Wydawca: Marginesy Kategoria: Języki obce Język: polski Rok wydania: 2015

Sylvia Plath w Nowym Jorku. Lato 1953 ebook

Elizabeth Winder  

3.66666666666667 (3)

Uzyskaj dostęp do tej
i ponad 25000 książek
od 6,99 zł miesięcznie.

Wypróbuj przez
7 dni za darmo

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

e-czytniku (w tym Kindle) kup za 1 zł
tablecie  
smartfonie  
komputerze  
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Liczba stron: 258 Przeczytaj fragment ebooka

Odsłuch ebooka (TTS) dostępny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacji Legimi na:

Androida
iOS
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?

Ebooka przeczytasz na:

Kindlu MOBI
e-czytniku EPUB kup za 1 zł
tablecie EPUB
smartfonie EPUB
komputerze EPUB
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Zabezpieczenie: watermark Przeczytaj fragment ebooka

Opis ebooka Sylvia Plath w Nowym Jorku. Lato 1953 - Elizabeth Winder

Niezwykłe spojrzenie na młodą Sylvię Plath i miesiąc, który położył podwaliny pod jej przełomową powieść – Szklany klosz.


W czerwcu 1953 roku dwudziestoletnia Plath przyjechała do Nowego Jorku i została redaktorką czasopisma o modzie „Mademoiselle”. Zamieszkała w hotelu Barbizon, chodziła na przedstawienia baletowe, na mecze bejsbolu i tańczyła w West Side Tennis Club. Miała cudownie spędzić czas. Ale to, co nastąpiło, okazało się dwudziestoma sześcioma dniami bólu, przyjęć i pracy, które ostatecznie zmieniły bieg jej życia. Opowieść Elizabeth Winder, uzupełniona zdjęciami i szkicami, wprowadza nas świat Sylvii Plath, zanim stała się jedną z największych i najbardziej wpływowych poetek XX wieku.

 

Ból, przyjęcia, praca to próba odczarowania zbanalizowanego wizerunku Plath jako dręczonej przez demony artystki. To opowieść o pełnej energii młodej kobiecie u progu dorosłego życia. O artystce, którą pociągała zarówno jasna, jak i ciemna strona, która miała nienasycony apetyt na nowe doświadczenia i zdobywanie wiedzy i która nie obawiała się tego, co może przynieść jej los. O tym, jak Nowy Jork poraził ją swoim morderczym pięknem. O wrażliwej i wesołej osobie, która kochała i zakupy, i czytanie książek. Ta Sylvia ma blond włosy, ciemną opaleniznę, jedną walizkę, kilku ukochanych, dwie czarne sukienki i bilet do Nowego Jorku”.

(ze wstępu)

 

Elizabeth Winder – poetka, autorka zbioru wierszy. Publikowała między innymi w „Chicago Review”, „Antioch Review” i „American Letters”. Jest absolwentką College of William and Mary. Ukończyła kurs kreatywnego pisania na uniwersytecie George’a Masona.

 

Opinie o ebooku Sylvia Plath w Nowym Jorku. Lato 1953 - Elizabeth Winder

Fragment ebooka Sylvia Plath w Nowym Jorku. Lato 1953 - Elizabeth Winder

Pain, Parties, Work: Sylvia Plath in New York, Summer 1953

copyright © 2013 by elizabeth winder

copyright © for the translation by magdalena zielińska

copyright © for the polish edition by

Dla

Masz dwadzieścia lat. […] Dziwny obrazekw szafce za łazienką: uczta, zwierzęi landrynka.

sylvia plath, dzienniki 1950–1962, 14 listopada 1952

Wczorajw nocy śniła mi się Marylin Monroe, była niby wróżką-matką chrzestną. Na jakimś spotkaniuz publicznością, to spotkaniez Eliotem na pewno będzie podobne. Powiedziałam, ledwie powstrzymując łzy, jak wiele dla nas znaczy onai Arthur Miller, mimo że oczywiście nas nie znają. Zrobiła mi doskonały manikiur. Nie umyłam przedtem głowyi zapytałam jąo dobrych fryzjerów, bo gdziekolwiek chodzę, zawsze narzucają mi okropną fryzurę. Zaprosiła mnie

OD AUTORKI

Sylvię Plath pochłaniała materialna kultura jej czasów. Wbrew krzywdzącemu wizerunkowi cierpiącej artystki znajdowała przyjemność w strojach, makijażu, czasopismach i jedzeniu. Sylvia była bardzo towarzyska — pracowała społecznie, należała do wielu stowarzyszeń, chodziła na wykłady, przyjęcia i potańcówki. W wieku dwudziestu lat postrzegała się raczej jako część grupy rówieśniczej niż samotną jednostkę.

Bez biustonoszy, szminek i spódniczek w szkocką kratę nie da się zrozumieć Sylvii — uczestniczki i zarazem wytworu lat pięćdziesiątych dwudziestego wieku w Ameryce.

