Wydawca: Amber Kategoria: Obyczajowe i romanse Język: polski Rok wydania: 2013

Uzyskaj dostęp do tej
i ponad 20000 książek
od 6,99 zł miesięcznie.

Wypróbuj przez
7 dni za darmo

Ebooka przeczytasz w aplikacjach Legimi na:

e-czytniku kup za 1 zł
tablecie  
smartfonie  
komputerze  
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Liczba stron: 361 Przeczytaj fragment ebooka

Odsłuch ebooka (TTS) dostępny w abonamencie „ebooki+audiobooki bez limitu” w aplikacji Legimi na:

Androida
iOS
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?

Ebooka przeczytasz na:

Kindlu MOBI
e-czytniku EPUB
tablecie EPUB
smartfonie EPUB
komputerze EPUB
Czytaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Czytaj i słuchaj w chmurze®
w aplikacjach Legimi.
Dlaczego warto?
Zabezpieczenie: watermark Przeczytaj fragment ebooka

Opis ebooka Spod Kołdry - Luke Bradbury

Młody Australijczyk Luke jest w Londynie sam jak palec, bez grosza przy duszy i żadnych perspektyw. Gorzej już być nie może. I wtedy znajduje interesujące ogłoszenie. Skuszony wizją szybkich pieniędzy – i szansą na seks z tyloma kobietami, z iloma zdoła – zostaje mężczyzną do wynajęcia. Każdy facet dałby się zabić za taką pracę...

Wkrótce Luke staje się najgorętszym towarem w mieści: płyną zlecenia... i pieniądze. Wśród jego klientek jest nieśmiała czterdziestolatka mieszkająca z matką, celebrycka lesbijska para, dziewica rozpaczliwie pragnąca przestać być dziewicą, narkomanka z rockowego światka i małżeństwo z pierwszych stron gazet. Luke wkrótce dowiaduje się o kobietach wszystkiego, co powinien wiedzieć, żeby móc dać im maksymalną rozkosz, wchodząc do ich umysłów… tak jak do ich łóżek.

Ale szybko odkrywa mroczną stronę swojego nowego lukratywnego zawodu.

 

Czy sprzedaje tylko swoje ciało, czy także i duszę?

Opinie o ebooku Spod Kołdry - Luke Bradbury

Fragment ebooka Spod Kołdry - Luke Bradbury

Redakcja stylistyczna

Dorota Kielczyk

Korekta

Renata Kuk

Joanna Egert-Romanowska

Projekt okładki na podstawie pomysłu

HarperCollinsPublishers Ltd 2008

Zdjęcie na okładce

© moodboard/Corbis/Fotochannels

Tytuł oryginału

Under Cover.

The Adventures of a Real Life Gigolo

Copyright © Luke Bradbury 2008

Luke Bradbury asserts the moral right to be identified as author of this work.

Originally published as Under Cover in the UK by HarperCollins, 2008.

All rights reserved.

For the Polish edition

Copyright © 2013 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-4818-9

Warszawa 2013. Wydanie I

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-952 Warszawa, ul. Wiertnicza 63

tel. 620 40 13, 620 81 62

www.wydawnictwoamber.pl

Konwersja:

„Ślicznej” – za jej całą miłość i wsparcie

Dzień jak co dzień

Na miłość boską, ile jeszcze? Zadzwoń wreszcie tym cholernym dzwoneczkiem, ty draniu!

Na środku posadzki posuwam fantastyczną dziewczynę: Carrie, Emily czy jakoś tak. Nie pamiętam, jak ma na imię, przy szóstej z kolei imiona się mieszają. To nie znaczy, że nie jest dobra w tym, co robi. W końcu to profesjonalistka, tak jak ja, więc zna te wszystkie ruchy, jest zwinna i wysportowana. Tylko że po prostu nie wiem, czy zaraz nie wymięknę. Dosłownie.

Staram się, jak mogę. Oboje ostro dajemy czadu. Podłoga trzeszczy pod naszym ciężarem. Niemal pływamy w morzu własnego potu, napierając na siebie wilgotnymi ciałami. Ledwie się wynurzamy, żeby zaczerpnąć powietrza, mam w ustach kosmyk jej jasnych włosów; jest już tylko to nasze dyszenie i szalone tempo.

Marzę o jednym – żeby usłyszeć srebrzysty dźwięk dzwoneczka, który Brian trzyma kciukiem i palcem wskazującym. Ale dzwoneczek milczy. Brian nas obserwuje.

Aż w końcu zadowolony potrząsa dzwoneczkiem. Wyczerpani padamy jak martwi. Usiłujemy odzyskać oddech, Brian tymczasem wychodzi zza zasłony i rzuca nam szlafroki. Pomagam dziewczynie wstać, obejmuję ramieniem jej drobne ciało.

– W porządku?

– Mhm. – Uśmiecha się pod nosem, sapiąc głośno. Jest ładna, ma coś około dwudziestu trzech lat, czyli mniej więcej tyle co ja.

– Luke, ty zostań. – Brian poprawia pasek swojego szlafroka. – A ty, Emmo, chodź ze mną.

Emma, no właśnie.

Wychodzą z pokoju. Odprowadzam ją wzrokiem, wpatruję się w jej lśniące nogi.

Emma w progu odwraca się do mnie.

– Miło było cię poznać, Luke. Do zobaczenia, być może.

– Dzięki i do zobaczenia, Emmo.

Być może.

Stoję pośrodku pokoju i czekam. Po pewnym czasie słyszę trzask zamykanych drzwi frontowych. Idę do łazienki, żeby zmyć z siebie Emmę. Ciepły strumień wody jest jak kurtyna oddzielająca ją od kolejnej dziewczyny.

A może na dziś to już koniec?

Wycieram się, znów otulam szlafrokiem. Lubię czuć na sobie jego miękkość. Wiążę pasek i w tej samej chwili wchodzi Brian. Wysuwa fotel zza zasłony, siada, wyciąga przed siebie nogi. Unosi butelkę piwa w toaście.

– Twoje zdrowie!

– Do cholery, Brian, myślałem, że już nigdy nie zadzwonisz!

– A ja myślałem, że lubisz seks – odpowiada drwiąco.

Siadam w drugim fotelu i sięgam po piwo, które stoi na podłodze zapomniane, odkąd zjawiła się Emma.

– Do pewnego stopnia. Ty nie musisz się wysilać.

– Przecież faceci w twoim wieku nigdy nie mają dosyć! – Uśmiecha się złośliwie.

Unoszę butelkę do ust i upijam łyk, zanim odpowiem.

