Wydawca: Amber Kategoria: Obyczajowe i romanse Język: polski Rok wydania: 2014

Uzyskaj dostęp do tej
i ponad 20000 książek
od 6,99 zł miesięcznie.

Wypróbuj przez
7 dni za darmo

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

e-czytniku kup za 1 zł
tablecie  
smartfonie  
komputerze  
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Liczba stron: 388 Przeczytaj fragment ebooka

Odsłuch ebooka (TTS) dostępny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacji Legimi na:

Androida
iOS
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?

Ebooka przeczytasz na:

Kindlu MOBI
e-czytniku EPUB
tablecie EPUB
smartfonie EPUB
komputerze EPUB
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Zabezpieczenie: watermark Przeczytaj fragment ebooka

Opis ebooka Szaleję za Tobą, Misiu - Kerrelyn Sparks

On ją kocha.

Lecz swoją miłością może jej oddać prawdziwie niedźwiedzią przysługę…

Elsa Bjornberg, gwiazda programu o renowacji domów, bez wysiłku wbija gwoździe i wyburza ściany, nic więc dziwnego, że nie uważa się za delikatną dziewczynę. Do czasu kiedy spotyka Howarda Barra, mężczyznę o błękitnych oczach i potężnych ramionach. Przy nim czuje się taka krucha, taka kobieca. A w dodatku Howard tak na nią patrzy…

Howard zapomina o całym świecie, gdy na ekranie telewizora pojawia się Elsa, lecz nigdy nie sądził, że kiedyś ją spotka. I nagle gwiazda telewizyjna wkracza w jego życie. I to w chwili, gdy życie jej samej jest w niebezpieczeństwie. Howard chciałby ją chronić i zamknąć na zawsze w swoim mocnym uścisku, ale ze wszystkich ludzi (i nie tylko) na ziemi to właśnie jego Elsa powinna wystrzegać się najbardziej…

Opinie o ebooku Szaleję za Tobą, Misiu - Kerrelyn Sparks

Fragment ebooka Szaleję za Tobą, Misiu - Kerrelyn Sparks

Korekta

Hanna Lachowska

Halina Lisińska

Projekt graficzny okładki

Małgorzata Cebo-Foniok

Zdjęcie na okładce

© KULISH VIKTORIIA/Shutterstock

Tytuł oryginału

Wild About You

Copyright © 2012 by Kerrelyn Sparks

Published by arrangement with HarperCollins Publishers.

All rights reserved.

For the Polish edition

Copyright © 2014 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-5040-3

Warszawa 2014. Wydanie I

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-952 Warszawa, ul. Wiertnicza 63

tel. 620 40 13, 620 81 62

www.wydawnictwoamber.pl

Konwersja do wydania elektronicznego

Najlepszym współpracownikom i krytykom, jakich autor może sobie wymarzyć: MJ, Sandy i Vicky.

Wspierałyście mnie przy pracy nad trzynastoma książkami i czynicie to do dziś, pilnując, bym

Rozdział 1

W przyćmionym świetle księżyca powleczonego chmurami Shanna Draganesti spojrzała ze smutkiem na kwiatowe rabaty, którymi kiedyś lubiła się zajmować. Od dnia jej śmierci porosły chwastami.

Szczerze mówiąc, od trzech miesięcy tyle innych trosk pochłaniało jej uwagę, że zupełnie nie miała czasu pomyśleć o ogrodzie. Musiała się przestawić na odżywianie złożone wyłącznie z krwi, chociaż jeszcze sześć lat temu zemdlałaby na sam jej widok, a także przywyknąć do nowych zdolności parapsychicznych, dzięki którym bez najmniejszego wysiłku wyłapywała ludzkie myśli, i to niezależnie od swojej woli.

Choć jej życie toczyło się teraz wyłącznie w nocy, oczekiwano, że po mistrzowsku opanuje nowe umiejętności. Lewitacja? Wciąż czuła lęk, gdy pod jej stopami otwierała się pusta przestrzeń. Nie znajdując oparcia dla nóg, fikała w powietrzu koziołki. Zapamiętać: Nie trenować lewitacji w spódnicy.

A teleportacja? Z tym było jeszcze gorzej. Czuła przerażenie na myśl, że może zmaterializować się w połowie drogi i rozbić o drzewo albo skałę. I dlaczego, u licha, nie mogła zgubić w trakcie tego procesu przynajmniej kilku kilogramów? Jej mąż nie potrafił udzielić odpowiedzi na to pytanie, mimo że był genialnym naukowcem. Śmiał się z jej słów, biorąc je za żart.

I problem z kłami. Wyskakiwały nagle i nieoczekiwanie w najmniej odpowiednim momencie. Całe szczęście, że nie widziała w lustrze swojego odbicia z tymi przerażającymi zębiskami. Niestety, to też miało swoje wady. Gdy po raz pierwszy po przemianie wzięła na ręce trzyletnią Sofię i stanęła przed lustrem, mało nie upuściła córki na podłogę, tak ją przeraził widok dziecka wiszącego w powietrzu, trzymanego przez niewidzialną matkę.

Bycie wampirem sprawiło, że również jako matka musiała się realizować w inny sposób i właśnie z tym faktem najtrudniej było jej się pogodzić. Za dnia ktoś inny pocieszał teraz dzieci, jeśli zadrapały sobie kolana lub nabiły guzy. Bo ona była wtedy martwa.

Dopiero teraz potrafiła w pełni ocenić, czym jest dla wampirów każdy wschód słońca. Śmiertelny sen to była łatwizna – po prostu leżało się jak kamień, aby jednak się w nim pogrążyć, należało przejść przez prawdziwe piekło, czyli umrzeć. A raczej umierać wciąż od nowa, gdy tylko słońce chowało się za horyzontem. Odczuwała wówczas obezwładniający nagły przypływ bólu i przerażający moment paniki.

Roman zapewniał ją, że z czasem, gdy będzie umiała się odprężyć, stanie się to łatwiejsze. Ale jak miała zachować spokój, skoro umierała? A gdyby nigdy więcej się nie obudziła? A gdyby nigdy więcej nie zobaczyła swoich dzieci i męża?

Nie było żadnego pocieszenia, żadnego światełka w oddali dającego obietnicę szczęśliwego życia po śmierci. Tylko czarna dziura nicości. Według Romana właśnie taki los czekał wampiry. Ponieważ był niegdyś średniowiecznym mnichem, interpretował tę ciemność jako jeszcze jedną wskazówkę, że został przeklęty, a jego dusza jest na wieki stracona.