W Nowym Jorku wraz z pozostałymi dziewiętnastoma dziewczętami mieszkała i pracowała w Barbizonie, żeńskim hotelu. Gdy słuchałam wspomnień tych kobiet o czerwcu 1953 roku, zdałam sobie sprawę, że trudności, jakich doświadczała Sylvia, nie były wyjątkowe. Wpisywały się w znacznie większy problem — polegający na byciu ambitną i ciekawą świata dziewczyną w tamtym czasie.

WPROWADZENIE

Sylvia Plath popełniła samobójstwo, zatruwając się gazem. Miała trzydzieści lat, na zawsze więc już pozostanie trzydziestolatką, która upinała długi warkocz dokoła głowy niczym brązową koronę. Jej cera zrobiła się bledsza z powodu bezsenności i angielskiej pogody — panowała wtedy zima stulecia. Było najzimniej od czasu, gdy za króla Jerzego zamarzła Tamiza.

To jednak będzie opowieść o czym innym, o innej Sylvii. Nie o mroźnym lutym 1963 roku, lecz o czymś, co wydarzyło się dziesięć lat wcześniej, podczas rekordowych upałów pewnego tropikalnego lata. Przed mokrymi ręcznikami i becikami. Przed dziećmi i książkami. Przed Londynem, przed Devon i smutnym brązowym warkoczem. Przed kubkami mleka, chlebem z masłem i taśmą izolacyjną. Przed tlenkiem węgla i domową czarną magią piekarnika. Zanim stała się ikoną, zanim została Lady Łazarz, była po prostu studentką college’u z Nowej Anglii odbywającą staż na Manhattanie.

Szczegóły związane z samobójstwem Sylvii zaowocowały dziesięcioleciami upraszczających opinii o niej samej i o jej pisaniu. Ta książka to próba odczarowania zbanalizowanego wizerunku Plath jako dręczonej przez demony artystki. To opowieść o pełnej energii młodej kobiecie u progu dorosłego życia. O artystce, którą pociągała zarówno jasna, jak i ciemna strona, która miała nienasycony apetyt na nowe doświadczenia i zdobywanie wiedzy i która nie obawiała się tego, co może przynieść jej los. O tym, jak Nowy Jork poraził ją swoim morderczym pięknem. O wrażliwej i wesołej osobie, która kochała i zakupy, i czytanie książek. Ta Sylvia ma blond włosy, ciemną opaleniznę, jedną walizkę, kilku ukochanych, dwie czarne sukienki i bilet do Nowego Jorku. Od 1 czerwca 1953 roku wraz z innymi dziewiętnastoma studentkami zacznie staż na Madison Avenue jako gościnna redaktorka magazynu o modzie „Mademoiselle”.

°

Wiosna 1953. Aldous Huxley eksperymentował z meskaliną w zachodnim Hollywood. Odkryto szczepionkę na polio i wreszcie zdobyto Mount Everest. Umarł Stalin, a Elvis Presley ukończył szkołę średnią. Królowa Elżbieta II przygotowywała się do koronacji w opactwie Westminster. John Kennedy i Ja-cqueline Bouvier zdecydowali się ujawnić swój związek i ogłosili zaręczyny. W Tangerze William S. Burroughs pisał Nagi lunch.

W domu w Wellesley w stanie Massachusetts Sylvia Plath pakowała halki, sukienki, spódnice i nylonowe pończochy. Wybierała się do Nowego Jorku.

SYLVIA PLATH

REDAKTORKI GOŚCINNE:

Ruth Abramson

Margaret Affleck

Nedra Anderwert

Candy Bolster

Betty Jo Boyle

Ann Burnside

Malinda Edgington

Laurie Glazer

Gloria Kirshner

Dinny Lain (Diane Johnson)

Carol LeVarn

Grace MacLeod

Madelyn Mathers

Eileen McLaughlin

Neva Nelson

Sylvia Plath

Del Schmidt

Anne Shawber

Laurie Totten

Janet Wagner

REDAKTORKI „MADEMOISELLE”:

Betsy Talbot Blackwell (redaktor naczelna)

Cyrilly Abels (sekretarz redakcji)

Marybeth Little (redaktorka, opiekunka College Board)

Margarita Smith (redaktorka działu literatury)

Gigi Marion

Kay Silver

Geri Trotta

Polly

Marzyłam o Nowym Jorku i jadę tam.

sylvia plath, dzienniki 1950–1962, 15 maja 1952

TYDZIEŃ

BARBIZONETKI

Jej pokój był wielkości sporej szafy: beżowe ściany z kasztanowym wykończeniem, ciemnozielony dywan, narzuta w paprocie obszyta falbaną w róże — jak w lesie u Królewny Śnieżki. Niski, obity zielonym materiałem fotel, biurko wciśnięte tuż przy łóżku. Nad łóżkiem wisiał głośnik, z którego — po przekręceniu gałki — rozbrzmiewała muzyka klasyczna. Z jednej ze ścian wyrastała też biała emaliowana umywalka, przydatna do przepierki białych bawełnianych rękawiczek. (Wkrótce w każdym oknie powiewały wilgotne rękawiczki, niczym maleńkie białe flagi).