– Niby tak. – Śmieję się. – Ale to nie znaczy, że czasami nie musimy zaczerpnąć tchu!

Obolałe mięśnie to potwierdzają.

Układ z Brianem jest bardzo jasny. Polubiliśmy się od razu, jak zacząłem dla niego pracować. Powiedzmy sobie szczerze – musieliśmy. Bo choć zatrudniał mnie i dziewczyny, nie byliśmy sobie równi. Brian to podglądacz, przez co ja stałem się jego ogierem.

Któregoś razu ściągnął mnie i aż dwanaście dziewczyn tej samej nocy. Zazwyczaj wygląda to tak: wzywa mnie późnym popołudniem, pijemy razem drinka, a potem dzwoni po pannę dla mnie. Dzwoneczek to sygnał i zarazem symbol tego, że to Brian kontroluje sytuację. Jeśli mamy przestać, potrząsa dzwoneczkiem. Czasami po dwudziestu minutach, czasami po pięciu. Dziewczyna wychodzi, ja zostaję, robimy krótką przerwę, a potem Brian dzwoni do agencji po kolejną laskę dla mnie i kwadrans później pojawia się moja następna partnerka.

Brian nigdy do nas nie dołączał, zawsze tylko ukrywał się za zasłoną i patrzył, choć nie wiem, co jeszcze tam robił. Każdy zaspokaja się po swojemu. Niekiedy seks trwał tak długo, że – tak jak teraz, z Emmą – marzyłem, żeby w końcu zabrzęczał ten cholerny dzwoneczek. Co za dużo, to niezdrowo.

Mimo wszystko nadal nie mieściło mi się w głowie, że ktoś mi za to płaci. Moi kumple co rano idą do pracy w biurach i knajpach, biegną na wykłady, a ja mogę przez cały dzień wylegiwać się w łóżku i robić, co tylko zechcę. Aż do wieczora, kiedy – być może – czeka mnie seks z pięcioma różnymi dziewczynami, które wybrał dla mnie Brian. I tym sposobem zarabiam w ten jeden wieczór więcej niż moi kumple przez tydzień. Zbyt piękne, żeby było prawdziwe.

Brian przyglądał mi się. Jego butelka była już pusta, moja jeszcze nie, ale wiedziałem, co zaraz powie. Nie wstając, odepchnął się bosymi stopami od podłogi i przesunął się razem z fotelem w tył. W ręku trzymał komórkę. Miał agencję towarzyską na liście szybkiego wybierania, więc nie musiał nawet szukać numeru.

– No cóż, Luke. Szykuj się na numer siedem – zapowiedział z szelmowskim uśmiechem.

Początki

Początek sierpnia

Wykiwali nas, dranie!

Mark wypluł te słowa pochylony nad kuchennym stołem. Przed chwilą pokazał mi wyciąg ze swojego konta i potwierdzenie jego słów krzyczało czerwonymi literami na pół kartki. Spojrzałem na swój kubek herbaty i smętnie skinąłem głową. Doskonale wiedziałem, o co mu chodzi. A najgorsze, że tak naprawdę nikt nas nie wykiwał. I to bolało najbardziej.

„Poznawaj dziesiątki dziewczyn. Co tydzień wyślemy cię na sześć randek, będziesz zarabiał 90 funtów za godzinę…”

Tak mamiła ulotka reklamowa internetowej agencji towarzyskiej – i na pewno skusiło się na to mnóstwo kolesiów, nie tylko Mark i ja. Chłopaków pełnych męskiej dumy, za to z pustymi kieszeniami, którzy uwierzyli, że laski będą rzucały się im do stóp, gości na tyle głupich, że wybulili sto osiemdziesiąt funtów opłaty rejestracyjnej.

Tylko że w ciągu trzech tygodni, które minęły, odkąd z bólem serca wydaliśmy tyle kasy, nie zadzwoniła nawet jedna dziewczyna zainteresowana usługami Marka. Ani moimi.

Upiłem łyk herbaty i spojrzałem na kumpla. Niemożliwe, żeby chodziło o to, że nie jesteśmy przystojni. Oczywiście za żadne skarby nie przyznałbym, że niezłe ze mnie ciacho. W mojej rodzinie oberwałbym w ucho za coś takiego, za przechwalanie się. Ale już nieraz słyszałem, że wyglądam jak Tobey Maguire, ten aktor ze Spidermena. Mnie to wystarcza. Mam metr osiemdziesiąt pięć wzrostu, ciemnoblond włosy, które w domu, w Australii, szybko jaśnieją. Mark jest ode mnie trochę niższy i ma ciemniejsze włosy. Obaj dużo ćwiczyliśmy. W sobotnie wieczory zaliczaliśmy więcej sukcesów niż porażek.

Mark pokręcił głową.

– To jest Londyn, do jasnej cholery. Gdzie się podziały te wszystkie panny? – Wyjął herbatnik z opakowania na stole, odgryzł kawałek z namysłem. Nie dziwiło mnie, że o to pyta. W ciągu minionych weekendów i pijackich wypraw jakoś nie waliły do nas drzwiami i oknami.

– Najwyraźniej nie chcą dzwonić po faceta. A faceci ściągają sobie dziewczyny bez oporów.

Przed oczami stanęła mi budka telefoniczna, od podłogi po sufit pokryta kolorowymi ulotkami agencji towarzyskich. Przyklejone do szyb zasłaniały słońce. To był mój pierwszy kontakt z Anglią, kiedy dziewięć tygodni temu zadzwoniłem do mamy, żeby jej powiedzieć, że dotarłem cały i zdrowy.

– Po dziewczynę można zadzwonić z pierwszej lepszej budki telefonicznej. Ale po chłopaka… – Myślałem na głos, usiłując rozwiązać nasz problem.

– Przecież od tego jest Internet – prychnął Mark i plunął przy tym okruszkami. Starł je ze stołu ze zniecierpliwieniem.

Przesuwałem palcem po sosnowym blacie, aż namacałem rysę. Pogłębiałem ją paznokciem. Spojrzałem swojemu współlokatorowi w oczy.

– Tak, ale one nas nie szukają, bo nawet nie wiedzą, że jest czego szukać. Wolą poczekać na sobotnią noc i zobaczyć, czy coś się wydarzy.

– Albo obejść się smakiem. – Skinął głową.

– No właśnie. Zresztą nawet gdyby wiedziały, że mogą znaleźć w Internecie faceta na szybki numerek, nie mamy pewności, że zdecydowałyby się na to.