Jego poglądy z czasem się zmieniły. Gdy zakochał się w niej, uznał to za błogosławieństwo z góry oraz znak, że nie został całkowicie opuszczony. Zbiegło się to z działalnością drogiego ojca Andrew – niech odpoczywa w pokoju – który wpoił pozostałym wampirom przekonanie, że nie zostali oni odrzuceni przez Stwórcę. Ojciec Andrew twierdził, że wszystko na ziemi ma swój cel, także istnienie dobrych wampirów. Tylko i wyłącznie one dysponowały umiejętnościami, które pozwalały na pokonanie złych wampirów i zmiennokształtnych. Dobre wampiry stawały po stronie niewinnych, spełniały zatem we współczesnym świecie bardzo ważną rolę.

Zapamiętać: Powtarzaj sobie co noc, że należysz do tych dobrych. Dzięki temu syntetyczna krew wydawała się łatwiejsza do przełknięcia.

– Dalej, mamo!

Biegnący przed nią Constantine energicznie pokonał schody na werandę.

Sofia, która nie chciała być gorsza od starszego brata, również wgramoliła się na górę.

– Nie muszę czekać, aż mama otworzy drzwi – przechwalał się Tino. – Umiem się teleportować do środka.

Sofia spojrzała na niego posępnie, po czym odwróciła się do Shanny.

– Mamo, on się znowu przechwala.

Shanna obrzuciła Tina wymownym spojrzeniem. Ile razy go prosiła, żeby liczył się z uczuciami młodszej siostry. Sofia nie wykazywała na razie zdolności do teleportacji i stała się przewrażliwiona na tym punkcie.

– No już dobrze. – Matka Shanny, Darlene, uścisnęła wnuczkę. – Każdy ma jakiś specjalny dar.

Sofia skinęła głową, uśmiechając się słodko do babci.

– Słyszę rzeczy, których Tino nie słyszy.

– Mamo, ona się znowu przechwala – zaprotestował Tino piskliwym głosem, naśladując siostrę.

Shanna parsknęła i wniosła puste walizki dzieci na górę. Pomimo wstrząsu, przez jaki sama ostatnio przeszła, jej dzieciaki zachowywały się normalnie. Przypominały chwasty, które potrafią się przystosować do każdych warunków.

– Ładna weranda – zauważyła Darlene, rozglądając się dookoła. – Ale trzeba ją zamieść. I ktoś musi posprzątać podwórko, zanim postawicie znak, że posesja jest na sprzedaż.

– Wiem.

Shanna postawiła nieduże walizki na podłodze, żeby otworzyć drzwi. To była pierwsza wizyta jej matki w ich domu w White Plains, w stanie Nowy Jork. I być może ostatnia.

Od chwili transformacji Shanny mieszkali razem w Akademii Dragon Nest, czyli w szkole, którą założyła dla wyjątkowych dzieci, przede wszystkim zmiennokształtnych i hybryd. Do tych ostatnich należeli także Tino i Sofia. Roman twierdził, że łatwiej zapadnie w śmiertelny sen, jeśli będzie wiedziała, że jej dzieci mają za dnia dobrą opiekę.

Roman martwił się, że nie jest szczęśliwa, że nie potrafi się przystosować. I w głębi ducha obawiał się też, że obwinia go o przeobrażenie jej w wampira i odseparowanie od dzieci. Nigdy tego nie powiedział, ale wyczytała to w jego myślach. I czuła za każdym razem, kiedy się kochali. Jego pocałunki wydawały się pełne desperacji, a w pieszczotach wyczuwała dodatkową porcję czułości, jakby miał nadzieję, że rozwieje jej obawy i wyleczy smutek siłą czystej namiętności.

Zamrugała, aby odgonić łzy, i otworzyła frontowe drzwi. Biedny Roman. Powinna go zapewnić, że wszystko jest w najlepszym porządku, nawet gdyby miała skłamać.

Wciągnęła walizki do holu, który był już dobrze oświetlony. Lampa na werandzie i kilka lampek w środku zapalało się automatycznie co wieczór, aby dom sprawiał wrażenie zamieszkanego.

– Wejdź do środka

– Ojej, Shanna! – Darlene z błyszczącym wzrokiem rozglądała się wokół siebie. – Jaki piękny dom!

Shanna uśmiechnęła się ze smutkiem.

– Dziękuję.

Odwlekała decyzję przez trzy miesiące, ale w końcu uznała, że czas pogodzić się z nieuniknionym. Musieli się przeprowadzić, nie było innego wyjścia. Bez względu na to, jak bardzo kochała ten dom, nie nadawał się już dla ich rodziny, odkąd i ona, i Roman byli martwi za dnia.

Na szczęście znowu pojawiła się w ich życiu matka. Niedawno rozstała się na dobre ze swoim mężem Seanem Whelanem, który w okrutny sposób roztaczał kontrolę nad jej umysłem. Obecnie poświęcała każdą wolną chwilę dzieciom i wnuczętom, starając się nadrobić stracony czas.

– Chodź ze mną, babciu! – Sofia wdrapywała się po schodach. – Chcę ci pokazać mój pokój.

– Zabierz, proszę, jej walizkę. – Shanna podała matce różowo-zieloną walizkę z postacią Dzwoneczka. – Może zabrać tyle zabawek, ile się tu zmieści.

– Chcę moje koniki Pony! – zawołała Sofia, będąc już w połowie schodów.

– Druga walizka jest w jej szafie – dodała Shanna. – Trzeba spakować do niej trochę garderoby.

– Nie ma problemu. – Darlene ruszyła na górę. – Zajmę się tym.

Shanna podała synowi pomarańczową walizkę z symbolami Knicksów.

– Proszę.

Constantine przyglądał się matce w milczeniu. Po chwili zapytał:

– Czy naprawdę musimy się przeprowadzić?

Przytaknęła.

– To dla waszego dobra. W szkole jest więcej ludzi, którzy mogą się wami zaopiekować za dnia.

– Nie potrzebuję niańki.

Shanna westchnęła. Sofia była zachwycona przeprowadzką, gdyż przy szkole była niewielka stadnina, gdzie trzymano konie na lekcje jeździectwa. Ale Tino nie dawał się tak łatwo przekonać.

– Są tam inne dzieci, na przykład Coco i Bethany. Będziesz miał się z kim bawić.

Zmarszczył nos.

– Przecież to dziewczyny. Mają głupie zabawy.

Zmierzwiła jego jasne loki.

– To dziewczyny są głupie?

– Tak. Ciągle się przebierają i udają gwiazdy. A ja chcę grać w koszykówkę, tryk-traka albo Battleship.

– Gdzie się tego nauczyłeś?

Wiedziała, że gra w koszykówkę ze swoim tatą, ale nie zauważyła, żeby interesowały go gry planszowe.

– Howard mnie nauczył.

– To miło z jego strony.

Howard Barr od kilku lat pełnił funkcję osobistego ochroniarza rodziny w ciągu dnia. Jako zmiennokształtny, był doskonałym obrońcą, ale miał tak łagodne usposobienie, że bardziej kojarzył się Shannie z pluszowym misiem niż grizzlym, w którego się zamieniał.