Barbizon znajdował się u zbiegu Lexington Avenue i Sześćdziesiątej Trzeciej Ulicy — dwadzieścia trzy piętra w ciepłym różowym odcieniu cegły ze zdobieniami. Pokój Sylvii wychodził na wschód. Uwielbiała widok z okna — Third Avenue El, nowy budynek ONZ. Mogła nawet zobaczyć kawałek East River. Nie zamykała okien przez cały miesiąc. Mały jak pudełko pokój oznaczał wolność.

Począwszy od 1940 roku, hotel Barbizon stanowił schronienie dla wybitnie uzdolnionych młodych i ślicznych Amerykanek. (Sylvia, podkreślając egzotykę tego miejsca, w Szklanym kloszu ochrzciła je Amazonką). Początkujące aktorki, pisarki, redaktorki i modelki rozkwitały, ale i więdły między różowymi ścianami hotelu. W siedmiuset maleńkich pokojach panował wilgotny i klaustrofobiczny klimat. Dziewczęta z Barbizonu kipiały ambicją i lękiem, gorliwie dążąc do poziomu jego najsłynniejszej rezydentki, Grace Kelly.

Pamiętam mój przyjazd do Barbizonu, meldowanie się w recepcji i poznanie kilku dziewcząt, które przyjechały w tym samym czasie. Wszystkie były przyjaźnie nastawione, ale powściągliwe, jakbyśmy chciały zatrzymać entuzjazm dla siebie. Być może dlatego, że nie do końca wiedziałyśmy, czego oczekiwać, wobec tego lepiej było powstrzymać się od chichotania albo wybuchów emocji.

laurie totten

Hotel Barbizon reklamował się jako zrzeszenie „ambitnych, wyróżniających się młodych kobiet”. Pochwalali to zarówno rodzice, jak i agencje modelek. Pod wieloma względami przypominał żeński klasztor dla bogatych — obowiązywały herbatki, cisza nocna i przyzwoitki. Dziewczęta, które wracały podpite lub w godzinach ciszy nocnej, dostawały upomnienia.

Mimo to pobyt w hotelu dla kobiet takich jak Plath był niczym słodka niewola. Czar tego miejsca nie polegał na grach w brydża czy randkach w Stork Club.

Sylvia i pozostałe dziewczęta z Barbizonu nosiły pasy wyszczuplające, stożkowate biustonosze, czółenka na obcasie i pończochy ze szwem. Grając w badmintona czy stukając na maszynie, wciąż zachowywały pozory wyrafinowania — chciały eksponować kobiecą naturę sukienek i torebek. Cel był jasny: czuć się oraz wyglądać elegancko i nieskazitelnie niczym biała rękawiczka. Był rok 1953 — cztery lata przed tym, jak Audrey Hepburn udowodniła w Zabawnej buzi, że mól książkowy może być sexy.

Dwudziestoletnia Sylvia Plath trochę przypominała modelkę Sunny Harnett. Czytywała Joyce’a. Skupiała się na pisaniu. Czasami wsiadała w pociąg i jechała do Brookline na podwieczorek ze swoją donatorką Olive Higgins Prouty. Sylvia przybyła do Nowego Jorku po zapaleniu zatok, nawale spotkań towarzyskich w Yale i nagród za osiągnięcia w nauce. Desperacko pragnęła przekuć akademickie sukcesy, opublikowane wiersze i spotkania z Ligą Bluszczową w coś bardziej namacalnego. Po raz pierwszy opuszczała Nową Anglię. Potrzebowała alchemii Nowego Jorku — tych konkretnych różowych ścian, tych uroczystych lunchów — odrobiny rzadkiego minerału, który przemieni jej życie w złoto.

°

Sylvii spieszyło się do dorosłości, ale nie jej jedynej. W 1953 roku określenie „młoda dama” oznaczało, że Plath i dziewczęta z jej pokolenia były przede wszystkim damami, a przy okazji — tak się złożyło — młodymi.

KTÓRA Z WAS JEST DZIEWICĄ?