Podniosłem kubek, upiłem kolejny łyk i znów wróciłem myślami do budki telefonicznej i ogłoszeń agencji towarzyskich, i dziewczyn na telefon. Trafiałem na te informacje, szukając pokoju do wynajęcia. To były ciężkie chwile; nocowałem na brudnej podłodze w mieszkaniach znajomych znajomych, choć instynktownie czułem, że nikt mnie tam nie chce. Wspólny pokój z Markiem w tym domu to o niebo lepsze rozwiązanie, mimo puszek po piwie walających się na podłodze w pobliżu kosza na śmieci, do którego nie zawsze udaje nam się trafić. Mark szukał współlokatora, żeby obniżyć koszty czynszu. Znalazłem jego ogłoszenie w serwisie Gumtree. Polubiliśmy się od pierwszej chwili, gdy spotkaliśmy się na drinka. Zapewne nie bez znaczenia był tu fakt, że obaj pochodzimy z małych australijskich miasteczek.

– No wiesz, o co mi chodzi; korzystałeś kiedyś z dziewczyny na telefon? – Pytająco uniosłem brwi.

Pokręcił głową.

– Nie, no co ty. Nie muszę… – Napuszył się.

Odstawiłem kubek.

– No właśnie.

I wtedy to do mnie dotarło. Co my sobie myśleliśmy? Nie ma popytu na seks z żigolakami hetero. Ani na seks za pieniądze, przynajmniej jeśli to kobieta ma płacić.

– Naprawdę nas wydymali, co? – Westchnąłem ciężko.

Mark uśmiechnął się nagle.

– Na szczęście nie dosłownie. I z tego możemy się cieszyć.

Roześmialiśmy się głośno, ale żaden z nas nie zapomniał, że zostaliśmy bez grosza. Zaryzykowaliśmy, inwestując ostatnie oszczędności. Liczyliśmy na szybki, łatwy zarobek – i przegraliśmy.

– Cóż, chyba nie my jedni daliśmy się na to nabrać – mruknął Mark. – Pomyśl: w Londynie są pewnie setki takich kolesiów. – Rozłożył ramiona, jakby chciał objąć całe miasto, a nie tylko naszą paskudną kuchnię na zadupiu zachodniego Londynu. – I teraz jak my płaczą nad herbatą, dumając, co by było gdyby!

Westchnąłem. Nie sposób zaprzeczyć, że to idealna praca w niepełnym wymiarze godzin. Seks za pieniądze. Moglibyśmy rzucić nasze kiepsko płatne kelnerowanie, zmywak czy faszerowanie kebabów, ledwo żywi na kacu; koszmarne zajęcia u znajomych znajomych, którzy płacili tak mało, jak to tylko możliwe. O nie, Londyn okazał się czymś zupełnie innym, niż obiecywał.

Spuściłem wzrok na kubek i czułem, jak trybiki w mojej głowie pracują intensywnie.

– No, to właśnie tak odbijemy sobie tę kasę – stwierdziłem.

– Co?

– Posłuchaj: możemy przecież sporo zarobić, zakładając agencję, w której nowi klienci muszą wnieść opłatę rejestracyjną.

– I co? Nabić ich w butelkę, tak samo jak nas nabito? Proszę cię. – Mark spochmurniał.

Smętnie skinąłem głową.

– Cóż, przyznaję, że to niezbyt etyczne. – Zamyśliłem się. – Ale z drugiej strony, też nie takie złe. A gdybyśmy założyli agencję, reklamowali nasze usługi wśród kobiet i namawiali facetów, żeby się u nas zarejestrowali? Naprawdę dawalibyśmy im zlecenia, oczywiście jeśli zdobędziemy ich wystarczająco dużo, ale to my mielibyśmy pierwszeństwo. Co w tym złego? Nasze zawsze na górze.

Mark przechylił głowę i przez chwilę to rozważał. W końcu się uśmiechnął.

– Rany, Luke. Wystarczyło kilka tygodni w tym kraju i już z ciebie prawdziwy londyński bandzior!

Odpowiedziałem uśmiechem. Podniósł kubek i na żarty stuknęliśmy się nimi.

Myśli kołatały mi się w głowie. Puścimy ogłoszenia w londyńskich darmowych gazetkach. To na pewno nie jest drogie. Reklamy dla klientek, w Internecie coś, żeby przyciągnąć mężczyzn. I zdjęcia. Ja, Mark i nasi kumple, żeby dziewczyny miały z czego wybierać.

– Mark, spójrzmy prawdzie w oczy. Warto spróbować, już naprawdę nie mamy nic do stracenia.

Chyba spodziewałem się, że plan zadziała z dnia na dzień, a tak się oczywiście nie stało. A wtedy to wszystko wydawało się lipą, zwykłą zabawą kumpli. Mimo że z bólem serca wyłożyłem pięćdziesiąt funtów na ogłoszenie w darmowej gazecie i mimo że zamieściliśmy w Internecie galerię zdjęć. Było nas siedmiu; przez całe popołudnie pstrykaliśmy sobie fotki na tle zaciągniętych zasłon w naszym saloniku, żeby choć trochę przypominał atelier fotograficzne. I wmawialiśmy sobie, że robimy to dla żartu.

Ale wcale nie robiliśmy tego dla żartu, prawda?

Nie tyle my; jak się okazało, tylko ja.

Zadzwonił telefon. Siedzieliśmy z Markiem na kanapie, sączyliśmy piwo Stella i gadaliśmy na temat wydarzeń ostatniej nocy. Spojrzeliśmy na siebie. Mark nie zamierzał się ruszyć, więc to ja wstałem i podniosłem słuchawkę.

– Halo?

– Dzień dobry. Widziałam panów ogłoszenie.

O cholera!

Byłem w szoku, musiałem usiąść. Nie udało nam się wymyślić szczególnie oryginalnej treści, ale najwyraźniej zadziałała. Usiłowałem odzyskać zimną krew. Zadzwoniła pierwsza klientka – choć tego oczywiście nie mogłem jej powiedzieć.

– Dzień dobry, czym możemy pani służyć?

W co my się wpakowaliśmy?

– Cóż, nigdy przedtem tego nie robiłam – wymamrotała. – Chciałam zapytać, czy moglibyście przysłać mi kogoś jutro wieczorem?

Co ja sobie myślałem? Nie dam rady, to nie dla mnie. Przecież właśnie dlatego podałem swój numer telefonu – miałem jedynie umawiać potencjalne klientki z innymi chłopakami.

