Wydawca: Drageus Publishing House Kategoria: Fantastyka i sci-fi Język: polski Rok wydania: 2018

Stara Flota. Tom 5. Wyzwanie ebook

Nick Webb  

4.14393939393939 (132)

Uzyskaj dostęp do tej
i ponad 25000 książek
od 6,99 zł miesięcznie.

Wypróbuj przez
7 dni za darmo

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

e-czytniku (w tym Kindle) kup za 1 zł
tablecie  
smartfonie  
komputerze  
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Liczba stron: 347 Przeczytaj fragment ebooka

Odsłuch ebooka (TTS) dostępny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacji Legimi na:

Androida
iOS
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?

Ebooka przeczytasz na:

Kindlu MOBI
e-czytniku EPUB kup za 1 zł
tablecie EPUB
smartfonie EPUB
komputerze EPUB
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Zabezpieczenie: watermark Przeczytaj fragment ebooka

Opis ebooka Stara Flota. Tom 5. Wyzwanie - Nick Webb

 

Mgła wojny przesłania wszystko. Wrogowie czyhają w ciemności, czają się w sercu floty, która przysięgła bronić Zjednoczonej Ziemi. Wszędzie tylko spiski i morderstwa, a w tle… czekają siły inwazyjne obcych. Szczątki okrętu Golgotów zostały pogrzebane głęboko pod powierzchnią największego księżyca Saturna. Masa Tytana powoli, lecz nieuchronnie wzrasta. Dolmasi, podczas drugiej wojny z Rojem sojusznicy Zjednoczonej Ziemi, atakują ludzi bez powodu. A tymczasem admirał Shelby Proctor stara się znaleźć odpowiedź na najbardziej palące pytania: Jak szczątki „Wiktorii”, jednostki Starej Floty, znalazły się wewnątrz tajemniczego okrętu Golgotów? I czy na pewno to kapitan Tim Granger przesłał wiadomość: „Shelby, oni nadchodzą”? I czy „oni” to Rój? Jeżeli tak, niechaj Bóg ma Ziemian w opiece…

Opinie o ebooku Stara Flota. Tom 5. Wyzwanie - Nick Webb

Fragment ebooka Stara Flota. Tom 5. Wyzwanie - Nick Webb

PrzekładMałgorzata Koczańska

Warszawa 2018

Tytuł oryginału: Defiance: Legacy Fleet Book Five

Copyright © 2017 Nick WebbAll rights reserved

Projekt okładki: Tomasz Maroński

Redakcja: Rafał Dębski

Korekta: Agnieszka Pawlikowska

Skład i łamanie: Ewa Jurecka

Opracowanie wersji elektronicznej:

Książka ani żadna jej część nie może być kopiowana w urządzeniach przetwarzania danych ani w jakikolwiek inny sposób reprodukowana czy odczytywana w środkach publicznego przekazu bez pisemnej zgody wydawcy.

Utwór niniejszy jest dziełem fikcyjnym i stanowi produkt wyobraźni Autora. Wszelkie podobieństwo do prawdziwych postaci i zdarzeń jest przypadkowe.

Książka ani żadna jej część nie może być kopiowana w urządzeniach przetwarzania danych ani w jakikolwiek inny sposób reprodukowana czy odczytywana w środkach publicznego przekazu bez pisemnej zgody wydawcy.

Utwór niniejszy jest dziełem fikcyjnym i stanowi produkt wyobraźni Autora. Wszelkie podobieństwo do prawdziwych postaci i zdarzeń jest przypadkowe.

Wydawca:Drageus Publishing House Sp. z o.o.ul. Kopernika 5/L600-367 Warszawae-mail:drageus@drageus.comwww.drageus.com

ISBN ePub: 978-83-65661-76-0ISBN mobi: 978-83-65661-77-7

Dla Jenny, L. i C.

PROLOG

Sektor Vilasha, przestrzeń Dolmasi

Wysoka orbita nad Vilasha-Dol

Krążownik gwiezdny „Khisaga Dolva”

Była to niewielka jednostka, przynajmniej jak na standardy cywilizacyjne. Nie mogła stanowić zagrożenia.

Kharsik, naczelny vishgane trzeciej floty gwiezdnej patrolującej najdalsze peryferia przestrzeni Dolmasi w pobliżu granicy z ludzkimi koloniami, nawet nie zauważył zbliżającego się statku ze swojego stanowiska dowodzenia na najwyższym pokładzie. Spoglądał na mostek z wysokości majestatycznego podwyższenia, na którym znajdował się fotel dowódcy.

Krążowniki Roju były ogromne, długości ponad kilku kilometrów. Jednak nieznany przybysz absolutnie nie imponował rozmiarem.

Wynikało z tego zatem, że był słaby. Skoro nie zamierzał okazywać siły i wzbudzać strachu samym wyglądem, nie zasługiwał na traktowanie go jako poważnego przeciwnika. Ludzie przynajmniej wiedzieli, jak budować duże okręty. Nie tak duże jak Skiohra, ale jednak co najmniej ponadkilometrowej długości.

Ten tutaj miał najwyżej dwieście pięćdziesiąt metrów.

Na kadłubie nie widać było żadnej broni, co stanowiło jeszcze jedną oznakę słabości. Kharsik warknął z odrazą. Wróg, który ośmielił się wedrzeć do sektora Dolmasi i nie raczył zaprezentować uzbrojenia ani siły, był nie tylko słaby, lecz przede wszystkim stanowił obelgę.

Należało na nią stosownie odpowiedzieć.

– Przygotować działa jonowe – rozkazał vishgane stanowiskom uzbrojenia w dole. Oficerowie potwierdzili rozkaz pomrukami.

Wtedy jednak intruz zniknął.

– Dokąd odleciał? – wrzasnął Kharsik.

Oficerowie uzbrojenia popatrzyli z niedowierzaniem.

– Ognia!

– Vishgane? – zapytał jeden ze zbrojmistrzów.

– Powiedziałem: ognia!

Czerwony promień wystrzelił z dziobu okrętu, a Kharsik uderzył w bok swojego siedziska. Promień pomknął w mrok kosmosu, lecz w nic nie trafił.

– Nic, vishgane.

Kharsik warknął.

A kiedy promień zgasł, wszystko wokół eksplodowało feerią barw i światła gwiazd, zawrotów głowy i gniewu. Przynajmniej tak odczuł to dowódca. Miał wrażenie, że…

Miał wrażenie, że to…

Było to doznanie niemal identyczne jak dwa tygodnie temu. Zakłócenie Więzi wstrząsnęło całą populacją Dolmasi i całą cywilizacją. Nieważne, gdzie mieszkali albo na pokładzie którego okrętu właśnie się znaleźli – mentalne bariery znikły i każdy osobnik popadł w tymczasowe szaleństwo.

Kharsik potrząsnął głową, żeby odzyskać jasność myśli.

– Strzelić ponownie – warknął.

– Vishgane?

– Strzelić jeszcze raz. Z podwójną mocą, wy kirsak! – Użył najmocniejszej obelgi, jaką znał. Oficerowie popatrzyli na niego gniewnie, ale posłuchali.

Czerwony promień po raz drugi przeciął próżnię, migocząc jeszcze mocniej, zanim zniknął wśród gwiazd.

– Wciąż nic, vishgane – zameldował jeden z oficerów. W jego głosie zabrzmiała wyraźna niechęć, której wcale nie starał się ukryć.

No właśnie. Oficera należało ukarać. Surowo.

Kharsik wyciągnął swój podręczny miotacz i wymierzył w nogę podwładnego.

Strzelił. Pocisk przebił łuski, a czarna krew zbryzgała płyty pokładu. Zraniony oficer zawył z bólu i zerwał się z miejsca. Spojrzał Kharsikowi w twarz.

– Wyzywasz mnie? – warknął zimno vishgane. Drżał z wysiłku, aby utrzymać panowanie nad sobą. Do tej pory nie miał problemów z samokontrolą… Co z nim dzisiaj było nie tak?

– Tak, vishgane. – Oficer wymówił tytuł z nieskrywaną pogardą.

Kharsik wstał, a potem zeskoczył na poziom obsługi uzbrojenia. Pojedynek nie powinien sprawić mu trudności, oficer był niższy, mniej muskularny, a na dodatek ranny w nogę – z otworu w udzie płynęła czarna krew i wsiąkała w nogawkę munduru.

