Wydawca: Filia Kategoria: Kryminał Język: polski Rok wydania: 2017

Uzyskaj dostęp do tej
i ponad 20000 książek
od 6,99 zł miesięcznie.

Wypróbuj przez
7 dni za darmo

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

e-czytniku (w tym Kindle) kup za 1 zł
tablecie  
smartfonie  
komputerze  
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Liczba stron: 514 Przeczytaj fragment ebooka

Odsłuch ebooka (TTS) dostępny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacji Legimi na:

Androida
iOS
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?

Ebooka przeczytasz na:

Kindlu MOBI
e-czytniku EPUB
tablecie EPUB
smartfonie EPUB
komputerze EPUB
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Zabezpieczenie: watermark Przeczytaj fragment ebooka

Opis ebooka Szóste okno - Rachel Abbott

Prawda boli, ale kłamstwa mogą zabić.

Po śmierci męża Natalie Gray wiąże się z jego najlepszym przyjacielem, Edem Cooperem. Kobieta pragnie, aby zastąpił on ojca jej dorastającej córce, Scarlett, z czasem jednak zaczyna podejrzewać, że intencje mężczyzny nie są do końca czyste.

Natalie próbuje zapewnić sobie i córce bezpieczeństwo, dlatego wkrótce przeprowadzają się do kolejnego domu. To miejsce również skrywa swój mroczny sekret.

Być może znacznie gorszy od tego, przed którym uciekły.

Tymczasem Tom Douglas prowadzi śledztwo w sprawie samobójstwa nastolatki. Ślady doprowadzają go do Natalie i Scarlett. Czy Douglas zdąży ochronić je przed prawdą, która może zniszczyć ich życie na zawsze?

2,5 miliona sprzedanych egzemplarzy

„Napięcie budowane przez całą powieść doprowadzało mnie do szaleństwa”. Angela Marsons, autorka Niemego krzyku

„Mistrzowska, uzależniająca. Finał zapiera dech w piersiach”. Robert Bryndza, autor Dziewczyny w lodzie

„Szczerze podziwiam to, jak Rachel Abbott układa swoje thrillery! Szóste okno to Abbott w najlepszej formie”. Elizabeth Haynes, autorka Into the Darkest Corner

Opinie o ebooku Szóste okno - Rachel Abbott

Fragment ebooka Szóste okno - Rachel Abbott

Prolog

Ta noc nie różniła się niczym od innych z ostatnich kilku tygodni. Kiedy kobieta wyjrzała z okna swojego mieszkania na drugim piętrze w dół, na wąską uliczkę nadal pogrążoną w mroku poprzedzającym świt, uznała, że nie może tego dłużej znieść.

Uniosła wzrok, szukając gwiazd w prześwitach nieba między dachami domostw, ale w Manchesterze niebo nigdy nie było całkowicie czarne. Panowała tu wieczna poświata od latarni ulicznych i przesadnie jasnych okien wystawowych. Ciągły hałas panujący na ulicach był niczym więcej jak tylko tłem muzycznym, które dawno nauczyła się wyciszać w umyśle. Sen jednak znów nie był jej dany. W każdej chwili okrzyki zmarłych mogły zakłócić ciszę, burząc wszelkie namiastki spokoju.

Jako pierwsza rezydentka północnego skrzydła tego nowo zaadaptowanego budynku mieszkalnego, cieszyła się swoją samotnością i z niechęcią przyjęła stopniowe pojawianie się kolejnych lokatorów po tej stronie budynku, podczas gdy jego południowa część pozostawała praktycznie niezamieszkana. Może powinna bardziej się postarać i spróbować się zaprzyjaźnić ze swoimi sąsiadami? Mogłaby spytać, czy oni również słyszą głosy. Była jednak przekonana, że nie zrozumieją. Prawdopodobnie nie znali historii tego budynku i zapewne wcale ich ona nie obchodziła. A była to historia, która ją fascynowała i jednocześnie przerażała.

Kobieta chwyciła czarny turmalinowy amulet wiszący na jej szyi. Pragnęła, żeby ochronił ją przed wszystkim, co działo się w tym pokoju. Czuła wokół siebie obecność duchów – dzieci, które tu mieszkały i umarły. W dziewiętnastym wieku budynek został wynajęty jako dodatkowe miejsce dla przepełnionego przytułku na New Bridge Street, a teraz biedne zagubione dusze otaczały ją, usiłując coś jej przekazać. Była tego pewna.

Miała kontakt ze zmarłymi. Było to coś, o czym zawsze wiedziała, ale nikt nigdy jej nie wierzył. Tym razem jednak była przekonana, że duchy dzieci czegoś od niej chcą, a ona nie potrafi im pomóc.

Najpierw usłyszała śmiech – cichutkie echo przepełnionego szczęściem chichotania rozlegające się w jej dużym pokoju. Nie przeszkadzało jej to – wręcz wywoływało u niej uśmiech. Kilka dni później jednak śmiech przemienił się w płacz – rozdzierające serce łkanie, które obudziło w niej pragnienie utulenia tego biednego zmarłego dziecka. A raczej dzieci, bo na przestrzeni kilku dni słyszała kilkoro z nich: zawsze zaczynało się od radosnego śmiechu, który ostatecznie kończył się łzami.

Tylko długie godziny między zapadnięciem zmroku i brzaskiem były wypełnione dziwną ciszą. Być może wtedy duchy odpoczywały. W tym czasie kobieta krążyła po mieszkaniu, niezdolna do ukojenia dusz uwięzionych w ścianach jej domu.

Znów dotknęła palcami turmalinu, a potem sięgnęła w dół, aby pogładzić niebieski angelit spoczywający w miseczce na stole. Był to kryształ, który wybrała spośród swoich cennych amuletów, aby pomógł jej porozumieć się z aniołami. Niestety, nie działał. Nieustanne próby nawiązania kontaktu, aby uwolnić uwięzione w ścianach domostwa dusze dzieci, coraz bardziej ją wyczerpywały.

Nadeszła pora, aby pozostawić je ich własnemu smutkowi.

*

Piętnaście mil dalej, w północnej części Manchesteru, Bernie Gray postawił kołnierz swojej odblaskowozielonej kurtki, chroniąc się przed mżawką, która nękała miasto przez ostatnie dwa dni. On jednak nie miał nic przeciwko deszczowi i ledwie go zauważał. Miał inne rzeczy na głowie.

Szarpnął lekko smycz. Ich nowy pies, szczeniak, którego kupili dla córki dwa tygodnie wcześniej w ramach długo wyczekiwanego prezentu gwiazdkowego, był teraz dużo bardziej nieskory do spaceru w taką pogodę niż przed wyjściem. Dwie minuty temu Zena krążyła podekscytowana, wchodząc Berniemu pod nogi. Oczywiście odbywało się to w przytulnym cieple kuchni. Teraz, kiedy znalazła się na zewnątrz, najwyraźniej zmieniła zdanie.

Od czasu pojawienia się Zeny w domu, na Wigilię, Bernie został oddelegowany do jej porannego wyprowadzania. Chociaż nie minęła jeszcze szósta, czuł, że mała przebieżka dobrze na niego wpływała, mimo że na razie robił zawsze tylko małe okrążenie, czekając, aż łapy szczeniaka staną się silniejsze. Poranne spacery były zazwyczaj dla Berniego wyśmienitą okazją do przygotowania się na czekający go dzień. Pozwalało mu to również skoncentrować się na stałym zmartwieniu, które rzadko go opuszczało nawet na sekundę.

Tego dnia jednak Bernie rozmyślał głównie o rozmowie, jaką odbył ze swoją córką, Scarlett. W zasadzie nie była to rozmowa, a raczej jednostronne oskarżenie, i Bernie musiał znaleźć sposób, żeby jakoś naprawić tę sytuację.

– Chodź, Zena – zawołał cicho, nakłaniając małego czekoladowego labradora do odbycia regularnej przechadzki po stałej trasie: wzdłuż ulicy, dróżką prowadzącą za kościół na ulicę, a potem z powrotem do domu. Całe okrążenie zajmowało im nie więcej niż piętnaście minut i Bernie nigdy nie spotkał po drodze żywej duszy. Zapewniała to wczesna pora i wilgotny chłód poranków.

Skręcił w lewo na ścieżkę i spojrzał na wieżę kościelną, odbijającą się wyraźnie na tle granatowego nieba, któremu daleko było jeszcze do pojawienia się jutrzenki. Bernie zerknął pod nogi, starając się unikać większych kałuż, w które Zena, teraz już przyzwyczajona do chłodu, radośnie wbiegała. Jej nowa obroża wyposażona w niebieskie diody odbijała się w czarnym lustrze wody.