Już wtedy byłyśmy takimi osobami, na jakie miałyśmy wyrosnąć.

neva nelson

Kilka dekad przed ostatecznym zamknięciem w 2001 roku magazyn „Mademoiselle” podziwiany był za swój rozmach i słynął z publikowania prozy Trumana Capote’a, Williama Faulknera, Tennessee Williamsa i Flannery’ego O’Connora. (Sylvia Plath, zapalona czytelniczka magazynu, opisywała go w swoim dzienniku jako „intelektualny magazyn o modzie”). Typowa dziewczyna „Mademoiselle” była wykształcona, nastawiona na robienie kariery i dość obyta. W ten sam weekend mogła obejrzeć zarówno sztukę Arthura Millera, jak i mecz footballowy drużyny Yale. Chodziła na zakupy, na tańce, pracowała społecznie i jednocześnie miała wybitne osiągnięcia w nauce. Według słów magazynu „idealnie pasowała do college’u, kariery i koktajli”. Prawdopodobnie planowała zamążpójście, ale nieco później niż jej rówieśniczki — w liceum obywała się bez narzeczonych.

Program staży dla młodych redaktorek został zapoczątkowany w 1939 roku. Oferował studentkom pracę nad niezwykle popularnym numerem uczelnianym. Co roku w czerwcu zespół redakcyjny „Mademoiselle” wybierał dwadzieścia dziewcząt, zapraszał je do Nowego Jorku, umieszczał w hotelu Barbizon i płacił im normalną pensję. Każdego roku do konkursu zgłaszały się tysiące dziewcząt — każda chciała być stażystką. Staż polegał na pracy, ale także na chodzeniu na przyjęcia, do teatru i na pokazy mody. Poznawało się osobistości takie jak Hubert de Givenchy, E.B. White czy Marlon Brando. W 1953 roku program przeżywał rozkwit, a dla kogoś tak pochłoniętego literaturą jak Plath był czymś najlepszym, co mogło się przydarzyć.

Sylvia poczuła ulgę, gdy okazało się, że Laurie Totten zakwaterowano w pokoju obok. Choć w rodzinnym Wellesley Laurie mieszkała kilka ulic dalej, obie po raz pierwszy spotkały się dopiero kilka tygodni wcześniej.

— Rozmawiałyśmy przez telefon, pamiętam, że odwiedziłam ją w domu i poznałam jej matkę — wspomina Laurie. — Mieszkała bardzo blisko mnie, dzielił nas zaledwie krótki spacer. Pamiętam też, jak siedziałyśmy na łóżku w pokoju na piętrze, rozmawiając o wielkiej przygodzie i korzyściach z tego doświadczenia. Duże wrażenie zrobiła na mnie informacja, że Sylvia wygrała konkurs na opowiadanie magazynu „Seventeen”, w którym ja także wzięłam udział, choć bez efektów. Bardzo jej współczułam, bo jako mała dziewczynka straciła ojca. — Sylvia polubiła trzpiotowatą artystkę Laurie i natychmiast uznała ją za przyjaciółkę. — Mama miała zamiar odwieźć mnie do Nowego Jorku — opowiada Laurie. — Zaproponowałyśmy Sylvii, by do nas dołączyła, ale z jakiegoś powodu w ostatniej chwili zdecydowała się jechać pociągiem. Czułam się przy niej swobodnie, nie było mowy o jakiejkolwiek dominacji jednej nad drugą. Jakiś czas przed naszą wyprawą do Nowego Jorku rozmawiałyśmy o tym, pod jaką postacią chciałybyśmy się odrodzić. Ja chciałam być wilkiem, bo prawie nikt ich nie rozumie, chociaż wcale nie są tak wielkie i niebezpieczne, jak się powszechnie uważa. Sylvia wybrała mewę.

Tego samego wieczora w pokoju Grace MacLeod Sylvia poznała pozostałe stażystki. Grace, którą niebawem mylić będą z Zsa Zsą Gabor i która stała się nieoficjalną gospodynią grupy. Elegancką Madelyn Mathers, której ojciec wynalazł prototyp nawigacji GPS, i Nevę Nelson z San Jose, która kilka miesięcy wcześniej brała udział w zajęciach z geologii na terenie Doliny Śmierci — w miejscu przeprowadzania ostatnich testów bomby wodorowej. (Na jednej z fotografii widać nawet, jak opalona Neva beztrosko odrzuca liczącą dwa tysiące lat radioaktywną rybę niczym otwartą ostrygę). Poznała także Eileen McLaughlin, wygadaną i zdolną modystkę.

— Wciąż pamiętam te parsknięcia, nosowy śmiech, gdy udała się jej celna uwaga — powiedziała Neva w wywiadzie.

Glorię Kirshner, która w wieku dwudziestu czterech lat miała już męża i małego synka i codziennie dojeżdżała pociągiem z Bronxu. Oraz Janet Wagner z Kansas, którą niebawem miała odkryć Eileen Ford z Agencji Modelek Forda i która pojawiać się będzie w „Vogue” i „Glamour” do późnych lat sześćdziesiątych.‹1› Nedra Anderwert to niewątpliwie jedna z „paryskich modelek”, podziwianych przez Sylvię w pierwszym liście do domu. Miała ciemne błyszczące włosy i duże kocie oczy. Gładko zaczesana, z wyraźnie podkreślonymi oczami i ustami, Nedra była zawsze gotowa do zdjęć i zarazem niezwykle fotogeniczna — marzenie fotografa.