Fantazjować o telefonach od kobiet spragnionych seksu to jedno, a iść do łóżka z każdą, która się odezwie, to coś zupełnie innego. A jeśli okaże się, że jest brzydsza, niż sobie wyobrażałem? Co wtedy?

Nasza pierwsza klientka nie była zbyt młoda – domyślałem się po głosie – za to bardzo zdenerwowana.

Witaj w klubie.

Wyprostowałem się i zagadałem jak profesjonalista.

– Czy oglądała pani zdjęcia w Internecie? Czy któryś z naszych panów szczególnie panią zainteresował, pani…?

Mark nadstawił ucha. Przyglądał mi się z uśmiechem od ucha do ucha. Oczy miał jak spodki. Pokręciłem głową, dając mu do zrozumienia, żeby wyluzował, i usiłowałem skoncentrować się na rozmowie.

– Jenny – usłyszałem w słuchawce. – Nie mam komputera.

A więc to już na pewno starsza kobieta. No, dobrze.

– Bardzo mi miło, Jenny, ja jestem Luke. To nic, że nie masz komputera. Nie widzę problemu. Jak twój wymarzony kochanek powinien wyglądać? W naszej agencji jest sporo młodych mężczyzn o różnej urodzie.

Mark stłumił śmiech. Łypnąłem na niego groźnie.

– Ja nie… sama nie wiem – wyjąkała.

A zatem niezdecydowana. To też nie problem. Musiałem jedynie dopilnować, żeby była zadowolona z usługi. A najwyraźniej nie poradzi sobie z brutalnym samcem, takim jak Simon, nasz rugbista. Do Jenny pasuje dżentelmen, który jej nie spłoszy.

– Wydajesz się miły. – Zachichotała nerwowo. – Może ty?

O cholera!

– Dzięki, Jenny, ale to niestety niemożliwe. – Starałem się mówić przyjaźnie i ciepło, choć nie do końca wiedziałem, co plotę. – Ale wiesz co? Osobiście zadbam o to, żebyś była miło zaskoczona.

Zapisałem potrzebne szczegóły i się rozłączyłem.

Kiedy odłożyłem słuchawkę, Mark zaczął bić brawo.

– Gratulacje. Mamy pierwszą klientkę i to dzięki tobie!

– Owszem, tylko że teraz musimy zdecydować, który z nas ją bierze. Chcesz? – Usiadłem obok niego i podniosłem puszkę z podłogi.

– Jaka jest?

– Sądząc po głosie, to kobitka w wieku mojej matki.

Mark skrzywił się z niesmakiem.

Roześmiałem się.

– No to odrzuciłeś Madonnę.

– Fakt.

– A co tam, same kości i brak poczucia humoru – mruknąłem. – Poczekaj, już wiem, kogo wyślemy.

– Co? Kogo? – Mark nie nadążał.

Wybrałem numer, wcisnąłem zieloną słuchawkę i oparłem się o ścianę.

– Jak to kogo? Roba, oczywiście. On jest zawsze chętny. A po drugie, wiecznie potrzebuje forsy.

– Jasne. – Mark wzruszył ramionami. – Koleś cierpi na chroniczny brak gotówki.

Rob chyba nigdy nie liczył się z pieniędzmi, zwłaszcza że do pewnego momentu dostawał z banku tyle, ile sobie zażyczył. Tylko że teraz bank zażądał spłaty i tym sposobem karta kredytowa straciła swój magiczny urok.

No, dawaj, Rob, odbieraj, zaklinałem go w myślach.

W końcu odebrał.

– Cześć, Rob. Tu Luke. Chciałbyś szybko zarobić parę funtów? Zadzwoniła do nas klientka i od razu pomyślałem o tobie.

Najpierw trochę komplementów.

Widziałem, jak po drugiej stronie pokoju brwi Marka wędrują w górę. Rob połknął przynętę. Wyczuwałem jego zainteresowanie.

– Wiesz co? Ponieważ to będzie twój pierwszy raz, odpuścimy ci naszą prowizję, a po wszystkim ty po prostu opowiesz, jak poszło, i postawisz mi piwo.

Upiłem łyk z puszki, odstawiłem ją na krzesło. Kątem oka zauważyłem, że brwi mojego współlokatora dotykają już linii włosów. Chyba był zły.

Drażniło mnie to, ale udało mi się spokojnie przekazać Robowi wszystkie szczegóły zlecenia. Zakończyłem rozmowę i spojrzałem na Marka.

– No, co?

– Niby jak ta firma ma działać, jeśli zamierzamy odpuszczać prowizję? – sapnął, gdy wracałem na miejsce.

– Tak, tak, ale czasami warto pomóc kumplowi, co nie? Zresztą, to nasze pierwsze zlecenie, chociaż Rob o tym oczywiście nie wie. To już się nie powtórzy.

W milczeniu sączyliśmy piwo. Potem Mark uśmiechnął się – najwyraźniej humor mu się poprawił.

– Rany, Luke, rozwijamy biznes. Wyobrażasz to sobie?

Z uśmiechem skinąłem głową. Przybiliśmy piątkę.

Rob zadzwonił następnego dnia wieczorem, gdy skończyłem zmianę w kawiarni i pichciłem sobie kolację. Słyszałem w tle knajpiany gwar i mogłem tylko liczyć na to, że alkohol wypity dla kurażu nie wpłynie na zachowanie chłopaka, kiedy spotka się z Jenny.

– Luke, stary, sam nie wiem. Nie jestem pewien, czy dam radę.

Nie tchórz mi teraz, Rob.

– Nie przejmuj się. Potraktuj to jak zwykłą randkę. Spotkasz się z nią, walniecie sobie drinka, pójdziecie do niej…

Odruchowo skubałem tapetę odłażącą od ściany przy telefonie. Poprzedni lokator zapisywał na tynku numery. Czasami mnie kusiło, żeby pod nie zadzwonić – ot, tak, dla zabawy.

– Jasne, ale na randki chodzę z dziewczynami, które mi się podobają – zaznaczył Rob. – A jeśli ona mi się nie spodoba?

– No cóż, pamiętaj, że dostajesz za to pieniądze.

Pomyślałem o zdenerwowanej Jenny, jak czeka na kogoś, kto potraktuje ją dobrze, kto nie sprawi jej zawodu. Nie, tu nie chodzi tylko o forsę.

– Słuchaj, Rob, każdy czuje się niepewnie przed pierwszym razem. Ona też. Więc wyluzuj.

Skrawek tapety został mi w dłoni. Upuściłem go na podłogę.

– A ty, Luke? Miałeś tremę? Jak to było z tobą?