I rzeczywiście walka trwała krótko. Kharsik dopadł oficera i ścisnął mu głowę w miażdżącym uchwycie i w tej chwili okrętem wstrząsnęły uderzenia pocisków.

Vishgane zakończył pojedynek, złamał kark przeciwnika z wyszkoloną precyzją, po czym odrzucił zwłoki na bok. Gwałtowne wstrząsy pokładu omal nie zwaliły go z nóg, gdy wspinał się na stanowisko dowodzenia.

– Co się dzieje?

Nie musiał jednak pytać, ponieważ w iluminatorach przed sobą zobaczył ten mały obcy statek, który znowu się zbliżał.

I na dodatek strzelał.

Promienie nie wydawały się szczególnie potężne, zwyczajne wiązki jonowo-laserowe, a jednak kilka razy zdołały przeciąć kadłub, zwłaszcza gdy wsparła je salwa ciężkich pocisków z dział.

– Dlaczego nie wykonujemy standardowych manewrów unikowych? Co się dzieje z osłoną elektromagnetyczną poszycia?

Kharsik odwrócił się do stanowisk obronnych i dopiero teraz zobaczył, że obsługujący je oficerowie toczą własne pojedynki. Wszyscy trzej krwawili z wielu ran, a największy właśnie zamierzał złamać kark najmniejszemu.

– Dość! Przestać natychmiast! – ryknął Kharsik.

Podwładni go zignorowali.

Vishgane’a zalała kolejna fala niewytłumaczalnego gniewu, która odarła go z samokontroli i zdrowych zmysłów.

Gniew narastał w dowódcy niepowstrzymany jak wzburzone morze na Verdra-Dol, rodzimej planecie, która jeszcze dwa tygodnie temu była jednym z największych ośrodków cywilizacji Dolmasi.

Jednak ta cywilizacja upadała. Stało się to jasne dla Kharsika, gdy połowa jego mostka została rozdarta i wystawiona na śmiercionośną kosmiczną próżnię. W dole dostrzegł jeszcze zieloną powierzchnię Vilasha-Dol. Czy ten świat również popadnie w szaleństwo, które ogarnęło Verdra-Dol?

Vishgane’a zaintrygowało również, że jego ostatnie myśli, pomimo długoletniego treningu, nie dotyczyły ani obowiązków służbowych, ani przetrwania, lecz żądzy krwi i zemsty na podwładnych, którzy dopuścili do tej katastrofy.

Nawet tuż zanim agonalne tchnienie opuściło jego wzdęte płuca, Kharsik zastanawiał się, czy zdąży jeszcze zeskoczyć i dać trzem oficerom bolesną nauczkę. Zerknął na zagłębienie ze stanowiskami obrony, potem na obcy okręt, potem znowu na zagłębienie…

Zeskoczył. Odepchnął duszącego się oficera, ale musiał złapać się konsoli sterowania bronią, aby utrzymać równowagę. Przypadkowo nacisnął przełącznik sterownika broni i podniósł wzrok na wyłom w górze. Promień z jego okrętu trafił obcą jednostkę.

Obcą jednostkę.

„Na wielką ojczyznę!” – zaklął vishgane w duchu. Obcy okręt. Nie była to jednostka Roju. I na pewno nie przypominała tajemniczego intruza, który dwa tygodnie temu rozbił pół tuzina księżyców w systemach planetarnych Dolmasi.

Ten okręt był… ludzki.

Ostatnia wiązka laserów z obcej jednostki uderzyła prosto w odsłonięty mostek. Wszelkie myśli Kharsika wyparowały w ciszy wraz z jego ciałem.

ROZDZIAŁ 1

Sektor Irigoyen, w pobliżu Rivadavii

Gabinet kapitana OZF „Niepodległość”

Shelby Proctor, dawniej naczelna admirał Zjednoczonych Sił Obronnych Ziemi i jej pięćdziesięciu sześciu światów, towarzyszka broni Bohatera Ziemi, Tima Grangera, doktor biologii eksperymentalnej ze specjalizacją z ksenobiologii, przez rasę Skiohra zwana matkobójczynią, niszczycielka Roju i mistrzyni seniorów w lidze badmintona na Uniwersytecie Oxford Novum na Brytanii, przeczytała meldunek na podręcznym tablecie, który podał jej adiutant, a potem zaklęła.

– Absurd. Zupełny absurd. – Potarła bolącą żuchwę i jeszcze raz przejrzała raport. – To nie może być prawda. Mamy dwudziesty siódmy wiek, na litość boską. Jakim cudem to się w ogóle dzieje?

Od tygodni dostawała regularne raporty o napięciach w społeczności Dolmasi i w ich przestrzeni, jak również niepokojące wieści od znajomych z ZSO oraz administracji rządowej Zjednoczonej Ziemi, które opisywały korupcję, tajemnicze awanse i zakulisowe porozumienia na najwyższych szczeblach. Proctor słyszała też mnóstwo pogłosek o spiskach, głęboko zakamuflowanych i bardzo niebezpiecznych, zawiązanych wśród rywalizujących partii i stronnictw… Admirał uważała, że wszyscy ci ludzie to pasożyty.

Od pojawienia się tajemniczego okrętu obcych – tak zwanych Golgotów – który zniszczył planetę El Amin w układzie San Martin oraz wstrzelił rdzeń pod powierzchnię Tytana, miało się wrażenie, że Galaktyka wybuchła. Zdrada Mullinsa, admirała i głównodowodzącego CENTCOM-u na Bolivarze, a obecnie prezesa korporacji Shovik-Orion, wzbudzała u Proctor niepokój. Admirał nie mogła się pozbyć przeczucia, że sytuacja tylko się pogorszy.

Jednak raport, który zobaczyła na tablecie, okazał się kroplą, która przelała czarę goryczy. Nie mogła się teraz tym zająć.

– Jesteś pewien, że to do mnie? – Machnęła tabletem na adiutanta, wysokiego młodzieńca, zapewne świeżo po Akademii Floty. – Proszę, powiedz, że to pomyłka. Nabałaganiłeś, chorąży, przyznaj się.

– Przykro mi, pani admirał, ale doktor Patel dał mi ten tablet osobiście i kazał powiedzieć, że ma się pani u niego stawić natychmiast. To znaczy z całym szacunkiem poprosił, żeby się pani u niego stawiła.

Proctor rzuciła tablet na biurko.

– Szykuje się wojna między nami a Galaktycznym Kongresem Ludzkości, kilka zagubionych flotylli Dolmasi nie odpowiada na niczyje wezwania, połowa dowódców floty wciąż bardziej wierzy temu zdrajcy Mullinsowi niż mnie, a księżyc, który znajduje się kilka miliardów kilometrów od Ziemi, wciąż powoli rośnie… Rośnie! A tymczasem doktor Patel uważa, że może mnie zamknąć w izbie chorych, bo trzeba mi zrobić leczenie kanałowe? Cholera jasna, co on bierze?

Adiutant, chorąży Babu, wzruszył ramionami i odpowiedział ze spokojem:

– Podejrzewam, że popala marihuanę, pani admirał, ale nie mam pewności.

Proctor uniosła brew. Babu przez pierwszy tydzień służby był sztywny i oficjalny, jakby kij połknął. Może dlatego, że zastąpił dawną adiutant, która zginęła podczas walki z tajemniczym okrętem obcych. Jednak z czasem, gdy admirał zaczęła lepiej poznawać swojego asystenta, okazało się, że młodzik uwielbia sarkastyczne uwagi i złośliwe komentarze. Prawdę mówiąc, właśnie ta ironia pomogła Proctor przetrwać zeszły tydzień, w którym napływały wyłącznie złe wieści. Niewzruszona postawa Babu stanowiła wyczekiwane odprężenie po koszmarach wojennej rzeczywistości.

– Możesz odejść, chorąży – stwierdziła Proctor z półuśmiechem. – Przekaż, proszę, kapitanowi Volzowi, że muszę z nim jak najszybciej porozmawiać.

– Tak jest, pani admirał. – Chorąży zamknął za sobą drzwi. Nie minęło parę sekund, a znowu się otworzyły.

– Zapomniałeś czegoś…? – zaczęła Proctor, wciąż wpatrzona w tablet.

Kapitan Tyler „Chojrak” Volz podszedł do biurka, obrócił krzesło oparciem do przodu i usiadł okrakiem.

