdzić, czy łańcuszek jego zegarka nie jest splątany. Nie dbał przesadnie o modę – nie był Beau Brummellem – ale zależało mu na tym, by jego buty błyszczały, a frak od Westona był dobrze skrojony.

– Mamy dziś wieczór udziec jagnięcy z ziemniakami i białą zupę, Wasza Wysokość – mówił Harrow, prowadząc księcia do stolika w bardzo wygodnym rogu jadalni, gdyż stał on tuż koło kominka i pozwalał obserwować wchodzących lub wychodzących z sali. Pelham nie wiedział, kto tu siadywał podczas jego bytności na wsi, choć był pewien, że kogoś musiano przy nim sadzać. W tej jednak chwili stolik wyglądał dokładnie tak samo, jak wtedy, gdy opuścił to miejsce.

– Doskonale – powiedział i siadł w fotelu, który przysunął mu jeden z kelnerów.

– Mamy również znakomitą francuską sherry. Przysłano ją nam dziś rano. – Harrow dał znak lokajowi, by przyniósł Pelhamowi „Timesa”. Książę wziął gazetę, ale odmówił picia sherry.

– Dla mnie portwajn, Harrow. Angielski portwajn.

Harrow skinął głową.

– Doskonale, Wasza Wysokość.

I odszedł, co pozwoliło Pelhamowi na spokojne przeglądanie „Timesa”.

Przynajmniej do czasu, gdy krzesło naprzeciw niego zajął Darlington.

– Jesteś przewidywalny, jak zawsze – powiedział Darlington, unosząc kieliszek napełniony czymś, co wyglądało na sherry.

Pelham zasłonił się gazetą i usiłował skoncentrować uwagę na artykule poświęconym zmianie podatku na zboże. Miał też nadzieję, że dzięki temu nie będzie musiał patrzeć na jaskrawozieloną kamizelkę Darlingtona.

– Pewnie nie zaglądałeś do „Kroniki Porannej”? – zauważył Darlington, odsuwając dłonią gazetę sprzed oczu księcia. Pelham zmarszczył brwi. Odstraszyłoby to większość ludzi, lecz Darlington był nie świadom niebezpieczeństwa, w jakim się znalazł.

– Nie czytuję „Kroniki Porannej”. To beznadziejny szmatławiec. – Pelham znów zasłonił się gazetą.

– Nie sądzę. W takim razie nie wiesz, że nawiązałeś płomienny romans z Księżną.

Jakże bardzo Pelham pragnął, by Darlington siedział po stronie jego głuchego ucha! Wtedy nie mógłby go słyszeć. Usłyszał jednak jego niedorzeczne stwierdzenie i musiał w jakiś sposób na nie odpowiedzieć. Opuścił więc gazetę.

– O czym ty mówisz, człowieku?

Darlington uśmiechnął się, a Pelham poczuł gwałtowną chęć, by palnąć go gazetą.

– Wiedziałem, że to nieprawda – oznajmił triumfalnie Darlington.

– Co ma być nieprawdą?

Kelner, ściśle nadzorowany przez zarządcę klubu, przyniósł zupę i portwajn. Pelham odłożył gazetę na stolik. Darlington nachylił się, powąchał zupę i powiedział:

– Dobrze wygląda. Ja bym też zjadł coś takiego.

– Doskonale, milordzie. – Harrow skinął na kelnera, który pospiesznie odszedł.

Darlington znów się nachylił, żeby powąchać zupę. Pelham spojrzał na niego niechętnie.

– Proszę bardzo, weź łyżkę i spróbuj.

– To bardzo wielkoduszne z twojej strony – odparł Darlington, sięgnął po łyżkę Pelhama i tak właśnie zrobił. Pelham skrzywił się z niesmakiem. Wyjął kieszonkowy zegarek. Była już za dwadzieścia pięć minut siódma, pięć minut od rozpoczęcia kolacji, a Darlington jadł jego zupę!

Darlington uniósł głowę znad talerza.

– Całkiem dobra. Chcesz trochę?

Pelham zacisnął zęby.

– Nie, nie. Jedz dalej.

Co Darlington właśnie czynił. Pelham znów wziął do ręki gazetę, gdy czyjaś dłoń klepnęła go po ramieniu.

– Słyszałem, że jesteś w Londynie, Pelham.

Warrick Fitzhugh, trzeci syn słynnego hrabiego Winthorpe, siadł w wolnym fotelu obok Darlingtona. Pelham postanowił powiedzieć Harrowowi, żeby na przyszły raz odsunąć od jego stolika wszystkie inne fotele.