– Howard uwielbia gry – mówił dalej Tino. – Ludzie myślą, że jest powolny, bo jest taki duży i je dużo pączków, ale jest naprawdę szybki.

– Na pewno.

– I bystry też. – Tino zmrużył oczy, co było oznaką koncentracji. – Mówi, że wygrana jest kombinacją zręczności, wyczucia czasu i… strategii.

– Strategii?

– Tak. Howard jest dobry w tej strategii. Kiedy wróci? Już sto lat go nie ma!

Policzyła szybko w myślach, że wyjechał na Alaskę pod koniec maja, a teraz był koniec czerwca.

– Około miesiąca.

– No właśnie! Sto lat!

Shanna pomyślała, że dla pięciolatka był to rzeczywiście szmat czasu.

– Zadzwonię do twojego wuja Angusa i go zapytam. A teraz idź spakować to, co chcesz zabrać do szkoły.

– Dobrze – powiedział, ale zamiast skierować się na schody, ulokował się pod podestem pierwszego piętra.

– Tino, poczekaj… – zawołała za nim, ale było za późno. Umiał już lewitować i teraz szybko wzbijał się w powietrze, aż znalazł się poza jej zasięgiem. – Uważaj.

Zerknął na nią z góry z nieco zakłopotanym półuśmiechem, który oznaczał, że według niego zachowuje się nadopiekuńczo.

– Daj spokój, mamo. Przecież nie spadnę.

Dotarł do balkonu pierwszego piętra i rzucił pustą walizkę na podłogę.

Zacisnęła zęby, gdy przerzucił nogę nad balustradą i usiadł okrakiem na wąskiej poręczy. Gdyby stracił teraz równowagę albo balustrada by się przechyliła, z pewnością runąłby na dół. Przygotowała się do lewitacji, na wypadek gdyby musiała go złapać, ale gładko przerzucił drugą nogę i stanął na podłodze.

Odetchnęła głęboko, dopiero teraz uświadamiając sobie, że mimowolnie wstrzymała oddech.

– Wszystko w porządku.

– No jasne. Nie musisz się tak martwić.

Pociągnął walizkę do swojej sypialni.

„Nie musisz się tak martwić”. Przecież jest mamą. Jak mogłaby się nie martwić?

Ruszyła do salonu, ale w uszach dźwięczały jej wciąż słowa syna. Martwiła się i nic nie mogła na to poradzić. Bała się, że spróbuje czegoś bardziej niebezpiecznego. Jak teleportowanie się do jadącego auta. Albo lewitacja na czubek masztu telefonii komórkowej.

Słyszała, jak pytał Angusa MacKaya, do jakiej wysokości może lewitować wampir. Błagał też ciągle wuja oraz innych pracowników MacKay Usługi Ochroniarskie i Detektywistyczne, aby opowiadali mu o niebezpiecznych przygodach, jakie przeżyli na przestrzeni wielu stuleci.

Powiesiła torebkę na oparciu fotela i wyjęła telefon komórkowy. Chciała zapytać Angusa, co się dzieje z Howardem, i przypomnieć mu, żeby pracownicy bardziej uważali na to, co mówią przy pięcioletnim chłopcu, który chłonie każde słowo jak gąbka.

Jej wzrok powędrował ku wolnej przestrzeni między kanapą a stolikiem do kawy, gdzie Tino zrobił pierwsze kroki. Dlaczego tak bardzo mu się spieszy, by dorosnąć? Jeśli spróbuje niebezpiecznych sztuczek w dzień, nie będzie mogła go powstrzymać. Nigdy by sobie nie wybaczyła, gdyby jej dzieciom coś się stało akurat w tym czasie, kiedy nie jest w stanie ich chronić.

Rozwiązanie tego problemu wydawało się proste. Musi ściągnąć z powrotem Howarda. Opiekował się jej dziećmi lepiej niż ktokolwiek inny. Tino nie odważyłby się sprzeciwić brunatnemu niedźwiedziowi kodiackiemu, gdyby ten czegoś mu zabronił.

Poczuła ukłucie wstydu. W ostatnim czasie zbyt dużo uwagi poświęcała własnym problemom. Powinna wcześniej zauważyć, że z Howardem dzieje się coś niedobrego. Zniknął na cały miesiąc. To zupełnie nie było w jego stylu. Znała go od sześciu lat. Nigdy nie brał więcej wolnego niż dzień lub dwa w miesiącu, tylko tyle, ile potrzebował, aby udać się do swojego górskiego domu w Adirondacks i dokonać przemiany. Czyżby miał jakieś problemy osobiste? Może znowu był chory?

Przypomniała sobie, jak wyglądał, kiedy go zobaczyła pierwszy raz. Był łysiejącym mężczyzną w średnim wieku ze złamanym nosem. Ale miał ciepłe poczucie humoru i uśmiechał się na zawołanie, toteż w ogóle się nie domyśliła, że jest chory.

Dopiero Roman wyjaśnił jej, że zaraz po skończeniu liceum Howard został wygnany z Alaski przez swój klan niedźwiedziołaków. Cztery lata studiował na uniwersytecie w Alabamie dzięki sportowemu stypendium, które uzyskał jako zawodnik futbolu, a potem przez kolejne trzy lata grał w drużynie Chicago Bears na drugiej linii. Żył z dala od innych przedstawicieli swojego gatunku i brakowało mu bezpiecznego miejsca, gdzie mógłby się przeobrazić.

Kiedy po raz pierwszy przemienił się w Tuscaloosie, szybko się rozniosło, że po okolicy krąży niedźwiedź grizzly. Howard spędził wówczas przerażającą noc, uciekając przed kulami. Po tym zdarzeniu wolał już nie ryzykować i przestał zamieniać się w niedźwiedzia. Niejeden raz był zmuszony rozgrywać mecze późnym wieczorem, gdy potrzeba dokonania przemiany męczyła go najbardziej. Stłumienie prawdziwej natury wymagało od niego ogromnej samokontroli i siły, ale dawał radę, wiedząc, że ujawnienie prawdy oznaczałoby koniec jego kariery i wystawienie na niebezpieczeństwo całego gatunku.

Brak przemiany doprowadził jednak do chemicznej nierównowagi, co powoli zatruwało jego organizm. Zaczął się starzeć i łysieć. Urazy, których doznał na boisku, nie chciały się goić.

I tylko przypadek ocalił Howardowi życie. Pewnego dnia Gregori zaciągnął Romana i Laszlo na mecz na starym stadionie Giantsów. Poczuli, że wśród graczy znajduje się zmiennokształtny, którego toczy choroba. Pomimo cierpienia Howard zdołał trzykrotnie zaatakować quaterbacka przeciwnej drużyny. Byli pod wrażeniem i po meczu go odszukali, a następnie przekonali, że umrze, jeśli dalej będzie kroczył taką drogą.