– Niczego, o czym bym wiedział.

Admirał zaskoczona podniosła głowę.

– No, muszę przyznać, że chorąży Babu jest naprawdę szybki. Dosłownie przed chwilą prosiłam, żeby cię wezwał.

– Naprawdę? Bo właśnie rozmawiałem z doktorem Patelem. Kazał mi przyjść po ciebie i…

Proctor cisnęła tablet na blat.

– Ten konował napuścił cię, żebyś też mnie nękał? – Zerwała się z krzesła i wyciągnęła dzbanek oraz kubki z szafki w kącie. – Jak go znowu spotkasz, przekaż, że przyjdę do niego, kiedy będę gotowa, więc lepiej niech mnie nie męczy. I niech przestanie rozmawiać z innymi o stanie mojego zdrowia.

Volz wyszczerzył zęby w uśmiechu i wzruszył ramionami.

– To tylko leczenie kanałowe, Shelby. Myślałby kto, że nasz doktor zażądał od ciebie nerki albo czegoś podobnego…

Proctor przełknęła szybko herbatę. Gorąco w gardle przypominało jej, że wciąż żyje.

I na przekór losowi inni także przeżyli.

Wyszli cało ze starcia z przerażająco potężnym okrętem obcych oraz poradzili sobie ze zdradzieckim Mullinsem. Przeżyli.

„Jednak nie wszyscy” – napomniała się w duchu.

Wciąż miała powracające koszmary o ludziach, których straciła. O kapitanie Prusze i spodziewającej się dziecka chorąży Flay. I o prawie stu innych załogantach. Utrata nawet jednego ciążyła jej na sumieniu. Śmierć Flay zdawała się przytłaczająca i Proctor miała wrażenie, że nigdy sobie tego nie wybaczy. Minęło wiele lat od czasów, gdy traciła podwładnych. Podobno z wiekiem można się do tego przyzwyczaić, ale admirał czuła, że jest dokładnie na odwrót.

Coraz trudniej przychodziło jej godzić się ze śmiercią. Z każdym dniem trudniej…

Z wiekiem zyskiwało się świadomość, jak ulotne i kruche jest życie. I jak krótkie.

– Po prostu nie mam czasu, Chojrak. – Proctor odstawiła pusty kubek i gestem zaproponowała dolewkę, ale Volz równie milcząco odmówił. – Godzinę temu dostałam raport. Rada nadzorcza Shovik-Orion właśnie zadeklarowała, że Bolivar jest niezależnym światem, który podlega jedynie korporacji. Admirał Mullins został nie tylko prezesem tej firmy, lecz praktycznie prezydentem Bolivara. Dasz wiarę? Ten dupek właśnie ogłosił się prezesem całej planety!

– To legalne?

– Już tak. Po spuszczeniu na Sangre de Cristo bomby atomowej i wystrzeleniu pocisku z głowicami termojądrowymi z naszego pokładu na Europę większość światów jest zaniepokojona. W ciągu tygodnia do GKL dołączyło dziesięciokrotnie więcej ludzi niż wcześniej przez lata. – Proctor usiadła z cichym jękiem. – Senat i prezydent Quimby, aby uchronić Zjednoczoną Ziemię przed rozpadem, podpisali porozumienie z Curielem, sekretarzem generalnym Galaktycznego Kongresu Ludzkości, że każdy świat, który tego zechce, ma prawo ogłosić wybory samorządowe. W praktyce to pozwolenie na secesję dowolnej planety od Zjednoczonej Ziemi. Zanim ktokolwiek uświadomił sobie, jakie to głupie posunięcie, Mullins ze swoimi zwolennikami z Shovik-Orion wykorzystał okazję i… buch! Prezydencie Quimby, proszę pozwolić, że przedstawię prezydenta Mullinsa.

Volz z niedowierzaniem potrząsnął głową.

– Ale czemu Shovik-Orion w ogóle to zrobiła? Przecież ma lukratywne kontrakty z ZSO. Miliardy dolarów. Jesteśmy największym klientem korporacji.

– I wciąż będziemy jej płacić. Nie można zerwać wszystkich umów w ciągu kilku dni. Zwłaszcza że Shovik-Orion konstruuje i produkuje połowę naszego uzbrojenia oraz systemów nawigacji. Gdybyśmy chcieli ich wykopać, byłaby to dla nas katastrofa. Załamałyby się systemy obrony planetarnej. Zanim znaleźlibyśmy nowych podwykonawców, doszłoby do wieloletnich opóźnień w budowie nowych okrętów gwiezdnych. Nawet nasze pokładowe wytwórnie jedzenia przestałyby pracować, bo obsługujący je technicy zostaliby odwołani, a wiadomo przecież, że nie wolno się bawić jedzeniem. Te maszyny są kapryśne. I wierz mi, gdybym nie dostała kawy o poranku, polałaby się krew. – Admirał uśmiechnęła się wyzywająco, choć wcale nie była w zadziornym nastroju.

Ogarniało ją coraz większe przerażenie – już od dwóch tygodni. I wcale nie z powodu politycznych bzdur. To akurat było normalne. Nie można służyć w ZSO i nie zmagać się z takimi idiotyzmami. Przerażenie Proctor zrodziło się z niepewności i niewiedzy, co miała oznaczać wiadomość, którą otrzymała w tak niespotykanych okolicznościach. Wiadomość odszyfrowana z promienia obcego okrętu, wwiercającego się w powierzchnię Tytana.

Zamilkła, przypomniawszy sobie słowa przekazu. Volz, który zdawał się czytać jej w myślach, wypowiedział je na głos.

– „Shelby, oni nadchodzą”. – Skrzywił się. – „Shelby, oni nadchodzą”. Szczerze powiedziawszy, to może znaczyć cokolwiek. Może się nawet okazać, że to zupełnie przypadkowa sekwencja błysków, z której komandor Mumford wyczytał więcej, niż powinien. Albo to jakaś prowokacja GKL, żeby odwrócić naszą uwagę, gdy Curiel i reszta zaczną jednoczyć siły na światach, które mają pod kontrolą. A może to spisek Konfederacji Rosyjskiej? Ruscy milczeli przez lata, pewnie pracowali właśnie nad taką intrygą. A może…

Proctor przerwała mu uniesieniem dłoni.

– Nie. Mamy dowody. I dane. Okręt obcych został zbudowany z materiałów i części „Wiktorii”. Komandor Mumford zrobił więcej analiz i rezultaty potwierdziły jego odkrycie. Wiem, że to nie dowód, ale mam przekonanie, że Tim Granger jakimś cudem zdołał przed śmiercią przekazać nam wiadomość. Teoretycznie podczas upadku na horyzont zdarzeń czas przyśpiesza, więc dla Grangera płynął on szybciej, gdy trzydzieści lat temu wlatywał w czarną dziurę w układzie Penumbry. Może zobaczył coś z naszej przyszłości i zapoczątkował ciąg zdarzeń, żebyśmy otrzymali tę wiadomość? Wiem, wiem… – westchnęła, gdy dostrzegła sceptyczną minę Chojraka. – Mówię jak grangerystka.

Pokręciła głową.

– Zapewniam cię, że nie uważam Tima za proroka albo kogoś, kto wstąpił do nieba, na wyższy plan egzystencji czy inne takie brednie. Ale, Chojrak, mamy dowód. Jak inaczej można to wyjaśnić? Stop wolframu na tym obcym okręcie pasuje do specyfiki stopu z kadłuba „Wiktorii” w dziewięćdziesięciu dziewięciu koma dziewięćset dziewięćdziesięciu dziewięciu tysięcznych procenta, mimo że według analizy izotopów wiek tego kadłuba wynosi trzynaście miliardów lat. Miliardów, Chojrak! Trzynaście pieprzonych miliardów lat!

Rozmawiali już na ten temat kilka razy i zawsze dochodzili do tych samych konkluzji, ale Volz powtórzył to samo, co poprzednio.

– To szmat czasu, Shelby.

– Ten kadłub jest niemal tak stary jak wszechświat. Jeszcze osiemset milionów lat i można by go datować na czas cholernego Wielkiego Wybuchu! – Proctor uniosła ręce w poczuciu bezsilności. Przywykła do radzenia sobie ze zwykłymi liczbami, statystykami, wynikami obliczeń, dowodami, które prowadziły do wniosków ugruntowanych w rzeczywistości. Nie dotyczyły tak niemożliwych kwestii jak ta. Duch, który powrócił z przeszłości Proctor, ale podróżował przez cały czas wszechświata, aby do niej dotrzeć – to było czyste szaleństwo.