– Witaj, Fitzhugh – powiedział, ponownie odkładając „Timesa”. Kamizelka Fitzhugh, odmiennie niż Darlingtona, była stonowana, czarna w prążki. Fitzhugh mówił też na ogół, w odróżnieniu od Darlingtona, sensownie i – dzięki Bogu – nie za wiele. Pelham uczył się razem z nim w Eton i podziwiał zarówno jego inteligencję, jak siłę pięści, cechę niezbędną, by poradzić sobie w Eton. Chodziły słuchy, że podczas wojny Fitzhugh pracował dla Ministerstwa Spraw Zagranicznych, być może jako agent. Szkaradna robota, ale Pelham nie wierzył każdej plotce.

A jednak Warrick jakoś dziwnie na niego patrzył.

– Cześć, stary chłopie – Darlington powitał Fitzhugh pomiędzy jedną a drugą łyżką zupy Pelhama. Choć Pelham wiele razy próbował, nie potrafił sobie przypomnieć, kiedy i gdzie poznał Darlingtona. Najwyraźniej kiedyś mu go przedstawiono, a później nie był już w stanie się go pozbyć. Prawdę mówiąc, nie próbował tego zresztą zbyt gorliwie. Andrew był dosyć zabawny na swój sposób.

Kiedy nie jadł zupy Pelhama.

Harrow, jakby przywołany tą myślą, pojawił się ponownie z drugim talerzem zupy. Nie patrząc nawet na Darlingtona, postawił ją przed Pelhamem, a potem gestem ręki kazał kelnerowi postawić na stoliku również portwajn i udziec jagnięcy.

– Czy jeszcze coś, Wasza Wysokość?

Pelham już otwierał usta, żeby powiedzieć „nie”, gdy Darlington się wtrącił:

– Drugi kieliszek sherry, Harrow.

– Doskonale, milordzie. Co jeszcze, Wasza Wysokość?

Pelham spojrzał na Fitzhugh.

– Ty też coś zamawiasz?

– Kieliszek portwajnu, Harrow, skoro Pelham stawia.

– Doskonale, sir. – Harrow dał znak, przyniesiono zamówione trunki i Pelhama zostawiono wreszcie w spokoju – no, prawie w spokoju – z jego kolacją. Wziął do ręki nóż i widelec.

– A więc ta historia w gazetach z Księżną… – zaczął Darlington. Pelham odłożył widelec, ale spostrzegł, że Fitzhugh uniósł brwi z zaciekawieniem.

– …to zupełna bzdura – ciągnął Darlington. – Nieprawdaż? – Darlington miał pewnego dnia zostać księciem Ravenscroft, lecz Pelham sądził, że musi się jeszcze wiele nauczyć o stoicyzmie, nim zgłosi pretensje do tego tytułu. Ojciec Pelhama wpajał mu jego obowiązki od samego urodzenia. Książę zawsze musiał być pewny siebie, nie cofać się przed niczym, nie okazywać nigdy uczuć. No i nigdy nie mógł się spóźniać. Oparł się gwałtownej chęci ponownego wyciągnięcia zegarka.

Odłożył nóż na stolik i spojrzał na Fitzhugh.

– O czym on do diabła mówi? Jaka księżna? Jaka gazeta?

Twarz Fitzhugh pozostała nieprzenikniona, lecz Pelham mógłby przysiąc, że Warrick delektuje się tą sytuacją.

– Pisano o tobie ostatnio w kolumnie Doniesienia z Cytery. „Kronika Poranna” połączyła cię z Księżną Zalotów.

– Z kim?

– Nie udawaj, że nie wiesz, kim ona jest – powiedział Darlington, popijając swoją sherry. – Nawet taki wiejski kmiotek jak ty musiał słyszeć o Trzech Diamentach.

– Mówisz o kurtyzanach? – Powinien się był domyślić. Darlington zawsze uganiał się za tą czy inną kobietą.

– Wreszcie zrozumiałeś – odparł Darlington, unosząc kieliszek.

– No to czemu wciąż nazywasz ją księżną?

Fitzhugh uniósł dłoń, nim Darlington znów się odezwał. Dzięki Bogu.

– Książę regent nazwał Juliette Księżną Zalotów. Właśnie w niej masz być według plotek na zabój zakochany.