Bernie ustalił, co powie Scarlett i jak odpowie na jej pytania. Oczywiście nie podzieli się z nią całą prawdą, ale zdecydowanie postara się wymyślić wytłumaczenie, które córka będzie w stanie zaakceptować – nieco uładzoną wersję wydarzeń, zrozumiałą dla trzynastolatki. Kiedy zobaczył jej minę tego poranka i usłyszał w jej głosie obrzydzenie, żołądek ścisnął się mu boleśnie. Nie mógł stracić Scarlett. Wiedział, że nie ma innego wyjścia. Musiał raz na zawsze wyjaśnić tę sprawę i zaakceptować wszelkie konsekwencje.

Bernie skręcił w wąską dróżkę prowadzącą z powrotem do domu. Bezzaprawowy mur biegnący po obu jej stronach tworzył swoisty tunel aerodynamiczny. Bernie pochylił się lekko, osłaniając twarz przed zacinającą mżawką. Spojrzał na Zenę i uśmiechnął się. Ze zmokniętym futrem psiak wyglądał jak szczurek. W tym momencie suczka uniosła głowę i nastawiła uszu. Nagle zatrzymała się.

– Chodź, Zena – zawołał Bernie nieco głośniej, przekrzykując gwizd wiatru. – Ruszaj się.

Co takiego usłyszała? Przechyliła głowę lekko na jedną stronę, ale dopiero gdy dostrzegł blask reflektorów, zdał sobie sprawę, że na ulicy przed nim znajduje się samochód. Jechał powoli, oświetlając drogę przytłumionymi żółtawymi światłami.

Bernie podniósł głowę i wyciągnął dłoń przed siebie, prosząc gestem kierowcę, aby się zatrzymał. Nie było tu nawet skrawka trawy, na którym mógł się schronić, żadnej bramy do czyjegoś ogrodu, aby się w niej schować.

Samochód zatrzymał się jakieś dziesięć metrów przed nim. Bernie skinął głową w podzięce, mając nadzieję, że kierowca dostrzegł jego twarz schowaną pod kapturem odblaskowej kurtki. Chwycił Zenę, żeby mogli szybko przecisnąć się przez wąską przestrzeń między samochodem a murem.

Kiedy uniósł wywijającego się psiaka, nagle usłyszał odgłos, którego się nie spodziewał. Kierowca zwiększył obroty silnika. Zapewne chciał zasygnalizować, żeby Bernie się pospieszył. Przycisnął więc Zenę do piersi i ruszył w stronę wozu – ale nie tak szybko, jak samochód w jego kierunku, z oślepiającymi reflektorami włączonymi na całą moc.

Nie miał gdzie uciec.

Ostatnią rzeczą, o jakiej pomyślał Bernie, kiedy samochód uderzył w niego i Zenę, było to, że teraz już nigdy nie będzie miał szansy, żeby wyjaśnić sprawy między nim i córką.

1

OSIEMNAŚCIE MIESIĘCY PÓŹNIEJ

Odgłos zamykanych na górze drzwi powinien być dla Natalie Gray wystarczającym ostrzeżeniem, że wkrótce nie będzie sama, ale tymczasem siedziała ze wzrokiem utkwionym w ekranie komputera, a jej serce waliło jak młot.

– O Boże – szepnęła ledwo słyszalnie. – Proszę, niech to będzie coś związanego z pracą.

Coraz głośniejsze, radosne pogwizdywanie Eda dotarło do niej wreszcie i szybko, po cichu zamknęła laptopa. Przemierzyła kuchnię w kierunku czajnika, chwyciła go i wsadziła pod zimną wodę. Wyglądało, jakby przez cały czas stała przy zlewie.

Nie powinna używać komputera Eda, ale chciała sprawdzić pogodę na dziś. Zajrzała do historii przeglądarki internetowej, szukając strony z prognozą. Zapewne gdzieś tam był link do niej, lecz Natalie nie dotarła aż tak daleko.

– Chcesz herbaty, Ed? – spytała, usiłując nadać swojemu głosowi radosne i pogodne brzmienie. Słabiutko to wyszło, ale musiała najpierw się zastanowić nad tym, co widziała, przed wydaniem zbyt pospiesznego osądu. Ich znajomość była jeszcze dość świeża i jakiekolwiek oskarżenie mogłoby ją zniszczyć.

– Byłoby cudownie. Poproszę, kochanie.

Natalie zebrała się w sobie i odwróciła się do Eda, zaskoczona tym, że ubrał się w dżinsy i podkoszulek. Był dużym, muskularnym mężczyzną o szerokich barach i wszystkie ubrania dobrze na nim leżały – od dzisiejszego zestawu po formalny policyjny mundur.

– Myślałam, że masz dzisiaj dyżur – powiedziała, ściągając z półeczki kubek i wrzucając do niego torebkę herbaty. Desperacko starała się być rozmowna jak zwykle. Normalnie uwielbiała się krzątać po tej kuchni, pełnej lśniących białych szafek i blatów kuchennych z czarnego granitu, lecz w tej chwili pragnęła znaleźć się jak najdalej stąd.

– Miałem, ale obiecałem jednemu z chłopaków, że w tym tygodniu zamienię się z nim na nocki. Jego żona właśnie urodziła ich trzecie dziecko i zaoferował jej, że będzie karmił je o północy, żeby mogła się chociaż trochę przespać. Mam nadzieję, że ci to nie przeszkadza, Nat? –Spojrzał na nią zaniepokojony. – Wiem, że w związku z tym będziesz spędzała noce sama, ale nie mogłem odmówić mu pomocy.

Natalie uśmiechnęła się do niego z nadzieją, że nie zauważył jej niepewności. Cichutki głosik w jej głowie mówił, że jest głupia i przesadnie reaguje. Musiało być jakieś wytłumaczenie.

– Nie mam nic przeciwko, ale to oznacza, że w ciągu dnia będziesz miał na głowie Scarlett. Jeżeli będzie sprowadzała przyjaciół albo zbyt głośno puszczała muzykę w czasie, gdy zechcesz uciąć sobie drzemkę, powiedz jej, żeby zachowywała się cicho. To twój dom i Scarlett musi to uszanować.

– Nie, tonasz dom. Cieszy mnie obecność Scarlett tutaj i nie mam nic przeciwko wizytom jej przyjaciół. Uwielbiam to, że obie tu jesteście. – Ed obszedł wyspę kuchenną. – Chodź tu, Nat. – Uśmiechnął się i lekko przyciągnął ją do siebie.

Natalie objęła go w pasie i oparła głowę na jego piersi. Uściski Eda pomogły jej w najgorszych momentach życia. Wypłakiwała się na jego ramieniu częściej, niż potrafiła zliczyć. W objęciach jego silnych ramion zawsze czuła się bezpieczna. Ale nie dzisiaj.

Minęło osiemnaście miesięcy, od kiedy mąż Natalie, Bernie, zginął pod kołami samochodu, którym jakiś amator przejażdżki kradzionymi wozami staranował go i ich pięknego czekoladowego szczeniaka labradora. Bernie i pies zginęli na miejscu. Podczas długich miesięcy paraliżującej żałoby po mężczyźnie, w którym była zakochana od siedemnastego roku życia, pod wieloma względami Ed stał się jej wybawcą. Sam cierpiał niemal tak bardzo jak ona – chociaż Bernie i Ed różnili się od siebie w wielu aspektach, byli najlepszymi przyjaciółmi od piątego roku życia.

Natalie nigdy nie zapomni tej okropnej chwili, gdy Megan, przyjaciółka i koleżanka z pracy Berniego, pojawiła się u niej ze wstrząsającymi nowinami. Przygryzając wnętrze policzków, żeby nie okazywać emocji, dużo bardziej wyciszona, niż pamiętała ją Natalie, Megan poruszała się dyskretnie po całym domu, odbierając telefony i zawiadamiając rodzinę oraz przyjaciół, aby wyręczyć Natalie w tych bolesnych obowiązkach.

Od samego początku Natalie czuła, że nikt nie potrafił jej tak pocieszyć jak Ed. Pojawił się u niej, kiedy tylko usłyszał nowiny, i od tamtej chwili zawsze był blisko. W tym momencie jednak uścisk jego ramion sprawił, że zesztywniała, a w jej umyśle odezwały się dzwonki alarmowe. To, co zobaczyła na laptopie Eda, doprowadziło do tego, że zaczęła podawać w wątpliwość wszystko, co o nim wiedziała.