Jednak właśnie na to wskazywały dane. I właśnie one prowadziły do tego nieprawdopodobnego wniosku. A promotor Proctor ze studiów powtarzał kiedyś raz po raz: „Ufaj swoim danym, a one zaufają tobie”.

Proctor nieraz miała ochotę przywalić promotorowi za tak bezwzględną radę. Ale, cholera jasna, mówił prawdę. Dane to dane, nieważne, jak się je zinterpretuje.

Volz obrócił krzesło i usiadł normalnie.

– Czyli pozostaje tylko jedno pytanie, niezależnie od tego, kto przysłał tę wiadomość i jak długo do nas szła. Czy dotyczyła Roju? I do jakiego czasu się odnosi? Czy ci „oni” przybędą w przyszłym tygodniu? Jeżeli tak, musimy się przygotować. A może chodzi o przyszły rok? Tak czy inaczej, trzeba się przygotować. A może przybędą za sto lat? – Chojrak wzruszył ramionami. – Szczerze mówiąc, niewiele więcej możemy zrobić.

Zapadła cisza, gdy oboje rozważali przerażające możliwości. Wreszcie Proctor pokręciła głową.

– Co innego może to być, jeśli nie Rój? Mam też przeczucie, że pojawi się niedługo. Nie za sto lat, lecz już teraz. Musimy założyć, że wkrótce, ponieważ jeżeli tego nie zrobimy, a obcy się pojawią, nie będziemy przygotowani i czeka nas śmierć. To proste. – Wstała i dolała sobie herbaty. – Rano dostałam jeszcze jeden raport. Z Departamentu Badań Naukowych floty. Erupcje sejsmiczne na Tytanie przybierają na sile.

– Jednostki zwiadowcze i zespoły naukowe wciąż nie wiedzą, co się tam dzieje? – Volz założył nogę na nogę i nerwowo zakołysał stopą.

– Nie. Ale masa Tytana wzrosła o jedną dziesięciotysięczną procenta od czasu, gdy rdzeń obcego okrętu wbił się w powłokę. Na dodatek wokół księżyca kilka dni temu pojawiło się silnie zakłócające pole elektromagnetyczne. Jednostki zwiadowcze praktycznie całkowicie oślepły… Nikt nie ma pojęcia, co się dzieje pod powierzchnią, wykryć można tylko drgania i wzrost masy.

– Nie do wiary – mruknął Volz. Nerwowo zabębnił palcem w biurko. – Jak idzie ewakuacja księżyców Saturna?

– Prawie się zakończyła. – Proctor usiadła znowu z kubkiem herbaty. – Niełatwo jest ewakuować dziesięć milionów ludzi z siedmiu różnych księżyców. Rhea i Mimas zostały już opuszczone, ale wystąpiły problemy z koloniami na Japecie. Miejscowi niezbyt ufają ZSO.

– Sympatycy GKL?

Proctor zaśmiała się z goryczą.

– Nie. To mongolscy amisze. Nie będę nawet udawać, że rozumiem, skąd się w ogóle tam wzięli. Jednak okolice Saturna trzeba opuścić w ciągu tygodnia i ani chwili później. Bolivarski księżyc Ido wprawdzie nie wybuchł, ale szczątki po rozpadzie El Amin zaczynają zagrażać najbliższej planecie w układzie San Martin. Z tego, co wiem, pojawiło się kilka nowych kraterów, lecz chmura odłamków wciąż się powiększa. Kopuły na Sangre de Cristo są w niebezpieczeństwie. San Martin już za rok będzie musiało sobie radzić z bardzo intensywnymi deszczami meteorów.

– Zagrożenie dla populacji?

– Na szczęście aż tak źle nie będzie. Większość odłamków zderza się ze sobą. Ale co się stanie, gdy eksploduje Tytan? Każdy księżyc krążący wokół Saturna zostanie praktycznie przeorany odłamkami. Najbliższe satelity mogą nawet ulec zniszczeniu, zależnie od profilu eksplozji. A jeżeli nastąpi kolizja łańcuchowa i jeden z odłamków po rozbitych księżycach trafi w pobliże orbity Ziemi?

Volz z niedowierzaniem pokręcił głową.

– Chyba wolę walczyć z Rojem. Przynajmniej widać, z kim się ma do czynienia. Bo jak powstrzymać odłamek księżyca od uderzenia w Ziemię?

Proctor dopiła drugi kubek herbaty i skrzywiła się, gdy znowu poparzyła sobie gardło.

– Na szczęście prawdopodobieństwo takiego zdarzenia jest bardzo małe. Jednak coś się kotłuje wewnątrz Tytana. Załóżmy, że nie eksploduje. Co wtedy? Co właściwie się z nim dzieje? I z Ido? Oraz z kilkoma innymi satelitami, które, jak odkryliśmy, okręt obcych odwiedził i przewiercił, zanim go zniszczyliśmy?

Na te pytania nie mieli odpowiedzi, więc oboje rozważali je w milczeniu.

Volz z namysłem potarł się po skroni.

– Na dodatek w środku tego zamieszania admirał Oppenheimer rozkazał ci lecieć na peryferia naszej przestrzeni i szukać śladów Findiri lub Quiassi. Dwóch gatunków, z którymi nigdy nie nawiązaliśmy kontaktu. Nawet pośrednio. W co on pogrywa?

– Próbuje mnie zepchnąć na boczny tor. Wiedziałam o tym od początku. Dlatego wysłał mnie w bezsensowny pościg za tymi rasami obcych. Nie mamy nawet danych wywiadowczych, które mogą potwierdzić, że ci obcy w ogóle istnieją. Oppenheimer chce, żebym zwabiła ich impulsem metaprzestrzennym, bo uważa, że są połączeni Więzią jak Dolmasi albo Skiohra.

Volz pokręcił głową.

– To tylko bardziej wkurzy jednych i drugich.

Proctor mogła wyłącznie przyznać mu rację.

– A jednak Oppenheimer polecił nam użyć impulsu metaprzestrzennego, gdyby Dolmasi ruszyli przeciwko nam w przeważającej sile. Myśli, że taki impuls ich zdezorientuje. I ułatwi zwycięstwo. – Oparła czoło na dłoni. – Mówię ci, Chojrak, nie wierzę, że do tego doszło. Dolmasi byli naszymi sojusznikami podczas ostatniej wojny. A Oppenheimer jawnie dąży do otwartego konfliktu. Co się dzieje, do jasnej cholery?

– Naprawdę myślisz, że Oppenheimer specjalnie ich prowokuje? Zamierza wywołać wojnę?

Proctor nie chciała tego potwierdzić na głos.

– Nie mogę uwierzyć, że zdecydował się zrobić coś tak… bezsensownego.

Rozmowę przerwał głos z interkomu.

– Ma’am? – odezwał się porucznik Qwerty.

– Mów.

– Odbieram wezwanie pomocy z Mao Wielkiej. Podobno planeta została zaatakowana. – Łącznościowiec przez swój akcent z południa Stanów Zjednoczonych tak bardzo przeciągał słowa, że jego wypowiedź z pozoru wydawała się błaha i obojętna, jakby mówił o pogodzie.

Proctor zerwała się z krzesła i chwyciła skraj biurka. Volz popatrzył na nią z niepokojem.

– Zaatakowana? Przez kogo?

– Podano, że przez Dolmasi.

Volz westchnął ciężko, z powagą popatrzył w oczy przyjaciółki.

– Jesteś gotowa wykonać rozkaz Oppenheimera?

Proctor odpowiedziała równie poważnym spojrzeniem.

– Rozbić ich impulsem metaprzestrzennym? – Spojrzała na interkom. – Ogłoś alarm najwyższego stopnia, Qwerty. Już idę na mostek.

Oboje wstali i skierowali się do wyjścia z gabinetu.

– Rozkaz to rozkaz, Shelby. Zwłaszcza naczelnego admirała floty we własnej osobie.

Proctor uśmiechnęła się złośliwie.

– W swojej karierze poznałam wielu admirałów. I z doświadczenia wiem, że większość z nich to zwyczajne gnojki.