Pelham popatrzył w roztargnieniu na kominek za plecami Fitzhugh, gdzie buzował ogień. Na jego gzymsie tykał stary zegar, odmierzając czas. Powyżej wisiał obraz ze sceną myśliwską, całą w zieleniach i brązach, dominując nad ścianą wyłożoną ciemną boazerią. Niejasno przypomniał sobie owe Trzy Diamenty. Usiłował wyobrazić sobie tę Juliette.

– Czy to ta brunetka? – spytał.

– Nie. To Markiza Tajemnic – wyjaśnił mu Darlington.

Pelham pokiwał głową. Czy książę regent nie miał nic lepszego do roboty niż wymyślanie tytułów kurtyzanom?

– To może chodzi o tę bladą blondynkę?

– Właśnie – powiedział Fitzhugh.

– Nie nazwałbym jej bladą – poprawił go Darlington. – Ma jasne włosy, ale karnację całkiem przyjemnie różową. Zachwycającą.

– Może gazety powinny ją połączyć z tobą? – spytał Pelham, próbując łyżką zupy.

– Nic by mu się bardziej nie podobało – odparł Fitzhugh, obracając w palcach kieliszek z portwajnem. – Ale Księżna by go nie chciała.

Darlington spojrzał spode łba na Fitzhugh, a Pelham zanurzył łyżkę w zupie. Nie mógł sobie przypomnieć, by kiedykolwiek widział Darlingtona patrzącego spode łba.

– A dlaczego by go nie chciała? – spytał, nabierając znowu zupy. – Przecież jest kurtyzaną. Nie przypuszczałem, by one były zbytnio wybredne.

Darlington pokiwał głową.

– Ona jest jedną z Trzech Diamentów, Pelham. Sama sobie wybiera kochanków i jest krańcowo wybredna.

– W takim razie dlaczego cię odrzuciła? Nie jesteś dość bogaty?

– Nie. – Darlington odwrócił wzrok.

– Za brzydki? – zaśmiał się Fitzhugh.

– Ładniejszy niż niektórzy inni – i Darlington wskazał oczami na Fitzhugh, który tylko wzruszył ramionami.

– Nie jestem kimś, kto nie może zdobyć kobiety.

– Zdobędę ją – zaprotestował, trochę zbyt głośno, Darlington. – Muszę po prostu dowieść… – i wymamrotał ostatnie słowa tak niewyraźnie, że nie sposób ich było zrozumieć.

– Dokończ – zażądał Fitzhugh.

– …że ja nie potrzebuję niańki.

Pelham uniósł do ust serwetkę, żeby zakryć uśmiech. Fitzhugh nie był aż tak uprzejmy. Roześmiał się głośno.

– Czy tak się wyraziła?

– Zamknij się.

– Słuchaj, Darlington – powiedział Pelham. – Nie mam żadnych zamiarów względem twojej bladolicej Księżnej. Zaryzykuję twierdzenie, że to ona sama się kryje za tą historyjką z „Kroniki Porannej”.

– Ona nie jest taka! – zaprotestował Darlington.

Pelhamowi niemal się go zrobiło żal. Ten chłopak całkiem dla niej zgłupiał.

– Jasne, że jest. Pewnie chce wzmocnić swoją pozycję.

– Podoba mi się jej pozycja – burknął Darlington.

– Znajdź sobie jakiś inny obiekt uczuć – podsunął mu Pelham.

Darlington spojrzał na niego tak, jakby nie pojmował, co Pelham mówi.

– Nie potrafię o niej zapomnieć. Zakochałem się w niej.

– O rety. – Fitzhugh wzniósł oczy do nieba i wypił do dna swój portwajn.

– Nie spodziewam się, żebyście to zrozumieli. Macie serca z kamienia.

– Skądże – sprzeciwił się Pelham. – Ja akurat zyskałem powód, żeby jakoś uczcić dzisiejszy wieczór. Właśnie się zaręczyłem i podpisałem odpowiednie papiery. Za kilka miesięcy będę miał swoją własną księżnę.

– Lady Elizabeth przyjęła twoje oświadczyny? – spytał Fitzhugh.

Pelham uniósł kieliszek z portwajnem i wypił toast.

– Lady Elizabeth! – parsknął Darlington. – Przecież ty jej wcale nie kochasz!

– Znasz moje zasady – odparł Pelham.

– Ach, oczywiście. Główna zasada Pelhama: nigdy się nie zakochać. Przecież to jest najczystsza bzdura.