Howard zaczął pracować dla firmy MacKay Usługi Ochroniarskie i Detektywistyczne i nie musiał dłużej ukrywać swojej prawdziwej natury. Zbudował domek w Adirondacks, gdzie mógł swobodnie zmieniać kształt. Jego kości powoli wróciły do normalnego stanu, włosy odrosły, odmłodniał i stał się mężczyzną pełnym wigoru, którym zmiennokształtni cieszą się zwykle przez kilka setek lat. Aż do teraz nie był na Alasce, skąd wygnano go przed laty.

Shanna zastanawiała się, co go skłoniło do wyjazdu. Oparła się wygodnie w fotelu i rozwinęła listę kontaktów w telefonie, aby odszukać Angusa.

– Dzwoniłaś już?

Mało nie upuściła komórki, gdy jej syn zmaterializował się nagle przy stoliku do kawy.

– Tino, przestraszyłeś mnie. Myślałam, że pakujesz rzeczy.

– Spakowałem. – Wgramolił się na fotel i przyklęknął, tak że miał wzrok na wysokości jej twarzy. – Zadzwoniłaś do wuja Angusa? Czy Howard wróci? Będzie z nami mieszkał w szkole?

– Tak sądzę.

– To może spakujesz jego rzeczy? – zaproponował Tino. – Powinniśmy przygotować dla niego pokój.

Shanna zerknęła na korytarz, który prowadził do mieszkania Howarda. Ponieważ zajmowała z Romanem duże, pozbawione okien pomieszczenie w piwnicy, odstąpili Howardowi małżeńską sypialnię oraz gabinet na parterze. Jako niedźwiedziołak Howard przywiązywał dużą wagę do własnego terytorium, toteż pozwolili mu stworzyć w tych pokojach prywatną przestrzeń. Była wprawdzie kilka razy w jego gabinecie, ale nigdy nie weszła do sypialni.

Pokręciła głową.

– Nie podobałoby mu się, że myszkujemy w jego pokoju. Poza tym od miesiąca jest na urlopie. Większość rzeczy pewnie zabrał ze sobą.

– Ale nie będzie miał swoich gier. – Tino podskoczył na poduszce fotela. – Bez gier nie będziemy mieli w co się bawić.

Shanna przygryzła wargę. Howard chyba nie miałby nic przeciwko temu, żeby weszła do jego pokoju i zabrała kilka gier.

– I na pewno będzie chciał swoje tajne płyty DVD.

Spojrzała na Tina.

– O czym ty mówisz?

– O jego płytach. Są schowane w pudełku pod jego łóżkiem. Ogląda je, kiedy ma wolne.

– Skoro wiesz, gdzie są, to chyba nie są aż takie tajne.

Tino wzruszył ramionami.

– Nie pozwala mi ich oglądać. Powiedział, że są dla starszych.

Tylko dla dorosłych? Shanna z trudem przełknęła. Czyżby Howard miał jakieś drugie dno, o którym nie wiedziała? Nie, wydawało jej się to niewiarygodne. Ten słodki Howard, z którego twarzy nie znikał uśmiech? Howard, który uwielbiał pączki? Na pewno nie był…

– Czy coś jeszcze mówił o tych płytach?

Tino przechylił głowę i się zamyślił.

– Tam jest dziewczyna i dwóch facetów. Nazywają się Duży Al i Młot…

– Wystarczy. – Shanna starała się nie okazywać niepokoju, który przypłynął do niej szeroką falą. Wielki Boże, ufała Howardowi. Zostawiała z nim dzieci. Do diabła z ochroną prywatności. Jako odpowiedzialna matka musi zbadać tę sprawę. – Myślę… że powinnam zajrzeć do jego pokoju i zabrać kilka gier.

– Super! Mogę iść z tobą?

– Nie! – zaprotestowała i dodała łagodniejszym tonem: – Bądź kochany i pomóż babci znieść na dół walizki twojej siostry, dobrze?

Tino zmarszczył brwi.

– No dobrze. Ale nie zapomnij o szachach. Howard obiecał, że nauczy mnie grać.

– W porządku.

Poczekała, aż syn teleportuje się na górę i szybko ruszyła do sypialni Howarda.

Zajrzała do gabinetu, w którym urządził biuro ochrony. Jedną ścianę zajmowały monitory. Na kilku z nich zwykle było widać otoczenie domu w White Plains, podczas gdy pozostałe pokazywały obraz z kamer umieszczonych w miejskim domu Romana na Upper East Side. W tej chwili wszystkie ekrany były wyłączone, gdyż oba domy stały puste.

Rozejrzała się po pokoju. Na biurowej szafie znajdowało się kilka trofeów i nagród, które Howard zdobył jako zawodnik futbolu. Oprócz niej w biurze stało tylko proste drewniane krzesło, a na podłodze leżała para ciężarków. Dwadzieścia kilogramów każdy? Wielki Boże. Chyba nikt nie miałby ochoty stanąć Howardowi na drodze. Całe szczęście, że ma łagodne usposobienie. W każdym razie tak jej się wydawało. Ale czy zna go wystarczająco dobrze? Zerknęła na kajdanki pozostawione na biurku.

Howard uwielbia gry. Słowa Tina zadźwięczały jej w głowie, nabierając teraz nowego, niepokojącego znaczenia. Nie, niemożliwe, wytłumaczenie jest proste. Howard pracował jako ich ochroniarz. Srebrne kajdanki były mu potrzebne tylko po to, aby złe wampiry nie mogły się wymknąć za pomocą teleportacji. Ale jak wyjaśnić płyty DVD dla dorosłych ukryte pod łóżkiem?

Drzwi do sypialni Howarda były zamknięte na klucz, ale ponieważ dysponowała teraz siłą typową dla wampirów, nie musiała się tym przyjmować. Zapamiętać: naprawić uszkodzoną futrynę i zepsutą klamkę, zanim dom zostanie wystawiony na sprzedaż.

Po wejściu do sypialni zapaliła światło i przystanęła, ogarnięta nagłym zdziwieniem. Zaskoczył ją styl, w jakim Howard umeblował pokój. Kilka razy miała okazję odwiedzić jego dom w górach. Connor ukrywał tam rodzinę Draganesti przed niebezpieczeństwem. Chata była urządzona dokładnie tak, jak można się tego spodziewać po niedźwiedziołaku z Alaski. Dużo drewna, skór, indiańskie pledy w odcieniach ziemi i nieba, kilka wypchanych głów zwierząt na ścianach.

Jednak ta sypialnia nie miała w sobie nic rustykalnego. Lśniąca, wyrafinowana i nowoczesna, zdawała się nie pasować do Howarda. Czyżby miał jakieś tajemnicze drugie dno, o którym nikt nie wiedział?