Volz uśmiechnął się w odpowiedzi. Wokół rozbłysły czerwone światła alarmu.

– Nie bądź dla siebie aż tak surowa, przecież sama jesteś admirałem. I jeśli mogę cię zacytować…?

– Tak?

Stanęli na progu i Volz otworzył jej drzwi na mostek.

– Licz się ze słowami.

ROZDZIAŁ 2

Orbita Mao Wielkiej

Porucznik Ethan Zivik, pseudonim Sukinkot, rozejrzał się i policzył ścigających go przeciwników. Nie widział w pobliżu swojego wsparcia.

Pięciu wrogów. Ethan wzruszył ramionami i włączył napęd, a potem pomknął przez rozszerzającą się chmurę szczątków swojej ostatniej ofiary. Poradzi sobie z pięcioma draniami. Zerknął jeszcze na licznik wyświetlany wraz z innymi wskaźnikami na iluminatorze kabiny – wykonał już jedną czwartą zadania. Dwadzieścia pięć ze stu jeden.

Ostrzał z broni wroga rozświetlił kokpit. Zivik skręcił maszynę w lewo, potem zanurkował w kierunku atmosfery planety, ale tuż nad nią wykonał ciasną pętlę. Reduktory inercji nie nadążyły za gwałtownym manewrem i pilotem szarpnęło w górę z siłą, która wywracała wnętrzności. No, przynajmniej śmiertelnikom.

Ale on był Ethanem „Sukinkotem” Zivikiem. Heh, Sukinkotem. Początkowo tym pseudonimem miał być „Sukinsyn”, ale admirał Proctor zakazała wulgarnych przezwisk. A przecież „Sukinsyn” wcale nie brzmiał wulgarnie, tylko opisowo. Normalnie walki pozorowane na orbicie były dla śmiertelników, nie dla takich sukinsynów jak Ethan. To, co potrafił zrobić w myśliwcu, kwalifikowało go do poziomu boga, a nie zwykłego pilota.

I wcale nie było w tym zarozumialstwa, naprawdę tak uważał. Przeleciał przez formację wrogich maszyn, przy okazji zahaczył silnik boczny jednej z nich i posłał przeciwnika w niekontrolowany zwrot. Zaraz potem w kolejnego wystrzelił ze sto pocisków i zniszczył go w oślepiającej eksplozji. O to chodziło. Przecież Zivik był bogiem pilotażu. Nawet rodzice nie mogli mu dorównać. Chojrak? Amator. Strzała? Niech spoczywa w spokoju. Wyniki jej sesji szkoleniowych były słabe w porównaniu z osiągnięciami Ethana.

Przemknął przez rozpraszającą się chmurę pyłu i szczątków, po czym wykonał zwrot i ruszył ponownie na formację przeciwników. Zdawało się, że wrogowie ledwie zauważali obecność Zivika. Kolejne dwie eksplozje rozbłysły w tym samym czasie, a licznik podniósł wynik na dwadzieścia dziewięć strąconych maszyn.

W słuchawkach usłyszał nagle:

– Ethan, uważaj na szóstej! – Porucznik Jerusha Whitehorse śledziła jego postępy. Zivik uśmiechnął się pod nosem. Nie musiała się martwić.

– Spokojnie, kochana.

Nie podążała za nim jedna maszyna ani nawet dwie, lecz cztery. Przeciwnicy powtarzali każdy manewr, każdy ruch. Zivik wiedział, że spodziewają się kolejnej wykręcającej wnętrzności pętli. Dlatego zamierzał popełnić samobójstwo – zawrócić i stawić im czoła. Ruchem kciuka wyłączył przednie silniki, uruchomił te na sterburcie i górne, przechylił myśliwiec o sto osiemdziesiąt stopni i ponownie włączył przedni napęd na pełną moc. Reduktory zdołały obniżyć przeciążenie z piętnastu g do czterech, ale Zivikowi i tak ciemne plamy zatańczyły przed oczyma.

Na szczęście manewr się udał. Następny przeciwnik eksplodował w chmurze odłamków, a pozostali w ostatniej chwili skręcili, aby uniknąć zderzenia z maszyną Zivika. Nie uchroniło to ich od kolizji ze sobą.

Trzydzieści strąconych maszyn wroga. Trzydzieści jeden. Trzydzieści dwie.

Na wyświetlaczu rozbłysła kolejna liczba, ale do stu jeden było jeszcze daleko. Zivik chciał ją przekroczyć. Nagrania z każdego myśliwca ZSO, wykonane podczas walki z Rojem, były przechowywane w archiwach floty. Zivik zamierzał pobić rekord za wszelką cenę.

Pomknął w kierunku „Niepodległości”, okrążył ją i zestrzelił maszynę, która zbyt długo pozostawała na tym samym kursie. Trzydzieści trzy. Ruch nadgarstka posłał myśliwiec łukiem w stronę drugiego dużego okrętu, OZF „Kobe”. Pilot poczekał, aż obrona punktowa jednostki rozprawi się z dwoma przeciwnikami na jego ogonie. Warknął, gdy okazało się, że to się nie wlicza do wyniku. Na szczęście w zasięgu wzroku pojawił się właśnie kolejny bezradny nieprzyjaciel.

Trzydzieści cztery.

Zivik odetchnął głęboko, a potem przestudiował schemat starcia. Oprócz dwóch okrętów floty, „Niepodległości” i „Kobe”, ponad setka myśliwców wlatywała i wycofywała się z walki z ponad dwustoma maszynami, wypuszczonymi przez cztery krążowniki wroga widoczne w tle. „Niepodległość” pruła w najbliższy z nich ze wszystkich dział. Przypominało to pokaz fajerwerków, na który Zivik dostał miejsce w pierwszym rzędzie.

– Pamiętaj, że masz eskadrę, Sukinkot – przypomniała mu Whitehorse. Ethan skrzywił się. Naszła go ochota, aby wyłączyć system łączności.

– Przyda się, jeżeli potrafi dotrzymać mi tempa.

– Tak czy inaczej, to twój zespół. Musisz na nim polegać i pozwolić, żeby ludzie polegali na tobie, inaczej wszyscy zginiecie.

I jak na potwierdzenie jej słów kilkadziesiąt pocisków, które pojawiły się znikąd, przebiło lewe skrzydło myśliwca Zivika i oderwało jeden z silników.

– Szlag! – Maszyna zaczęła wirować w niekontrolowanym korkociągu.

Mógł jeszcze wyjść z tego cało. Na pewno. Kadłub „Niepodległości” wznosił się przed nim. Wystarczy trzy sekundy. Zivik musiał tylko…

Kolejna salwa czerwonych smug uderzyła w jego myśliwiec i główny silnik eksplodował. Maszyna zatoczyła się bezradnie. Tym razem pilot nie miał szans, aby wyjść z tego cało. Kadłub „Niepodległości” zbliżał się jak jałowa powierzchnia Księżyca, podziurawiony tu i ówdzie bulajami lub wieżyczkami dział magnetycznych. Zivik pomyślał o śmierci. Czy nastąpiłaby szybko? Czy czułby ból? Jak długo synapsy mózgu przetrwałyby ogień? Czy wystarczająco długo, żeby cierpiał jeszcze przez kilka sekund?

Zapadła całkowita ciemność.

Zivik wciąż ciężko dyszał.

– Powinieneś był mnie posłuchać – odezwała się Whitehorse.

Ekran z przodu zaświecił się na biało. Zivik odruchowo osłonił oczy. Symulator kokpitu otworzył się, a wzrok pilota stopniowo przywykł do jasno oświetlonej sali szkoleniowej. Jerusha Whitehorse uśmiechnęła się sarkastycznie, gdy Zivik wygramolił się z kabiny.

– Trzydzieści trzy, co? Ile będzie sto jeden minus trzydzieści trzy?

Zivik wzruszył ramionami.

– Zamknij się.

Whitehorse zrównała z nim krok, gdy szli do przebieralni. Obok kilku butelek wody leżały ręczniki. Ethan jednym z nich wytarł sobie twarz. Chociaż walka na symulatorach nie była tak intensywnym przeżyciem jak prawdziwe starcie, jednak dawała się we znaki i nawet najbardziej doświadczeni piloci pocili się podczas sesji szkoleniowych.

Tak naprawdę Zivik tylko podejrzewał, że walka na żywo jest doświadczeniem bardziej intensywnym. Nigdy w żadnej nie brał udziału.