Dlaczego nigdy się nie ożenił? Jego lekko oliwkowa skóra i wysokie kości policzkowe nadawały mu egzotyczny wygląd, a przy tym Ed był dobrym i troskliwym mężczyzną. Niejedna kobieta uznałaby go za wyśmienitą partię, więc dlaczego żadna z jego znajomości nie trwała dłużej niż kilka tygodni lub co najwyżej miesięcy?

Natalie położyła dłonie na biodrach Eda i odepchnęła go lekko.

– Coś się stało, Nat? – spytał, pochylając się lekko, żeby zajrzeć jej w oczy. Miał sto siedemdziesiąt osiem centymetrów wzrostu, więc nie musiał się bardzo zginać, ale Natalie nie mogła mu spojrzeć w oczy. Odwróciła się do niego plecami i sięgnęła po ściereczkę, by wytrzeć ręce, które zdążyły już wyschnąć.

– Nie, nic takiego. Po prostu myślę o pracy.

– No dobrze. Skoczę na górę i zapytam Scarlett, czy zaplanowała coś na dzisiaj. Pomyślałem, że może zabiorę ją na lunch albo do kina, oczywiście jeśli będzie chciała i jeśli nie zamierza się spotkać z przyjaciółmi. Moglibyśmy spędzić razem dzień. Za chwilę wrócę na herbatę.

Ed ruszył w kierunku drzwi i Natalie poczuła narastającą panikę.

– Zaczekaj!

Ed odwrócił się zaskoczony.

– Co się stało?

– Nic. Nic takiego. Po prostu przypomniałam sobie, że obiecałam Scarlett zabrać ją dzisiaj ze sobą do pracy. To coś w rodzaju praktyk. Możesz wyjąć jajka, a ja pójdę ją obudzić? Dzięki, kochanie.

Natalie przecisnęła się obok Eda i pobiegła na górę. Nie mogła na niego patrzeć. Pewnie zastanawiał się, co się z nią działo, i prawdę mówiąc, Natalie sama tego nie wiedziała.

*

Wbiegając na górę, czuła, jak mocno bije jej serce.

– Uspokój się – szepnęła sama do siebie. Nie chciała, żeby Scarlett zobaczyła ją w takim stanie. Od razu domyśliłaby się, że coś jest nie tak.

Dotarła do szerokiego podestu i skręciła w lewo, w kierunku pokoju córki. Dom Eda był znacznie większy i solidniej zbudowany niż jej współczesny bliźniak. Natalie z radością się tu przeprowadziła. Od śmierci Berniego ich wspólny dom wydawał się jej zimny i pusty. Nie mogła spać. Tęskniła za ciepłem ciała męża u swojego boku, w ich wspólnym łóżku. Spacerowała po pokoju całymi nocami aż do świtu, zastanawiając się, co przyniesie przyszłość dla niej i Scarlett. Obawiała się, że nie wystarczy swojej córce. Jak mogła ofiarować jej tyle samo miłości co dwoje rodziców?

Natalie przystanęła i oparła dłoń na komodzie, oddychając głęboko dla uspokojenia. Czyżby popełniła potworny błąd? Może jednak powinny zostać w ich własnym domu?

Związek z Edem nieco ją zaskoczył. Trzy miesiące po rocznicy śmierci Berniego odwiedził ich Ed, jak to często robił. Chciał sprawdzić, czy obie ze Scarlett mają się dobrze. Kiedy wychodził, ich pożegnalny uścisk zmienił się w coś więcej. Natalie nie chciała go puścić i wreszcie poczuła, jak jego ramiona zaciskają się wokół niej mocniej. Czuła każdy cal jego ciała, od muskularnych ud napierających na jej nogi po ciepłą, szeroką pierś wyczuwalną pod cienkim materiałem podkoszulka.

Ed jęknął cicho i odsunął się od niej.

– Natalie… – zaczął i przez chwilę myślała, że popełniła błąd.

Ale oczy Eda pociemniały z pragnienia, więc nachyliła się, lekko całując go w usta. Poczuła się, jakby nagle wypłynęła z głębin rozpaczy na powierzchnię i ujrzała jasny, ekscytujący nowy świat – bezpieczny świat, bo tak właśnie czuła się w obecności Eda. Stateczny Eddie – tak nazywał go Bernie. Chociaż brakowało mu spontaniczności jej męża, to sprawiał, że czuła się doceniana i uwielbiana. Ed ponownie rozgrzał jej serce.

Zaczęli spędzać ze sobą każdą wolną chwilę, ale Natalie musiała przyznać, że nie czuła się komfortowo, gdy Ed zostawał na noc w jej domu, śpiąc z Natalie w łóżku, które kiedyś dzieliła z Berniem.

– Rozumiem cię – odparł Ed, gdy zwierzyła się mu ze swoich problemów. – To dom Berniego, twój i Scarlett. Posłuchaj, może uznasz to za zbyt śmiały krok, ale jeśli poczujesz, że przyszła na to odpowiednia pora, może obie zamieszkałybyście u mnie? W moim domu jest dużo więcej miejsca i jeśli nie jesteś gotowa spędzać wszystkich nocy u mojego boku, możesz mieć swoją własną sypialnię. Nie chcę cię ponaglać.

Natalie znała Eda tak długo jak Berniego, więc decyzja wydała się jej łatwa. Dwa miesiące później przeprowadziły się wraz ze Scarlett do jego domu.

Megan była przeciwna przenosinom.

– Jesteś pewna, że to nie za wcześnie, Nat? Wiem, że trudno jest się przyzwyczaić do samotnego życia, ale proszę cię, najpierw upewnij się, że jesteś na to gotowa.

Natalie zignorowała jej radę. Czyżby Megan jednak miała rację?

Usłyszała kroki Eda na korytarzu na parterze. Nie miała czasu zastanowić się nad tym, co dziś zobaczyła i co w związku z tym powinna zrobić. Wiedziała jednak, że jeśli Ed zastanie ją tutaj, opartą o komodę i wpatrującą się tępo w przestrzeń, domyśli się, że coś jest nie w porządku.

Drzwi do pokoju Scarlett na drugim końcu korytarza były lekko uchylone. Natalie szybko ruszyła w ich kierunku, dostrzegając przez szczelinę w drzwiach rude loki córki rozsypane na poduszce. Spod kołdry wystawał tylko jej nos, pokryty znienawidzonymi piegami, wyraźnie odcinającymi się na tle bladokremowej skóry. Natalie wstrzymała oddech. Scarlett była piękna, nawet jeśli tego nie dostrzegała. Winiła Natalie za swoje rude włosy, a ojca za karnację, przez którą nie mogła zbyt długo przebywać na słońcu.

Jakby wyczuwając, że jest obserwowana, Scarlett otworzyła powoli oczy, wyciągnęła ramiona nad głowę i ziewnęła.

– Czemu czaisz się za drzwiami, mamo?

Natalie przykleiła na twarz uśmiech i podeszła do łóżka córki. Przysiadła na brzegu i delikatnie odgarnęła włosy z czoła Scarlett.

– Pora już wstawać, kochanie. Musisz dzisiaj pójść ze mną do pracy.

Przerażenie malujące się na twarzy Scarlett powiedziało jej wszystko.

– Co? Dlaczego?!

– Dlatego że Ed ma różne sprawy do załatwienia, a poza tym lubię cię mieć w pobliżu.

– Ale przecież są wakacje! Dlaczego nie mogę zostać w domu i się wyluzować? Mam piętnaście lat, mamo. Jestem wystarczająco dorosła, żeby zostać sama w domu. Albo mogłabym pójść do Gracie. Obiecałam, że do niej zadzwonię, kiedy już wstanę.

Natalie zdawała sobie sprawę, że prawdopodobnie jest ostatnio nadopiekuńcza wobec Scarlett. Nie chciała zadusić jej swoją matczyną troską, ale tym razem sytuacja była wyjątkowa. Wstała i odsunęła się od łóżka.

– Możesz rozejrzeć się po sklepach i jeśli spodobają ci się jakieś bluzki, wrócimy tam razem w porze lunchu i zastanowimy się, czy któreś może warto kupić. Tak czy siak, potrzebujesz jakichś ubrań na lato. Czy to cię nieco bardziej przekonuje?

– Może trochę. – Scarlett wzruszyła ramionami.

Natalie nienawidziła swoich głupich podchodów. Odwróciła się, żeby córka nie dostrzegła zmieszania na jej twarzy.

– W takim razie wstawaj, słońce. Musimy wyjść za pół godziny, dobrze?

Nie czekając na odpowiedź, wyszła z pokoju i ruszyła na dół, żeby dokończyć przygotowywanie śniadania. Starała się wyrzucić z pamięci wspomnienia tego, co zobaczyła na komputerze Eda.

Zeszła właśnie po schodach, kiedy ze zdumieniem dostrzegła zmierzającego w jej kierunku Eda z kluczykami do samochodu w dłoni.