— Nigdy nie włączała się w nasze rozmowy — wspomina Neva. — Przysłuchiwała się z opuszczoną głową, bo ciągle szkicowała — przeważnie buty. Rysowała je bez końca, bardzo fantazyjne, z miękkiego aksamitu i ozdobione klejnotami. Dla nas stanowiły tylko część stroju, dla niej szansę na zrobienie fortuny. Szkoda, że nie mogła nosić zaprojektowanych przez siebie butów. Wyprzedzała swój czas. To ona pokazała nam bardzo miękkie pantofle marki Capezio — właśnie wchodziły na rynek i były zbyt drogie, bym mogła sobie na nie pozwolić. Pamiętam, że znalazła mi wygodne szpilki z brązowej satyny, bo moje czarne skórzane strasznie mnie obcierały.

Sylvia — podobnie jak śliczna i tajemnicza Nedra — uwielbiała buty. Zwłaszcza francuskie. Zakochiwała się w sklepikach obuwniczych przy Rue de la Paix w Paryżu, opisywała „delikatne czerwone czółenka, pomarańczowe balerinki, szaroniebieskie półbuty i złote sandałki”‹2›. (Po latach od Nowego Jorku będzie wolała Paryż i lemoniadę w „małych modnych barach”). Gdyby była bogata, pozwoliłaby sobie na ekstrawagancję „posiadania szafy pełnej butów, tylko jeden czy dwa rodzaje: proste czółenka kaczuszki na przykład — we wszystkich kolorach tęczy”‹3›.

Sylvia miała dobre oko, jeśli chodziło o piękno — w dzienniku odnotowała kocie oczy Nedry i smukłe nogi, ale również spisała ją na straty jako zbyt wycofaną. Jak ktoś tak piękny mógł być nieśmiały? Wzajemna rezerwa spowodowała, że nie nawiązały przyjaźni, ale mimo to łączyło je wspólne miejsce zamieszkania. „Wspaniałe życie zaczyna się tuż po przekroczeniu progu pięknego hotelu Barbizon-Plaza przy Central Park South” — szczycono się w broszurze z 1953 roku. „Zaledwie parę kroków od sklepów na Piątej Alei, z wygodną salą barową czynną do pierwszej w nocy, centralnym systemem chłodzenia i indywidualnymi termostatami”. Jednakowoż hotel dla kobiet Barbizon wcale nie był tak wspaniały: w rzeczywistości termostaty nie działały, a przynajmniej nie te na piętnastym piętrze. Tak się złożyło, że w Nowym Jorku panowały wówczas rekordowe upały — we wrześniu temperatura miała dochodzić do trzydziestu dziewięciu stopni Celsjusza. Może i Grace Kelly była tu stałą bywalczynią — znaną z przemykania po korytarzach w samej bieliźnie — ale dla młodych dziewczyn hotel Barbizon stanowił tylko ładną noclegownię.

— Było bardzo, bardzo gorąco — wspomina Diane Johnson. — A w hotelu nie miałyśmy klimatyzacji. Anne Shawberg, Lin Edgington i ja siedziałyśmy w negliżu, licząc na jakiś przeciąg.

Neva zapomniała spakować piżamę.

— Mama przysłała mi ją dopiero w ostatnim tygodniu. Wieczorami rozmawiałyśmy ubrane w peniuary i koszule nocne. Ja nigdy w życiu nie miałam szlafroka. — Zarzuciła więc rozkloszowany zielony płaszcz — dwustronny, po jednej stronie wełniany, po drugiej gabardynowy — na koszulkę i nosiła go jak pelerynę.

Sylvia rzecz jasna od kilku miesięcy obmyślała swoją nowojorską garderobę, świetnie się więc wpasowała dwiema niebieskimi piżamami, nylonową koszulą nocną i pikowanym szlafroczkiem. We wpisie do dziennika z czternatego maja — a zatem na dwa tygodnie przed przyjazdem do Nowego Jorku — wyraża głęboki żal, że nie udało się jej zdobyć więcej przyjaciółek w Smith College. „Mieszkałam w pudełkach na piętrze, poniżej i w korytarzu, otoczona przez dziewczęta, które dużo myślą, mają podobne uczucia i razem z tobą tęsknią, ale nie chciałam ich rozwijać, ponieważ nie chciałam, nie mogłam poświęcić im czasu”‹4›. Przysięgła sobie, że w Nowym Jorku będzie towarzyska i na dowód tego zostawiała drzwi do swojego pokoju w Barbizonie zawsze otwarte. Od pierwszego wieczora, który spędziła na pogaduszkach z Grace, Sylvia zmieniła hierarchię wartości: z nauki i pracy na zdobywanie doświadczeń i przyjaźni. Bardzo chciała pozyskać tu, w Nowym Jorku, przyjaciółki. Pragnęła być lubiana przez inne dziewczęta. I większość z nich uwielbiała towarzystwo Sylvii, podziwiała jej świeżą zdrową urodę i dostrzegała inteligencję.