– Hej, trzydzieści trzy to wspaniały wynik, Sukinkot. Rekord akademii na symulatorze wynosi trzydzieści sześć.

Zivik wzruszył ramionami i wypił pół butelki wody.

– Jasne. Ale Chojrak strącił sto jeden maszyn wroga w bitwie nad Cadiz.

– Tyle że podczas walki na żywo. Nie można porównywać jabłek do pomarańczy, tylko podobne do podobnego. A z tej perspektywy zabrakło ci tylko trzech strąceń do rekordu akademii.

Pilot westchnął ciężko.

– Posłuchaj, Jerusho. – Odwrócił się do młodej kobiety i postarał uśmiechnąć jak najserdeczniej. – Wiem, co próbujesz zrobić. Doceniam to.

Na jej twarzy odmalowało się znużenie.

– Niby co próbuję zrobić? – Splotła ramiona na piersi. – Oświeć mnie.

– Próbujesz mnie pocieszyć. Ale ja nie potrzebuję pocieszenia. Chcę niszczyć jednostki nieprzyjaciela. Tylko to może mnie pocieszyć. Wet za wet. Chcę komuś przywalić, więc na razie wyimaginowani wrogowie będą musieli wystarczyć.

Wiedział, że mówi bez sensu. Zdawał sobie sprawę, że ten słowotok dla Jerushy brzmi prawdopodobnie jak bełkot. Nie przeszkadzało mu to ani trochę. Liczyło się tylko jedno – musiał być przygotowany na to, co nadejdzie.

A co nadejdzie?

Wojna.

– Brednie. Posłuchaj, Ethan, wiem, że wiele to dla ciebie znaczy. I wiem, że ci ciężko. Sara Batak nie powinna była zginąć. Na dodatek w taki sposób… Z tą atomówką… – Whitehorse urwała. Przerażający obraz pocisku, który został zdetonowany w atmosferze Ziemi i rozbił na atomy Sarę Batak, mechanik z Bolivara, wrył się w pamięć zarówno Jerushy, jak i Ethana. – Admirał Mullins pewnego dnia będzie musiał odpowiedzieć za swój czyn, ale…

Zivik cisnął na wpół opróżnioną butelką o ścianę, woda ochlapała mu buty.

– On ją zabił, Jerusho! Zamordował! Nie, Mullins nie odpowie za swój czyn. On za niego zapłaci. – Chwycił kolejną butelkę i zerwał kapsel. – A ja zamierzam zadbać, żeby zapłacił. Z nawiązką.

– Ethan, ja…

Zivik nie pozwolił sobie przerwać.

– I przekona się, że rachunek będzie większy, niż go stać.

Whitehorse uśmiechnęła się znowu nieco złośliwie.

– Nie masz dość tych banałów?

Spędzała z nim dużo czasu po śmierci Batak. Chociaż między nimi nie było już tak jak dawniej – romantyczne uczucia wygasły dawno temu – jednak Ethan doceniał jej bliskość, mimo że tego nie okazywał. Widok Batak, która wyparowała w atomowym rozbłysku, był… przerażająco trudny do zniesienia. Zivik myślał nawet, że znalazł się na skraju załamania nerwowego. Jednak do tego nie doszło. Jeszcze nie. Utwierdził się tylko w postanowieniu, że odpłaci sprawcy tej śmierci, i na tym skupił swój gniew.

Whitehorse pochyliła się, aby podnieść butelkę. Potem wsunęła ją do pochłaniacza i odwróciła się do wyjścia.

– Jerusha… ja… – Zivik zaklął. – Słuchaj, dziękuję, że jesteś ze mną. Naprawdę… doceniam to.

Whitehorse zatrzymała się w progu i obejrzała na niego beznamiętnie.

– Nie minął nawet miesiąc. Nikt nie oczekuje, że tak szybko sobie z tym poradzisz. Ale musisz pamiętać, kogo masz po swojej stronie, i traktować te osoby jak przyjaciół, nie wrogów.

Drzwi zasunęły się za jej plecami.

– Szlag – westchnął Zivik.

Już miał pobiec za kobietą, ale zatrzymał go ryk syreny. Światła na podłodze wzdłuż ścian zaczęły pulsować czerwono.

– Uwaga załoga, wszyscy na stanowiska bojowe – oznajmił system automatycznych powiadomień. – Czerwony alarm. Zagrożenie na najwyższym poziomie. Wszyscy na stanowiska bojowe.

Komunikat zaczął się powtarzać, ale Zivik już wybiegł i skierował się do hangaru myśliwców.

Nie miał pojęcia, co zagrażało „Niepodległości”. Nie wiedział, z kim zaraz zacznie się walka. Ale uśmiechał się szeroko.

Nareszcie.

Nareszcie mógł pobić rekord swojego ojca.

ROZDZIAŁ 3

Brytania, rogatki Whitehaven

Magazyn spółki holdingowej Nil

Chris Keen miał kaca, ale załadunek nie mógł czekać, bez względu na to, czy operator był wczorajszy, czy nie. Według planu robota musiała zostać wykonana do jutra.

Mężczyzna z jękiem wciągnął skrzynię na wózek i ruszył między paletami do kolejnego przystanku w wielkim magazynie.

Słońce Brytanii było nieco bardziej gorące niż ziemskie i Keen czuł to wyraźnie, zwłaszcza przez aluminiowy dach hali. Mieszkał na tym świecie od trzech lat i zastanawiał się, kiedy wreszcie przywyknie do upałów. I czy w ogóle. A co gorsza, AC mu się skończyło. Cholerne AC.

Zabrzęczało radio.

– Wyspiarz? Jesteś tam? – Kierownik zmiany już pierwszego dnia nazwał Keena „Irolem”, gdy usłyszał jego ciężki irlandzki akcent. Przezwisko przyjęło się od razu.

Chris wcisnął guzik radia.

– No? Czego, dupku?

Kierownik z chrząknięciem stłumił śmiech – ich przyjaźń wyrażała się w koszarowych obelgach i żartach.

– Słuchaj, gnojku, kiedy już załatwisz załadunek, zajmiesz się specjalnym zamówieniem.

„I trzeba to od razu zgłaszać przez radio?”

– Jasne, szefie. Będę wolny za jakąś godzinę, muszę tylko…

– Nie, Irol – przerwał mu kierownik. – Chodzi o to, że klient chce złożyć specjalne zamówienie. Klient we własnej osobie. Znaczy jest tutaj osobiście i chce wszystko załatwić na miejscu.

„Klient we własnej osobie?”

– O rany. Myślałem, że to magazyn przeładunkowy. Hurtownia. Elektroniczne sterowanie. My w ogóle jeszcze przyjmujemy zamówienia od klientów indywidualnych? Nie widziałem takiego od… bardzo dawna.

– Wychodzi, że jednak przyjmujemy. Pewnie klient nie chciał, aby jego przesyłkę można było wyśledzić elektronicznie, więc przyszedł osobiście. Nieważne, co to, ale płatne gotówką, a my kochamy gotówkę, więc rusz swój tyłek i przyjedź do biura.

Gotówka. Keen uwielbiał gotówkę. A klienci, którzy przychodzili osobiście i płacili gotówką, choć stanowili ogromną rzadkość, chętnie dawali napiwki, chyba że okazywali się dupkami. A dawali napiwki, ponieważ chcieli zachować dyskrecję, zwłaszcza gdy przychodzili osobiście. Klienci, którzy chcieli zejść z oczu władz, zwykle starali się przypochlebić robotnikom, ponieważ robotnicy wiedzieli, co robić i jak, żeby wszystko poszło gładko. A gdyby media albo śledczy Zjednoczonej Ziemi kiedykolwiek pojawili się i zaczęli zadawać niewygodne pytania, lepiej było mieć robotników po swojej stronie, zwłaszcza takich, którzy umieli trzymać język za zębami. Dlatego klienci dawali napiwki. Duże napiwki.

– Zaraz będę, dupku. A jeżeli tym razem zarobimy, stawiasz mi wieczorem kolejkę w barze przy plaży.

Kierownik zaśmiał się cicho.

– Irol, jeżeli to zlecenie będzie płatne tak, jak mi się wydaje, wieczorem będziesz mógł sobie kupić własny bar.