– Wychodzisz?

– Przepraszam, Nat. Trochę spieprzyłem sprawę. Miałem dzisiaj rano wpaść po Joego po drodze do pracy i gdy zgodziłem się przesunąć swój dyżur na nockę, zapomniałem mu o tym powiedzieć. Jego żona zabrała samochód i biedak utknął w domu.

To było typowe dla Eda. Zajmował się problemami wszystkich dookoła i nigdy nikogo nie zawodził. Dlaczego więc nagle nie potrafiła mu zaufać?

– Nie patrz tak na mnie, kochanie – poprosił. – To moja wina, więc muszę to odkręcić. Wrócę za niecałe czterdzieści minut, ale pewnie ciebie już tu nie będzie. – Pochylił się i pocałował ją czule w usta. – Do zobaczenia wieczorem. Ugotuję coś przed wyjściem do pracy. Zrobię moje sławne lasagne. – Uśmiechnął się promiennie i zaraz spojrzał na Natalie zaniepokojony, bo jej mina była dużo mniej radosna niż zwykle. – Nie gniewaj się na mnie. To tylko śniadanie.

Natalie potrząsnęła głową, usiłując uśmiechnąć się szerzej, kiedy Ed otworzył drzwi wyjściowe. Jeszcze jeden pożegnalny szczery uśmiech i już go nie było.

Uśmiech znikł z twarzy Natalie niczym zdmuchnięty. Szybko poszła do kuchni, zostawiając otwarte drzwi, żeby była w stanie dostrzec schodzącą na śniadanie Scarlett. Podeszła do stołu i otworzyła laptopa. Ekran ożył i Natalie odetchnęła głęboko. Nie powinna tego robić. Nigdy nie szpiegowała Berniego przez cały czas trwania ich związku. Nie czuła takiej potrzeby i teraz miała wrażenie, że robi coś bardzo złego. Ale przecież na początku nie miała takiej intencji i nie zamierzała sprawdzać historii przeglądarki z ostatniej sesji Eda.

Tym razem jednak nie miała żadnego usprawiedliwienia. Robiła to w pełni świadomie. Ręce trzęsły się jej tak bardzo, że na początku kliknęła w złą opcję. Przeklęła w duchu. Scarlett niedługo zejdzie na dół. Musiała się pospieszyć.

Odetchnęła głęboko, żeby się uspokoić, i tym razem udało się jej najechać kursorem na przycisk otwierający historię przeglądania. Na ekranie pojawiło się dziesięć pozycji, ale strony, której szukała, nie było wśród nich.

Ed musiał ją wykasować.

2

Jak na poniedziałkowy poranek w biurze panowała niezwykła cisza. Nadinspektor Tom Douglas zastanawiał się, jakież to niezwykłe okoliczności mogły powstrzymać zbrodniczy półświatek metropolitalnego Manchesteru od wywołania typowego weekendowego chaosu.

Rozmyślania przerwał mu odgłos kroków wyraźnie zbliżających się do jego gabinetu. Tom z trudem ukrył radość i skoncentrował się na udawaniu, że jest ogromnie zajęty przeglądaniem statystyk przestępczości leżących przed nim na biurku.

Kroki ucichły, ale on nadal nie podnosił oczu znad dokumentów.

– Tadam!

Tom powoli uniósł wzrok i spojrzał na osobę stojącą w progu, z ramionami rozłożonymi w teatralnym ukłonie. Nie odezwał się.

– Cieszysz się, że wróciłam? – Becky Robinson uśmiechnęła się do niego z wyczekiwaniem.

Wstrząsnęło nim, jak bardzo wychudła po chorobie, ale jej ciemne włosy nadal lśniły i były jak zwykle sprężyste.Becky najwyraźniej nie straciła też ani trochę swojej zwykłej swady.

– Wprost nie posiadam się z radości – odparł pozornie znudzonym głosem i z powrotem wbił wzrok w dokumenty, opuszczając nieco głowę, żeby ukryć uśmiech.

– Ha, no cóż, w takim razie może znów sobie pójdę na zwolnienie, co? – spytała Becky.

Tom nie miał szansy odpowiedzieć, bo w drzwiach pojawiła się kolejna postać, w śnieżnobiałej koszuli i spodniach zaprasowanych w kant tak ostry, że można się było o niego pokaleczyć.

– Och, przepraszam, sir. Przepraszam panią. Nie zdawałem sobie sprawy, że jest pan zajęty, sir. Przyszedłem zapytać, czy ma pan ochotę na kawę.

– Tak, dziękuję Keith. – Tod skinął głową w kierunku nowo przybyłego.

– Coś dla pani?

– Nie, dziękuję.

Tom uniósł brwi i uśmiechnął się do Becky, kiedy Keith odwrócił się na pięcie i odmaszerował, żeby przyrządzić kawę.

– Widzisz, jak się tu mną opiekują?

Przez chwilę miał wrażenie, że wzięła to na poważnie i poczuł ukłucie wyrzutów sumienia. Odepchnął fotel biurowy i wstał, niepewny, czy powinien uściskać Becky, czy tylko podać jej rękę. Od kiedy o mały włos nie umarła, wskakując do rzeki podczas nieudanej próby ratunku, stosunki między nimi uległy zmianie. Tom zrozumiał, jak bardzo Becky rozjaśniała jego dni i jak bardzo polegał na jej uduchowionej determinacji w doprowadzeniu zadań do końca. Ukrył swoją niepewność, obchodząc biurko i odsuwając dla niej krzesło.

– Usiądź – poprosił. – A tak poważnie, nie masz pojęcia, jak się cieszę z twojego powrotu.

– Widzę, że Keith to jednak nie to? – Usiadła na krześle z szerokim uśmiechem na twarzy.

Tom poszedł na kompromis i zamiast przytulić Becky, ścisnął szybko jej ramię, a potem wrócił za biurko.

– Keith jest bardzo kompetentnym komisarzem i uznaliśmy, że tymczasowa posada inspektora podczas twojej nieobecności doskonale wpłynie na jego karierę. Przyrządza świetną kawę. – Nie dodał nic więcej. Nie miał w zwyczaju uwłaczać nikomu ze swojego zespołu, ale służalczość Keitha doprowadzała go do szału. – Wyzdrowiałaś już wreszcie?

– Cóż, ogromnie przepraszam za niewygody spowodowane moją nieobecnością, ale obawiam się, że zawartość rzeki Irwell nieco naruszyła moją delikatną konstrukcję.

Tom zdawał sobie sprawę, że było to spore niedopowiedzenie. Becky doznała poważnego szoku, po którym lekarze przez kilka dni monitorowali jej funkcje życiowe, zanim wreszcie wypuścili ją ze szpitala do domu. Oczywiście Becky, jak to ona, wróciła od razu do pracy, jednak kilka dni później znów poważnie zaniemogła. Okazało się, że połknęła jakiegoś wyjątkowo złośliwego pasożyta. Pozbycie się go z organizmu zajęło jej dużo czasu i odbiło się na jej wadze i siłach. Była na zwolnieniu przez trzy miesiące i Tom tęsknił za nią co dzień. Bardzo się cieszył na jej widok, zwłaszcza że znów wyglądała promiennie i wydawało się, iż jest pełna energii.

Głośne pukanie do drzwi rozproszyło go na chwilę.

– Pańska kawa, sir. – Keith postawił na biurku filiżankę ze spodeczkiem, a nie jego tradycyjny kubek. – Jest pani pewna, że nie zechce się niczego napić?

Becky potrząsnęła głową.

– Inspektor Robinson zgłosi się do ciebie, kiedy już skończymy rozmowę, Keith. Będziesz mógł wtedy przekazać jej swoje dotychczasowe obowiązki. Dziękuję za kawę.

– Cała przyjemność po mojej stronie, sir. – Przez chwilę Keith wyglądał, jakby miał stuknąć obcasami i zasalutować. Zamiast tego jednak tylko pochylił głowę i wycofał się tyłem przez drzwi, zamykając je cicho za sobą.

Becky wyszczerzyła zęby w uśmiechu, spoglądając na Toma, który zignorował ją i przeszedł do spraw zawodowych.

– Keith przekaże ci informacje o wszystkich aktualnych dochodzeniach, chociaż ostatnio z jakiegoś powodu mieliśmy nieco mniej pracy niż zwykle. Nie sądzę, żeby potrwało to zbyt długo.

Jak na zawołanie zabrzęczał jego telefon. Tom wzruszył ramionami i sięgnął po słuchawkę.