– Całkiem rozsądna reguła. Mężczyźni i kobiety podejmują błędne decyzje, kiedy się zakochują, i postępują jak szaleńcy. – Pelham spojrzał przenikliwie na Darlingtona. – To mi nie odpowiada.

– Ale jak możesz poślubić kobietę, której nie kochasz? – dziwił się Darlington.

– Darzę ją ciepłym uczuciem.

– Ty darzysz ciepłym uczuciem włości, które ci wniesie w posagu. Graniczą z twoimi posiadłościami w Yorkshire.

– To jej dodaje uroku – przyznał Pelham, nie tracąc kontenansu. Czym w końcu było małżeństwo, jeśli nie korzystnym dla obu stron interesem? Przecież interesy należy załatwiać najkorzystniej jak tylko można. Nie byłby bogatym, wpływowym szóstym księciem Pelham, gdyby jego przodkowie poślubiali zwyczajne kobiety lub też – Boże uchowaj – kurtyzany. Lady Elizabeth była córką markiza. Dobrze ułożoną, inteligentną i z należytym posagiem, co zdecydowało o wszystkim. Nie odznaczała się wybitną urodą, ale miała miłą powierzchowność. I, co znacznie ważniejsze, zgadzali się w sprawach o zasadniczym znaczeniu. Obydwoje lubili rutynę. Lubili żyć spokojnie i z godnością.

Unikali teatralnej ostentacji beau monde’u, w której tak gustowali Darlington i jemu podobni. Ożenek z lady Elizabeth gwarantował Pelhamowi zrównoważoną, trwałą i godną przyszłość.

Tego zaś właśnie pragnął i uzyskałby to, gdyby tylko zwrócił należytą uwagę na pewien drobny, lecz nieprzyjemny szczegół.

2

Eliza wiedziała, że to szaleństwo. Nie powinna była tam wracać. Tylko szaleniec by to zrobił. Nie wiedziała jednak, jak poza tym mogłaby zaspokoić dręczące ją pragnienie. Ani jedzenie, ani napoje nie mogły tego dokonać.

Tylko i jedynie gra.

Oddała wierzchnie okrycie zarządcy Jaskini Lucyfera, który spojrzał na nią z ukosa, i poszła prosto do ulubionego stołu gry. Czuła wyraźnie, że inni stali bywalcy przyglądają się jej uważnie. Wiedzieli, kim była. Prosiła w duchu Boga, by nie wiedzieli, co zrobiła.

Prosiła w duchu diabła, by Lucyfer jej nie podejrzewał.

Spostrzegła Lucyfera przy jednym ze stołów do gry w faraona i o mało się nie cofnęła. Gdyby miała choć trochę rozsądku, uciekłaby stąd. Zamiast tego jednak szła coraz dalej, jakby wiedziona jakąś niewidzialną siłą. Nie mogła się oprzeć pokusie gry.

Ciemne oczy Lucyfera – tak ciemne, że niemal zupełnie czarne – śledziły ją. Nie odwrócił głowy, którą otaczały faliste pukle czarnych włosów z wyraźną białą linią przedziałka, gdy znalazła się poza zasięgiem jego wzroku. Wiedziała jednak, że i tak świadomy jest każdego jej ruchu.

Zatrzymała się przy stole gry, a Rafael, jej ulubiony krupier, spytał:

– Czy chce pani przyłączyć się do gry, madame? Pan Abernathy rzucił już kości, a pan Canby jest następny w kolejce.

– Dziękuję, chyba będę się tylko przyglądać.

Było to kłamstwo. Chciała grać, lecz najpierw pragnęła przyjrzeć się grze Canby’ego.

Canby położył na stole pięć funtów i powiedział:

– Sześć.

Uniósł kubek do kości.

– Sześć to większa liczba punktów – powiedział Rafael. – Stawka wynosi pięć!

Canby rzucił kości, a Eliza poczuła, że serce zaczyna jej bić szybciej. Nawet nie zdążyła jeszcze zrobić zakładu, a już krew zaczęła w niej żywiej krążyć. Pierwsza kostka zatrzymała się na jedynce. Druga zatoczyła się chwiejnie i odwróciła dwójką do góry.

– Trzy – oznajmił Rafael i potrząsnął kubkiem. – Czy chce pan spróbować jeszcze raz, Canby?

Canby odwrócił się w jej stronę.

– Może lady Eliza zechciałaby wejść do gry?