Przełknąłem ślinę. Bo to przecież Rob poszedł na pierwszy ogień jako facet na telefon.

Nie wiedziałem, co odpowiedzieć. Wbiłem wzrok w paprochy na dywanie, który aż się prosił, żeby go odkurzyć. I pewnie by się doprosił, gdybyśmy mieli odkurzacz.

– Każdy przeżywa to inaczej. Musisz po prostu iść i zostawić po sobie ślad. Bądź marzeniem każdej kobiety.

– Pewnie – mruknął Rob bez przekonania.

– Wiesz, co robić, doskonale to wiesz. Przecież ciągle zaliczasz panienki, prawda? A tym razem musisz po prostu być trochę bardziej szarmancki. – I po chwili namysłu: – Chyba że oczywiście klientka zażyczy sobie czegoś innego.

Usłyszałem chichot w słuchawce. Już lepiej.

– No dobra, dobra.

– Nie martw się, gładko ci pójdzie – zapewniłem. – Tylko pamiętaj, nie pij za dużo przed. Musisz zrobić dobre wrażenie.

– Jasne.

– I po wszystkim zaraz do mnie zadzwoń, a teraz idź i zaszalej sobie.

Oddzwonił o wpół do jedenastej, w dużo lepszym humorze. Sądząc po jego głosie, trafił szóstkę w lotto.

– W życiu tak łatwo nie zarobiłem stu pięćdziesięciu funcików – krzyknął, zagłuszając knajpiany harmider.

– Widzisz? Mówiłem, że będzie dobrze – roześmiałem się, zarażony jego entuzjazmem.

– Stary, nie uwierzysz. Laska nie chciała skonsumować transakcji.

– No nie! – zawołałem zszokowany.

– No właśnie! Spotkaliśmy się w Dunkin Donuts, tak jak mówiłeś. Niedaleko Piccadilly. Siedziałem tam ze czterdzieści minut, ale skończyło się na kawie. Tylko tyle. Nawet nie poszliśmy do hotelu. A mimo to mi zapłaciła!

Pieprzony farciarz.

– Jeśli to tak cholernie proste, wysyłaj mnie do każdej – wybełkotał.

Jeśli to tak cholernie proste, Rob, wszystkie zachowam dla siebie.

Jenny odezwała się tydzień później. I do tej pory zadzwoniła tylko ona. Na razie więc nie zanosiło się na to, żebyśmy mieli zbić majątek w tej branży. A zatem małe szanse, żebym szybko rzucił pracę w kawiarni i pubie.

– Cześć, Luke, tu Jenny.

W pierwszej chwili nie skojarzyłem, kto mówi. Jenny? Już tak długo czekałem na jakiś odzew, że prawie zapomniałem o ogłoszeniu. Ale jak już zaskoczyłem, od razu wszedłem w rolę recepcjonisty.

– Witaj, Jenny, bardzo nam miło, że znowu do nas dzwonisz. Rob bardzo pozytywnie wspominał wasze spotkanie.

A jakże.

– Był niezwykle miły.

– Widzisz? Mówiłem, że będziesz przyjemnie zaskoczona – pochwaliłem się.

– Tak, dziękuję. Ja…

Zapadła niezręczna cisza. Po chwili wytoczyłem najcięższe działa. W końcu prowadziłem firmę.

– Czy możemy coś jeszcze dla ciebie zrobić? Chciałabyś ponownie spotkać się z Robem?

Kiedy znów się odezwała, w jej głosie wyczułem wahanie. Mówiła cicho:

– Widzisz, Luke, chętnie spotkałabym się z tobą.

Z największą radością, kochana. Rob bez wysiłku zgarnął sto pięćdziesiąt funciaków. Wchodzę w to.

– Czy to nie wbrew zasadom?

Tym razem byłem gotowy stawić czoło wyzwaniu, ale najpierw musiałem wyjaśnić, co się stało, że porzucam funkcję recepcjonisty.

– Jenny, tak się składa, że mamy specjalne procedury dotyczące sytuacji, gdy pozostali panowie są zabukowani. – Jasne, akurat. – Nasze klientki nie mogą przecież czekać w nieskończoność.

– Więc się spotkamy? – W jej głosie brzmiała dziewczęca nadzieja.

– Oczywiście, Jenny.

W myślach już wydawałem niezarobione jeszcze pieniądze: porządne dżinsy, kilka płyt, rachunek telefoniczny… Rozmowy z rodziną kosztowały majątek. A Jenny zapłaci nawet za kawę!

– Bardzo się cieszę. Bo tym razem chcę przeprowadzić wszystko do końca. Chcę, żebyś się ze mną kochał, Luke.

Niemal słyszałem pisk hamulców w swojej głowie.

Takie już moje pieprzone szczęście.

– W takim razie podaj mi adres, dobrze? – wycedziłem przez zęby, choć miałem nadzieję, że tego nie wychwyciła.

Zapisałem nazwę ulicy i numer domu, pożegnałem się i odłożyłem słuchawkę.

Tak jest, Mark, ruszamy z kopyta. Naprawdę ruszamy…

Jenny

Koniec sierpnia

Widziałem swoje odbicie w szybie wagonu, ale nie chciałem spojrzeć sobie w oczy. Wbiłem wzrok w dłonie i zacisnąłem je, żeby się nie trzęsły.

Niepotrzebny mi taki stres w życiu. Nie muszę się spotykać z tą całą Jenny. Mogę wysiąść na następnej stacji i wrócić do domu.

A zatem wreszcie nadszedł ten dzień. Chwila prawdy. Po raz pierwszy miałem wcielić się w faceta do towarzystwa i byłem przekonany, że można to wyczytać z mojej miny.

Zagryzłem wargi i zmusiłem się, żeby popatrzeć na współpasażerów, zachowywałem się jak gdyby nigdy nic.

Nagle zdałem sobie sprawę, że wpatruję się w kobietę. Do tego stopnia pogrążyłem się w myślach, że dopiero teraz to zauważyłem. Szybko podniosłem wzrok i spojrzałem na reklamę nad jej głową. Dowiedziałem się, pod jaki numer dzwonić, żeby zainstalować sobie klimatyzację. Ukradkiem znów zerknąłem na kobietę. Była ode mnie o kilka lat starsza. Czytała gazetę. Ciemne oczy, włosy do ramion, krótka grzywka. Wyglądała lepiej niż dobrze. Prawdziwa angielska róża.

Dałbyś radę, prawda?

I w tym tkwił problem. Dyskretnie rozglądałem się po otaczających mnie babkach i rozważałem, czy mógłbym je stuknąć, czy nie. I zastanawiałem się, czy Jenny wygląda jak jedna z nich.