*

Becky przyglądała się skoncentrowanej twarzy Toma, który słuchał uważnie swojego rozmówcy. Chwycił długopis i zaczął rysować wzorki na kartce notatnika – nie dlatego, że nie słuchał. Becky wiedziała, że im bardziej intensywna była rozmowa, tym bardziej wyraziste stawały się rysunki Toma. Przerwał w połowie konstruowania niezwykle wymyślnego eliptycznego kształtu i zapisał w notatniku kilka słów, a potem spojrzał na Becky.

To na pewno nowa sprawa, pomyślała.

Nie była pewna, czy się cieszy, czy nie. Chciała wrócić do pracy, ale najpierw musiała oznajmić coś Tomowi –coś trudnego do przełknięcia, i nie wiedziała, jak Tom zareaguje. Ceniła sobie ich znajomość, ale to, co zamierzała zrobić, mogło stanowić ten jeden krok za daleko. Jeśli coś pójdzie nie tak – jeżeli Tom odbierze źle jej propozycję –sprawy mogły się poważnie i nieprzyjemnie skomplikować. Becky mogła stracić Toma.

Odłożył słuchawkę, zamknął oczy i powoli potrząsnął głową.

– Co się dzieje? – spytała. – Nowa sprawa?

– Niezupełnie. Philippa chce ze mną porozmawiać na temat śmierci oficera policji osiemnaście miesięcy temu. Wypadek, z miejsca którego zbiegł sprawca. Skradziony samochód został później odnaleziony na Blackstone Edge, zupełnie spalony. Od początku przyjęto, że to sprawka amatora jazdy kradzionymi wozami, chociaż sprawca nigdy nie został ujęty.

– Dlaczego więc znów interesują się tą sprawą?

Tom wzruszył ramionami.

– Kto to wie? Może kogoś ruszyło sumienie i postanowił się wyspowiadać? – Uśmiechnął się na widok niedowierzającej miny Becky. – Wiem, że to mało prawdopodobne, ale lepiej pójdę pogadać o tym z Philippą.

Becky wiedziała, że gdy Tom zniknie za drzwiami gabinetu inspektor generalnej Philippy Stanley, nie wyjdzie stamtąd przez dłuższy czas. Chociaż Philippa była szefową Toma, swego czasu ich zależności służbowe układały się odwrotnie. Ich znajomość była niezwykle intrygująca i zawsze wykorzystywali najmniejszą sposobność, aby dzielić się pomysłami i przemyśleniami. W teorii Philippa krzywiła się na sławetne przeczucia Toma, ponieważ sama trzymała się sztywno protokołu (a przynajmniej w większości przypadków), lecz nigdy nie powstrzymywało jej to przed wypytywaniem go o zdanie. Becky cholernie bała się Philippy, więc ograniczała swoje kontakty z nią do minimum.

Wstała i ruszyła w kierunku drzwi. Odwróciła się do Toma w progu, modląc się o to, żeby się nie zarumienić.

– Tom, wiem, że to nie najlepszy dzień ze względu na spotkanie z Philippą, ale czy sądzisz, że może jutro albo później w tym tygodniu moglibyśmy się spotkać po pracy na drinka? – spytała. – Jest coś, o czym chciałam z tobą porozmawiać.

Tom spojrzał na nią znad biurka, na którym usiłował jako tako uporządkować papiery przed wyjściem.

– Jasne – odpowiedział z lekkim zaskoczeniem w głosie. – Czy Mark też się do nas przyłączy?

– Nie. – Becky chciała trzymać Marka, swojego chłopaka, z dala od tego wszystkiego. – Jeśli możesz poświęcić mi nieco czasu, naprawdę chciałabym ci postawić drinka. Może zresztą sama będę jednego potrzebowała. Którykolwiek dzień w tym tygodniu ci pasuje.

Wyczuwała jego zdziwienie, ale Tom jedynie skinął głową i sięgnął po kurtkę.

– W porządku, kiedy tylko zechcesz. Nie mam żadnych planów po dniu dzisiejszym.

Becky odetchnęła głęboko. Pierwszy etap misji zakończony, pomyślała.

3

Trzeba było otwarcie powiedzieć, że dzień spędzony ze Scarlett w biurze nie był dla Natalie najlepszy. Córka strasznie się nudziła i Natalie nie mogła się przez to skoncentrować. Scarlett zdecydowanie nie była zainteresowana światem PR, więc Natalie w końcu wyszła wcześniej. Wiedziała, że będzie miała czas na nadrobienie zaległości wieczorem, ponieważ Ed będzie w pracy, a Scarlett najpewniej wyciągnie się na kanapie i będzie oglądać jakąś niezwykle wciągającą telenowelę, którakolwiek była chwilowo popularna.

Ich wspólny dzień zaczął się źle. Scarlett nie była zadowolona, że musiała wstać wcześniej tylko po to, by powlec się z mamą do miasta. Jej niechęć wywołała między nimi napięcie, które Natalie trudno było przełamać. Cóż, przynajmniej podróż nie trwała zbyt długo dzięki nowo otwartej linii Metrolinku.

Kiedy przybyły do Manchesteru, Natalie wysłała Scarlett do centrum handlowego Arndale, ale poranek jeszcze dobrze nie minął, gdy jej córka pojawiła się z powrotem w biurze. Narzekała, że to żadna zabawa chodzić posklepach samemu. I chociaż spędziły na wspólnych zakupach całą godzinę w porze lunchu, to Natalie widziała wyraźnie, że Scarlett ma dość.

Zabranie córki ze sobą było odruchową reakcją i teraz zaczęła się czuć głupio. Ed był policjantem. Istniało wiele powodów, dla których mógł przeglądać tę stronę na laptopie, a Natalie na pewno mogłaby go o to zapytać. Byłoby to rozsądne wyjście.

Problem w tym, że Natalie nie zawsze postępowała rozsądnie. Czasem uciekała przed prawdą, mając nadzieję, że dzięki temu coś się zmieni. Gdy była jeszcze z Berniem, wiele razy zastanawiała się, czy mąż coś przed nią ukrywa, ale przeważnie gdy ignorowała swoje obawy, życie wracało do wygodnej równowagi i nigdy nie działo się nic złego. Może powinna zaufać swojemu instynktowi i zacząć myśleć pozytywnie o Edzie?

W drodze do domu Scarlett prawie się nie odzywała, lecz Natalie niemal tego nie zauważyła, pogrążona w rozważaniach, co powinna zrobić z problemem Eda. Zatrzymała się na podjeździe przy domu, nadal nie znając odpowiedzi. Spojrzała na Scarlett.

– Czy możesz nastawić czajnik na herbatę, kochanie? Zostawię tylko te rzeczy w moim pokoju i przebiorę się w jakieś domowe ciuchy.

– Nie rozumiem, dlaczego wciąż mówisz o swoim pokoju, mamo. Przecież wiem, gdzie sypiasz, i nie mam z tym problemu. Lubię Eda, a poza tym cały czas ci powtarzam, że nie jestem już dzieckiem.

– Oczywiście, że nie jesteś i nigdy nie zamierzałam udawać, że śpię w moim pokoju. Po prostu cieszę się, że mam pokój, w którym mogę trzymać wszystkie rzeczy z naszego starego domu, a zwłaszcza pudła z rzeczami taty. Wiesz, jakim był kolekcjonerem. Musiałam to wszystko gdzieś upchnąć, dopóki wreszcie będę miała czas i ochotę, żeby je przejrzeć. Właśnie dlatego nazywam to moim pokojem.

Scarlett wywróciła oczami, jakby mało ją interesowało tłumaczenie matki, i wysiadła z samochodu. Kiedy ruszyły w kierunku domu, usłyszały okrzyk zza żywopłotu. To Gracie, przyjaciółka Scarlett, która akurat przechodziła obok. Scarlett uśmiechnęła się bodaj po raz pierwszy tego dnia i pobiegła do Gracie, żeby się przywitać. Natalie podniosła z ziemi porzucone przez córkę siatki z zakupami i otworzyła drzwi wejściowe, zostawiając je uchylone dla Scarlett.

Zajrzała do kuchni, ale Eda w niej nie było, więc zdjęła buty i poszła na górę do swojego pokoju. Otworzyła drzwi i zatrzymała się w progu, z dłonią na klamce.

Ed spojrzał na nią zaskoczony z miejsca, w którym siedział: na podłodze, z kartonowym pudełkiem między nogami i połową jego zawartości rozrzuconą wokół.

– Nie słyszałem otwieranych drzwi – powiedział, czerwieniąc się.

– Najwyraźniej. – Natalie nie starała się ukryć irytacji w głosie. – Inaczej bez wątpienia odłożyłbyś wszystko jak najszybciej z powrotem do pudełka. Co się tu dzieje? Dlaczego szperasz w rzeczach Berniego?