Wracając do pokoju Grace. Wychodził na Sześćdziesiątą Trzecią Ulicę, przez co był najsłoneczniejszym pomieszczeniem na piętrze. Natychmiast stał się więc nieoficjalnym miejscem spotkań dziewcząt. Tamtej nocy wszystkie stłoczyły się na małej przestrzeni, ale żadna nie chciała wyjść pierwsza. W pewnym momencie, koło pierwszej lub drugiej nad ranem, podzieliły się na niewielkie podgrupy, bardzo chciały poznać się bliżej i nawiązać pierwsze więzi. Aż jedna z nich rzuciła pytanie (zawsze znajdzie się ktoś taki): Która z was jest dziewicą?

Żadna nie podniosła ręki.

Było jasne, skąd pochodziłyśmy: zdradzały nas dialekty, stroje i uprzedzenia. Sylvia i Carol — „wschodnie inteligentki” — nazywały mówiącą nosową gwarą Janet Wagner, która chodziła do Knox College, „wieśniaczką” z Knoxville w Tennessee. Mnie, jako że się z nią trzymałam, przylepiono tę samą etykietkę. Ze wszystkich dziewcząt to chyba właśnie Janet najbardziej skorzystała z miesięcznego stażu w magazynie i szybko stała się wyrafinowaną „mieszkanką wschodu”. Gdy jednak po raz pierwszy pojawiła się w Nowym Jorku, wtedy, w 1953 roku, daleko jej było do znawczyni mody. Zobaczyłam ją przy windach w długiej różowej babcinej sukience w kwiatki i w małym kapelutku, obklejonym na płasko jasnoniebieskimi kwiatami z jedwabiu, lawendą i goździkami. Uśmiechała się szeroko i zdobywała tym uśmiechem wszystkich, nawet te dziewczyny, które ją poniżały i wyśmiewały się z jej wyglądu albo akcentu. Jan po prostu nie dała się onieśmielić, stawiała im czoło, niwelując tym samym przewagę Ligi Bluszczowej nad naszymi małymi college’ami. Wszystkie docinki spływały po niej jak po kaczce, a ona rzucała tylko coś w stylu „chromolić to!” i robiła, co trzeba, żeby przetrwać w bezwzględnym świecie mody w Nowym Jorku.

neva nelson

Biedna Sylvia należała do snobek z Ligi Bluszczowej. Była zażenowana, gdy dowiedziała się, że powtarzałam trzecią klasę. Nie wierzyła, że ktoś taki jest w stanie odnieść potem sukces. Ona wygrała konkurs w kategorii proza, a ja w kategorii literatura faktu, dlatego chciałyśmy się poznać. Mówiłam jednak ze środkowozachodnim akcentem, co ją ewidentnie rozczarowało. Sylvia uważała, że wszystko, co leży na zachód od Lake Placid, to już Dziki Zachód i automatycznie tego nie lubiła. Kochała Europę.

janet wagner

Pochodzę z małego miasteczka w Iowa. Sylvię to fascynowało. Była rozczarowana na wieść, że wychowałam się w mieście, a nie na farmie.

laurie glazer

1› Sylvia od razu przezwała Nevę i Janet Kowbojką i Wieśniaczką.

2› Sylvia Plath, Dzienniki 1950–1962, 27 marca 1956, opr. Karen V. Kukil, przeł. Joanna Urban i Paweł Stachura, Warszawa 2000, s. 542.

3› Tamże.

4› Tamże, 14 maja 1953, s. 177.

NOWE DZIEWCZYNY W MIEŚCIE

Przez całe lata pięćdziesiąte singielki tłumnie ściągały do Nowego Jorku. Towarzyszyły temu mieszane emocje. Tak czy inaczej, było to niezwykłe zjawisko kulturowe, dziewczyny mieszkające w mieście bez rodziny czy męża budziły wielką ciekawość, żeby nie powiedzieć — chęć podglądactwa. W 1954 roku fotografka pracująca dla magazynu „Life” udokumentowała losy sześciu dziewcząt żyjących wspólnie w dwupokojowym mieszkaniu w Greenwich Village.

Na prowizorycznych stolikach stoją filiżanki z herbatą, obok tosty, dżem malinowy, popielniczki w kształcie liścia i paczki chesterfieldów. Dalej czarne bakelitowe telefony, pudła na kapelusze i korkowe tablice z przypiętymi zdjęciami gwiazd i modelek. Oprócz tego zardzewiałe grzejniki, oparta przy oknie gitara, bermudy i mokasyny, które nosi się na gołe stopy. Dziewczyny jadają na prawdziwej porcelanie, a następnie zakasują rękawy i biorą się za zmywanie. Włosy upinają metalowymi spinkami od Goody’ego. Na zakupy chadzają w płaszczach z wielbłądziej wełny, a do koszyków wkładają zupy Campbella, sok pomarańczowy, surowe kurczaki i ananasy. Są zawsze razem — czy to na zmianę malując się w łazience wielkości szafy, upijając się winem, jedząc obiad, czy w wojskowych piżamach pijąc wieczorem mleko — cała szóstka śpi na składanych łóżkach pod patchworkowymi kołdrami przywiezionymi z domów.