Wysiadłem na stacji Shepherd’s Bush. Przełknąłem nerwowo. Wolałem nie myśleć o tym, co miałem zaraz zrobić. Skręciłem w lewo i po chwili znalazłem właściwą ulicę.

Im bardziej zagłębiałem się w uliczkę Jenny, w tym gorszym stanie były okoliczne budynki. Dom pod podanym adresem niemal krzyczał, że mieszka tu sporo osób. Zaniedbany ogródek, którym nikt nie zawracał sobie głowy? Tak jest. Obszarpane karteczki z nazwiskami przy kilku dzwonkach? Tak jest. Tandetne zasłony w niektórych oknach? A jakże. Robowi naprawdę się pofarciło.

Ostatnia okazja, żeby uciec. Ale nie, zebrałem się w sobie i nacisnąłem dzwonek.

– Luke? – W domofonie rozległ się metaliczny głos. – Wejdź, proszę.

Pchnąłem drzwi frontowe, pokonałem obskurny hol i pobiegłem na górę. Przeskakiwałem po dwa stopnie naraz i jednocześnie uważałem, żeby nie poślizgnąć się na wytartym chodniku.

Jenny czekała na piętrze, przy wejściu do swojego mieszkanka. Miała na sobie workowaty granatowy sweter i bawełnianą pasiastą spódnicę do połowy łydek.

– O rany, ale jesteś przystojny. – Zarumieniła się.

– Przystojniejszy niż Rob? – zażartowałem.

Wbiła wzrok w kapcie, a ja skarciłem się w myślach. Może nie powinienem jej przypominać, że już kiedyś tego próbowała i poległa.

Ale chciałem ją trochę rozluźnić, siebie zresztą też. To nie tak, że była jakoś wyjątkowo brzydka. Tyle że z jej twarzy bez makijażu dało się wyczytać, że nie miała lekkiego życia. Siwe pasma przeplatały krótkie ciemne włosy. W jej żyłach płynęła domieszka egzotycznej krwi, choć za żadne skarby świata nie potrafiłbym odgadnąć, skąd ta kobieta pochodzi. Ale owszem, dam radę.

– Spodobał mi się twój głos przez telefon – powiedziała.

– A co, wydałem ci się zabójczo przystojny?

Sprawę komplikował fakt, że była mniej więcej w wieku mojej matki. Nie wiem, ile miała lat: czterdzieści parę, może pięćdziesiąt? I to była dla mnie całkowita nowość. Nie o takich kobietach myśleliśmy z Markiem, kiedy postanowiliśmy spróbować naszych sił w tej branży. Sądziliśmy, że zaleją nas propozycje od młodych lasek, spragnionych seksu bez zobowiązań, ewentualnie zapracowanych biznesmenek, które nie mają czasu na związki. Nadal liczyłem, że tak będzie.

W mieszkaniu Jenny było mało mebli, za to mnóstwo pudeł. Stały wszędzie, a przejście do kanapy w saloniku przypominało wędrówkę w labiryncie.

– Napijesz się herbaty? – zapytała.

– Bardzo chętnie. – Stłumiłem śmiech. Już kilka dni po przyjeździe zorientowałem się, że herbatka to u Brytyjczyków panaceum na wszystko.

Poszła do kuchni, a ja usiadłem wśród poduszek, na kanapie, która najlepsze czasy dawno miała już za sobą. Wyprostowałem nogi, usiłowałem się rozluźnić i opanować narastające poczucie klęski.

Wiekowy rudy kot wynurzył się zza stosu pudeł i powoli ocierał się o moje nogi. Po chwili zjawił się drugi, młodszy. Usadowił się na dywanie pośrodku pokoju, lizał sobie łapki i taksował mnie wzrokiem.

Wróciła Jenny. Domyślałem się już, że nie będzie łatwo. Gadać o seksie z kumplami w pubie czy w parku po meczu piłkarskim to jedno, a co innego zdobyć się na odwagę i porozmawiać o tym z kimś takim jak ona.

I wtedy przypomniałem sobie, co mówiłem Robowi przed jego pierwszą randką w ciemno. Żeby był spełnieniem marzeń każdej kobiety. Żeby postępował tak jak zawsze, tylko bardziej po dżentelmeńsku. Niezłe rady, stwierdziłem w myślach. Tylko że on nawet nie miał okazji z nich skorzystać.

Jenny przyniosła dwa fajansowe kubki w kwiaty. Jeden z nich podała mi z nieśmiałym uśmiechem. Usiadła kilka centymetrów ode mnie.

– Dziękuję. Ładne koty – zauważyłem.

– Naprawdę tak uważasz? – Zaczerwieniła się, jakby już od dawna nie słyszała żadnego komplementu.

Przez kilka koszmarnych chwil piliśmy herbatę w milczeniu, aż w końcu odstawiłem kubek na podłogę i delikatnie wziąłem Jenny za rękę. Uśmiechnęła się niepewnie, a w kącikach jej oczu pojawiły się kurze łapki – o dziwo, jakoś ujmowały jej lat. Przypominała mi płochliwe zwierzątko, do którego trzeba zbliżać się powoli, cierpliwie, małymi krokami.

Nic dziwnego, że Rob nie dotarł nawet do pierwszej bazy.

Nie do końca wiedziałem, co dalej, ale przynajmniej oboje doskonale zdawaliśmy sobie sprawę, dlaczego znalazłem się w jej domu. I choć Jenny w tej chwili tego nie okazywała, na pewno musiała być twarda – w końcu podniosła słuchawkę i zadzwoniła do agencji towarzyskiej. I to nie raz. Wiedziała, czego chce, co jednak nie zmieniało faktu, że to ja musiałem zmierzyć się z wyzwaniem i wykonać kolejny ruch, nie płosząc jej przy tym.

– Pójdziemy do sypialni? – zaproponowałem półgłosem.

Zagryzła dolną wargę i skinęła głową. Wstaliśmy jednocześnie.

Szedłem za nią, nadal trzymając ją za rękę. Minęliśmy kolejną ścianę pudeł i weszliśmy do drugiego pokoju.

To była sypialnia jedynie z nazwy. Tu znów mnóstwo kartonów i żadnego materaca, tylko pościel na dywanie, w kącie. Funkcję szafy pełniły otwarte walizki pełne ubrań.

Jenny chyba wyczuła moje zdziwienie, choć za wszelką cenę starałem się je ukryć.

– I tak nie bardzo mam się kiedy wyspać, dużo pracuję.