Ed wyglądał na zakłopotanego. Spoglądał na nią wielkimi oczami, lekko rozchylając usta, jakby szukał właściwej odpowiedzi.

– Pożyczyłem mu coś kilka lat temu i pomyślałem, że może znajdę to w tym pudełku.

– Doprawdy? A co dokładnie? – Natalie wyraźnie widziała, że Ed chwyta się jak tonący brzytwy.

– Pożyczyłem mu DVD z Wściekłymi psami i nigdy mi go nie oddał.

Natalie spojrzała na niego uważnie. Czy mówił prawdę?

– Dlaczego nie spytałeś o to mnie, zamiast przeszukiwać pudła z jego rzeczami?

Ed dźwignął się z pozycji siedzącej i przykucnął. Zaczął zbierać dokumenty, notatniki i inne rzeczy i wkładać je z powrotem do kartonowego pudła. Unikał przy tym wzroku Natalie.

– Nie zdawałem sobie sprawy, że są tu jakieś sekretne rzeczy, Nat. Przepraszam.

– Nic podobnego, ale może następnym razem po prostu mnie zapytaj – odparła cicho, odwróciła się i wyszła z pokoju.

Musiała zostać sama, żeby pomyśleć. Dlaczego Ed zachowywał się tak tajemniczo? Natalie zamknęła się w łazience i przysiadła na desce klozetowej, opierając głowę na dłoniach.

Wróciła pamięcią do jednego z wydarzeń kilka dni po przeprowadzce. Weszła wtedy do „swojego pokoju”, zatrzymując się za progiem i rozglądając po pomieszczeniu. Ktoś poprzekładał niektóre rzeczy. Pamiętała wyraźnie, że położyła sweter na jednym z pudeł, a teraz leżał na łóżku. W tamtej chwili uznała, że to Scarlett czegoś szukała, i nie zawracała sobie dalej głowy całą sprawą.

A co, jeśli to nie była Scarlett? Co, jeśli Ed systematycznie przeglądał rzeczy Berniego? I jeśli tak, to dlaczego to robił?

*

Kiedy Natalie zeszła do kuchni, Ed i Scarlett stali oparci o wyspę kuchenną, zaśmiewając się z czegoś w telefonie dziewczyny. Ed objął Scarlett, gładząc jej nagie ramię.

Natalie zastygła. Czy powinien robić coś takiego? Czy to nie było zbyt poufałe zachowanie?

Oboje spojrzeli na nią z uśmiechem, który zniknął, gdy tylko dostrzegli jej kamienne oblicze.

– Mamo?

Natalie otrząsnęła się.

– Zrobiłaś mi herbatę, Scarlett?

– Ehmm, tak, ale to było kilka godzin temu. Gdzie ty się podziewałaś?

Natalie czuła na sobie wzrok Eda i wiedziała, że próbuje odgadnąć jej myśli. Musiała się od niego odciąć.

– Przepraszam, źle się poczułam. Musiała mi zaszkodzić ta kanapka z krewetkami, którą zjadłam na lunch. Już mi lepiej. Z czego się tak śmialiście?

Scarlett nie ruszyła się z miejsca, ale wyciągnęła do Natalie rękę z telefonem.

– Z takiego jednego głupawego filmiku na Instagramie. Zobacz sobie.

Ed przestał obejmować ramię Scarlett i powędrował w kierunku czajnika.

– Może sobie usiądziesz, Nat? Scarlett pokaże ci film, a ja w tym czasie zrobię ci świeżą herbatę.

Natalie podeszła do stołu i odsunęła krzesło, obserwując uważnie córkę, która najwyraźniej nie miała nic przeciwko bliskiemu kontaktowi z Edem. Przed dzisiejszym porankiemNatalie nigdy by się nad tym nie zastanawiała, ale teraz ich poufałość sprawiała, że czuła się bardzo niekomfortowo.

Ed pochylił się nad pralką, czekając na zagotowanie się wody. Zaczął wyciągać świeżo uprane ubrania. Wszystkie, włączając w to bieliznę Scarlett.

– Zostaw to, Ed. Ja to zrobię. – Natalie słyszała w swoim głosie powściągany gniew. Usiłowała zignorować spojrzenia, jakie rzucała jej córka.

Ed uniósł dłonie, jakby Natalie mierzyła do niego z pistoletu.

– Jak sobie życzysz. Tak czy siak, za godzinę zaczynam dyżur. Lasagne jest już przygotowane, trzeba je tylko wsadzić do piecyka na jakieś czterdzieści minut. Pójdę się przebrać.

Kiedy wyszedł z kuchni, Natalie nie mogła dłużej ignorować Scarlett.

– Mamo, co się z tobą dzieje? Dlaczego jesteś taka okropna?

Natalie nie potrafiła odpowiedzieć. Musiała się jednak dowiedzieć, jaki jej córka ma stosunek do Eda.

– Czy nie wolałabyś, żebyśmy mieszkały w naszym własnym domu, Scarlett? Powiedz mi prawdę, ponieważ w tej chwili liczysz się tylko ty.

Scarlett skrzywiła się, a w jej oczach zalśniły łzy.

– Odbija ci, mamo. Ed jest dla nas taki dobry… mamy szczęście, że pojawił się w naszym życiu. Wczoraj wszystko było w najlepszym porządku. Dlaczego dzisiaj próbujesz to zepsuć?

Scarlett chwyciła komórkę z blatu i wybiegła z kuchni.

4

Następnego dnia rano, kiedy Natalie musiała wyjść do pracy, Ed jeszcze nie wrócił. Nie była zadowolona, że zostawia z nim córkę na cały dzień, ale nie wiedziała, co innego mogłaby zrobić bez urządzenia sceny. Poza tym Scarlett powiedziała, że po południu wybiera się do Gracie.

Przez całą noc Natalie usiłowała wszystko zracjonalizować, lecz zaczęły jej się przypominać różne drobne sprawy i zachowania, które kiedyś wydawały się bez znaczenia, ale teraz nabierały nowego sensu. Kilka dni wcześniej zdarzyło się, że Natalie poszła do łóżka, zostawiając Eda na dole. Kiedy jednak niespodziewanie zeszła do kuchni po szklankę wody, zauważyła, że Ed pospiesznie zamyka laptopa, z winą (bo nie było na to innego określenia) wypisaną na twarzy.

Natalie nie powiedziała wtedy nic. W końcu był to dom Eda i nadal jeszcze przyzwyczajali się do wspólnego życia. Teraz jednak, w połączeniu z innymi podejrzeniami, Natalie nabrała pewności, że Ed nie szukał żadnego filmu w pudle z rzeczami Berniego. Sprawdziła jego kolekcję DVD i Wściekłe psy stały sobie grzecznie na półce. A więc Ed kłamał i teraz, dla dobra córki, Natalie musiała doprowadzić do konfrontacji z nim. Zostawiła mu wiadomość na automatycznej sekretarce. Powiedziała, że zamierza wrócić wcześniej z pracy, ponieważ chciała z nim o czymś porozmawiać, zanim Ed wyjdzie wieczorem do pracy. Niestety, do jej powrotu Scarlett zostanie z nim sama w domu.

Natalie wjechała na podmiejski parking, na którym zawsze przesiadała się do tramwaju jadącego do Manchesteru. Przełączyła telefon na głośnik i zadzwoniła do Alison –swojej najlepszej przyjaciółki od czasów podstawówki. Jako nauczycielka w szkole średniej, Alison zawsze potrafiła pomóc Natalie w sprawach związanych ze Scarlett.

– Ali, mówi Nat.

– Hej, Nat. – Usłyszała ziewnięcie i zdała sobie sprawę, że obudziła przyjaciółkę.

– Przepraszam. Wiem, że w szkołach jest teraz przerwa i pewnie chciałaś sobie dłużej pospać, ale potrzebuję twojej pomocy.

– Mów dalej. – Alison była bardzo zaspana. – Słucham uważnie… mniej więcej.

– Po prostu trochę się boję o Scarlett i nie podoba mi się myśl o pozostawianiu jej samej na cały dzień.

– Eda nie ma w domu?

Natalie powinna pomyśleć o tym, zanim zadzwoniła. Jej milczenie trwało zbyt długo.

– Nat?

– Tak, ale pracuje na nocną zmianę, więc pewnie będzie odsypiał. Mogłabyś do nich wpaść w którymś momencie bez zapowiedzi i sprawdzić, czy ze Scarlett wszystko w porządku?

– Oczywiście, że tak. Ale dlaczego? Coś się stało?

Natalie nie była przygotowana na rozmowę o tej sprawie z kimkolwiek innym poza Edem. Wzdrygnęła się na samą myśl o tym.