ROZDZIAŁ 4

Orbita Mao Wielkiej

Mostek OZF „Niepodległość”

Nawet z nowym napędem transkwantowym skok na kilkaset lat świetlnych do systemu Mao zajął „Niepodległości” prawie dwadzieścia minut. Podczas podróży Proctor wspominała, jak „Wojownik” wykonał szaleńczy wypad, aby powstrzymać nieoczekiwany atak Roju na Mao Wielką.

Przybyli wtedy za późno.

Rój tak potwornie zniszczył Mao, że niewiele z niej zostało. Było to jedno z najbardziej destrukcyjnych wydarzeń podczas drugiej wojny z Rojem. Dwa miliardy ofiar. Na powierzchni pozostało tylko kilka milionów istnień rozrzuconych na odludziach, ukrywających się w górach i lasach oraz w habitatach na oceanach.

A jednak, wbrew tym niewyobrażalnym zniszczeniom, Mao Wielka stała się sztandarowym przykładem na elastyczność rasy ludzkiej. Chińska Demokratyczna Republika Międzygwiezdna – i jej rząd odpowiedzialny za tę planetę – dokonała niemal cudu i odbudowała miasta, a potem zachęciła uchodźców z innych zniszczonych światów, aby osiedlili się właśnie tutaj. Miliard ludzi uznało ten świat za swoją nową ojczyznę. Planeta stała się perłą w koronie ChDRM.

I ten miliard ludzi został właśnie przez kogoś zaatakowany, a przynajmniej tak głosiła alarmowa wiadomość metaprzestrzenna.

– Ostatni skok transkwantowy do Mao Wielkiej – zameldowała chorąży Riisa.

Proctor skinęła głową i zapięła pasy. Była gotowa do bitwy. Na głównym ekranie czerń międzygwiezdnej pustki zastąpił błękitny glob spowity chmurami. Macierzysta gwiazda układu kryła się za horyzontem.

A na nocnym niebie po ciemnej stronie terminatora planety wybuchły fajerwerki. Kilkanaście krążowników ChDRM, wspieranych przez garstkę okrętów ZSO, stawiało czoła hordzie mniejszych, ale śmiercionośnych kanonierek Dolmasi, z których każda przypominała okrutny pocisk, plujący zielonymi błyskami.

– Sytuacja taktyczna? – Proctor zacisnęła palce na podłokietnikach fotela kapitańskiego.

Porucznik Whitehorse przyjrzała się schematom na swojej konsoli.

– Wykrywam trzydzieści jeden chińskich krążowników, to ponad połowa ich floty. Na wezwanie odpowiedziały siły obrony planetarnej ZSO z Kadyksu, dziesięć krążowników i fregat. Dowodzi nimi kapitan Pennock. Naczelny admirał Sun osobiście kieruje flotą Chińczyków.

Proctor skinęła głową – to miało sens. Jeśli dobrze pamiętała, Chińczycy kilka lat temu przenieśli sztab główny sił kosmicznych właśnie na Mao Wielką.

– A siły Dolmasi?

– Pięćdziesiąt osiem kanonierek. Każda mniejsza od naszych jednostek, ale w grupie mają sporą siłę ognia.

Proctor skrzywiła się, bo chiński ciężki krążownik wypadł z kursu, a potem szarpnął się, gdy eksplozja rozerwała jego rdzeń. Trzy kanonierki Dolmasi uderzyły we wrak zielonymi promieniami antymaterii. Była to ta sama broń, której używał Rój. Na ile Proctor pamiętała z tego, czego zdołała dowiedzieć się od Skiohra podczas rzadkich spotkań, promienie antymaterii zostały wynalezione właśnie przez Dolmasi, a po zniewoleniu tej rasy przejęte przez Rój.

– Połączyć mnie z admirałem Sunem. I z kapitanem Pennockiem. Niech wie, co planujemy.

Porucznik Qwerty przeciągnął „tak jest, ma’am”, a potem odezwał się Chojrak ze stanowiska pierwszego oficera:

– A co właściwie planujemy, Shelby?

Proctor wzruszyła ramionami.

– W obecnej sytuacji mamy tylko dwie możliwości. Pierwsza: skontaktować się z vishgane’em Dolmasi, który dowodzi tą flotą, i przekonać go, żeby przerwał atak. Musi być powód tej agresji, a jeżeli dotrzemy do sedna problemu, może uda nam się powstrzymać konflikt, zanim rozpali się na dobre.

Chojrak skrzywił się. Sarkastyczny grymas wyraźnie zdradzał, że nie wróży powodzenia temu posunięciu.

– A plan B, czyli druga możliwość?

– Zwykle to proste: przylać przeciwnikowi tak, że pożałuje. – Admirał zerknęła na Qwerty’ego, który podniósł kciuk na znak, że udało się nawiązać połączenie.

Połowę głównego ekranu zajęła twarz naczelnego admirała Suna, dowódcy sił kosmicznych Chińskiej Demokratycznej Republiki Międzygwiezdnej.

– Admirał Proctor, dziękuję za przybycie z pomocą w tak trudnej sytuacji – zaczął Sun. Mówił z wyraźnym obcym akcentem. – Czy to wszystko, czym pani dysponuje? Obawiam się, że Dolmasi wkrótce pokonają naszą obronę.

– Większe siły są już w drodze, admirale Sun. Naczelny admirał Oppenheimer rozkazał, aby cała Trzecia Flota wyruszyła z Nowego Dublina na Mao Wielką i wsparła obecne już tutaj siły z Kadyksu, jednak dotarcie zajmie jej około godziny. Miałam nadzieję, że pan i ja wspólnie znajdziemy sposób, aby wcześniej powstrzymać Dolmasi. Zyskamy przynajmniej trochę czasu, zanim pojawi się wsparcie. Ma pan jakiś kontakt z atakującymi?

– Żadnego. Odrzucają wszystkie wezwania. Nie miałem czasu próbować innych metod komunikacji. Straciłem już trzy okręty, a kilka innych zostało bardzo poważnie uszkodzonych i wypadło z walki. – W jego głosie zabrzmiały groźne nuty. – Zginęły już tysiące ludzi, Proctor. Niech pani nie naraża kolejnych. Przekażę pani plany taktyczne. Proszę nam pomóc najlepiej, jak uzna pani za stosowne.

Połowa ekranu, na której był widoczny, ściemniała i pojawił się obraz trwającej bitwy na orbicie. Proctor sklęła pod nosem głównodowodzącego chińskiej floty, po czym odwróciła się do komandora Mumforda przy stanowisku naukowym. Wcale nie chciała robić tego, co planowała. Wiedziała jednak, że rozkaz to rozkaz.

„Niech cię szlag, Christianie Oppenheimer”.

– Gotów? – zapytała Mumforda.

– Bardziej nie będę, pani admirał. Nie miałem okazji wykonać żadnych testów praktycznych… Zresztą nie wiem, jak mógłbym wykonać test bez choć jednego osobnika, który byłby świadomy Więzi.

Proctor pokiwała głową. Więź – metaprzestrzenne połączenie dzielone przez wszystkich przedstawicieli gatunków kontrolowanych przez Rój – stanowiła jedyny sposób, w jaki można było przyciągnąć uwagę Dolmasi. Oczywiście można było też ich zabić, ale nie o to chodziło. Kilka tygodni wcześniej obwód podłączony do pocisku nuklearnego zdetonowanego nad Sangre de Cristo przekierował nieokreśloną ilość energii do metaprzestrzeni, a to – według informacji wywiadu ZSO – miało silny wpływ na Dolmasi. Od tamtej pory zaczęli przeprowadzać nietypowe manewry floty w obrębie swojej przestrzeni. Admirał Oppenheimer rozkazał, żeby Proctor wykorzystała te informacje przeciwko obcym świadomie i celowo. Dlatego poleciła dowódcy zespołu naukowego na „Niepodległości”, aby przygotował prowizoryczny obwód metaprzestrzenny, który pozwoliłby powtórzyć efekt wywołany wybuchem bomby atomowej, jednak na mniejszą skalę. Może w obecnej sytuacji uda się w ten sposób nawiązać kontakt z Dolmasi albo przynajmniej rozproszyć ich uwagę, dopóki ludzie nie zyskają przewagi taktycznej.

Oppenheimer twierdził, że warto wypróbować impuls. Proctor zaprotestowała, ale wtedy naczelny admirał floty wydał bezpośredni rozkaz – miała wykorzystać obwód metaprzestrzenny, gdyby doszło do starcia z Dolmasi.