– Jasne, spokojnie, Jenny. – Uścisnąłem jej rękę i spojrzałem na prowizoryczne posłanie. Zastanawiałem się, jak od tej dziwnej rozmowy przejść do seksu. Zagryzłem wargi, wziąłem głęboki wdech i spojrzałem na nią. – Może usiądziemy?

Skinęła głową. Ruszyłem w stronę „łóżka” z nadzieją, że kobieta pójdzie w moje ślady.

Zachęć ją, a wszystko jakoś się ułoży. Na pewno.

Usiedliśmy obok siebie. Uśmiechnąłem się do niej z otuchą i w myślach planowałem dalsze posunięcia. W milczeniu wyciągnąłem rękę i delikatnie uniosłem brzeg jej swetra.

Przez chwilę patrzyła na mnie tymi wielkimi ciemnymi oczami, a potem zrozumiała aluzję, uniosła ręce nad głowę i ściągnęła sweter. Wygładziła go na podłodze, starannie złożyła w kostkę i odłożyła na stertę ciuchów w jednej z walizek. W tym tempie nawet się nie rozbierzemy, zanim minie godzina. I może to wcale nie będzie najgorsze, co mogłoby nas spotkać.

Jenny przeczesała włosy palcami. Bez swetra wydawała się o wiele szczuplejsza. Miała jeszcze na sobie kremową bluzkę.

A ja nadal siedziałem w koszuli. Czyli byliśmy mniej więcej na tym samym etapie.

– Mam pomysł. – Zbliżyłem dłoń do swojego górnego guzika. – Ja rozepnę koszulę, a ty w tym samym czasie bluzkę. Co ty na to?

Skinęła głową. Nadal milczała.

Dotknęła guzika pod szyją i materiał rozchylił się odrobinę. Palce powędrowały niżej, do kolejnego guzika; cały czas unikała mojego wzroku.

Skończyła, widziałem jej biały stanik, ale nadal miała opuszczoną głowę. Wpatrywała się w dłonie splecione na kolanach, jakby się czegoś wstydziła.

Bez namysłu zdarłem z siebie koszulę. Zupełnie jak w domu. W tamtym klimacie po prostu łatwiej wyskakuje się z ciuchów, choć trzeba uważać na słońce. Jeszcze zanim tu przyjechałem, słyszałem o Brytyjkach przyłapywanych toples na jakichś imprezach, ale ja jakoś ich sobie nie wyobrażałem. Tutejsze dziewczyny ubierają się warstwowo, bo pogoda ciągle się zmienia. Musi być naprawdę gorąco – według nich – żeby pozbyły się przynajmniej dwóch warstw. Tu i teraz, z Jenny, w pełni zrozumiałem, jak ważne jest to, żeby szanować klientkę i dbać, żeby cały czas czuła się swobodnie. A najlepszy sposób to rozbierać się w takim samym tempie jak ona – ale też pomóc jej trochę przyspieszyć, jeśli zajdzie taka potrzeba.

Wyglądało na to, że nie mam innego wyjścia, muszę jasno powiedzieć Jenny, o co chodzi, i mieć nadzieję, że jej nie wystraszę. Obawiałem się, że jeśli zdam się na jej tempo, nigdy nie skończymy. A im dłużej to potrwa, tym będzie mi trudniej.

– Jenny, zdejmij spódnicę i bieliznę, dobrze? Ja też się przygotuję.

No proszę, powiedziałem to. Jasno dałem jej do zrozumienia, co teraz nastąpi i że już nie ma odwrotu. Ściągnąłem dżinsy i bokserki od Calvina Kleina, wyjąłem z kieszeni prezerwatywę. Odwróciłem się do Jenny – leżała wyprostowana i czekała. Zdjęła już bluzkę, ale nadal była w staniku.

I wtedy zdałem sobie sprawę, że właściwie nie jest źle. Jenny wyglądała całkiem dobrze jak na swój wiek. Owszem, była w niej miękkość, której się spodziewałem, miała też trochę ciała, ale nie budziła we mnie obrzydzenia, czego bałem się najbardziej. Mimo to wiedziałem, że muszę pomóc sobie ręką. Aż tak mnie nie podniecała, żeby obeszło się bez pomocy.

Ani razu nie spuściła wzroku poniżej mojego pasa. Położyłem się obok niej, objąłem ją i przytuliłem, żeby się rozluźniła. Nerwowo kręciła palcem kółka na mojej piersi.

– Muszę się zabezpieczyć – szepnąłem i odsunąłem się od niej delikatnie. – A potem będę się z tobą kochał.

Dopiero wtedy do mnie dotarło, że dla Jenny to, co i jak mówiłem, prawdopodobnie jest równie ważne jak sam akt seksualny. Była bardzo spięta – no cóż, trzeba ją odprężyć. Siebie zresztą też. Nieważne, co będzie później; to moje pierwsze zlecenie. I jeśli jeszcze trochę się pozastanawiam, to w końcu, dosłownie, nie stanę na wysokości zadania – i nie spełnię oczekiwań Jenny. Ale jednocześnie jeśli zapomnę, że wykonuję zadanie, że pracuję, to też nie będę wobec niej w porządku. Balansowałem na krawędzi, na cienkiej linie. Skoncentrowałem się na klientce. Tak chyba jest najlepiej.

Wchodziłem w nią tak ostrożnie, jak to tylko możliwe. Sapnęła głośno i przywarła do mnie, gdy ruszałem się coraz szybciej. Potem nagle znieruchomiałem.

Przez kilka minut leżałem na niej w milczeniu, a ona głaskała mnie po włosach.

– Wiesz, Luke, to nie jest mój pierwszy raz, choć trochę wyszłam z wprawy – powiedziała cichym, rzeczowym głosem.

Zaskoczyła mnie. Tak jakby seks przełamał jej milczenie. Oparłem się na łokciu i spojrzałem na nią z góry.

– Przestań, Jenny. Byłaś bardzo dobra – skłamałem. Przez cały czas właściwie ani drgnęła, choć przecież nie spodziewałem się, że nagle wyjdzie z niej tygrysica.

– Kiedyś pracowałam w nocnych klubach. Mój chłopak prowadził taki klub. Ale to dawne dzieje – dodała ze smutkiem. – Nie układało się nam, i tyle. Po nim nie miałam już nikogo.

W jej ustach zabrzmiało to nieodwołalnie, ostatecznie, i tak pewnie było. Życie jej nie rozpieszczało.

– Nie przejmuj się, Jenny. Naprawdę jesteś urocza.