Była to złota era dziennikarstwa modowego. Rosyjscy dyrektorzy artystyczni: Alexander Liberman w „Vogue” i Aleksiej Brodowicz w „Harper’s Bazaar” nadawali swoim magazynom odważny futurystyczny rys. (Ich projekty i kompozycje miały w sobie coś z klimatu rosyjskiego kina). Dzięki ekscentryczności naczelnej „Harper’s Bazaar” Carmel Snow i felietonistki „Vogue” Diany Vreeland świat mody mieszał się swobodnie z ludźmi pióra i awangardą.

Było w tym coś jeszcze, bardziej subtelna przynęta dla czytelników zainteresowanych zarówno przyszłością prozy, jak i nowym pudrem do twarzy ze sproszkowanych pereł. Zaczynało się przebudzenie modelek.

W warunkach powojennego dobrobytu w mgnieniu oka wyrastały nowe biurowce, a modelki dzięki takim fotografom jak Herman Landshoff stawały się elementem nowego miejskiego krajobrazu.‹5› Dovimę, Dorian Leigh czy Suzie Parker pokazywano nie tylko w kontekście miejskim, lecz także w dynamicznych pozach: zasuwające zamek błyskawiczny ołówkowej spódnicy w jodełkę albo spoglądające przez ramię podczas przechodzenia przez Piątą Aleję. Były nowymi dziewczętami Nowego Jorku — z podwyższonym tętnem od nadmiaru nikotyny i kawy. Zalęknione i płochliwe, lecz bardzo w tym powabne, stały się nową twarzą miejskiej kobiecości.

°

NEVA NELSON: Uroda to rzecz względna, więc na pytanie, czy Madelyn (Mathers) była ładna, odpowiedziałabym, że owszem, w nieco bardziej wystudiowany sposób niż Sylvia. Pamiętam jej szeroko otwarte oczy za wielkimi okularami w złotych drucianych oprawkach. Niezwykle blada, delikatna, niemal anemiczna — takie chucherko w zbyt luźnych ubraniach. Była przy tym bardzo samodzielna i z zaangażowaniem wykonywała powierzone jej zadania. Ona również została wezwana na dywanik za to, że nie zamieściła w tekście wszystkich reklam. Prawie rozpłakała się z nerwów, że nie uda się jej wcisnąć już ani jednego słowa więcej. Następnie, ku swojej ogromnej uldze, znalazła rozwiązanie: nazwy kosmetyków wpisała pod zdjęciami. Jako gościnna redaktor naczelna mogła wtedy zabrać się za obowiązki, którym nie podołały pozostałe dziewczyny. Jestem przekonana, że w ciągu pierwszych tygodni także Sylvii pomagała realizować powierzone jej zadania.

°

Tego typu zdjęcia oraz teksty o modzie dawały wrażenie naoczności i poufałości. Dreszcz mijającej chwili, przelotne rozpoznanie, gest, uśmiech. Modelki zdawały się wołać ze stron magazynów: „Zapraszamy, jesteśmy takie jak ty, my też przeglądamy się w witrynach, też chodzimy do pracy piechotą, nawet gdy pada”.

Dziewczyna w mieście stanowiła atrakcyjną alternatywę wobec żony i matki. Artykuły nie tylko inspirowały młode kobiety do osiągania sukcesów zawodowych, lecz także subtelnie pchały je ku odkrywaniu siebie. „Odwiedzaj stare kościoły” — zachęcał „Junior Bazaar”. — „Powłócz się w poszukiwaniu egzotycznego jedzenia, albo i bez celu, po prostu powęsz dokoła, zbadaj małe uliczki, posłuchaj, co dzieje się w okolicy”.

Nowy Jork zaczynał jawić się jako bezpieczne schronienie dla kobiet, które interesowało raczej bycie w pełni ukształtowaną osobą dorosłą niż żoną czy matką — taka wizja miasta skrystalizowała się w pełni dekadę później, w Śniadaniu u Tiffany’ego. W 1947 roku „Junior Bazaar” opublikował artykuł Maeve Brennan zatytułowany Nowy Jork — to zależy od ciebie‹6›. Brennan pisze w nim: „Zorientujesz się, że to, co w Nowym Jorku najbardziej nie do wytrzymania, stanowi jednocześnie o jego charakterze. Sprzeczności i anonimowość, pozorna obojętność wobec ciebie i innych — wszystko to sprawia, że miasto staje się bezpieczną przystanią dla każdego człowieka”. Tekst opatrzony jest zdjęciem przedstawiającym młodą kobietę na rozmazanym tle miejskiego zgiełku. Jej głowę wskazuje strzałka, a nad nią widnieje napis: „Bo sekret tego miasta polega na tym, że stwarzasz je według swego uznania. To zależy od ciebie”.