Na łóżku ogromnych rozmiarów leżała narzuta w czarno-białe pasy, na niej zaś czerwone poduszki. Po obu stronach stały nocne stoliki wykonane ze szklanych i chromowanych elementów. Naprzeciw łóżka, na błyszczącej czarnej komodzie, umieszczono panoramiczny telewizor. W rogu znajdował się wygodny fotel z podnóżkiem obity czarną skórą, a obok niego chromowany regał ze szklanymi półkami. Na dole dostrzegła gry, o które prosił Tino.

Gdzie mogły być tajne płyty? Gdy zbliżyła się do łóżka, jej uwagę przykuła niezwykła deska szczytowa. Płytki sufitowe z cyny?

Przejechała palcami po ozdobnej cynowej płycie. Interesujące rozwiązanie. Płytki umocowane na kawałku sklejki tworzyły deskę łóżka. Czy Howard sam to wykonał? Najwyraźniej, jeszcze wielu rzeczy o nim nie wiedziała. Uklękła z uczuciem niepokoju i zajrzała pod łóżko.

Stało pod nim pudło z czarnej skóry aligatora. Wyciągnęła je, wzięła głęboki oddech i otworzyła.

Domowe nagrania. Przejrzała płyty po kolei, odczytując tytuły, które Howard zapisał na kartkach przyklejonych do plastikowych pudełek. Elsa w Londynie. Elsa w Amsterdamie. Elsa w Berlinie. Wszędzie pełno było Elsy. Elsa w Pittsburghu. Elsa w Cincinnati. Czyżby to były filmy z gatunku Debbie Does Dallas[1]?

Shanna wsadziła pierwszą płytę do odtwarzacza i ściszyła dźwięk, na wypadek gdyby scenie towarzyszyły głośne jęki.

Przez ekran przewinął się kolaż zmontowany ze zdjęć starych statecznych domów, a następnie pojawił się tytuł programu. Międzynarodowi burzyciele domów. Mignęła mapa Wielkiej Brytanii oraz flaga Union Jack, a następnie fotografia dobrze ubranego mężczyzny. Alastair Whitfield alias Duży Al. Po nim pojawiła się mapa Niemiec i flaga tego państwa oraz kolejna fotografia. Oskar Mannheim alias Młot. I w końcu mapa i flaga Szwecji oraz fotografia pięknej blondynki ubranej w króciutkie dżinsy, prostą koszulę zawiązaną pod biustem i parę roboczych butów. Na jej biodrach opierał się pas narzędziowy. Elsa Bjornberg alias Amazonka Ellie. Po tych obrazkach wskoczyły reklamy stacji HGRS, czyli Home and Garden Renovation Station.

– O rany – Shanna odetchnęła. – Uwielbiam ten kanał.

Zerknęła na deskę łóżka obitą cynowymi płytkami. Czyżby Howard interesował się dekoracją wnętrz?

Na początku programu jego męskie gwiazdy prezentowały wnętrze wiktoriańskiego domu w Londynie, który popadł w ruinę. Alastair, ubrany w drogi markowy garnitur, wybierał tapety do salonu. Oskar, w dżinsach i koszulce, unosił w górę koszmarny i niechlujny pomarańczowy dywan, aby zaprezentować ukrytą pod nim drewnianą podłogę.

– Bardzo ważne jest zachowanie zabytkowych elementów tego wnętrza – tłumaczył Alastair z wyraźnym brytyjskim akcentem. – Musimy jednak brać przy tym pod uwagę potrzeby rodziny, która będzie nazywała to miejsce domem. Chcą, aby było bardziej nowoczesne i przestronne, uzgodniliśmy więc, że wyburzymy ścianę oddzielającą ten salon od sąsiedniego pokoju. Na szczęście, jest z nami idealna osoba do tego zadania. Elsa!

Shanna z sykiem wciągnęła powietrze, gdy Elsa Bjornberg wkroczyła do akcji. Wielki Boże, musiała mieć dobrze ponad sto osiemdziesiąt centymetrów wzrostu. A może po prostu jej współpracownicy byli niewysocy. Miała na sobie biały kombinezon upaćkany farbą i koszulkę z krótkimi rękawami, również białą. Ten kolor ładnie kontrastował z jej złocistą, opaloną skórą. Długie jasne włosy związała w koński ogon, a górną część twarzy zasłaniały ogromne gogle ochronne. W dłoniach ukrytych w rękawicach dzierżyła duży młot kowalski.

Nie tracąc ani sekundy, Elsa zamachnęła się i walnęła młotem w sam środek ściany.

Shanna obserwowała ją w zdumieniu. Nic dziwnego, że nazywali ją Amazonką Ellie. Była sporą kobietą. Miała duże kości, mięśnie i ogromny uśmiech, którym błysnęła do kamery, gdy ostatni fragment ściany runął pod uderzeniem jej młota.

Shanna podeszła do czarnego pudełka i dokładniej przejrzała jego zawartość. W programie telewizyjnym show figurował jako audycja popołudniowa. To dlatego nigdy nie miała okazji na niego trafić. Ale dlaczego Howard ukrywał w tajemnicy swoje zainteresowanie renowacją domów?

Pod płytami odkryła wycięty z czasopisma wywiad z Oskarem, Elsą i Alastairem, a na samym dnie spostrzegła stos zdjęć, które wyglądały na wydrukowane z Internetu. Każde z nich przedstawiało Elsę. Elsa w krótkich dżinsach, które eksponowały jej długie opalone nogi. Elsa w wieczorowej sukni podkreślającej pełne kształty. Zbliżenie twarzy Elsy z pięknymi zielonymi oczami.

– O rany – szepnęła Shanna. To dlatego Howard oglądał ten program. Podkochiwał się w Amazonce Ellie.

Spojrzała na ekran telewizora. Elsa wyrywała ze ściany umywalkę.

– Rety.

Shanna wstała, a serce waliło jej jak młotem. Howard znalazł idealną dziewczynę dla niedźwiedziołaka!

Wyłączyła telewizor i drżącymi rękoma schowała płyty DVD do czarnego pudełka ze skóry aligatora. Idealna kobieta dla Howarda! Musi dopilnować, żeby ją poznał. Tylko jak, skoro oglądał program w tajemnicy? Do tej pory, nie poznał jeszcze swojej wymarzonej dziewczyny. Potrzebował pomocy.

Serce jej podskoczyło. Stary dom przy drodze! Nie dalej jak wczoraj w nocy zastanawiali się z Romanem, czy nie nadawałby się dla ich rodziny. Usytuowany w odległości kilku kilometrów od szkoły, należał do posiadłości, a więc był ich własnością. Niestety, znajdował się w opłakanym stanie. Skarbonka, jak powiedziałaby jej matka.

Ale był zarazem idealnym obiektem dla międzynarodowych burzycieli domów, którzy specjalizowali się właśnie w renowacji takich zabytkowych klejnotów.