Tym razem wcale nie kłamałem. Owszem, przydałoby jej się trochę doświadczenia i więcej pewności siebie, ale nie było w niej ani odrobiny wrogości. Miła kobieta, serio.

Kiedy odezwała się znowu, odniosłem wrażenie, że myślami zawędrowała gdzieś daleko, mówiła, jakby zapomniała, gdzie jesteśmy.

– Po nim zachorowałam, a kiedy w końcu znowu stanęłam na nogi, musiałam zasuwać od rana do nocy, żeby związać koniec z końcem. I tak jest do dzisiaj. Nie mam czasu na związki.

Usiadłem, wyprostowałem nogi.

– A więc to, że do nas zadzwoniłaś, to nie lada wyczyn. Mogłaś przecież odłożyć te pieniądze na nowe łóżko.

Ledwie to powiedziałem, żałowałem, że nie ugryzłem się w język. Spojrzała na mnie urażona. Cholera, że też musiałem tak chlapnąć bez zastanowienia. Przecież to nie moja sprawa. Posunąłem się za daleko. Ale Jenny, trzeba jej to przyznać, wybrnęła z tego z klasą.

– Zobaczyłam wasze ogłoszenie. – Zaczęła śmiało głaskać mnie po ramieniu. – I nagle przypomniało mi się to wszystko, czego mi brakuje. Nie chodzi tylko o seks, ale przede wszystkim o dotyk i czułość. I ty mi to dzisiaj dałeś. Było cudownie.

– Cała przyjemność po mojej stronie – odparłem. I naprawdę tak uważałem. Okazała się inna, niż oczekiwałem, ale w pewnym sensie byłem dumny. Pomogłem osobie, która mnie potrzebowała.

Odrzuciliśmy kołdrę i wstaliśmy. Objąłem Jenny i przy okazji zerknąłem na zegarek. Zostało jej dziesięć minut, a trzeba się przecież ubrać.

– Zaraz muszę iść – mruknąłem, sięgając po ubrania.

– Luke, chciałabym się z tobą jeszcze spotkać. Ale nie po to, żeby uprawiać seks.

Nie rozumiałem tego. Przecież zaledwie przed chwilą przyznała, że najbardziej brakuje jej bliskości.

– Chciałabym umówić się z tobą na herbatę tylko po to, żeby porozmawiać, nic więcej. Jak wtedy z Robem. Oczywiście ci zapłacę. Czyż nie na tym polega usługa towarzyska?

– No tak, ale…

Powstrzymała mnie gestem.

– Poczekaj chwilę. – Ubrała się szybko i wyszła.

Ja też włożyłem spodnie i koszulę. Kilka minut później wróciła z plikiem banknotów w dłoni. Kiedy zapinałem koszulę, odliczyła sto pięćdziesiąt funtów, położyła je na wieku jednego z pudeł. Zabrałem je i wsunąłem do portfela. Najłatwiej zarobione pieniądze w moim życiu.

Przypomniał mi się Rob, jego zachowanie, jakby trafił szóstkę w totka. Bo w sumie tak prawie było, tyle kasy za zwykłą pogawędkę przy kawce czy herbacie. Przecież to, co mi proponowała, to najprostsza część tej pracy. Ale jakoś miałem poczucie, że to niewłaściwe.

– Spotkalibyśmy się na pół godzinki, przed pracą.

– Posłuchaj, nie mogę pozwolić, żebyś mi za to płaciła.

– Ale bez pieniędzy się ze mną nie umówisz, prawda?

Miała rację. W końcu prowadziłem firmę.

– No… nie, ale mimo wszystko…

Złapała mnie za nadgarstek.

– Ani słowa więcej, Luke – powiedziała, nie patrząc mi w oczy. – Dam ci pięćdziesiąt funtów. Co ty na to?

Dopiero wtedy zrozumiałem. Jenny musiała mi coś płacić. Może i miała mało pieniędzy, ale nie tak mało, żeby zdać się na moją litość.

– Umowa stoi. – I tak zdobyłem pierwszą stałą klientkę.

– No i co? Istny dynamit, tak? – zagaił Mark później, gdy umówiliśmy się w pobliskiej knajpce. Przed chwilą przyniósł z baru dwa piwa, postawił jedno przede mną, sięgnął po krzesło i usiadł, a ja wbiłem wzrok w przezroczysty płyn.

Uniosłem szklankę do ust. Nie bardzo wiedziałem, co powiedzieć. Bo Jenny, to już wiedziałem na pewno, okazała się zupełnie inna, niż przypuszczaliśmy.

– No, mów! – Mark nie odpuszczał.

Siedział naprzeciwko mnie. Coraz bardziej czułem się jak na przesłuchaniu.

Odstawiłem piwo i posłałem mu ostrzegawcze spojrzenie, żeby dał mi spokój.

– Och, Luke, proszę cię. Razem w to weszliśmy, prawda? Mnie możesz się zwierzyć.

Jedną dłonią dotknąłem podbródka, drugą zacisnąłem na szklance.

– Tylko że widzisz, do tamtego pokoju ty ze mną nie wszedłeś.

– Och, skoro tego chciała, wystarczyło poprosić! – Uśmiechnął się szeroko i upił kolejny łyk złocistego płynu.

Pokręciłem głową i się zaśmiałem. Krótko.

– Mark, bądź poważny. To nie tak. Ona nie jest taka, rozumiesz?

W jego oczach rozbłysnął gniew.

– Proszę, proszę, od kiedy to z ciebie taki zawodowiec, co? Po jednym dniu pracy? Litości. Nie rozśmieszaj mnie.

– Nie, posłuchaj. – Starałam się to jakoś wytłumaczyć. – Chodzi po prostu o to, że… że Jenny…

– Jenny! – żachnął się.

Nie zwracałem na to uwagi.

– Ona po prostu potrzebuje odrobiny uwagi, zainteresowania. – Mówiłem jakby do siebie, wpatrzony w szklankę, coraz ciszej. Spojrzałem na kumpla, zobaczyłem, że mnie słucha. – Jak my wszyscy – dodałem z westchnieniem.

Jenny czekała na Piccadilly, przed Starbucksem. Jeszcze mnie nie zauważyła. Stała trochę koślawo, ze wzrokiem wbitym w płyty chodnika, nerwowo zaplatając dłonie.

– Jenny, jak miło cię widzieć. – Dotknąłem jej ręki. Odwróciła się do mnie z twarzą rozjaśnioną uśmiechem. Uścisnąłem ją i poczułem, jak się odpręża w moich ramionach.