– Nie, po prostu chciałabym wiedzieć, że wszystko jest z nią okej, kiedy ja siedzę w pracy.

– Nie ma problemu. Chcesz, żebym do niej zajrzała o jakiejś konkretnej porze?

– Nie, jak ci wygodniej. O cholera!

– Co się stało?

– Zapomniałam mojego cholernego laptopa. Zazwyczaj nie zabieram go do domu, więc nie pomyślałam, wychodząc. Cholera jasna! Muszę wrócić po niego do domu.

Natalie obiecała przyjaciółce, że do niej oddzwoni, a potem zawróciła na parkingu i ruszyła z powrotem do domu, martwiąc się, że spóźni się przez to na poranne zebranie. Nie był to najlepszy początek dnia.

*

Obecność samochodu Eda na podjeździe wcale jej nie zdziwiła. Powinien skończyć zmianę jakieś pół godziny temu, a mieszkali zaledwie dziesięć minut jazdy od posterunku. Oczekiwała, że zastanie go w kuchni, dojadającego zimne resztki lasagne. Był to nawyk, nad którym Natalie bardzo ubolewała, ale który Ed dzielił z Berniem. Zimne lasagne, zimna pizza, zimne curry – gdy wracali z pracy po nocnej zmianie, było to ich standardowe pożywienie.

Kiedy kuchnia okazała się pusta, Natalie uznała, że Ed najprawdopodobniej położył się już spać. Na palcach weszła na górę. Drzwi do łazienki były otwarte i z wewnątrz wydobywały się kłęby pary. Wyglądało na to, że Ed właśnie skończył brać prysznic, a zatem najprawdopodobniej jeszcze nie spał. Może to odpowiednia chwila na rozmowę?

Zmierzając w kierunku ich wspólnej sypialni, zauważyła, że drzwi do pokoju Scarlett są do połowy otwarte. Zajrzała, sprawdzając, czy córka już wstała – i zdębiała. Na łóżku Scarlett siedział Ed, przepasany na biodrach kusym ręcznikiem. Ciemne włosy na jego piersi nadal lśniły od wody. Scarlett siedziała obok niego pośród rozkopanej pościeli, ubrana tylko w majtki i koszulkę na ramiączkach. Ed obejmował ją i gładził po nagich plecach.

Natalie poczuła się, jakby całe powietrze uszło jej z płuc. Przez przeraźliwie długą chwilę usiłowała zrozumieć obraz, który miała przed oczami. A potem zalała ją kipiąca fala gniewu. Pchnęła gwałtownie drzwi, otwierając je z hukiem.

– Co tu się, do diabła, wyprawia?! – spytała drżącym głosem, wyraźnie wymawiając każde słowo. – Odsuń się od niej, Ed. Zabierz ręce. Natychmiast.

Podeszła do niego, chwyciła go za ramię i mocnym szarpnięciem zmusiła go, żeby wstał.

– Nat, co się dzieje? – spytał Ed z wyczuwalnym szokiem, przytrzymując ręcznik na biodrach.

– A co, do kurwy nędzy, uważasz, że się dzieje? Jesteś nagi, albo prawie nagi, i trzymasz w ramionach moją córkę. Wynoś się z tego pokoju, Ed. Natychmiast!

Scarlett podciągnęła kołdrę pod brodę w obronnym geście. Skrzywiła się płaczliwie, a w jej oczach zalśniły łzy.

– Dlaczego się tak zachowujesz, mamo? Ed mnie tylko pocieszał, jak setki razy przedtem.

– O tak, założę się, że chciał cię pocieszyć – wysyczała Natalie. Co ona najlepszego zrobiła, zostawiając swoją córkę pod opieką tego człowieka? Jak długo to trwało?

Ed wyciągnął błagalnie rękę w jej kierunku. Spoglądał na nią poważnie zaniepokojony.

– Kiedy wyszedłem z łazienki, usłyszałem, że Scarlett płacze, więc przyszedłem zapytać, czy wszystko w porządku. Co w tym złego?

– Wynoś się! – wypluła z siebie Natalie. Przysiadła na łóżku obok Scarlett i chwyciła ją za ramiona. – Nie martw się, kochanie. Nie zrobiłaś nic złego, daję słowo. Wstań i ubierz się, a potem włóż do torby kilka ubrań. Wynosimy się stąd.

Policzki Scarlett były zaróżowione i mokre od łez.

– Mamo, nie bądź śmieszna. – Jej głos załamał się na ostatnim wyrazie i dziewczyna rozszlochała się.

– Nie dyskutuj ze mną, Scarlett. Zabieramy się stąd. Przygotuj się, a ja zaczekam na ciebie na dole.

*

Ed spacerował nerwowo po korytarzu. Odwrócił się, widząc Natalie wychodzącą z pokoju Scarlett.

– Co ci, do diabła, chodzi po głowie, Nat? Nie, zapomnij. Wiem, co ci chodzi po głowie. Zwariowałaś do reszty? Nie tknąłbym Scarlett za żadne skarby świata. Przecież wiesz o tym. – Jego wcześniejsze przerażenie zmieniło się w gniew.

Natalie wyminęła go. Nie chciała odbywać tej rozmowy pod drzwiami Scarlett. Weszła do sypialni, którą dzielili, i zostawiła otwarte drzwi. Ręce trzęsły się jej z emocji. Ed wszedł za nią i kiedy Natalie zamknęła drzwi, wyciągnął do niej ramiona. Ona jednak odsunęła się od niego i skrzyżowała ręce na piersi. Wpatrywała się w mężczyznę, którego, jak sądziła do tej pory, tak dobrze znała.

– Natalie, proszę, pomyśl tylko o tym – rzekł Ed, starając się zachować spokój. – Znam Scarlett praktycznie od jej narodzin. Jestem jej ojcem chrzestnym. Scarlett jest po prostu dzieciakiem, który płacze z tęsknoty za ojcem, kiedy ciebie nie ma w pobliżu, ponieważ wini siebie za jego śmierć. Cały czas powtarza, że gdyby nie chciała szczeniaka, którego trzeba było wyprowadzać wcześnie rano, gdy jeszcze było za ciemno na spacery dla trzynastolatki, to jej tata nigdy nie znalazłby się na tamtej drodze i nie zginąłby.

– Sądzisz, że tego nie wiem?

– Oczywiście, że wiesz. – Ed ściszył głos, najwyraźniej świadomy, że Scarlett może ich usłyszeć. – Ale Scarlett nie zdaje sobie z tego sprawy i usiłuje to przed tobą ukrywać. Płacze z tęsknoty za tatą, choć już coraz rzadziej. O ile wiem, dzisiaj zrobiła to po raz pierwszy od czasu, gdy się tu wprowadziłyście. Dawniej jednak często przychodziła do mnie po szkole, kiedy wiedziała, że nie pracuję. Nigdy ci o tym nie mówiła i prosiła mnie, żebym też ci nie mówił.

Natalie poczuła, że dławi ją gniew.

– Jak śmiesz! Jak mogłeś nie powiedzieć mi, że moja córka tak cierpi? Jestem jej matką.

Ed cmoknął z irytacją, jakby Natalie nie zrozumiała.

– Dokładnie. Biedny dzieciak nie chce ci sprawiać przykrości. Gdybym ci powiedział i Scarlett by się o tym dowiedziała, przestałbym być jej powiernikiem, a wtedy gdzie miałaby pójść?

– Do Alison.

Ku zaskoczeniu Natalie Ed roześmiał się.

– Do Alison. Jasne!

– A co w tym złego?

Ed spojrzał jej w oczy i potrząsnął głową. Zamilkł na chwilę.

– Nic – powiedział wreszcie cicho. – Zupełnie nic.

– Nie mam pojęcia, dlaczego nagle jesteś przeciwko Alison, ale w tej chwili nic mnie to nie obchodzi. – Może po prostu usiłował zmienić temat, odwrócić jej uwagę od najważniejszej sprawy? Nie zamierzała na to pozwolić. – Nie masz absolutnie nic na swoje usprawiedliwienie, Ed. W absolutnie żadnym wypadku nie powinieneś jej w ten sposób dotykać, a zwłaszcza gdy oboje byliście niemal rozebrani.

Ed odetchnął głęboko.

– W porządku. To się więcej nie powtórzy, chociaż naprawdę nigdy nie przyszło mi na myśl, że robię coś złego. Uspokójmy się teraz, dobrze?

– Nie zamierzam się uspokajać. Nie ma na to najmniejszej pieprzonej szansy. Wyprowadzamy się. Poprosiłam Scarlett, żeby spakowała kilka rzeczy; ja również zamierzam to zrobić. A potem się stąd zabieramy.