Wepchnęła pudło pod łóżko i wstała. Czy odważy się na ten krok? Czy zostanie swatką niedźwiedziołaka? Serce biło jej jak oszalałe i zdała sobie sprawę, że po raz pierwszy od trzech miesięcy się uśmiecha.

Zabrała gry z regału i ruszyła szybko do salonu. Po kilku sekundach zadzwonił telefon. Od Angusa.

– Cześć, Angus. Czy możesz sprowadzić tu Howarda?

– Coś nie gra, dziewczyno? – zapytał.

– Martwię się o bezpieczeństwo moich dzieci w ciągu dnia. Mam na myśli zwłaszcza Tina. Obawiam się, że będzie chciał wypróbować jakieś ryzykowne sztuczki, a tylko Howard może mu zapewnić bezpieczeństwo. Musi wrócić.

Po chwili milczenia Angus odparł:

– Jego urlop skończył się ponad tydzień temu. Chciałem go wysłać na pewną misję, ale odmówił.

– Co? – Zastygła w napięciu. – Chyba nie chce rzucić pracy?

– Nic takiego nie mówił, ale nie odbiera moich telefonów. Posłałem Dougala i Phila, żeby go namierzyli.

Shanna się skrzywiła.

– Chyba nic mu nie grozi, co?

– Nie wiemy – powiedział Angus. – I dlatego go szukamy. Wysłałbym więcej chłopaków, ale mamy trzy misje w toku. Brakuje nam pracowników.

– Rozumiem. – Shanna odetchnęła głęboko. Znalezienie opieki do dzieci wydawało się prawdopodobnie banalnym problemem w porównaniu ze sprawami, które prowadził Angus. Ale to jej wcale nie pocieszało. – Jak znajdziecie Howarda, możecie mu powiedzieć, że go potrzebujemy? Tino się o niego dopytuje.

– Jasne, przekażemy.

– Dziękuję.

Shanna wrzuciła telefon do torebki.

Takie zachowanie było zupełnie niepodobne do Howarda. Nie tylko wziął więcej urlopu, niż mu przysługiwało, ale też ignorował telefony od szefa. Agnus wydawał się wkurzony, że musi wysyłać po niego swoich pracowników.

W co, do licha, Howard się wpakował?

Rozdział 2

Howard spojrzał w dół nad krawędzią urwiska. Mimo że chmury przysłaniały księżyc, dojrzał wyostrzonym wzrokiem najeżone skały, na których znaleziono zmasakrowane ciało Carly. Jej długie brązowe włosy lepiły się od krwi. To była jego pierwsza miłość, dziewczyna, z którą chciał się ożenić. Została zamordowana tej samej nocy, gdy odbywał się bal z okazji zakończenia szkoły.

Przesunął wzrok na małe skupisko świateł w pobliskim Port Mishenka na wschodnim wybrzeżu półwyspu Alaska. Nie był tu od dwudziestu lat, ale niewiele się zmieniło. Podobnie jak wtedy, tak i dzisiaj najjaśniejsze latarnie oświetlały boisko futbolowe liceum. Kiedyś traktowali go tam jak bohatera, ale dziś nikt z mieszkańców nie ucieszyłby się na jego widok. Nadal sądzili, że to on zamordował Carly. Jej rodzina wciąż utrzymywała, że zepchnął ze skały ich córkę oraz kilku chłopaków.

Nie był w stanie odeprzeć wszystkich oskarżeń. Owszem, zrzucił ze skały tamtych chłopaków. Byli wilkołakami. I myślał, że nie żyją. Dopiero dwa miesiące temu dowiedział się prawdy. Przeżyli trzej najgorsi z całej paczki.

Nie obwiniał rodziny Carly, że zwróciła się przeciwko niemu. Byli zdruzgotani jej śmiercią. On sam również przez wiele lat nie mógł dojść do równowagi. Miał złamane serce i czuł się winny, a w głębi duszy musiał przyznać rację rodzicom Carly. Ich córka zginęła przez niego. Stała się przypadkowym pionkiem w grze, jaką z zemsty podjął Rhett Bleddyn.

Chociaż przez lata sądził, że zabił Rhetta, nie przynosiło mu to pocieszenia. Ten łajdak doskonale wiedział, że wystarczy zrzucić na niego winę za śmierć Carly, aby zatruć mu życie.

Ale w końcu prawda wyszła na jaw. Rhett Bleddyn wcale wtedy nie zginął.

I gra zaczęła się od nowa. Niestety, wilkołak miał przewagę – był na swoim terenie. Ostatnio został Mistrzem Stada na całą Alaskę i zgromadził w swojej drużynie setki wilkołaków. Howard mógł natomiast wezwać na pomoc jedynie kilku niedźwiedziołaków z kurczącej się społeczności wyspy. Braki w ludziach musiał nadrobić doskonałym wyczuciem czasu i strategią.

Gdy tak rozmyślał, dwaj mężczyźni, którzy wspinali się po zboczu góry, byli już prawie u celu wędrówki. W nozdrza Howarda uderzył zapach wilkołaka. Odruchowo zacisnął pięść na rzeźbionej drewnianej lasce ułatwiającej wspinaczkę. Pożyczył ją od dziadka. Była dość gruba i miała prawie sto osiemdziesiąt centymetrów długości – kończyła się pod jego oczami. Mógł z powodzeniem użyć jej jako broni.

Rozluźnił chwyt. Ten wilkołak należał do nielicznych Lycanów, których zaliczał do grona swoich przyjaciół. Wilkołaki utrzymywały wprawdzie, że mają najbardziej wyczulony zmysł węchu, ale w tym jednym punkcie niedźwiedziołak bił ich na głowę. Potrafił rozpoznać zapach Phila z odległości trzech kilometrów, chociaż w gruncie rzeczy pachniał tak samo jak inne wilki. Wyróżniał się jednak pewną wyjątkową nutą, co zawdzięczał swojej żonie Vandzie, która nakłoniła go do używania szamponu i odżywki o wyszukanym zapachu.

Phil z pewnością wyłapał zapach Howarda i szedł jego tropem. Nie zdawał sobie jednak sprawy z faktu, że Howard chciał zostać odnaleziony. To należało do jego strategii.

Trochę więcej trudności sprawiło mu rozpoznanie węchem towarzysza Phila. Brak silnej woni wskazywał, że jest on wampirem. Z kolei zapach mokrej owcy sugerował ubranego w kilt Szkota, który nieco przemókł na deszczu. Nie wiedział jednak, z którym ze szkockich wampirów ma do czynienia. Czyżby Angus tak bardzo się na niego wkurzył, że przybył tu osobiście?

Wspinali się cicho na szczyt górską ścieżką, jakby sądzili, że można chyłkiem podejść niedźwiedziołaka. Howard uśmiechnął się do siebie. Rozpoznawał bez pudła delikatny szelest kiltu oraz trzeszczenie butów Phila.