Nim jednak Eliza zdołała skinąć głową, po jej prawej stronie stanął Gabriel, najbardziej zaufany człowiek Lucyfera.

– Milady, czy zechce pani pójść ze mną?

Nie oznaczało to prośby. Dobry Boże, nie powinna była tu przychodzić. Nie miała jednak wyboru. Przełknęła z trudem ślinę, dała znak, że się zgadza, i podążyła za Gabrielem prosto w głąb piekła, do prywatnych apartamentów Lucyfera.

Strumyczek potu ściekał jej powoli po plecach. W domu gry zrobiło się nagle bardzo gorąco, a skierowane na nią spojrzenia jeszcze bardziej to wzmogły. Gdy jednak spojrzała na obserwujących ją ludzi, wszyscy unikali jej wzroku. Poczuła ucisk w żołądku, a jej oddech stał się urywany. Nie potrafiłaby jednak rozstrzygnąć, czy z podniecenia, czy ze strachu.

Ale tak się z nią zawsze działo – strach powodował podniecenie – a nikt w niej mocniej nie wzbudzał zarówno strachu, jak i podniecenia, niż Lucyfer.

Poszła w ślad za Gabrielem stromymi, wąskimi schodkami na piętro nad salą gry, gdzie mieściły się prywatne apartamenty Lucyfera. Gabriel wyglądał pod każdym względem jak anioł, którego imię nosił. Miał długie, jasne włosy, szczupłą twarz o harmonijnych, jakby wyrzeźbionych rysach i łagodny, melodyjny głos. Był zbyt nieskazitelny, zbyt pełen ogłady i działał jej na nerwy. Była już przedtem w prywatnych apartamentach Lucyfera i znała drogę. Ale czy Gabriel prowadził ją do jego biblioteki, czy do sypialni? Jeśli do biblioteki, to na pewno stanie twarzą w twarz ze śmiercią.

Rzecz jasna, sypialnia nie była czymś dużo lepszym.

Gabriel zatrzymał się przed drzwiami sypialni, otwarł je i odstąpił na bok, by ją przepuścić. Posłała mu uśmiech pełen zaufania, którego wcale nie czuła, i weszła do środka. Drzwi zamknęły się tuż za nią i usłyszała zgrzyt klucza przekręcanego w zamku.

Znalazła się w pułapce.

Dotknęła dłonią grubych drewnianych drzwi pomalowanych na czarno, żeby harmonizowały z wystrojem pokoju. Ściany i meble pokryte były jedwabiem. Zasłony również sporządzono z jedwabiu. Tylko monstrualne, olbrzymie łoże miało inny kolor, przyozdobione jedwabiem czerwonym jak krew. Leżała już na nim wcześniej, naga i drżąca, czując się niczym baranek ofiarny, gdy Lucyfer klękał ponad nią.

A potem zostawiała go śpiącego w tym śliskim, czerwonym jedwabiu. I odchodziła – ale nie z pustymi rękami.

Co ona najlepszego zrobiła? Wsparła czoło na drzwiach, tuż koło jej dłoni. Drewno było ciepłe w dotyku.

Coś zimnego i twardego zacisnęło się na jej nagim ramieniu.

– Nie sądziłem, że cię znowu zobaczę.

Eliza ledwie zdołała stłumić krzyk. Zapomniała o szczególnym upodobaniu Lucyfera do nieoczekiwanego pojawiania się i znikania. Nawet nie słyszała, jak wszedł. Zmusiła się do uśmiechu, choć drżały jej wargi.

– Wiesz przecież, że nie potrafię się powstrzymać od przychodzenia tutaj.

– Mam dziwne wrażenie, że to nie moja osoba cię tutaj przyciąga.

– Cóż innego mogłoby wchodzić w grę?

– Istotnie.

Zdjął jej dłoń z drzwi, odwrócił grzbietem do góry i ucałował. Mimo woli westchnęła.

– Brak mi było ciebie – mruknął, spoglądając na nią spod czarnych jak sadza rzęs.

– A mnie ciebie – wyszeptała, gdy ją objął. Jego wargi spoczęły na jej ustach, a dłonie brutalnie przycisnęły ją do jedwabnego obicia ściany.

Eliza poddała się temu, czując, jak palce Lucyfera prześlizgują się po jej nagim udzie. Czy wiedział? Czy tylko droczy się z nią, nim ją zabije?

Nie, nie mógł wiedzieć. Była tak ostrożna, tak o wszystko dokładnie zadbała.