Natalie podeszła do szafy i otworzyła gniewnie drzwi. Ed podreptał za nią i stanął blisko, choć najwyraźniej zdawał sobie sprawę, że próby nawiązania kontaktu cielesnego byłyby w tym momencie niezbyt mądre.

– Chryste, Nat, zachowujesz się jak wariatka. – Głos zaczął mu się łamać, jakby wreszcie dotarło do niego, że za chwilę straci Natalie. – Gdzie chcesz zamieszkać? Wynajęłaś swój dom, a Alison nie będzie miała w pełni funkcjonalnego pokoju gościnnego, dopóki nie skończy odnawiać swojego domku na wsi.

– Nie twoja sprawa, gdzie zamieszkamy. Potrzebujemy trochę dystansu od ciebie, kiedy będę się zastanawiała, co robić dalej.

– Co masz na myśli?

Natalie zaczęła wyciągać na ślepo spodnie, spódnice i bluzki, rzucając je na łóżko. Nie przejmowała się tym, co wyjmuje. W tej chwili nic ją nie obchodziło. Musiała się jednak czymś zająć, inaczej wypełniający ją smutek w końcu całkowicie by nią zawładnął. Strasznie chciała, żeby wszystko się dobrze ułożyło i żeby obie ze Scarlett mogły powrócić do ciepłego domu pełnego miłości.

Odwróciła się i zmusiła do spojrzenia Edowi prosto w oczy. Nienawidziła się za to, że tak bardzo pragnęła w tej chwili podejść do niego i znaleźć ukojenie w jego ramionach.

– Byłeś najlepszym przyjacielem Berniego. Moim również, Ed, ale mężczyźni, którzy gustują w dzieciach, są chorzy. Powinnam donieść o tym policji, lecz najpierw muszę się uspokoić.

Ed spojrzał na nią wstrząśnięty.

– Chcesz donieść policji, że pocieszałem twoją córkę, ponieważ płakała? Przykro mi, że niefortunnym zbiegiem okoliczności żadne z nas nie miało na sobie odpowiedniej ilości ubrań. Wielki błąd. Mea culpa… cokolwiek zechcesz. Ale donieść policji?

Zrobił krok w jej kierunku. Natalie dostrzegła w jego oczach gniew. Przez chwilę sądziła, że Ed zamierza złapać ją za ramiona i mocno potrząsnąć. Nie wycofała się.

– Nie, Ed – powiedziała spokojnie, głosem pełnym odrazy. – Donieść policji o obrzydlistwach, które oglądałeś na komputerze. O stronie internetowej, którą dziwnym trafem wymazałeś z historii przeglądarki. To były dzieci, Ed. Nastoletnie dzieci. Jak mogłeś?

5

Tom zapukał raz do drzwi gabinetu inspektor generalnej Philippy Stanley.

– Wejść – nakazała stanowczo. Tom uśmiechnął się, chociaż wiedział, że jej władcza maniera cholernie irytowała jego niektórych kolegów. Zawsze będzie pamiętał swoje pierwsze spotkanie z Philippą, wtedy jeszcze dopiero szkolącą się na detektywa, która niemal mdlała na samą myśl o szczurach. Teraz, kiedy zachowywała się wyjątkowo apodyktycznie, zawsze wspominał tamte czasy i Philippa doskonale o tym wiedziała.

Tom otworzył drzwi. Philippa nie zaszczyciła go spojrzeniem, więc usiadł nieproszony. Ich wczorajsze spotkanie zostało przerwane przedwcześnie – tak naprawdę trwało tylko dwie minuty, a to z powodu telefonu od komendanta głównego policji, który zażądał jej natychmiastowej obecności na jakoby niesłychanie ważnym zebraniu. Fakt, że prawdopodobnie radzili tam, jak zaoszczędzić pieniądze, zamiast tego, jak ratować życie ludziom, strasznie irytował Toma, ale niektóre rzeczy miały się nigdy nie zmienić.

Philippa napisała coś na dole dokumentu, a potem umieściła go schludnie na środkowej półeczce trzypiętrowego biurowego segregatora z czarnej metalowej siatki. Spojrzała na Toma wyczekująco, wyraźnie spodziewając się, że coś powie.

– Normalnie podsumowałbym, do czego doszliśmy wczoraj, ale ponieważ nie doszliśmy do absolutnie niczego, może zaczniemy od początku? – spytał.

– W porządku. Osiemnaście miesięcy temu sierżant policji z północy regionu został śmiertelnie potrącony przez samochód. Kierowca się nie zatrzymał. Było ciemno, drogi były mokre, samochód uderzył policjanta czołowo. Mężczyzna zginął na miejscu, podobnie jak pies, chociaż to akurat mało istotny szczegół.

Tom uniósł brwi i nic nie powiedział. Uwielbiał psy i nie podobało mu się takie lekceważenie nieszczęścia, które spotkało biedne zwierzę.

– Rozumiem, że sprawa była badana na bieżąco? – powiedział.

– Oczywiście, ale bez satysfakcjonującego rozwiązania. Samochód oczywiście skradziono. Został znaleziony jeszcze tego samego dnia na rozlewiskach, całkowicie spalony. Fragmenty farby zabezpieczone na miejscu wypadku oraz na ubraniu ofiary pasowały do modelu i marki skradzionego pojazdu. Udało się też zebrać DNA. Wygląda na to, że ktoś w samochodzie wypił pół butelki whisky. Szkło pękło na kawałeczki w pożarze, lecz szyjka butelki była w miarę nietknięta. Ponieważ nigdy nie złapaliśmy kierowcy, a DNA nie pasowało do nikogo z bazy danych, nie mieliśmy żadnych innych kandydatów do porównania.

Tom przypomniał sobie tę sprawę. Pamiętał wszystkie śmierci aktywnych członków policji w Manchesterze i jego okolicach, które wydarzyły się podczas jego służby. Widział zdjęcie wdowy po tym człowieku i ich dziecka. Zastanawiał się, jak jego własna córka, Lucy, poradziłaby sobie, gdyby przydarzyło mu się coś złego. To naprawdę smutne, że Bernie Gray nigdy nie będzie miał szansy obserwować, jak jego śliczna córka dorasta.

– Udało się nam prześledzić trasę samochodu przed i po śmierci Graya? – spytał, koncentrując się ponownie na robocie.

– Nie. Wygląda na to, że kierowca trzymał się głównie bocznych uliczek, z dala od jakichkolwiek kamer ruchu drogowego, więc nigdzie nie zarejestrowano tego auta.

– Zatem musiał dobrze znać okolice.

– Najwyraźniej, chociaż to mógł być czysty fart.

Tom zmarszczył czoło, ale nie skomentował. Dość dobrze znał północne tereny Rochdale i chociaż było tam wiele wąskich dróg prowadzących na pola, łatwo było z drugiej strony skręcić w jedną z nich i trafić prosto na podwórko czyjegoś domu.

– Nie mieliśmy podstaw do podejrzeń, że kierowca zabił celowo – ciągnęła Philippa. – Sierżant Gray był bardzo lubiany. Oczywiście złapał w swoim życiu wiele szumowin, ale nic nie wyglądało szczególnie podejrzanie. Uznaliśmy więc, że to wypadek, zwłaszcza że w ciągu ostatnich tygodni przed jego śmiercią dostaliśmy zgłoszenia kilku kradzieży wozów w tamtej okolicy. Sprawcy zatrzymali się zaraz po zderzeniu. Teoria była taka, że jakieś dzieciaki zabawiały się jazdą skradzionym autem. Kiedy zobaczyły, że zabiły policjanta, odechciało im się szaleństw.

– Skąd zatem to ponowne zainteresowanie sprawą?

Philippa wyciągnęła dokument z dolnej półeczki segregatora i wręczyła go Tomowi.

– Wczoraj rano aresztowano mężczyznę pod zarzutem kradzieży z włamaniem. Jego DNA pasuje do tego z butelki whisky.

– Czyli sprawa właściwie jest otwarta i zamknięta? – spytał Tom.

– Na to wygląda, ale musimy porozmawiać z tym człowiekiem, dowiedzieć się, co ma na ten temat do powiedzenia. Poza tym trzeba się upewnić, że mamy niepodważalne dowody, a to oznacza ponowne gruntowne śledztwo. – Philippa odebrała z rąk Toma wydrukowany e-mail. – Nadal masz tego wypożyczonego komisarza?

– Keitha Simsa? Tak. Pełnił funkcję inspektora podczas nieobecności Becky, ale teraz, skoro wróciła, zakładam, że obejmie dawne stanowisko.

– Jak ona się czuje? Wydobrzała już do reszty?

–