To nie Angus, pomyślał. Phil przejął dowodzenie, a nie zrobiłby tego, gdyby towarzyszył mu szef. Więc kto? Ian czy Robby? A może Connor wrócił już do pracy po długim miesiącu miodowym.

Uśmiech zniknął z twarzy Howarda. Wszyscy kumple się żenili, mieli dzieci. A on przestał już wierzyć, że i jemu się poszczęści. Na wyspie było tylko kilka kobiet niedźwiedziołaczek – wszystkie zajęte albo z nim spokrewnione.

Jego wzrok powędrował na skały, gdzie dwadzieścia lat temu zginęła Carly. Ufała mu bez zastrzeżeń, nawet gdy jej wyznał, że jest niedźwiedziołakiem. Od tamtej pory nie spotkał drugiej śmiertelnej kobiety, której mógłby bez wahania powierzyć swoją tajemnicę.

Przez kilka lat po śmierci Carly ból i poczucie winy niemal go paraliżowały. Podczas studiów w college’u i kariery futbolowej pogrążył się w cierpieniu, aby w ten sposób wymierzyć sobie karę. Ale wraz z upływem lat brzemię winy osłabło. Teraz chciał już zapomnieć o przeszłości i nie robił sobie z tego powodu wyrzutów, martwił się jedynie, że nie potrafi sobie przypomnieć twarzy Carly. Życie bywa okrutne. Zapłaciła wysoką cenę za to, że Rhett Bleddyn wpadł w gniew.

Śmierć wydawała się dla Rhetta zbyt łagodnym rozwiązaniem. Howard chciał patrzeć, jak ten chory łajdak zwija się z bólu. Musi go podejść w tajemnicy i podstępnie, aby nie narażać na niebezpieczeństwo swoich pobratymców. Wiedział, że jeśli zastosuje odpowiednią strategię, będzie w stanie tego dokonać. A gdy pomści Carly, może w końcu uwolni się od poczucia winy. Zbyt długo przebywał już na wygnaniu.

Jego twarz owionął chłodny powiew wiatru znad zatoki Miszenka. Zamknął oczy i chłonął zapach – wspaniałą mieszaninę morskiej soli i bujnego lasu. Dom. Wziął głęboki oddech, aby zatrzymać w duszy tę kojącą woń. W jego wyobraźni pojawiła się nowa twarz. Elsa. Piękna Elsa. Z każdym dniem częściej atakowała jego myśli. Niestety, nie dodawało mu to otuchy. Przekonywał się coraz mocniej, że chociaż próbował obmyślić sprytną strategię, to w gruncie rzeczy był głupcem.

Elsa Bjornberg należała do celebrytów, podróżowała po całym świecie i robiła karierę, a jej oszałamiająca uroda zapierała dech w piersiach. Po co miałaby się spotykać z jakimś nic nieznaczącym facetem z prowincjonalnej wyspy w zatoce Miszenka na Alasce? Zwłaszcza z facetem wielkim jak dąb, zamieniającym się od czasu do czasu w niedźwiedzia. Zimny realizm podpowiadał mu, że nigdy się nie poznają. Był przekonany, że jego obsesyjne zainteresowanie tą dziewczyną jest po prostu śmieszne. Patetyczne. Młodzieńczo naiwne. Wstydził się tego, więc nikomu nie powiedział.

Ale za każdym razem, gdy widział ją w telewizji, czuł coraz mocniejsze przyciąganie. Elsa nie tylko pociągała go fizycznie, ale odnosił dziwne wrażenie, że łączy go z nią znacznie silniejsze i nieodparte uczucie. To nie miało sensu, ale ta świadomość wcale mu nie pomagała.

Znieruchomiał na dźwięk szurania stóp dobiegający zza jego pleców. O cholera, pozwolił sobie na chwilę dekoncentracji. Uniósł laskę i zarzucił ją na ramiona, trzymając poprzecznie za oba końce. Udawał, że niczego się nie spodziewa.

Odwrócony plecami do nadchodzących, nasłuchiwał ich kroków i wpatrywał się w księżyc – srebrny dysk powleczony chmurami. Jutro w nocy będzie pełnia. Jeśli wszystko pójdzie zgodnie z planem, zaliczy kolejne punkty w walce z Rhettem.

– Cześć, Phil.

Po kilku sekundach ciszy rozległo się głębokie westchnienie Phila Jonesa.

– Skąd wiedziałeś, że to ja? Na Alasce jest mnóstwo wilkołaków.

– Ale nie używają takich wyszukanych, dziewczyńskich szamponów.

Howard uśmiechnął się, słysząc w odpowiedzi warknięcie.

Od wampira stojącego za jego plecami dobiegło delikatne mechaniczne kliknięcie. Czy to Dougal Kincaid? Kilka lat temu stracił w bitwie prawą rękę, a Roman niedawno zastąpił ją mechaniczną protezą.

– Dougal? – Howard odwrócił się i uśmiechnął szeroko, widząc, że się nie pomylił. – Dobrze cię widzieć. Wróciłeś wczoraj w nocy?

Szkot przechylił na bok głowę, przyglądając się Howardowi.

– Ktoś ci powiedział?

– Nie. Tylko wczoraj w nocy padało, a twój kilt pachnie jak mokra owca.

Douglas skrzywił usta ze zdumieniem.

– Masz kłopoty. Angus jest zły na ciebie.

– Chyba nie tak bardzo, skoro przysłał tylko was dwóch.

– Naprawdę jest wściekły – mruknął Phil i odrzucił długie, splątane włosy za ramiona. – Używam tego samego szamponu co moja żona, bo tak jest taniej.

– Rozumiem. – Howard posłał mu uśmiech pełen sympatii. – Więcej o tym nie wspomnę, bo jesteś… drażliwy.

Oczy Phila się zwęziły.

Dougal zachichotał.

– Mamy rozkaz dostarczyć cię niezwłocznie do Romatechu.

Howard skinął głową, nie przestając się uśmiechać.

– To życzę wam powodzenia.

Phil parsknął.

– W co ty się, do cholery, wpakowałeś, Howard?

– Myślałem, że już nie zapytasz. Potrzebuję więcej zawodników w drużynie.

– Drużynie? – zapytał Dougal. – Będziemy w coś grać?

– Tak. To się nazywa rewanż. Łatwiej będzie mi zdobyć kilka punktów, jeśli będę miał ręce do pomocy. – Howard uśmiechnął się drwiąco i spojrzał na prawą rękę wampira. – Bez obrazy.

– Nie ma sprawy. – Dougal poruszył palcami mechanicznej dłoni. – Byłbyś zdziwiony, jak wiele mogę nią zrobić.

– Mów tak swoim dziewczynom. – Howard zwrócił się do Phila. – Wchodzisz w to?

– Jeśli chcesz się odegrać na Rhetcie Bleddynie, to tak, wchodzę w to. Angus może poczekać.