Czuła, jak cały dygotał, czuła, jak chwyta zębami jej ciało. Zawsze ją zdumiewało, że był na tyle ludzki, by doznać szczytowania.

Przywarł policzkiem do jej twarzy. Skórę miał ciepłą, a jego gorący oddech owionął jej ucho.

– No a teraz, kiedy wstępne uprzejmości mamy za sobą, chyba już nadszedł czas, żebyśmy pomówili o diamentach.

Usiłowała mu się wyrwać, ale trzymał ją mocno. Skurczyła się cała ze strachu, a on śmiał się długo, cicho i złośliwie.

3

Juliette stłumiła ziewnięcie i skinęła na zaspanego kamerdynera, który otwierał drzwi jej domu. Pierwsze promienie słońca błyszczały już złoto i różowo na tle nieba. Wszechobecna w Londynie mgła przynajmniej tym razem opadła.

– Witam, Księżno. – Hollows skłonił się przed nią, zamykając drzwi. Jak zwykle nie nosił liberii, lecz zawsze miał dystyngowany wygląd, cały ubrany w czerń i z białą różą w klapie. Wysoki wzrost i poważna mina dodawały mu godności.

– Jestem strasznie znużona – powiedziała Juliette, odwracając się ku niemu tyłem, tak żeby mógł zdjąć z niej wierzchnie okrycie – i chciałabym spać cały tydzień.

– Tak, Księżno. Czy mam obudzić Mary?

Juliette była z początku zaskoczona jego słowami, ale potem przypomniała sobie, że odprawiła Rosie i większość służby na tę noc. Jutrzejszego wieczoru – nie, już dzisiejszego, poprawiła samą siebie w myśli – odbędzie się bal u księcia regenta, chciała więc, żeby służba należycie wypoczęła, nim zaczną się przygotowania do niego.

Teraz jednak było późno. Teraz chciała spać. Źle zrobiła, przebywając poza domem tak długo, ale sztuka okazała się błyskotliwa, Vauxhall Gardens zaś pełne najzabawniejszych mężczyzn i kobiet w Londynie, i zanim się zorientowała, było już prawie rano. Rosie będzie się musiała bardzo nad nią napracować, żeby Juliette dzisiejszego wieczoru wyglądała olśniewająco w Carlton House.

– Owszem, Hollows, zbudź Mary i przyślij mi ją do pokoju. – Juliette miała wyrzuty sumienia z powodu służącej, bo tylko Mary, Hollows i kucharka nie dostali na ten wieczór wolnego, ale nie mogła pójść spać w gorsecie i sukni, a sama nie potrafiła ich z siebie ściągnąć. Gdy tylko Mary ją rozbierze, pośle pokojówkę z powrotem do łóżka i skończy swoją toaletę samodzielnie.

Skierowała się ku schodom.

– Ty również idź do łóżka, Hollows – rzuciła przez ramię. – Nie będę cię potrzebować przez dobre parę godzin.

– Tak jest, Księżno.

Stopy ciążyły jej niczym kule armatnie; choć nigdy żadnej kuli nie widziała, wyobrażała sobie jednak, że muszą być niewiarygodnie ciężkie. Czemuż zgodziła się na tak wiele tańców? Nigdy niestety nie potrafiła odmówić sobie czekającej ją przyjemności, a dzisiejszej nocy muzyka była porywająca, tancerze mili i jej humor znakomity. Mogłaby tańczyć nawet do południa.

Dzięki Bogu nie musiała. Może kiedyś zdoła wreszcie przewidzieć konsekwencje swego postępowania.

Weszła na pierwsze piętro i zaczynała już wchodzić na drugie, gdzie mieściła się jej sypialnia. Drzwi salonu były zamknięte, lecz Juliette stanęła bez ruchu, gdyż dobiegł ją stamtąd jakiś dźwięk. Zatrzymała się więc, podeszła do drzwi, przyłożyła do nich ucho i nadsłuchiwała.

Nic. Cisza.

Pokiwała głową. Była tak zmęczona, że własny umysł ją zwodził.

Znów skierowała się ku schodom, ale wtedy wyraźnie usłyszała głuchy łomot. Bez wahania odwróciła się i podbiegła do poręczy schodów.

– Hollows! – Serce tłukło się jej gwałtownie w piersi. – Hollows! Na po…

Czyjaś dłoń zatkała jej usta i ktoś odciągnął ją w tył. Zgubiła przy tym jeden z pantofelków.

Oliver.