5› Herman Landshoff zapoczątkował nowy styl w fotografii mody — „nową miejską kobiecość”. W 1953 roku dwukrotnie fotografował Sylvię Plath.

6› Maeve Brennan, New York Is Up to You, „Junior Bazaar”, wrzesień 1947.

TE UROCZE

Jest niezwykle urocza.

„time”, 15 kwietnia 1940

Na stronach „Mademoiselle” gościły dwa typy modelek. Pierwszy to kobieta dojrzała i wystudiowana, jak Dovima albo Dorian Leigh. Ma wyraziste, przyciemniane kredką brwi, grubą warstwę podkładu i czerwone, matowe usta. Nosi kapelusz, wyrafinowane fasony i charakteryzuje ją chłodny dystans. Można się przy niej poczuć jak niezdarna młodsza siostra. (Tak, naprawdę można się poczuć młodziej — wówczas jeszcze Ameryka nie stawiała młodości na piedestale. Modelki były dojrzałe, albo miały sprawiać takie wrażenie. Miały być bardziej panią Robinson niż jej córką Elaine). Te łabędzie piękności należały jednak do drugiej kategorii — to nie one przykuwały spojrzenia, a już na pewno nie spojrzenia Sylvii. W magazynach takich jak „Mademoiselle” czy „Charm” prym wiódł inny typ kobiety. Trzeba się jej było wręcz przyjrzeć jeszcze raz — być może przypominała tę brunetkę z piętra wyżej albo piękną siostrę twojego chłopaka? Była młodsza i nie nosiła kapelusza. Rozpuszczone włosy zaczesywała do tyłu. Szczupła tak jak Doriany i Dovimy, ale bez ich ostrych kantów. I zdecydowanie mniej wymalowana: o naturalnych brwiach i tylko delikatnie podkreślonych policzkach. Tusz do rzęs i eyeliner nakładała powściągliwie. Usta malowała lekko na amarantowo lub różowo, a nie na karminową czerwień Cruelli. Raczej nie założyłaby peleryny, płaszcza ani niczego, co przypomina zbroję. Jej sukienki często nie miały rękawów, co eksponowało smukłe (lecz na pewno nie atletyczne) ramiona. Jednak to, co najbardziej odróżniało ją od starszej, lepiej opłacanej siostry, to nonszalancja. Ta dziewczyna była wyluzowana. Mogła trzymać ręce w kieszeniach, lekko garbić się nad filiżanką kawy bądź trzymając torebkę. Mogła czytać książkę albo zapinać sobie właśnie bransoletkę.

Pisarka Mary McCarthy opisała ten rodzaj modelek jako klasykę „Mademoiselle” połowy wieku. Narzekała, że typowa modelka z dziecinną buzią, zadartym nosem, niskim czołem i wiecznie otwartymi ustami, jakby chorowała na migdałki, jest wręcz boleśnie infantylna. (Opis ten idealnie pasuje do wszystkich Twiggy, Edie i Penelop następnej dekady). McCarthy dorastała w czasach, gdy „Vogue” koncentrował się na krawiectwie paryskim — podczas wielkiego kryzysu było to niezwykle okrutne. W latach trzydziestych, zanim modeling stał się rodzajem kariery zawodowej, dziewczęta prezentujące ubrania miały więcej wspólnego z manekinami ze sklepów odzieżowych albo siedemnastowiecznymi francuskimi lalkami. Były jak żywy obraz, tableau vivant, którego nie próbowało się naśladować ani nawet nie miało się na to ochoty.

„Urocze”, „miłe” i — przede wszystkim — „śliczne”, to coś częstokroć bardziej urzekającego niż „piękne”. Kotek z kłaczkiem na łebku jest nieskończenie bardziej czarujący niż idealnie wyczesany pers. „Chore na migdałki” dziewczęta z „Mademoiselle” może i nie miały onieśmielającego powabu Królowej Śniegu jak Dorian Leigh, ale coś innego, coś potężnego w mniej oczywisty sposób. Były młode.

Kiedy Sylvia kartkowała egzemplarz magazynu, widziała dziewczęta odbierające telefony, noszące książki, jeżdżące na rowerze — czyli robiące dokładnie to, co ona każdego dnia. Modelka z lśniącymi włosami i w płaszczu z wielbłądziej wełny mogła być twoją współlokatorką. Mogła być tobą.

Czasem była, gdyż niekiedy dziewczęta z uczelni, jak choćby Barnard, Rice albo Cornell, pozowały do zdjęć do artykułów takich jak