Dougal roześmiał się drwiąco.

– Więc teraz obaj macie w nosie rozkazy. Angus się wścieknie.

– Może nie – odparł Phil. – Wie, że Rhett jest skończonym łajdakiem. Chciał zmusić moją siostrę, żeby za niego wyszła. Miał zamiar zabić moją rodzinę, odebrać nam ziemię i podwładnych. To bezlitosny drań żądny władzy.

Dougal skinął głową i zwrócił się do Howarda.

– Rozumiem, dlaczego Phil pragnie zemsty, ale co ty do niego masz?

Howard milczał przez chwilę, po czym zdjął laskę z ramion i wbił jeden koniec w kamieniste podłoże pod stopami.

– Mam swoje powody. Wchodzicie w to?

Dłoń Dougala kliknęła kilka razy, kiedy zacisnął ją w pięść, a następnie wyprostował palce.

– Jaki jest cel tej gry? Chcesz zabić Bleddyna?

– Czy wyglądam na mordercę? – Howard skrzywił się, gdy wymienili spojrzenia. – No dobra. Widzieliście, jak zabijam, ale w bitwie.

– Jesteś zawzięty – mruknął Phil. – Odcinasz głowy jednym cięciem.

– Jestem skuteczny – burknął Howard i się uśmiechnął. – Nigdy dotąd nikt na to nie narzekał.

– Całe szczęście, że jesteś po naszej stronie – żachnął się Phil.

Usta Howarda drgnęły.

– Jesteś tego pewny?

Phil znieruchomiał.

– Ty stary draniu, czemu nie…

– Dosyć – przerwał mu Dougal, unosząc dłoń, po czym obrzucił Howarda poirytowanym spojrzeniem. – Muszę wiedzieć coś więcej, zanim się zdecyduję. Chcesz wypowiedzieć Rhettowi bitwę?

– Nie. – Howard wskazał laską na nieliczne światła migoczące w zatoce Miszenka. – Widzicie te wyspy tam? Nazywają je Niedźwiedzimi Pazurami, bo w środku leży jedna okrągła, a nad nią od północy cztery podłużne.

Dougal podszedł do skraju urwiska.

– Tu się wychowałeś?

– Tak. Na tej okrągłej, która nazywa się Łapą.

– Przeczytaliśmy w twoim biogramie, że chodziłeś tam do liceum. – Phil wskazał na miasteczko w dole i parsknął. – Niedźwiedziołak, który grał w futbol w drużynie Świstaków z Port Mishenka. To musiało być żenujące.

Howard uniósł brwi.

– Obiłem sobie dupę na tym boisku. Mam wam pokazać?

– Skończcie z tym. – Dougal wskazał na Niedźwiedzie Pazury. – Czy twoja rodzina jeszcze tam mieszka?

– Tak. Ten archipelag oraz Wyspa Kodiacka na północy to główne siedliska niedźwiedziołaków. Została nas zaledwie setka.

– O cholera. – Phil zmarszczył brwi, nie odrywając wzroku od wysp. – Grozi wam wyginięcie.

Howard westchnął.

– Przed setkami lat niedźwiedziołaki swobodnie się rozmnażały i zaludniały stały ląd. Było nas ponad tysiąc. Ale zaczęli przybywać osadnicy i poszukiwacze złota. Pojawiły się też żądne ziemi wilkołaki. Samce alfa gryzły każdego, kto znalazł złoto, żeby mieć więcej popleczników.

– I w ten sposób zdobywali też złoto – dodał cicho Phil.

Howard przytaknął.

– Wilkołaki szybko gromadziły ziemię i majątek. Jeśli pożądały czegoś, co należało do człowieka, po prostu go gryzły i było po wszystkim.

– A niedźwiedziołaki nie gryzą ludzi? – zapytał Dougal.

– Zazwyczaj nie. Nie żyjemy też w stadach. Zwłaszcza samce. Jesteśmy samotnikami. Niestety, to zawsze działało na naszą niekorzyść. Byliśmy rozproszeni, a jeden samiec zajmował rozległe terytorium. Staliśmy się łatwym celem. Niedźwiedziołak może sobie poradzić w pojedynkę z niedużą grupą wilków, ale zaczęły atakować nas całymi stadami złożonymi z trzydziestu, czterdziestu sztuk.

Dougal zaklął pod nosem.

– Nie mieliście szans.

– Nie. W końcu większość niedźwiedziołaków przeprowadziła się na wyspy, żeby chronić swoje małe. Sporo mężczyzn zaczęło zajmować się połowem ryb. Musieli zarobić na życie. Ale kiedy sztorm pochłaniał kuter, traciliśmy od razu pięciu albo sześciu. Ponieważ zostało nas tak mało, każda taka strata była dotkliwa.

Phil się skrzywił.

– Wilkołaki wiedzą, na której wyspie mieszkają niedźwiedziołaki?

– Tak. Rhett ma ponad pięciuset oddanym wilkołaków. Nie możemy wypowiedzieć im bitwy. – Howard zacisnął zęby. – Ale chcę podjąć z nim grę, aż sam będzie wolał umrzeć.

– Co on ci zrobił? – zapytał Dougal.

Howard dźgał ziemię laską. Nie miał zamiaru rozmawiać z tymi dwoma facetami o utraconej przed laty miłości.

– Zasługuje na coś znacznie gorszego niż to, co zaplanowałem. To jak? Wchodzicie w to?

Dougal rzucił mu przepraszające spojrzenie.

– Ze mnie nie będziesz miał wielkiego pożytku. Przy odrobinie szczęścia będę na chodzie kilka godzin w nocy. Tutaj ciągle świeci słońce.

Howard się uśmiechnął.

– Możesz użyć tej wymówki, żeby nie składać raportu. Wtedy Angus przyśle więcej ludzi.

Dougal przechylił głowę na bok i zmrużył oczy.

– To dlatego nie odbierasz jego telefonów? Żeby tu kogoś przysłał?

Phil uśmiechnął się drwiąco.

– Ty draniu, a my się o ciebie martwiliśmy. Dlaczego nie poprosiłeś o pomoc?

– Gdybym poprosił Angusa otwarcie, mógłby odmówić. – Howard oparł się na lasce. – Jest jakaś szansa na przysłanie tu pomocy?

Dougal spojrzał na niego z irytacją.

– Angusowi dym poleci uszami.

– To niech sam się tu zjawi z pomocą – zaproponował Howard.

– Koordynuje teraz trzy różne misje – burknął Phil. – Wiele się zdarzyło, odkąd pojechałeś na urlop.

Howard zmarszczył brwi. Po starciu z Rhettem w Montanie wszystko się uspokoiło.

– Co się dzieje?

– Wciąż staramy się znaleźć Russella – zaczął Phil. – J.L. i Rajiv udali się do Chin i tam go tropią.

– To dobrze.