Stało się to zaraz po rozkazie, aby „Niepodległość” wyruszyła na bezsensowne poszukiwania Quiassi i Findiri pod poronionym pretekstem, aby zadbać o bezpieczeństwo Zjednoczonej Ziemi. Tylko te dwie rasy z pierwotnego Konkordatu Siedmiu w Roju pozostały nieznane. Podczas całej swojej kadencji jako naczelna admirał ZSO Proctor nigdy nie natrafiła ani na przedstawiciela któregoś z tych gatunków, ani w ogóle na jakikolwiek ich ślad. Uznała, że rozkazy Oppenheimera miały ją po prostu usunąć z drogi, więc bezczelnie je zignorowała. „Zwolnij mnie” – rzuciła wyzywająco Oppenheimerowi. Jeżeli chciał się jej pozbyć, proszę bardzo. Przecież minęło zaledwie kilka tygodni od chwili, gdy przywrócił ją do służby.

Jednak nie mogła zignorować dwóch rozkazów z rzędu.

– Wypróbujmy ten obwód.

Mumford skinął głową.

– Poziom zasilania?

– Najwyższy, jaki można, żeby niczego nie przepalić. Jednak nawet na takim poziomie zasilania ingerencja będzie o wiele słabsza niż ta nad Sangre de Cristo, prawda?

– Prawie miliard razy słabsza, pani admirał. Żeby osiągnąć poziom porównywalny do tamtego, musielibyśmy odpalić głowicę atomową z podczepionym do niej obwodem metaprzestrzennym.

Proctor odwróciła się z powrotem do głównego ekranu. Odruchowo zacisnęła palce na podłokietnikach fotela. Podejrzewała, że jeżeli nadal będzie tak robiła, to jeszcze zanim zakończy się jej kadencja na „Niepodległości”, w fotelu pojawią się trwałe wgłębienia. Na ekranie kolejnym chińskim krążownikiem wstrząsnęły eksplozje, gdy dopadła go flota Dolmasi.

– No to do dzieła.

ROZDZIAŁ 5

Sektor 52-1267a

Statek pokoleniowy Skiohra „Dobroć”

Centrum dowodzenia głównej matki

Wicecaryca Polrum Krull odłączyła i zdjęła prawą rękawicę neurointerfejsu, a potem to samo zrobiła z lewą. Głosy w jej głowie osiągnęły takie natężenie, że nawet ona, wielka matka swojego ludu, nie była na to przygotowana.

Dzieci w jej ciele krzyczały. Nie razem, jak to zwykle robiły, gdy wykrywały zagrożenie dla swojej egzystencji – co w obecnym stuleciu zdarzało się o wiele częściej w porównaniu ze wcześniejszymi tysiącleciami – lecz nierówno i przenikliwie. Przypominało to biały szum, szum statyczny. Każdy głos, każda osoba, każdy umysł w ciele Polrum naglił, a w połączeniu z pozostałymi tworzyła się kakofonia, której matka nie mogła znieść.

Coś się działo.

– Matkobójczyni, coś ty zrobiła? – wyszeptała do siebie Polrum. Co zrobiła Proctor jej i sześćdziesięciu dwóm tysiącom pięciuset dwunastu Dzieciom, które wiodły w ciele matki Życie Wewnętrzne i które słyszały każde jej słowo, każdą myśl? Matematycy w niej obliczali prawdopodobieństwo całkowitej awarii Więzi, fizycy modelowali sposoby wzmocnienia łącza zogniskowanymi emisjami grawitonów, filozofowie zastanawiali się, co może oznaczać życie bez Więzi, a samotny teolog właśnie zaczął przekonywać, że ludzki Bóg istnieje i zwrócił się przeciw Skiohra. Jednak każde z tych Dzieci, co do jednego, krzyczało.

Impuls metaprzestrzenny wysłany został z ludzkiego świata Mao Wielka, a dzięki urządzeniom śledzącym swojego statku Polrum wiedziała, że „Niepodległość”, nowy okręt Proctor, właśnie tam dotarł. Wraz z impulsem metaprzestrzennym nadeszła fala szaleństwa, chwilowości, rozbicia, poczucia niemożności i izolacji od innych, która rozerwała więzi wewnątrz Polrum – zarówno więzi Dzieci między sobą, jak i jej z Dziećmi.

Nie przypominało to przerażającej, katastrofalnej lawiny, która nadeszła z ludzkiego świata Sangre de Cristo miesiąc temu. Wicecaryca uznała za zabawne, że planeta biorąca nazwę od krwi ludzkiego zbawcy i orędownika pokoju stała się epicentrum działań, które na pewno wywołają galaktyczne zamieszki. A nawet galaktyczną wojnę. Dziecko-teolog powiedziało, że krew ludzkiego Chrystusa miała przynieść jedność i pokój. Tym razem wywołała zamieszanie, podziały i wojnę. Zacznie się przekuwanie lemieszy na miecze, powtarzało jej Dziecko raz po raz.

Impuls z Mao Wielkiej okazał się słabszy, ale jego rezultat był taki sam. Rozdzielenie. Rozdarcie więzów między nią i jej Dziećmi. Jako strażników Więzi – a w zasadzie nie tyle strażników, co twórców połączenia, które wiązało wszystkie stworzenia włączone do Roju – trauma impulsu dotknęła jej lud w nieco mniejszym stopniu.

Dolmasi jednak nie mieli tyle szczęścia. I przez Więź Polrum czuła ich gniew. Ich straszliwą wściekłość.

Wyczuwała także żądzę zemsty.

– Zapewniam was, Dzieci moje, że nie zostanie to zlekceważone – powiedziała na głos i przez Więź, a potem rozkazała sternikowi, aby wprowadził nowy kurs.

ROZDZIAŁ 6

Orbita Mao Wielkiej

Hangar myśliwców OZF „Niepodległość”

– Spóźniłeś się, Zivik.

Hangar myśliwców wciąż jeszcze był w remoncie i panował w nim katastrofalny bałagan po samobójczej detonacji bomby przez zwolennika GKL, który zaciągnął się do załogi. Rozgardiasz przygotowań do akcji tylko pogłębiał ogólne zamieszanie na lądowisku, ponieważ maszyny przy starcie i lądowaniu musiały omijać sprzęt naprawczy.

Zivik ugryzł się w język i postarał nie skrzywić gniewnie na dowódcę swojej eskadry.

– Byłem w symulatorze. Przybiegłem najszybciej jak mogłem.

Dowódca poprawił zapięcia kombinezonu.

– Przybiegłem najszybciej jak mogłem… panie poruczniku.

„Wystarczy policzyć do dziesięciu. Raz… dwa… trzy…”

As, jedna z pilotek jego eskadry, ocaliła Zivika przed powiedzeniem czegoś, czego na pewno by pożałował.

– Co to za alarm, Trak? – rzuciła, zapinając hermetyczne obejmy rękawic.

Trak, czyli porucznik Farrell, przesunął palcem po skrzydle myśliwca As i spojrzał uważnie na opuszkę. Zupełnie jakby kurz miał znaczenie w kosmicznej bitwie na śmierć i życie. Zivik zapragnął wytarmosić dupka za ucho i wbić mu do tego pustego łba odrobinę rozumu i realizmu.

– Krążowniki Dolmasi atakują Mao Wielką. Wypuściły myśliwce. Dostaliśmy rozkaz, aby zestrzelić maszyny obcych, które nękają okręty naszej floty oraz platformy obronne.

Zivik widział, że podobna scena powtarza się na całym lądowisku – dowódcy eskadr przedstawiali podwładnym ogólną sytuację taktyczną. Każdy z tych dowódców odpowiadał na pytania członków eskadry, na które i tak nie znał odpowiedzi. Tak samo, jak na pytanie Zivika.

– Wiemy coś o myśliwcach Dolmasi? Żaden pilot floty nigdy wcześniej nie miał z nimi do czynienia.

Twarz porucznika Farrella pozostała niewzruszona. Wyraźnie lubił kontrolować sytuację, a nieznajomość odpowiedzi stanowiła naruszenie tej kontroli. Zivik zdążył już poznać przełożonego i wiedział, że Farrell zawsze znał odpowiedź na każde pytanie, nawet jeśli tak naprawdę jej nie znał.